Οι κουραμπιέδες και μελομακάρονα τελείωσαν. Δίπλες δεν φάγαμε. Ποιος τρώει δίπλες μωρέ;; Κάθεσαι στον καναπέ με βογγητά να ακούγονται από το φαΐ που καταναλώθηκε μες στις γιορτές και ακόμα βασανίζεσαι από την σκέψη πότε θα ξεστολίσεις. Όμως, το μυαλό σου συνεχίζει να παίρνει στροφές και σκέψεις περνάνε. Από γεγονότα που έγιναν μέσα στο 2022 ή πιο πρόσφατα. Οπότε λες ας γράψω μερικά κάπου να μην χαθούν.

Η συναυλία της χρονιάς

Κάθε χρόνο, ειδικά μετά τα καλοκαίρια, υπάρχει συζήτηση μεταξύ των μουσικόφιλων για τις συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στην χώρα μας. Είτε αυτοί είναι οι Muse, είτε οι Iron Maiden, είτε ο κακός Gallagher, είτε οι Slipknot, ο καθένας θα πει ότι παραβρέθηκε στην καλύτερη συναυλία της χρονιάς. ΌΛΟΙ είστε λάθος. Η καλύτερη ήταν άλλη μέσα στην χρονιά που πέρασε. Ήταν το επικών διαστάσεων κολάμπ μεταξύ Κωνσταντίνου Αργυρού και 50cent. Έσπειρε panikο ο δημοφιλής Έλληνας τραγουδιστής δείχνοντας στο γατί της rap τι εστί Star!

Τώρα κάποια πράγματα που ακούγονται περί αναβολής για τεχνικά προβλήματα (χωρίς να υπάρχουν απαραίτητα) και χορηγίες από τον ΕΟΤ είναι κακεντρέχειες τρίτων. Εγώ ξέρω από συγγενικό πρόσωπο ότι πήγε στην συναυλία για τον Κωνσταντή. Ποιος ήταν ο άλλος κύριος άλλωστε; Κανένα φιλαράκι του Ρέμου; Μερικοί άσχετοι με την μουσική, θα πουν ότι μεγάλο μουσικό γεγονός της χρονιάς ήταν η sold out συναυλία του ΛΕΞ. Αλλά τι ξέρουν αυτοί από τέτοια θέματα; Οι υπόλοιποι ακούστε ό,τι απέμεινε από τα παλιά ένδοξα χρόνια του 50cent, μέχρι να προκύψει η μεγάλη επιτυχία από τους 50silver!

Πάντως, πολύ φιλοξενία πέφτει στο ελληνικό σταρ σίστεμ, όπου κάθε καλλιτέχνης φιλοξενεί στο μουσικό του στέκι κάποιον άλλο. Μέσα στο 2022 ξεκίνησε αυτό το τρεντ και κάποιος πιο πονηρεμένος από μένα θα έλεγε ότι γίνεται για να μην τσακώνονται τα “μεγάλα” ονόματα. Σου λέει αυτός που θα ήταν δεύτερος, ότι δεν είμαι δεύτερος, απλά είμαι φιλοξενούμενος. Πως το λέει ο Μαθιουδάκης στο “Στα Πλάγια”; Δεν ήταν stand up, ήταν performance…

Ελληνικός μυθοπλαστικός οργασμός

Το 2022 ήταν η χρονιά που αποχαιρετήσαμε τις Άγριες Μέλισσες. Αφού πρώτα είχαμε το redemption arc οποιουδήποτε χαρακτήρα ήταν έστω για λίγο καιρό σκοτεινός (όχι για σένα Χειλάκη, εσένα δεν σε λυπηθήκαμε) και οι Σταμίρενες, με κύρια συμβολή της Δρόσως, έλυσαν το υπογεννητικό πρόβλημα της Θεσσαλίας, μπόρεσε αυτή η σειρά να ολοκληρωθεί μετά από τρία χρόνια. Αντίστοιχα, για Maestro τα είπαμε ξανά, καμαρώνουμε με χάρη ότι μπήκε στο Netflix και τυπικά πλέον. Τώρα βέβαια που έχει τελειώσει ο πρώτος κύκλος μπορούμε να αναρωτηθούμε τι παίρνουν ορισμένοι άνθρωποι και κάνουν δηλώσεις σαν της Γουλιώτη.

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει και στην σειράρα που απογείωσε την μυθοπλασία στην χώρα. Η οποία δεν είναι ακόμα ένα αγορασμένο φορμάτ από την Μεγάλη Βρετανία, αλλά μια πρωτότυπη ιδέα του μεγαλύτερου Έλληνα κωμικού. Με τον επίσης πρωτότυπο τίτλο, Super Mammy. Τώρα γιατί κόπηκε μετά από λίγα επεισόδια, ενώ είχε ανανεώσει για 2η σεζόν, απορία το έχω. Δεν το έβλεπαν οι αμέτρητοι φανς του; Ίσως. Θα μου πεις προέκυψε και Η επίθεση της βρετανικής τυρόπιτας μέσα στην χρονιά, οπότε είχαν κι άλλα ζητήματα να λύσουν. Ας ελπίσουμε ότι ο άνθρωπος που κατέστρεψε στο παρελθόν το Faulty Towers, να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά του, ότι το ελληνικό Office είναι απλά φήμη και να μην ήταν μια κίνηση για να τεστάρει τα νερά του ίντερνετ για αντιδράσεις. Απλά σκέφτομαι φωναχτά…

Χύσαμε όλοι δάκρυα χαράς με την επιτυχία του κοντού

Όταν στον ποδοσφαιρικό πλανήτη προσγειώνεται ένας μετεωρίτης, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θαμπώνονται από την λάμψη του και άλλοι που την μισούν. Κάτι τέτοιο γίνεται και με τον Messi. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τι έχει κάνει στην μακροχρόνια καριέρα του ο Αργεντινός. Άλλοι τα έχουν πει ήδη αρκετά καλύτερα απ’ ότι θα μπορούσα. Μπορώ να μεταφέρω από το κείμενο το οποίο διαβάζετε τώρα μόνο την συγκίνησή μου όταν ο κοντός πήρε αυτό που του έλειπε. Το Παγκόσμιο Κύπελλο. Προσπάθησαν οι Καταριανοί με κάτι φορεσιές να μας χαλάσουν την στιγμή. Αλλά μετά από τέτοιο τελικό, που μόνο σε ταινία του MCU θα έβλεπες αντίστοιχη μάχη, δεν θα κάτσουμε παραπάνω να ασχοληθούμε πέρα από το αυθόρμητο κράξιμο που έπεσε. Γιατί μπορεί να μην ήμουν ποτέ φίλος της Μπαρτσελόνα (καλά για την Παρί ούτε καν συζήτηση), ούτε της Αργεντινής, αλλά σε αυτό το τουρνουά υπήρχε μια σύνδεση πολλών ποδοσφαιρόφιλων ότι τώρα πρέπει να το πάρει. Πρέπει να τελειώσει την καριέρα του αυτός ο ποδοσφαιριστής και να έχει πάρει τουλάχιστον ένα Μουντιάλ. Το πήρε και το δάκρυ κύλησε.

Τώρα στα σοβαρά θέματα, άλλη ήταν η προσωπικότητα τής οποίας η σκιά κάλυψε τα πάντα σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η προσωπικότητα αυτή, ή αλλιώς ο football expert, σε ρόλο σχολιαστή της διοργάνωσης ήταν ο Στέλιος Γιαννακόπουλος. Μέσω των γνώσεων τις οποίες μας προσέφερε απλόχερα ο Στελάρας, μάθαμε μπαλίτσα αυτές τις μέρες. Είχαν τέτοια επιτυχία τα ταχύρυθμα μαθήματα ποδοσφαίρου, που πλέον μαζεύονται όλες οι ατάκες για την κυκλοφορία ειδικής συλλογής.

Εδώ στο anthem.gr έχουμε αποκλειστικό preview της συγκεκριμένης συλλογής και θα διαβάσουμε/θυμηθούμε μερικές από αυτές τις μαγικές στιγμές.

• Αν η μπάλα πάει εκεί που δεν μπορεί να τη βγάλει ο τερματοφύλακας, θα το φάει.
• Αν είναι μέσα στην περιοχή το φάουλ, είναι πέναλτι.
• Ποδόσφαιρο παίζουν οι ποδοσφαιριστές.
• Είναι ένα ματς που μπορεί να σκοράρει οποιοσδήποτε σε οποιαδήποτε στιγμή.
• Στην γλώσσα την δικιά μας, δείχνει να ευχαριστιέται πιο πολύ το ποδόσφαιρο με την εθνική παρά με τον σύλλογο.
• Αν θες να το πούμε έτσι λαϊκά, η Αργεντινή παίζει πιο ευρωπαϊκό λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο.
• Για τον τελικό: Αν μου επιτραπεί η έκφραση, βλέπουμε ένα ποδοσφαιρικό θρίλερ (το χιτσκοκικό γκρανγκινιολικό φινάλε είναι πιασμένο και πατενταρισμένο από αλλού).
• Και φυσικά οι ατάκες: πλασοκουντεπιέ, μπουκαδόρος, μοίρασε σακούλα

Καλοτάξιδο το βιβλίο να ευχηθούμε!

Έκανε το θαύμα του ο Νικόλας!

Είναι που λέτε μια απλή καθημερινή μέρα και λέω ας κάτσω στο PC μου, να δω και τα mails μου. Ενημερώσεις, ανακοινώσεις, σαβούρα πολύ, όπου κάτσε! Έπεσα σε μια διαφήμιση που δεν γινόταν να προσπεράσω.

Όπως ξέρετε ήδη λογικά, έχουμε μεγάλη αγάπη για το Ant1+ στο anthem.gr. Ολόκληρο Rant και Unstable Show αφιερώσαμε. Ήρθε, λοιπόν, η πλατφόρμα της καρδιάς μας, να μας ανταμείψει!

Ντοκιμαντέρ για τον Νικόλα τον Οικονομόπουλο!! Θες να μάθεις πως ζει στην καθημερινότητά του ο λαϊκός τραγουδίστης; Βάλε Ant1+. Θες να δεις την προθέρμανση που κάνει πριν βγει στην σκηνή το λαϊκό είδωλο; Βάλε Ant1+. Θες να δεις ζωντανό θαύμα μπροστά στην κάμερα; Βάλε Ant1+.

Ώπα κάτσε. Αυτό το έχουμε και σε βίντεο τσαμπέ. Πατήστε εδώ!

Για το θέμα πίστης (ή αγγλιστί Faith), θρησκείας κλπ θα προτιμούσα να μην πάρω θέση. Το μόνο που θα πω είναι πως αποτελεί κάτι προσωπικό και έχει να κάνει κυρίως με τις ανάγκες του καθενός. Κι ενώ θα μπορούσα να σταθώ στις απόψεις του αοιδού για την θέση των γυναικών, για τα εμβόλια και για πολλά άλλα θέματα, θα σταθώ μόνο σε μια ατάκα από το ίδιο ντοκιμαντέρ.

Πάντως εγώ γουστάρω πολύ που ο Οικονομόπουλος έχει για εταιρεία την Heaven και βγάζει ντοκιμαντέρ Faith. Δηλαδή Ελλάδα, πίστη κι άλλα τέτοια ωραία, όμως έχουμε μια πινελιά παγκοσμιοποίησης!

Κι επειδή ο Νικόλας δεν θα παίξει μουσικά σε αυτό το άρθρο, πάμε να βάλουμε τέρμα ένα διαφορετικό θαύμα.

Για τα δύο τελευταία screenshots, θέλω να δώσω credits στο προφίλ Σκρίνσοτς ελληνικής τηλεόρασης (@TvSnaps) στο Twitter. Ακολουθήστε το!

The post Friday Night Specials: Θαύμα, θαύμα! appeared first on anthem.gr.

Πήγαμε λοιπόν στο Σινέ Αλεξάνδρα, πλήρως συμβολικά, καθώς βρίσκεται στην έδρα του anthem, την Καλλιθέα (ναι δεν έχει σύστημα Dolby Atmos ούτε και την καλύτερη οθόνη στον κόσμο αλλά στηρίζουμε για πολλούς λόγους πάντα). Εκεί είδαμε την ταινία ” The Batman” του Mat Reeves με πρωταγωνιστές τους Robert Pattinson στο ρόλο του ανθρώπου νυχτερίδα και Zoe Kravitz στο ρόλο της Catwoman.

Είναι πράγματι το πιο νουάρ film του Batman μέχρι τώρα με ατμόσφαιρα ανατριχιαστική που θύμιζε πολλά από αγαπημένα καρέ κορυφαίων ιστοριών από τις τελευταίες δεκαετίες.

Στο τελευταίο μέρος της ταινίας, η εσωτερική σύγκρουση του ήρωα μας συνδυαστικά με τη σύγκρουση με το Γρίφο που είναι ψυχική και όχι… κλωτσοπατινάδα, αγγίζει το ζενίθ ενός ποιοτικού ψυχολογικού θρίλερ και μας δίνει αυτό που μας άξιζε: μια ταινία μακριά από κλισέ επίδειξης δύναμης και μυών που είδαμε τα τελευταία χρόνια σε διάφορα κόμικς και βιντεοπαιχνίδια και ξενίζουν ακόμα.

Τα δύο αυτά θετικά στοιχεία αποκτούν ενδελέχεια με το γεγονός ότι ενώ οι σκηνές δράσης είναι εντυπωσιακές, ευτυχώς δεν έχουν (πολλές) υπερβολές. Στο δεύτερο μισό της ταινίας η εμβάθυνση στους χαρακτήρες ήρθε ακριβώς τη στιγμή που αναρωτιόμασταν γιατί έχει αργήσει και αν θα υπάρξει καν. Εκεί ακριβώς έχουμε ακόμα ένα πολύτιμο “δώρο”: Mας την προσφέρουν χωρίς αναδρομές σε γεγονότα που μέσα από τις σελίδες είναι ιστορικά και βαρυσήμαντα, αλλά τα έχουμε βιώσει πολλάκις πλέον στις οθόνες.

Οι διάλογοι είναι δυνατοί, μεταφορικές γροθιές και μας δίνουν όλα εκείνα τα σύμβολα με τα οποία θεμελιώθηκε ο κορυφαίος, χάρτινος ήρωας που υπήρξε ποτέ. Ο ίδιος άλλωστε ζει πάντοτε με σύμβολα και φραγμούς που είναι ταυτόχρονα η ευχή και η κατάρα του. Πάμε λοιπόν να τα εξετάσουμε φεύγοντας από στερεοτυπικές κριτικές ταινιών και βαδίζοντας σε.. ημιλογοτεχνικά μονοπάτια όπως πάντα.

Η πίστη: Στο νου του Bruce Wayne πάντα υπάρχει το “καλό ” όπως το διδάχθηκε από τους δολοφονημένους μπροστά στα μάτια του γονείς και από τον μπάτλερ του, τον Άλφρεντ. Απλά και αδιαμφισβήτητα πράγματα, σα το μαύρο και το λευκό χρώμα.

Στις ιστορίες του παρόντος πολλές φορές είδαμε να ξεσκεπάζονται κρυμμένες πτυχές της αλήθειας για την οικογένεια του, τους συμμάχους του και την ψυχή της Γκόθαμ, της πόλης του. ίναι η πρώτη ταινία που τους δίνει σάρκα και οστά στην οθόνη.

Στο χαρτί το είδαμε για πρώτη φορά στα 90ς με το Arkham Asylum των Grant Morrison και Dave McKean, όπου τα τέρατα που βλέπει στη φυλακή – νευρολογική κλινική του θέτουν την απορία για το αν είναι ίδιος με εκείνους ή όχι. Ο Τζόκερ τον καλεί να έρθει να μείνει μαζί τους κάνοντας διαπραγματεύσεις για τους ομήρους που κρατάει και του λέει ότι τον θεωρεί έναν από αυτούς και ότι ανήκει εκεί. Τα ψυχομετρικά τεστ τον κάνουν να αναρωτιέται αν η νέμεση του έχει δίκιο σε όσα στηρίζει.

Μέσα σε αυτό το χάος σε αυτή την ιστορία όπως και στο κόμικ, ο στόχος και η οδός διαφυγής είναι μια: η μάχη να αποδείξει ότι είναι διαφορετικός από εκείνους και το τεράστιο ερωτηματικό που δε λύθηκε ποτέ, αν το κάνει για εκείνον ή για τους άλλους. Ιστορίες χαμηλότερου επιπέδου νοσηρής φαντασίας που αποδίδουν την κρίση ταυτότητας μπροστά σε σοκαριστικές αποκαλύψεις είναι επίσης η πανέμορφη steampunk ιστορία Gates Of Gotham και φυσικά το κοινωνικοπολιτικό The White Knight.

Ο φόβος: ένα ενθύμιο για κάθε αναγνώστη που αγαπάει το χαρακτήρα ήταν και αυτό. Χωρίς να ρεφλεξαρει τα μπράτσα του και χωρίς να είναι..εγκληματικά και γελοιωδώς πανέξυπνος και Ατρόμητος. Είναι ο Batman που αγκαλιάσαμε μέσα από τα θρυλικά arcs της νιότης του, το “The long Halloween”, του Year Two: Fear the reaper, του legends of the dark knight και του Zero Year.

Προχωράει με το σταυρό του φόβου στην πλάτη του, ζει τις αδυναμίες του, κάνει λάθη και το γνωρίζει αλλά ξέρει πότε να παραμερίζει το φόβο του και να προχωρήσει μπροστά στην πρόκληση. Η παραδοχή του φόβου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του αλλά όταν υπάρχει κάποιος που αγαπά απέναντι του μπορεί να ομολογήσει ακόμα και ένας τόσο ορκισμένος άνθρωπος ότι το στίγμα της απώλειας γεννά μέσα σου για πάντα το αθάνατο φάντασμα του φόβου της επανάληψης (“ο φόβος για το φόβο” αν θέλετε).

Ο (αμφιλεγόμενος), τρελός εχθρός.

Ένας Γρίφος πιο εγωκεντρικός από ποτέ… Ή μήπως όχι; Όπως στην ιστορία Hush, που σεναριακά ουσιαστικά καταλήγει εκεί από όπου άρχισε αλλά μας χαρίζει ένα μοναδικό ταξίδι στο χάρτη της νόησης του Bruce Wayne, έτσι κι εδώ ο Γρίφος παίζει με το μυαλό του. Τον τρομοκρατεί αποκαλύπτοντας του ότι ξέρει τα μυστικά του και τον βάζει σε δοκιμασία να παραδεχθεί μέσα του ότι είναι το ίδιο διεφθαρμένος και εγωπαθης με όσους πολεμά.

Ο εχθρός σκοτώνει πιόνια του σάπιου συστήματος και ομολογεί ότι θέλει να κλέψει δημοσιότητα μέσα από αυτό έχοντας βαρεθεί τη ζωή του κομπάρσου αλλά παράλληλα ισχυρίζεται ότι είναι ένας αληθινός ιδεολόγος που βγάζει από τη μέση υποχείρια των τεράτων. Εδώ τα ερωτήματα που παίρνουν πνοή ζωής είναι πολλά. Ποιος ξεκινάει τον φαύλο κύκλο; Η ξεπουλημενη αστυνομία; Ο ψυχοπαθής γρίφος; Η επιρροή του νυχτερίδα που δημιουργεί φονικούς κλώνους;

Μιλώντας για σύμβολα, είμαστε σίγουροι ότι πολλοί από εσάς σκεφτήκατε ο,τι κι εμείς: ο Γρίφος είναι σχεδόν ολοιδιος με τον Chapman, το δολοφόνο του John Lennon, ο οποίος δήλωσε φανατικός οπαδός του σκαθαριού και σε μια εξ αποστάσεως συνέντευξη μέσω από τη φυλακή στο Larry King πολλά χρόνια μετά δήλωνε πόσο δέος νιώθει που μετατράπηκε σε μια φιγούρα αξέχαστη.

Ποιος λοιπόν εξυπηρετεί ποιον; Ο ένας από τους δύο γιους του Λένον είχε πει το 1997: “οποίος πίστεψε ότι ο φονιάς του πατέρα μου ήταν ο Chapman είτε ηλίθιος είναι, είτε δε σκέφτηκε ποτέ προσεκτικά το τι έγινε, οι αμερικανικές αρχές ήθελαν να βγει από τη μέση ο πατέρας μου γιατί ασκούσε επιρροή, αν έλεγε να βάλουν βόμβα στο λευκό οίκο , την επόμενη μέρα θα το έκαναν χιλιάδες άνθρωποι”.

Η φιλία: Παράξενοι κύριοι και παράξενες φιλίες. Τζιμ Γκόρντον και Batman, δύο φίλοι που δεν απολαμβάνουν μαζί τον καφέ τους, ούτε και έχουν κάποια ισότητα στο μοίρασμα μυστικών, αλλά δε λείπει το μεταξύ τους λεπτό χιούμορ, η συνεργασία και η ανάγκη.

Τίποτα και κανένας δε στέκεται μόνος του στο λόγο. Έτσι και εδώ, είναι δύο άνθρωποι των άκρων. Ο ένας αδιάφθορος υπέρ του δέοντος για αστυνομικός με τη μοναξιά που συνεπάγεται αυτό για φορτίο στην πλάτη του. Κι ο Batman είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος που δε μπορεί να εμπιστευτεί στο έπακρο κανένα. Χρειάζονται ένα στήριγμα που ο εγωισμός τους δεν τους επιτρέπει να το παραδεχτούν. Επίσης τέτοιες προσωπικότητες χρειάζονται πάντα και “κοινό”.

Η ταράτσα που έχει τοποθετηθεί το μπατ-σινιάλο είναι η καθημερινή λύτρωση των δύο, όπου κάτι σαν επιτροπή εγκρίνει τα θέλω και τα πιστεύω και των δύο. Η ιστορία Turning points στην οποία είχαμε αναφερθεί παλαιότερα είναι ένας συγκινητικός ύμνος στην ιδιότυπη φιλιά, κορυφαία στην ιστορία των κόμικς.

Ο έρωτας: Παράξενοι κύριοι και κυρίες, παράξενες σχέσεις. Η Catwoman έχει χαμηλότερα ηθικά standards από τον Batman. Kλέβει και αν χρειαστεί δε θα διστάσει να σκοτώσει, αλλά ο κοινός παρονομαστής και των δύο είναι οι δραματικές τους ρίζες ,η αδικία και η ειρωνεία και αυτό δεν αλλάζει.

Στο βάθος ο ένας θαυμάζει τη δύναμη του άλλου για όλα εκείνα που δε μπορεί έκαστος να είναι αλλά συμπληρώνεται από τον άλλον. Η μοίρα τους θέλει πάντα μαζί, η ψυχή τους το απαγορεύει σχεδόν πάντα. Η σταυροφορία τους είναι βαριά και γεμάτη από αισθήματα ευθύνης και φόβου που δυστυχώς είναι πιο αρχέγονα συναισθήματα από την αγάπη και τους κρατούν σε χωριστές διαδρομές.

Προς το φινάλε, όταν οδηγώντας τις μηχανές τους παίρνουν διαφορετικές κατευθύνσεις στο σταυροδρόμι, γνωρίζουν ότι… φεύγουν για να μπορούν να επιστρέψουν. Όπως είχε πει κάποιος εξάλλου, ο αιώνιος έρωτας ίσως να είναι μόνο ο ανεκπλήρωτος έρωτας.

Υπάρχουν επίσης ιστορίες όπως το Gothic και ο ακρογωνιαίος λίθος της σύγχρονης εποχής του Batman, το Court Of Owls, που αντανακλούν πολλά από τα παραπάνω αλλά έχουν μια υπόσταση πιο μεταφυσική και δεισιδαιμονική οπότε αποφασίσαμε ότι δεν ταιριάζουν στο παρόν κείμενο.

Εν κατακλείδι νομίζουμε ότι δεν υπάρχει λόγος για σύγκριση με την τριλογία του Nolan, με την οποία το συναισθηματικό μας δέσιμο είναι μεγάλο καθώς η κινηματογραφική ανάσταση του ήρωα μας οφείλεται σε αυτή. Ωστόσο προχωράμε και χρειαζόμαστε εκφραστική δύναμη με νέα πνοή σε ίσα αγαπάμε.

Θα αναφέρουμε απλά ότι η συγκεκριμένη ταινία οφείλει την ύπαρξη της σε όσα έκανε ο Nolan μαζί με το Bale κάποτε και αξίζει και το πόνημα του Mat Reeves αξίζει τον ίδιο σεβασμό με το Dark Knight έργο.

The post Azrael Overtones #20: The Batman… (2022) appeared first on anthem.gr.