Συνέντευξη με τον Γιάννη Κίντζιο!

 

Στις αρχές των ’90s, ο Γιάννης Κίντζιος έπαιζε με τα Λουλούδια της Φωτιάς, μια thrash μπάντα της γειτονιάς στην Καλλιθέα. Έπαιζαν σε σχολικά φεστιβάλ και στην πλατεία Κύπρου, ανάμεσα σε κραυγές, πειράγματα και ιπτάμενα αντικείμενα. Σήμερα δουλεύει με τις τεχνολογίες που κρατούν τα μάτια μας κολλημένα στις οθόνες, και γράφει ποίηση για το τι μας κάνουν αυτές οι οθόνες. Η δεύτερη συλλογή του, «Ακηδία και άλλες ιστορίες από τις ημέρες Αθυμίας» (εκδόσεις Κομνηνός), δανείζεται μια λέξη των ερημιτών για να μιλήσει για το μούδιασμα της εποχής, για το πώς περάσαμε από την οργή στην παραίτηση. Μιλήσαμε μαζί του για τη Σπηλιά του Πλάτωνα και τον HAL 9000. Μας είπε γιατί δεν αγγίζει την τεχνητή νοημοσύνη όταν γράφει. Μας μίλησε για τα ποιήματα που μελοποιεί με ροκ ήχο μαζί με τους Ατίθασους Άγγελους, και για ένα soundtrack κάπου ανάμεσα σε Miles Davis και Bohren & der Club of Gore.

 

Αγαπητέ Τζανέτο, σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Πρακτικά η σειρά έκδοσης των ποιητικών συλλογών μου δεν είχε να κάνει με το περιεχόμενο ή με μια αλληλουχία ιδεών και κειμένων που έπρεπε να ακολουθηθεί. Την χρονική σειρά έκδοσης των βιβλίων την καθόρισαν διάφορα απρόοπτα γεγονότα ή και κάποιες επιλογές βάσει διαίσθησης.

Πάντως, νοηματικά και πνευματικά, η ποιητική συλλογή Ονειρεύτηκα τη Διοτίμα, όπως είπες πολύ σωστά, αφορά ένα μάταιο ταξίδι που ξεκινά από την σωματική έλξη, το φθαρτό και το ωραίο προς την πνευματική ολοκλήρωση και το παντοτινό. Βέβαια ο “αγώνας” προσέγγισης του άφθαρτου και αιώνιου αποδεικνύεται πράγμα ανέφικτο αλλά συνάμα και λυτρωτικό δίνοντας ένα στιγμιαίο νόημα στην άγονη πραγματικότητα που ζούμε.

Αυτό λοιπόν που μεσολάβησε στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, ενισχύοντας τον λόγο ανάγνωσης της Ακηδίας, είναι ίσως ένα υπαρξιακό μουδιάσμα που ακολουθεί κάθε διάψευση μιας μεγάλης προσδοκίας. Η Ακηδία λοιπόν είναι μια στάση στο ενδιάμεσο, σε ένα χρονικό σημείο που καλούμαστε να υπερπηδήσουμε έναν μεγάλο τοίχο ή ένα μεγάλο κενό , σε μια άγονη μετα-μεταμοντέρνα εποχή που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για δημιουργικότητα, δράση και σκέψη.

Τα ποιήματα που τελικά συμπεριλήφθηκαν στην ποιητική συλλογή Ακηδία δεν είναι τα παλαιότερα χρονικά. Κάποια έχουν γραφτεί λίγο πριν το 2008, αλλά και κατά την διάρκεια της δημοσιονομικής κρίσης. και κάποια άλλα σε ανύποπτους χρόνους στα χρόνια που διανύουμε την μετα-ψηφιακή περίοδο, μια εποχή που οι επιθυμίες των ανθρώπων γίνονται τροφή των μηχανών.

Θα απαντήσω λοιπόν ότι η Ακηδία είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή που εκδίδω ενώ, όπως πολύ σωστά είπες, υπάρχουν παλαιότερα ποιήματα που συνθέτουν την τρίτη ποιητική μου συλλογή.

Αυτά τα ανέκδοτα ποιήματα, όταν τα διαβάζω μου δημιουργούν μια βαθιά συναισθηματική ένταση που με απομακρύνει από την επιθυμία να τα εκδώσω σήμερα. Θα πρέπει λοιπόν να ξεπεράσω πρώτα αυτό το προσωπικό εμπόδιο για να αρχίσω να επικοινωνώ αυτά τα ποιήματα στους φίλους αναγνώστες. Όλα βέβαια τα ποιήματα μου είναι βιωματικά και με εκθέτουν χωρίς φίλτρο , όμως κάποια από αυτά αφορούν την εποχή της εφηβείας , των ονείρων και της αθωότητας και εκεί το βάθος αγγίζει πιο ευαίσθητες πτυχές.

Και στις δύο ποιητικές συλλογές έχω από μια ενότητα με μικρές ιστορίες και άλλα πεζά κείμενα. Ο λόγος που τα συμπεριλαμβάνω στην ποιητική συλλογή είναι ότι ίσως νοηματικά την ολοκληρώνει. Στο “ποιητικό” πρώτο μέρος του βιβλίου νιώθω ότι μιλάω μέσα μου , αναμετρώμαι με τον ευατό μου, αντιμετωπίζω τους δαίμονές μου. Στα πεζά κείμενα όμως της τελευταίας ενότητας υπάρχει μια φωνή που μιλά πιο ανοικτά επικοινωνώντας τα νόηματα προς τα έξω. Αυτό ίσως είναι εύκολο να το διαπιστώσει κάποιος αν διαβάσει το κείμενο “Ουριαχτό στη Λάσπη” ή τον διάλογο που κάνω με τον HAL 9000 για το Φράγμα του Σκοπού. Για να απαντήσω και στο δεύτερο σκέλος του ερωτήματος , θεωρώ ότι η αθυμία είναι έκδηλο σύμπτωμα των ημερών και ίσως παροδικό που ταιριάζει καλύτερα με τις ιστορίες που αφηγούμαι στο τελευταίο μέρος του βιβλίου. Η Ακηδία πέρα της πιο σοβαρής θεολογικής προσέγγισης και ερμηνείας έχει και πιο βαρύ ψυχολογικό αντίκτυπο. Χωρίς βέβαια να είναι πολύ αισθητή η διαφορά των εννοιών σε πολλούς από εμάς, ο διαχωρισμός έγινε με αυτή την αίσθηση.

Να πω την αλήθεια, αν και γνώριζα αυτή την θεολογική διάσταση, κατανοώ ότι σήμερα οι σύγχρονοι άνθρωποι βιώνουμε τα συμπτώματα μιας κατάστασης χωρίς να είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε πώς να την ονομάσουμε. Η έννοια της Ακηδίας, που είναι και ο τίτλος αυτής της ποιητικής συλλογής, συμβολίζει ή υπερτονίζει την σημασία αλλά και την επικινδυνότητα μιας κατάστασης, δίνει έναν τόνο πιο δραματικό έχοντας όμως σαν σκοπό με τον συμβολισμό αυτό να μας κινητοποιήσει από την αδράνεια.

Σήμερα κάτω από το ψυχρό φως των οθονών κάποιοι από μας αντιμετωπίζουν ένα υπαρξιακό κενό και μια απάθεια που θα μπορούσε, σαν τον μεσημβρινό δαίμονα των μοναχών, να παραλύσει κάθε βούληση για ουσιαστική δράση.

Νομίζω ότι όλα τα παραπάνω λειτουργούν σαν ντόμινο επιφέροντας μια εμβρόντιτη πτώση. Η ματαίωση προσωπικών προσδοκιών αλλά και οι κρίσεις που βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες μας καθιστούν πιο ευπαθείς σε κάθε νέα πρόκληση ή δυσκολία.

Πάντως οι συνέπειες της κρίσης δεν είναι μόνο υγειονομικές, ούτε αφορούν αποκλειστικά μια οικονομική κατάρρευση, γι αυτό τα ποιήματα εστιάζουν περισσότερο στο αμετάβλητο της ανθρώπινης μοίρας αλλά και στο τίμημα της υπαρξιακής ανυπακοής.

Η αλληγορία της Σπηλιάς του Πλάτωνα , την οποία αναφέρω σε κάποια κείμενα, ίσως μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε το τρίπτυχο “οργή – κατάρρευση – παραίτηση” αλλά και τις συνέπειες από τον προσωπικό εγκλωβισμό και συμβιβασμό με τις “σκιές” (την ψηφιακή δηλαδή πραγματικότητα ) χωρίς να τολμάμε να αντικρύσουμε το φως της αλήθειας και της ζωής όσο άγονη ή δύσκολη και αν είναι.

Θα ήθελα αρχικά να πω ότι η φλόγα που ξεπηδά από το σκοτάδι δεν είναι θρίαμβος αλλά μια ελπίδα για την υπέρβαση. Αν και δεν είμαι από την φύση μου υπερβολικά αισιόδοξος σίγουρα δεν με αντιπροσωπεύει ο απόλυτος μηδενισμός και αυτό φαίνεται σε όλο το εύρος των κειμένων. Η ελπίδα για μένα εξακολουθεί να υπάρχει στη διατήρηση της αλήθειας απέναντι στον εθισμό της αδράνειας. Πρέπει κάποτε επίσης να προτάξουμε την ατομική μας συνείδηση απέναντι σε μια συλλογική “φυλακή”. Οι πρώτοι στίχοι της ποιητικής συλλογής πάντως δηλώνουν τις σκέψεις μου γύρω από την φλόγα της ελπίδας και για το πώς το αντιλαμβάνομαι όλο αυτό : “ Μια βουτιά η ζωή, όσο κρατάει μια ανάσα “ και λίγο πιο κάτω “Ελπίζουμε σε έναν ευτυχισμένο θάνατο στην αγκαλιά μιας αγάπης “ κλπ.

Η έμπνευση για την γραφή της ποιητικής συλλογής Ακηδία προέρχεται από μια βαθιά βιωματική εμπειρία αλλά προκύπτει επίσης και από μια προσεκτική παρατήρηση της αστικής ατμόσφαιρας αποκωδικοποιώντας κατά κάποιο τρόπο τη συλλογική “ερημιά” της πόλης. Συνεπώς η προσωπική εμπειρία συνυπάρχει με την παρατήρηση. Όπως σημειώνω και στο βιβλίο, είναι πολύ διαφορετικό να θες να βυθιστείς στην κόλαση για να γράψεις, από το να γράφεις όντας βυθισμένος εκεί. Και όπως ισχύει για τους περισσότερους από εμάς, υπήρχαν περίοδοι που βρισκόμουν και εγώ εγκλωβισμένος σε ένα τέτοιο κενό.

Η ενασχόληση μου με τις τεχνολογίες για την δημιουργία και την στόχευση των διαφημίσεων αλλά και την επικοινωνία ίσως με αφύπνησε και με προβλημάτισε ακόμη περισσότερο για αυτή την καταναλωτική μανία και πνευματική αποχαύνωση. Ίσως μάλιστα διαπίστωσα πιο άμεσα τη μετάβαση μας από το “είναι” , δηλαδή την πραγματικη βίωση της ζωής , στο “έχειν” που σημαίνει “εγώ είμαι αυτό που έχω” με όλα τα αρνητικά συνεπακόλουθα όπως την απληστία, την εξάρτηση και την ωραιοπάθεια. Η ψηφιακή επιβεβαίωση σήμερα προέχει της αυθεντικότητας και της αλληλεγγύης και η ποίηση ίσως λειτουργεί για μένα λυτρωτικά ή σαν αντίβαρο αυτής της κατάστασης κάνοντας με να στρέφω το βλέμμα προς τον συνάνθρωπο ή ακόμα πιο βαθιά μέσα μου.

Σήμερα θα έλεγα ότι “παράγουμε” με την τεχνητή νοημοσύνη περισσότερο περιεχόμενο από όσο μπορούμε να καταναλώσουμε ενώ η ανάγνωση βιβλίων αφορά μόνο όσους ακόμα αντιστέκονται.

Πριν απαντήσω με ακρίβεια πάντως στα παραπάνω ερωτήματα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μια διαπίστωση: όση περισσότερη πληροφορία παράγεται τεχνητά, και όχι με φυσικό τρόπο, τόσο λιγότερο νόημα ή ουσία εντοπίζουμε. Και η επίπτωση της εξαφάνισης του νοήματος είναι η μελαγχολία στο βλέμμα του αποδέκτη. Νομίζω λοιπόν, ότι σήμερα αυτό το φαινόμενο το διακρίνουμε έντονα στα πρόσωπα πίσω από τις οθόνες.

Απαντώντας λοιπόν στο ερώτημα, θα πω ότι στην γραφή των δικών μου κειμένων δεν χρησιμοποιώ τέτοιου είδους εργαλεία γιατί η έννοια “δημιουργώ” παύει να υφίσταται ουσιαστικά και αντικαθίσταται από λέξεις όπως “ εξάγω” , “παράγω, “προτρέπω¨ , “υποκινώ” κλπ

Η δημιοργία προυποθέτει, σκέψη, κόπο, ρίσκο..ακόμα και λάθη. Κατά τον Ταρκόφσκι μάλιστα “Η τέχνη γεννιέται από τις κακοτεχνίες του κόσμου”.

Κλείνοντας με το ερώτημά σου και αναφερόμενος στα όρια που θα πρέπει να μπουν όσον αφορά την χρήση των νέων εργαλείων Τεχνιτής Νοημοσύνης θα πω κάτι με αλληγορικό τρόπο: Σε λίγο θα αναζητάμε το ανθρώπινο λάθος ως απόδειξη ότι υπηρξαμε γιατί το λάθος είναι ένα σημαντικό ίχνος ή αποτύπωμα ύπαρξης.

Θα επέλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη την άγονη πραγματικότητα γιατί, εκτός από όλες τις δυσκολίες, τον πόνο, την λύπη αλλά και τις μικρές χαρές, εμπεριέχει την ελπίδα. Το “προγραμματισμένο ψέμα” απεναντίας προσφέρει μια ατροφική κανονικότητα και αταραξία προσφέροντας, με την συμβολή των συσκευών επικοινωνίας, την εξασθένιση ή την απουσία της πλήξης. Εδώ βέβαια κρύβονται κάποιες παγίδες όπως η μείωση των πραγματικών εμπειριών της ζωής ή ο κατευνασμός της επιθυμίας για δημιουργία και εξέλιξη.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παραθέσω κάτι σχετικό που είπε ο Σλάβοϊ Ζίζεκ “Η πλήξη ανοίγει τον χώρο, για νέες εμπειρίες. Χωρίς πλήξη, δεν υπάρχει δημιουργικότητα. Αν δεν βαριέσαι, απλά απολαμβάνεις ηλίθια την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι”.

Νομίζω ότι μέχρι τις αρχές του επόμενου έτους θα έχουμε ολοκληρώσει την μελοποίηση των ποιημάτων που επιλέξαμε με τα παιδιά. Ο ήχος θα έλεγα ότι ακολουθεί το ύφος και την ορμή του λόγου χωρίς να βάζουμε κάποιο φίλτρο ή κάποια επιτηδευμένη λογική σε αυτό. Εκ του αποτελέσματος θεωρώ ότι έχει μια ροκ αισθητική με διάφορες παρεκκλίσεις και εντάσεις. Ήδη κάποια από αυτά είναι ανεβασμένα στο κανάλι μας στο SoundCloud ( Acedia-Poetry) . Αναφέρω κάποια από τα ποιήματα που δουλεύω με τους Ατίθασους Άγγελους : Ηλεκτρικές Κορδέλες, Σύγχρονος Οδυσσέας, Προμηθέας, Αναπόφευκτη Στιγμή, Ακηδία , Σπηλιά και Περασμένοι Χειμώνες.

Λοιπόν, αυτό το ερώτημα με γυρίζει πίσω στον χρόνο σε μια ρομαντική εφηβική ιστορία. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, σε μια γειτονιά της Καλλιθέας που μεγάλωσα, δημιουργήθηκε ένα underground συνοικιακό συγκρότητα , τα Λουλούδια της Φωτιάς ή Flowers of Fire με επιρροές κυρίως από thrash metal μπάντες της εποχής αλλά και από το κλασσικό ροκ με τους μεγάλους μουσικούς, τραγουδιστές και κιθαρίστες της εποχής. Αν θυμάμαι καλά παίξαμε, με πολύ ενθουσιασμό και κέφι, σε κάποια σχολικά φεστιβάλ αλλά και στην πλατεία Κύπρου , έχοντας βέβαια και τους φίλους μας να μας υποστηρίζουν με κραυγές, πειράγματα και ιπτάμενα αντικείμενα που ήταν τότε και τις …μόδας για να γίνεται ο σαματάς. Βέβαια πιο πολύ διάρκεια είχε ο συνοικιακός θρύλος και το μυστήριο γύρω από το συγκρότημα παρά η ίδια η ύπαρξή του. Το συγκρότητα αναβίωσε, για κάποιες μέρες, μετά από πολλά χρόνια σε ένα φεστιβάλ στην περιοχή των Ιωαννίνων , με νέα μέλη και προσκεκλημένο εμένα ως το παλαιότερο και γηραιότερο μέλος του γρουπ. Νομίζω μάλιστα ότι υπάρχει στο youtube μια αναφορά , κάποιες ηχογραφίσεις και κάποια σχετική συνέντευξη. Όλα αυτά βέβαια είναι όμορφες αναμνήσεις και συμβολίζουν μια νεανική αθωότητα…

Την περίοδο που επέλεγα τα κείμενα και ετοίμαζα το υλικό για τον εκδότη, να πω την αλήθεια, είχα συνεχώς στο repeat, άλμπουμς όπως το Sunset Mission των Bohren & der Club of Gore με την ambient σκοτεινή ατμόσφαιρά του. Τραγούδια από το Carnage και το Mars των Nick Cave και Warren Ellis με τον ambient ρυθμό και την βιβλική, σκοτεινή ποίηση. Το Rain Dogs του Tom Waits με την ατόφια σουρεαλιστική παρακμιακή ατμόσφαιρα του περιθωρίου. Τα άλμπουμ Sketches of Spain και Kind of Blue του Mile Davis με το έντονο δράμα και την “μπλε” μελανχολία, αλλά και μουσικά θέματα από τα albums των Porcupine tree Fear of a Blank Planet και The Sky Moves Sideways με μια δυναμική ambient progressive αισθητική να μιλούν για την ψηφιακή αποξένωση, το υπαρξιακό μούδιασμα και την αποσύνδεση των ανθρώπων.

Σαν soundtrack για τον αναγνώστη θα πρότεινα instrumental κομμάτια που σύμβαδίζουν με την παραπάνω αισθητική :

Générique – Miles Davis ( Soundtrack- Ascenseur pour l’échafaud directed by Louis Malle (1958)

Midnight Walker – Bohren & der Club of Gore ( Sunset Mission Album )

Lobby – The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble ( The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble Album )

Framework2 – Nils Petter Molvær ( Stitches Album )

Origin of the World – Erik Truffaz ( Being Human Being Album )

Twin peaks instrumental theme – Angelo Badalamenti ( Soundtrack from Twin Peaks )

Space Station – Nick Cave & Warren Ellis ( Mars – Original Series Soundtrack )

Αυτό το γεγονός όντως με σημάδεψε αφήνοντας όμως μια γλυκιά ανάμνηση παρά πικρία, ήταν οι γνωστές, για μας τους παλαιότερους, αναπόφευκτες συνθήκες αλλά πάντα ανακαλύπταμε τρόπους “πνευματικής” απόδρασης. Έχουν γραφτεί αρκετά στιχάκια σε οπισθόφυλλα τετραδίων ή πάνω σε πακέτα τσιγάρων όμως το θαύμα γινόταν όταν ένα παλαιό ποίημα σε ανύποπτο χρόνο μπορούσε να μετασχηματιστεί σε τραγούδι.

Το ‘Ότι και αν γίνει” , ποίημα της συλλογής Ονειρεύτηκα τη Διοτίμα, όπως και αρκετά άλλα, μάλλον ήθελε να αποδράσει από το χαρτί και να πάει λίγο πιο πέρα…

Πάντως έχω πιάσει, αρκετά συχνά, τον εαυτό μου να αναζητά μουσικές εμπνεύσεις αναμοχλεύοντας παλαιότερους στίχους και ποιήματα.

Θα απαντούσα θετικά στο ερώτημά σου. Η άσκηση, όπως το τρέξιμο, διαπερνά το κατώφλι της άνεσης και τις “ασφάλειας”. Επίσης ο δρόμος αναζήτησης νοήματος ή συνάντησης με τα οράματά μας είναι συνήθως “ανήφορος”. Το σώμα λοιπόν πρέπει να είναι δυνατό, όχι για να απολαμβάνει μόνο τις ανέσεις, αλλά για να αντέχει τις κακουχίες της εσωτερικής μας πορείας. Το να τρέχεις λοιπόν είτε σε απλή προπόνηση ή συμμετέχοντας σε μαραθώνιους είναι πρώτα μια αναμέτρηση με τον εαυτό και τους δαίμονές σου, μια αντίδραση στον πνευματικό λήθαργό και στην ακινησία ( ακηδία ) όπως πολύ σωστά είπες.

Τα τελευταία χρόνια, που τυχαίνει να ασχολούμαι πιο ενεργά με την φωτογραφία, νιώθω ότι είτε χρησιμοποιούμε λέξεις είτε τον φακό η αφήγηση είναι μία. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για την μουσική. Όταν περπατώ λοιπόν στην πόλη, το βλέμμα μου αναζητά ιστορίες με τον τρόπο που προσπαθώ να αποτυπώσω σκέψεις μου στο χαρτί. Αν το σκεφτεί κανείς, το φως γράφει σαν μελάνι και αποτυπώνει αντίστοιχα τις σκέψεις μας.

Η εικόνα λοιπόν μπορεί να λειτουργεί συμπληρωματικά στην αφήγηση ή να είναι μέρος της, να αποτυπώνει για παράδειγμα την οπτική πλευρά της αποξένωσης. Στην ποιητική συλλογή Ακηδία οι εικόνες και κάποια σκίτσα του Άγγελου Κίντζιου συνυπάρχουν με το κείμενο χωρίς ακόμα να είμαι σίγουρος ότι εφάπτονται άρτια με την δομή του έργου. Αυτό θα το κρίνει ο αναγνώστης νομίζω.

Η βουτιά του Μίλερ στη λάσπη των πόλεων για να ανασύρει την αλήθεια μέσα από την επαφή με το εφήμερο και τη σάρκα. Τα ερωτήματα για τη προσομοίωση, τις ψευδαισθήσεις και την αμφισβήτηση της ταυτότητας της φυσική μας υπάρξης που εγείρει ο Φίλιπ Ντικ. Το ύφος και ο “ηλεκτρικός” ρυθμός γραφής του Σελίν αλλά και το γραφειοκρατικό παράλογο και η σιωπηλή ενοχή που προσπαθούμε να ανακαλύψουμε στον χαοτικό εσωτερικό λαβύρινθο του Κάφκα, ίσως είναι καταστάσεις που συναντάμε σαν σκιές στην Ακηδία. Θεωρώ ότι κατά την γραφή ανασύρονται από μέσα μας ακούσια όλα τα έντονα βιώματα και οι εμπειρίες ανάγνωσης βοηθώντας μας στην εξερεύνηση στο σκοτάδι αφήνοντας όμως πάνω μας την τελική επιλογή κατεύθυνσης και ηθικής.

Αυτές τις μέρες νιώθω τυχερός που εντόπισα το βιβλίο του Λεβ Κουλέσοφ “ Η Τέχνη του κινηματογράφου “. Λόγω της ερασιτεχνικής μου ενασχόλισης με την φωτογραφία διαβάζω για την κινηματογραφική γλώσσα προσπαθώντας να εντοπίσω αρχές που εφαρμόζονται και στην φωτογραφία.

Αυτό το διάστημα , εκτός από το διήγημα που εξακολουθώ να δουλεύω, έχω ολοκληρώσει μια συλλογή άρθρων για τον κινηματογράφο και την φωτογραφία που το 2027 ευελπιστώ να εκδοθεί.

Όλοι τα βιβλία όπως και οι ποιητικές συλλογές έχουν για τον κάθε αναγνώστη κάτι ξεχωριστό να πουν. Ο κάθε αναγνώστης με την οπτική του , τις εμπειρίες , και τον συναισθηματικό του κόσμο ολοκληρώνει με τον δικό του τρόπο το έργο του συγγραφέα.

Μη θέλωντας λοιπόν να προκαταλάβω ή να προτείνω , θα παραθέσω απλά το μικρό ποίημα “Απέραντες Χωματερές” :

Δρόμοι τεμαχίζουν τις κραυγές σε κομμάτια αφόρητης σιωπής

μοιάζουν απέραντες χωματερές θαμμένων εαυτών σε προσδοκίες άλλων

Σε ένα κυνήγι ευκαιριών ή διασημότητας στιγμής

ένα ανοιγόκλεισμα ματιών πριν γκρεμιστείς

θυσιάζοντας μια ολόκληρη ζωή

για τα καπρίτσια άλλων

Αυτό που θα ήθελα να πω στο ανήσυχο και ιδιαίτερα φιλότεχνο κοινό του Anthem.gr είναι ότι στην εποχή του διαρκούς θορύβου και της επιφανειακής εικόνας ας αναζητάμε περισσότερο την κοινωνική επαφή, το αυθεντικό αλλά και την ανάγνωση ενός βιβλίου που είναι μια πράξη ελευθερίας.

Μπορείτε να διαβάσετε τα άρθρα του Γιάννη και να ενημερώνεστε για τα νέα του στον παρακάτω σύνδεσμο: https://www.gianniskintzios.gr/