Ένα καινούριο άλμπουμ στη δισκογραφία ενός αγαπημένου συγκροτήματος είναι πάντα καλός λόγος για να την επισκέπτεσαι ξανά. Με αφορμή λοιπόν το Perfecth των Queens of the Stone Age είπα να ακούσω από την αρχή όλα τα άλμπουμ τους και να αναλύσω τα δικά μου συναισθήματα και όσα μου άφησαν.
Οι Καλιφορνέζοι αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Η μπάντα είναι πνευματικό παιδί του Josh Homme, ο οποίος αφού επηρέασε ένα ολόκληρο ιδίωμα ως κιθαρίστας των Kyuss, αποφάσισε μετά τη διάλυσή τους να ακολουθήσει μια διαφορετική πορεία. Επηρεασμένος από τη σκηνή του Seattle, o Homme κράτησε τα χαμηλά κουρδίσματα, τα βαριά riffs και την ψυχεδέλεια και έβαλε μέσα alternative, glam και ηλεκτρονικά στοιχεία καθώς και ποπ μελωδίες προκειμένου να επηρεάσει ξανά ολόκληρη τη μουσική σκηνή.
Σήμερα λοιπόν στο Sound Vault ξαναθυμόμαστε κάθε δισκογραφικό πόνημα των Queens of the Stone Age, τις αλλαγές τους, τις κορυφές τους και τις δύσκολες φάσεις τους. Αν δεν τους έχετε ακούσει, ελπίζω να σας μείνουν μερικά τραγούδια από αυτό.
Queens of the Stone Age (1998)
Το έτος είναι 1998 και μόλις τρία χρόνια μετά τη διάλυση των Kyuss, ο Josh Homme έχει μετακομίσει στο Seattle και επιχειρεί κάτι τελείως διαφορετικό. Το ντεμπούτο των Queens of the Stone Age είναι μάλλον η πιο “υπόγεια” κυκλοφορία τους μέχρι σήμερα. Παράλληλα είναι μάλλον και η μόνη που μοιράζεται κοινά με τη δισκογραφία των Kyuss, αφού έχει πολλά desert και stoner στοιχεία που αργότερα μετριάστηκαν.
Αν και δεν έχει τη φιλοδοξία του Rated R, το concept του Songs for the Deaf ή την ολιστική προσέγγιση του …Like Clockwork, αυτό το άλμπουμ είναι το πιο λιτό τους και ταυτόχρονα αυτό που βασίζεται περισσότερο στο groove. Η παραγωγή είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόντουσαν. Ούτε καλογυαλισμένη, ούτε βρώμικη βοηθώντας στο ηχητικό τοπίο που από τότε που έστηνε ο Homme.
Έχουμε κάποια early classics τύπου Regular John, If Only, Walkin on the Sidewalks και Mexicola που δείχνουν και το πού θα πήγαινε αργότερα η φάση. Κολλητικά και επαναλαμβανόμενα riffs που δένουν με τις φωνητικές γραμμές του Homme και χτίζουν σιγά σιγά μια ψυχεδελική ατμόσφαιρα. Ένα άλμπουμ βαρύ και ταυτόχρονα εύπεπτο. Προφανώς όχι η κορυφαία τους δισκογραφική στιγμή, αλλά ένα ντεμπούτο που μας έδειξε πολλά για το τι θα ακολουθούσε.
Rated R (2000)
Προσπαθώ όποτε παρουσιάζω ένα άλμπουμ που είναι μέρος μιας ευρείας δισκογραφίας να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται, αλλά πραγματικά το Rated R είναι ένας δίσκος που έχω μέσα στην καρδιά μου. Ο Homme μπορεί να φέρνει στους QOTSA τον Nick Oliveri που έπαιζαν μαζί στους Kyuss, αλλά μοιάζει να αποτάσσει τη stonerίλα της προηγούμενης μπάντας του και του ντεμπούτου του.
Στο Rated R ο ταλαντούχος μουσικός αρχίζει και χτίζει τη δική του μουσική ταυτότητα και πλάθει τον δικό του ήχο. Το αποτέλεσμα είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται ταυτόχρονα βαρύ, μελωδικό, παράξενο και συγκλονιστικά διασκεδαστικό. Μάλιστα ξεκινάει με δύο από τις καλύτερες στιγμές στη δισκογραφία τους με τα Feel Good Hit of the Summer και The Lost Art of Keeping A Secret που έμελλε να διαμορφώσουν όχι μόνο τον δικό τους ήχο, αλλά να είναι σημεία αναφοράς για την εναλλακτική σκηνή γενικότερα.
Στο Rated R μπορείς να ακούσεις την μελαγχολία του In The Fade να τη διαδέχεται η ωμότητα του Tension Head και αυτό είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της εποχής των QOTSA. Η ψυχρή, μελωδική φωνή του Homme συναντά την επιθετικότητα του Oliveri, ο αγαπημένος Mark Lanegan θα προσθέσει τη σκοτεινή του πινελιά και κάπως έτσι έχουμε ένα άλμπουμ που όρισε τα 00s. Πού να ξέραμε και τι θα ακολουθούσε.
Songs for the Deaf (2002)
Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται με αυτό το entry, αλλά λίγο δύσκολο μιας και πρόκειται για έναν δίσκο που βρίσκεται σίγουρα στη δεκάδα των αγαπημένων μου. Μόλις δύο χρόνια μετά το Rated R και με τον Dave Grohl πίσω από το drum kit, ο Josh Homme και οι Queens of the Stone Age κυκλοφόρησαν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας που έμελλε να μείνει κλασικό.
Έχει ένα από τα πιο απίστευτα κόνσεπτ, αφού είναι φτιαγμένο σαν να έχεις μπει σε ένα αμάξι που διασχίζει την Καλιφόρνια και αλλάζεις συνεχώς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Από το σκληρό You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire καταλαβαίνεις ότι το επίπεδο έχει αλλάξει, αλλά η συνέχεια σε βομβαρδίζει με μερικά από τα μεγαλύτερα hits όλης της alternative rock σκηνής των 00s.
No One Knows, First It Giveth, Go With The Flow, The Sky Is Falling δείχνουν μια μπάντα που κινείται από το groove στην έκρηξη και πίσω με απίστευτη χάρη. Και δε σταματάνε εκεί, αφού και τα Gonna Leave You, Song for the Dead και Another Love Song είναι μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις της καριέρας τους. Ένα άλμπουμ στο οποίο δεν προσπερνάς ούτε ένα τραγούδι, ενώ ενδιάμεσα ακούς φωνές ραδιοφωνικών παραγωγών, ευφάνταστες διαφημίσεις και αλλαγές σταθμών, που συμβάλλουν στο παρανοϊκό road trip που ζεις καθώς οδηγείς σε κάποιον ερημικό δρόμο της Καλιφόρνια.
Ένα αριστούργημα που μιλά για την αποξένωση, την εξάρτηση, τις σχέσεις, ένας δίσκος έντονος και σκληρός που ακούγεται ταυτόχρονα πολύ μοναχικός. Σε αυτόν οι QOTSA οριστικοποίησαν τον ήχο της πρώτης φάσης της καριέρας τους και επειδή εν πολλοίς είναι μια απάτητη κορυφή, στη συνέχεια τον έσπασαν, τον τροποποίησαν και τον άλλαξαν όσο γινόταν.
Lullabies to Paralyze (2005)
Όταν έχεις βγάλει ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας, η απορία όλων είναι που θα κινηθείς στο επόμενο σου πόνημα. Μπορείς να επαναλάβεις την επιτυχία; Αλλά κυρίως, θες να επαναλάβεις την επιτυχία; Το Lullabies to Paralyze έρχεται σε μια περίοδο που ο Nick Oliveri αποτελεί πλέον παρελθόν και ο Homme αναλαμβάνει πλέον εξ ολοκλήρου την σύνθεση των τραγουδιών.
Ο ήχος τους είναι πιο σκοτεινός, πιο ατμοσφαιρικός και λιγότερο άμεσος. Η λέξη Lullabies στον τίτλο του δεν είναι καθόλου τυχαία. Οι QOTSA μοιάζουν σε κάθε σύνθεσή τους να κρύβουν κάτι ακόμα πιο σκοτεινό, οριακά σαν ένα παραμύθι που έχει πάρει κακή τροπή. Δεν θέλουν να μας κοιμίσουν, αλλά αντίθετα προσφέρουν κάτι πολύ έντονο που χρειάζεσαι αρκετές ακροάσεις για να το εμπεδώσεις.
Το πρόβλημα που είχα ανέκαθεν με αυτό το άλμπουμ είναι ότι διαρκεί πολλή ώρα και το δεύτερο μισό δεν ακολουθεί σε ποιότητα το πρώτο. Φυσικά υπάρχουν τρομερές στιγμές, για παράδειγμα στο In My Head και το Tangled Up In Plaid εξερευνούν την ατμοσφαιρική τους πλευρά, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και η άμεση ροκιά του Rated R σε κομματάρες τύπου Medication, Little Sister και το προσωπικό αγαπημένο Everybody Knows That You’re Insane. Το Lullabies to Paralyze είναι πιο εσωστρεφές και κινείται σε διαφορετικά μονοπάτια από τον προκάτοχό του δείχνοντάς μας μια καινούρια πλευρά των δημιουργών του.
Era Vulgaris (2007)
Από το σκοτεινό Lullabies to Paralyze στο παράξενο Era Vulgaris μόλις δύο χρόνια μετά. Οι desert ρίζες τους σχεδόν εξαλείφονται και οι Queens of the Stone Age αποφασίζουν να αλλάξουν ξανά ύφος. Η παραγωγή είναι πιο βρώμικη, τα riffs μοιάζουν πιο αφηρημένα και νευρικά, ενώ οι φωνητικές γραμμές του Josh Homme εξερευνούν όλο και περισσότερο αυτό που προσωπικά ονομάζω Hommική Ψυχεδέλεια.
Σε αυτόν τον δίσκο παγιώνεται η θέση του Troy Van Leeuwen που είχε συμμετάσχει και στο Lullabies, ο οποίος θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην πορεία του συγκροτήματος μέχρι και σήμερα. Οι συνεργασίες και το ύφος του Era Vulgaris δείχνουν ξεκάθαρα ένα συγκρότημα που δεν θέλει να ανήκει κάπου, αλλά που εντάσσει συνεχώς νέα στοιχεία στη μουσική του.
Ξεχωρίζουν τα χιτάκια τύπου Sick, Sick, Sick με το εισαγωγικό riff να αρνείται να σου ξεκολλήσει από το μυαλό, το αργό και μελωδικό Make It Wit Chu, το βρώμικο και grungy 3’s & 7’s και το άκρως groovy Misfit Love. Είναι ένα άλμπουμ δύσκολο, περίεργο, ειρωνικό, ατμοσφαιρικό και κυρίως αποδεικνύει ό,τι και το Lullabies to Paralyze. Οι QOTSA δε θα ήταν ποτέ η μπάντα που έγραψε το Songs For the Deaf, αλλά ένα συγκρότημα με πολλές και διαφορετικές φάσεις, όπου όλες είχαν ποιοτικές στιγμές.
…Like Clockwork (2013)
Οι Queens of the Stone Age έμοιαζαν να χρειάζονται ένα διάλειμμα μετά από πέντε άλμπουμ σε λιγότερο από μία δεκαετία. Όλοι ασχολήθηκαν με άλλα πρότζεκτ, ο ιθύνων νους τους έβγαλε άλμπουμ με τους Eagles of Death Metal και τους φοβερούς Them Crooked Vultures, οπότε πήρε λίγο χρόνο παραπάνω. Και όμως το …Like Clockwork είναι μια επιστροφή τόσο προσωπική και μελαγχολική που μοιάζει σαν να θέλει όσα νιώθει να τα βγάλει χρόνια από μέσα του.
Αυτός ο δίσκος με συνόδευσε στο πρώτο έτος στη σχολή και ακόμα και σήμερα μου φαίνεται απίστευτο πόσα τραγούδια που στιγμάτισαν τα 10s υπάρχουν εκεί μέσα. Παλιοί γνώριμοι όπως ο Dave Grohl, ο Nick Oliveri και ο Mark Lanegan επιστρέφουν για να συμβάλουν, ενώ ανάμεσα στα ονόματα των guests βρίσκεις Elton John, Trent Reznor και Alex Turner. Κι όμως παρά το πόσοι άνθρωποι συμμετείχαν, η συνοχή του και το προσωπικό του ύφος είναι που ξεχωρίζουν.
Αυτά που κάνουν σπουδαίο αυτό το άλμπουμ είναι η μελαγχολία του I Sat by the Ocean και του Fairweather Friends, το χορευτικό Smooth Sailing, το τεράστιο My God is the Sun ή στιγμές όπως τα Kalopsia και το I Appear Missing που συνδυάζουν την ηρεμία με το ξέσπασμα και την ένταση. Όλο το άλμπουμ ακούγεται σαν ένα ενιαίο τραγούδι που οδηγεί στη λύτρωση. Η πιο ανθρώπινη στιγμή τους και κυρίως αυτή που έδειξαν ότι μπορούν να πιάσουν μεγαλεία τύπου Songs For the Deaf αλλάζοντας για ακόμα μία φορά.
Villains (2017)
Όπως έχουμε δει μέχρι τώρα στο αφιέρωμά μας, οι Queens of the Stone Age έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο να διαχειρίζονται την επιτυχία. Η κύρια αντιμετώπισή τους στο πώς θα διαδεχθούν ένα εξαιρετικό άλμπουμ είναι να αλλάζουν τον ήχο τους κρατώντας την ποιότητα σε υψηλά επίπεδα. Κάπως έτσι προκύπτει το Villains και από την επιλογή του Mark Ronson στην παραγωγή καταλαβαίνουμε από νωρίς πού οδεύει το πράγμα.
Το συγκρότημα θέλει να αφήσει πίσω την μελαγχολία και την εσωστρέφεια του …Like Clockwork και να προσφέρει ένα άλμπουμ με πιο καθαρό ήχο και την mid-00s αμεσότητά τους. Από το Feet Don’t Fail Me γίνεται εμφανές αυτό με το αργό του χτίσιμο και το υπέροχο riff του, κάτι που συνεχίζεται στο Domesticated Animals. Δε λείπουν ούτε οι μελαγχολικές τους στιγμές στο Fortress, αλλά και το γρήγορο οριακά punk ύφος τους στο Head Like a Haunted House.
Ακόμα και ψήγματα παλιότερων εποχών τους θα βρεις με το καταπληκτικό The Evil Has Landed να μοιάζει σαν να έχει κοπεί από το προηγούμενο τους άλμπουμ. Με αυτόν τον δίσκο, οι QOTSA περνάνε πλέον στην ώριμη φάση της καριέρας τους που δεν χρειάζεται να αποδείξουν κάτι καλλιτεχνικά. Αφήνουν το groove να τους οδηγεί σε ένα πενηντάλεπτο που ρέει πολύ ευχάριστα.
In Times New Roman… (2023)
Ένα ακόμα μεγάλο διάλειμμα από τη δισκογραφία για τους Καλιφορνέζους ήρθε την περίοδο 2017-2023, αλλά αν σκεφτούμε τι μεσολάβησε σε εκείνα τα χρόνια, καταλαβαίνουμε και γιατί πήραν αυτήν τη μουσική κατεύθυνση. Αυτή τη φορά οι Queens of the Stone Age αφήνουν πίσω το καλογυαλισμένο Villains και την περισσότερο dance πλευρά τους και επιστρέφουν σε έναν πιο σκοτεινό και σκληρό ήχο.
Τα riffs τους ακούγονται πιο τραχιά και η παραγωγή μοιάζει σαν να έχει βγει από τις εποχές του Rated R. Γενικότερα αυτό το άλμπουμ μοιάζει να ξαναφέρνει στο προσκήνιο πράγματα από το παρελθόν των Queens, όχι σαν αναμάσημα ή ένδειξη νοσταλγίας, αλλά σαν στοιχείο της ενιαίας τους ταυτότητας. Το Paper Machete είναι άμεσο και επιθετικό, θυμίζοντάς μας γιατί αγαπάμε το συγκρότημα, ενώ το Negative Space φέρνει λίγο στο νου τις μελαγχολικές μελωδίες του Clockwork.
Από την άλλη ξεχωρίζει το Carnavoyeur, γιατί ο Josh μοιάζει ξανά να κάνει τη δική του ενδοσκόπηση πριν έρθει να τα διαλύσει ξανά όλα με το What the Peephole Say που ακολουθεί. Το In Times New Roman είναι η τέλεια φωτογραφία του ποιοι είναι οι QOTSA αυτής της δεκαετίας. Ένα συγκρότημα με stoner/desert ρίζες που πέρασε από το alternative, το hard rock και τις psychedelic φάσεις του για να επιστρέψει σε ένα vibe σκληρό και ταυτόχρονα εσωστρεφές.
Και τώρα Perfecth
Οι Queens δεν χρειάστηκαν ξανά μεγάλο διάλειμμα, αλλά επανέρχονται δισκογραφικά μόλις τρία χρόνια μετά. Τα πρώτα δείγματα του Perfecth δείχνουν έναν δίσκο που ξαναγυρίζει στις μελωδίες και τους χορευτικούς ρυθμούς, αλλά θα μπορούμε να μιλήσουμε για αυτόν όταν τον ακούσουμε ολόκληρο. Μέχρι τότε θα τα ξαναπούμε σε κάποιο επόμενο αφιέρωμα!
