Τρίτο και τελευταίο μέρος για το αφιέρωμα μας για το 2025. Άκρως παραγωγική χρονιά για το rock και το metal, έτυχε να ακούσω και εγώ πολλές καινούριες κυκλοφορίες, οπότε χαίρομαι που ούτε λίγο ούτε πολύ φέτος φτάσαμε τα τριάντα έξι άλμπουμ στο φετινό αφιέρωμα. Όπως και να ‘χει, περιμένω εναγωνίως τα σχόλιά σας και τα μηνύματα σας και ποια από αυτά που ακούσατε, ενθουσίασαν και εσάς. Πάμε λοιπόν για το τρίτο και τελευταίο μέρος!

Deafheaven – Lonely People with Power

Είδος: Blackgaze

Έχετε νιώσει ποτέ ότι το περιεχόμενο ενός άλμπουμ είναι καλό από τη στιγμή που είδατε το εξώφυλλο του; Κάπως έτσι ένιωσα και εγώ με το Lonely People with Power των Deafheaven και ας γνώριζα ότι οι Καλιφορνέζοι σπάνια απογοητεύουν. Επηρεασμένοι από την shoegaze/post-metal κατεύθυνση των τελευταίων δίσκων, μπολιάζουν τον ήχο με περισσότερα black στοιχεία δημιουργώντας ένα αριστούργημα.

Συνθέσεις όπως το Doberman και το Magnolia χτίζουν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα με τη φωνή του George Clarke να ακούγεται απόκοσμη, σαν να προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό το περιβάλλον. Όσο προχωράνε, μοιάζουν να εξελίσσονται όλο και περισσότερο, κάνοντας τα τραγούδια ακόμα μεγαλύτερα σε διάρκεια και παραδίδοντας μας μικρά έπη όπως το Amethyst και το Winona.

Μετά από πάρα πολλές ακροάσεις, ένιωσα ότι το Lonely People with Power είναι ένα άλμπουμ που σου δείχνει όλη την ωρίμανση των Deafheaven. Είναι σκληρό, είναι ατμοσφαιρικό, είναι λιγότερο επιθετικό από τις πρώτες τους κυκλοφορίες, αλλά είναι αναμφίβολα πιο ολοκληρωμένο, πιο συμπαγές και σου ξυπνάει περισσότερα συναισθήματα. Δεν γράφτηκε για να σε συγκλονίσει, αλλά το πετυχαίνει στον απόλυτο βαθμό.

BABYMETAL – Metal Forth

Είδος: Kawaii metal

Όταν είσαι μικρός και αγνός μεταλλάς, τέτοιοι δίσκοι σου φαίνονται καταστροφή του είδους. Μεγαλώνουμε ωστόσο, ωριμάζουμε, γινόμαστε 30 και αντιλαμβανόμαστε ότι η μουσική είναι πολύ πιο πολυσχιδής. Το Metal Forth των BABYMETAL είναι ένας δίσκος με πάρα πολλές συνεργασίες, αρκετές μάλιστα με σημαίνοντα ονόματα για το σύγχρονο metal όπως η Poppy, οι Bloodywood, οι Slaughter to Prevail, οι Spiritbox και ο θρύλος Tom Morello μεταξύ άλλων.

Είναι ένα άλμπουμ φουλ διασκεδαστικό, καλοδουλεμένο και με αυτόν τον ιδιότυπο συνδυασμό της J-Pop με το metal. Παρά τις πολλές συνεργασίες με ετερόκλητους καλλιτέχνες, καταφέρνει και είναι πολύ στιβαρό και δεμένο χωρίς να παρουσιάζει μεταπτώσεις στην ποιότητα. Μπορεί και συνδυάζει τραγούδια όπως το Song 3 για ατελείωτο headbanging και άκρως χορευτικές συνθέσεις όπως το RATATATA και το Sunset Kiss.

Πλέον οι BABYMETAL δεν είναι αυτό το πείραμα από την ανατολή που έρχεται να αλλοιώσει τον ήχο μας. Είναι ένα σχήμα εδραιωμένο στο χώρο με πολύ καλές παραγωγές, που χαίρει εκτίμησης από άλλους καλλιτέχνες, καθόλου δήθεν και με γνώση του που κινείται ο ήχος σήμερα και πως να προσθέσουν τα δικά τους στοιχεία. Εν κατακλείδι είναι ένας απολαυστικός δίσκος.

Rivers of Nihil – Rivers of Nihil

Είδος: Technical Death Metal

Δεν ξέρω γιατί το συγκρότημα από την Pennsylvania διάλεξε ξαφνικά μετά από τόσα άλμπουμ, να πάει με τίτλο το όνομά του, το σίγουρο όμως είναι ότι είδε αυτόν τον δίσκο σαν statement. Είναι ένα άλμπουμ που προσπαθεί να πάρει το τεχνικό και το προοδευτικό death metal και να προσθέσει ατμοσφαιρικότητα, μυστικισμό και μελωδία. Συνοψίζει την πορεία τους βάζοντας τις βάσεις για το επόμενο κεφάλαιο.

Προφανώς η τεχνική τους είναι άριστη, χωρίς καμία διάθεση επιδειξιομανίας, αλλά σαν αυτοτελές στοιχείο της μουσικής τους. Καθώς προχωράει, ο δίσκος γίνεται πιο συναισθηματικός και οι συνθέσεις αλλάζουν και tempo. Από επιθετικούς ολέθρους τύπου Criminals πας με χαρακτηριστική ευκολία στο Water & Time που είναι ένας progressive death/jazz fusion οργασμός και μετά να γυρίσεις σε κομματάρες όπως το American Death που αποτελούν τον ορισμό του σύγχρονου extreme metal.

Κάπως έτσι το ομώνυμο άλμπουμ των Αμερικάνων καταλήγει να ακούγεται πολύ ώριμο και αντιπροσωπευτικό της φάσης που βρίσκονται. Σε ένα είδος που πολλοί προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με τεχνική ή σκληράδα, οι Rivers of Nihil επενδύουν στην ατμόσφαιρα και τη συνοχή και παραδίδουν ένα παράδειγμα για όλο το ακραίο metal σήμερα.

Halestorm – Everest

Είδος: Hard Rock/Heavy Metal

Αν μου έλεγε κανείς ότι εν έτει 2025 θα άκουγα τόσες πολλές φορές τον νέο δίσκο των Halestorm, θα πίστευα ότι είναι τρελός. Είχα χάσει πολλά χρόνια τώρα την επαφή μαζί τους, αλλά διαβάζοντας διθυραμβικά σχόλια για το Everest, είπα να εμπιστευτώ τους Έλληνες και ξένους δημοσιογράφους και να του δώσω μια ευκαιρία.

Η Lzzy Hale και η παρέα της είναι πραγματικά σε φόρμα. Είναι μάλλον το πιο θεατρικό άλμπουμ τους και σου βγάζει έντονα arena rock vibes. Ξεκινάει με δύο εξαιρετικές συνθέσεις που κυλάνε αργά, τα Fallen Star και Everest, συνεχίζει με την φοβερή μπαλάντα Like A Woman Can και μετά ανεβάζει ρυθμούς και σκληραίνει πολύ. Darkness Always Wins, WATCH OUT!, Broken Doll και Gather the Lambs έχουν μέσα δείγματα αγνού, μοντέρνου heavy metal.

Φουλ ενέργεια, η απαραίτητη σκληράδα και οι φοβερές φωνητικές γραμμές της Lzzy που πότε είναι pop, πότε είναι rock, αλλά πάντα είναι catchy, δημιουργούν ένα από τα πιο γεμάτα άλμπουμ τους. Οι Halestorm έμοιαζαν να θέλουν να ανέβουν ένα δικό τους Everest και τα κατάφεραν περήφανα, βάζοντας ξανά το όνομά τους στο μουσικό χάρτη με τον καλύτερο τρόπο.

Blackbraid – Blackbraid III

Είδος: Black Metal

Έχω γράψει ουκ ολίγα εγκωμιαστικά λόγια για τα πρώτα δύο άλμπουμ του Sgah’gahsowáh (δοκιμάστε να το προφέρετε) κατά κόσμον Jon Krieger. Αν μπορούσα να διαλέξω έναν καλλιτέχνη σε όλο τον ακραίο ήχο που νιώθω ότι τα τελευταία χρόνια έχει πάρει το είδος από το χεράκι και το πήγε βήματα πιο κάτω, τότε θα διάλεγα σίγουρα αυτόν.

Στο τρίτο άλμπουμ ο γηγενής Αμερικάνος δείχνει να ολοκληρώνει το όραμα του και να του δίνει επική διάσταση. Από τις πρώτες του νότες νιώθεις αυτήν την πνευματικότητα που ξεπερνά τα όρια του black metal και μαζί με τα folk στοιχεία της μουσικής τους έχουμε με έναν δίσκο που αποτελεί προσκύνημα για τη φύση, την ιστορία και τις ρίζες του καλλιτέχνη.

Τα riffs είναι πιο στιβαρά, ενώ τα ατμοσφαιρικά στοιχεία, οι ήχοι από τα δάση και τα βουνά αποτελούν μέρος της εκτενούς αφήγησης του Sgah’gahsowáh για ακόμα μία φορά. Τα ακουστικά κομμάτια δένουν τέλεια με τις σκληρές συνθέσεις τους λειτουργώντας σαν γιν και γιανγκ. Ένα ακόμα άλμπουμ που συνδυάζει το πνεύμα και τη βία, την ομορφιά και την ωμότητα, το παρελθόν και το μέλλον του ανθρώπου πίσω από αυτό. Ένα ακόμα αριστούργημα για ένα μουσικό που αφήνει το στίγμα του και εμείς ζούμε όλη την πορεία του.

Foot – The Hammer

Είδος: Psychedelic Stoner

Κάνω μεγάλο αγώνα να έρθει περισσότερος κόσμος σε επαφή με τους Αυστραλούς Foot. Πολύ παραγωγικοί, πολύ ποιοτικοί, φέτος με το The Hammer με ενθουσίασαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Παίζουν με έναν τελείως δικό τους ήχο που ακροβατεί μεταξύ του ψυχεδελικού, του stoner και του desert, ενώ τα φωνητικά τους χτίζουν μια εξαιρετική ατμόσφαιρα.

Ακούγοντας το, μπορείς να νιώσεις πολλές φορές ότι οδηγάς το αμάξι σου σε έναν ερημικό δρόμο και χαζεύεις τα τοπία. Το Walking Into Walls All Week ας πούμε είναι κλασικό παράδειγμα τέτοιου τραγουδιού που σε ταξιδεύει. Δεν θέλουν να σε εντυπωσιάσουν με την τεχνική τους, αλλά να σε παρασύρουν στη δική τους φάση και να σου θυμίσουν περισσότερο τα 90s με την οριακά grunge παραγωγή του The Hammer.

Είναι ένα από τα πιο αυθεντικά ακούσματα της φετινής χρονιάς για μένα. Δείχνει ότι οι Foot έχουν αντιληφθεί πως δεν χρειάζεται να προσθέσουν κάτι άλλο στη μουσική τους, αλλά να παίξουν ακριβώς τη μουσική που γουστάρουν. Να ακροβατήσουν ανάμεσα σε όλα όσα τους ενδιαφέρουν και να μας προσφέρουν τον πιο ώριμο δίσκο της καριέρας τους.

ryr – dislodged

Είδος: Post-Metal

Το ορχηστρικό post-metal είναι ένα είδος που ξεψαχνίζω αρκετά κάθε χρόνο και φέτος μπορώ να πω ότι οι Γερμανοί ryr με κέρδισαν με το dislodged. Είναι ένα άλμπουμ με ωραία ψυχή ατμόσφαιρα, αρκετά ωμό και συναισθηματικό, αλλά χωρίς να νιώθεις πως σε φορτώνει. Οι συνθέσεις γενικά είναι της σχολής των Russian Circles με ωραία επαναλαμβανόμενα riffs που χτίζονται αργά και με δυνατά ξεσπάσματα στο τέλος.

Δεν παίζουν για να εντυπωσιάσουν με την τεχνική τους, αλλά για να εξυπηρετήσουν τον σκοπό τους και να αφηγηθούν μια ιστορία χωρίς στίχους. Αυτό το συνεχές σκαμπανέβασμα μεταξύ των πέντε συνθέσεων, όπου ξεχωρίζουν τα flung, winded και lapsed. Είναι ένα από τα μουσικά ταξίδια που σε αφήνουν πλήρως ικανοποιημένο και μια αίσθηση ιδιότυπης κάθαρσης. Το post-metal όπως πρέπει να παίζεται σήμερα.

Militarie Gun – God Save the Gun

Είδος: Melodic hardcore

To 2023 αναφερθήκαμε πρώτη φορά στους Militarie Gun και στο εξαιρετικό τους ντεμπούτο. Μόλις δύο χρόνια μετά, το συγκρότημα με καταγωγή από το Los Angeles και το Seattle επιστρέφει με ένα εξίσου δυναμικό δεύτερο άλμπουμ. Το God Save the Gun συγκεντρώνει όλη την ουσία που χρειάζεται το σύγχρονο μελωδικό και post hardcore είδος.

Έχει το cool attitude των Militarie Gun και ο ήχος είναι ακόμα πιο καθαρός σε σχέση με το Life Under the Gun. Κρατάνε ακόμα αυτό το indie-punk feeling που λατρέψαμε στα πρώτα τους βήματα με μικρές συνθέσεις που κυμαίνονται μεταξύ δύο και τριών λεπτών και τα hooks τους να είναι πιο δυνατά από ποτέ. Αν και τα τραγούδια τους φαίνονται σχετικά απλά σε δομή, κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην πράξη.

Αλλαγές ρυθμών, δυνατά κοψίματα, άμεσοι στίχοι και φουλ ενέργεια. Αν και τα BADIDEA και Fill Me With Paint σε βάζουν στο κλίμα, αυτό που χτίζουν μετά με τα Maybe I’ll Burn My Life Down, Kick, Laugh at Me και Wake Up and Smile είναι μαγικό. Ένας από τους πιο ειλικρινείς δίσκους για το punk και το hardcore της σημερινής εποχής. Μακάρι να τους δούμε σύντομα στα μέρη μας.

Paradise Lost – Ascension

Είδος: Gothic Metal/Death-doom

Κάποιες φορές ακούγοντας τις νέες κυκλοφορίες αναρωτιέμαι. Πως γίνεται ένα συγκρότημα όπως οι Paradise Lost με τόσα χρόνια στην πλάτη τους, με τόσα σκαμπανεβάσματα και αλλαγές στο ύφος, να κάνει μια back to the roots προσέγγιση τώρα; Και πως γίνεται να γράφει ένα άλμπουμ όπως το Ascension που μπορεί να μπει εύκολα μέσα στην πεντάδα με τα καλύτερα τους;

Η απάντηση είναι μάλλον στην σταθερότητα του line-up τους και το διαχρονικό ταλέντο του Mackintosh. Το Ascension είναι ακόμα ένα διαμάντι σε μια πλούσια δισκογραφία και η επιβεβαίωση ότι οι Paradise Lost είναι αναμφίβολα οι βασιλιάδες του Gothic. Τα doom στοιχεία συνυπάρχουν με τις gothic μελωδίες του και με τη σύγχρονη παραγωγή, δημιουργούν έναν ήχο που μοιάζει γνώριμος και ταυτόχρονα ανανεωμένος.

Είτε με πιο κλασικά PL κομμάτια όπως τα Serpent on the Cross και Tyrants Serenade, είτε με το ανατριχιαστικό Lay A Wreath Upon the World και το αγαπημένο μου This Stark Town, οι Βρετανοί έγραψαν έναν δίσκο που θα ακούμε για πάρα πολύ καιρό. Μια δήλωση ότι συνεχίζουν να κυριαρχούν ακόμα και σε ένα είδος που μοιάζει ξεχασμένο. Ένας δίσκος για την απώλεια, το σκοτάδι και το πένθος από ένα συγκρότημα που καταφέρνει και σε φωτίζει μέσα στα σκοτεινά και δαιδαλώδη μονοπάτια της μουσικής του.

Orbit Culture – Death Above Life

Είδος: Melodic Death Metal

Αν και είναι ένα από τα πιο ανερχόμενα συγκροτήματα στο metal, τους Orbit Culture τους έμαθα πρόσφατα χάρη στην εκπομπή του φίλου και ακροατή Πίπη aka Καμπαμαρού στο ThessRadio. Μου έκανε πολλή εντύπωση ο δυναμισμός τους, η σκληράδα τους και το πόσο πολύ φαίνεται ότι αγαπούν το metal της πατρίδας τους της Σουηδίας εκσυγχρονίζοντας τον ήχο τους.

Άκουσα όλη τη δισκογραφία τους πολλές φορές πριν το Death Above Life και μπορώ να πω ότι αυτός ο δίσκος έρχεται σαν επιστέγασμα της συνεχόμενης εξέλιξης και βελτίωσής τους. Δεν ψάχνουν πλέον την ταυτότητά τους, ξέρουν να γράφουν τραγούδια σκληρά μεν, που σου κολλάνε πολύ εύκολα στο μυαλό δε. Ακούγεται πιο επιθετικό και ταυτόχρονα πιο συναισθηματικό από κάθε άλλο άλμπουμ τους.

Ταυτόχρονα ο Niklas Karlsson στα φωνητικά είναι πιο ώριμος από ποτέ. Παίζουν πολύ μεταξύ έντασης και μελωδίας βλέπε Inside the Waves και The Path I Walk, ενώ αλλού δίνουν ένα κρεσέντο σκληράδας και επιθετικότητας όπως στο Tales of War, το Death Above Life και το The Storm. Νομίζω ότι με ασφάλεια μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι πλέον ανερχόμενο συγκρότημα, αλλά συγκρότημα πρώτης γραμμής για τον ήχο.

Moonstone – Age of Mycology

Είδος: Doom/Stoner

Οι Πολωνοί είχαν μπει στα ραντάρ μου όταν άκουσα το άλμπουμ Growth πέρυσι και με ενθουσίασε αυτό το ψυχεδελικό doom που παίζουν. Στο Age of Mycology πατάνε πάνω σε αυτήν την συνταγή, αλλά ταυτόχρονα ακούγονται πιο γεμάτοι και πιο ολοκληρωμένοι σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους, κάτι που έγινε εμφανέστατο από τα προωθητικά singles.

Το συγκρότημα από την Κρακοβία γράφει αργά τραγούδια. Χαμηλοκουρδισμένα fuzzy riffs, πολύ έντονες μπασογραμμές, στίχοι που ακούγονται σαν τελετουργική απαγγελία. Όλα αυτά με μια παραγωγή που το κάνει να ακούγεται πιο ρετρό. Doom και stoner ήχοι με ολίγη από occult με άλλοτε πιο εμπορικούς πειραματισμούς τύπου Disco Inferno και άλλοτε μακρόσυρτες συνθέσεις όπως το This Barren Place. Με έναν τρόπο όλα δείχνουν να δουλεύουν για αυτούς. Ελπίζω να κάνουν γερό ξεπέταγμα με αυτήν την κυκλοφορία.

Psychonaut – World Maker

Είδος: Psychedelic Post-Metal

Έχω τεράστια αγάπη για τους Βέλγους και ειδικά το Violence Consensus Reality ήταν μάλλον το αγαπημένο μου άλμπουμ για όλο το 2022. Περίμενα να δω πως θα εξελιχθούν και το World Maker όχι απλά δε με απογοήτευσε, αλλά με ενθουσίασε με τη μουσική κατεύθυνση που διάλεξαν. Η μπάντα μοιάζει να προσπαθεί να δημιουργήσει μια κοσμογονία από ήχους και δυναμικά riffs.

Οι συνθέσεις τους είναι ακόμα πιο πολυεπίπεδες, με το post στοιχείο να κυριαρχεί, αλλά παντού να υπάρχουν progressive πινελιές σε μια ογκώδη παραγωγή που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο το άλμπουμ. Ταυτόχρονα η ροή του είναι εξαιρετική. Ανάμεσα σε μεγάλης διάρκειας τραγούδια παρεμβάλλονται πεντάλεπτα ιντερλούδια που κατεβάζουν το tempo και σε προετοιμάζουν τέλεια για την επόμενη καταιγίδα.

Τα φωνητικά της Anthe στο Everything Else is Just the Weather και το Origins συμβάλλουν υπέροχα στην ατμόσφαιρα που χτίζεται σε όλο το άλμπουμ. Οι Psychonaut ακούγονται πιο ψυχεδελικοί και ταυτόχρονα πιο ώριμοι από το παρελθόν. Τραγούδια όπως το And You Came With Searing Light και το Stargazer είναι από τα καλύτερα της καριέρας τους. Το World Maker είναι από τους πιο φιλόδοξους φετινούς δίσκους και σε παρασύρει σε ένα φοβερό ταξίδι.

Αυτό ήταν το αφιέρωμά μας στα φετινά καλύτερα άλμπουμ όπως τουλάχιστον τα άκουσα και τα αγάπησα εγώ. Θα συνεχίσουμε με τις δικές σας επιλογές που μου έχετε στείλει μέσω Twitter και φυσικά τέλη του 2025 και αρχές του 2026 θα βγει το μεγάλο μας αφιέρωμα στα ελληνικά άλμπουμ της χρονιάς!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2025, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

Το 2024 τελείωσε και σιγά σιγά μπαίνουμε στο φινάλε των αφιερωμάτων για τα καλύτερα της χρονιάς κλείνοντας με τις ελληνικές κυκλοφορίες που μπήκαν στα αγαπημένα μου. Προτίμησα να δώσω λίγο χρόνο στα συγκεκριμένα άρθρα αφού συμπεριέλαβα και κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου που ήθελα να ακούσω, να αξιολογήσω και να μιλήσω για αυτές πιο εμπεριστατωμένα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ τους καλλιτέχνες που κοινοποίησαν το πρώτο μέρος του αφιερώματός μας στο Facebook και στο Instagram και να ενημερώσω ότι ετοιμάζουμε κάτι πολύ όμορφο με κάποιους εξ αυτών. Πάμε λοιπόν να δούμε ακόμα δέκα άλμπουμ ελληνικών συγκροτημάτων που αγάπησα το 2024 και όπως πάντα σας επισημαίνω τα social media και τις σελίδες τους στο Spotify για να τους ακολουθήσετε και να τους ακούσετε!

Mother of Millions – Magna Mater

Είδος: Progressive Metal

Οι Mother of Millions είναι μαζί με τους Khirki τα δύο συγκροτήματα που ξεχώρισα περισσότερο φέτος. Έχοντας ζήσει τους Αθηναίους live πρέπει να πω ότι έζησα μια μοναδική εμπειρία, ωστόσο ακόμα μεγαλύτερη ήταν το νέο τους άλμπουμ. Ανέκαθεν έγραφαν εξαιρετική μουσική (θεωρώ το Rome ένα από τα πιο ανατριχιαστικά τραγούδια της ελληνικής σκηνής στιχουργικά και μουσικά), αλλά το Magna Mater κεφαλαιοποιεί την επιτυχία τους.

Μετά τις πρώτες ακροάσεις ήμουν σίγουρος ότι είχαμε ξεκάθαρα το magnum opus της μέχρι τώρα πορείας τους. Το εκπληκτικό εισαγωγικό Inside, το κολλητικότατο Feral, το ομώνυμο που κινείται σε πιο αργό tempo, το Irae που αποτελεί μια από τις κορυφαίες συνθέσεις της χρονιάς, το μελωδικό Halo, αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος κομματάρες. Με έναν ιδιαίτερο τρόπο, οι Mother of Millions έγραψαν τον πιο σκληρό, τον πιο πολυσυλλεκτικό, τον πιο συναισθηματικό και ταυτόχρονα τον καλύτερο τους δίσκο.

Ό,τι και να πούμε για αυτό το progressive αριστούργημα, η αλήθεια είναι ότι δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα άλμπουμ του εξωτερικού. Τα ξεπερνάει πολύ εύκολα και κάνει τον χώρο του προοδευτικού rock και metal να κοιτάξει προς την μεριά τους και να αντλήσει έμπνευση από έναν δίσκο γεμάτο καταπληκτικές ιδέες, υπέροχο παίξιμο και συγκλονιστικές ερμηνείες από τον Γιώργο Προκοπίου.

Facebook, Instagram, Spotify

Leftover Bullets – Flower

Είδος: Hard Rock

Πάμε προς Θεσσαλονίκη και συναντάμε τους Leftover Bullets πιστούς στο ραντεβού τους με νέο δίσκο. Μου είχε λείψει να ακούσω λίγο δυνατό ελληνικό hard rock και το Flower κάλυψε απόλυτα την ανάγκη μου. Με αρκετές επιρροές από τα 80s και τα 90s, αλλά με παίξιμο που καλύπτει επιταγές του σύγχρονου ήχου, οι κομματάρες των Leftover Bullets μου κόλλησαν για καιρό στο μυαλό.

Είναι τα ωραία ρεφρέν στα When The Light Is On και Helpless, το ομώνυμο με το υπέροχο riffάκι στην εισαγωγή και την καταπληκτική ερμηνεία του Γιάννη Βογιατζή, τα οριακά metal ξεσπάσματα στο John Konnor vs A.I. και Buata Camessa, η ολοκλήρωση που σου προσφέρει στα αυτιά σου το Captain Sad, η ατμόσφαιρα στο Scream Out Loud και το The Wrong Poem που συνολικά συνθέτουν ένα υπέροχο άλμπουμ σύγχρονου rock που θα καλύψει τα γούστα κάθε φίλου της καλής μουσικής. Στα θετικά και οι πολύ ωραίες συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες. Πολύ καλή δουλειά!

Facebook, Instagram, Spotify

Blasteroid – Crypts of Mind

Είδος: Progressive Death Metal

Το 2024 μας επιφύλασσε πολλά εξαιρετικά εγχώρια ντεμπούτα και το Crypts of Mind των Blasteroid είναι ένα εξ αυτών, ερχόμενο εφτά χρόνια μετά το EP Universal Knowledge. Πρόκειται για ένα από τα πιο γεμάτα και πληθωρικά άλμπουμ που άκουσα φέτος και μου πήρε αρκετή ώρα να σκεφτώ πόσο καιρό έχω να ακούσω ξανά ελληνικό συγκρότημα να κινείται σε αυτό το είδος και να είναι τόσο άρτιο από άποψη τεχνικής.

Οι Αθηναίοι μέσα σε μόλις εννιά συνθέσεις γράφουν έναν αρκούντως εντυπωσιακό δίσκο. Τα riffs τους είναι πάρα πολύ γρήγορα και τεχνικά, επηρεασμένα από τη thrash σχολή των Sylosis, αλλά ταυτόχρονα στο μελωδικό και το death στοιχείο δεν πάνε καθόλου πίσω, δίνοντας μας κάποιες πολύ εντυπωσιακές γέφυρες με υπέροχα σόλο.

Οι παραλληλισμοί με τους Vektor και τους Nile είναι εύστοχοι, αλλά οι Blasteroid δείχνουν να δημιουργούν έναν δικό τους χαρακτήρα μέσα από τη μουσική τους. Το παίξιμο τους είναι γρήγορο, στακάτο και με τρελή χημεία, η παραγωγή απόλυτα προσεγμένη και σε κερδίζουν ακόμα και με μικρές λεπτομέρειες όπως το υπέροχο εξώφυλλο και τα γραφικά τους στο Spotify. Τρομερή ποιότητα από όλες τις απόψεις.

Facebook, Instagram, Spotify

Sunlight – Son of the Sun

Είδος: Power Metal

Τους Sunlight τους γνώρισα μέσω κοινού γνωστού μου, όταν κάναμε τα πρώτα βήματα ως anthem.gr και Anthems Radio Show. Μας είχαν δώσει τόσο γραπτή όσο και ραδιοφωνική συνέντευξη και με είχαν κερδίσει με το My Own Truth του 2015, παρ’ ότι δεν ακούω πολύ power. Χάρηκα πολύ που είδα ότι επέστρεψαν δισκογραφικά εννιά χρόνια μετά με ένα πραγματικά πολύ όμορφο άλμπουμ.

Με διαφορετικό πλέον line up, ανανεωμένοι και κυρίως πιο ώριμοι, στο νέο Son of the Sun, οι Sunlight ανεβαίνουν επίπεδο ως σχήμα. Είναι ένα σύνολο υπέροχων μελωδικών συνθέσεων με τις κιθάρες και τα πλήκτρα να τις καθοδηγούν, ενώ και τα ρεφρέν τους είναι πολύ catchy με τον ιδιαίτερα ταλαντούχο τραγουδιστή τους Δημήτρη Γιαννακόπουλο να δίνει σπουδαίες ερμηνείες.

Συνολικά η εικόνα τους και ο ήχος που βγαίνει στον δίσκο ακούγεται πολύ δεμένος με τους Sunlight να έχουν βρει χημεία όλο αυτόν τον καιρό που προετοίμαζαν την επιστροφή τους. Δεν γίνεται να μην ξεχωρίζεις κομματάρες όπως το Forever Lost, το Can’t Let You Go και το Sunrise που κλείνει το δίσκο ως μερικά από τα καλύτερα power metal τραγούδια φέτος. Πολλά μπράβο!

Facebook, Instagram, Spotify

Mallevs – The Hammer

Είδος: Heavy Metal

Ταξιδεύουμε στην Καβάλα για τους Maleevs και το ντεμπούτο τους The Hammer. Το εξώφυλλο και ο τίτλος σε προϊδεάζουν απόλυτα για αυτό που θα ακούσεις. Ατσάλι. Το ατσάλι το σωστό, το ελληνικό, αυτό που όσο και να κράζουμε ως χιλιοπαιγμένο είδος, πάντα θα έρθει ένα συγκρότημα που θα μας χτυπήσει την πόρτα και με ωραίες ιδέες και ενδιαφέρουσες συνθέσεις θα μπει στα καλύτερα της χρονιάς.

Αυτό κατάφεραν προσωπικά οι Mallevs για εμένα. Τα εισαγωγικά Fire and Blade και το φοβερό Barricade of Steel θέτουν αμέσως τον τόνο για όσα θα ακολουθήσουν. Ρετρό ήχος, έντονη μπασάρα που καθοδηγεί ένα ιδιαίτερα ταλαντούχο κιθαριστικό ντουέτο και τρελά φωνητικά φαλτσέτα που πάντα τα γουστάρουμε σε τέτοια άλμπουμ.

Είναι ένα συγκρότημα που δείχνει να αγαπάει τους Priest, τους Manowar, τους Saxon και δε θέλει να φέρει τον ήχο τους στο 2024, παρά να μας ταξιδέψει στα 80s και να μας προσφέρει έναν δίσκο που να μας θυμίζει κλασικό βρετανικό heavy metal τόσο από άποψη συνθέσεων όσο και παραγωγής. Από εμένα τεράστιος σεβασμός, καθώς κομματάρες σαν το Hydra of Lerna και το Astral Plains μπαίνουν εύκολα στις λίστες για ατελείωτο repeat τον επόμενο καιρό.

Facebook, Instagram, Spotify

KIVA – An Elegy of Scars and Past Reflections

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Στις αρχές του 2024 όταν και έσκασε το ντεμπούτο των KIVA εστίασα αμέσως την προσοχή μου πάνω τους. Παντρεύουν ένα είδος που αγαπώ πολύ, το post-metal με πάρα πολλά sludge στοιχεία, doom περάσματα και μια πινελιά από τον extreme metal ήχο. Μέσα σε σαράντα λεπτά με πέντε αρκετά μεγάλες συνθέσεις, το An Elegy of Scars and Past Reflections μου θυμίζει αρκετά τους πρώιμους Allochiria (μέλος των οποίων αποτελεί ο ντράμερ τους), αλλά με μια πιο πεσιμιστική οριακά black metal διάθεση.

Συνθέσεις που έχουν επιθετικότητα και το απαραίτητο γρέζι, αλλά ταυτόχρονα δεν χάνουν καθόλου σε λυρισμό και μελωδία. Αργές doom riffάρες συναντούν post γέφυρες και δημιουργούν μία αποπνικτική post-apocalyptic ατμόσφαιρα, την οποία ενισχύει η στιχουργική θεματολογία του. Το άλμπουμ δεν έχει καμία κακή στιγμή, δεν κάνει πουθενά κοιλιά, αλλά πραγματικά το From the Ego of Our Ancestors αποτελεί μια από τις καλύτερες κορυφώσεις από όσα άλμπουμ άκουσα φέτος. Δίσκος με τρομακτική ποιότητα.

Facebook, Instagram, Spotify

Full House Brew Crew – Rise of the Underdogs

Είδος: Groove Metal

Ο Βαγγέλης Καρζής βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα παραγωγική χρονιά, αφού εκτός του νέου άλμπουμ των Wolfheart, επέστρεψε και με τους Full House Brew Crew για το Rise of the Underdogs και κατά τη γνώμη μου κατάφερε να προσφέρει και την κορυφαία στιγμή του συγκροτήματος μέχρι τώρα. Οι Full House B.C. με αυτό το άλμπουμ καταφέρνουν να γράψουν τον πιο heavy και ταυτόχρονα catchy δίσκο τους.

Έχει τα thrash/heavy riffs, την επιθετικότητα και τον τσαμπουκά των φωνητικών του Καρζή, αλλά ταυτόχρονα φέρνουν στοιχεία που λίγες φορές βλέπουμε στο ελληνικό metal στερέωμα. Λίγο nu metal και Soulfly από εδώ, λίγο southern των Black Label Society και των Anti-Mortem από εκεί, περισσότερη μελωδία στα καλοδουλεμένα ρεφρέν τους και γενικότερα ένας δίσκος που συνδυάζει όλες τις επιρροές τους.

Το Rise of the Underdogs μέσα από κομματάρες όπως το ομώνυμο, το Flaws of Guilt, το Downfall και το When Violence Meets the Art έρχεται να μας δείξει πως πρέπει να παίζεται το μοντέρνο metal και να ηχεί εξίσου καλό και σκληρό τόσο στα αυτιά των μεταλλάδων όσο και των πιο mainstream ακροατών που μπορούν να εξερευνήσουν τις μελωδικότερες στιγμές του.

Facebook, Instagram, Spotify

Yovel – The Great Silence

Είδος: Black Metal

Scroll. Post. Like. Die. Όταν ξεκινάς το άλμπουμ σου με τίτλο-πολιτικό σχολιασμό, αυτομάτως με έχεις κερδίσει ανεξαρτήτως αν γουστάρω γενικότερα τους Yovel ως συγκρότημα. Το The Great Silence είναι ακόμα ένα άλμπουμ που αποδεικνύει, γιατί φτιάχνω τις λίστες μου τον Δεκέμβριο μιας και κυκλοφόρησε στα μέσα του προηγούμενου μήνα.

Στόχος των Yovel δεν είναι μόνο να γράψουν καλή μουσική, αλλά μέσα από τον κοινωνικοπολιτικό τους στίχο να δώσουν στους ακροατές τους ένα σύνθημα αντίστασης και αφύπνισης καυτηριάζοντας τον σύγχρονο ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, την αποχαύνωση των social media και την κοινωνική απάθεια. Αν και πατάει πάνω σε black metal riffs με έντονα λυρικά στοιχεία, το The Great Silence έχει τεράστια μουσική ποικιλία με ακουστικές στιγμές και μελωδίες κάνουν την εμφάνισή τους.

Η πιο ανατριχιαστική και πολύπλευρη σύνθεση τους είναι το 13λεπτο Better Days Will Come που κλείνει το δίσκο. Μοιάζει σαν να θέλει να τραβήξει από τον πεσιμισμό που κατακλύζει το άλμπουμ ως εκείνη την ώρα προσθέτοντας μερικές αχτίδες φωτός στην εισαγωγή προτού σε παρασύρει ξανά στο δυστοπικό περιβάλλον της σύγχρονης αστικής ζωής προς το τέλος. Ωστόσο το κλείσιμο που οι Yovel επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι με οποιοδήποτε μέσο, θα έρθουν καλύτερες μέρες πραγματικά με έκανε να ανατριχιάσω. Επικό τέλος σε ένα τρομερό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Temor – My Sorrow’s Rage

Είδος: Melodic Death Metal

Το 2024 μας επεφύλασσε σπουδαία ντεμπούτα, αλλά το My Sorrow’s Rage των Temor κέρδισε εύκολα μια θέση ανάμεσα στα αγαπημένα μου. Πρόκειται για ένα συγκρότημα μοναδικό υπό μία έννοια μιας και χρησιμοποιεί στη μουσική του ένα εξαιρετικό σπάνιο όργανο με ιδιαίτερο ήχο, το Halldorophone. Για περισσότερες λεπτομέρειες για το όργανο αυτό, σας παραπέμπω στη συνέντευξή τους στο Rock Gems.

Από εκεί και πέρα, όλα τους τα μέλη είναι εγνωσμένης αξίας από παλαιότερα σχήματα όπως οι Descending, οι Primal Fear και οι Nightrage και αυτή η σύμπραξη φαίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρουσα τόσο στα χαρτιά όσο και στην πράξη. Το My Sorrow’s Rage είναι η επιτομή του σύγχρονου melodic death με black φωνητικά, γρήγορα και ατμοσφαιρικά riffs, μια διάχυτη επιθετικότητα και το Halldorophone να προσθέτει symphonic πινελιές και μελωδίες που κάνουν το όλο περιβάλλον ακόμα πιο horror.

To My Sorrow’s Rage δεν είναι απλώς ένα εξαιρετικό άλμπουμ που αποτελεί και εισιτήριο για το συγκρότημα στο να παίξει support δίπλα σε ένα τεράστιο όνομα όπως οι In Flames. Είναι μια πολύ μεστή δουλειά από ταλαντούχους μουσικούς που πειραματίζονται διαρκώς με αποτέλεσμα ένα άκρως καλοδουλεμένο σύνολο συνθέσεων.

Facebook, Instagram, Spotify

Cult of Orpist – Attack of the Zombie Cans

Είδος: Thrash Metal

Το πόσο μου αρέσουν τέτοιες thrashίλες εν έτει 2024 ούτε που το φαντάζεστε. Μαζί με τους Violent Definition που θα αναλύσουμε στο επόμενο μέρος του αφιερώματος, αποτέλεσαν τα δύο άλμπουμ ελληνικού underground thrash που έλιωσα περισσότερο. Ας ξεκινήσουμε όμως για τα βασικά με τους Cult of Orpist. Η θεματική του άλμπουμ όπως σου δείχνει το εξώφυλλο αφορά ζόμπι. Με κέρδισε από εκεί και μόνο.

Το γεγονός όμως ότι το άλμπουμ ξεκινάει με το The Lurking Invasion σε μια horror symphonic μονόλεπτη εισαγωγή και απευθείας μπαίνει η riffάρα του Attack of the Zombie Cans που θα μπορούσε χαλαρά να είναι σε άλμπουμ των Cannibal Corpse με έκανε να το λατρέψω απευθείας. Από εκεί και πέρα οι Λαμιώτες είναι ξεκάθαρα επηρεασμένοι από τη σχολή του τευτονικού thrash, ιδιαίτερα τους Sodom και τους Kreator, αλλά ενσωματώνουν και το death metal στη μουσική τους.

Ουσιαστικά έχουν πετύχει απόλυτα τη συνταγή που χρειάζεσαι για να γράψεις έναν δίσκο για κοπάνημα και ατελείωτο moshing στα live: Πολύ γρήγορες κιθάρες, τα ντραμς και το μπάσο να βαράνε ανελέητα, τα φωνητικά σκληρά, το μακελειό με τα ζόμπια να κυριαρχεί στιχουργικά και φυσικά άφθονο αλκοόλ. Από εμένα εύγε.

Facebook, Instagram, Spotify

Θα ήθελα να ευχαριστήσω ξανά όσους μουσικούς διάβασαν το πρώτο μέρος του αφιερώματος και μου έστειλαν τα καλά τους λόγια. Δώστε αγάπη σε ελληνικά συγκροτήματα γιατί έχουμε εξαιρετική παραγωγή, ακούστε και στηρίξτε τη σκηνή μας. Τα λέμε σε λίγες μέρες με το τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.