Ήμουν σε σκέψεις αν ήθελα να γράψω άρθρο αναδρομής για τις ταινίες του 2022. Ο βασικός λόγος ήταν γιατί είχα την αίσθηση ότι δεν είχα δει όσες θα ήθελα. Φέτος, προτίμησα να κινηθώ πιο safe και να ξαναδώ αρκετές ταινίες που αγαπώ πολύ και είχα καιρό να πιάσω. Όμως, καθώς μετρούσα πόσες ήταν οι φετινές ταινίες που είδα, διαπίστωσα ότι ήταν πολλές ώστε να γλιτώσετε την λογοδιάρροιά μου. Γι’αυτό, πάμε να ξεκινήσουμε το πρώτο μέρος για ταινίες του 2022!

Οι ταινίες δράσης που είδα μέσα στο 2022 ήταν ακραία διασκεδαστικές

Θα ήθελα να αναφερθώ πρώτα σε μια ταινία που νομίζω ότι αδικείται αρκετά. Ίσως λόγω του ότι είναι στο Netflix, ίσως γιατί περίμενε ο κόσμος κάτι πιο σοβαρό, το Gray Man πάντως ήταν μια άκρως διασκεδαστική ταινία. Ο πράκτορας της CIA, “Sierra Six”, τον οποίο υποδύεται ο υπερτέλειος Ryan Gosling, έχει μόλις μάθει μερικά σκοτεινά μυστικά για τους ανωτέρους του. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο καλείται να βρει τρόπο να σωθεί από τον μισθοφόρο που τον κυνηγά, δηλαδή τον Chris Evans. Ασταμάτητη δράση, το ένα κουλό σκηνικό μετά το άλλο, τρομερά ευχάριστη popcorn ταινία, απολαυστικός ο Evans στον ρόλο του κακού έχοντας τρομερή χημεία με τον Gosling. Άσε που από το πουθενά, έσκασε και μια Ana de Armas. Καταλαβαίνεις τώρα. Δεν ξεκολλάς όταν είναι στην οθόνη.

Ξεκινώντας να δω το Bullet Train, είχα μεγαλύτερες προσδοκίες για να είμαι ειλικρινής. Κυρίως γιατί περνάω καλά με τις ταινίες του David Leitch. Δεν θα πω ότι δεν το κατάφερε και τώρα. Ειδικά προς το τέλος. Αλλά άργησε αρκετά να καταφέρει να με κάνει να αφεθώ στην τρέλα που προσπαθούσε να μας πουλήσει. Ειδικά η σκηνή με το μπουκάλι, όσοι έχουν δει την ταινία θα καταλάβουν τι εννοώ, μπαίνει στην ταινία γιατί ξεκάθαρα προσπαθεί να μας πείσει ο Leitch ότι μπορεί να ξεφύγει ακόμα περισσότερο. Μην ξεχνάμε ότι έκανε κι ένα Deadpool.

Τώρα πάμε στην ταινία που πρέπει να δείτε οπωσδήποτε. RRR! Δεκαετία του 1920. Αποικιοκρατούμενη Ινδία. Alluri Sitarama Raju και Komaram Bheem, δύο υπαρκτοί επαναστάτες στην ινδική ιστορία και το απόλυτο bromance εντός της ταινίας. Οι σκηνές δράσης που προσφέρει ο S. S. Rajamouli είναι από άλλον πλανήτη. Οπότε αν έχετε Netflix και έχετε 3 ώρες διαθέσιμες, τρέξτε! Δεν θα καταλάβετε την διάρκεια της, θα περάσετε υπέροχα και θα πάρετε μια μικρή (που λέει ο λόγος) γεύση τι κάνει τα τελευταία χρόνια το Tollywood. Όχι δεν είναι τυπογραφικό. Μόλις μάθατε ότι στην Ινδία δεν υπάρχει μόνο το Bollywood!

Θα κλείσουμε αυτή την ενότητα με το Prey. Η επιστροφή του Predator franchise μέσω του Hulu. Ο Dan Trachtenberg καταφέρνει να είναι ένας από τους νέους δημιουργούς της βιομηχανίας, που πάντα έχω περιέργεια να δω το έργο του. Μετά τα short films για το Portal και το Warframe, τον πιλότο του The Boys και το Playtest στο Black Mirror, το 10 Cloverfield Lane, έρχεται στο Prey να προσφέρει μια φρέσκια ματιά. Να γυρίσει χρόνια πίσω την ιστορία και μέσω της φυλής των Comanche να γνωρίσουμε και να μάθουμε πως λειτουργεί ένας από τους πρώτους Predator.

Οι υπερηρωικές ταινίες φέτος είχαν το ενδιαφέρον τους

Όταν μετά από χρόνια θα σκεφτόμαστε ταινίες του 2022, δεν πιστεύω ότι πλην εξαιρέσεων, θα θυμόμαστε πολλές από αυτές που είχαν υπερήρωες μέσα. Είχε τα σκαμπανεβάσματά του το είδος. Μία από τις καλές περιπτώσεις την έχουμε αναλύσει ήδη στο site. Αναφέρομαι στο Black Panther: Wakanda Forever. Αντίστοιχα, μιλήσαμε και για το Black Adam. Τώρα θα πιάσουμε τις υπόλοιπες.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. It’s Morbin Time! Ναι ναι, φέτος είχαμε το Morbius. Όχι δεν το είδα, αλλά δεν θα μπορούσα να μην το αναφέρω. Είναι η ταινία για την οποία το ίντερνετ μίλησε περισσότερο. Μάλιστα, από το τρολάρισμα επικών διαστάσεων που έπεσε, ενώ πάτωσε στην κυκλοφορία του, κάπως η Sony πείστηκε ότι το κοινό το ζητά ώστε να το ξανακυκλοφορήσει, με αποτέλεσμα να ξαναπατώσει. Ιστορική πρωτιά για ταινία. Δεν έχω σκοπό να το δω κι αυτό θα πρότεινα σε όλους.

Μία ευχάριστη έκπληξη για μένα ήταν το DC League of Super-Pets. Ναι δεν εφηύρε τον τροχό, ούτε ξεπέρασε ορισμένα κλισέ. Αλλά ήταν αυτό που υποσχέθηκε από τα trailers και πρόσφερε 105 ευχάριστα λεπτά. Άλλωστε, ποιος θα δει χαριτωμένα κατοικίδια και θα πει εύκολα όχι; Λίγο ο Rock ως Krypto με ξένισε στην αρχή, αλλά οκ το συνηθίζεις.

Τώρα για την περίπτωση της Marvel και του MCU, κάθε ταινία που κυκλοφόρησε είχε τα θέματα της. Για παράδειγμα, το πρώτο χρονικά Doctor Strange in the Multiverse of Madness στην θεωρία θα έπρεπε να αποτύχει. Όμως, είχαμε Sam Raimi στο τιμόνι και κουβάλησε όσο μπορούσε. Φοβερή Elizabeth Olsen ως Wanda. Ήταν το highlight της ταινίας. Από την άλλη, για το Thor: Love and Thunder, μπορώ να πω με σιγουριά ότι πρέπει να πάρουν τον Thor από τον Waititi. Δεν πάει άλλο. Κι είναι κρίμα, γιατί ο Chris Hermworth (ο καλός στο σύμπαν των Chris) είναι ο απόλυτος Thor. Το πρώτο μισό έφτασε να γίνει μια δυσάρεστη εμπειρία κι ευτυχώς ήρθε το δεύτερο μισό που είναι πολύ ανώτερο και σώζει την ταινία. Φυσικά, τρομερός κακός ο Christian Bale. Αλλά τι να το κάνεις, όταν ο χρόνος που έχει στην οθόνη είναι ελάχιστος.

Εκτός Black Panther, μια εμπειρία που πρέπει να βιώσουν όλοι είναι το Werewolf by Night. Ο Michael Giacchino, στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, ξέρει πολύ καλά τι θέλει να πει. Σκηνοθεσία, μουσική, art direction δείχνουν ότι έγινε πολύ δουλειά στην λεπτομέρεια. Είναι πραγματικά κρίμα, που δεν έγινε κανονική ταινία και περιορίστηκε σε ένα TV Special. Η περίπτωση των λυκανθρώπων στο σινεμά είναι αρκετά περίεργη. Υπάρχουν καλές περιπτώσεις, αλλά συνήθως μπλέκουν και στοιχεία κωμωδίας μέσα. Εδώ ήταν όσο χρειαζόταν αυτό το στοιχείο. Ο Gael García Bernal τιμιότατος σαν Jack Russell, ενώ η Laura Donnelly ήταν καταπληκτική ως Elsa Bloodstone. Πρώτη εμφάνιση για την Elsa σε κάτι πέρα από video games. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πιθανότητες να πάμε σε μια ιστορία σχετική με Midnight Suns, αλλά πολύ θα το ήθελα.

Φτάνοντας στο τέλος του 1ου μέρους…

… για όσους απορούν που είναι ο Batman του Matt Reeves, να κάνουν λίγο υπομονή. Μέχρι τότε, υπάρχει κι άλλο κείμενο στο site.

Θα φύγουμε με μια υπενθύμιση. Μέσα στην χρονιά κυκλοφόρησε μια ταινία, που έχουμε ξεχάσει λίγο την ύπαρξή της. Το Rise. Η βιογραφία του Γιάννη Αντετοκούνμπο και της οικογένειάς του.

Θα πιστεύετε ότι ανάμεσα στις προηγούμενες ταινίες δεν ταιριάζει. Αλλά, ο Γιάννης δεν είναι λίγο ο Superman της δικής μας πραγματικότητας; Με αυτό το σκεπτικό έμεινε στο τέλος αυτού του άρθρου. Μια ταινία που δεν την θεωρώ από τις καλύτερες που είδα στην χρονιά, αλλά σε όσους αρέσουν τα κλισέ sports drama, μαθαίνοντας ταυτόχρονα λίγα πράγματα για την ζωή ενός αθλητή, αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.

Στο 2ο μέρος για τις ταινίες του 2022, το οποίο σιγοψήνεται, θα έχουμε μεγαλύτερη ποικιλία. Θα αγγίξουμε περισσότερο τον τρόμο (τον οποίο έπιασε και η Marvel φέτος με Doctor Strange και Werewolf by Night), λίγο παραπάνω το animated σκέλος της βιομηχανίας, μια πινελιά από κωμωδίες κι άλλα ενδιαφέροντα. Stay Tuned!

The post The Movie Corner: Λίγα Λόγια για ταινίες του 2022 – Μέρος 1ο, Μπόλικη δράση με μπέρτα ή χωρίς appeared first on anthem.gr.

Η επιστροφή του Movie Corner έχει αρχίσει εδώ και κάμποσο καιρό, ωστόσο στο anthem.gr θεωρούμε ότι πέραν των κειμένων που ήρθαν και θα έρθουν για τον κινηματογράφο, θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε και με κριτικές ειδικά αν γράφαμε περισσότερα άτομα. Έτσι ο Νικόλας και ο Στέφανος θα προσπαθήσουν να ταιριάξουν τα προγράμματα τους και αν μπορούν, να γράφουν από κοινού τις κριτικές τους. Πρώτη ταινία που το καταφέραμε είναι το Black Adam οπότε πάμε να δούμε τη γνώμη των δύο αρθρογράφων του anthem.gr.

Νικόλας

Έχοντας διαβάσει τις κριτικές για την ταινία πρέπει να πω ότι ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα, δηλαδή όχι κάτι εξαιρετικό ούτε όμως κάτι απαράδεκτο, αυτό που λέμε τίμιο 6/10. Να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Θα έπεφτε τρελό κραξίδι αν η ταινία δεν είχε τόσο καλή τρίτη πράξη. Μιλάμε για πολύ καλή, σωστά δομημένη τελική μάχη που έχει στήσει πάρα πολύ καλά τους χαρακτήρες γι’ αυτό που θα έρθει. Ο ρυθμός της όμως ήταν πολύ κακός για να φτάσουμε εκεί. Η πρώτη είναι σχετικά οκ, αλλά στο δεύτερο μέρος ειλικρινά βαρέθηκα τη ζωή μου. Θα μπορούσε η ταινία να έχει 4-5 έξτρα λεπτάκια να μας συστήσει την Justice Society of America και να κόψει λίγο από τη μέση.

Αφού λέμε για Justice Society of America, να πούμε ότι once again η DC δείχνει πόσο σέβεται τις comic book ρίζες της στις αποδόσεις των designs και των στολών. Ο Carter Hall aka Hawkman είναι μακράν η καλύτερη απόδοση του χαρακτήρα σε live action μεταφορά, ειδικά αν αναλογιστούμε τις αηδίες του Legends of Tomorrow, η στολή του είναι τέλεια και ο Aldis Hodge τέλεια επιλογή για το ρόλο. Από κοντά και ο Pierce Brosnan ως Doctor Fate δίνοντας την επιβλητικότητα και την εμπειρία με την παρουσία του. Τα άλλα μέλη της ομάδας δεν πήραν πολύ spotlight αλλά μου άρεσαν όσο εμφανίστηκαν και είχαν τις ατάκες τους. Να προσθέσω εδώ ότι το χιούμορ ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ στη δόση που έπρεπε χωρίς να υπερκαλύπτει άλλα themes της ταινίας.

Τώρα για τον The Rock έχω πει ότι γενικά τον αγαπώ και λόγω WWE, απλά πάντα μου φάνταζε λίγο παράταιρο να τον δω υπερήρωα. Μου άρεσε το πως εξερευνά το γεγονός ότι ο Teth Adam δε νιώθει ήρωας και πως μας αποκαλύπτουν το γιατί συμβαίνει αυτό. Η εξέλιξη του είναι μικρή, αλλά σημαντική και σίγουρα κάνει καλή δουλειά. Ο κακός σίγουρα δεν είναι τόσο σπουδαίος, αλλά μου άρεσε η επιλογή ηθοποιού, είχε τη σπαστική φάτσα που χρειάζεται. Σε γενικές γραμμές όμως πρέπει να πω ότι η ταινία είναι λίγο μεγαλύτερη απ’ όσο πρέπει και παίρνει μπρος κανά μισαωράκι πριν το τέλος.

Για το mid credit scene, όποιος διαβάζει τα σάιτ και ενημερώνεται, ήταν σίγουρος για το τι θα δούμε όπερ και εγένετο. Πιστεύω ότι δε στήνει κάτι πιο ενιαίο για το DCEU, αλλά ένα πολυαναμενόμενο sequel. Ενιαίο όραμα για το DCEU μπορεί να υπάρξει μέσα από σκηνές στις τέσσερεις ταινίες του το 2023 πιστεύω.

Ένα ενδιαφέρον podcast-review του Νικόλα μαζί με τον Μιχάλη Κρατημένο του superheronews.gr μπορείτε να βρείτε εδώ.

Στέφανος

Μια ταινία που δεν θα αλλάξει την ιστορία του σινεμά, αλλά ίσως αλλάξει την πορεία του DCEU. Ή έστω DCU, όπως το ανέφερε ο φίλος James Gunn πρόσφατα. Το Black Adam ξεκινά με το απαραίτητο αλλά δυνατό exposition στο origin του χαρακτήρα, συνεχίζει προσθέτοντας στοιχεία όσο περνάει η ώρα για να καταλήξει στο εντυπωσιακό τρίτο μέρος. Σεναριακά θα μπορούσε να είναι καλύτερο.

Σχολιάζει, μάλιστα, καταστάσεις που θα έπρεπε να μας προβληματίζουν. Βέβαια ακόμα και μερικούς μέτριους διαλόγους τους παραμερίζεις. Καθώς στην διάρκειά του, η συνεχόμενη καλογυρισμένη δράση δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Τίμιος Dwayne Johnson στον ρόλο του Black Adam. Αγαπάμε Aldis Hodge και Pierce Brosnan ως Hawkman και Doctor Fate αντίστοιχα. Τον Marwan Kenzari ως Ishmael Gregor / Sabbac (ο κακός δηλαδή), για ακόμα μία φορά όχι τόσο.

Συμπαθητικό και αρκετά καλό, έστω και σε μικρότερη παρουσία, το υπόλοιπο καστ της JSA. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω να αναφέρω μια πραγματικότητα που συνεχίζει να ισχύει για την DC ανεξάρτητα με την ποιότητα των ταινιών. Δεν μπορεί να αποτύχει στην μουσική και τα κοστούμια. Στολές κοντά στα comics, αλλά φτιαγμένες για το σήμερα και μουσική που δεν την ξεχνάς εύκολα.

Το theme του Black Adam παίζει ασταμάτητα από την στιγμή που βγήκα από την αίθουσα. Το τελικό μου συμπέρασμα είναι ότι πλέον δεν ζητάω το τέλειο από τις superhero ταινίες. Ζητάω, όμως, να με διασκεδάζουν και να μην μετανιώνω τον χρόνο που χάλασα να τις δω. Σίγουρα ο Rock και το Black Adam κατάφεραν να μην με απογοητεύσουν.

The post The Movie Corner: Black Adam appeared first on anthem.gr.

Με αφορμή την έναρξη της πολυαναμενόμενης σειράς του τηλεοπτικού DC (grim) universe σε απόδοση από το HBO θα εξετάσουμε γεγονότα και αλήθειες που άλλαξαν την ιστορία των κόμικς μετά από την πρώτη κυκλοφορία των Watchmen και όσα επακολούθησαν σε τεχνικό επίπεδο, δικαιώματα δημιουργών και μετέπειτα κόμικς. Δε θα μακρηγορήσουμε με την περίληψη του βιβλίου ούτε θα κάνουμε spoilers στο βαθμό που έγιναν στα πρόσφατα άρθρα “Batman! Οι άλλες νυχτερίδες” και “Joker! Τα κρυμμένα χαμόγελα”. Ιστορίες όπως το “DC universe rebirth”, “flash/batman: the button” και φυσικά το “Doomsday Clock” είναι πολύ πρόσφατες για να αναφερθούμε στα γεγονότα τους και να χαλάσουμε την έκπληξη για όσους τυχόν δε τα έχουν διαβάσει ακόμα. Πάμε να δούμε αντικειμενικές και υποκειμενικά απόψεις παρακάτω:

Δικαιώματα

Η DC Comics ανέφερε στους δημιουργούς της σειράς ότι ένα χρόνο έπειτα από την πρώτη κυκλοφορία της θα τους μεταβίβαζε τα δικαιώματα. Alan Moore & Dave Gibbons σύντομα κατάλαβαν ότι ο εκδοτικός οίκος ουδέποτε είχε σκοπό να κάνει τέτοια παραχώρηση. Η στάση του Moore ανά τα χρόνια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τη φράση “συγχωρώ αλλά δεν ξεχνώ ” αφού μετέπειτα υπήρξαν ιστορικές κυκλοφορίες όπως το V For Vendetta από το Vertigo imprint της DC αλλά κράτησε ακέραιη τη στάση του όσο αφορά τους Watchmen.

Στις αμέτρητες δημόσιες εκδηλώσεις για το κόμικ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ποτέ δε δήλωσε παρών, ενώ η DC κάποια στιγμή δήλωσε ότι θα του επέστρεφε τα δικαιώματα αν εκείνος άρχισε να εμφανίζεται στις σχετικές παρουσιάσεις. Ο Moore αρνήθηκε ενώ στη συνέχεια αποκάλυψε ότι το 2010 επίσης αρνήθηκε πρόταση παχυλής αμοιβής προκειμένου να επανέλθει στη σειρά με διάφορα prequels και sequels αυτής μαζί με το Dave Gibbons ενώ μέρος της λίστας υποσχέσεων ήταν και πάλι η επιστροφή των δικαιωμάτων των ηρώων τους σε αυτούς. Αμφότεροι απάντησαν αρνητικά και πάλι.

Ο Moore σε μια κρίση αλήθειας πάντως κάποια στιγμή δεν έκρυψε το ότι ήθελε πολύ να βγει μια ιστορία σχετική με τους Minutemen, τους πρώτους υπερήρωες της ιστορίας κατά το Watchmen σύμπαν, κάτι το οποίο δε συνέβη ποτέ τελικά από τη συγκεκριμένη δημιουργική ομάδα τουλάχιστον. Στη σειρά “Before Watchmen” τελικά κυκλοφόρησε η ιστορία των Minutemen μια σειρά που ασφαλώς θα ζει πάντα στη σκιά του “δεν είναι Moore – Gibbons”. Για τους comics enthusiasts προτείνουμε πάντως το Night Owl με τη συμβολή του ιερού Andy Kubert. Στο “2” και στο “3” θα δούμε περιπτώσεις δύο άλλων τιτάνων που θεωρούμε ότι επηρεάστηκαν άμεσα, όχι τόσο στην τέχνη τους όσο στον τρόπο σκέψης και αντίδρασης τους στην προδοσία της DC…

…και αν νομίζετε ότι δεν υπάρχουν χειρότερες περιπτώσεις προδοσίας δείτε εκείνη του Frank Miller από τη Marvel και την ηρωίδα Elektra που ευτελίστηκε σε αντίθεση με το Sandman που θα δούμε πιο κάτω ενώ ένα σπουδαίο graphic novel, το “Elektra Lives Again” (στα top 100 overrated comics κατά το Comicdom αλλά καθόλου δε μας νοιάζει) έχει θαφτεί στη σκόνη από τον ίδιο του το δημιουργό καθώς πάντα θα του θυμίζει ένα χτύπημα κάτω από τη μέση από τη Marvel Comics με την οποία έκτοτε δε συνεργάστηκε ποτέ ξανά μέχρι σήμερα.

Neil Gaiman

Ο Alan Moore κάποια στιγμή είχε αποκαλύψει παλαιότερα ότι συμβουλεύτηκε το Neil Gaiman ουκ ολίγες φορές όσο έγραφε την ιστορία των Watchmen, ειδικά όσοn αφορά θέματα αναφορών σε στοιχεία Χριστιανικά όπως αυτά της Βίβλου και το συμβολισμό της κουκουβάγιας – στο δεύτερο ειδικά σημείο είναι προφανές. Υπενθυμίζουμε ότι στη μυθολογία του Μορφέα ο Neil Gaiman είχε χρησιμοποιήσει στοιχεία από πολλές θρησκείες αλλά κυρίως από τη Χριστιανική.

Σχετικά με το Gaiman και τη σχέση του με τον Alan Moore ας δούμε, σύμφωνα με τη δική μας γνώμη πάντα πως γράφτηκε μια χρυσή σελίδα στην ιστορία των κόμικς στη συνέχεια. Ο Neil Gaiman υποψιασμένος από τα δικαιώματα και το πάθημα του νεαρού Alan Moore αναλαμβάνει τη σειρά Sandman με την ευτυχή συγκυρία να είναι προστατευόμενος της λατρεμένης εκδότριας της Vertigo, Karen Berger και στη ρήτρα βάζει έναν απόλυτα σαφή όρο: Η σειρά ολοκληρώνεται σε 75 τεύχη , τον σκοτώνω και κανένας σας ποτέ σε θα τον χρησιμοποιήσει.

Η συνέχεια; Κοινό και κριτικοί αποχαιρετούν τη σειρά σαν τη σημαντικότερη της δεκαετίας των 90s, τα spin off για πολλά χρόνια μετά είναι λίγα και εξαιρετικά υψηλής ποιότητας όλα , όπως το endless nights ,το αξέχαστο sandman presents: Lucifer the Morningstar option και τα… ξεχασμένα κλασσικά “The Furies” και “Love Street “, ιστορία με το John Constantine στα νιάτα του. Ο Sandman δεν κακοποιείται με φλύαρες ιστορίες σε γραμμή παραγωγής και γίνεται θρύλος. Χωρίς την εξαπάτηση του Alan Moore για παράδειγμα θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Ολόκληρη Vertigo ίσως είχε μείνει στη σφαίρα του δυνατού κι όχι του υπαρκτού , αφού ουσιαστικά η Karen Berger αποφάσισε να πάρει τα δύο βήματα που η DC δεν πήρε ποτέ , να διατηρεί εμπιστοσύνη στους δημιουργούς της δίχως να τους αποσπά τα δικαιώματα και να τολμήσει αυτό που δεν άφησαν το Moore να κάνει, να δώσουν μια πιο σκοτεινή, με ψεγάδια χροιά σε ήρωες established.

“Πάρε απλά το όνομα και ξέχνα τον ήρωα της Golden age, φτιάξε ο,τι θέλεις εσύ”. (Τάδε Έφη Karen Berger στο Neil Gaiman για το Sandman).

Δυστοπία και έκπληξη

Η σειρά μοιραία είναι επηρεασμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της από τη βαθιά αγωνία που στιγμάτισε βαθιά τη δεκαετία του 1980 στα κόμικς, τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας και τον κινηματογράφο. Σε επίπεδο αμερικανικό, ευρωπαϊκό και εγχώριο δεν υπάρχει κάτι που να εξέπεμπε ένα άρωμα πιο έντονο από ότι αυτό . Από ένα σημείο και μετά το “κακό” ( ή αν προτιμάτε, απλά πολύ σκληρό) τέλος φαίνεται ότι θα έρθει , αλλά μέσα από αμέτρητες λεπτομέρειες (το μεγάλο όπλο των Watchmen) διατηρείται μια ισορροπία που βγάζει ταυτόχρονα ένα 50-50 για την τελική έκβαση. Το βιβλίο με τις μαρτυρίες του μάρτυρα πίστης Rosarch που σώθηκε δίνει μια σκοτεινή δικαίωση στο μεγάλο παράπονο με το οποίο αφήνει τον αναγνώστη στο τέλος η ιστορία.

Πρόσφατα έκανα το συνειρμό με τους Watchmen βλέποντας μια άλλη σειρά του Hbo, το βιογραφικό Chernobyl. Όταν αναφέρθηκαν στο τέλος οι κασέτες με τις μαρτυρίες του που βγήκαν στο φως μετά το θάνατο του, ένα θάνατο που προήλθε έπειτα από την προσωπική κόλαση στην οποία φρόντισαν να τον βάλουν ανώτερα κεφάλια επειδή τόλμησε να μην αποκρύψει αλήθειες που καυτηρίασαν την πάλαι ποτέ Σοβιετική ένωση. Η δυστοπική ατμόσφαιρα λοιπόν του Moore γίνεται σκέψη στο κεφάλι μας βλέποντας μια αληθινή ιστορία που επί Ουκρανικού εδάφους έμελλε να μείνει για πάντα ως ένα από τα πιο τρομακτικά συμβάντα στην ιστορία της ανθρωπότητας αφού το προσωπικό συμφέρον και η μεγαλομανία στα όρια της σχιζοφρένειας έβαψαν με αίμα τον πλανήτη και στις δύο περιπτώσεις, τη μυθοπλασία και την πραγματικότητα. Το Watchmen στα late 80s ήταν πραγματικά ο ακρογωνιαίος λίθος της ενηλικίωσης των κόμικς.

Σειρά και προσδοκίες

Ζούμε ακόμα σε ρυθμούς … Τζόκερ, μια ενήλικη ιστορία που με μεγάλες παραλλαγές έγινε ταινία και σε πολλούς δεν άρεσε αυτό. Ένας παραλληλισμός στο τρέιλερ εύκολα γίνεται αφού παρακολουθούμε μια παρέλαση ιδεαλιστών με μάσκες Rosarsch, έπειτα από την αντίστοιχη με μάσκες κλόουν στην ταινία με τον Χοακίν Φοίνιξ. Η DC comics αποδίδει σιγά σιγά τη black label φιλοσοφία στην οποία έχει επενδύσει τελευταία στα κόμικς και στην οθόνη, δίνοντας στους δημιουργούς την ελευθερία που επί χρόνια της στέρησε ώστε να κινηθούν ελεύθερα χωρίς να ακολουθούν πιστά τα origins των χαρακτήρων αποδίδοντας φανταστικές ιστορίες, συχνά ακατάλληλες για ανηλίκους μέσα από μίνι σειρές με μέση, αρχή και τέλος (επιτέλους) και μακριά από το φαύλο κύκλο των μηνιαίων σειρών που ευτελίζονται από μόνες τους (Batman by Tom King, το ένα μηνιαίο τεύχος έγινε δύο τεύχη για να εξαργυρώσει η DC την επιτυχία στο έπακρο και τα δύο τεύχη έγιναν η καταστροφή).

Στη σειρά λογικά θα δούμε πολλά πράγματα που δε συνέβησαν ποτέ στην κεντρική ιστορία ούτε στα Before Watchmen prequels ή στο Doomsday Clock. Πολλά καλά βιβλία και ταινίες γίνονται βασιζόμενα σε έναν απλό κανόνα. Στη μυθοπλασία υπάρχει ελευθερία και ένα based προϊόν μυθοπλασίας αλλάζει ως ένα βαθμό για καλό σκοπό . Αυτός ο επαναστατικός τρόπος σκέψης ξεκίνησε κατά μία έννοια το 1986 με το The Dark Knight Returns του Frank Miller και φυσικά με το Watchmen (σε mainstream επίπεδο πάντα).

Who watches the Watchmen

Πράγματα που θα θυμόμαστε:

– η ανατριχιαστική παραπομπή του ρολογιού με εκείνο της ανθρωπότητας που πλησίαζε προς…μεσάνυχτα στο πλαίσιο του τρόμου του πυρηνικού πολέμου των 80s μεταξύ Σοβιετικών και ΗΠΑ.

-η αποδοχή του σεξ, της βίας και του μη κοινώς αποδεκτού στα mainstream comics. Οι σκηνές σεξ της μητέρας του Rosarch, ο γυμνός Doctor Manhattan, η εξαΰλωση του Rosarch και η… πολύ σέξι Silk Spectre ήταν στοιχεία που μέχρι τότε είχαμε δει μόνο σε indie comics.

– το “κακό ” τέλος που έκανε την εκδοτική ομάδα να τσακωθεί με τον Alan Moore καθώς θεωρήθηκε ότι δεν έβγαινε νόημα από το μήνυμα του Ozymandias ότι βάφοντας με αίμα εκατομμυρίων νεκρών τον πλανήτη θα έφερνε την ειρήνη και ότι οι αναγνώστες θα σοκάρονταν. Το αινιγματικό επίσης τέλος που δεν μας άφησε ποτέ να δούμε αν το βιβλίο του Rosarch θα έφθανε στη δημοσιότητα όσο και να μην αρέσει σε πολλούς είναι καταλυτικό στη θρυλοποίηση των Watchmen.

– τα χρώματα που χρησιμοποίησε ο Higgins ήταν ίδια σε “καλούς” και “κακούς”, πράγμα πλήρως ασυνήθιστο για τα κόμικς τότε, αφού το καθιερωμένο μοτίβο ήθελε τα βασικά χρώματα να γεμίζουν τις φιγούρες των πρώτων και τα σύνθετα εκείνες των δεύτερων . Η τέλεια αντανάκλαση της αμφιλεγόμενης ηθικής που χαρακτήριζε την πλευρά των ηρώων όσο εκείνης των εχθρών.

– η ανάδειξη των Watcmen από το περιοδικό Time ως μιας από τις 100 κορυφαίες νουβέλες της ιστορίας. Τα κόμικς δεν θα ήταν μόνο για παιδιά ποτέ ξανά πια και σε αυτό είχε μπει σφραγίδα.

Ο άνθρωπος που έγινε θεός

Είναι χαρακτηριστικό το ποσό τσαλακώνεται ο μύθος των υπερηρώων σε αυτή τη σειρά κόμικς. Για αυτό άλλωστε δεν ακολουθήθηκε το αρχικό σενάριο όπου οι πρωταγωνιστές θα ήταν ήρωες ορόσημα όπως ο Question (που με ορισμένες παράλληλες γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα του τελικά ο Rosarch) και το δίδυμο Moore-Gibbons έπλασε νέους ήρωες. Είναι φανερό το μοτίβο στο οποίο κινήθηκαν όσο αφορά κάποιους χαρακτήρες αφαιρώντας τους τα δυνατότερα στοιχεία τους.

Δύο είναι τα πιο τρανταχτά παραδείγματα, ο Batman που απογυμνώθηκε από την ατσάλινη θέληση του και την επιμονή του να βρίσκει σε όλα τη λύση για να πάρουμε στα χέρια μας το δυσλειτουργικό Night Owl ενώ την ίδια στιγμή ο Ozymandias εχει το μυαλό του νυχτερίδα, δυνάμεις απίστευτες σαν εκείνες του Superman αλλά το ήθος του δεύτερου έχει πάει περίπατο.

Η πιο έξυπνη σκέψη όμως είναι ο Dr Manhattan, ο άνθρωπος που έγινε θεός. Ο ταπεινός και ταλαντούχος νέος που έχει γερά θεμέλια για μια καλή συζυγική ζωή και καριέρα γίνεται ένας θεός με απεριόριστες δυνάμεις και αθανασία μετά το φριχτό του ατύχημα. Ναι, εύστοχα το Watchmen έχει χαρακτηριστεί ως το Citizen Kane των κόμικς αλλά στην προκειμένη υπάρχει ένα διαφορετικό υπόβαθρο.

Κάποτε ο Ιησούς Χριστός από το Κάνσας , ο Κλαρκ Κεντ έγινε ο μεσσίας και ο καλός άνθρωπος που κοίταξε χαμηλά για να δει τους άλλους ανθρώπους στα μάτια. Όσο και να αντιπαθούν το Σούπερμαν για τον κλισέ αμερικανοκαθολικισμό του και το ποιόν του ως ένα καλό παιδί που κάνει όσα του δίδαξαν οι γονείς του, όσο και να μη σταματούν ποτέ τα κρύα αστεία για τη στολή του, νομίζω κάθε αναγνώστης κάπου, κάπως, κάποτε έχει ταυτιστεί με το ήθος του και την ήρεμη δύναμη που όταν την αγκαλιάζει η οργή του γίνεται ένα πάθος ικανό να αλλάξει τα πάντα. Είναι ο κρυφός πόθος κάθε ανθρώπου να το βρει στον εαυτό του και στους γύρω του.

Ο μπλε θεός είναι το αντίθετο,ε εκείνος που έγινε μια μεγάλη μπάλα αλαζονείας και κυνισμού όταν απομονώθηκε από την ανθρώπινη φύση του , ενώ μόνο η κατάθλιψη έχει απομείνει ενδόμυχα να του θυμίζει όσα ήταν και όσα δεν πρόλαβε να γίνει.Ο Moore κατά πάσα πιθανότητα είχε στο μυαλό του όταν έδινε πνοή σε αυτό το χαρακτήρα το αντίθετο του Σουπς και το αποδίδει με τρόπο φιλοσοφικό και καθόλου εξόφθαλμο μακριά από την πεπατημένη που ακόμα συναντάμε σήμερα στην ποπ κουλτούρα (βλέπε την πρόσφατη ταινία bright burn) όπου το αντίθετο του Σούπερμαν είναι απλώς ένα παντοδύναμο ον με σατανικές προθέσεις( ή σοβιετικό όπλο να προπαγανδίζει ) που προσγειώθηκε από κάπου μακριά .

Spawn #10 και άλλα Watchmen ανιψάκια

Το κόμικ The authority το Warren Ellis που έχει σαφείς επιρροές από τους Watchmen και είναι η πρώτη ιστορία κόμικς που παρουσίαζε σούπερ ήρωες εκ των οποίων κάποιοι μεταξύ άλλων ήταν ανοικτά γκέι . The boys επίσης που απολαύσαμε πρόσφατα στη μικρή που ξεκίνησε από τη Wildstorm επίσης για να συνεχίσει στη Dark Horse comics έπειτα από το περιστατικό λογοκρισίας με τη DC Comics και βλέπουμε ουσιαστικά τους Watchmen ξεκάθαρα χυδαίους και ανδρείκελα της σκοτεινής πλευράς του μάρκετινγκ ,πολλές ακόμα ιστορίες… Το ρητό λέει “οι σοφοί κλέβουν ενώ οι ατάλαντοι απλά αντιγράφουν ‘. Δε χρειάζονται αναλύσεις για να αποδειχθεί ότι ο αγαπημένος μας Garth Ennis εδώ υπάγεται στους πρώτους .

Και ένα διαμάντι , το τεύχος του Spawn που στα πρώτα του μόλις τεύχη έφερνε μια νέα επανάσταση στα κόμικς με το hardcore σχέδιο και τον απόλυτο αντιήρωα που πούλησε την ψυχή του στο διάολο σημαδεύοντας μια ολόκληρη γενιά πολύ νεαρών τότε αναγνωστών . Σε εκείνο το τεύχος ο Todd McFarlane αποφασίζει να μας διηγηθεί με τρόπο “γλυκό ” και χιουμοριστικό ορισμένα από τα πιο σοβαρά και θλιβερά ταυτόχρονα γεγονότα για τα δικαιώματα των χαρακτήρων κόμικς και καυτηριάζει αφενός τις δύο μεγάλες εταιρείες του χώρου και αφετέρου και τους δημιουργούς που πούλησαν την ψυχή τους την ίδια σε πολλές περιπτώσεις .

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη σελίδα όπου είναι σαφές το υπονοούμενο ότι ήρωες όπως ο Σούπερμαν και ο Γούλβεριν και οι άλλοι είναι σε ένα μπουντρούμι της κόλασης ενώ στην άλλη μεριά είναι οι δημιουργοί τους , καταδικασμένοι οικειοθελώς . Στη σελίδα αυτή φιγουράρει μεταξύ άλλων η λέξη ” Watchmen” . Ο Spawn στο τέλος καταλήγει με το φίλο του το Cerebus στη θαλπωρή του οικογενειακού του σπιτιού , την οποία δυόμισι δεκαετίες μετά ακόμα δεν έχει δει στο continuity της ιστορίας και στην τελευταία σελίδα δύο άλλοι φίλοι ,οι δημιουργοί των δύο , Todd McFarlane και δίνουν ορκο ότι οι ήρωες τους θα είναι δικά τους πνευματικά παιδιά για πάντα.

… το αν ο Todd McFarlane από Χριστός έγινε Ιούδας ή όχι στη συνέχεια αφήνοντας πλήρως τα κόμικς και το Spawn όταν εκείνος έγινε household name , έρμαιο ενός φαύλου κύκλου ιστοριών αέναης επανάληψης με εξαιρετικό σκίτσο πάντα και μια πολιτική ” τα βγάζουμε από τις φιγούρες” είναι μια άλλη ιστορία και όχι της παρούσης.

Ακολουθήστε μας στο facebook, για να διαβάζετε πρώτοι τα νέα αφιερώματα της στήλης Azrael Overtones!

The post Azrael Overtones #18: Watchmen! Αλήθειες και γεγονότα… appeared first on anthem.gr.

Λίγη ώρα πριν τα Reflections για τα 80 χρόνια Batman, εγώ και ο Νικόλας είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με δύο από τα βασικότερα μέλη του Comic Cultura, ενός εξαιρετικού περιοδικού με comic θεματολογία, το οποίο διατίθεται μέσω της πλατφόρμας Issuu. Συζητήσαμε με τον Ίωνα Αγγελή, εμπνευστή και αρχισυντάκτη του Comic Cultura, και συντάκτη του Smassing Culture, και τον Σπύρο Ανδριανό, μόνιμο συνεργάτη του Comic Cultura, και κάτοχο του blog για τα κόμικς, Comicmaniacs.

Τ: Πώς ξεκίνησε το Comic Cultura και από ποιους;

Ι: To Comic Cultura ξεκίνησε από εμένα, τον Ίωνα Αγγελή, και τον Σπύρο Ανδριανό. Αρχικά ως μία προσπάθεια για να υπάρξει ένα περιοδικό με κυρίως αρθρογραφία για τα κόμικς, με ιδέες για εφημερίδα ή έντυπο. Τελικά εξελίχθηκε όσο περνούσε ο καιρός. Η έμπνευση ήρθε το καλοκαίρι του 2018.

Ν.: Σαν έντυπο ή σαν ένθετο;

I.:Ή σαν έντυπο είτε σαν μία μικρή εφημερίδα…

Σ.: Πώς ήταν το «Καρέ-Καρέ» ίσως…

Ι.: Κάτι παρόμοιο. Αλλά τελικά αποφασίσαμε να γίνει ψηφιακό.

Σ.: Τον Νοέμβρη του ’18, καταλήξαμε στη μορφή του ψηφιακού περιοδικού.

Ι.: Επειδή παρακολουθούσα τι συνέβαινε στο issuu, είπα «Να μια πλατφόρμα που μπορούμε να εκφραστούμε κι εμείς». Και από κόμικς στο περιοδικό ξεκινήσαμε με δύο strip στο πρώτο τεύχος και από το δεύτερο και μετά βάζαμε όλο και περισσότερα comics. Το έχουμε κάπως 50-50 πλέον…

Σ.: Αρθρογραφία και comics γνωστών και νέων καλλιτεχνών.

Τ.: Πείτε μας μερικούς κομίστες και αρθρογράφους που συμμετέχουν.

Σ.: Αρθρογράφος είναι κι ο Ίωνας, είμαι κι εγώ, ο Γιώργος ο Σαφελάς, τα παιδιά από το Smassing Culture, η Λένα Τζιογκίδου…

Ι.: Ο Λάζαρος Κολαξής από το This is not a blog, ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο Διονύσης Τζαβάρας, ο Γιάννης Ιατρού και πολλοί άλλοι. Από κομίστες τον Κωνσταντίνο Κάτσο, τον Άρη Λάμπο, τον Θανάση Καραμπάλιο, την Φωτεινή Τυροβούζη, τον Λέανδρο, την Aniro, τον Σάββα Αμπατζίδη, τον Κώστα Μπεκιάρη, τον Παναγιώτη Τσαούση, τον Σπύρο Ανδριανό, τον Soloúp, τον Θοδωρή Παπαδόπουλο, και πάρα πολλούς άλλους, που συμπεριλαμβανομένου αυτούς που θα ακολουθήσουν στα επόμενα τεύχη, θα άγγιζε ώρα η απαρίθμηση. Γενικώς, το κάθε τεύχος προσθέτει και νέα άτομα στην ομάδα του, τόσο στα comics όσο και στα άρθρα, επειδή γενικότερα θέλουμε να έχουμε πολυφωνία και να πειραματιζόμαστε.

Ν.: Αυτό ήθελα να σε ρωτήσω κι εγώ. Φαντάζομαι ότι κάθε τεύχος είναι διαφορετικό. Δεν είναι ότι «θα βάλουμε τόσα comics και τόσα άρθρα».

Σ.: Μολονότι είναι ψηφιακό περιοδικό, κι αν έχουμε δυο-τρεις σελίδες στο ένα τεύχος παραπάνω δε χάθηκε ο κόσμος, προσπαθούμε να έχουμε τον ίδιο αριθμό σελίδων και να μοιράζονται τα comics με τα άρθρα. Σε κάθε τεύχος έχουμε ένα διαφορετικό αφιέρωμα. Ένα διαφορετικό κεντρικό θέμα.

Ν.: Υπάρχει δηλαδή ένας βασικός άξονας και ταυτόχρονα υπάρχουν και άλλα.

Τ.: Ένα παράδειγμα κεντρικού θέματος;

Ι.: Στο τρίτο τεύχος μιλήσαμε για το diversity στα comics, τόσο για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, όσο και γενικότερα. Το εξώφυλλο υμνεί το diversity, καθώς μας παρουσιάζει τους Ρομά, ενώ στο τέταρτο συζητήσαμε για τα βραβεία Eisner. Θέλω και να προσθέσω κάτι, πάνω σε αυτό που είπε ο Σπύρος προ ολίγου: Δεν έχουμε συγκεκριμένες σελίδες πάντα. Κινούμαστε στο 50-50. Ισχύει αυτό. Από τη στιγμή όμως που εμείς δεν πληρώνουμε τους καλλιτέχνες και τους αρθρογράφους κι επειδή πολλές φορές μπορεί κάποιος να μην προλάβει να ετοιμάσει το υλικό που κανονίσαμε, έχουμε δηλαδή τέτοιου είδους ανατροπές, δεν έχουμε κάποιο προκαθορισμένο πρόγραμμα. Έχουν υπάρξει και περιπτώσεις που το πρόγραμμα αλλάζει και μία εβδομάδα πριν κυκλοφορήσει το τεύχος.

Σ.: Αυτό παντού συμβαίνει. Απλώς εμείς τρέχουμε και δε φθάνουμε μετά. Ειδικά ο Ίωνας θα γεράσει πριν την ώρα του.

Ν.: Νομίζω είναι φυσιολογικό, όταν συνεργάζεσαι με πάρα πολλά άτομα, κάποιος να μην προλάβει.
Τ.: Τα deadlines είναι αυστηρά ή έχετε αφήσει πιο ελαστικά περιθώρια;

Σ.: Στην αρχή μας κάνει αυστηρά deadlines, αλλά κατά την πορεία, όπως είπε κι ο ίδιος, ακόμη και δυο-τρεις μέρες πριν κλείσει το τεύχος παραδίδονται άρθρα έως και κόμικς.

Ι.: Όχι, δεν έχουμε deadlines συγκεκριμένα, το αφήνουμε αόριστο. Πλέον επικοινωνούμε πολύ καιρό πριν με τους αρθρογράφους και τους καλλιτέχνες.

Ν.: Σας έχουν δώσει ποτέ έτοιμο κείμενο, ή κάπου αλλού δημοσιευμένο;

Σ.: Όχι. Προσπαθούμε να μην παίρνουμε δημοσιευμένα κείμενα, αν και στα πρώτα τεύχη είναι η αλήθεια ότι τα δικά μου κείμενα προέρχονταν από το blog μου, το Comic Maniacs, με κάποιες παραλλαγές: Πρόσθετα κάτι, αφαιρούσα κάτι άλλο. Αυτό όμως γινόταν λόγω έλλειψης χρόνου. Οι περισσότεροι δίνουν πρωτότυπα κείμενα. Και με το Smassing Culture γινόταν και γίνεται αυτό. Τα είχαν βάλει στο site τους και μετά σ’ εμάς. Και αυτό γινόταν όμως λόγω έλλειψης χρόνου. Σε κάποιους συνεργάτες, που δεν αποτελούν τη μόνιμη συντακτική ομάδα, τα κείμενα είναι πάντοτε πρωτότυπα.

Ι.: Πάνω σ’ αυτό να προσθέσω κι εγώ ότι μερικές φορές βάζουμε κείμενα από άλλα sites, μόνο επειδή τυχαίνει να έχουμε στήλες για κριτικές σε comics και ταινίες. Όπως και να ‘χει, αν θέλω να βάλω μια κριτική σε ένα comic, μπορεί ο Σπύρος να έχει ήδη γράψει, οπότε θα χρησιμοποιήσω πάλι εκείνη. Απλά, σε κάθε κείμενο που έχουμε ήδη βάλει μέσα, ή θα πέσει κόψιμο, ή θα πέσει μία νέα εκδοχή του ίδιου αρθρογράφου. Εγώ θεωρώ ότι όλα είναι πρωτότυπα τα κείμενα. Ακόμη και αν τα ανακυκλώνουμε, γίνονται αλλαγές.

Σ.: Τίποτα δεν είναι ολόιδιο δηλαδή. Copypaste δεν κάνουμε στο Comic Cultura.

T.: Ερώτηση. Στα περιοδικά υπάρχουν πλατφόρμες όπως το Spotify, οι οποίες μπορούν να σου δώσουν βήμα κι ένα μεγαλύτερο κοινό ίσως;

Ι.: Επειδή είχα ψάξει σε κάποια φάση τι γίνεται, να ξεκαθαρίσω πως από το πρώτο τεύχος ξεκίνησα με το Issuu, επειδή ήταν η πιο γνωστή σε έμενα πλατφόρμα, αν και έπειτα συνειδητοποίησα πως όσο καλό κι αν φαίνεται δεν είναι. Είναι μεν μία δωρεάν πλατφόρμα, όπου μπορείς να ανεβάζεις τεύχη, αλλά όπως και να ‘χει αναλυτικά στατιστικά δεν υπάρχουν. Ηλικιακό κοινό αναγνωστών π.χ.. Δεν μου δίνει διάφορα. Μου δίνει μόνο αναγνώσεις όπου και πάλι υπάρχουν πολλά προβλήματα. Για να έχεις μια καλύτερη ανταπόκριση με το Issuu πρέπει να πληρώσεις το premium πακέτο.

Τ.: Ξεχνάς δηλαδή πρόσβαση σε Analytics.

I.: Ναι. Δεν έχουμε πολλά στατιστικά. Έχουμε μόνο τα 3-4 βασικά. Όπως και να ‘χει δεν είναι εξυπηρετικά. Επειδή όμως είχα ψάξει αρκετά, υπάρχουν μερικές πλατφόρμες, οι οποίες όμως δεν πάνε καθόλου καλά σε επισκεψιμότητα. Δεν έχουν καν πολλά ανεβάσματα από περιοδικά. Αλλά ναι. Είναι φτωχός αυτός ο χώρος. Και ψηφιακά, πέρα από εμάς, μόνο μέσω κάποιας ιστοσελίδας μπορεί ένας δημιουργός να ανεβάσει κάποιο comic ή μέσω του deviant art.

Σ.: Κάπως έτσι. Βέβαια εγώ κομίστας δεν βάζω εκεί μέσα (deviant art) γιατί φοβάμαι μην μου πάρουν ιδέες. Δεν ξέρω αν κατοχυρώνομαι ως δημιουργός. Πετάνε ένα copyright και όλα καλά. Δεν ξέρω αν κατοχυρώνονται.

Ν.: Πλατφόρμες για περιοδικά δεν υπάρχουν, αλλά για comics έχουμε δει. Έτσι;

Ι.: Ναι, στην Ελλάδα το So Comic είναι το πιο γνωστό.

Ν.: Και στο εξωτερικό έχουν αναδειχθεί.

Τ.: Πώς μπορεί κάποιος να κατεβάσει κάθε τεύχος του Comic Cultura;

Ι.: Μέσω επικοινωνίας στη σελίδα μας στο facebook, είτε mail και λοιπά.

Τ.: Από το Issuu;

Ι.: Μέσα από το Issuu όχι δεν μπορεί. Πρέπει να βάλουμε το premium πακέτο και να πληρώσουμε ώστε να ελευθερώσουμε αυτή την επιλογή. Υπάρχει στα σκαριά μία ιδέα, μήπως κάνουμε κάποιο site δικό μας, αλλά οι απόψεις μεταξύ των μελών διαφέρουν. Αλλά όπως και να ΄χει, για να κατεβάσει κάποιος το τεύχος, πρέπει να επικοινωνήσει με μας. Δεν γίνεται αλλιώς.

Ν.: Δε θα μπορούσατε να το δώσετε σε κάποιο site και να το κατεβάσουν από εκεί;

Ι.: Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχουμε δοκιμάσει, αλλά μπορούν να το ανεβάσουν στο site τους ποστάροντας το link, αλλά και πάλι οι αναγνώσεις δεν προσμετρούνται στο Issuu. Αυτό δημιουργεί ένα ακόμη πρόβλημα, ότι έχουμε εμείς 2000 κάτι αναγνώσεις. Τη στιγμή που έχει ανεβεί στο Smassing για παράδειγμα ως copied link δεν προσμετράτε. Στα blogs γίνεται κανονικά, αλλά σε sites διαφέρει το πράγμα.

Τ.: Είδαμε ότι ο Μπλε Κομήτης σταμάτησε την λειτουργία του. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Ν.: Είναι σημάδι των καιρών ή οφείλεται στην έλλειψη ενδιαφέροντος από μεγάλο μέρος του κοινού.

Σ.: Εγώ δε θέλω να πιστέψω ότι η έντυπη μορφή του comic έχει πεθάνει ή έχει σβήσει. Μολονότι αυτό λένε και άνθρωποι που ακόμη ασχολούνται με τα comics, που ζούνε από αυτό. Σαν μαγαζάτορες πχ. Από τη μία γίνονται εκδηλώσεις, γίνονται φεστιβάλ, βλέπεις ότι κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και από την άλλη δεν μπορεί να επιβιώσει ένα περιοδικό. Δεν μιλάμε τώρα για πολλά. Να υπήρχανε καμιά δεκαριά και να λέγαμε ότι το ένα τρώει το άλλο ή ότι δεν μπορεί να σηκώσει η αγορά τόσα. Ένα περιοδικό και δεν μπορεί να επιβιώσει; Κάπου είναι αντιφατικά αυτά τα πράγματα. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι ακόμη δεν έχει πεθάνει η έντυπη μορφή του comic. Σίγουρα υπάρχει μία πτώση σε πωλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο.

Τ.: Θα σου πω ένα ελληνικό φαινόμενο και θέλω τη γνώμη σου σε αυτό. Βγαίνει ένα comic, θα δούμε 2, 3, 4, 5 τεύχη, επειδή είναι διάσημο και θα πουλήσει στην αρχή, και μετά θα εξαφανιστεί. Δε θα βγει η συνέχεια. Το έχουμε ζήσει πολλές φορές.

Σ.: Άμα είναι ξένο comic, έχει να κάνει με τα δικαιώματα. Ή κάνει κάτι ο εκδότης, που δεν ευχαριστεί τον ξένο εκδότη, και του παίρνει τα δικαιώματα. Δηλαδή, αν εμένα μου δώσει ο Bonelli να βγάλω comic και πάω και βάλω και Spiderman μέσα, θα μου πάρει και τα δικαιώματα ο Bonelli, θα τ’ ακούσω και από την Marvel.

T.: Άρα δεν πιστεύεις ότι μπορεί να είναι παθογένεια κάποιου εκδοτικού οίκου, που πάει να μαζέψει π.χ. λεφτά στην αρχή και στη συνέχεια το αφήνει τελείως; Εμένα εκεί πηγαίνει το μυαλό μου.

Σ.: Κι αυτό γίνεται! Εγώ θεωρούσα ότι, ενώ στη δεκαετία του ΄60 και ΄70 έβγαιναν ένας σκασμός περιοδικά, οι περισσότεροι Έλληνες εκδότες ήταν λιαν επιεικώς τσαρλατάνοι. Λίγοι ήταν οι σωστοί επιχειρηματίες. Ένας Τερζόπουλος πχ. Οι άλλοι ήταν άρπα κόλλα. Τώρα όμως, τα τελευταία χρόνια, ότι βγαίνει από Έλληνες εκδότες είναι καλό.

Ι.: Επειδή είμαι ιδιαίτερα νέος στο χώρο και το Comic Cultura με βοήθησε να γνωρίσω πράγματα, θεωρώ ότι το πρόβλημα του Κομήτη, ήταν πως επρόκειτο για ένα αρκετά μονοδιάστατο περιοδικό. Ζούμε σε μία εποχή που ζητάμε το τέλειο πλέον, ο Κομήτης αυτή τη στιγμή έδινε τέλειες ιστορίες, ωραία κείμενα, λίγα αλλά καλά, τα γραφιστικά του ήταν οκ, όχι κάτι ιδιαίτερο. Αλλά επαναλάμβανε ένα συγκεκριμένο μοτίβο. Εγώ θεωρώ ότι κούρασε. Εμένα όχι, τον Σπύρο όχι, αλλά ίσως έναν άλλον αναγνώστη, που δεν έχει την ίδια τρέλα με εμάς. Ο μπλε κομήτης δεν πειραματιζόταν.

Σ.: Θέλω να προσθέσω κάτι σε αυτό που είπε ο Ίωνας, για το μονοδιάστατο. Καλώς ή κακώς, τα περισσότερα περιοδικά ακολούθησαν τη συνταγή της Βαβέλ. Και το 9 της Ελευθεροτυπίας και ο Μπλε Κομήτης, κάτι που εμείς θέλουμε να το αποφύγουμε στο Comic Cultura και ευτυχώς το έχουμε καταφέρει. Πράγματα που ίσως δεν άρεσαν στον αρχισυντάκτη τους, τα αγνοούν τελείως και βάζουν μόνο όσα τους αρέσουν. «Τι μου αρέσει εμένα; Μου αρέσει το ευρωπαϊκό comic; Ε μόνο ευρωπαϊκό comic θα μπαίνει μέσα. Δε θα βάλω αμερικάνικο, δε θα βάλω manga». Δεν πάει όμως έτσι. Ο αείμνηστος ο Άγγελος Μαστοράκης στο «9» της Ελευθεροτυπίας, λάτρευε  την Επιστημονική Φαντασία. Το διήγημα ήταν μόνο Επιστημονικής Φαντασίας. Το κοινό σου όμως δεν είναι μόνο αυτό. Μπορεί στον άλλο να αρέσει το horror. Βάλε κι ένα κείμενο horror. Ή δεν είχε βάλει τίποτα αμερικάνικο. Το μοναδικό αμερικάνικο comic που μπήκε στο «9» όλα αυτά τα χρόνια, ήταν το «League of Extraordinary Gentlemen». Δεν μπήκε κάτι άλλο αμερικάνικο. Δε μπορεί να είναι όλα άχρηστα. Εντάξει, μπορεί να μη σου αρέσουν οι σούπερ ήρωες. Θα πεις εγώ δε θα βάλω Batman και Spiderman και κλωτσοπατινάδα. Δεν είναι όμως όλα άχρηστα. Υπάρχουν και κάποια καλά. Βάλε Image.

I.: Πάνω στον Μπλε Κομήτη θέλω να προσθέσω και κάτι ακόμη. Να ξεκαθαρίσουμε κατ’ αρχήν ότι ο Κομήτης είχε μερικές βάσεις. Ζητούσε εξαιρετική ποιότητα comic, τέλειο σενάριο, τέλειο σχέδιο, την καλύτερη συνέντευξη, τα καλύτερα κείμενα. Όταν βάζεις τόσο ψηλά τον πήχη τα πράγματα δυσκολεύουν. Είχαν θέσει ψηλά τον πήχη και σε θέμα χαρτιού, στην ποιότητα εκτύπωσης που εγώ το θεωρώ το καλύτερο χαρτί και το οποίο προμηθεύονταν από το εξωτερικό, δεν είναι καν ελληνικό αυτό το χαρτί. Είχαν θέσει τόσο ψηλά τον πήχη, κάτι που ίσως να προκαλέσει πρόβλημα και σε εμάς αν προχωρήσουμε σε έντυπο, αλλά και σε άλλα περιοδικά. Ο Κομήτης ήταν τόσο τέλειος σε μερικά βασικά τεχνικά θέματα. Ίσως γίνουν συγκρίσεις. Αν εγώ βγω τώρα έξω, με ένα Comic Cultura έντυπο, θα αντιμετωπίσω σύγκριση.

Σ.: Από τη Βαβέλ και μετά συμβαίνει διαρκώς βέβαια αυτό, γιατί η Βαβέλ έκανε το πιο μεγάλο ΜΠΑΜ και διατηρήθηκε τόσα χρόνια, οτιδήποτε βγαίνει πάντοτε το συγκρίνουμε με τη Βαβέλ.

T.: Ισχύει ακόμη αυτό; Έστω, να δεχτώ ότι ένας συλλέκτης ή παλιότερος αναγνώστης θα το συγκρίνει με τη Βαβέλ. Ένας νέος που είναι 17-18 χρονών, όπως ο Ίωνας, που δεν έχει τα ίδια βιώματα, θα κάνει τη σύγκριση;

Σ.: Όταν του μιλήσουν για τη Βαβέλ θα την κάνει τη σύγκριση.

Τ.: Θέλω να πω ότι ζούμε σε μία εποχή μετά την κρίση, έχουν αλλάξει κάποια πράγματα και πλέον οι νέοι έχουν άλλες προσδοκίες. Μπορεί ναι μεν οι παλαιότεροι να είναι κάπως πιο «κολλημένοι», αλλά οι νέοι αναγνώστες είναι πιο «προσγειωμένοι».

Ι.: Ως 17-χρονος, όπως και προείπα, ζούμε σε μία εποχή που τα θέλουμε όλα τέλεια. Και η γενιά μου το πιστεύει αυτό. Έχουμε τοποθετήσει πολύ ψηλά τον πήχη. Εντάξει, κι εμείς που είμαστε πιο πολύ της κουλτούρας άνθρωποι, ίσως είμαστε και πιο συμβατικοί.

Σ.: Αν δεις ότι γίνεται πραγματική προσπάθεια με μεράκι, παραβλέπεις και κάποια τεχνικά προβληματάκια που θα υπάρχουν.

Ι.: Δε διαφωνώ σε αυτό.

Σ.: Ο κάθε ένας αναγνώστης, ξεχωριστά σαν οντότητα, θα είναι ευχαριστημένος όταν γίνεται το δικό του. Αν δείτε περιοδικά που έχουν στήλη αλληλογραφίας, ο καθένας κάνει τις προτάσεις του και αυτές τις θεωρεί σωστές. Αυτό που λέω εγώ θα γίνει. Βάλε αφίσες. Βάλε αφιέρωμα. Κάνε εκείνο. Κάνε το άλλο. Αλλιώς δε θα αγοράσω ξανά. Ο Έλληνας αναγνώστης εμ δεν αγοράζει, δε γκρινιάζει κι από πάνω. Αν ακούσεις τι ζητάει ο Έλληνας αναγνώστης…

Ι.: Εμείς πάλι καλά δεν το έχουμε βιώσει ακόμη αυτό. Δεν υπάρχουν πολλές απαιτήσεις από εμάς.

Σ.: Βάλε στήλη αλληλογραφίας να σου πω εγώ (γέλια).

Ι.: Το περιμένω πως και πως η αλήθεια είναι. Θέλω προτάσεις από τους αναγνώστες. Τους ζητάω πολλές φορές να μου σχολιάσουν το τεύχος. Ζητάω την κριτική.

Ν.: Είναι αυτό, ότι είμαστε μικρό κοινό και ταυτόχρονα θέλουμε τα πάντα να συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις μας.

Ι.: Ακόμη κι αν ακούς τους πάντες, πρέπει να έχεις κι εσύ κριτική σκέψη. Δηλαδή αν έρθει κάποιος με μία πρόταση ανέφικτη, θα του πω ωραία πρόταση, αλλά δε γίνεται.

Ν.: Είπατε πριν ότι ο Μπλε Κομήτης ήταν λίγο μονοδιάστατος. Ήταν τι άρεσε στον αρχισυντάκτη ή τη συντακτική ομάδα, γιατί μπορεί και να συμπίπτουν τα γούστα. Η πολυσυλλεκτικότητα είναι ένας παράγοντας επιτυχίας ή κάπου χάνεται η μπάλα;

Σ.: Εγώ νομίζω πως ναι. Γιατί καλύπτεις πλέον όλες τις ανάγκες των αναγνωστών σου. Ένας που του αρέσει το αμερικάνικο comic, δε θα αγόραζε Μπλε Κομήτη. Θα σου πετούσε κάτι καλό μέσα, θα το ‘χε πάρει κι αυτός. Όταν στο απορρίπτουν όμως, σου λένε «όχι αυτό δε θα μπει εδώ μέσα, με τίποτα», τότε τι γίνεται; Έπρεπε να γίνει το σχίσμα στη Βαβέλ για να πάει ο συχωρεμένος ο Μπαζίνας να βγάλει το «Dark Knight Returns» του Miller. Η Βαβέλ δε θα το είχε βγάλει ποτέ. Αμερικανιά θα ‘λεγε. Κι ας σατίριζε ο Μίλλερ την Αμερική και τα ιδανικά της.

Ι.: Επειδή κι εγώ είμαι πολιτικά φορτισμένος σε κάποια θέματα και μπορεί να συμφωνούσα με τη Βαβέλ σε μερικά από αυτά, όπως και να ‘χει σαν αρχισυντάκτης δέχομαι comics, επικοινωνώ με καλλιτέχνες. Εμένα μου αρέσει το πολιτικό comic ή το horror. Δεν θέλουμε όμως να κάνουμε ένα περιοδικό αποκλειστικά horror ή αποκλειστικά political. Για αυτό και ψάχνουμε πολυφωνία. Να είναι πολυδιάστατο αυτό που δίνουμε έξω.

Σ.: Και δε σημαίνει ότι θα σου βγει και πάντα. Μπορεί κάτι να μη σου βγει. Να μην άρεσε σαν τεύχος. Το έκανες όμως. Το προσπάθησες.

Ν.: Πώς βλέπετε τους Έλληνες εκδότες όσον αφορά τα comics; Υπάρχουν λίγοι μεγάλοι παίκτες. Πώς βρίσκετε την αγορά;

Τ.: Είναι φυσιολογικό να υπάρχει ένα τέτοιο ολιγοπώλειο;

Ι.: Επειδή έχουμε επικοινωνία με τους περισσότερους εκδότες, πλέον το αναγνωστικό κοινό είναι μικρό. Πχ με την Τζέμα, με την οποία πρόσφατα έχω μια επικοινωνία, βλέπω ότι τα τιράζ που βγάζουν είναι πολύ μικρά. 500, 1000. Βλέπεις τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά, ο οποίος συνεχίζει με ένα συγκεκριμένο μοντέλο, αλλά και πάλι τα τιράζ του τα έχει κόψει. Η Polaris, με τον Μπλε Κομήτη, ίσως έχασε από αυτό. Δεν ξέρω τι τιράζ είχε ο Μπλε Κομήτης, σίγουρα είχε τεράστιο, αν συγκρίνουμε με τα νούμερα του πρώτου τεύχους, που άκουσα πως πέρασαν τις 3000.

Σ.: Δεν υπάρχουν μεγάλα τιράζ πλέον. Ξεχάστε τα. Κάποτε το Μίκυ Μάους πουλούσε 300.000 αντίτυπα τη βδομάδα και τώρα ζήτημα να πουλάει 1000. Έχουν αλλάξει οι εποχές. Με την τηλεόραση, τα videogames, τα social media. Πάντως εγώ πιστεύω ότι οι Έλληνες εκδότες, όσοι έχουν απομείνει, οι άνθρωποι είναι ρομαντικοί και απλώς αγαπάνε το μέσο και βγάζουν. Κέρδος δεν έχουν. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Ι.: Βλέπεις όμως ότι υπάρχουν και μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι, πχ Πατάκης ή Ίκαρος, οι οποίοι βγάζουν comics. Εκείνοι θα βγάλουν ένα δύο το χρόνο, τα οποία έχουν το προνόμιο ότι θα πάνε στα ΕΒΚ, θα πάρουν κάμποσα βραβεία. Ξέρουν ότι θα έχουν τεράστια αποδοχή. Και αυτό που διάβασα πρόσφατα, ο «Γιαννούλης Χαλεπάς», το βιογραφικό αυτό comic που έκανε ο Θανάσης ο Πέτρου με τον Δημήτρη τον Βανέλλη, ήταν ένα απίστευτο comic. Έπαθα την πλάκα μου. Και είχε βγει από τον Πατάκη. Και ο Πατάκης γενικώς βγάζει πολύ καλές εκδόσεις κόμικς τελευταία.

Σ.: Έχει μπει στο παιχνίδι. Βγάζει και καλές δουλειές.

Ν.: Από το comic πάντως, οι περισσότεροι εκδοτικοί «μπαίνουν» μέσα.

Τ.: Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η επιβίωση για τους δημιουργούς που βρίσκονται στον ελλαδικό χώρο; Είναι κι εκείνοι ρομαντικοί, όπως οι εκδότες;

Σ.: Εκείνοι δεν είναι απλώς ρομαντικοί. Κουβαλούν και μία δόση τρέλας. Σου μιλάω εκ πείρας. Το κάνουμε επειδή αυτό το πράγμα μας αρέσει. Ξέρουμε εξ’ αρχής ότι λεφτά δε θα βγάλουμε από αυτό. Εγώ δηλαδή, δύο άτομα ξέρω που να έχουν βγάλει λεφτά στην Ελλάδα με τα comics τους, με τις δημιουργίες τους. Ο πιο γνωστός ο Αρκάς. Από ‘κει και πέρα, αν δεν απορροφηθούν από την αγορά του εξωτερικού, δεν βγάζεις λεφτά στην Ελλάδα από το comic. Εκτός αν γίνεις ελαιοχρωματιστής ή κάνεις κανένα εξώφυλλο για κάποιο παραμυθάκι. Άλλο εικονογράφηση και άλλο το κόμικ.

Ν.: Επειδή στο comic μπορεί να υπάρχει και σεναριογράφος και σχεδιαστής, ποιος από τους δύο επιβιώνει πιο εύκολα; Γιατί αν είσαι σεναριογράφος, δεν μπορεί εύκολα από το βιβλίο να πας στο comic. Έχει τις ιδιαιτερότητές τους.

Σ.: Και για τους δύο είναι δύσκολο, αλλά για το σχεδιαστή περισσότερο.

Ι.: Εγώ θεωρώ ότι υπάρχουν τρεις Τέχνες που συνδυάζονται άμεσα: Λογοτεχνία, Comic, Κινηματογράφος. Η Λογοτεχνία είναι αυτό, τέλος. Τα Comics έχουν και Λογοτεχνία και Ζωγραφική. Ενώ ο Κινηματογράφος συνδυάζει τα υπόλοιπα δύο και σου βάζει και την κάμερα. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο. Πάρα πολλοί λίγοι ζουν από αυτές τις Τέχνες. Και στα κόμικς, μιλάμε για περιπτώσεις καλλιτεχνών που τα ονόματά τους τα έχουμε δει εκατοντάδες φορές, είτε σε περιοδικά, είτε σε άλμπουμ, αλλά ναι, οι περισσότεροι είναι ρομαντικοί. Ο καθένας έχει τη δουλειά του και θα κάνει κι ένα comic.

Σ.: Και το Comic Cultura για ρομαντικούς λόγους έγινε. Για την τρέλα μας.

Τ.: Κλασσική ερώτηση που κάνουμε στην εκπομπή και θα ήθελα να μου απαντήσετε ξεχωριστά. Marvel ή DC;

Σ.: Εγώ τρέφω αγάπη και για τις δύο εταιρίες. Έχω μεγαλώσει με comics τους, τα συλλέγω χρόνια, σίγουρα όμως ένα μέρος στην καρδιά μου για την Marvel. Αυτό δε σημαίνει ότι απορρίπτω τη DC ή βάζω διλήμματα. Σίγουρα έχω μία σχέση καλύτερη με τη Marvel, αλλά και τη DC την αγαπώ. Και δεν ασχολούμαι με τις ταινίες για να σχολιάσω τα Cinematic Universes. Μιλάω για τα comics.

Ι.: Από άποψη comics, ότι και να κάνεις, η DC είναι κορυφή. Είμαι πολύ κάθετος, γιατί η DC πειραματίστηκε τόσο καιρό. Έκανε και κάνει τρομερά πράγματα. Η Vertigo έκλεισε, κλαίμε ναι.

Σ.: Αυτό ήταν τρομερό δηλαδή με τη Vertigo; Ή το New 52 το θεωρείτε επαναστατικό; Ξέγραψαν μέσα σε ένα χρόνο και γύρισαν οι μισοί ήρωες εκεί που ήταν; Οι άλλοι μισοί έχουν μείνει στο New 52 κι είναι ένας αχταρμάς;

Ν.: Είναι λίγο αχταρμάς, αλλά έβγαλε και ωραίες ιστορίες το New 52.

Σ.: Βεβαίως έβγαλε.

Ι.: Στις ταινίες, επίσης, αν μου πεις ότι η DC είναι καλύτερη, πάλι θα έχουμε θέμα. Είμαι φουλ Marvel. Εγώ θεωρώ ότι η DC βέβαια αρχίζει και πειραματίζεται. Πχ το Joker που έρχεται σύντομα. Όπως και να ‘χει, η Marvel έχει ένα μοντέλο που λειτουργεί και μου αρέσει. Μιλάμε για ταινίες, όπως το Endgame, την πιο επική ταινία που έχει βγει. Γι’ αυτό πρέπει να τα λέμε.

Τ.: Ποια είναι τα αγαπημένα σας αναγνώσματα, όσον αφορά τα comics;

Ι.: Εγώ ξεκίνησα με τα κλασικά: Λούκυ Λουκ, Αστερίξ. Αλλά μέσα σ’ όλα αυτά διάβαζα πάρα πολύ Μπλεκ και Μαρκ. Και μετά απέκτησα κόλλημα με την Ντίσνεϊ. Είχα μείνει πολλά χρόνια σ’ αυτό το όριο των 80s, των κλασικών comics και όχι Βαβέλ και λοιπά. Νομίζω ότι γύρω στα 15 μου άρχισα να ψάχνω το αντικείμενο ιδιαίτερα. Σιγά-σιγά. Κομήτης, Βαβέλ, 9. Τώρα σε καλύτερα comics, σίγουρα «Οι νέες περιπέτειες του Φάντομ Ντακ» είναι κορυφή από κάθε άποψη. Το Dark Knight Returns σίγουρα. Ήταν απίστευτο. Και το Watchmen. Πολύ κλασικές επιλογές. Αλλά και το Colombo του Altan ήταν τρομερό. Το «Saga», επίσης. Το «Understanding Comics» του Scott McCloud, το οποίο το διάβασα το Πάσχα, και μου άλλαξε την όλη μου αντίληψη για τον χώρο. Τελευταίο ήταν το «Mister Miracle» του Tom King. Σίγουρα έχω ξεχάσει πολλά να αναφέρω.

Σ.: Εγώ, όπως όλα τα παιδιά, ξεκίνησα με της Ντίσνεϊ, Μίκυ Μάους, Λούκυ Λουκ και Αστερίξ. Αρχές ’80 γνώρισα τα υπερηρωικά comics κι έγινα μανιώδης συλλέκτης μέχρι και σήμερα. Αλλά γενικά μου αρέσει και η Γαλλοβελγική Σχολή και Manga έχω διαβάσει και το ερωτικό comic μου αρέσει. Δεν υπάρχει κάτι που να μην μου αρέσει στα comics. Σίγουρα στα Αμερικάνικα έχω μία μεγαλύτερη αγάπη. Έχω διαβάσει τα περισσότερα.

Ι.: Πάντως το comic που θεωρώ καλύτερο όλων των εποχών και έχω ως σημείο αναφοράς, είναι σίγουρα το «Κόρτο Μαλτέζε». Ήταν το πρώτο σοβαρό comic και που με ενθουσίασε με ιδιαίτερο τρόπο.

Σ.: Φυσικά αν μιλάμε για comic strip, θα πούμε το Crazy Cat. Απίστευτη δουλειά. Το ζητούσα από γνωστό κομιξάδικο και δεν ήξεραν πιο είναι. Μου έλεγαν ποιο είναι αυτό;

Τ.: Τι στόχοι υπάρχουν για το Comic Cultura;

Ι.: Το Comic Cultura, ως τώρα, έχει ως στόχο να δώσει βήμα σε νέους καλλιτέχνες να εκθέσουν τη δουλειά τους. Και καταξιωμένους, αλλά κυρίως νέους. Να επεκτείνει λίγο τον όρο αρθρογραφία στα comics. Στην αρθρογραφία θέλουμε να φέρουμε θέματα που είναι ή αμφιλεγόμενα, ή έχουν σχέση με κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Υπάρχει πόλωση και πολλές φορές πρέπει να πιάσεις μία πλευρά και να κλείσεις αυτό το κομμάτι. Η αλήθεια είναι πως εμείς το έχουμε ψιλοορίσει. Τι είμαστε και ποιες πολιτικές απόψεις έχουμε. Όπως και να ‘χει, οι στόχοι μας είναι αυτοί. Να επεκτείνουμε λίγο τον ρόλο των comics στην Ελλάδα και για αυτό το ψηφιακό ίσως βοηθάει σε αυτό το κομμάτι, καθώς είναι δωρεάν, αλλά είναι και ψηφιακά. Αν καταφέρω να δείξω την Τέχνη αυτή, σε άτομα που δεν έχουν σχέση με τα comics και καταφέρω να τους κάνω αναγνώστες, εγώ θα μείνω ικανοποιημένος.

Σ.: Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο κέρδος.

Ι.: Και από το 5ο τεύχος, που εισάγουμε το English version του Comic Cultura, είναι κάτι πολύ σημαντικό, και κάτι που θεωρώ μεγάλο επίτευγμα. Εάν δούμε νέους Έλληνες καλλιτέχνες να εκδίδουν δουλειές στο εξωτερικό, μπορώ να πω με το χέρι στη καρδιά πως θα μπορώ να πεθάνω ήσυχος –ναι στα 17 μου συζητάω για το θάνατο, όσο περίεργο και αν φαίνεται.

Ν.: Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Ι.: Η underground φάση, που ευδοκιμεί στις μέρες μας, το ρετρό και όλα αυτά τα ρεύματα, πρέπει να τα αποδεχόμαστε, πρέπει να τα βλέπουμε με θετική σκέψη. Γενικότερα, εμείς καλούμε τον κάθε αναγνώστη, τον κάθε άνθρωπο της κουλτούρας να έρθει σε μας, είτε να συνεργαστούμε, είτε να μας διαβάσει, είτε να μας πει δύο απόψεις. Θέλουμε να ενισχύσουμε το χώρο όσο γίνεται και να στηρίξουμε τις Τέχνες. Και το anthem.gr χαίρομαι που αντιπροσωπεύει με τόσο όμορφο τρόπο την underground, και την κουλτούρα των τεχνών…

Σ.: Και γενικά κάντε αυτό που αγαπάτε. Ότι κι αν είναι αυτό από pop κουλτούρα. Είτε είναι μουσική, είτε κινηματογράφος. Ό, τι και να σας λένε, εσείς κάντε αυτό που αγαπάτε. Αυτό που σας αγγίζει περισσότερο. Και ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία.

Σύνδεσμοι

Comic Cultura Issuu

Comic Cultura Facebook

Comicmaniacs Blog

Comicmaniacs Facebook

The post Συνέντευξη “Comic Cultura” appeared first on anthem.gr.

Σχόλιο αρχισυντάκτη: Το anthem.gr θα είναι και για μία ακόμη σεζόν χορηγός επικοινωνίας στα αγαπημένα μας Reflections. Την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε τα 80 χρόνια του Batman και φυσικά τα μέλη του webzine θα δώσουμε το παρόν. Εδώ θα βρείτε όλες τις πληροφορίες για το event!

Σε αυτό το δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος σε μερικές από τις καλύτερες πιο underground ιστορίες του Batman θα ασχοληθούμε με ιστορίες που αποτυπώνουν με ιδιαίτερο τρόπο τη σχέση του Batman με τη bat family, τους αντιήρωες, τη Gotham city, τη νέμεση του τον Joker και φυσικά τη σχέση του με όλους εμάς…

Διαβάστε το πρώτο μέρος πατώντας εδώ!

Για όσους διαβάζουν πρώτη φορά τη στήλη Azrael υπενθυμίζουμε ότι οι ιστορίες που παρουσιάζονται εδώ δεν κρίνονται ως καλές -κακές ή καλύτερες-χειρότερες από άλλες. Η φιλοσοφία της στήλης δίνει προτεραιότητα στο να καταγράφει στο χαρτί το συναίσθημα που μας αφήνουν οι ιστορίες και τα τραγούδια και όσα θέλουμε να ζήσουμε μετά…

Turning Points

Έχει γυρίσματα η ζωή …και η φιλία επίσης .

Το 2000 αμέσως μετά την ολοκλήρωση του αξέχαστου No Man’s Land κυκλοφορεί μίνι σειρά πέντε τευχών Turning points, η οποία είχε φόντο τις πέντε σημαντικότερες μέχρι τότε στιγμές στην ιστορία του Batman. Εξιστορεί το χτίσιμο και τις δοκιμασίες από τις οποίες πέρασε στο χρόνο η φιλία του Σκοτεινού Ιππότη και του επιθεωρητή Τζιμ Γκόρντον, μια από τις πιο παράξενες και ιστορικές στα κόμικς.

Η πρώτη ιστορία τοποθετείται μετά το Year One και την εγκατάλειψη του Γκόρντον από την οικογένεια του, με κάποια καρέ που μας δείχνουν ότι οι δύο χαρακτήρες αρχίζουν να ανακαλύπτουν οριστικά πλέον ότι ταιριάζουν πολύ περισσότερο από όσο νομιζαν. Η δεύτερη μας δείχνει έναν Μπρους Γουέιν να αναζητεί στη μοναξιά του τη δική του οικογένεια που άρχισε να χτίζεται με τον Ντικ Γκρεισον,τον πρώτο Ρόμπιν. Η τρίτη τη διαπίστωση του πόσο ανάγκη έχουν οι δύο ήρωες μας ο ένας τον άλλο, στον απόηχο της διπλής τραγωδίας, την παράλυση της Μπάρμπαρα Γκόρντον στο The Killing Joke και το θάνατο του Jason Todd στο A Death In the family, γεγονότα που βύθισαν αμφότερους στην εσωστρέφεια ξανά.

Επειδή όλα τα μακροχρόνια θέματα -ποσο μάλλον οι βαθιά ανθρώπινες σχέσεις – έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, στην πέμπτη ιστορία μετά το Knightfall και την παράλυση του Batman, ο James Gordon παρατηρώντας τον απόλυτα βίαιο Batman που σκοτώνει εγκληματίες δίχως να γνωρίζει ότι πίσω από τη μάσκα είναι πλέον ο Azrael, βλέπει την χρόνια εμπιστοσύνη του στο Μπρους Γουέιν να κλονίζεται!

Στον επίλογο ,μετά το No Man’s Land και το φόνο της δεύτερης συζύγου του Επιθεωρητή από το Joker, η μοίρα επιφυλάσσει ένα ευχάριστο παιχνίδι στους δύο αγαπημένους φίλους, οι οποίοι τελικά θα μάθουν ότι ακόμα και στην πιο θλιβερή τραγωδία από τις πολλές που χάραξαν το δρόμο τους: στο βάθος του δρόμου πάντα θα τους περιμένει κάτι πολύ βαθύτερο πέρα από τον κύκλο του αίματος που τους στιγμάτισε μέσα στη ροή του χρόνου.

Για τους οπαδούς της ακατάπαυστης δράσης δεν είναι η καλύτερη ιστορία… Είναι όμως η καλύτερη κοινωνική νυχτεριδοιστορία της προηγούμενης δεκαετίας(!), με τους δημιουργούς της να έχουν το θάρρος να “παίξουν ” με ιστορικά και αξεπέραστα κόμικς για να αφήσουν τη δική τους οπτική γωνία στα πράγματα. Επίσης πέρα από τη νοσταλγία που μας κερνάει με σχεδιαστές όπως ο Dick Giordano μας προσφέρει επίσης και νέες εναλλακτικές σκιτσογραφικές αποδόσεις του Batman με άλλους, όπως ο αρκετά νέος στο χώρο τότε Paul Pope (πλέξαμε το εγκώμιο του στο πρώτο μέρος του άρθρου).

Η ιστορία θα μπορούσε να αφιερωθεί σε όλους εμάς που θεωρούμε φανταστικούς φίλους εκείνους που ούτε βλέπουμε κάθε μέρα λόγω των δυσκολιών της ρουτίνας και ούτε και εκείνους που κάνουν τα “φοβερά ” πάρτι που άλλοι δεν μπαίνουν στον κόπο να φανταστούν καν.

Δείτε επίσης :
Legends of the dark knight #125
Ο Bruce επιστρέφει στη Gotham σαν ραγισμένο είδωλο μετά τα γεγονότα του No Man’s Land και λίγο πριν την τελική αναμέτρηση για την ψυχή της πόλης αποφασίζει να βγάλει τη μάσκα του μπροστά στο Jim. Τεύχος ορόσημο για τη φιλία των δύο καθώς μπήκε οριστικά η η ταφόπλακα στην χρόνια αμφισβήτηση του επιθεωρητή στο πρόσωπο του Batman.

Secrets

Sam Keith

Τον τρόπο γραφής και σχεδίου του Sam Kieth τον μίσησαν πολύ αλλά τον αγάπησαν πολλοί περισσότεροι. Τα σουρεάλ σκίτσα με την ανατομία του ανθρώπινου σώματος (πόσο μάλλον του κεφαλιού) να παίρνει νέες διαστάσεις ή την αγαπάς ή την απορρίπτεις. Σχέδια μεταξύ καρτούν και των χειρότερων εφιαλτών μας, ιδανικά για ιστορίες που εξερευνούν τις πιο σκοτεινές πτυχές του μυαλού μας.

Μιλάμε για τον συνδημιουργό του Sandman άλλωστε,ο δημιουργός αυτός δεν είναι τυχαία ύπαρξη στο χώρο της 9ης τέχνης. Στην ιστορία Secrets μας αποδίδει μια… παραπληγική (με την καλή έννοια) εκδοχή του Arkham Asylum και του Killing Joke με ατόφια συστατικά μιας πολύ καλής μαύρης κωμωδίας σε μια ψυχολογική αναμέτρηση των αιωνίων αντιπάλων, Batman και Joker.

Ο δεύτερος παγιδεύει τον πρώτο στήνοντας μια καλοσχεδιασμένη παγίδα μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το παιχνίδι αρχίζει με αρκετό σασπένς αφού τεύχος με τεύχος η πλάστιγγα γέρνει πότε στο τερέν του ενός και πότε στου αλλού. Μυστικά από το παρελθόν που κρατάει με νύχια και με δόντια ο Μπρους Γουέιν, ένας παιδικός του φίλος και η ψυχίατρος που ο Joker εκμεταλευέται (αυτή τη φορά δεν είναι η Harley). Οι διάλογοι στο σκοτάδι στις τελευταίες σελίδες κάθε κεφαλαίου της ιστορίας είναι απίστευτοι και κάνουν τον αναγνώστη να ταλαιπωρεί το μυαλό του για αρκετή ώρα για το ποιος είναι σωστός και ποιος λάθος. Η αποκάλυψη του ενόχου μυστικού από την παιδική ηλικία του Bruce στο τελευταίο μέρος του Secrets σίγουρα μας φανερώνει ότι κάθε άλλο παρά ίδιοι είναι.

Το secrets βασίστηκε σε πεπατημένες και σε έναν ασφαλή δρόμο αλλά δεν παύει να είναι σχεδιαστικά άψογο και ένα εξαιρετικό ιντερλούδιο στα δύο all time classic έπη που προαναφέραμε. Φυσικά, αξίζει να υπάρχει δίπλα τους στη βιβλιοθήκη μας σαν μια δεύτερη, πιο ψύχραιμη ματιά στο ποιος από τους δύο τελικά είναι ο σωστός και ποιος όχι.

Δείτε επίσης :Για τους comics enthusiasts :
Scratch , η υπόθεση ενός νεαρού λυκανθρώπου που ερευνά ο Batman .
The batman who laughs
Το πρώτο σε πωλήσεις κόμικ στον κόσμο που ολοκληρώθηκε πριν μόλις λίγες ημέρες . Η επιστημονική φαντασία είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι των νυχτεριδοιστοριων αλλά στο έβδομο και τελευταίο τεύχος γίνεται μια μοναδική σκιαγράφηση του μεγαλύτερου εφιάλτη όλων αν αυτός πάρει σάρκα και οστά : το σενάριο να έχουν δίκαιο και οι δύο μας χαρακτήρες σε όσα στηρίζουν τη φιλοσοφία και τη δράση τους .

Anarky In Gotham City

Detective Comics #608-609/1989
Alan Grant- Norm Breyfogle

Στο τεύχος 608 του Detective comics αρχίζει η σχέση συμφωνίας και ασυμφωνίας με τον Anarky, έναν αντιήρωα που είναι αγαπητός γιατί οι ιστορίες που πρωταγωνίστησε από τότε μέχρι σήμερα (πρόσφατα στα Batman -The wedding preludes) είναι λίγες και καλές, χωρίς να έχει κακοποιηθεί με ιστορίες που…έπρεπε απλά να κυκλοφορήσουν.

Η μάχη μεταξύ του καλού και του κακού που ενσαρκώνεται σε αέναη επανάληψη στα πρόσωπα των Batman και Joker εδώ παρουσιάζει ως παύση, αλλά η μάχη για το τι είναι σωστό και τι λάθος συνεχίζεται αδιάκοπα.

Που αρχίζει η αναρχία του Anarky και που τελειώνει δίνοντας τη σκυτάλη στο βανδαλισμό και την ανυπακοή; Που αρχίζει η δημοκρατία του Batman και που φλερτάρει με τα όρια του φασισμού; Ο δεύτερος παρακολουθεί τις μεθόδους και τα κίνητρα του πρώτου και σύντομα συλλαμβάνει τον εαυτό του να ασπάζεται τις προθέσεις και τα κίνητρα του Anarky, ωστόσο τον καταδιώκει με τις ενοχές να καταδιώκουν τον ίδιο ταυτόχρονα.

Εξαιρετική, απλή ιστορία από τους θρύλους Grant και τον συγχωρεμένο από πέρυσι Breyfogle να στηρίζονται σε αρχέτυπα και σύμβολα όπως έκαναν συχνά τότε. Οι φράσεις από τη φιλοσοφία του Lao TSE, μαγική γαρνιτούρα, ενώ στην τελευταία σελίδα ο συνειρμός του Batman με τον αγαπημένο μας misfit του bat family όλων των εποχών, του Jason Todd ο οποίος τότε μόλις είχε πεθάνει στα κόμικς από τα χέρια του Joker σπάει τις καρδιές των αναγνωστών.

Συλλογή : Batman/ Anarky
Δείτε επίσης :
Anarky the complete collection και οπωσδήποτε
Batman Adventures #31
Ο Anarky με την πολιτική του υπόσταση φυσικά ήταν πολύ “ενήλικος ” χαρακτήρας για το Batman animated series και ενώ δεν εμφανίστηκε ποτέ σε αυτό είναι χαρακτηριστικό ότι εμφανίστηκε σε τεύχος της μινιαιας σειράς ,εκεί όπου είναι σειρά του Robin να συγκρουστεί με τον εαυτό του και το κατά πόσο ειναι άδικο ή όχι να καταδικαστεί μια φιγούρα όπως ο Anarky .

The Scene Of The Crime

Ed Brubaker-Scott McDaniel
Batman #600 /2002

Μοναδικό ήταν το επετειακό τεύχος της σειράς εκείνο τον Απρίλιο.

Ο Bruce Wayne κατηγορείται για το φόνο της κοπέλας του, Vesper, και όντας φυλακισμένος δραπετεύει με τη βοήθεια του Alfred. Κατά την επιστροφή του στο Μέγαρο Wayne, αναπολεί αγέραστες και δύσκολες στιγμές με τα μέλη της οικογένειας που εκείνος διάλεξε. Συμβολικά cameos από εντάσεις με τον Jason Todd, τον Alfred και φυσικά το Dick Grayson. Ο τελευταίος μαζί με το στενό κύκλο του τότε bat family (Tim drake, Cassandra Cain, Barbara Gordon ) τον στριμώχνουν μεταφορικά στη σπηλιά και του ζητούν την αλήθεια για την οποία δεν αποσπούν κανένα σχόλιο.

Η συνέχεια είναι συγκλονιστική αφού ο Dick του επιτίθεται λεκτικά, η μια κόντρα ακολουθεί την άλλη και πατέρας με γιο (αυτό ήταν πάντα, πέρα απ’τις δοξασίες ότι οι δύο τους ουσιαστικά είναι ζευγάρι και τα άλλα παλαβά περί παιδοφιλίας) πιάνονται στα χέρια σε μια κατάσταση… Κράμερ εναντίον Κράμερ!

Αγάπη και μίσος, εμπιστοσύνη και καχυποψία φλερτάρουν στα έγκατα της batcave σε μια ιστορία εικοσιδύο σελίδων που όλοι όσοι την έχουν διαβάσει θα τη θυμούνται, άλλοι για τη μάχη σώμα με σώμα των Batman και Nightwing στον αέρα και στο έδαφος (ο Macdaniel είναι καλός όσο λίγοι σε αυτά, δείτε 90s Daredevil και 00ς Nightwing) και άλλοι για τη σκιαγράφηση των παράξενων, αλλά αληθινών σχέσεων και δεσμών της νυχτεριδοοικογένειας, σε μια στιγμή σκοτεινής γαλήνης για τον Batman που στα όρια της τρέλας αποφασίζει ότι χωρίς τον Bruce Wayne νιώθει πραγματικά ελεύθερος, την ίδια ώρα που το πρώτο του υιοθετημένο παιδί δείχνει να βιώνει την παράνοια του Bruce πιο έντονα από όλους.

Απλό σενάριο γεμάτο συμβολισμούς ,όπως η ιστορία CLIMAX που εξετάσαμε στο προηγούμενο μέρος του άρθρου.

Συλλογή : Batman Fugitive
Δείτε επίσης :
Όλες τις δουλειές Chuck Dixon μαζί με Scott McDaniel στην πρώτη σειρά του Nightwing και ειδικά την ιστορία Nightwing Year One.
Dark night- a true Batman story

Vertigo Original Graphic Novel

Paul Dini- Eduardo Risso
2016

Το 2016 μια είδηση για μια επερχόμενη κυκλοφορία υπό τη λατρεμένη θυγατρική εταιρεία Vertigo με το batman στο εξώφυλλο και στον τίτλο μας αφήνει άφωνους. Όλοι προετοιμαζόμαστε για την πιο ιδιαίτερη κυκλοφορία της χρονιάς και έτσι ακριβώς ήταν (γνώμη μας πάντα).

Ο Paul Dini, δημιουργός ο οποίος έγινε διάσημος από την τεράστια επιτυχία του Batman animated series στα 90ς, εδώ εκθέτει τον εαυτό του περισσότερο από ποτέ, εξιστορώντας μας το high lifestyle που ακολούθησε ως διασημότητα και το πόση έπαρση τον χαρακτήριζε τότε. Στην πορεία βλέπουμε το πώς χαμήλωσε το κεφάλι του ξανά, έπειτα από την επίθεση δύο ληστών που τον άφησε σχεδόν νεκρό.

Και κάπου εκεί ο αγαπημένος του φανταστικός φίλος, ο Σκοτεινός Ιππότης, τον ακολουθεί παντού και σε πρώτο στάδιο τον γεμίζει με ενοχές που δεν είναι τέλειος όπως ο Νυχτερίδας και αναγκάζεται να αγοράσει όπλο από την ανασφάλεια, για να ανακαλύψει εν τέλει ότι μπορεί στη ζωή να έχει το θάρρος, το κουράγιο και το πείσμα του αγαπημένου του ήρωα, χωρίς να είναι αψεγάδιαστος και χωρίς να διακρίνει μόνο το άσπρο και το μαύρο σε όσα ζει και σε όσα βλέπει γύρω του.

Για κάποιους η ιστορία πέρασε στα ψιλά γράμματα ως μια φλύαρη δραματοποίηση του συγγραφέα από ένα περιστατικό ρουτίνας για όλους στις ΗΠΑ. Για εμάς είναι το ιδανικό φιλί σύζευξης φιλοσοφίας DC comics και Vertigo και ωδή στη σχέση όλων εμάς των βαμμένων geeks με το Batman από την παιδική ηλικία που αρχίσαμε να τον διαβάζουμε, την ανούσια σύγκριση του μαζί μας και την ωρίμανση μας μέσα στο χρόνο αναζητώντας τις πιο ενήλικες ιστορίες του και τη διαχωριστική γραμμή που χαράξαμε αναπόφευκτα από τη λογική στην υπερβολή.

Δείτε επίσης :
Για τους φίλους του Risso :
Batman broken city,μια πολύ καλή crime noir ιστορία από το δημιουργικό δίδυμο του 100 bullets που χρόνια αδικήθηκε καθώς κυκλοφόρησε στον μηνιαίο τίτλο Batman αμέσως αφού ολοκληρώθηκε το superhit storyline Hush ,με τη φασαρια να μην έχει καταλαγιάσει ακόμα και το Broken city να περνάει σε δεύτερη μοίρα .

An innocent guy
Μεγάλη-μικρή ιστορία δια χειρός Brian Bolland,
Συλλογή : Batman Black & White , The Killing Joke deluxe edition(έγχρωμη απόδοση).

Bonus ιστορία Gotham Radio

Jim Krueger-Phil Hester
Mother panic #1-12 /2016-2017

***Καλύτερα να διαβαστεί μετά από όλες τις άλλες ιστορίες που αναφέρθηκαν παραπάνω ***

Στο μηνιαίο περιοδικό κόμικς Mother Panic από το imprint της DC, Young Animal, μια αξιοπρεπής προσπάθεια γεφυρώματος του χάσματος μεταξύ DC και Vertigo στη σύγχρονη κόμικς εποχή με την υπογραφή του Gerard Way, υπάρχει η tie in ιστορία Gotham Radio, η οποία αποτελούσε ένα ολιγοσέλιδο δωράκι έκπληξη στο τέλος της κύριας mother panic ιστορίας σε κάθε τεύχος.

Η σχέση του Batman με την πόλη του, τη Gotham, μια μητρόπολη που ζει και κοιμάται νιώθοντας πάντα την ανάσα του καυτή στο σβέρκο της και τους ψιθύρους στο αυτί της όπως και εκείνος το ίδιος το δικό του. Μια ραδιοφωνική εκπομπή, η επιρροή των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης και των social media, η θανατηφόρα τους πλευρά στα λάθος χέρια, οι συνέπειες των πράξεων του Batman σε αθώους και σε ενόχους, ένας Batman ο οποίος πάντα θα έχει το… ανάθεμα να καραδοκεί για αυτόν σε κάθε γωνιά, είτε στις σωστές πράξεις του είτε στις λανθασμένες , ένα σύμπλεγμα που ενώνει όλους τους Γκοθαμίτες, οι υπέρμαχοι του Batman που ρίχνουν φως στο σκοτάδι ανεξειχνίαστων υποθέσεων, ένας διεφθαρμένος ραδιοφωνικός παραγωγός που μάχεται λυσσασμένα για την πάταξη του Γουέιν ,ο Alfred Pennyworth, η δημοσιογράφος που στηρίζει το Batman, η Mother panic, όλοι.

Υ.Γ. διαβάστε το πριν κοιμηθείτε,ίσως χαμογελάσετε ξαπλωμένοι ,έχοντας στο νου σας πόσο ελκυστική ειναι τελικά αυτή η άγρια ομορφιά της μητρόπολης στην οποία εσείς ζείτε και ποσες φορές αλλάξατε γνώμη για το κατά πόσο είναι όλα όπως δείχνουν ή το ακριβώς αντίθετο .

..οι πιο πιτσιρικάδες που ζείτε στην επαρχία ονειρευτείτε τη ζωή σας μεθαύριο σε μεγαλύτερα μέρη.
Έχουμε πολλά να δούμε και να μάθουμε ακόμα για τα 80 χρόνια ύπαρξης του Batman. Τα υπόλοιπα θα μας τα πουν εκείνοι που τα γνωρίζουν καλύτερα σε λίγες μέρες στο Death Disco… καλό Φθινόπωρο.

The post Azrael Overtones #16: Batman! Οι άλλες νυχτερίδες… (Μέρος 2ο) appeared first on anthem.gr.

Γνώρισα τη Λέσχη Φίλων Κόμικς σχετικά πρόσφατα. Παρακολουθούσα συζητήσεις από τα μέλη της στο φόρουμ που τρέχουν, το greekcomics.gr, ωστόσο δεν έτυχε να περάσω από το χώρο που στεγάζει την αγάπη τους για τα κόμικς μέχρι την περσινή χρονιά. Προσπαθώ πλέον να συμμετέχω συχνά-πυκνά σε events και να περνάω μία βόλτα από τη ΛΕΦΙΚ, όπου έχουν στήσει έναν πολύ όμορφο χώρο. Η ομάδα του anthem.gr επισκέφτηκε τη ΛΕΦΙΚ και συνομίλησε με τον Πρόεδρο της Λέσχης, τον κ. Γιώργο Γεωργέλο και τον κ. Κώστα Μαδεμλή. Τα κύρια σημεία της συζήτησης αυτής και όσα αφορούσαν τη Λέσχη μπορείτε να τα διαβάσετε παρακάτω:

Πως πήρατε την απόφαση να ξεκινήσετε μία λέσχη για το κόμικ; Γνωρίζαμε ότι είχατε το φόρουμ, το greekcomics.gr, αλλά πως αποφασίσατε να έχετε ένα χώρο δικό σας;

Γ: Η ιδέα ξεκίνησε από το φόρουμ. Αρχίσαμε κάποια άτομα που ήμασταν μέλη του φόρουμ να συναντιόμαστε. Έλληνες είμαστε, θέλουμε να ξέρουμε με ποιον μιλάμε, οπότε αρχίσαμε και κάναμε συγκεντρώσεις. Τις λέγαμε “Συγκεντρώσεις της Σακούλας”, γιατί αγοράζαμε και ανταλλάσσαμε ο ένας από τον άλλο όλη την ώρα κόμικ για τις συλλογές μας. Φτάσαμε σε ένα σημείο που είχαμε μαζευτεί 30 άτομα. Ήταν αρκετά δύσκολο, γιατί υπήρχαν συναντήσεις που ερχόντουσαν 30-40 άτομα.

Είναι λογικό αφού την προηγούμενη δεκαετία, πολλά φόρουμ κάνανε συναντήσεις, αλλά το να φτάνεις 30 και βάλε άτομα είναι μεγάλο νούμερο!

Γ: Ε ναι, γενικά πάνω από 20 είναι πολύ δύσκολο να συναντηθείς σε κάποιο χώρο, τρία με τέσσερα τραπέζια μπορείς να βρεις σε κάποιο μαγαζί αν το κλείσεις, αλλά ξαφνικά αν εμφανιστούν πολλά άτομα είναι αδύνατο να βρεις. Ο αριθμός των ατόμων δεν ήταν προγραμματισμένος, ανέβαινε στο φόρουμ και ήταν ανοιχτή πρόσκληση για όλους. Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να κλείσουμε ένα χώρο πάνω από μία κρεπερί. Ήταν ένα πατάρι που βρισκόταν στο Μπραχάμι κοντά στο μετρό του Αγίου Δημητρίου, αλλά μας έτρωγε η τσίκνα, φεύγαμε μυρωδάτοι από εκεί. Αυτόν τον χώρο δεν τον χρησιμοποιούσαν συχνά οι πελάτες, μόνο όταν είχε αγώνες, οπότε όταν ξέραμε ότι δεν είχε, πηγαίναμε και μαζευόμασταν εκεί 30-40 άτομα, κάναμε και γενέθλια εκεί.

Κ: Και αυτό ήταν και πολύ συχνό, δηλαδή μαζευόμασταν 1-2 φορές την εβδομάδα, δεν ήταν ας πούμε μία φορά το δίμηνο.

Γ: Σωστό, μαζευόμασταν συχνά, στην αρχή ήταν μία φορά στις 15 ημέρες, αλλά είδαμε ότι θέλαμε να βρισκόμαστε και ξεκινήσαμε να το κάνουμε μία φορά την εβδομάδα και ύστερα δύο φορές.

Αυτές οι συναντήσεις τι ακριβώς αφορούσαν;

Γ: Τίποτα, απλά παρέα ήμασταν, αρχικά θέλαμε και να γνωρίσουμε ποιος βρισκόταν πίσω από το nickname, δηλαδή το παρατσούκλι στο φόρουμ. Δεύτερον να μπορέσουμε να κουβεντιάσουμε πάνω στα κόμικ, γιατί όσο και να κουβεντιάζεις στο φόρουμ, δεν είναι όπως το να συζητάς από κοντά, να συνδέσουμε και ονόματα με πρόσωπα.

Πως αποφασίσατε να φύγετε από τις συναντήσεις και να έχετε ένα δικό σας χώρο;

Γ: Εκεί που αρχίσαμε να βρισκόμαστε πιο συχνά, είδαμε ότι θέλαμε να κάνουμε και κάτι άλλο, υπήρξε η ιδέα να γίνουμε υπαρκτοί. Όσο είναι μόνο στο Διαδίκτυο είσαι αέρας, δεν υπάρχεις, είναι ένα κλικ. Θέλαμε να στήσουμε μία οντότητα, δηλαδή ότι είμαστε μία παρέα τρελών, αλλά θέλαμε να έχουμε ένα στέκι, να μπορούν να μας βρουν. Και να κάνουμε το στέκι όπως θέλουμε εμείς, όχι να είμαστε κάπου φιλοξενούμενοι. Μπορείς να πας σε μία καφετέρια και να συνεννοηθείς να κάνεις τις συγκεντρώσεις, δε θα σου πουν όχι. Το θέμα ήταν πως θέλαμε να γίνει όπως το είχαμε φανταστεί εμείς, να γίνει με τη δικιά μας την τρέλα. Οπότε αποφασίσαμε να νοικιάσουμε ένα χώρο με μεγάλο ρίσκο. Φτιάξαμε ένα σύλλογο, μία λέσχη που είναι μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία και αρχίσαμε να ψάχνουμε για χώρο, κάτι πολύ δύσκολο, γιατί ο χώρος σημαίνει υποχρεώσεις, χρήματα, ωράριο.

Πότε έγινε η ίδρυση της λέσχης;

Γ: Το Φεβρουάριο του 2009 μιλήσαμε μέσα από το φόρουμ και κάναμε μία συγκέντρωση, μαζευτήκαμε 13 άτομα και υπογράψαμε το καταστατικό. Έτσι ιδρύθηκε η Λέσχη Φίλων Κόμικ.

Οπότε σε λίγες ημέρες γιορτάζετε τα 10 χρόνια της Λέσχης;

Γ: Ναι, αλλά είναι το τυπικό, γιατί συνήθως τα γενέθλια της λέσχης τα γιορτάζουμε γύρω στις 30 Μαΐου με αρχές Ιούνη που βρήκαμε την έδρα.

Περάσατε δηλαδή ένα πρώτο τρίμηνο που ψάχνατε το χώρο;

Γ: Από Μάρτιο μέχρι Μάιο ψάχναμε το χώρο με βάση τα χρήματα, να δούμε πως θα πάμε και τι θα κάνουμε. Υπήρχαν πολλές διαφωνίες, γιατί στην παρέα είχαμε ένα τραπεζικό και ένα λογιστή, οι οποίοι μιλάνε με νούμερα και τα νούμερα δε βγαίνανε. Την κάναμε όμως την τρέλα και το φτιάξαμε. Για εφτά χρόνια είχαμε ένα χώρο στο Μοναστηράκι στην Αγίας Ειρήνης. Ήταν ένα διατηρητέο χωρίς κοινόχρηστα, είχε δική του πόρτα, ανεβαίναμε και είχε πρώτο και δεύτερο όροφο. Όταν ανοίξαμε, είχαμε ελάχιστα πράγματα, δεν είχαμε ούτε τραπέζια, ούτε καρέκλες. Άρχισαν και έφερναν διάφορα άτομα και έδιναν σαν προσφορά πράγματα, άλλος καρέκλες, άλλος πανιά για τις καρέκλες, καθένας ό,τι μπορούσε, πήραμε δύο βιβλιοθήκες στην αρχή και σιγά σιγά στήσαμε το χώρο για να ξεκινήσουμε. Τώρα κλείνουμε δέκα χρόνια και μου φαίνεται απίστευτο.

Στην αρχή τα νούμερα βγαίνανε από συνδρομές της αρχικής παρέας;

Γ: Όχι, όταν άνοιξε η λέσχη, είχαμε χρήματα για 3 μήνες. Τα δεκατρία ιδρυτικά μέλη δώσαμε ένα κεφάλαιο στην αρχή, μικρό, αλλά αρκούσε για ένα τρίμηνο. Τότε δεν είχαμε και πωλητήριο.

Ποιοι είναι πίσω από την οργάνωση της λέσχης;

Γ: Αυτή τη στιγμή είμαστε ογδόντα μέλη που δίνουν συνδρομές κάθε μήνα. Φίλους έχουμε πολλούς, αλλά τα εγγεγραμμένα μέλη είναι ογδόντα. Τα καταστατικά μέλη είναι έντεκα. Όταν είσαι μέλος του καταστατικού, έχεις άλλες ευθύνες από τα απλά μέλη. Το απλό μέλος δίνει απλά συνδρομή, δεν υπάρχει Διοικητικό Συμβούλιο και τέτοια πράγματα. Αυτή τη στιγμή αποφασίζουμε και τρέχουμε για τη Λέσχη γύρω στα 4-5 άτομα. Πάντα όταν έχουμε κάποιο φεστιβάλ ή το καλοκαίρι που μετακομίζαμε και έπεσε πάρα πολλή δουλειά σε αυτό το χώρο, κάνουμε μία πρόσκληση μέσω του φόρουμ και έρχονται άτομα και μας βοηθάνε. Ο καθένας προσφέρει με τον τρόπο του. Δε δουλεύουμε σαν εταιρεία, είναι το εθελοντικό και το τι γουστάρουμε να κάνουμε.

Πως μπορεί να γίνει κάποιος μέλος της Λέσχης και τι κερδίζει μέσα από αυτό;

Γ: Είναι πολύ εύκολο το να γίνει. Δίνει κάποια στοιχεία είτε online, είτε στον Κώστα, είτε σε μένα. Υπάρχει και φόρμα στο φόρουμ γι’ αυτό το σκοπό. Η συνδρομή είναι 5 ευρώ το μήνα για τους επαρχιώτες και 6 ευρώ για τους Αθηναίους. Τα οικονομικά οφέλη για ένα μέλος είναι καλύτερες τιμές στα μεταχειρισμένα και έξτρα εκπτώσεις στα καινούρια που πουλάμε. Παίρνει μία κάρτα που είναι 20% έκπτωση στα κόμικ του Public και ειδικές εκπτωτικές τιμές σε άλλα μαγαζιά που πουλάνε κόμικ. Επίσης βοηθάει να κρατηθεί αυτό ζωντανό που είναι μοναδικό, δεν έχει ξαναγίνει.

Κ: Κάποιοι μάλιστα το κάνουν μόνο γι’ αυτό. Υπάρχουν μέλη από την επαρχία που δεν έχουν έρθει ποτέ εδώ και δίνουν χρήματα για να βοηθήσουν.

Γ: Έχουμε άτομα από την επαρχία που το αγαπάνε αυτό και αγαπάνε το γεγονός ότι άτομα χωρίς εμπορικό συμφέρον, χωρίς όφελος αν θα πουλήσει κάτι ή δε θα πουλήσει, που δεν είναι δημιουργοί ή εκδότες, το κάνουν μόνο για την ευχαρίστηση, για να προσφέρουν. Γι’ αυτό δεν έχουμε τιμοκατάλογο, κάνουμε εκδηλώσεις και τα προσφέρουμε όλα τσάμπα, γι’ αυτό έχουμε τέτοιες τιμές στα μεταχειρισμένα, δεν έχουμε τιμές του εμπορίου.

Με ποιον τρόπο μπορεί κάποιος να προσφέρει στη Λέσχη;

Κ: Πολλοί δίνουν δωρεά κάποια τεύχη που έχουν διπλά και ή τα βάζουμε στη βιβλιοθήκη ή αν τα έχουμε, στο πωλητήριο στα μεταχειρισμένα. Άλλοι βοηθάνε φέρνοντας πράγματα από το σούπερ μάρκετ. Υπάρχουν πολλοί τρόποι.

Γ: Ισχύει, πολλοί έρχονται με σακούλες. Άλλοι έρχονται να πιουν ένα καφέ και προσθέτουν χρήματα στους κουμπαράδες που έχουμε. Πολλοί έχουν κούτες με τεύχη και αντί να τις πετάξουν, τις δωρίζουν για πώληση. Καθένας προσφέρει ότι νομίζει.

Που μπορεί να σας βρει κάποιος και ποιες ώρες;

Γ: Ο χώρος μας βρίσκεται στην Ιερά Οδό 14. Εκτός από Δευτέρες είμαστε ανοιχτά όλα τα απογεύματα από τις 18:00 ως τις 22:00 και Σαββατοκύριακα είμαστε και πρωί 10:00 με 14:00 εκτός από απόγευμα. Είναι ώρες που δε δουλεύουμε και βρισκόμαστε εδώ για να συντηρούμε τη Λέσχη.

Τι μπορεί να κάνει κάποιος στη Λέσχη;

Γ: Προσφέρουμε δύο είδη καφέ και αναψυκτικά. Έχουμε τη βιβλιοθήκη, τη μοναδική στην Ελλάδα με τόσα πολλά τεύχη, τα οποία είναι μόνο στα Ελληνικά, δεν έχουμε ξένα. Μπορεί να έρθει να διαβάσει ό,τι θέλει χωρίς καμία υποχρέωση, να φέρει την παρέα του και να παίξουν επιτραπέζια από τάβλι μέχρι ό,τι μπορείς να φανταστείς, μπορούν να φέρουν καφέ και φαγητό από έξω και να κάτσουν.

Κ: Μπορεί επίσης να συναντηθεί με παιδιά από το φόρουμ για συζήτηση.

Γ: Επίσης μπορεί ο καθένας να βάλει να δει ταινία, γιατί έχουμε μεγάλη τηλεόραση Plasma. Πολλοί έρχονται με λάπτοπ ή tablet και κάνουν δουλειά μετά μουσικής, γιατί έχουμε wi-fi. Είμαστε ανοιχτό στέκι για όλους, χωρίς υποχρεώσεις, δε χρειάζεται να είσαι μέλος για να έρθεις. Θες να έρθεις για παρέα, παίρνεις μία καρέκλα και έρχεσαι στην παρέα, θες να διαβάσεις μόνος σου, κάθεσαι και διαβάζεις μόνος σου. Υπάρχουν σχεδιαστές που έρχονται και απλά σχεδιάζουν.

Είναι ένας ήσυχος χώρος με υπέροχη θέα, δεν ενοχλούμε ο ένας τον άλλο, δεν έχουμε εντάσεις τύπου να σφαχτούμε για πολιτικά ή ποδοσφαιρικά, προφανώς μπορούμε να πετάξουμε ένα πείραγμα όπως σε κάθε παρέα. Δεν υπάρχουν διακρίσεις τύπου “Έλα τώρα, εσύ διαβάζεις Marvel και ήρωες με κολάν” ή “Εγώ διαβάζω μόνο Παπιά”. Είναι σεβαστές οι προτιμήσεις του καθενός, πειράγματα κάνουμε μεταξύ μας και κάνουμε πλάκα, γιατί γνωριζόμαστε και κανένας δεν παρεξηγείται. Απλά διασκεδάζουμε. Στις συγκεντρώσεις μας θα βρεις καθηγητές πανεπιστημίου, άνεργους, δεκαεφτάρηδες στο Λύκειο, γιατρούς, ό,τι μπορείς να φανταστείς και απλά καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι και περνάμε όμορφα. Το κόμικ δεν είναι για να χωρίζει τους ανθρώπους, είναι διασκέδαση.

Πέραν από κόμικ, τι άλλο συλλέγει η Λέσχη; Συλλέγετε επιτραπέζια ή φιγούρες;

Γ: Όχι, τα επιτραπέζια και οι φιγούρες είναι όλα από προσφορές. Η Λέσχη δεν έχει τα χρήματα να πάει να αγοράσει για να συλλέξει. Κάποιοι δε θέλουν τις φιγούρες και μας τις φέρνουν και εμείς τις βάζουμε στο χώρο για διακόσμηση.

Κ: Και τα επιτραπέζια δεν τα έχουμε σαν συλλογή, είναι προσφορές και τα έχουμε καθαρά για να έρθει κάποιος να παίξει.

Γ: Έχουμε αγοράσει κάποια τραπέζια και άλλα πράγματα, αλλά το κολάζ που έχει πάνω του, το έκανε ο Κώστας. Άλλοι άνθρωποι φέρανε δικά τους original σχέδια και τα κορνιζάραμε. Τα έχουμε εδώ μέσα ακόμα και δέκα χρόνια.

Η μόνη συλλογή μας είναι τα κόμικ στη βιβλιοθήκη. Ένα μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης είναι η δικιά μου η συλλογή που την έφερα εδώ, κάποια τεύχη είναι δωρεά από εκδότες που μας δίνουν τους νέους τίτλους για να μπουν στη βιβλιοθήκη και κάποια που έρχονται από δωρεές και προσφορές. Αγοράζουμε κόμικ μόνο για να μπουν στο πωλητήριο, όχι για τη βιβλιοθήκη, γιατί δεν υπάρχουν χρήματα. Ο στόχος είναι να βγαίνει το νοίκι, το ρεύμα, το τηλέφωνο και η εφορία. Για την εφορία είμαστε εταιρεία, έχουμε ΑΦΜ, έχουμε ταμειακή, POS λόγω του πωλητηρίου, οπότε έχουμε και αυτό το έξοδο. Αφού τακτοποιήσουμε αυτά και μπορούμε να κάνουμε κάτι παραπάνω, θα κάνουμε κάποια εκδήλωση που έχει πάντα έξοδα, να κάνουμε κάποια πράγματα για εμάς και τον κόσμο.

Πόσα και τι είδους κόμικ περιλαμβάνει η συλλογή της Λέσχης;

Γ: Έχουμε από θρησκευτικά και ερωτικά μέχρι Τσε Γκεβάρα. Αριθμεί περίπου 30.000 τεύχη, σύντομα θα κάνουμε απογραφή για τον ακριβή αριθμό.

Ας πάμε στο φόρουμ, το greekcomics.gr. Πως ξεκίνησε;

Γ: Ασχολούμαστε σε καθημερινή βάση και με το φόρουμ. Έχει γίνει εξαιρετική δουλειά όλα αυτά τα χρόνια, η οποία από πίσω κρύβει πολύ κόπο που δε φαίνεται. Για να πάρει αυτή τη μορφή έχει πέσει απεριόριστη δουλειά και φυσικά χρήματα. Ξεκίνησε από μία δική μου ιδέα, γιατί ασχολούμουν με ξένα φόρουμ. Ελληνικά τότε δεν υπήρχαν πολλά. Είχα γνώσεις πως να στήσω ένα φόρουμ και μαζί με ένα φίλο που ασχολούνταν με κόμικς είπαμε να το ξεκινήσουμε. Λόγω ηλικίας έχω ζήσει τη δεκαετία του 70 που το κόμικ ήταν στη γειτονιά. Αγοράζαμε με φίλους, διαβάζαμε, μιλάγαμε. Αφού δεν υπάρχει πλέον η γειτονιά και ήξερα από τεχνολογία, είπα να κάνω μία ιντερνετική γειτονιά. Τότε δεν υπήρχαν καν ελληνικά κόμικ σκαναρισμένα και το Ίντερνετ δεν ήταν τόσο αναπτυγμένο.

Κ: Έπεσε ακριβώς την περίοδο που το Ίντερνετ πήρε τα πάνω του στην Ελλάδα.

Γ: Φαντάσου αυτό ξεκίνησε Αύγουστο του 2006 και θεωρούσαμε επιτυχία μέχρι την Πρωτοχρονιά να έχουν εγγραφεί 500 μέλη. Την Πρωτοχρονιά φτάσαμε 3.000 μέλη. Ήταν τρέλα, γιατί δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, άρεσε, διαδόθηκε και έγινε επιτυχία. Εκεί βάλαμε και κανόνες που δεν ίσχυαν σε άλλα φόρουμ. Ήταν κάτι καίριο στο να ζήσει και να αναπτυχθεί αυτό το φόρουμ. Έχει μείνει το ίδιο ζωντανό 12 χρόνια, ενώ όλα κάνουν τον κύκλο τους σε 3-5 χρόνια. Έχουμε 16 άτομα διοικητική ομάδα. Η φιλοσοφία είναι διαφορετική από τα υπόλοιπα φόρουμ, γιατί η διοικητική ομάδα βγαίνει από τα μέλη και το ποιοι συμμετέχουν πιο πολύ. Η ομάδα αλλάζει, προφανώς αν κάποιος δε μπορεί να συνεχίσει λόγω έλλειψης χρόνου, σταματάει και μπαίνει κάποιος άλλος. Έχουν αλλάξει πάνω από 70-80 άτομα στην ομάδα. Μόνο με ανανέωση πας μπροστά.

Επιπλέον έχουμε διαγράψει περίπου 34.000 εικονικούς λογαριασμούς, αφού περίπου 5.000 είναι οι χρήστες που συζητούν σε σταθερή βάση. Δε θέλουμε εικονικά νούμερα. Δεν έχουμε βάλει ποτέ διαφήμιση και συντηρείται από δικά μας χρήματα ή από δωρεές όπου πάντα αναγράφουμε τα ακριβή ποσά και δίνουμε στοιχεία στον κόσμο που πάνε τα χρήματα. Δεν πάει τίποτα στην τσέπη μας. Άλλος κανόνας είναι να μην υπάρχουν τσακωμοί. Το έχουμε αυτό οι Έλληνες. Κανένας δεν έχει χαρτί ειδικού ή κριτικού, υπάρχει μόνο το “Μου Αρέσει” και το “Δε μου Αρέσει” και φυσικά όποιος θέλει το αναλύει.

Συμμετέχουν δημιουργοί στο φόρουμ;

Γ: Εννοείται, είναι όλοι μέσα. Δημιουργοί, εκδότες, όποιος έχει σχέση με το κόμικ έχει γραφτεί. Αυτό γίνεται, γιατί είναι το μόνο μέρος που έχει όλη την ιστορία των κόμικ, παρουσιάσεις και αρχείο για οτιδήποτε έχει βγει στην Ελλάδα με 70.000 εξώφυλλα. Και όχι μόνο κόμικ, αλλά και περιοδικά. Οτιδήποτε νέο, όπως μία μικρή έκθεση στην επαρχία ή ένα νέο ISBN ενός εκδότη για νέα κυκλοφορία θα το μάθεις εκείνη την ώρα. Το περιβάλλον είναι πολιτισμένο που σε προδιαθέτει θετικά. Έχουμε μία τεράστια βάση δεδομένων με πληροφορίες που δεν υπήρξαν ποτέ μαζεμένες κάπου. Πέρυσι κάναμε τεράστια αναβάθμιση και το κάναμε αρκετά ομορφότερο.

Η θεματολογία του φόρουμ έχει επεκταθεί αρκετά και μπορεί ο καθένας να δώσει την άποψή του για οποιοδήποτε θέμα; Πως αποφασίστηκε αυτό;

Γ: Έχω κατηγορηθεί στο παρελθόν, επειδή δεν έκανα το φόρουμ ένα κλειστό μέρος μόνο για κόμικς. Και εδώ που βρισκόμαστε μπορεί να είναι όλο κόμικς, αλλά όπως σε κάθε παρέα μιλάμε και για άλλα πράγματα, δηλαδή για μουσική, βιβλία, ταινίες, είπαμε να το κάνουμε και στο φόρουμ. Η αιχμή του δόρατος παραμένουν τα κόμικς. Έχουμε χιλιάδες σκαναρισμένα άρθρα που έχουν γίνει για κόμικς, ποιος το έγραψε, πότε εκδόθηκε, σε ποιο μέσο.

Κ: Είναι καταχώρηση της παρουσίασης, δηλαδή ότι ένα άρθρο για κόμικς δημοσιεύθηκε αυτή τη χρονιά και σε αυτό το περιοδικό.

Γ: Έχουμε τη βάση αλφαβητικά, ανά δημοσιογράφο, ανά τίτλο και μπορεί να τα βρει κάποιος πολύ εύκολα. Φτιάξαμε και blogs και clubs, υπάρχει για παράδειγμα club από κάποια παιδιά που θέλανε να συζητάνε για Disney. Φόρουμ συζήτησης είμαστε και βρήκαμε τον τρόπο να κάνουμε clubs να μιλάμε και για ταινίες, μουσική, για τα πάντα.

Κ: Όλα τα σάιτ διευρύνουν τη θεματολογία τους με τον καιρό.

Γ: Δε μπορείς να είσαι εξαιρετικά εξειδικευμένος, γιατί περιορίζεις τον κόσμο που θέλει να μπει.

To 2014, στην παλιά της έδρα, η ΛΕ.ΦΙ.Κ. είχε φιλοξενήσει τον Don Rosa, στην δεύτερή του επίσκεψη στην Ελλάδα. Ποιους άλλους μεγάλους καλλιτέχνες έχει φιλοξενήσει η ΛΕ.ΦΙ.Κ;

Γ: Όχι, δεν έχουμε φέρει κάποιον άλλο. O Don Rosa μας βρήκε ο ίδιος. Μας γνώρισε ιντερνετικά και μας προσέγγισε. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο ούτε στη χώρα του, ούτε παγκοσμίως. Παντού υπάρχουν λέσχες ή clubs που εξειδικεύονται σε κάποιο συγκεκριμένο είδος.

Κ: Υπάρχουν καταστήματα που έχουν χώρο να φιλοξενούν συγκεκριμένα events όπως για επιτραπέζια ή cosplay, κάτι που είναι πιο επαγγελματικό. Δεν είναι η νοοτροπία να φτιάξουν κάτι πιο χαλαρό, ένα στέκι.

Γ: Πολλοί το βλέπουν και με γνώμονα τα χρήματα. Οι εκδότες ψάχνουν κάτι να πουλήσει, όχι κάτι που να τους αρέσει μόνο. Εμείς θέλαμε να το σπάσουμε, να έχουμε έναν ανοιχτό χώρο να έρθει όποιος θέλει να περάσει όμορφα όπως και στο φόρουμ.

Υπάρχει περίπτωση να φέρετε ξανά κάποιον;

Γ: Ναι, αν είναι περίπτωση σαν τον Rosa. Ο Rosa ήρθε από Φινλανδία που του πληρώσανε τα έξοδα οι Φινλανδοί για να πάει από Αμερική και εμείς βάλαμε μόνο το εισιτήριο του από τη Φινλανδία στην Ελλάδα. Πέντε μέρες έμεινε σπίτι μου, όχι σε ξενοδοχείο. Για να βγουν τα έξοδα μας έδωσε αποκλειστικότητα δύο έργα του, το Περτουίλαμπι και το Kentucky που δεν το έχουμε εκδώσει και θέλουμε να τον καλέσουμε ξανά για να το βγάλουμε στην αγορά. Του δώσαμε και κάποια χρήματα, γιατί το Περτουίλαμπι ξεπούλησε. Ο άνθρωπος ήρθε για να βοηθήσει, γιατί το γούσταρε όλο αυτό. Μας είπε ότι από όλα τα signings που έχει κάνει, αυτό ήταν το πιο οργανωμένο. Αφού το έγραψε στο σάιτ του, μας πήρανε τηλέφωνο από το εξωτερικό, άνθρωποι επαγγελματίες να μας ρωτήσουν πως το οργανώσαμε. Ήμασταν βάρδια 11 άτομα για να βγει όλο αυτό. Τα καταφέραμε, γιατί είχαμε μεράκι. Ο Rosa είναι τρομερός χαρακτήρας και κρίμα που το ταλέντο του κόπηκε έτσι άσχημα από την υγεία του λόγω του ότι δε μπορεί να δει καλά και ο γιατρός του δεν τον αφήνει να σχεδιάζει. Δε μπορούμε να φέρουμε άλλο καλλιτέχνη λόγω του οικονομικού κομματιού. Θέλαμε να φέρουμε καλό κόσμο, αλλά είναι δύσκολο. Και για το Περτουίλαμπι που το εκδώσαμε, ήταν πολύ δύσκολο. Δεν είμαστε εκδότες για να φέρουμε κάποιον να πουλήσει. Δεν υπάρχουν και μέλη να δώσουν πολλά χρήματα.

Σε ποια conventions και εκδηλώσεις συμμετέχετε;

Έχουμε συμμετάσχει σε όλα τα conventions εκτός Comic Dom, είχαμε κάνει κρούση, αλλά μας είπαν ότι δεν υπάρχει χώρος. Έχουμε πάει Θεσσαλονίκη, στο Athens Con, στο Fantasticon, στο Hobby Festival και το Vintage Festival. Είναι δύσκολο να κουβαλήσουμε πράγματα και τα ποσά για να πάρεις χώρο είναι μεγάλα, οπότε πηγαίνουμε μόνο στο Athens Con και το Vintage.

Πότε ξεκίνησε το πωλητήριο της λέσχης με μεταχειρισμένα και καινούρια κόμικ;

Γ: Από την τρίτη χρονιά. Είδαμε ότι τα έξοδα δε βγαίνουν μόνο με τις συνδρομές. Δεν είχαμε ποτέ πάρα πολλά μέλη, αν είχαμε περισσότερα, θα ήταν πιο εύκολη η ζωή μας. Τα μεταχειρισμένα κόμικ τα αγοράζουμε ή από παζάρια ή στο Μοναστηράκι ή από ιδιώτες που θέλουν να τα δώσουν. Από καινούριες εκδόσεις δεν έχουμε πολλά, είχαμε στην αρχή, αλλά είναι δύσκολο να προκαταβάλλουμε. Τα πρώτα χρόνια είχαμε παρακαταθήκη, αλλά τη σταματήσαμε, γιατί δε μας άρεσε να χρωστάμε. Αυτή τη στιγμή παίρνουμε κάποια κομμάτια του Μικρού Ήρωα, αυτοεκδόσεις που αφήνουν κάποια παιδιά και τα κόμικ των εκδόσεων Οξύ.

Είχατε βγάλει ένα βιβλίο με όλες τις εκδόσεις κόμικ στα ελληνικά μέχρι το 2010. Έχετε σκοπό να βγάλετε κάποια συνέχεια του;

Γ: Θα θέλαμε, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο. Το κόστος αυτού του βιβλίου είναι πολύ μεγάλο, γιατί έχει 530 έγχρωμες σελίδες. Η πρώτη έκδοση μπήκε μέσα, δεν έβγαλε τα έξοδά της.

Εσείς με ποια κόμικ ξεκινήσατε και τι διαβάζετε γενικά;

Γ: Ξεκίνησα όπως όλοι, σαν πιτσιρικάς με Disney, Μπλεκ, Αγόρι, τα γνωστά που είχαμε στην εποχή μου. Πλέον δε διαβάζω κάτι συγκεκριμένο, απ’ όλα τα είδη. Μου αρέσουν της φαντασίας, έχω ιδιαίτερη προτίμηση στα γαλλοβελγικά και πως παρουσιάζουν τα κόμικ. Δε λέω όχι και στο υπερηρωικό, το ιταλικό ή το αγγλικό, δεν έχω παρωπίδες, γιατί κάθε είδος έχει διαμάντια. Δεν είμαι φαν, ούτε “ειδικός” σε κάποιο είδος, δε θεωρώ πως είμαι “ειδικός” γενικά στα κόμικς. Είμαι οργανωτικός και μου αρέσει να συντονίζω, με φωνάζουν χαϊδευτικά “Πρόεδρο” της Λέσχης για να με πειράξουν.

Κ: Αν δεν πειράξουμε τον Πρόεδρο, ποιον θα πειράξουμε;

Γ: Γι’ αυτό το λόγο όλη η συλλογή, εκτός από μερικά τεύχη, ήρθε στη Λέσχη. Δεν κατηγορώ κανένα είδος και κανέναν που διαβάζει κόμικς. Κάποιους τους πειράζω τύπου Οι Ήρωες με τα Κολάν, Τα Παπιά, λέμε διάφορα τέτοια. Από τίτλους μου άρεσε ο Κοκομπίλ, ο Μίστερ ΝΟ, διάβασα το καινούριο Punisher: Οι Δουλέμποροι και μου άρεσε. Δοκιμάζω διάφορα είδη και διαβάζω ελληνικά και ξένα. Για να διαβάσω κόμικ, θέλω την ηρεμία μου, την ησυχία μου, δε θέλω να έχω προβλήματα, δεν το ξεφυλλίζω το κόμικ.

Κ: Κι εγώ θα έλεγα ότι είμαι παμφάγος στα κόμικ, αλλά έχω μία ιδιαίτερη προτίμηση στα υπερηρωικά και γενικά στα αμερικανικά. Οι Αμερικάνοι ήταν οι πρώτοι που έκαναν εμπορική την πληροφορία για το είδος τους και μετά το έκαναν όλοι οι άλλοι. Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να γίνει πιο καθολικό το Ίντερνετ και να αρχίσουν όλοι να δίνουν πληροφορίες για τα κόμικ τους. Τα πρώτα πράγματα που έπεσαν στα χέρια μου ήταν Αστερίξ, Λούκυ Λουκ, μετά Disney και ύστερα ήρθαν τα πρώτα Spider-Man. Με τα χρόνια εμπλουτίζεις όμως τις γνώσεις σου, όσοι μένουν στάσιμοι σε κάποιο είδος, το παρατάνε σαν ασχολία το κόμικ. Αυτό συμβαίνει και στη μουσική και στα πάντα. Όποιος δεν εμπλουτίζει τις προτιμήσεις του, αποχωρεί.

Γ: Μετά δουλεύουν καθαρά αναμνήσεις. Πολλοί λένε ότι ασχολούνται 30 χρόνια με κάποιο είδος, αλλά συνήθως έχουν σταματήσει να διαβάζουν και δουλεύει η νοσταλγία. Οι ενεργοί αναγνώστες που ψάχνονται και κοιτάνε διαφορετικά τεύχη είναι λίγοι.

Ποια είναι η γνώμη σας για τα ελληνικά κόμικ και τους Έλληνες δημιουργούς;

Κ: Υπάρχουν πολλές μικρές παραγωγές, τευχάκια μικρά, αυτοεκδόσεις, καμία σχέση με πριν δέκα χρόνια. Έχει ανέβει η παραγωγή.

Γ: Αυτό γίνεται, γιατί πλέον είναι πολύ εύκολο, αν θέλει κάποιος, μπορεί να φτιάξει κάτι, να το εκτυπώσει και να το εκδώσει. Υπάρχουν πολλά φεστιβάλ, οπότε με συγκεκριμένο αριθμό κομματιών, μπορεί να τα πουλήσει και να μη μπει μέσα οικονομικά. Γενικά όμως παραμένουμε σε νηπιακή ηλικία, γιατί δεν έχουμε σχολές και παιδεία, έστω να ξεκινήσει κάποιος και να φτάσει πολύ ψηλά. Έχουμε πολύ μεγάλα ταλέντα, τα οποία είτε βλέπουν την έλλειψη παραγωγής και αναγνωστικού κοινού να στηρίξει τις εκδόσεις τους και πάνε χαμένα είτε κάποιοι ξεφεύγουν και δουλεύουν με το εξωτερικό.

Κ: Έχουμε φοβερούς σχεδιαστές, αλλά όχι σεναριογράφους.

Γ: Έχουμε παραμυθάδες, σεναριογράφους, μυθιστοριογράφους, αλλά δεν έχουν ασχοληθεί με το κόμικ, γιατί γενικά θεωρείται ότι δε βγαίνουν λεφτά από το κόμικ λόγω της μικρής αγοράς. Έχει αρχίσει και φθίνει η περίπτωση του καλλιτέχνη που το κάνει για την τέχνη του. Το 1970 είχε κυκλοφορήσει το Ελ Τζο, το πρώτο αμιγώς ελληνικό κόμικ που βγήκε σε συνέχειες. Ήταν δύο δημιουργοί και είχαν βγάλει τρία τευχάκια. Τους γνωρίσαμε και τους πείσαμε να βγάλουν ένα τέταρτο τεύχος 48 χρόνια μετά. Βγάλαμε 100 κομμάτια. Ήταν τρομερή η συγκίνησή τους που βγάλανε κόμικ τόσα χρόνια μετά. Τότε δουλεύανε και ξενυχτάγανε για να βγάλουν ένα τευχάκι. Πλέον δεν υπάρχει αυτό. Δε θα κάτσει κάποιος να δουλέψει το σχέδιο και το σενάριο του, να βρει ιδέες, να φτιάξει κάτι πολύ καλό. Δε θεωρεί ότι υπάρχει το κοινό που θα το αγοράσει για να ανταμειφθεί ο κόπος του. Το να γίνει η τέχνη για βιοποριστικούς λόγους είναι πολύ δύσκολο.

Έχετε κάποια συνεργασία με εκδοτικούς ή έχετε κάνει κάποιο αφιέρωμα σε εκδοτικούς;

Γ: Αφιερώματα έχουμε κάνει. Έχουμε κάνει μηνιαίο αφιέρωμα σε Jemma, Anubis, Ανεμοδουρά, Μικρό Ήρωα και το Νοέμβρη είχαμε κάνει στο Οξύ. Έχουμε καλύψει τους μεγαλύτερους εκδοτικούς.

Κ: Έχουμε κάνει και αφιερώματα για ένα Σαββατοκύριακο και σε διάφορους δημιουργούς.

Είναι λογικό στην Ελλάδα να μην υπάρχουν τόσοι εκδοτικοί;

Γ: Φυσικά. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει αγοραστικό κοινό, είναι λογικό. Αν κυκλοφορήσει κάτι στα Ελληνικά, θα αγοραστεί μόνο εδώ και στην Κύπρο, αν βγει στα αγγλικά, αγοράζεται σε όλο τον κόσμο. Έχουμε δει εκδοτικούς να έρχονται και να φεύγουν, αλλά από το 1930 που βγαίνουν στην Ελλάδα κόμικ, δεν το έχει πάρει κανείς στα σοβαρά. Στην αρχή το βλέπανε σαν παιδικό, σαν εφηβικό, σαν άλλα πράγματα γενικά. Δεν υπάρχει συνέπεια, ούτε μακροπρόθεσμο πλάνο. Πολλοί τίτλοι μπορούν να μην ολοκληρώνονται καν.

Κ: Πολλοί αναγνώστες το προκαταβάλλουν πλέον, μπορεί να μην ξεκινάνε κάποιον τίτλο, γιατί φοβούνται ότι θα κοπεί. Επίσης πολλοί εκδοτικοί φοβούνται τη διαφήμιση στο προϊόν, ενώ είναι πολύ σημαντικό στη σημερινή αγορά να διαφημίζεις κάτι για να πουληθεί.

Που μπορεί να σας βρει κάποιος;

Γ: Έχουμε Facebook, Twitter, Instagram και ανοίξαμε πρόσφατα κανάλι στο Youtube και φυσικά στο greekcomics.gr.

Κ: Το κανάλι στο Youtube το δουλεύουμε αργά και σταθερά. Μόνο Myspace δεν έχουμε!

Τι στόχους έχει η Λέσχη στο μέλλον;

Γ: Από το 2009 που φτιάξαμε τη Λέσχη ο βασικός μας στόχος ήταν η επιβίωση, δηλαδή να μείνει ανοιχτή. Από εκεί και πέρα ό,τι παραπάνω μπορούμε. Φτάσαμε 4-5 φορές στο τσακ να κλείσουμε. Έγινε όλες ένα θαύμα και προχωρήσαμε. Κανένας μας δεν περίμενε ότι θα ζήσει αυτό το πράγμα δέκα χρόνια. Ούτε εγώ που είμαι ο πιο τρελός και ονειροπόλος. Για το φόρουμ το περίμενα, είναι διαφορετικά στημένο. Κάτι το οποίο έχει έξοδα και κυμαινόμενα έσοδα και μέσα στην οικονομική κρίση είναι δύσκολο να επιβιώνει. Ιδέες έχουμε πάρα πολλές. Θέλουμε να φέρουμε δημιουργούς, να κάνουμε δικά μας αφιερώματα πάνω σε πράγματα που αρέσουν, εκθέσεις, συνεργασίες, θα θέλαμε να διαδώσουμε την αγάπη για τα κόμικς σε όλη την Ελλάδα, να φτιάξουμε ένα δικό μας φεστιβάλ. Είναι θέμα συγκυριών, χρημάτων, βοήθειας, χορηγών. Οπότε ο στόχος είναι να περνάμε καλά!

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Κ: Να διασκεδάζετε πάντα με αυτό που σας αρέσει.

Γ: Ελάτε να γνωρίσετε τη Λέσχη και να γνωρίσετε τον υπέροχο κόσμο των κόμικς. Γιατί είναι ένας υπέροχος κόσμος!

Με τη σειρά μας, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τη ΛΕΦΙΚ για την άριστη φιλοξενία και την πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας προτείνουμε να επισκεφθείτε και να βοηθήσετε τη Λέσχη Φίλων Κόμικς, καθώς κάνει εξαιρετική δουλειά, προσφέροντας έναν πολύ ωραίο χώρο για όλον τον κόσμο.

The post Συνέντευξη “Λέσχη Φίλων Κόμικς” appeared first on anthem.gr.

Καλή χρονιά σε όλους! Τις τελευταίες μέρες οφείλω να πω πως εκτός του άρθρου με τα καλύτερα της χρονιάς, έκανα ολιγοήμερες διακοπές από την αρθρογραφία και ξεκουράστηκα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ελπίζω το ίδιο να κάνατε κι εσείς και να είστε έτοιμοι να υποδεχθείτε τη νέα χρονιά. Στα δικά μας τώρα, όλες μου οι στήλες επιστρέφουν σύντομα με νέα Six Songs, Unstable Show και Ranking να είναι στα σκαριά.

Όσο για σήμερα, το τελευταίο μέρος του αφιερώματός μας στις ταινίες του 2018 είναι εδώ. Λόγω του ότι ο χρόνος μου ήταν περιορισμένος και λόγω του προγραμματισμού δημοσίευσης των υπόλοιπων μερών του αφιερώματος, αποφάσισα να μην κατηγοριοποιήσω όσες ταινίες είδα τους τελευταίους δύο μήνες, αλλά να τις βάλω σε ένα άρθρο, καθώς η περίοδος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου είναι πάντα καλή περίοδος τόσο για Oscar baits όσο και για blockbusters. Πάμε να δούμε λοιπόν συνοπτικές κριτικές για τις ταινίες αυτής της περιόδου.

Τα είπαμε και στην κριτική της ταινίας μαζί με τον Τζανέτο, ας τα πούμε μία τελευταία φορά. Μακράν η πιο απογοητευτική φετινή ταινία βάσει προσδοκιών και σίγουρα η χειρότερη του Wizardring World. Άπειρες ιστορίες χωρίς λόγο ύπαρξης, αδύναμοι χαρακτήρες οι περισσότεροι που εμφανίζονται, ένας μέτριος κακός στο πρόσωπο του Grindelwald, μηδενική συνοχή και κάκιστος ρυθμός. Είχε σκηνές που μας θύμισαν παλιό καλό Hogwarts και ο Dumbledore του Jude Law ήταν ελπιδοφόρος, αλλά το σενάριο της Rowling χαντάκωσε την ταινία. Για να μην αναφέρω την απαράδεκτη τελική αποκάλυψη, γιατί ακόμα τσαντίζομαι. Στο όνομα ενός cliffhanger γκρεμίστηκε η μυθολογία που αγαπούσαμε και λατρεύαμε από παιδιά. Όπως και να ‘χει το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ κακό και θεωρώ πως χρειάζονται πολύ σημαντικές αποφάσεις για αλλαγές.

Το πρώτο Creed μέσα από την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά του Ryan Coogler αναρριχήθηκε μεταξύ των καλύτερων ταινιών του franchise του Rocky. To sequel μπορεί να μην έχει τον Coogler, αλλά έχει τον συγκλονιστικό Michael B. Jordan και τον Sylvester Stallone να δίνουν φοβερές ερμηνείες, ενώ είναι γεγονός η επιστροφή του Ivan Drago από το Rocky IV, ο οποίος ζητάει εκδίκηση. Η ιστορία είναι πολύ πιο ώριμη σε σχέση με άλλες ταινίες του franchise, βασίζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις των πρωταγωνιστών και τις συγκρούσεις χαρακτήρων, ενώ έμφαση έχει δοθεί στο να είναι καλογυρισμένες και με σαφή χορογραφία οι σκηνές με το boxing. Αν και το μοτίβο που ακολουθεί για την ανάπτυξη της, είναι γνωστό τόσο σε sports movies όσο και ταινίες της ίδιας της σειράς, είναι πολύ ιδιαίτερη και διασκεδαστική και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο δέσιμο του θεατή με τους χαρακτήρες. Ένα sequel που αξίζει να δεις, μία ιστορία που εξελίσσεται συνεχώς και για την οποία θα θέλαμε σύντομα να υπάρξει συνέχεια.

Αγαπάω σχεδόν ό,τι έχει βγάλει η Disney στον τομέα του animation, γι’ αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω το sequel του Wreck it Ralph, καθώς η πρώτη ταινία με είχε εντυπωσιάσει με την εφευρετικότητα της. Η δεύτερη χτίζει περισσότερο ανάμεσα στη σχέση του Ralph με τη Vanellope, αλλά δυστυχώς με τον λάθος τρόπο και ταυτόχρονα συνεχίζει να βρίσκει τρόπους να παρουσιάζει έξυπνα το Ίντερνετ και τις αλληλεπιδράσεις των ανθρώπων με αυτό. Η πλοκή μεταφέρει συνεχώς τους ήρωες από το ένα μέρος στο άλλο με πολύ αστείους τρόπους κάνοντας αναφορές σε διάφορες συμπεριφορές της διαδραστικής σχέσης που έχουμε με το Διαδίκτυο, ενώ τα pop culture references είναι άπειρα. Δεν προτείνω την ελληνική μεταγλώττιση, αλλά την αγγλική εκδοχή. Συνολικά, η ταινία είναι κατώτερη της πρώτης, πάει καλά μέχρι ενός σημείου, αλλά σύντομα η λανθασμένη ανάπτυξη των χαρακτήρων των πρωταγωνιστών οδηγεί σε λάθος αποφάσεις και βαρετά αποτελέσματα. Θα μπορούσε να επενδύσει περισσότερο στη νοσταλγία και δεν το έκανε και το αποτέλεσμα είναι απλώς μέτριο προς καλό.

Η DC πατάει επιτέλους γερά στα πόδια της. Το Aquaman είναι η δεύτερη ταινία της μετά το Wonder Woman που κερδίζει την αποδοχή κοινού και κριτικών και φυσικά υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό. Ο James Wan χωρίς τις παρεμβάσεις στελεχών της εταιρείας αναπτύσσει σκηνοθετικά την ταινία όπως θεωρεί ο ίδιος ότι πρέπει και δεν κάνει λάθη. Είναι εντυπωσιακό το ότι είναι πρώτη ταινία όπου τόσο μεγάλο μέρος της δράσης και σκηνών όπου οι χαρακτήρες συζητούν, διαδραματίζονται κάτω από το νερό, ωστόσο τα εφέ και τα κάδρα της είναι εξαιρετικά. Κάτι που λάτρεψα ήταν η πολύ πιστή απόδοση των χαρακτήρων και του design τους βάσει του κόμικ με τη Mera και τον Black Manta (που ήταν τέλειος) να μοιάζουν σαν να βγήκαν από τις σελίδες κάποιου κόμικ. Ο Jason Momoa απολαμβάνει το ρόλο του, καθώς μπορεί να μην είναι τρομερός ηθοποιός, αλλά είναι ιδανικός για τον χαρακτήρα του Aquaman, συμβάλλοντας εξαιρετικά σε αυτό cool redesign του ήρωα. Επιτέλους ταινία της DC με πλούσια χρώματα, με fun προσέγγιση και συμπαθείς χαρακτήρες, μας αρέσει η σκοτεινίλα, αλλά περισσότερο μας αρέσουν καλές ταινίες και το Aquaman είναι τέτοια.

Αναμφίβολα η έκπληξη της χρονιάς. Είχα δει τα επεισόδια του Ultimate Spider-Man που αφορούσαν το Spider-Verse και τα λάτρεψα, αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Μιλάμε για μια 100% διασκεδαστικότατη υπερηρωική περιπέτεια που στέκεται επάξια δίπλα σε live-action φετινές ταινίες. Έχει πάρα πολλούς συμπαθητικούς χαρακτήρες, τις σχέσεις των οποίων χτίζει πολύ όμορφα και επενδύει προκειμένου εκτός από το να σε κάνει να γελάσεις, να σε συγκινήσει. Οι κακοί είναι φοβεροί και κάποιοι εξ αυτών έχουν υποστεί πολύ πρωτότυπα redesigns. Κάθε σκηνή ντύνεται υπέροχα από pop, R&B και hip-hop κομμάτια και το χιούμορ που είναι αναπόσπαστο μέρος της μυθολογίας του Ανθρώπου-Αράχνη ήταν πάρα πολύ ωραίο με πολλά references σε άλλες ταινίες. Σκηνοθετικά αυτό που μου άρεσε είναι το πως πειραματίστηκαν οι σκηνοθέτες με το animation ανάλογα με το ποιος Spider-Man εμφανιζόταν στην οθόνη, ενώ είχε ένα πολύ συγκινητικό cameo από τον Stan Lee. Ένα μικρό αριστουργηματάκι, για το οποίο περιμένω εναγωνίως sequel.

Δε μπορώ να πω ότι το Bumblebee είχε δύσκολο έργο στο να ξεπεράσει οποιοδήποτε Transformers του Michael Bay. Με τον Travis Knight να σκηνοθετεί εξαιρετικά, η ταινία μπορεί όπως και οι προκάτοχοί της να βασίστηκε σε χαρακτήρες ανθρώπους και στον αμερικάνικο στρατό, αλλά το χειρίστηκαν πολύ καλύτερα. Αφενός η Charlie και οι γονείς, όπως και ο Memo είναι τρομερά συμπαθητικοί χαρακτήρες (σε αντίθεση με τον Shia LaBeouf και τους ηλίθιους που είχε για οικογένεια), ενώ η σχέση της πρώτης με το ρομπότ αναπτύσσεται εξαιρετικά μέσα στην ταινία. Ο Knight φροντίζει σε κάθε σκηνή να εξισορροπήσει το οικογενειακό δράμα της πρωταγωνίστριας με την αλληλεπίδραση της με το ρομπότ και το καταφέρνει εξαιρετικά. Αφετέρου ο John Cena παίζει έναν πράκτορα και είναι όπως πάντα γαμάτος οπότε θα δεχτώ τις σκηνές με τα φαντάρια αν είναι να τους οδηγεί ο Big Match John. Οι σκηνές με ρομπότ είναι πιο σαφείς σε σχέση με το παρελθόν και τα πλάνα είναι πανοραμικά και πεντακάθαρα με τα πολύ υψηλού επιπέδου εφέ νααναδεικνύουν τόσο αυτά, όσο και το design και τη μεταμόρφωση των ρομπότ που περνάει σε μία νέα λογική, πιο κοντά στο κλασικό καρτούν. Εκτός αυτού, έχει νοσταλγικό 80s soundtrack που πάντα μου αρέσει. Για εμάς που γουστάραμε μικροί τα Transformers μας σεβάστηκε απόλυτα, αφού το Bumblebee είναι γενικά διασκεδαστικό, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνει το να σε συγκινήσει και να σε κάνει να νοιαστείς για τους χαρακτήρες και τους Autobots.

Αυτό ήταν λοιπόν το αφιέρωμα για τις ταινίες του 2018. Έσπασε σε τέσσερα μέρη με τις ταινίες να χωρίζονται αρκετά. Ελπίζω να σας άρεσε και εύχομαι το 2019 να είναι μία χρονιά με πολλές κριτικές και πολλά αφιερώματα!

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για ταινίες του 2018 – Ταινίες Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου appeared first on anthem.gr.

Η περίοδος από τον Ιούνιο μέχρι και σήμερα ήταν αρκετά δύσκολη για το anthem.gr, αφού η αλήθεια είναι πως δε γράψαμε πολλά άρθρα και η στήλη Movie Corner ήταν ένα θύμα, αφού κανένας μας δεν πρόλαβε να δει τις παρακάτω ταινίες εγκαίρως και να βρει χρόνο για αναλυτικά reviews. Πάμε λοιπόν να κάνουμε ένα sum up των ταινιών που είδαμε τους τελευταίους μήνες, άλλες κακές, άλλες καλές και να κρίνουμε. Η σειρά είναι τυχαία και όχι κατά ημερομηνία κυκλοφορίας.

Pirates of the Carribean: Dead Men Tell No Tales

Ειλικρινά όσοι θάψανε αυτήν την ταινία, πρέπει να βγουν να πουν γιατί. Πειρατές της Καραϊβικής βλέπεις, όχι Spielberg και η αλήθεια είναι πως μετά τις απαράδεκτες δύο τελευταίες ταινίες, το franchise ξαναβρίσκει το δρόμο του. Οι επιρροές από τις πρώτες δύο ταινίες είναι ορατές, ο κακός του Javier Bardem είναι πολύ ωραίος, η ταινία εξερευνά νέους θαλάσσιους θρύλους και πρόσωπα και δεν το κάνει έχοντας τις αστοχίες του At World’s End και του On Stranger Tides, αλλά με τη φρεσκάδα Curse of the Black Pearl και του Dead Man’s Chest. Μακάρι να συνεχίσει έτσι.

Wonder Woman

Άργησαν οι κριτικοί να εκτιμήσουν το DC Extended Universe, αλλά εμάς που ήδη μας άρεσε και που ξέραμε ότι με τον Geoff Johns τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, το Wonder Woman μας άνοιξε την όρεξη και για τις επόμενες ταινίες της DC! Είναι μακράν το καλύτερο superhero origin story (ακόμα και από το πρώτο Iron Man), γεμάτο φοβερούς χαρακτήρες, πολύ καλές ερμηνείες, απίστευτα action sequences (ειδικά αυτά που δεν είχαν slow motion συνέχεια) και συνεχείς ανατροπές. Η σκηνοθεσία και η προσέγγιση της Patty Jenkins στον χαρακτήρα είναι καταπληκτική. Ας σταματήσουμε επιτέλους να κρίνουμε κάθε ταινία με γυναίκα πρωταγωνίστρια από το αν είναι αρκετά φεμινιστική ή όχι και ας την κρίνουμε καθαρά γι’ αυτό που προσφέρει, το οποίο ήταν πάρα πολύ καλό.

Spider-Man: Homecoming

Hands down, η καλύτερη περιπέτεια του ανθρώπου-αράχνη μετά το Spider-Man 2 και φυσικά ο καλύτερος Spider-Man που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη (συγγνώμη Tobey Maguire). Η κλάψα των προηγούμενων ταινιών πάει περίπατο και επιτέλους βλέπουμε έναν Spider-Man να πηγαίνει σχολείο (με ηθοποιούς σε αυτήν την ηλικία, όχι 30άρηδες με ρούχα εφήβων), να έχει τους κλασικούς εφηβικούς προβληματισμούς και να χτίζει σχέσεις με τους συνομηλίκους του, αλλά και το μέντορα του, Tony Stark. Ο Vulture του Michael Keaton είναι επικός και εκτός της τελικής μάχης που ήταν κακοσκηνοθετημένη, όλες οι σκηνές δράσης ήταν πολύ ωραίες και έδειχναν ότι θα δούμε έναν παντελώς ανανεωμένο Spider-Man. Σταματήστε να παραπονιέστε που ο Spidey ήταν γιωτόμπαλο ώρες-ώρες, πιτσιρικά Spider-Man έχουμε και ευτυχώς υπάρχει η Marvel και ένα σύμπαν ταινιών που θα τον πλαισιώσει και θα τον δείξει να γίνεται όλο και δυνατότερος και από street level superhero να καταλήξει Avenger.

Dunkirk

Κυρίες και κύριοι, Christopher Nolan. Ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης των τελευταίων χρόνων αφήνει πίσω τις ταινίες με πολύπλοκο σενάριο και για πρώτη φορά θα μιλήσει στην ψυχή σου σχεδόν μόνο με ήχο και εικόνα. Τι να πει κανείς για το έπος που λέγεται Dunkirk, ο Nolan δε δίνει σημασία στις αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά αφηγείται ένα ιστορικό γεγονός με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια. Σημασία δεν έχουν οι χαρακτήρες, σημασία έχουν τα γεγονότα σε αέρα, θάλασσα και μόλο. Το πως συνέβαλλαν τα αεροπλάνα, πως κινήθηκαν οι βάρκες και πως αντιδρούσαν οι στρατιώτες στους βομβαρδισμούς. Ο ήχος και η εικόνα σε βάζουν στο κλίμα, σε σημείο να βυθίζεσαι στην καρέκλα σου και να νομίζεις κι εσύ πως πρέπει να φύγεις από τη Δουνκέρκη, τα practical effects είναι απίστευτα και το sound editing και design είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Το ίδιο ισχύει και για τα καταπληκτικά πλάνα του Nolan, ο οποίος φτιάχνει ένα πολεμικό φιλμ συγκινητικό, ιστορικά ακριβές και πανέμορφο από κάθε άποψη. Καθόλου έκπληξη που κάθε νέα του ταινία λαμβάνει εξαιρετικές κριτικές και ας ελπίσουμε πως αυτή τη φορά θα προταθεί επιτέλους για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.

Cars 3

Οι μόνες παιδικές ταινίες που βλέπω στον κινηματογράφο είναι sequels ταινιών που με μεγαλώσανε και το πρώτο Cars μου άρεσε τόσο πολύ που θυμάμαι μέχρι σήμερα πότε το είδα, με ποιον φίλο, οπότε λογικό να πήγαινα να δω κι αυτό. Η επιστροφή με μία νέα ταινία που θα είχε ως κεντρικό πρωταγωνιστή τον Μακουήν στέφεται με απόλυτη επιτυχία, αφού το Cars 3 χρησιμοποίησε τη δομή του πρώτου σε μεγάλο βαθμό, αλλά η ιστορία αφορούσε θέματα για τα οποία θέλαμε να μάθουμε τι έχει συμβεί, είχε την πλάκα της, αλλά ήξερε και να σε συγκινεί στο σωστό σημείο. Η ελληνική μεταγλώττιση επίσης ήταν πολύ καλή. Πιστεύω ότι ήταν ένα πολύ σωστό κλείσιμο γι’ αυτή τη σειρά ταινιών και δε χρειαζόμαστε τέταρτο Cars, γιατί δεν υπάρχει κάποια άλλη ιστορία να πουν.

War for the Planet of the Apes

Είναι πολύ δύσκολο στη σύγχρονη εποχή του κινηματογράφου να βγει μία τριλογία που διαθέτει μόνο ποιοτικές ταινίες, αλλά με κάποιον τρόπο το franchise του Planet of the Apes τα κατάφερε. Ο Matt Reeves, ο οποίος σκηνοθέτησε και το Dawn of the Planet of the Apes, κάνει κι εδώ εκπληκτική δουλειά και μας αφήνει διψασμένους για το The Batman, ενώ οι μάχες είναι υπέροχες. Ο Andy Serkis για ακόμα μία φορά μαγεύει στο ρόλο του Caesar, όπως και ο Woody Harrelson ως ο κακός της ταινίας που κλείνει επικά την τριλογία. Μακάρι όλες οι τριλογίες να είχαν τη σταθερότητα και τη φρεσκάδα του Planet of the Apes.

Baby Driver

Edgar Wright σημαίνει ποιότητα και για ακόμα μία ταινία μας απέδειξε το γιατί. Το Baby Driver έσκασε με ένα soundtrack γεμάτο μουσικάρες, φοβερούς χαρακτήρες, πολύ καλό σενάριο και 100 κιλά πώρωση. Τόσο οι σκηνές με τα αυτοκίνητα όσο και οι σκηνές δράσης ήταν καλογυρισμένες και η σκηνοθεσία του Wright με τη χρήση μουσικής και τα καταπληκτικά πλάνα σε κράταγε σε αγωνία, και ταυτόχρονα σε έκαναν να κουνάς το κεφάλι ρυθμικά και να πανηγυρίζεις με κάθε κουλ στιγμιότυπο. Με καταπληκτικές ερμηνείες από τους Ansel Elgort, Jon Hamm, Jamie Foxx και Kevin Spacey και πάνω απ’ όλα στυλ, το Baby Driver ήταν ένα έργο διασκεδαστικότατο από τη αρχή μέχρι το τέλος.

Death Note

Μιλάμε για τη μεγαλύτερη προσβολή των Αμερικάνων προς τους Ιάπωνες μετά το Dragonball: Evolution και τη Hiroshima. Ο μόνος λόγος που αξίζει να δεις αυτήν την απαράδεκτη ταινία είναι ο Ryuk του Willem Dafoe που είναι και ο μοναδικός χαρακτήρας που μοιάζει κάπως στο αυθεντικό Death Note. Με τον Kira να μετατρέπεται από πανέξυπνο δολοφόνο σε κλαψιάρη που δεν έχει αίσθηση των δυνάμεων του, τη Mia από νούμερο ένα φαν του σε φλερτάκι και τον L από χλωμό πανέξυπνο μεθοδικό detective σε μαύρο action hero, δεν είναι να απορείς πως αυτή η ταινία αποδείχθηκε τόσο φόλα. Πήρανε μία σειρά που αγαπούσαμε για τα mind games και την έκαναν μία κλασική ταινιούλα δράσης με πολλή βία.

Kingsman: The Golden Circle

Το πρώτο Kingsman ήρθε από το πουθενά και πλέον με αυτό το πολύ καλό sequel ξεφεύγει από μία ταινία-παρωδία του James Bond και χτίζει το δικό του σύμπαν. Μου άρεσε πολύ η Julianne Moore ως κακός, καθώς και το σχέδιο της, η συγκίνηση που σε έκανε να νιώθεις και η πολύ καλή χρήση φλεγματικού και κάφρικου χιούμορ. Το δυνατότερο σημείο της ταινίας είναι μακράν τα απίστευτα action sequences του Matthew Vaughn (ο τρόπος που φιλμάρει σκηνές δράσης πάει τον κινηματογράφο δύο βήματα μπροστά) και η εξαιρετική σκηνοθεσία του γενικότερα.

It 

Το It αποτέλεσε παγκόσμιο φαινόμενο και έσπασε πολλά ρεκόρ στο box office, ωστόσο για κάποιο λόγο στην Ελλάδα το μόνο που ακούω ήταν ότι δεν ήταν αρκετά τρομακτικό. Αυτά παθαίνεις φίλε, όταν ζεις σε μία χώρα που ο κόσμος δεν ξέρει από ταινίες και νομίζει ότι μία ταινία τρόμου πρέπει να είναι 0% υπόθεση και 100% jump scares και αίμα. To It είναι μία καταπληκτική ταινία με φοβερή ατμόσφαιρα, σωστές δόσεις χιούμορ και κυρίως καλογραμμένη υπόθεση και στρατηγικά τοποθετημένα jump scares, κάτι που το διαχωρίζει από το μέσο horror movie της πλάκας και το κάνει ξεχωριστό. Ανυπομονώ τόσο για τη συνέχεια, όσο και για να διαβάσω το βιβλίο.

Blade Runner 2049

To Blade Runner ποτέ δεν ήταν “ένα ακόμα sci-fi”, γι’ αυτό και το sequel του δεν εντάσσεται σε αυτήν την κατηγορία. Το Blade Runner 2049 είναι ένα σύγχρονο κομψοτέχνημα που συνεχίζει τη μυθολογία του κόσμου της αγαπημένης original ταινίας με μία καταπληκτική ιστορία, με σκηνοθεσία υψηλού επιπέδου από τον Denis Villeneuve, sound design-editing και κινηματογραφία που θα είναι σκάνδαλο αν δεν προταθούν για Όσκαρ, ερμηνείες περίεργες, αλλά μαεστρικά καθοδηγημένες και όλα αυτά ντύνονται υπό τους ήχους ενός soundtrack τόσο απόμακρου, αλλά και τόσο ταιριαστού ταυτόχρονα. Είναι η ταινία που θα ενώσει τους ταινιοsnobs και τους νέρντουλες και θα σε διδάξει πολλές αλήθειες μέσα από τις αλληγορίες της για το σύγχρονο κόσμο.

Thor: Ragnarok

Το τρίτο Thor είναι μακράν η καλύτερη ταινία της τριλογίας και μία από τις καλύτερες ταινίες όλου του MCU. Με τον Taika Waititi να σκηνοθετεί καταπληκτικά, το Ragnarok διαθέτει μία πλούσια παλέτα χρωμάτων και μας δείχνει διαφορετικούς κόσμους και πλανήτες, κάνοντας την ταινία την πιο όμορφη οπτικά ταινία της Marvel μαζί με τον Doctor Strange. Όλοι οι χαρακτήρες που σύστησε όπως η Valkyrie και ο Korg κατάφεραν να κλέψουν την παράσταση, ο Thor, o Loki και ο Hulk γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέροντες για το κοινό, ενώ η Hela ως κακός είναι μία από τις καλύτερες σε όλο το σύμπαν. Τέλος για ακόμα μία φορά, η δράση και τα εφέ παραμένουν στο εξαιρετικό επίπεδο που μας έχει συνηθίσει η Marvel με όλες τις μάχες να αποδίδονται εξαιρετικά.

Justice League

Γιατί τόση γκρίνια γι’ αυτήν την ταινία δεν έχω καταλάβει ακόμα. Σίγουρα δεν ήταν τόσο επική όσο θα θέλαμε, αλλά καλώς ή κακώς δεν ήταν η ένωση μίας ομάδας χαρακτήρων που γνωρίζαμε από προηγούμενες ταινίες, αλλά ένα πρώτο εισαγωγικό team-up και γνωριμία των χαρακτήρων μεταξύ τους όπως στο Justice League: Origin. Είχε κάποια προβλήματα με το CGI, το μοντάζ και με το πόσο μέτριος ήταν ο κακός, αλλά κατά τ’ άλλα είχε πιο καλή σκηνοθεσία χωρίς τις συνήθεις υπερβολές του Zack Snyder, όλοι οι χαρακτήρες που είδαμε ήταν πάρα πολύ καλοί και ανυπομονείς να τους δεις σε νέες ταινίες (ειδικά Aquaman-Flash) και η χημεία της ομάδας φαίνεται εξαιρετική. Ας μην προδικάζουμε ότι η DC έχει τελειώσει, το DCEU έχει πολλά ακόμα να δώσει και με τις φετινές ταινίες του, το απέδειξε περίτρανα.

Αυτές λοιπόν ήταν κάποιες από τις φετινές ταινίες που είδαμε και παρ’ ότι δεν προλάβαμε να τους αφιερώσουμε δικό τους άρθρο, θέλαμε να τις σχολιάσουμε και ελπίζουμε σε συχνότερα Movie Corner από την επόμενη χρονιά!

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για τις ταινίες του 2017 appeared first on anthem.gr.