Μετά από αυτήν την εισαγωγή ήρθε η ώρα για jump-cut 5 χρόνια μετά. Κι αν μέχρι το 2019 ο χρόνος πέρασε με ταχύτητα φωτός, από το 2020 μέχρι και σήμερα το χωροχρονικό συνεχές έχει πέσει σε μια λούπα Μάτριξ, Μέρα της Μαρμότας και Αλληγορία του Σπηλαίου μαζί. Γι’ αυτόν τον κόσμο, οι Alt-J αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή τους και να επιστρέψουν επίσημα με το album τους «The Dream» θυμίζοντάς μας πόσο μας είχε λείψει η μουσική τους σε ένα παρόν που η λέξη δυστοπία δεν είναι πια υπερβολή-αλλά πραγματικότητα.
Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Και το εισαγωγικό κομμάτι Bane, έρχεται να το επιβεβαιώσει στο έπακρον. Εμπνευσμένο από ένα όνειρο που αφορούσε την αίσθηση του να κολυμπάς σε μια πισίνα ενώ ταυτόχρονα πίνεις από αυτήν (έχει συμβεί σε όλους μας τουλάχιστον μια φορά). Όλα όσα θυμόμαστε για τον ήχο των Alt-J είναι εκεί: οι απόκοσμες χορωδίες, τα χαρακτηριστικά distorted vocals του Newman, οι samplαρισμένοι ήχοι στα κατάλληλα σημεία (πχ ο αυτός μιας κόκα κόλας που χύνεται) και για τους λίγο πιο μυημένους, το τέλος του κομματιού είναι ένα ευχάριστο Easter egg, καθώς ακούμε τον ήχο ενός φλάουτου που κανονικά θα έμπαινε στο τραγούδι τους 3WW (RELAXER).

Στίχος που ξεχωρίζει: Dumbfounded by the sizzle of the bubbles on the tongue/66 times underwater somersault.

Συνεχίζοντας ακολουθεί το U&ME, το οποίο ήταν ένα από τα singles που είχαν κυκλοφορήσει ήδη από το 2021 και μάλιστα ήταν αυτό που πρακτικά λειτούργησε ως επίσημη ανακοίνωση του νέου τους δίσκου. Το κομμάτι είναι θα έλεγε κανείς ένα safe, τυπικό alt-j τραγούδι, κατάλληλο για single, με την οικεία αίσθηση που φέρνει κάτι ανάμεσα σε fever dream και ανάμνηση που έχει θολώσει και διαστρεβλωθεί από την χρήση ναρκωτικών. Στην πραγματικότητα αν και 2ο κομμάτι του δίσκου ήταν το πρώτο που ηχογραφήθηκε, γι’ αυτό και ήταν και αυτό που προκρίθηκε για single.

Στίχος που ξεχωρίζει: Strut like Stellan Skarsgard to and from the bar/Playing my candy tangerine Telecaster.

Όπως είπαμε ήδη, ο κόσμος που άφησαν οι alt-j το 2017 δεν είναι ο ίδιος με σήμερα και αυτό διατρέχει θεματικά το album τους. Το Hard Drive Gold, το 3ο single που έβγαλε η μπάντα, αφορά έναν 15χρονο που καταφέρνει να γίνει εκατομμυριούχος μέσα από crypto καθώς και τις αντιδράσεις των γύρω του. Χαρακτηριστικό είναι πως τόσο σε αυτό το τραγούδι όσο και στο προηγούμενο, οι alt-j αποφάσισαν να αξιοποιήσουν μια τοπική σχολική χορωδία για κάποια από τα vocals τους, γεγονός που του δίνει ακόμα περισσότερο εφηβικό aesthetic.

Στίχος που ξεχωρίζει: My teacher took me to one side and told me I was scum/I left then googled “neoliberal”.

Πρώτο δικό μου προσωπικό milestone του δίσκου. Το κομμάτι Happier When You’re Gone, αποτελεί για εμένα ένα από τα καλύτερα tracks του album τόσο μουσικά, όσο και θεματικά. Αποτελεί μια απάντηση στο γνωστό κλασικό ροκ τραγούδι Hey Joe το οποίο περιγράφει την οπτική ενός φυγά που το σκάει στο Μεξικό αφού πρώτα έχει δολοφονήσει τη γυναίκα του όταν την έπιασε με έναν άλλον άντρα. Έτσι οι alt-j γράφουν την οπτική της γυναίκας, δίνοντας φωνή και ορατότητα σε εκείνη αντί για τον Joe, απαριθμώντας τις ευθύνες που έχει εκείνος απέναντι της (και όχι το αντίστροφο όπως συνηθίζεται). Μουσικά οι κιθάρες στο κομμάτι έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς έχουν αντικαταστήσει και τα σημεία που κανονικά θα έμπαινε το μπάσο και τα backing vocals θυμίζουν όντως τραγούδι που έχει γραφτεί στα 60s.

Στίχος που ξεχωρίζει: Homelessness at home/My life is bracing for your hug/You pass me to unplug your phone.

Ακολουθάει το The Actor, το οποίο αφορά έναν ηθοποιό ο οποίος πάει να κυνηγήσει το American dream και να πετύχει, αλλά καταλήγει έμπορος ναρκωτικών. Έμπνευση για αυτό αποτέλεσε ο θάνατος του ηθοποιού John Belushi. Με τα λόγια των alt-j “it’s a dreamed-up tale of a dream gone wrong”. Μουσικά συμπαθές, αν και όχι κάτι το ιδιαίτερο, ίσως λειτουργεί ως μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στα δυο καλύτερα κομμάτια του δίσκου.
Στίχος που ξεχωρίζει: All American jawlines/One moment going over scene lines/Grind the scripts like teeth.

Το Get Better είναι κατ’ εμέ το διαμάντι του δίσκου, αυτό που θεωρώ ότι ενσαρκώνει πλήρως τις σκέψεις της μπάντας μετά από 5 χρόνια απουσίας. Η ιστορία τόσο απλή, όσο και οδυνηρή, ο αφηγητής περιγράφει μια σχέση μεταξύ δυο ανθρώπων μέχρι που ο ένας πεθαίνει. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, το πριν τον θάνατο και το μετά μπλέκονται κι ενώ το ακούς νιώθεις ότι βλέπεις ταινία-ταινία που ήδη ξέρεις το πώς θα τελειώσει-. Με σαφείς αναφορές στην πανδημία και το υγειονομικό προσωπικό, (I’ll start the day with tiramisu, raise a spoon to frontline workers) θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό το τραγούδι φτιάχτηκε για να θυμίσει τις απώλειες που έχουμε ζήσει τα τελευταία δυο χρόνια –και συνεχίζουμε να ζούμε-.

Στίχος που ξεχωρίζει: I still pretend you’re only out of sight/In another room, smiling at your phone.

Το Chicago αποτελεί ίσως το πιο ενδιαφέρον μουσικά όλου του album, καθώς αποτελεί μια μνεία στην ίδια την πόλη η οποία γέννησε τη house μουσική και γράφτηκε σε ένα soundcheck εκεί. Στο κομμάτι δεσπόζουν ηλεκτρονικά beats, ο ρυθμός είναι οριακά χορευτικός και προσωπικά το απόλαυσα πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Θα μου άρεσε μελλοντικά να δω ένα τέτοιο project από αυτούς.

Στίχος που ξεχωρίζει: Torch hits your face before the fall/Panic in the eye is similar to breaking horses.

Back to back με κομμάτια πόλεων, το Philadelphia συνεχίζει σε ένα πειραματικό ύφος με πιο έντονο το ορχηστρικό στοιχείο με τη συμμετοχή της Christie Valeriano, τραγουδίστρια όπερας στα vocals. Για ακόμη μια φορά γίνεται σαφές ότι υπάρχει λόγος που ήχος των alt-j δε χωράει σε ένα μουσικό είδος. Hidden gem το συγκεκριμένο κομμάτι.

Στίχος που ξεχωρίζει: And I’m losing my ability to fathom/ “Awake” and “not awake”

Το Walk A Mile, είναι από τα κομμάτια εκείνα που αν και έχουν τον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας με αρκετά πιο dreamy στοιχεία, με σιγανές κιθάρες και απαλά vocals, κατά τη γνώμη μου χάνεται μετά από 2 πρωτότυπα και πιο πειραματικά τραγούδια. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι αρκετά καλό, απλώς λειτουργεί περισσότερο ως filler μέσα στο album. Θα πω ωστόσο ότι είναι αρκετά ευχάριστο να το ακούς κοιτώντας το ταβάνι του δωματίου σου.

Στίχος που ξεχωρίζει: In between waves/You hold me down.

Μετά την ενός λεπτού σχεδόν προσευχή του Delta, περνάμε στο προτελευταίο και πιο σκοτεινό ίσως κομμάτι του album. Το Losing my Mind αφορά έναν serial killer 15 αγοριών και τον πατέρα του (μάλιστα ο ίδιος ο πατέρας του Newman συμμετέχει στο τραγούδι). Η επιρροή του κομματιού αυτού είναι από ένα podcast με αληθινές ιστορίες εγκλημάτων του οποίου είναι μεγάλος fan o Newman.

Στίχος που ξεχωρίζει: Now that picture is displayed/With fifteen other missing boys/You and I cut from the same cloth.

Επίλογος στο album με έναν ίσως απροσδόκητο τρόπο. Ή ίσως όχι και τόσο, αν σκεφτεί κανείς ότι το προηγούμενο τραγούδι μιλούσε για την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, το τελευταίο με τίτλο …Powders, καταπιάνεται με την αίσθηση του έρωτα στα 16 σου χρόνια. Την αθωότητα, το γέλιο, το φως, την ξεκούραστη και απλότητα ενός god-like συναισθήματος. Η συνειδητοποίηση των πληγών από τα προηγούμενα τραγούδια είναι εκεί, αλλά το επαναλαμβανόμενο οριακά σαν μάντρα «I’m your man» που ακούγεται, μας θυμίζει ότι ακόμα και σε έναν κόσμο που φαντάζει να καταρρέει, ο έρωτας είναι ακόμη μια τεράστια τροματική υπερδύναμη.

Στίχος που ξεχωρίζει: I watch her hands/”Ok, that’ll be £49.95/ I think I love her/”Okay”

The post Something to Focus on: alt-J – The Dream appeared first on anthem.gr.

Οι Sum 41 είναι ένα συγκρότημα από τον Καναδά που γνώρισε μεγάλη αποδοχή στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας με την τεράστια έκρηξη που είχε εκείνη την εποχή το pop punk ως είδος. Με τα χρόνια κέρδισαν τα φώτα της δημοσιότητας για όλους τους λάθος λόγους (τη σχέση του τραγουδιστή Derick Whibley με την Avril Lavigne και την κόντρα του με τον επόμενο σύντροφό της Chad Kroeger των Nickelback), αλλά μουσικά έφτασαν στο peak τους με τους τρεις πρώτους δίσκους τους που είχαν και το καλύτερο τους line-up. Αφότου έφυγε ο Dave Baksh και οι metal επιρροές του μέχρι και την επιστροφή του, είχαν μία συμπαθητική δισκογραφική πορεία, χωρίς ωστόσο να εντυπωσιάσουν.

Ο πρώτος τους δίσκος “All Killer No Filler” ανταποκρίνεται 100% στο όνομα του, καθώς αποτελείται από ένα σύνολο πάρα πολύ καλών τραγουδιών, μερικά εκ των οποίων είναι και χαρακτηριστικά χιτάκια για τη γενιά που μεγάλωσε στα late 90s-early 00s. To Nothing On My Back με το οποίο ξεκινάει ο δίσκος, δείχνει τις επιρροές της μπάντας από το old school punk των 70s φέροντας ταυτόχρονα τα δικά τους pop punk στοιχεία. Σίγουρα κολλητικό, χωρίς ταυτόχρονα να συμπεριλαμβάνεται στα χιτάκια του. Το κατά κάποιο τρόπο ιντερλούδιο Never Wake Up θυμίζει κατά κάποιο τρόπο τα πολύ γρήγορα και μικρής διάρκειας των Minor Threat, μίας πολύ υποτιμημένης punk μπάντας.

Η τετράδα-φωτιά του δίσκου ωστόσο καταφθάνει κάπου στη μέση του άλμπουμ. Τραγούδια που συγκαταλέγονται μεταξύ των καλύτερων των Καναδών, τα οποία συνοδεύτηκαν από κάφρικα βίντεο κλιπ και που οι millenials θυμούνται μέχρι σήμερα απ’ έξω και ανακατωτά. Το Fat Lip έρχεται με αντισυμβατικούς στίχους και τα σαρώνει όλα. To Motivation είναι ένα από τα πιο κολλητικά τραγούδια των απίθανων Καναδών. Το In Too Deep είναι τόσο καλό τραγούδι που παρά το γεγονός ότι αποτελεί χαρούμενο άκουσμα, έχει καταφέρει να με εμπνεύσει ακόμα και σε περιόδους που δεν περνούσα την καλύτερη φάση μου χάρη στους στίχους του. Το Summer δεν είναι καλοκαιρινό τραγούδι, αλλά μία προσπάθεια του συγκροτήματος ανάμεσα στην καφρίλα και το punk ύφος να σε κάνει να σκεφτείς τις επιλογές σου και τις πράξεις σου, αλλά με έναν εύθυμο τόνο. Και φυσικά ανάμεσα στο Fat Lip και τα υπόλοιπα τρία, παρεμβάλλεται το Rhythms ένα τραγούδι τόσο 00s και επηρεασμένο από Blink-182 και μπάντες εκείνης της εποχής που πραγματικά με έκανε να νοσταλγήσω. Τρομερή πεντάδα πραγματικά!

Μετά από αυτήν την πεντάδα, πάμε στο Handle This που παίρνει alternative τροπή και έχει λίγο πιο μελαγχολικές μελωδίες με τον Baksh να δίνει ένα πολύ όμορφο σόλο. Σίγουρα ανάμεσα στα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, κυρίως λόγω του διαφορετικού ύφους σε σχέση με τα υπόλοιπα. Η τελευταία τετράδα ανεβάζει ξανά ταχύτητες με δίλεπτα και γρήγορα punk τραγούδια που μπορεί να μην είναι τόσο διαχρονικά όσο τα προηγούμενα, αλλά έχουν τον τρόπο τους στο να σε κάνουν να χτυπηθείς λίγο, να κουνήσεις το κεφάλι ρυθμικά και να περάσεις καλά. Ειδική μνεία στις γαμάτες εναλλαγές ταχύτητας και ύφους σto Heart Attack, πάντα λατρεύω κάτι τέτοια.

Τελικό συμπέρασμα. Σίγουρα το κορυφαίο άλμπουμ της δισκογραφίας των Sum 41 είναι το ντεμπούτο τους. Θα έλεγα ότι ανταποκρίνεται στο τίτλο του, καθώς έχει killer τραγούδια και δε βρίσκω κάποιο να είναι (ιδιαίτερα) filler. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε άτομα που θέλουν να ψαχτούν με τη φάση του pop punk. Αυτά και για αυτό το Something to Focus On και θα τα πούμε σύντομα με κάποιον καινούριο δίσκο!

The post Something to Focus On: Sum 41 – All Killer No Filler appeared first on anthem.gr.

Η απορία μου ήταν πολύ απλή. Μετά από κάτι τόσο καλό, πως πορεύεσαι; Γυρίζεις σελίδα, δημιουργώντας κάτι παντελώς διαφορετικό; Προσπαθείς να γράψεις κάτι παρόμοιο; Ή πολύ απλά κρατάς τα βασικά στοιχεία του ήχου σου, στοχεύοντας να εξελιχθείς και να κάνεις ένα βήμα παραπέρα; Οι Movement of Static επέλεξαν το τρίτο. Στο νέο τους δίσκο, το “Naegleria” το concept είναι το εξής: Ξεκινάει ένα νέο ταξίδι, αυτή τη φορά όπως το περιγράφει η ίδια η μπάντα “ένα ταξίδι για τη γνώση, ένα ταξίδι όπου μπορείς να μάθεις ποιος είσαι, γιατί υπάρχεις και πως η ύπαρξη αυτή αλληλεπιδρά με το σύμπαν και τη φύση”. Πως αποδίδεται αυτό ηχητικά ωστόσο;

Το “Naegleria” χρειάζεται πολλές ακροάσεις στην ολότητα του, προκειμένου να πιάσεις τις μικρές λεπτομέρειες που κρύβονται στις παρυφές του. Τα κομμάτια δένουν αρμονικά με τα ιντερλούδια που παρεμβάλλονται και τα οποία αποτελούν κομμάτι της ιστορίας. Τα γνώριμα ατμοσφαιρικά στοιχεία και οι psychedelic πινελιές του συγκροτήματος, τα οποίες απολαύσαμε στο EP τους, εδώ αποκτούν πιο σταθερή παρουσία και αφομοιώνονται πολύ όμορφα είτε στις πιο χαλαρές στιγμές του δίσκου είτε στις πιο σκληρές.

Η αργή, ατμοσφαιρική εισαγωγή του Slowly We Are με έκανε να χαμογελάσω κατ’ ευθείαν. Όμορφα ριφ, συνεχείς κορυφώσεις, σίγουρα ένα εισαγωγικό κομμάτι που δίνει το σωστό τόνο για αυτά που θα ακούσουμε τη συνέχεια. Ακολουθεί το πρώτο ιντερλούδιο και στη συνέχεια το The Passage. Αυτό που εξέλαβα είναι πως το όνομα του τραγουδιού χρησιμοποιείται στο concept του δίσκου κυριολεκτικά σαν ένα πέρασμα δηλαδή από την ερώτηση “Ποιος είμαι και γιατί υπάρχω;” στις απαντήσεις που θα επιχειρήσει να δώσει η μπάντα στον υπόλοιπο δίσκο, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί σαν μετάβαση από μία χαλαρή σύνθεση σε ένα πιο heavy τέλος.

Προχωράμε στα Mountain of Life και 6EQUJ5, τα μόνα κομμάτια που δε χωρίζονται από ιντερλούδιο προσφέροντας περίπου 15 λεπτά αγνής απόλαυσης, ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο με το The Passage. Εδώ ωστόσο υπάρχει η επιλογή για τον ακροατή να συνεχίσει να δίνει τη δική του ερμηνεία στις απαντήσεις που προσφέρει το συγκρότημα σχετικά με τη ζωή και το λόγο της ύπαρξης μας. Μουσικά το 6EQUJ5 είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια και ταυτόχρονα πιο heavy στιγμή του δίσκου, πολύπλοκη και ταυτόχρονα όμορφη, ενώ τη μουσική ντύνουν φωνές και εκφράσεις που ακούμε και στα ιντερλούδια του Naegleria.

Προς το τέλος του δίσκου, συναντούμε το Diaspasis, το οποίο με τη διαφορετική εισαγωγή και τα επαναλαμβαμόμενα μουσικά μοτίβα λειτουργεί και αυτό σαν ιντερλούδιο από μουσική άποψη. Τέλος στο Fading From Our Existence, το οποίο κλείνει το δίσκο, οι Movement of Static θα μας μαγέψουν ακόμα μία φορά. Μετά την εισαγωγή παρεμβάλλεται η διάσημη ατάκα του George Carlin “Life is sacred? Who said so, God? Hey if you read history, you’ll realize that God is one of the leading causes of death” και από εκεί και πέρα το τραγούδι απογειώνεται με ριφάρες που ταρακουνάνε και βουνά, ρίχνουν τους τόνους και κλείνουν με την εισαγωγή του πρώτου κομματιού του δίσκου. Είναι μία κίνηση που δείχνει τον κύκλο της ζωής, ενώ ταυτόχρονα η μπάντα προσπαθεί να δείξει την έλλειψη ενός Θεού στην αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το σύμπαν και τη φύση, καθώς ο Θεός όπως έλεγε και ο τεράστιος Carlin προκαλεί περισσότερο θάνατο απ’ ότι ζωή, παρεμβάλλοντας ταυτόχρονα quotes σχετικά με το νόημα της ζωής.

Αν νιώθω κάτι την ανάγκη να πω, είναι ότι οι ερμηνείες που δίνω πιο πάνω σχετικά με το concept του δίσκου είναι καθαρά αυτό που εγώ εξέλαβα. Μπορεί τα παιδιά να θέλανε να περάσουν κάτι τελείως διαφορετικό, να δίνουν άλλες ερμηνείες, ωστόσο ολοκληρώνοντας αυτό το μουσικό ταξίδι, αυτές ήταν οι εντυπώσεις που μου έμειναν προσωπικά και θα ήθελα να γράψω σε αυτό το review ανεξαρτήτως αν είναι σωστές ή εσφαλμένες. Θεωρώ πως η ίδια η μπάντα αφήνει προσωπικά σε κάθε ακροατή αυτήν ακριβώς την επιλογή, δηλαδή το πως θα ερμηνεύσει αυτό το άλμπουμ, στο οποίο κάθε φράση που ακούγεται είτε σε τραγούδι είτε σε ιντερλούδιο και κάθε νότα προσθέτει το δικό της λιθαράκι σε αυτό το πολύπλοκο concept.

Τόσο στο mixing όσο και στο mastering έχει γίνει πάρα πολύ καλή δουλειά και ο ήχος είναι πανέμορφος με νέες λεπτομέρειες να ξεπετάγονται συνέχεια σε διάφορα σημεία.

Τελικό συμπέρασμα; These guys have done it again! Δεν πίστευα πως μετά το εκπληκτικό EP τους, θα μπορούσαν να επανέλθουν εξίσου καλοί ή καλύτεροι, αλλά το κατάφεραν και με εντυπωσίασαν για μία ακόμη φορά. Δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά ελπίζω να απολαύσουν μαζί με το κοινό τα νέα κομμάτια στις συναυλίες τους και να συνεχίσουν να γράφουν εξίσου ποιοτική μουσική με τόσο καλές ιδέες και concepts. Όσο για τους ακροατές, μπορείτε αμέσως να βυθιστείτε στη μουσική των Movement of Static και να ξεκινήσετε το ταξίδι εδώ…

The post Something to Focus On: Movement of Static-Naegleria appeared first on anthem.gr.

Το All or Nothing ήρθε στην πιο περίεργη περίοδο που πέρασε ποτέ η μπάντα. Ο επί χρόνια τραγουδιστής του σχήματος Jim Lindberg είχε αποχωρήσει το 2010 και είχε αντικατασταθεί από τον Zoli Teglas. Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ο Jim επέστρεψε λόγω προβλήματος υγείας του Teglas, αλλά ο δίσκος κυκλοφόρησε με το δεύτερο να έχει δανείσει τη φωνή του σε αυτόν. Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν εξαιρετικό!

Είναι τρομερή η χημεία του συγκροτήματος και ας παίζανε με τον Zoli πολύ λίγο καιρό. Το άλμπουμ είναι ένα από τα καλύτερα και πιο εμπνευσμένα στο είδος του punk την τελευταία δεκαετία. Η παραγωγή του κάνει τον ήχο μοντέρνο και σύγχρονο και αυτό σε συνδυασμό με το στυλ των Pennywise που θυμίζει παρελθοντικές skate punk εποχές οδηγεί σε τρομερά κομμάτια!

Το All Or Nothing αποτελείται κυρίως από δίλεπτα-τρίλεπτα τραγούδια με γρήγορα ριφ και κολλητικά μελωδικά ρεφρενάκια που επαναλαμβάνονται συνέχεια με αποτέλεσμα να σου κολλήσουν στο μυαλό πολύ γρήγορα. Ο δίσκος ξεκινάει με το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο και τον συνοψίζει άριστα, ακολουθώντας ακριβώς αυτή τη συνταγή. Το πιο γνωστό ίσως τραγούδι του είναι το Revolution, το οποίο αποτελεί εξαιρετικό δείγμα του σύγχρονου punk με old school στίχους. Φοβερό είναι και το Let Us Hear Your Voice, το μεγαλύτερο σε διάρκεια, το πιο αισιόδοξο και προσωπικό αγαπημένο, καθώς έχει μέσα πολλά alternative στοιχεία.

Άλλα φοβερά κομμάτια; Το Seeing Red με τα καταπληκτικά του γυρίσματα στο κουπλέ, αλλά και το X Generation, ένα φοβερό τραγούδι που καλεί την γενιά στην οποία ανήκουν ηλικιακά οι Pennywise να ενωθεί και να αντισταθεί στα προβλήματα του παρελθόντος.

Η πεντάδα που προαναφέραμε είναι τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ, τα οποία και οφείλει να ακούσει κανείς που ενδιαφέρεται να ακούσει καλό σύγχρονο punk, αλλά υπάρχουν και άλλα που εντυπωσιάζουν. Το Stand Strong είναι ένας  εμψυχωτικός punk ύμνος που όπως και τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου θυμίζει skate punk εποχές. Το Songs of Sorrow με τη μπασοεισαγωγή του θύμισε Dead Kennedys στην αρχή με πιο melodic hardcore στοιχεία στη συνέχεια. Το Tomorrow είναι πολύ δυναμικό και εντυπωσιακά κολλητικό με τα συνεχόμενα γυρίσματα. Τα All Along και United κλείνουν πολύ εντυπωσιακά το δίσκο.

Όπως και να ‘χει σε σχέση με τους σύγχρονους punk δίσκους να κατακλύζονται με χιλιοπαιγμένα riffs και επαναλαμβανόμενους στίχους (σκέψου μόνο ότι τα μετριότατα Uno/Dos/Tre των Green Day κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά) που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία δέκα χρόνια, το All or Nothing είναι ουτοπία. Παντρεύει σύγχρονο ήχο με old school feeling και γρήγορο στακάτο παίξιμο με πολύ δυναμικά φωνητικά. Θα ήθελα πολύ να δω τους Pennywise να συνεχίζουν με τον Zoli, αλλά και πάλι το All or Nothing, το οποίο μας έμεινε από αυτή τη συνεργασία είναι απολαυστικό!

The post Something to Focus On: Pennywise-All or Nothing appeared first on anthem.gr.

Το Apocalypse είναι το πρώτο full length άλμπουμ της μπάντας,  η οποία έπρεπε να δικαιολογήσει το πολύ μεγάλο hype που έθεσε με το Cursed και τις συναυλίες της. Η αποστολή κρίνεται απόλυτα επιτυχημένη, καθώς το Apocalypse είναι ένας φοβερός δίσκος.

Μετά το ομώνυμο που αποτελεί μία σύντομη εισαγωγή-πρελούδιο, ξεκινάμε με το Pain, το πρώτο δείγμα που ακούσαμε λίγο καιρό πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ, το οποίο συγκαταλέγεται εύκολα στα καλύτερα τραγούδια. Την παράσταση κλέβουν οι συνεχείς εναλλαγές στις κιθάρες και τα καταπληκτικά γυρίσματα στο ρεφρέν που κατευθείαν σου κολλάει στο μυαλό. Συνεχίζουμε με το The Escape που είναι το πρώτο κομμάτι που ο Φίλιππος Ρούσσος, τραγουδιστής της μπάντας επιχειρεί εναλλαγές μεταξύ μελωδικών και δυναμικών φωνητικών, οι οποίες είναι απόλυτα επιτυχημένες και πλαισιώνονται εξαιρετικά από τους υπόλοιπους.

Στο Not Coming Home, έχουμε τη μπαλαντοειδή στιγμή του δίσκου. Μία πολύ όμορφη και συναισθηματική σύνθεση που βγάζει τον πόνο, αλλά παρέχει στον ακροατή και μία εξαιρετική κλιμάκωση. Πριν από μία εβδομάδα κυκλοφόρησε και ένα πολύ όμορφο βίντεο κλιπ για το συγκεκριμένο κομμάτι.

Το πρώτο μισό του άλμπουμ κλείνει με το πολύ δυνατό Sins. Το δεύτερο μισό ξεκινάει με μία από τις αγαπημένες μου συνθέσεις, το King of the World, το οποίο αναδεικνύει την ποικιλομορφία των επιρροών του συγκροτήματος, καθώς οι εναλλαγές μέσα στο τραγούδι και οι διαφορές του από τα προηγούμενα είναι εμφανής. Το As Chaos Prevails συνεχίζει μία πολύ πετυχημένη συνταγή της μπάντας, αφού ξεκινάει με μία άκρως πωρωτική εισαγωγή που μου θύμισε αρκετά Trivium και οδήγησε σε ένα μελωδικό, άκρως κολλητικό ρεφρέν. Εντύπωση μου έκανε το Enter the Maze, το πρώτο τους instrumental, αφού είναι αρτιότατο και έχει τοποθετηθεί στο ιδανικό σημείο μέσα στο άλμπουμ. Προτελευταίο κομμάτι το εξαιρετικό Chasing Ghosts, ένα άψογο τραγούδι που συνδυάζει όλα όσα ακούσαμε και στις προηγούμενες συνθέσεις, ενώ το άλμπουμ κλείνει με το Alive, ένα ορχηστρικό φινάλε διάρκειας ενός λεπτού.

Οι Simplefast συνεχίζουν και αποδεικνύουν γιατί είναι από τα καλύτερα ανερχόμενα ονόματα της ελληνικής underground σκηνής, αφού για ακόμα μία φορά έδωσαν στο κοινό τους έναν εξαιρετικό δίσκο χωρίς κάποια μέτρια σύνθεση. Η παραγωγή είναι πολύ καταπληκτική, τα φωνητικά του Φίλιππου Ρούσσου είναι υψηλού επιπέδου και ταιριάζουν απόλυτα σε κάθε κομμάτι, το rhythm section του Στράτου Μιδελιά και του Νικόλα Τζαναβάρα παραμένει το ίδιο στιβαρό και εντυπωσιακό με τον προκάτοχο πλαισιώνοντας άριστα τα τραγούδια, ενώ το κιθαριστικό δίδυμο του Νίκου Μαντά και του Έκτορα Σταύρακα είναι ίσως το πιο δυνατό σημείο του συγκροτήματος, αφού οι 2 κιθαρίστες οδηγούν μαεστρικά τις συνθέσεις με τα καταπληκτικά riffs που γράφουν, ενώ τα solos φροντίζουν να κλέβουν την παράσταση.

Οι διαφορετικές επιρροές του συγκροτήματος είναι εμφανείς με κάποια σημεία να είναι thrashy, άλλα να θυμίζουν το κλασικό heavy metal των Maiden και άλλα να οδηγούν τον ακροατή στο να σκέφτεται σύγχρονες μπάντες όπως οι Slipknot και οι προαναφερθέντες Trivium. Αν κάποιος ρωτήσει για περιθώρια βελτίωσης θα έλεγα πως σίγουρα τα παιδιά είναι ακόμα νεαροί σε ηλικία και σε κάποια χρόνια θα φτάσουν το συνθετικό peak τους, ωστόσο αυτό που δίνουν τώρα μέσω των δίσκων τους και πάνω στη σκηνή είναι εκπληκτικό. Συνολικά το Apocalypse θα αφήσει 100% ικανοποιημένους τους φανς του συγκροτήματος που αναμένει να ακούσει τις νέες συνθέσεις στις επερχόμενες συναυλίες και να στήσει τρελά mosh pit και θα δώσει ακόμα ένα βήμα σε νέους ακροατές να ακούσουν πόσο ποιοτικά συγκροτήματα υπάρχουν στην underground metal σκηνή!

The post Something to Focus On: Simplefast-Apocalypse appeared first on anthem.gr.

Οι Zutons για όσους δεν τους γνωρίζουν δραστηριοποιήθηκαν από το 2001 έως το 2009 στην Αγγλία και όπως οι περισσότερες indie μπάντες έβγαλαν 1 καταπληκτικό ντεμπούτο και στη συνέχεια καλούς, αλλά όχι το ίδιο εμπνευσμένους δίσκους. Έγιναν γνωστοί από τη διασκευή της Amy Winehouse στο τραγούδι τους Valerie. Έμαθα τους Zutons τελείως τυχαία και τους λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Τα πολύ ωραία φωνητικά, οι απλές μελωδίες και το όμορφο δέσιμο με το σαξόφωνο της Abi Harding συνθέτουν ένα σύνολο 12 πολύ όμορφων τραγουδιών για το ντεμπούτο τους.

Η πρώτη τετράδα τραγουδιών κάνει μία τρομερή εισαγωγή στο δίσκο. Στο εναρκτήριο Zuton Fever το σαξόφωνο οδηγεί πολύ όμορφα τη σύνθεση, ενώ το Pressure Point αποτελεί το καλύτερο τραγούδι του δίσκου και έγινε χιτάκι στους κύκλους του indie την περίοδο της κυκλοφορίας. Μία όμορφη σύνθεση που την έχω συνδυάσει απόλυτα με το παρακάτω επισυναπτόμενο video clip. Στο You Will You Won’t οι Zutons θυμίζουν πολύ rock μπάντα σε παλιότερες δεκαετίες με τον τρόπο που παίζουν και συνθέτουν και το αποτέλεσμα φυσικά είναι εξαιρετικό. Στο Confusion οι τόνοι πέφτουν για πρώτη φορά και έχουμε το πιο γλυκό και ατμοσφαιρικό τραγούδι του άλμπουμ. Το Havana Gang Brawl αποτελεί μία σύνθεση όπου εναλλάσσονται οι ταχύτητες και δε λείπουν τα σαξοφωνικά ξεσπάσματα.

Ο δίσκος αποτελείται γενικότερα από κομμάτια που δεν ξεπερνούν κατά μέσο όρο τα 3 λεπτά. Σε αυτά έχουμε πολλές μπασοεισαγωγές, συνθέσεις που το μπάσο οδηγεί ή κάνει την καλή του δουλειά όντας στο background, ενώ δε λείπουν τα κοινά φωνητικά από τον Dave McCabe και την Abi Harding. Το Long Time Coming παρά τη μικρή του διάρκεια εντυπωσιάζει, όπως και το Nightmare Part IΙ. Έχουμε χαρούμενα και ανεβαστικά τραγούδια όπως τα Remember Me και Dirty Dancehall, έχουμε πιο μελαγχολικά το Railroad και Not A Lot To Do που προσθέτουν μία νότα απαισιοδοξίας σε έναν κατά τ’ άλλα πολύ χαρούμενο δίσκο, ενώ το Moons and Horror Shows κλείνει χαρούμενα το άλμπουμ, ως μία ακουστική σύνθεση με αισιόδοξους στίχους.

Οι Zutons δημιούργησαν ένα σύνολο 12 ωραία κομμάτια υπό το πρίσμα του indie ήχου των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας, όταν και το indie άνθισε στη Μεγάλη Βρετανία και ξεπήδησαν πολλά συγκροτήματα όπως οι Kasabian, οι Arctic Monkeys και οι Franz Ferdinand. Οι ίδιοι δεν κατάφεραν να κάνουν το μεγάλο μπαμ, παρά το γεγονός ότι το ντεμπούτο τους ήταν πολύ καλό και σίγουρα άξιζαν παραπάνω αναγνωρισιμότητα από αυτή που έλαβαν. Μπορεί η συνέχεια να μην ήταν εξίσου καλή για εκείνους, ωστόσο το Who Killed…… The Zutons? θα παραμένει για μένα αγαπημένος underground indie δίσκος. Ίσως γιατί οι Zutons ήταν η indie μπάντα που ήθελα να καυχηθώ πως γνώριζα πριν γίνουν διάσημοι, αλλά τελικά δεν έγιναν ποτέ…

The post Something to Focus On: The Zutons-Who Killed…… The Zutons? appeared first on anthem.gr.

Ποιοι είναι όμως οι Royal Blood και τι ιδιαίτερο έχουν; Η ιδιαιτερότητα τους είναι ότι είναι ντουέτο και μάλιστα όχι κιθάρα-ντραμς αλά Black Keys, αλλά μπάσο-κιθάρα. Στην αρχή, οι περισσότεροι θα νομίζουν ότι πρόκειται περί κιθάρας, αλλά είναι μπάσο και μάλιστα πωρωτικό. Δεν ξέρω τι παραμόρφωση βάζει ο Mike, αλλά ξέρω πως χάρη στις riffάρες που γράφει τα τραγούδια του ντεμπούτου τους γίνονται ακόμα καλύτερα.

Τους Royal Blood τους άκουγα από το πρώτο τραγούδι που βγάλανε στο youtube μόλις στα τέλη του 2013. Δε θυμάμαι πως το βρήκα, αλλά ήταν ανερχόμενο συγκρότημα και δεν είχαν άλλα δείγματα δουλειάς στο youtube. Το Out of the Black μπήκε απευθείας στο κινητό μου και το άκουγα συνεχώς. Στις αρχές του 2014 βγάζουν στη δημοσιότητα, το δεύτερο τραγούδι τους, το Little Monster, το οποίο ήταν ακόμα καλύτερο από το Out of the Black χάρη στο κολλητικό ρεφρέν του, αλλά και τις εξαιρετικές ιδέες που είχε ολόκληρο το κομμάτι. Οι Royal Blood είχαν κάνει το 2/2 και περίμενα συνέχεια το επόμενο κομμάτι. Το τρίτο τους τραγούδι, το Come on Over ήταν καλό κομμάτι που τους διατηρούσε ψηλά στις προτιμήσεις μου, αλλά δεν είχε το κάτι παραπάνω που περίμενα να έρθει. Όμως όταν ήρθε, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Οι Royal Blood το κατάφεραν με το Figure It Out που έχει γίνει ήδη δημοφιλές χιτάκι και παίζει σε αρκετούς ραδιοφωνικούς σταθμούς συχνά-πυκνά. Σε όποιον φίλο και γνωστό το έστειλα, του το κόλλησα απευθείας. Εξαιρετικό ρεφρέν, εντυπωσιακό τελείωμα και δυνατό παίξιμο συνδυάζονται και δίνουν ένα απίστευτο αποτέλεσμα. Και ενώ τα τέσσερα τραγούδια παίζανε σε καθημερινή βάση στο κινητό μου, διαβάζω πως σύντομα θα βγάλουν δίσκο και φυσικά η αναμονή μου για εκείνον τεράστια.

Το ντεμπούτο λοιπόν των Royal Blood περιλαμβάνει 10 τραγούδια, τα 4 που προανέφερα και 6 νέα που δεν είχαμε ξανακούσει. Ο δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος είναι φοβερός και ιδιαίτερες παραφωνίες δεν υπάρχουν. Μεγάλη έμφαση έχει δωθεί στα ρεφρέν που είναι πολύ δουλεμένα και σου κολλάνε απευθείας στο μυαλό. Το μπάσο πετάει το ένα γαμάτο riff μετά το άλλο ενδεικτικά αναφέροντας το Loose Change και το Better Strangers και φυσικά τα πιο γνωστά Little Monster και Figure it Out. Ωστόσο γενικότερα το songwriting παρουσιάζει πάρα πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες σε όλα τα τραγούδια. Το παίξιμο στα ντραμς είναι πολύ καλό και ουσιαστικό, βγαίνοντας μπροστά όποτε πρέπει και ντύνοντας κατάλληλα το εκάστοτε τραγούδι. Η παραγωγή είναι καλή, πράγμα λογικό αφού ανήκουν σε μεγάλη δισκογραφική, ενώ έχει την κατάλληλη “βρωμιά” που πρέπει να έχει ένας garage δίσκος. Γενικά από όποια σκοπιά και να το δεις, το άλμπουμ για πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα είναι πάρα πολύ καλό και έχει τραγούδια που θα τρελάνουν κόσμο στα live τους.

Οι Royal Blood βρέθηκαν στην πρώτη θέση των αγγλικών charts στην πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του πρώτου τους δίσκου, έχουν παίξει σε πασίγνωστα φεστιβάλ όπως το Glastonbury, το Reading και πολλά άλλα και δείχνουν πως αν συνεχίσουν έτσι μπορούν να φτάσουν πάρα πολύ ψηλά.

The post Something to Focus On: Royal Blood – Royal Blood appeared first on anthem.gr.

Οι περισσότεροι μπορεί να ξέρετε τους Fratellis από το Chelsea Dagger (που περιέχεται στο δίσκο), το οποίο έπαιζε για χρόνια σε κάποια διαφήμιση εταιρίας κινητής τηλεφωνίας. Όσοι παίζετε FIFA, ίσως τους ξέρετε από το καταπληκτικό Tell Me A Lie, που περιέχεται στο δεύτερο δίσκο τους “Here We Stand” και στην έκδοση του FIFA 09. Προσωπικά τους ήξερα από τα 2 αυτά τραγούδια και τους γνώρισα καλύτερα μέσω του Spotify που μου πρότεινε να ακούσω το Henrietta.
Από εκεί και πέρα άκουσα τον υπόλοιπο δίσκο και έχω να πω πως μιλάμε για έναν indie παράδεισο. Αν γουστάρεις γρήγορες κιθάρες, μπασοξεσπάσματα, ακουστικές εισαγωγές και γενικά οποιοδήποτε στοιχείο του indie, το Costello Music τα περιέχει όλα σε μεγάλο βαθμό. Είναι ένας δίσκος που θα σε κρατήσει από την αρχή μέχρι το τέλος ικανοποιημένο, ακριβώς γιατί η ραχοκοκαλιά του αποτελείται από τραγούδια προορισμένα να γίνουν χιτάκια. Δεν είναι τυχαίο που έβγαλε 6 ολόκληρα singles.

Ας δούμε τι έχουμε όμως από τραγούδια. Το άλμπουμ ξεκινάει με το πρώτο single, το Henrietta, το οποίο και πρέπει να δηλώσω ότι είναι το αγαπημένο μου κομμάτι σε όλο το δίσκο. Γρήγορο, με απίστευτα κολλητικό ρεφρέν, δε θες και πολύ μέχρι να το τραγουδάς όποτε το ακούς. Δεν μας αφήνουν όμως εκεί, καθώς το Henrietta διαδέχεται το Flathead, το οποίο ακολουθεί την ίδια συνταγή της επιτυχίας και μπορεί να ακουστεί ενιαία με το Henrietta σαν ένα μεγάλο 6λεπτο κομμάτι. Στη συνέχεια, οι Fratellis κατεβάζουν πολύ τους τόνους με το ακουστικό Whistle for the Choir που είναι το πρώτο ήρεμο κομμάτι του δίσκου και σε βάζει σε μία υπέροχη ατμόσφαιρα παρά τους στίχους που δείχνουν τον πόνο του τραγουδιστή για την κοπέλα με την οποία είναι ερωτευμένος. Παρ’ ότι εκεί ο δίσκος πήρε μία πιο μελαγχολική τροπή, οι Fratellis μας ηλεκτρίζουν ξανά με τα εξαιρετικά Cuntry Boys & City Girls και Chelsea Dagger, τα οποία είναι ξεσηκωτικά και επαναφέρουν το δίσκο στα “τρελά” μονοπάτια.

Από εκεί και πέρα το άλμπουμ συνεχίζει με τραγούδια που ξεκινούν ήσυχα και γίνονται πιο έντονα στην πορεία όπως το Doginabag, γρήγορα και τραγούδια που κάνουν χαμό και είναι το σήμα κατατεθέν του δίσκου όπως το For the Girl, ενώ υπάρχουν τραγούδια που ρίχνουν το ρυθμό ελάχιστα και έχουν τη δική τους ομορφιά όπως το Everybody Knows You Cried Last Night χωρίς ωστόσο να πλησιάζουν τη μελαγχολία του Whistle for the Choir. Ανάμεσα σε αυτά έρχεται η υπερhitάρα που ακούει στο όνομα Baby Fratelli και κατά τη γνώμη μου κόντραρε πολύ το Henrietta για καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Από το πρώτο riff καταλαβαίνεις πως αυτό θα είναι από τα πιο ωραία τραγούδια του άλμπουμ. Ξεκινάει γρήγορα, έντονα, σε παθιάζει, προς το τέλος κατεβάζει στροφές και λίγο πριν τελειώσει πάει ξανά σε ξεσηκωτικό ρυθμό. Ο ορισμός ενός τέλειου alternative κομματιού, από άποψη δομής και από την άποψη ότι πετυχαίνει τέλεια το στόχο του. Το Costello Music κλείνει με το τελευταίο single του, το Ole Black ‘n’ Blue Eyes, το οποίο αποτελεί ένα όμορφο τελείωμα.

Πόσο πιο φαν να δηλώσω; Οι Fratellis πήρανε στοιχεία από το indie, το alternative και το garage rock και μας έδωσαν ένα πάρα πολύ όμορφο αποτέλεσμα. Μπορεί οι 2 επόμενες κυκλοφορίες τους να μην ήταν εξίσου καλές, όμως στη συνείδηση μου το Costello Music παραμένει ως ένας από τους πολύ αγαπημένους μου indie δίσκους.

The post Something to Focus On: The Fratellis-Costello Music appeared first on anthem.gr.

Έρχεται κάποια στιγμή στην καριέρα ενός καλλιτέχνη που θέλει να ξεφύγει από το καλούπι του συγκροτήματός του και να δώσει στο κοινό έναν δίσκο με το δικό του απολύτως προσωπικό γούστο. Η στιγμή αυτή ήρθε για τον Mark Tremonti. Ο Mark για όσους δεν τον ξέρουν είναι κιθαρίστας για τους Creed και τους Alter Bridge. Στους πρώτους βρίσκεται στη σκιά του τραγουδιστή Scott Stahp, ενώ στους δεύτερους (στους οποίους συμμετέχει και το rhythm section των Creed) ξεδίπλωσε για πρώτη φορά το εκρηκτικό του ταλέντο και έγραψε 4  απίστευτους δίσκους σχηματίζοντας φοβερό κιθαριστικό δίδυμο με τον Myles Kennedy.

Το διάλειμμα των AB πριν μερικά χρόνια, του έδωσε καιρό να ασχοληθεί με τον προσωπικό δίσκο του. Ένα δίσκο που θα έγραφε όπως ήθελε ο ίδιος βγάζοντας το μεταλλά που κρύβει μέσα του και γράφοντας μουσική βασιζόμενος στις επιρροές που είχε μικρότερος, κάτι που μπορεί να φανεί και στον τίτλο του άλμπουμ. Στην προσπάθεια αυτή συμβάλλουν ο Brian Marshall μπασίστας στους Creed και τους Alter Bridge, ο Eric Friedman που συμμετέχει στους Creed ως touring guitarist και πίσω από το drum kit o Garrett Whitlock που ως όνομα μου ήταν άγνωστος, ωστόσο ανταποκρίθηκε 100% στις προσδοκίες μου παίζοντας στακάτα και δυναμικά και κάνοντας το δίσκο ακόμα πιο απολαυστικό. Τα φωνητικά αναλαμβάνει ο ίδιος ο Tremonti και ακόμα κι εκεί κάνει εξαιρετική δουλειά, παρ’ ότι δεν έχει συμμετέχει ποτέ σε σχήμα ως κύριος τραγουδιστής, παρά μόνο σαν κιθαρίστας.

Όπως καταλαβαίνει κανείς ο στόχος του Tremonti επιτεύχθηκε. Ο δίσκος είναι εξαιρετικός. Συνδυάζει το metal παίξιμο και τη συναισθηματική φόρτιση του δημιουργού του και οδηγεί σε ένα σύνολο 12 φοβερών τραγουδιών. Τα riffs είναι πρωτότυπα και πωρωτικά, τα solo είναι γρήγορα και εντυπωσιάζουν ενώ τα ρεφραίν είναι κολλητικά, δείγμα του πόσο δούλεψε ο Mark πάνω σε κάθε τραγούδι. Η κιθαριστική δουλειά γενικώς, τόσο στα lead όσο και στα rhythm είναι εξαιρετική και συνδυάζει το παλιό καλό heavy και thrash metal που άκουγε μικρότερο ο Tremonti με το μοντέρνο metal που έπαιξε κυρίως με τους Alter Bridge. Η παραγωγή είναι επίσης προσεκτική από τον Michael Baskette που έχει δουλέψει και στους 2 τελευταίους δίσκους των Alter Bridge και δεν έχει σκοπό να αναδείξει αποκλειστικά τον Tremonti, αλλά ολόκληρο το συγκρότημα.

Από άρτιους δίσκους σαν το All I Was δε μου αρέσει να ξεχωρίζω τραγούδια, ειδικά όταν κάθε τραγούδι μπορεί να σου προσφέρει ένα κολλητικό ρεφρέν, ένα γαμάτο solo ή ένα πωρωτικό riff. Ακόμα και τα λιγότερο γνωστά τραγούδια σαν το Giving Up, το Decay και το Proof  θα τα λατρέψεις, αν είσαι φαν του ήχου. Όμως πρέπει να αναφέρω πως προσωπικό αγαπημένο είναι το Brains. Κονταροχτυπήθηκε με κομματάρες σαν το Things I’ve Seen, το πρώτο single του δίσκου You Waste Your Time, το So You’re Afraid και το Leave It Alone, αλλά τελικά υπερίσχυσε στην προτίμηση μου. Στα 50 λεπτά της διάρκειας του ο δίσκος δεν παρουσιάζει σκαμπανεβάσματα και αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα.

Ακούγοντας το δίσκο μπορεί να καταλάβει κανείς ότι ο Tremonti πρόσφερε ακριβώς αυτό που θέλει να ακούσει ένας οπαδός του μοντέρνου metal. Ένα άκουσμα συμπαγές, ένα δίσκο που ενώνει το παζλ των επιρροών που είχε από παιδί. Ήξερε πως δεν θα γινόταν πλατινένιο album σαν αυτά των Creed ή ότι δεν θα είχε την αναγνωρισιμότητα που απολαμβάνουν οι Alter Bridge. Ο Mark δημιούργησε αυτή τη solo μπάντα για να περνάει καλά και να παίζει τη μουσική που από μικρή ηλικία γούσταρε.  Ευχή μου είναι κάθε οπαδός των AB να δώσει στον Tremonti την ευκαιρία να τον μαγέψει για ακόμα μία φορά σε έναν δίσκο που τα έχει όλα.

The post Something to Focus On: Tremonti – All I Was appeared first on anthem.gr.