Και κάπως έτσι φτάνουμε προς το τέλος. Ήταν μια πλούσια χρονιά το 2024 σε παραγωγή άλμπουμ, ωστόσο το αφιέρωμα μας στις ξένες κυκλοφορίες φτάνει στο τέλος του με οχτώ LP και ένα EP για το φινάλε. Θα ακολουθήσουν ωστόσο αφιερώματα με τις δικές σας επιλογές καθώς και τρία άρθρα για ελληνικά συγκροτήματα με πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις από όλο το χώρο του rock και του metal. Πάμε λοιπόν όμως να δούμε τι ακούσαμε προς το τέλος αυτής της χρονιάς και μας εντυπωσίασε.

Sons of Arrakis – Volume II

Είδος: Stoner Rock

Οι Καναδοί Sons of Arrakis είναι ένα από τα πολύ δυνατά underground ονόματα στο είδος τους. Πρόκειται για ένα συγκρότημα που αντλεί τη στιχουργική του θεματολογία από το σύμπαν του Dune, ενώ και τα εξώφυλλά τους είναι πραγματικά πανέμορφα. Γενικότερα κινούνται στο χώρο του stoner, αν και σε πολλά σημεία μου θυμίζουν Mars Red Sky χάρη στην ψυχεδέλεια που ενσωματώνουν σε αρκετά τραγούδια τους.

Το Volume II δεν κάνει κάτι διαφορετικά από τον προ διετίας προκάτοχό του. Είναι ένα εξίσου καλό άλμπουμ, με καλοπαιγμένο ροκ, πολύ ωραίες φωνητικές γραμμές, όμορφη ατμόσφαιρα και αρκετούς fuzzy ρυθμούς. Ωραίο μπάσο, ωραίες κιθάρες, πολύ δυνατό άλμπουμ συνολικά και μια ενδιαφέρουσα επιλογή για όσους τους αρέσει το ψυχεδελικό ροκ.

Treebeard – Snowman

Είδος: Post-Rock/Post-Metal

Είχα γράψει για τους Treebeard στο φετινό μου αφιέρωμα για τη σκηνή της Αυστραλίας. Είναι ένα από τα πιο ωραία διαμαντάκια που έχουν προκύψει στον χώρο του post τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι παίζουν support σε ονόματα όπως οι Solkyri, hubris, Russian Circles και God Is An Astronaut. Σταθερά παραγωγικοί λοιπόν, το 2024 μας φέρνουν το sequel του Nostalgia και μπορώ να πω ότι τα πράγματα παίρνουν μια τρομερά ενδιαφέρουσα τροπή.

Η ατμόσφαιρα που χτίζουν είναι εκεί, αλλά οι συνθέσεις τους βαραίνουν και γίνονται αρκετά πιο απαισιόδοξες βαδίζοντας στα βήματα των If These Trees Could Talk. Τα riffs αποτελούν πάντα οδηγό, αν και εδώ δουλεύουν πολύ και το rhythm section τους και κάποιες στιγμές αφήνουν το μπάσο τους να τους οδηγήσει στο επόμενο μέρος κάθε τραγουδιού, καθώς οι συνθέσεις είναι μεγάλες και χρειάζονται μεταβάσεις. Γενικότερα ξέρουν πως να γράφουν αναθεματισμένα καλό post και να δουλεύουν τα τραγούδια τους με αποτέλεσμα να σου φέρνουν πάντα στο νου κορυφαία συγκροτήματα του χώρου. Πολύ καλό σημάδι, αν αναλογιστούμε πως είναι ακόμα στην αρχή της πορείας τους.

Blood Incantation – Absolute Elsewhere

Είδος: Progressive Death Metal

Ντρέπομαι που το λέω, μα μέχρι να γίνει ο χαμός με τους Blood Incantation φέτος δεν είχα ιδέα ποιοι είναι. Έβλεπα όμως παντού να μιλάνε για το Absolute Elsewhere, οπότε η ακρόαση ήταν φυσικό επόμενο. Το εκπληκτικό εξώφυλλο (και η γραμματοσειρά Κλαδιά Δέντρων) σε προϊδεάζουν για το τι θα ακούσεις, αλλά όχι για το τι συναισθήματα θα σου δημιουργήσει.

Είχα πάρα πολλά χρόνια να ενθουσιαστώ τόσο πολύ με έναν progressive death δίσκο. Τα τραγούδια μου θυμίζουν σε δομή Opeth της Blackwater Park εποχής ξεκινώντας με riffs και death ξέσπασμα, μία ενδιάμεση progressive γέφυρα πριν οδηγηθούμε στην κορύφωση. Οι Blood Incantation όμως πέραν της επιθετικότητας και της μαυρίλας γεμίζουν τον ήχο τους με progressive και οριακά blues ξεσπάσματα, ακουστικές κιθάρες, synthesizers και άλλα όργανα συνδυάζοντας έτσι το σύγχρονο extreme metal με την 70s progίλα.

Όπως διάβασα σε μια κριτική, το Absolute Elsewhere είναι λες και οι Eloy με τους Pink Floyd έκαναν παιδί με τους Death και τους πρώιμους Morbid Angel. Και όλο αυτός ο συνδυασμός επιρροών και ακουσμάτων είναι μαγικός. Σίγουρα ένα άλμπουμ που θα ακούμε και θα μελετάμε για χρόνια.

Linkin Park – From Zero

Είδος: Nu Metal/Alternative Metal

Τα είπα πολύ αναλυτικά για το From Zero εδώ. Μια πραγματικά σπουδαία επιστροφή που την αξίζαμε ως φανς. Με χιτάκια για το ραδιόφωνο, με σκληρές στιγμές, με τραγούδια που μας θυμίζουν τη μελωδική πλευρά τους, με τους Linkin Park να ανατρέχουν σε ολόκληρη τη δισκογραφία τους, δε γινόταν όλο αυτό να πάει στραβά. Είναι ένα άλμπουμ που αγκάλιασε ο κόσμος εξ αρχής και όλοι φαίνονται πολύ χαρούμενοι για την επιστροφή τους στις ζωντανές εμφανίσεις. Μη βιάζεστε να τους ξεγράψετε και μην υποτιμήσετε πόσο σημαντική είναι η επιστροφή τους.

Leprous – Melodies of Atonement

Είδος: Progressive Metal

Υπάρχει μια γενικότερη τάση όταν μιλάμε για Leprous να λέμε “Καλό άλμπουμ, καμία σχέση όμως με τα παλιά” ή να το συγκρίνουμε με νεότερα και φρέσκα συγκροτήματα. Προσωπικά προτιμώ να κρίνω κάθε δίσκο ξεχωριστά, αλλά λίγα άλμπουμ με κόλλησαν τόσο πολύ στο repeat φέτος όσο το Melodies of Atonement και για μένα είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους δίσκους της πιο πρόσφατης εποχής τους.

Ο Einar Solbgerg δείχνει σε μια εξαιρετική κατάσταση φωνητικά και έτσι καταφέρνει και καθοδηγεί κάθε σύνθεση για ακόμα μία φορά. Οι υπόλοιποι Leprous ακροβατούν τέλεια μεταξύ του progressive, του post αλλά και του pop και γράφουν τραγούδια που αναδεικνύουν άψογα όλη την έκταση της φωνής του Einar. Δεν είναι αμιγώς metal δίσκος και δε μας πειράζει αφού συνθέσεις όπως το Limbo, το Like a Sunken Ship και το Atonement μπορούν να σε κερδίσουν ανεξαρτήτως είδους. Τρομερή δουλειά ξανά από τους Νορβηγούς.

The Cure – Songs of a Lost World

Είδος: Space Rock

Είναι γνωστό ότι στο Anthems Radio Show βάζουμε συχνά Cure, ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι υπήρξα ποτέ τεράστιος φαν ολόκληρων δίσκων τους πέρα από μεμονωμένες στιγμές. Θεωρώ τρομερό όμως ότι εν έτει 2024, η μπάντα από το Sussex δεν επέστρεψε απλά, αλλά γύρισε μετά από δεκαέξι χρόνια με ένα άλμπουμ που εντάσσεται εύκολα μεταξύ των καλύτερων της δισκογραφίας τους.

Όλα όσα ξέρουμε και αγαπάμε στους Cure εδώ υπάρχουν στον υπερθετικό βαθμό. Ταξιδιάρικες μελωδίες, η χαρακτηριστική φωνή του Robert Smith με τους υπέροχους στίχους, τραγούδια όπου τα ορχηστρικά στοιχεία τα απογειώνουν, τραγούδια που αφήνουν την πιο rock και post-punk πλευρά τους να παίρνει τη σκυτάλη, σε ένα άλμπουμ με εξαιρετική ροή και ομοιογένεια. Οι Cure περνάνε από πολλές φάσεις της τεράστιας καριέρας τους και μας προσφέρουν σαράντα από τα ποιοτικότερα λεπτά μουσικής του 2024. Μαγικός δίσκος.

Opeth – The Last Will and Testament

Είδος: Progressive Death Metal

Έπος. Όταν τελείωσε η πρώτη ακρόαση του The Last Will and Testament, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Είχα γράψει κάποιες πρώτες κουβέντες σε ένα Unstable Show. Ωστόσο καθώς οι ακροάσεις συνέχιζαν, αυτό το άλμπουμ ανέβαινε περισσότερο στην εκτίμησή μου. Ήταν ήδη γνωστό ότι οι Opeth μετά από πολλά χρόνια που έγραφαν καθαρά progressive rock δίσκους, θα επέστρεφαν με death στοιχεία και growls.

Αυτό που δεν ήταν εμφανές όμως, ήταν τι προσπαθούσε να κάνει συνολικά ο Akerfeldt και η υπόλοιπη παρέα του. Το άλμπουμ αυτό είναι μια ωδή στην ιστορία του progressive είδους. Μια πραγματική εγκυκλοπαίδεια, ένας φόρος τιμής από έναν άνθρωπο που αγαπάει το είδος και το έχει μελετήσει όσο λίγοι. Ο νεοφερμένος Waltteri Väyrynen δίνει άλλο βάθος με το παίξιμο στα ντραμς του. Το πως προσθέτουν ορχηστρικά στοιχεία, ανατολίτικες επιρροές, σόλο σε κιθάρες και πλήκτρα και πως (επιτέλους) δένουν τα growls με τα μελωδικά φωνητικά του Akerfeldt είναι για σεμινάριο. Μια από τις καλύτερες metal κυκλοφορίες της χρονιάς.

VOLA – Friend of A Phantom

Είδος: Progressive Metal

Έχοντας ακούσει μερικούς δίσκους των VOLA δεν ένιωθα ποτέ ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με τη μουσική τους. Είπα ωστόσο να δώσω μια ευκαιρία στο Friend of A Phantom και πραγματικά οι Δανοί με άφησαν με το στόμα ανοικτό προσφέροντας ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς. Δεν είναι μόνο η συνεργασία με τον Anders Friden των In Flames που θα τους βοηθήσει να κερδίσουν airplay.

Είναι συνολικά μια καταπληκτική δουλειά που δείχνει σε όλους πως πρέπει να παίζεται το σύγχρονο progressive metal. Από πιο catchy συνθέσεις με επαναλαμβανόμενα riffs όπως το Break My Lying Tongue μέχρι το φανταστικό Bleed Out, οι VOLA τα κάνουν όλα σωστά. Κατεβάζουν τις ταχύτητες και χάνεσαι στην ατμόσφαιρα τους, το γυρίζουν στο djent και σε ξανακερδίζουν. Τα ρεφρέν τους είναι κολλητικά και εξαιρετικά δουλεμένα, οι ενορχηστρώσεις τους καλύτερες από κάθε άλλη φορά. Οι VOLA έκαναν πραγματικά το βήμα που έπρεπε και τους άξιζε.

Sylosis – The Path

Είδος: Melodic Death Metal/Metalcore

Είναι φορμαρισμένος ο Josh και η υπόλοιπη παρέα του. Όπως φαίνεται, η αποχώρηση του από τους Architects τον γέμισε με ιδέες που ήθελε να κάνει τραγούδια και έτσι μετά το εξαιρετικό περσινό A Sign of Things to Come, αποφάσισε να γράψει μετά από πολλά χρόνια και ένα EP, το The Path. Το άλμπουμ αυτό έχει πέντε συνθέσεις που συνεχίζουν με την ίδια επιθετικότητα που είχε ο προκάτοχός του.

Από το ομώνυμο που είναι χαλαρά ένα από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς στο είδος μέχρι το As Above So Below και το Soured Ground που σου κολλάνε εύκολα χάρη στα ρεφρέν τους, το The Path είναι μια πολύ μεστή δουλειά που πιστοποιεί ότι οι Βρετανοί είναι μία από τις καλύτερες underground μπάντες αυτή τη στιγμή, δίνοντας μας συνεχώς εξαιρετικές κυκλοφορίες.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα μηνύματα και τα σχόλιά σας γύρω από αυτά τα αφιερώματα και για το 2024. Θα τα πούμε σύντομα με τα επόμενα άρθρα αφού επακολουθούν οι δικές σας προτάσεις και φυσικά οι ελληνικές κυκλοφορίες της χρονιάς!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2024, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

Το 2023 ήταν μια από τις πραγματικά πλούσιες χρονιές και το Six Albums θέλει να συνεχίσει να παρουσιάζει καλούς δίσκους. Μετά από τα τρία αφιερώματα σε Έλληνες καλλιτέχνες, επιστρέφουμε σε ξένους δημιουργούς. Αυτό το άρθρο το θεωρώ φυσική συνέχεια του άρθρου που βγάλαμε τον Ιούλιο με τα καλύτερα του 2023 για το πρώτο εξάμηνο.

Οπότε πάμε να δούμε οχτώ αγαπημένα μου άλμπουμ του 2023 και σε λίγες μέρες σκάνε ακόμα οχτώ και υπόσχομαι ότι θα είναι τα τελευταία!

1. Blackbraid – Blackbraid II

Δεν έχω καταλήξει ποιο είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ για το 2023, αλλά αν μου ζητούσε κάποιος να του πω ασυναίσθητα ποιον δίσκο αγάπησα περισσότερο, ίσως του έλεγα το Blackbraid II. Τι να πω πια για αυτό το πρότζεκτ του Jon Krieger; Δε θυμάμαι ποτέ να έχω ακούσει ιθαγενή Αμερικάνο να παράγει black metal μουσική και να συνδυάζει μουσικά και στιχουργικά themes της παράδοσης του με το ακραίο metal.

Οι Blackbraid είναι πραγματικά ό,τι πιο κοντινό έχω ακούσει σε Opeth όσον αφορά τη δομή των τραγουδιών, απλώς γέρνει πιο πολύ στη black metal πλευρά τους. Είναι ένα άλμπουμ τρομακτικά μελωδικά ώστε να θυμίζει τους Σουηδούς, στις ακραίες στιγμές φέρνει σε Gorgoroth και Immortal και συνήθως μετά από ένα γρήγορο και ακραίο τραγούδι σου φέρνει μια ήρεμη γέφυρα με πνευστά και ακουστική κιθάρα και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Και όλα αυτά όσο μιλάει για μύθους και θρύλους καθώς και για τη γενοκτονία των ιθαγενών Αμερικάνων.

Δεν ξέρω τι να πω πλέον για τη μουσική του Krieger και αυτό το one man project. Και το 2022 με το ντεμπούτο του και τώρα με το δεύτερο δίσκο γράφει τόσο συγκλονιστική μουσική που παίρνει το extreme metal από το χεράκι και το πάει βήματα παρακάτω. Ένα ατμοσφαιρικό άλμπουμ, ένα black metal έπος, το Blackbraid II είναι τρομακτικά φρέσκο. Δώστε του μια ευκαιρία να σας ταξιδέψει.

2. Metallica – 72 Seasons

Λένε ότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Δεν έχω κρύψει ποτέ ότι οι Metallica ήταν, είναι και θα είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα ever. Ακόμα και σε αυτή τη φάση της καριέρας τους θα με ενθουσιάζουν, ακόμα και τώρα που παίζουν άλλου είδους μουσική και προφανώς δεν περιμένω ένα ακόμα Ride The Lightning ή ένα ακόμα Master of Puppets.

Το 72 Seasons φαινόταν από τα πρώτα singles ότι δε θα είναι τόσο πολυσυλλεκτικό όσο το Hardwired. Λίγο πιο ομοιογενές μεν, αλλά τα riffs του αν και ενδιαφέροντα έχουν μια επαναληψιμότητα. Καταλαβαίνω γιατί πολλοί το βρήκαν λίγο στεγνό, αλλά έχει τη μαγεία των Metallica αυτό το άλμπουμ όπως κάθε άλλο. Είναι αυτό που ο Hetfield φωνάζει Chase that light, lean on me και απευθείας είσαι invested. Έχει τις μακρόσυρτες εισαγωγές, τον ήχο τους που αγαπάμε, τις φοβερές μεταβάσεις ενός μεγάλου τραγουδιού στο Inamorata, τις κιθάρες που πετσοκόβουν στο 72 Seasons και το Lux Æterna, ακόμα και τον Ulrich τον αγαπάς αν είσαι φαν τους.

Οι Tallica δεν παίζουν πλέον παλιό, καλό, γρήγορο thrash. Δεν έχουν μείνει στο hard rock των Load-Reload. Θέλουν απλά να είναι heavy. Πότε πιο γρήγοροι, πότε πιο μελωδικοί. Το 2016 όλοι λέγανε ότι δε μπορούν να γράψουν άλμπουμ όπως το Dystopia και το Brotherhood of the Snake των Megadeth και Testament αντίστοιχα που σίγουρα είναι και αυτά αγαπημένες μου δισκάρες, αλλά κανένα τραγούδι τους δε με άγγιξε όσο το Halo on Fire. Έτσι και φέτος ένα έπος τύπου Inamorata δε με άγγιξε σε άλλα άλμπουμ. Γιατί; Γιατί είναι οι Metallica γαμώτο.

3. Blood Ceremony – The Old Ways Remain

Πιστοί στο ραντεβού τους, οι Καναδοί μας σέρβιραν ένα από τα πολύ αγαπημένα μου rock albums για το 2023. Λατρεύω πραγματικά την Alia O’Brien και τη φωνή της, αλλά κυρίως λατρεύω τον τρόπο που αυτό το μείγμα progressive/doom/occult που έχουν αναμειγνύεται με τα σόλο της στο φλάουτο. Το εναρκτήριο The Hellfire Club εξελίσσεται ακριβώς έτσι, δηλαδή λίγο πιο doom και καταλήγει πιο progressive με την προσθήκη φλάουτου.

Από εκεί και μετά έχει πολύ καλές στιγμές όπως το Ipsissimus που είναι από τα καλύτερα και χαρακτηριστικότερα πλέον τραγούδια τους, το Eugenie που εστιάζει στο ορχηστρικό κομμάτι με ωραίο σόλο σαξοφώνου, το υπέροχο mid tempo Powers of Darkness και το αρκετά πιο σκοτεινό Widdershins. Είναι ένας δίσκος που μυρίζει ρετρίλα και θυμίζει καλούς Jethro Tull και αξίζει να τον ακούσετε!

4. Sylosis – A Sign of Things to Come

Όσα έχουν συμβεί την τελευταία δεκαετία στους Sylosis είναι τρελά πραγματικά. O frontman και βασικός συνθέτης τους Josh Middleton έγινε μέλος των Architects, έβαλε το συγκρότημα στον πάγο, έβγαλε δύο δισκάρες με τους πρώτους (και έναν μέτριο που βγήκε βιαστικά κατά τη γνώμη μου), παράλληλα ενεργοποίησε τους Sylosis βγάζοντας το 2020 έναν πολύ καλό δίσκο και τελικά το 2023 αποχώρησε από τους Architects ενώ ετοίμαζε κι άλλο δίσκο με τους Sylosis.

To A Sign of Things to Come είναι μία ακόμα πολύ όμορφη προσθήκη στη δισκογραφία των Βρετανών που στην παρούσα φάση μοιάζει αρκετά δύσκολο να μας σερβίρουν κάτι αδιάφορο. Ίσως τα τρία singles τους στο songwriting να φέρουν λίγο παρόμοιες ιδέες, αλλά νομίζω ότι αν ακούσεις όλο το άλμπουμ βρίσκεις πολύ μελωδικές στιγμές τους και ταυτόχρονα τραγούδια καταιγιστικά, κατάλληλα για κοπάνημα. Πιστεύω ότι με τον Middleton πιο επικεντρωμένο στους Sylosis θα έρθουν φοβερά πράγματα για το συγκρότημα.

5. Century – The Conquest Of Time

Έχω πει και σε προηγούμενα αφιερώματα ότι δεν είμαι πολύ φαν του power metal και του κλασικού heavy metal, ωστόσο οι λίστες μου φέτος έχουν άλμπουμ από αυτά τα δύο είδη. Και πως να μην έχουν, όταν υπάρχουν δίσκοι όπως το The Conquest of Time των Century; Έπεσε στα χέρια μου κάπως τυχαία, αλλά έκτοτε το έχω λιώσει αρκετά.

Οι Staffan Tengnér και Leo Ekström που αποτελούν το συγκρότημα παραδίδουν ένα άλμπουμ που μας φέρνει πάρα πολλά χρόνια πίσω. Από το εξώφυλλο τους μέχρι την παραγωγή και το παίξιμο των Σουηδών, το The Conquest of Time είναι ένας δίσκος που μυρίζει NWOBHM από τα 80s. Γρήγορο, μελωδικό, με ωραίες φωνητικές γραμμές και γεμάτο όμορφες ιδέες, αυτό το άλμπουμ ξεχωρίζει για όλους τους καλούς λόγους. Το heavy metal όπως θα έπρεπε να παίζεται εν έτει 2023.

6. Earthside – Let The Truth Speak

Σχετικά πρόσφατο άλμπουμ και κυρίως τεράστιο σε διάρκεια αφού ούτε λίγο ούτε πολύ κρατάει μια ώρα και δεκαεπτά λεπτά. Οι Earthside επέστρεψαν μετά από οχτώ χρόνια απουσίας και στο ντεμπούτο τους ακούγονταν πολύ φρέσκοι, ενώ στο Let The Truth Speak φαίνεται ότι έχουν μεγαλώσει, έχουν ωριμάσει και θέλουν να φέρουν κάτι διαφορετικό στο τραπέζι.

Ως κλασικό γνώρισμα έχουν σχεδόν σε όλα τα τραγούδια τους κάποιο feat και η μουσική τους ταυτότητα παραμένει στο progressive metal, αλλά συνεχίζουν και γράφουν με μια θεατρικότητα και μια επική διάθεση που θυμίζει σινεμά. Τόσο στα instrumental τους όσο και στα τραγούδια που έχουν φωνητικά, τα riffs τους είναι σκληρά και δημιουργούν μια υπέροχη ατμόσφαιρα, η παραγωγή είναι εξαιρετική και το άλμπουμ έχει πραγματικά απίστευτες κορυφώσεις.

Bonus: Clowns – Endless

Θα μπορούσε να είναι και το όνομα συγκροτήματος μιας μέσης παρέας, αλλά όχι οι Αυστραλοί το κατοχύρωσαν και μας έφεραν το Endless που πραγματικά είναι από τα πιο fun και feelgood άλμπουμ που άκουσα το 2023. Τους βλέπεις με αυτό το ρετρό λουκ και την αλλοπρόσαλλη εμφάνιση και αμέσως ψιλοκαταλαβαίνεις τι θα ακούσεις. Ανελέητη χαρντκορίλα με στοιχεία από alternative και punk που κάνουν το κεφάλι σου να κινείται ρυθμικά. Το Endless κυλάει τρομερά ευχάριστα και μπορεί πολύ γρήγορα να μετατρέψει το συγκρότημα από τη Μελβούρνη από άγνωστους σε αγαπημένους σου.

Bonus 2: Dødheimsgard – Black Medium Current

Αυτό το άλμπουμ το έχω ακούσει μόλις δύο φορές, αλλά είναι ένας δίσκος επικός τόσο από άποψη διάρκειας με μία ώρα και εννιά λεπτά όσο και από άποψη μουσικής. Δύσκολα θα βρεις κάποια λίστα που να μην το εμπεριέχει στα καλύτερα της χρονιάς και σε πολλές βρίσκεται στην κορυφή. Όπως είπα, δεν το έχω ακούσει πάρα πολλές φορές ως τώρα, αλλά μπορώ να καταλάβω τη σημαντικότητα του.

Οι Dødheimsgard υπάρχουν από τα 90s όταν και έπαιζαν Black Metal, ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχουν αραιώσει τις κυκλοφορίες τους και βγάζουν μεγάλης διάρκειας άλμπουμ τεστάροντας συνέχεια τα όρια του ήχου τους. Αυτό γίνεται και στο Black Medium Current. Έναν avant-garde δίσκο που έχει πάρα πολλά στοιχεία από το black παρελθόν τους και ταυτόχρονα επενδύουν στη συνεχή εξέλιξη τους με industrial, ηλεκτρονικά ακόμα και post ψήγματα. Οι Νορβηγοί μοιάζουν σαν να έσπασαν το ακραίο metal σε κομμάτια και να τα ξαναένωσαν με αυτό το δίσκο. Μουσική που θα μας πάρει χρόνια να κατανοήσουμε.

Αυτό ήταν το δεύτερο μέρος του αφιερώματος και σε λίγες μέρες έρχεται το τρίτο και τελευταίο!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2023, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.