Τίτλος: Ακόμα πιο παράξενα πράγματα
Ιστορίες φαντασίας και τρόμου που ήρθαν από τα ’80s
Εκδόσεις Momentum 2020
Σελίδες: 224
Τιμή: 12,72 ευρώ
ISBN: 978-618-84931-3-1

Συγγραφείς

• Γρηγόρης Ασημίνης
• Άννα-Αλεξανδρίνα Λεάχου
• Γιώργος Τσιρακίδης
• Αγγελική Ράδου
• Αγγέλα Γαβρίλη
• Γιώργος Σαφελάς
• Τζανέτος Καβαλιώτης

Εικονογράφηση εξωφύλλου

• Malk (Νίκος Γιαμαλάκης)

Ακόμα πιο παράξενα πράγματα από τη δεκαετία του ’80…

• Μια σπηλιά γεμάτη ανατριχιαστικούς θρύλους για κανίβαλους στις ακτές της Σκωτίας.
• Ο παράλληλος κόσμος των ονείρων και οι δαίμονες που τα στοιχειώνουν.
• Το βαμμένο με αίμα μυστικό ενός ορεινού χωριού της ελληνικής επαρχίας.
• Οι μυστικές μάχες στην αθέατη πλευρά του αστικού τοπίου της Αθήνας.
• Μια παρέα εφήβων βιώνει έναν τρόμο πολύ αρχαιότερο από τους δαίμονες στα εξώφυλλα των αγαπημένων τους δίσκων.
• Μια παραδοσιακή γιάτρισσα αντιμέτωπη με το τοξικό νέφος του Τσερνομπίλ.
• Μια αινιγματική γυναίκα κόβει βόλτες με τη μηχανή της στη ροκ αθηναϊκή σκηνή της εποχής.

Επτά ιστορίες φαντασίας, τρόμου και δυστοπίας από συγγραφείς διαφορετικών ηλικιών. Κάποιοι έζησαν τα ’80s. Κάποιοι όχι. Όλοι όμως μοιραζόμαστε την ίδια επιρροή από την τέχνη και τη συλλογική κουλτούρα εκείνης της δεκαετίας.

Το «υλικό» της ατομικής αλλά και της συλλογικής μνήμης από τη δεκαετία του ’80 γίνεται η αφορμή και η έμπνευση για ένα αναγνωστικό ταξίδι πίσω στον χρόνο, σε τόπους κοντινούς, μακρινούς ή μιας παράλληλης πραγματικότητας…

Το σίγουρο είναι ότι οι ιστορίες αυτής της συλλογής διαβάζονται ακούγοντας τα αγαπημένα σας eighties κομμάτια δυνατά!

Περιεχόμενα

1. Μέταλ, μπύρα και κανίβαλοι – Γρηγόρης Ασημίνης
2. Όταν οι δαίμονες κλαίνε – Άννα-Αλεξανδρίνα Λεάχου
3. Σλάσερ – Γιώργος Τσιρακίδης
4. Το Κόκκινο Δάσος – Αγγελική Ράδου
   Αυτή – Αγγέλα Γαβρίλη
5. Βρώμικος χρόνος – Γιώργος Σαφελάς
6. Η Μοίρα της ροκ – Τζανέτος Καβαλιώτης

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο και στο κατάστημα του webzine μας, Anthem Effect (Λυκούργου 70 – Καλλιθέα). Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να κλικάρετε εδώ.

Πρόσφατα “ανακρίναμε” δύο από τους συμμετέχοντες της συλλογής (Αγγελική Ράδου & Γρηγόρης Ασημίνης). Για να διαβάσετε τις συνεντεύξεις με τους συγγραφείς των εκδόσεων Momentum, μπορείτε να πατήσετε εδώ!

The post Ακόμα πιο παράξενα πράγματα από τις Εκδόσεις Momentum! appeared first on anthem.gr.

Λίγη ώρα πριν τα Reflections για τα 80 χρόνια Batman, εγώ και ο Νικόλας είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με δύο από τα βασικότερα μέλη του Comic Cultura, ενός εξαιρετικού περιοδικού με comic θεματολογία, το οποίο διατίθεται μέσω της πλατφόρμας Issuu. Συζητήσαμε με τον Ίωνα Αγγελή, εμπνευστή και αρχισυντάκτη του Comic Cultura, και συντάκτη του Smassing Culture, και τον Σπύρο Ανδριανό, μόνιμο συνεργάτη του Comic Cultura, και κάτοχο του blog για τα κόμικς, Comicmaniacs.

Τ: Πώς ξεκίνησε το Comic Cultura και από ποιους;

Ι: To Comic Cultura ξεκίνησε από εμένα, τον Ίωνα Αγγελή, και τον Σπύρο Ανδριανό. Αρχικά ως μία προσπάθεια για να υπάρξει ένα περιοδικό με κυρίως αρθρογραφία για τα κόμικς, με ιδέες για εφημερίδα ή έντυπο. Τελικά εξελίχθηκε όσο περνούσε ο καιρός. Η έμπνευση ήρθε το καλοκαίρι του 2018.

Ν.: Σαν έντυπο ή σαν ένθετο;

I.:Ή σαν έντυπο είτε σαν μία μικρή εφημερίδα…

Σ.: Πώς ήταν το «Καρέ-Καρέ» ίσως…

Ι.: Κάτι παρόμοιο. Αλλά τελικά αποφασίσαμε να γίνει ψηφιακό.

Σ.: Τον Νοέμβρη του ’18, καταλήξαμε στη μορφή του ψηφιακού περιοδικού.

Ι.: Επειδή παρακολουθούσα τι συνέβαινε στο issuu, είπα «Να μια πλατφόρμα που μπορούμε να εκφραστούμε κι εμείς». Και από κόμικς στο περιοδικό ξεκινήσαμε με δύο strip στο πρώτο τεύχος και από το δεύτερο και μετά βάζαμε όλο και περισσότερα comics. Το έχουμε κάπως 50-50 πλέον…

Σ.: Αρθρογραφία και comics γνωστών και νέων καλλιτεχνών.

Τ.: Πείτε μας μερικούς κομίστες και αρθρογράφους που συμμετέχουν.

Σ.: Αρθρογράφος είναι κι ο Ίωνας, είμαι κι εγώ, ο Γιώργος ο Σαφελάς, τα παιδιά από το Smassing Culture, η Λένα Τζιογκίδου…

Ι.: Ο Λάζαρος Κολαξής από το This is not a blog, ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο Διονύσης Τζαβάρας, ο Γιάννης Ιατρού και πολλοί άλλοι. Από κομίστες τον Κωνσταντίνο Κάτσο, τον Άρη Λάμπο, τον Θανάση Καραμπάλιο, την Φωτεινή Τυροβούζη, τον Λέανδρο, την Aniro, τον Σάββα Αμπατζίδη, τον Κώστα Μπεκιάρη, τον Παναγιώτη Τσαούση, τον Σπύρο Ανδριανό, τον Soloúp, τον Θοδωρή Παπαδόπουλο, και πάρα πολλούς άλλους, που συμπεριλαμβανομένου αυτούς που θα ακολουθήσουν στα επόμενα τεύχη, θα άγγιζε ώρα η απαρίθμηση. Γενικώς, το κάθε τεύχος προσθέτει και νέα άτομα στην ομάδα του, τόσο στα comics όσο και στα άρθρα, επειδή γενικότερα θέλουμε να έχουμε πολυφωνία και να πειραματιζόμαστε.

Ν.: Αυτό ήθελα να σε ρωτήσω κι εγώ. Φαντάζομαι ότι κάθε τεύχος είναι διαφορετικό. Δεν είναι ότι «θα βάλουμε τόσα comics και τόσα άρθρα».

Σ.: Μολονότι είναι ψηφιακό περιοδικό, κι αν έχουμε δυο-τρεις σελίδες στο ένα τεύχος παραπάνω δε χάθηκε ο κόσμος, προσπαθούμε να έχουμε τον ίδιο αριθμό σελίδων και να μοιράζονται τα comics με τα άρθρα. Σε κάθε τεύχος έχουμε ένα διαφορετικό αφιέρωμα. Ένα διαφορετικό κεντρικό θέμα.

Ν.: Υπάρχει δηλαδή ένας βασικός άξονας και ταυτόχρονα υπάρχουν και άλλα.

Τ.: Ένα παράδειγμα κεντρικού θέματος;

Ι.: Στο τρίτο τεύχος μιλήσαμε για το diversity στα comics, τόσο για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, όσο και γενικότερα. Το εξώφυλλο υμνεί το diversity, καθώς μας παρουσιάζει τους Ρομά, ενώ στο τέταρτο συζητήσαμε για τα βραβεία Eisner. Θέλω και να προσθέσω κάτι, πάνω σε αυτό που είπε ο Σπύρος προ ολίγου: Δεν έχουμε συγκεκριμένες σελίδες πάντα. Κινούμαστε στο 50-50. Ισχύει αυτό. Από τη στιγμή όμως που εμείς δεν πληρώνουμε τους καλλιτέχνες και τους αρθρογράφους κι επειδή πολλές φορές μπορεί κάποιος να μην προλάβει να ετοιμάσει το υλικό που κανονίσαμε, έχουμε δηλαδή τέτοιου είδους ανατροπές, δεν έχουμε κάποιο προκαθορισμένο πρόγραμμα. Έχουν υπάρξει και περιπτώσεις που το πρόγραμμα αλλάζει και μία εβδομάδα πριν κυκλοφορήσει το τεύχος.

Σ.: Αυτό παντού συμβαίνει. Απλώς εμείς τρέχουμε και δε φθάνουμε μετά. Ειδικά ο Ίωνας θα γεράσει πριν την ώρα του.

Ν.: Νομίζω είναι φυσιολογικό, όταν συνεργάζεσαι με πάρα πολλά άτομα, κάποιος να μην προλάβει.
Τ.: Τα deadlines είναι αυστηρά ή έχετε αφήσει πιο ελαστικά περιθώρια;

Σ.: Στην αρχή μας κάνει αυστηρά deadlines, αλλά κατά την πορεία, όπως είπε κι ο ίδιος, ακόμη και δυο-τρεις μέρες πριν κλείσει το τεύχος παραδίδονται άρθρα έως και κόμικς.

Ι.: Όχι, δεν έχουμε deadlines συγκεκριμένα, το αφήνουμε αόριστο. Πλέον επικοινωνούμε πολύ καιρό πριν με τους αρθρογράφους και τους καλλιτέχνες.

Ν.: Σας έχουν δώσει ποτέ έτοιμο κείμενο, ή κάπου αλλού δημοσιευμένο;

Σ.: Όχι. Προσπαθούμε να μην παίρνουμε δημοσιευμένα κείμενα, αν και στα πρώτα τεύχη είναι η αλήθεια ότι τα δικά μου κείμενα προέρχονταν από το blog μου, το Comic Maniacs, με κάποιες παραλλαγές: Πρόσθετα κάτι, αφαιρούσα κάτι άλλο. Αυτό όμως γινόταν λόγω έλλειψης χρόνου. Οι περισσότεροι δίνουν πρωτότυπα κείμενα. Και με το Smassing Culture γινόταν και γίνεται αυτό. Τα είχαν βάλει στο site τους και μετά σ’ εμάς. Και αυτό γινόταν όμως λόγω έλλειψης χρόνου. Σε κάποιους συνεργάτες, που δεν αποτελούν τη μόνιμη συντακτική ομάδα, τα κείμενα είναι πάντοτε πρωτότυπα.

Ι.: Πάνω σ’ αυτό να προσθέσω κι εγώ ότι μερικές φορές βάζουμε κείμενα από άλλα sites, μόνο επειδή τυχαίνει να έχουμε στήλες για κριτικές σε comics και ταινίες. Όπως και να ‘χει, αν θέλω να βάλω μια κριτική σε ένα comic, μπορεί ο Σπύρος να έχει ήδη γράψει, οπότε θα χρησιμοποιήσω πάλι εκείνη. Απλά, σε κάθε κείμενο που έχουμε ήδη βάλει μέσα, ή θα πέσει κόψιμο, ή θα πέσει μία νέα εκδοχή του ίδιου αρθρογράφου. Εγώ θεωρώ ότι όλα είναι πρωτότυπα τα κείμενα. Ακόμη και αν τα ανακυκλώνουμε, γίνονται αλλαγές.

Σ.: Τίποτα δεν είναι ολόιδιο δηλαδή. Copypaste δεν κάνουμε στο Comic Cultura.

T.: Ερώτηση. Στα περιοδικά υπάρχουν πλατφόρμες όπως το Spotify, οι οποίες μπορούν να σου δώσουν βήμα κι ένα μεγαλύτερο κοινό ίσως;

Ι.: Επειδή είχα ψάξει σε κάποια φάση τι γίνεται, να ξεκαθαρίσω πως από το πρώτο τεύχος ξεκίνησα με το Issuu, επειδή ήταν η πιο γνωστή σε έμενα πλατφόρμα, αν και έπειτα συνειδητοποίησα πως όσο καλό κι αν φαίνεται δεν είναι. Είναι μεν μία δωρεάν πλατφόρμα, όπου μπορείς να ανεβάζεις τεύχη, αλλά όπως και να ‘χει αναλυτικά στατιστικά δεν υπάρχουν. Ηλικιακό κοινό αναγνωστών π.χ.. Δεν μου δίνει διάφορα. Μου δίνει μόνο αναγνώσεις όπου και πάλι υπάρχουν πολλά προβλήματα. Για να έχεις μια καλύτερη ανταπόκριση με το Issuu πρέπει να πληρώσεις το premium πακέτο.

Τ.: Ξεχνάς δηλαδή πρόσβαση σε Analytics.

I.: Ναι. Δεν έχουμε πολλά στατιστικά. Έχουμε μόνο τα 3-4 βασικά. Όπως και να ‘χει δεν είναι εξυπηρετικά. Επειδή όμως είχα ψάξει αρκετά, υπάρχουν μερικές πλατφόρμες, οι οποίες όμως δεν πάνε καθόλου καλά σε επισκεψιμότητα. Δεν έχουν καν πολλά ανεβάσματα από περιοδικά. Αλλά ναι. Είναι φτωχός αυτός ο χώρος. Και ψηφιακά, πέρα από εμάς, μόνο μέσω κάποιας ιστοσελίδας μπορεί ένας δημιουργός να ανεβάσει κάποιο comic ή μέσω του deviant art.

Σ.: Κάπως έτσι. Βέβαια εγώ κομίστας δεν βάζω εκεί μέσα (deviant art) γιατί φοβάμαι μην μου πάρουν ιδέες. Δεν ξέρω αν κατοχυρώνομαι ως δημιουργός. Πετάνε ένα copyright και όλα καλά. Δεν ξέρω αν κατοχυρώνονται.

Ν.: Πλατφόρμες για περιοδικά δεν υπάρχουν, αλλά για comics έχουμε δει. Έτσι;

Ι.: Ναι, στην Ελλάδα το So Comic είναι το πιο γνωστό.

Ν.: Και στο εξωτερικό έχουν αναδειχθεί.

Τ.: Πώς μπορεί κάποιος να κατεβάσει κάθε τεύχος του Comic Cultura;

Ι.: Μέσω επικοινωνίας στη σελίδα μας στο facebook, είτε mail και λοιπά.

Τ.: Από το Issuu;

Ι.: Μέσα από το Issuu όχι δεν μπορεί. Πρέπει να βάλουμε το premium πακέτο και να πληρώσουμε ώστε να ελευθερώσουμε αυτή την επιλογή. Υπάρχει στα σκαριά μία ιδέα, μήπως κάνουμε κάποιο site δικό μας, αλλά οι απόψεις μεταξύ των μελών διαφέρουν. Αλλά όπως και να ΄χει, για να κατεβάσει κάποιος το τεύχος, πρέπει να επικοινωνήσει με μας. Δεν γίνεται αλλιώς.

Ν.: Δε θα μπορούσατε να το δώσετε σε κάποιο site και να το κατεβάσουν από εκεί;

Ι.: Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχουμε δοκιμάσει, αλλά μπορούν να το ανεβάσουν στο site τους ποστάροντας το link, αλλά και πάλι οι αναγνώσεις δεν προσμετρούνται στο Issuu. Αυτό δημιουργεί ένα ακόμη πρόβλημα, ότι έχουμε εμείς 2000 κάτι αναγνώσεις. Τη στιγμή που έχει ανεβεί στο Smassing για παράδειγμα ως copied link δεν προσμετράτε. Στα blogs γίνεται κανονικά, αλλά σε sites διαφέρει το πράγμα.

Τ.: Είδαμε ότι ο Μπλε Κομήτης σταμάτησε την λειτουργία του. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Ν.: Είναι σημάδι των καιρών ή οφείλεται στην έλλειψη ενδιαφέροντος από μεγάλο μέρος του κοινού.

Σ.: Εγώ δε θέλω να πιστέψω ότι η έντυπη μορφή του comic έχει πεθάνει ή έχει σβήσει. Μολονότι αυτό λένε και άνθρωποι που ακόμη ασχολούνται με τα comics, που ζούνε από αυτό. Σαν μαγαζάτορες πχ. Από τη μία γίνονται εκδηλώσεις, γίνονται φεστιβάλ, βλέπεις ότι κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και από την άλλη δεν μπορεί να επιβιώσει ένα περιοδικό. Δεν μιλάμε τώρα για πολλά. Να υπήρχανε καμιά δεκαριά και να λέγαμε ότι το ένα τρώει το άλλο ή ότι δεν μπορεί να σηκώσει η αγορά τόσα. Ένα περιοδικό και δεν μπορεί να επιβιώσει; Κάπου είναι αντιφατικά αυτά τα πράγματα. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι ακόμη δεν έχει πεθάνει η έντυπη μορφή του comic. Σίγουρα υπάρχει μία πτώση σε πωλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο.

Τ.: Θα σου πω ένα ελληνικό φαινόμενο και θέλω τη γνώμη σου σε αυτό. Βγαίνει ένα comic, θα δούμε 2, 3, 4, 5 τεύχη, επειδή είναι διάσημο και θα πουλήσει στην αρχή, και μετά θα εξαφανιστεί. Δε θα βγει η συνέχεια. Το έχουμε ζήσει πολλές φορές.

Σ.: Άμα είναι ξένο comic, έχει να κάνει με τα δικαιώματα. Ή κάνει κάτι ο εκδότης, που δεν ευχαριστεί τον ξένο εκδότη, και του παίρνει τα δικαιώματα. Δηλαδή, αν εμένα μου δώσει ο Bonelli να βγάλω comic και πάω και βάλω και Spiderman μέσα, θα μου πάρει και τα δικαιώματα ο Bonelli, θα τ’ ακούσω και από την Marvel.

T.: Άρα δεν πιστεύεις ότι μπορεί να είναι παθογένεια κάποιου εκδοτικού οίκου, που πάει να μαζέψει π.χ. λεφτά στην αρχή και στη συνέχεια το αφήνει τελείως; Εμένα εκεί πηγαίνει το μυαλό μου.

Σ.: Κι αυτό γίνεται! Εγώ θεωρούσα ότι, ενώ στη δεκαετία του ΄60 και ΄70 έβγαιναν ένας σκασμός περιοδικά, οι περισσότεροι Έλληνες εκδότες ήταν λιαν επιεικώς τσαρλατάνοι. Λίγοι ήταν οι σωστοί επιχειρηματίες. Ένας Τερζόπουλος πχ. Οι άλλοι ήταν άρπα κόλλα. Τώρα όμως, τα τελευταία χρόνια, ότι βγαίνει από Έλληνες εκδότες είναι καλό.

Ι.: Επειδή είμαι ιδιαίτερα νέος στο χώρο και το Comic Cultura με βοήθησε να γνωρίσω πράγματα, θεωρώ ότι το πρόβλημα του Κομήτη, ήταν πως επρόκειτο για ένα αρκετά μονοδιάστατο περιοδικό. Ζούμε σε μία εποχή που ζητάμε το τέλειο πλέον, ο Κομήτης αυτή τη στιγμή έδινε τέλειες ιστορίες, ωραία κείμενα, λίγα αλλά καλά, τα γραφιστικά του ήταν οκ, όχι κάτι ιδιαίτερο. Αλλά επαναλάμβανε ένα συγκεκριμένο μοτίβο. Εγώ θεωρώ ότι κούρασε. Εμένα όχι, τον Σπύρο όχι, αλλά ίσως έναν άλλον αναγνώστη, που δεν έχει την ίδια τρέλα με εμάς. Ο μπλε κομήτης δεν πειραματιζόταν.

Σ.: Θέλω να προσθέσω κάτι σε αυτό που είπε ο Ίωνας, για το μονοδιάστατο. Καλώς ή κακώς, τα περισσότερα περιοδικά ακολούθησαν τη συνταγή της Βαβέλ. Και το 9 της Ελευθεροτυπίας και ο Μπλε Κομήτης, κάτι που εμείς θέλουμε να το αποφύγουμε στο Comic Cultura και ευτυχώς το έχουμε καταφέρει. Πράγματα που ίσως δεν άρεσαν στον αρχισυντάκτη τους, τα αγνοούν τελείως και βάζουν μόνο όσα τους αρέσουν. «Τι μου αρέσει εμένα; Μου αρέσει το ευρωπαϊκό comic; Ε μόνο ευρωπαϊκό comic θα μπαίνει μέσα. Δε θα βάλω αμερικάνικο, δε θα βάλω manga». Δεν πάει όμως έτσι. Ο αείμνηστος ο Άγγελος Μαστοράκης στο «9» της Ελευθεροτυπίας, λάτρευε  την Επιστημονική Φαντασία. Το διήγημα ήταν μόνο Επιστημονικής Φαντασίας. Το κοινό σου όμως δεν είναι μόνο αυτό. Μπορεί στον άλλο να αρέσει το horror. Βάλε κι ένα κείμενο horror. Ή δεν είχε βάλει τίποτα αμερικάνικο. Το μοναδικό αμερικάνικο comic που μπήκε στο «9» όλα αυτά τα χρόνια, ήταν το «League of Extraordinary Gentlemen». Δεν μπήκε κάτι άλλο αμερικάνικο. Δε μπορεί να είναι όλα άχρηστα. Εντάξει, μπορεί να μη σου αρέσουν οι σούπερ ήρωες. Θα πεις εγώ δε θα βάλω Batman και Spiderman και κλωτσοπατινάδα. Δεν είναι όμως όλα άχρηστα. Υπάρχουν και κάποια καλά. Βάλε Image.

I.: Πάνω στον Μπλε Κομήτη θέλω να προσθέσω και κάτι ακόμη. Να ξεκαθαρίσουμε κατ’ αρχήν ότι ο Κομήτης είχε μερικές βάσεις. Ζητούσε εξαιρετική ποιότητα comic, τέλειο σενάριο, τέλειο σχέδιο, την καλύτερη συνέντευξη, τα καλύτερα κείμενα. Όταν βάζεις τόσο ψηλά τον πήχη τα πράγματα δυσκολεύουν. Είχαν θέσει ψηλά τον πήχη και σε θέμα χαρτιού, στην ποιότητα εκτύπωσης που εγώ το θεωρώ το καλύτερο χαρτί και το οποίο προμηθεύονταν από το εξωτερικό, δεν είναι καν ελληνικό αυτό το χαρτί. Είχαν θέσει τόσο ψηλά τον πήχη, κάτι που ίσως να προκαλέσει πρόβλημα και σε εμάς αν προχωρήσουμε σε έντυπο, αλλά και σε άλλα περιοδικά. Ο Κομήτης ήταν τόσο τέλειος σε μερικά βασικά τεχνικά θέματα. Ίσως γίνουν συγκρίσεις. Αν εγώ βγω τώρα έξω, με ένα Comic Cultura έντυπο, θα αντιμετωπίσω σύγκριση.

Σ.: Από τη Βαβέλ και μετά συμβαίνει διαρκώς βέβαια αυτό, γιατί η Βαβέλ έκανε το πιο μεγάλο ΜΠΑΜ και διατηρήθηκε τόσα χρόνια, οτιδήποτε βγαίνει πάντοτε το συγκρίνουμε με τη Βαβέλ.

T.: Ισχύει ακόμη αυτό; Έστω, να δεχτώ ότι ένας συλλέκτης ή παλιότερος αναγνώστης θα το συγκρίνει με τη Βαβέλ. Ένας νέος που είναι 17-18 χρονών, όπως ο Ίωνας, που δεν έχει τα ίδια βιώματα, θα κάνει τη σύγκριση;

Σ.: Όταν του μιλήσουν για τη Βαβέλ θα την κάνει τη σύγκριση.

Τ.: Θέλω να πω ότι ζούμε σε μία εποχή μετά την κρίση, έχουν αλλάξει κάποια πράγματα και πλέον οι νέοι έχουν άλλες προσδοκίες. Μπορεί ναι μεν οι παλαιότεροι να είναι κάπως πιο «κολλημένοι», αλλά οι νέοι αναγνώστες είναι πιο «προσγειωμένοι».

Ι.: Ως 17-χρονος, όπως και προείπα, ζούμε σε μία εποχή που τα θέλουμε όλα τέλεια. Και η γενιά μου το πιστεύει αυτό. Έχουμε τοποθετήσει πολύ ψηλά τον πήχη. Εντάξει, κι εμείς που είμαστε πιο πολύ της κουλτούρας άνθρωποι, ίσως είμαστε και πιο συμβατικοί.

Σ.: Αν δεις ότι γίνεται πραγματική προσπάθεια με μεράκι, παραβλέπεις και κάποια τεχνικά προβληματάκια που θα υπάρχουν.

Ι.: Δε διαφωνώ σε αυτό.

Σ.: Ο κάθε ένας αναγνώστης, ξεχωριστά σαν οντότητα, θα είναι ευχαριστημένος όταν γίνεται το δικό του. Αν δείτε περιοδικά που έχουν στήλη αλληλογραφίας, ο καθένας κάνει τις προτάσεις του και αυτές τις θεωρεί σωστές. Αυτό που λέω εγώ θα γίνει. Βάλε αφίσες. Βάλε αφιέρωμα. Κάνε εκείνο. Κάνε το άλλο. Αλλιώς δε θα αγοράσω ξανά. Ο Έλληνας αναγνώστης εμ δεν αγοράζει, δε γκρινιάζει κι από πάνω. Αν ακούσεις τι ζητάει ο Έλληνας αναγνώστης…

Ι.: Εμείς πάλι καλά δεν το έχουμε βιώσει ακόμη αυτό. Δεν υπάρχουν πολλές απαιτήσεις από εμάς.

Σ.: Βάλε στήλη αλληλογραφίας να σου πω εγώ (γέλια).

Ι.: Το περιμένω πως και πως η αλήθεια είναι. Θέλω προτάσεις από τους αναγνώστες. Τους ζητάω πολλές φορές να μου σχολιάσουν το τεύχος. Ζητάω την κριτική.

Ν.: Είναι αυτό, ότι είμαστε μικρό κοινό και ταυτόχρονα θέλουμε τα πάντα να συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις μας.

Ι.: Ακόμη κι αν ακούς τους πάντες, πρέπει να έχεις κι εσύ κριτική σκέψη. Δηλαδή αν έρθει κάποιος με μία πρόταση ανέφικτη, θα του πω ωραία πρόταση, αλλά δε γίνεται.

Ν.: Είπατε πριν ότι ο Μπλε Κομήτης ήταν λίγο μονοδιάστατος. Ήταν τι άρεσε στον αρχισυντάκτη ή τη συντακτική ομάδα, γιατί μπορεί και να συμπίπτουν τα γούστα. Η πολυσυλλεκτικότητα είναι ένας παράγοντας επιτυχίας ή κάπου χάνεται η μπάλα;

Σ.: Εγώ νομίζω πως ναι. Γιατί καλύπτεις πλέον όλες τις ανάγκες των αναγνωστών σου. Ένας που του αρέσει το αμερικάνικο comic, δε θα αγόραζε Μπλε Κομήτη. Θα σου πετούσε κάτι καλό μέσα, θα το ‘χε πάρει κι αυτός. Όταν στο απορρίπτουν όμως, σου λένε «όχι αυτό δε θα μπει εδώ μέσα, με τίποτα», τότε τι γίνεται; Έπρεπε να γίνει το σχίσμα στη Βαβέλ για να πάει ο συχωρεμένος ο Μπαζίνας να βγάλει το «Dark Knight Returns» του Miller. Η Βαβέλ δε θα το είχε βγάλει ποτέ. Αμερικανιά θα ‘λεγε. Κι ας σατίριζε ο Μίλλερ την Αμερική και τα ιδανικά της.

Ι.: Επειδή κι εγώ είμαι πολιτικά φορτισμένος σε κάποια θέματα και μπορεί να συμφωνούσα με τη Βαβέλ σε μερικά από αυτά, όπως και να ‘χει σαν αρχισυντάκτης δέχομαι comics, επικοινωνώ με καλλιτέχνες. Εμένα μου αρέσει το πολιτικό comic ή το horror. Δεν θέλουμε όμως να κάνουμε ένα περιοδικό αποκλειστικά horror ή αποκλειστικά political. Για αυτό και ψάχνουμε πολυφωνία. Να είναι πολυδιάστατο αυτό που δίνουμε έξω.

Σ.: Και δε σημαίνει ότι θα σου βγει και πάντα. Μπορεί κάτι να μη σου βγει. Να μην άρεσε σαν τεύχος. Το έκανες όμως. Το προσπάθησες.

Ν.: Πώς βλέπετε τους Έλληνες εκδότες όσον αφορά τα comics; Υπάρχουν λίγοι μεγάλοι παίκτες. Πώς βρίσκετε την αγορά;

Τ.: Είναι φυσιολογικό να υπάρχει ένα τέτοιο ολιγοπώλειο;

Ι.: Επειδή έχουμε επικοινωνία με τους περισσότερους εκδότες, πλέον το αναγνωστικό κοινό είναι μικρό. Πχ με την Τζέμα, με την οποία πρόσφατα έχω μια επικοινωνία, βλέπω ότι τα τιράζ που βγάζουν είναι πολύ μικρά. 500, 1000. Βλέπεις τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά, ο οποίος συνεχίζει με ένα συγκεκριμένο μοντέλο, αλλά και πάλι τα τιράζ του τα έχει κόψει. Η Polaris, με τον Μπλε Κομήτη, ίσως έχασε από αυτό. Δεν ξέρω τι τιράζ είχε ο Μπλε Κομήτης, σίγουρα είχε τεράστιο, αν συγκρίνουμε με τα νούμερα του πρώτου τεύχους, που άκουσα πως πέρασαν τις 3000.

Σ.: Δεν υπάρχουν μεγάλα τιράζ πλέον. Ξεχάστε τα. Κάποτε το Μίκυ Μάους πουλούσε 300.000 αντίτυπα τη βδομάδα και τώρα ζήτημα να πουλάει 1000. Έχουν αλλάξει οι εποχές. Με την τηλεόραση, τα videogames, τα social media. Πάντως εγώ πιστεύω ότι οι Έλληνες εκδότες, όσοι έχουν απομείνει, οι άνθρωποι είναι ρομαντικοί και απλώς αγαπάνε το μέσο και βγάζουν. Κέρδος δεν έχουν. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Ι.: Βλέπεις όμως ότι υπάρχουν και μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι, πχ Πατάκης ή Ίκαρος, οι οποίοι βγάζουν comics. Εκείνοι θα βγάλουν ένα δύο το χρόνο, τα οποία έχουν το προνόμιο ότι θα πάνε στα ΕΒΚ, θα πάρουν κάμποσα βραβεία. Ξέρουν ότι θα έχουν τεράστια αποδοχή. Και αυτό που διάβασα πρόσφατα, ο «Γιαννούλης Χαλεπάς», το βιογραφικό αυτό comic που έκανε ο Θανάσης ο Πέτρου με τον Δημήτρη τον Βανέλλη, ήταν ένα απίστευτο comic. Έπαθα την πλάκα μου. Και είχε βγει από τον Πατάκη. Και ο Πατάκης γενικώς βγάζει πολύ καλές εκδόσεις κόμικς τελευταία.

Σ.: Έχει μπει στο παιχνίδι. Βγάζει και καλές δουλειές.

Ν.: Από το comic πάντως, οι περισσότεροι εκδοτικοί «μπαίνουν» μέσα.

Τ.: Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η επιβίωση για τους δημιουργούς που βρίσκονται στον ελλαδικό χώρο; Είναι κι εκείνοι ρομαντικοί, όπως οι εκδότες;

Σ.: Εκείνοι δεν είναι απλώς ρομαντικοί. Κουβαλούν και μία δόση τρέλας. Σου μιλάω εκ πείρας. Το κάνουμε επειδή αυτό το πράγμα μας αρέσει. Ξέρουμε εξ’ αρχής ότι λεφτά δε θα βγάλουμε από αυτό. Εγώ δηλαδή, δύο άτομα ξέρω που να έχουν βγάλει λεφτά στην Ελλάδα με τα comics τους, με τις δημιουργίες τους. Ο πιο γνωστός ο Αρκάς. Από ‘κει και πέρα, αν δεν απορροφηθούν από την αγορά του εξωτερικού, δεν βγάζεις λεφτά στην Ελλάδα από το comic. Εκτός αν γίνεις ελαιοχρωματιστής ή κάνεις κανένα εξώφυλλο για κάποιο παραμυθάκι. Άλλο εικονογράφηση και άλλο το κόμικ.

Ν.: Επειδή στο comic μπορεί να υπάρχει και σεναριογράφος και σχεδιαστής, ποιος από τους δύο επιβιώνει πιο εύκολα; Γιατί αν είσαι σεναριογράφος, δεν μπορεί εύκολα από το βιβλίο να πας στο comic. Έχει τις ιδιαιτερότητές τους.

Σ.: Και για τους δύο είναι δύσκολο, αλλά για το σχεδιαστή περισσότερο.

Ι.: Εγώ θεωρώ ότι υπάρχουν τρεις Τέχνες που συνδυάζονται άμεσα: Λογοτεχνία, Comic, Κινηματογράφος. Η Λογοτεχνία είναι αυτό, τέλος. Τα Comics έχουν και Λογοτεχνία και Ζωγραφική. Ενώ ο Κινηματογράφος συνδυάζει τα υπόλοιπα δύο και σου βάζει και την κάμερα. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο. Πάρα πολλοί λίγοι ζουν από αυτές τις Τέχνες. Και στα κόμικς, μιλάμε για περιπτώσεις καλλιτεχνών που τα ονόματά τους τα έχουμε δει εκατοντάδες φορές, είτε σε περιοδικά, είτε σε άλμπουμ, αλλά ναι, οι περισσότεροι είναι ρομαντικοί. Ο καθένας έχει τη δουλειά του και θα κάνει κι ένα comic.

Σ.: Και το Comic Cultura για ρομαντικούς λόγους έγινε. Για την τρέλα μας.

Τ.: Κλασσική ερώτηση που κάνουμε στην εκπομπή και θα ήθελα να μου απαντήσετε ξεχωριστά. Marvel ή DC;

Σ.: Εγώ τρέφω αγάπη και για τις δύο εταιρίες. Έχω μεγαλώσει με comics τους, τα συλλέγω χρόνια, σίγουρα όμως ένα μέρος στην καρδιά μου για την Marvel. Αυτό δε σημαίνει ότι απορρίπτω τη DC ή βάζω διλήμματα. Σίγουρα έχω μία σχέση καλύτερη με τη Marvel, αλλά και τη DC την αγαπώ. Και δεν ασχολούμαι με τις ταινίες για να σχολιάσω τα Cinematic Universes. Μιλάω για τα comics.

Ι.: Από άποψη comics, ότι και να κάνεις, η DC είναι κορυφή. Είμαι πολύ κάθετος, γιατί η DC πειραματίστηκε τόσο καιρό. Έκανε και κάνει τρομερά πράγματα. Η Vertigo έκλεισε, κλαίμε ναι.

Σ.: Αυτό ήταν τρομερό δηλαδή με τη Vertigo; Ή το New 52 το θεωρείτε επαναστατικό; Ξέγραψαν μέσα σε ένα χρόνο και γύρισαν οι μισοί ήρωες εκεί που ήταν; Οι άλλοι μισοί έχουν μείνει στο New 52 κι είναι ένας αχταρμάς;

Ν.: Είναι λίγο αχταρμάς, αλλά έβγαλε και ωραίες ιστορίες το New 52.

Σ.: Βεβαίως έβγαλε.

Ι.: Στις ταινίες, επίσης, αν μου πεις ότι η DC είναι καλύτερη, πάλι θα έχουμε θέμα. Είμαι φουλ Marvel. Εγώ θεωρώ ότι η DC βέβαια αρχίζει και πειραματίζεται. Πχ το Joker που έρχεται σύντομα. Όπως και να ‘χει, η Marvel έχει ένα μοντέλο που λειτουργεί και μου αρέσει. Μιλάμε για ταινίες, όπως το Endgame, την πιο επική ταινία που έχει βγει. Γι’ αυτό πρέπει να τα λέμε.

Τ.: Ποια είναι τα αγαπημένα σας αναγνώσματα, όσον αφορά τα comics;

Ι.: Εγώ ξεκίνησα με τα κλασικά: Λούκυ Λουκ, Αστερίξ. Αλλά μέσα σ’ όλα αυτά διάβαζα πάρα πολύ Μπλεκ και Μαρκ. Και μετά απέκτησα κόλλημα με την Ντίσνεϊ. Είχα μείνει πολλά χρόνια σ’ αυτό το όριο των 80s, των κλασικών comics και όχι Βαβέλ και λοιπά. Νομίζω ότι γύρω στα 15 μου άρχισα να ψάχνω το αντικείμενο ιδιαίτερα. Σιγά-σιγά. Κομήτης, Βαβέλ, 9. Τώρα σε καλύτερα comics, σίγουρα «Οι νέες περιπέτειες του Φάντομ Ντακ» είναι κορυφή από κάθε άποψη. Το Dark Knight Returns σίγουρα. Ήταν απίστευτο. Και το Watchmen. Πολύ κλασικές επιλογές. Αλλά και το Colombo του Altan ήταν τρομερό. Το «Saga», επίσης. Το «Understanding Comics» του Scott McCloud, το οποίο το διάβασα το Πάσχα, και μου άλλαξε την όλη μου αντίληψη για τον χώρο. Τελευταίο ήταν το «Mister Miracle» του Tom King. Σίγουρα έχω ξεχάσει πολλά να αναφέρω.

Σ.: Εγώ, όπως όλα τα παιδιά, ξεκίνησα με της Ντίσνεϊ, Μίκυ Μάους, Λούκυ Λουκ και Αστερίξ. Αρχές ’80 γνώρισα τα υπερηρωικά comics κι έγινα μανιώδης συλλέκτης μέχρι και σήμερα. Αλλά γενικά μου αρέσει και η Γαλλοβελγική Σχολή και Manga έχω διαβάσει και το ερωτικό comic μου αρέσει. Δεν υπάρχει κάτι που να μην μου αρέσει στα comics. Σίγουρα στα Αμερικάνικα έχω μία μεγαλύτερη αγάπη. Έχω διαβάσει τα περισσότερα.

Ι.: Πάντως το comic που θεωρώ καλύτερο όλων των εποχών και έχω ως σημείο αναφοράς, είναι σίγουρα το «Κόρτο Μαλτέζε». Ήταν το πρώτο σοβαρό comic και που με ενθουσίασε με ιδιαίτερο τρόπο.

Σ.: Φυσικά αν μιλάμε για comic strip, θα πούμε το Crazy Cat. Απίστευτη δουλειά. Το ζητούσα από γνωστό κομιξάδικο και δεν ήξεραν πιο είναι. Μου έλεγαν ποιο είναι αυτό;

Τ.: Τι στόχοι υπάρχουν για το Comic Cultura;

Ι.: Το Comic Cultura, ως τώρα, έχει ως στόχο να δώσει βήμα σε νέους καλλιτέχνες να εκθέσουν τη δουλειά τους. Και καταξιωμένους, αλλά κυρίως νέους. Να επεκτείνει λίγο τον όρο αρθρογραφία στα comics. Στην αρθρογραφία θέλουμε να φέρουμε θέματα που είναι ή αμφιλεγόμενα, ή έχουν σχέση με κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Υπάρχει πόλωση και πολλές φορές πρέπει να πιάσεις μία πλευρά και να κλείσεις αυτό το κομμάτι. Η αλήθεια είναι πως εμείς το έχουμε ψιλοορίσει. Τι είμαστε και ποιες πολιτικές απόψεις έχουμε. Όπως και να ‘χει, οι στόχοι μας είναι αυτοί. Να επεκτείνουμε λίγο τον ρόλο των comics στην Ελλάδα και για αυτό το ψηφιακό ίσως βοηθάει σε αυτό το κομμάτι, καθώς είναι δωρεάν, αλλά είναι και ψηφιακά. Αν καταφέρω να δείξω την Τέχνη αυτή, σε άτομα που δεν έχουν σχέση με τα comics και καταφέρω να τους κάνω αναγνώστες, εγώ θα μείνω ικανοποιημένος.

Σ.: Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο κέρδος.

Ι.: Και από το 5ο τεύχος, που εισάγουμε το English version του Comic Cultura, είναι κάτι πολύ σημαντικό, και κάτι που θεωρώ μεγάλο επίτευγμα. Εάν δούμε νέους Έλληνες καλλιτέχνες να εκδίδουν δουλειές στο εξωτερικό, μπορώ να πω με το χέρι στη καρδιά πως θα μπορώ να πεθάνω ήσυχος –ναι στα 17 μου συζητάω για το θάνατο, όσο περίεργο και αν φαίνεται.

Ν.: Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Ι.: Η underground φάση, που ευδοκιμεί στις μέρες μας, το ρετρό και όλα αυτά τα ρεύματα, πρέπει να τα αποδεχόμαστε, πρέπει να τα βλέπουμε με θετική σκέψη. Γενικότερα, εμείς καλούμε τον κάθε αναγνώστη, τον κάθε άνθρωπο της κουλτούρας να έρθει σε μας, είτε να συνεργαστούμε, είτε να μας διαβάσει, είτε να μας πει δύο απόψεις. Θέλουμε να ενισχύσουμε το χώρο όσο γίνεται και να στηρίξουμε τις Τέχνες. Και το anthem.gr χαίρομαι που αντιπροσωπεύει με τόσο όμορφο τρόπο την underground, και την κουλτούρα των τεχνών…

Σ.: Και γενικά κάντε αυτό που αγαπάτε. Ότι κι αν είναι αυτό από pop κουλτούρα. Είτε είναι μουσική, είτε κινηματογράφος. Ό, τι και να σας λένε, εσείς κάντε αυτό που αγαπάτε. Αυτό που σας αγγίζει περισσότερο. Και ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία.

Σύνδεσμοι

Comic Cultura Issuu

Comic Cultura Facebook

Comicmaniacs Blog

Comicmaniacs Facebook

The post Συνέντευξη “Comic Cultura” appeared first on anthem.gr.

Μετά από την έντονη ανταπόκριση σας στα δύο άρθρα για μερικές από τις καλύτερες, ξεχασμένες ιστορίες του Batman και ζώντας σε ρυθμούς Joker, με φόντο τη νέα κινηματογραφική ταινία αποφασίσαμε να ολοκληρώσουμε φθάνοντας σε… τριλογία με ένα άρθρο για τον μεγαλύτερο αντιήρωα της ιστορίας των κόμικς, τον “κακό ” που άλλοι μισούν αβυσσαλέα, ενώ άλλοι λατρεύουν θεωρώντας τον μια φιγούρα πολύ πιο λογική από το Μπάτμαν σαν ύπαρξη αλλά και ένα θύμα της κοινωνικοπολιτικής πλάνης. Για αυτό άλλωστε λέγεται και πρίγκηπας, γιατί πυροδοτεί έντονα συναισθήματα σε όλους.

Διαβάστε τα υπόλοιπα άρθρα του Γιώργου πατώντας εδώ!

Εδώ θα ξεκινήσουμε από το 1990 για να φθάσουμε στο τώρα, ρίχνοντας ξανά μια (πολύ βαθιά) ματιά σε 5+1 από τις καλύτερες ιστορίες του πέρα από τα Κilling Joke, Endgame, the Βatman Who Laughs και The Joker.

Θα υπάρξουν spoilers σε όλες τις ιστορίες αλλά με κεντρικό άξονα το συναίσθημα που μας άφησε η καθεμία όπως πάντα ολοκληρώνουμε το αφιέρωμα μας με ένα ζουμερό τρίτο μέρος που εστιάζει στην ύπαρξη του Joker στις ζωές των “καλών”.

Joker’s Night Lunacy

Batman adventures #3
Burchett-templeton /1992

Η πρώτη εμφάνιση του “κινούμενου” Joker στα comics σε μια από τις καλύτερες stand alone ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ στα 90s, χαρακτηριστικό του επιπέδου της σειράς που σε πολλούς από εμάς τους τότε πολύ μικρούς μας έμαθε τα κόμικς. Χωρίς φλυαρία και λεπτομέρειες, ο Joker εδώ κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους, καταλαμβάνει τον έλεγχο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (στην προκειμένη ήταν η τηλεόραση) και έχει ένα στόχο χωρίς μορφή, χωρίς αρχή και τέλος, το χάος και να πετύχει να φωλιάσει καλά στους κατοίκους της Γκόθαμ την ιδέα ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτό.

Λίγες αλλά δυνατές σκηνές δράσης σε μια ιστορία απλή που δείχνει μέσα από λίγα μόλις καρέ την αιώνια αντιπαλότητα μεταξύ του Τζόκερ και του ανθρώπου Νυχτερίδα, ενώ το τέλος είναι χαρακτηριστικό αυτού που πλέον σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα θεωρούμε δεδομένο και για κάποιο λόγο δε λέμε να το χορτάσουμε: ότι δεν υπάρχει τέλος μεταξύ αυτών των δύο που θυμίζοντας περισσότερο επαναλαμβανόμενα μοτίβα καλού, κακού και αμφισβήτησης, παρά ανθρώπινες οντότητες θα μάχονται αιώνια.

Στα πολύ ευχάριστα αλλά και ιστορικής σημασίας σημεία είναι επίσης η πρώτη επίσης χάρτινη εμφάνιση του κινούμενου Harvey Dent πριν ακόμα γίνει ο Διπρόσωπος. Όλες οι ιστορίες που εστιάζουν στα χρόνια της νιότης του Batman είχαν πάντα ενδιαφέρον, από τα κορυφαία Batman Adventures και τα Legends Of The Dark Knight, μέχρι τα στοιχεία που αποκαλύφθηκαν δεκαετίες αργότερα με ιστορίες όπως το Gates Of Gotham και φυσικά το Court Of Owls.

Συλλογή : The Batman Adventures volume 1

Οι λάτρεις ρομαντισμού προσπαθήστε να βρείτε το τεύχος για να αφιερώσετε λίγο χρόνο να διαβάσετε την αξέχαστη στήλη αλληλογραφίας της εποχής στο τέλος του περιοδικού με γράμματα από αναγνώστες κάθε ηλικίας. Ο ρομαντισμός του χθες στα καλύτερα του.

Δείτε επίσης :

Batman & Robin Adventures

Επίσης μια ιστορία που βαθμολογείται με 10 αν λάβει κανένας κατά νου πόσα πολλά εκτυλίσσονται σε μόλις 22 σελίδες. Φοβερή, χριστουγεννιάτικη περιπέτεια με το Joker στο ρόλο του κεντρικού κακού να αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι όταν θέλει μπορεί να πάρει τον έλεγχο μιας ολόκληρης κοινωνίας και των μηχανισμών της και τα αστεία να δώσουν τη θέση τους στη σύγχυση και στον τρόμο .

Wildcard

Wolfman-James Aparo
Batman #450-451 /1990

Το αφιέρωμα εδώ συνεχίζει από το σημείο που είχε ξεκινήσει το πρώτο μέρος του “Batman! Οι άλλες νυχτερίδες”. Με τη στιγμή που στα αλήθεια τρόμαξε ο Joker. 1990 λοιπόν και οι θρυλικοί και συνάμα υπεύθυνοι για πολλές κλασσικές και γοητευτικά απλές ιστορίες όπως αυτοί εδώ, Wolfman και Aparo, συγγράφουν την επιστροφή του Joker έπειτα από το “A Death in the Family” όπου ο κλόουν πρίγκηπας του εγκλήματος σκότωσε το Robin-Jason Todd με ένα λοστό και βύθισε τον Batman στην εσωστρέφεια αφού ήρθε αντιμέτωπος με την πρώτη του αληθινή αποτυχία.

Εδώ, περίπου ένα χρόνο μετά έχει κλείσει έναν κύκλο αυτοκαταστροφής, στη συνέχεια έχει συναντηθεί με τον Tim Drake, ο οποίος διεκδικώντας μανιασμένα το πέπλο του κοκκινολαίμη, το κέρδισε πέρα από τους φόβους του Μπρους ότι η ιστορία θα επαναληφθεί και τα πράγματα έχουν μια φυσιολογική ροή ξανά στο Μέγαρο Γουέιν. Όλα αυτά μέχρι το άκουσμα της επιστροφής του Τζόκερ που αρχίζει με το κρέμασμα ενός εισαγγελέα και όλα έχουν αλυσιδωτή αντίδραση. Ο James Gordon νιώθει το μετατραυματικό στρες στη ράχη του πιο έντονα από ποτέ αφού σε κάθε πράξη του Τζόκερ βλέπει και πάλι την παράλυση της κόρης του (The Killing Joke) ενώ ο Batman νιώθει επίσης ένα ρίγος φόβου να διαπερνά το σώμα του καθώς αναρωτιέται αν με την επιστροφή του Τζόκερ, που στο τέλος του “A Death in the Family” είναι αγνοούμενος, έπραξε σωστά που έβαλε και πάλι ένα έφηβο στο μονοπάτι του κινδύνου.

Δεν είναι οι μόνοι που μετρούν τις δυνάμεις τους όμως. Ο Τζόκερ φοβάται και αναζητεί και εκείνος τις ρίζες της ύπαρξης του ενώ υπάρχουν στιγμές που κλαίει γοερά, καθώς νιώθει ένα κενό σε όλα όσα κάνει. Τότε θα συμβεί κάτι πραγματικά αναπάντεχο, οι πράξεις ενός υποτιθέμενου Τζόκερ δείχνουν ότι δεν είναι ο αυθεντικός, όχι εκείνος που ευθύνεται για το φόνο του Robin και την παράλυση της Barbara Gordon, αλλά ένας ακόλουθος το ίδιο ψυχασθενής και επικίνδυνος. Ο δεύτερος στήνει μια ενέδρα θανάτου στο τέλος του δεύτερου μέρος της ιστορίας στον τόπο όπου γεννήθηκε ο πρώτος Τζόκερ ύστερα από την πτώση του σε χημικά απόβλητα. Εκεί ξεκινάει ένα μακελειό που καταλήγει στο θάνατο (;) του wannabe Joker ενώ ο αυθεντικός συλλαμβάνεται και οδηγείται ξανά στο Άρκαμ γελώντας ευτυχής αφού θεωρεί ότι σε ένα μέρος τόσο οικείο σε αυτόν πλέον θα ξαναβρεί τον εαυτό του.

Από ιστορικής πλευράς το Wildcard εν έτει 2019 παρουσιάζει μοναδικό ενδιαφέρον αφού η DC ανακοίνωσε ότι στα προσεχώς υπάρχει η ιστορία “The Three Jokers” από το νέο imprint Black label στο οποίο μας υπόσχεται να πέσει φως στο μυστήριο του αν όλα αυτά τα χρόνια έχουμε να κάνουμε με τρία πρόσωπα πίσω από το μακιγιάζ και το κραγιόν και όχι μόνο ένα. Διαβάζοντας ξανά την ιστορία αναρωτηθήκαμε αν εδώ είχαμε μια πρώτη συσχέτιση. Ο σφετεριστής τζόκερ μας δείχνει το πρόσωπο του για μια στιγμή αλλά μέχρι και την τελευταία σελίδα δεν έχουμε άλλη πληροφορία ενώ ο θάνατος του επίσης υπονοείται και δεν τον βλέπουμε οι ίδιοι σε κάποιο καρέ (συγχωρέστε μου αν μου διαφεύγει κάτι άλλο σε μετέπειτα ιστορίες).

Στα αρνητικά, υπάρχει ένα πολύ φτωχό θα λέγαμε σημείο όπου ο Batman κρατώντας στο τέλος τον Τζόκερ, ρωτάει τον επιθεωρητή Γκόρντον τι επιθυμεί να κάνουν μαζί του. Η απόδοση εδώ συγγραφικά είναι άχρωμη, άοσμη και άγευστη σε μια ιστορία που όμως άφησε ένα αρκετά θετικό στίγμα.

Συλλογή : The caped Crusader volume 3.

Δείτε επίσης:
Robin II: Τhe Joker’s wild !

Αρκετά καλή μίνι σειρά με την πρώτη ουσιαστικά συνάντηση του Robin -Tim Drake με το Joker ο οποίος στην πρώτη τους αναμέτρηση φθάνει στα όρια νευρικού κλονισμού βλέποντας το Robin ζωντανό,σκεπτόμενος ότι η μεγαλύτερη επιτυχία του έχει αναιρεθεί ,για να ανακαλύψει αργότερα ότι πίσω από τη μάσκα κρύβεται κάποιος άλλος και εκεί αρχίζει ένα λυσσασμένο κυνήγι .

No man’s land Endgame part 3: Rest in Heavenly Peace

Detective comics #741/2000
Greg Ruccka, Devin Grayson-Damion, Scott-Dave Eaglesham

Εδώ συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε μείνει στο αφιέρωμα για τις καλύτερες πιο underground ιστορίες του Batman που χάθηκαν στο χρόνο. Η εποχή της No Man’s Land ήταν η πρώτη συμπαγής περίοδος που θα σήκωνε ένα τεράστιο Μπατ σινιάλο για τη γραμμή αμέτρητων πανίσχυρων ιστοριών που θα κυκλοφορούσαν μέχρι και σήμερα. Η φυσική καταστροφή στο cataclysm storyline έφερε σαν αποτέλεσμα να αποκοπεί η Γκόθαμ από τις ΗΠΑ και στη συνέχεια μέσα στο χάος και στον κίνδυνο παρέμειναν μόνο οι τολμηροί που το έβλεπαν σαν μια μεγάλη περιπέτεια, οι γκάνγκστερ και ακόμα και ο Μπάτμαν αποχωρεί για λίγο συντετριμμένος από τις ενοχές του που δεν κατάφερε να σώσει την πολιτική παρτίδα της υπόθεσης ως Μπρους Γουέιν (the road to no man’s land-prelude).

Πολιτικά παιχνίδια με δεκάδες μέτωπα, στο ένα ο γνωστός και μη εξαιρετέος scavenger, Lex Luthor, από την άλλη μεριά ο Bane και μέσα σε όλα αυτά ο Batman αποδεχόμενος όπως πάντα οποιαδήποτε συνθήκη κινείται με νέους κανόνες και τακτικές που δε συνήθιζε. Ας πάμε όμως τώρα στο Joker.

O Joker έμεινε κρυμμένος το μεγαλύτερο διάστημα για να αποφασίσει να κάνει μια δυνατή και αιματηρή επανεμφάνιση προκειμένου να κλέψει δημοσιότητα όπως αγαπάει πάντα. Αφού ξεπάστρεψε το μισό GCPD και ξυλοφόρτωσε τη Huntress αφήνοντας τη μισοπεθαμένη για να τη μεταφέρει στο νοσοκομείο, ο διαχρονικός της πόθος, ο Nightwing, στη συνέχεια απαγάγει μωρά από τη Γκόθαμ. Μετά από μια επιτυχημένη παγίδα που έστησε στον νυχτερίδα με τη βοήθεια της Harley Quinn, που έκανε τον απαραίτητο αντιπερισπασμό τελικά δολοφονεί εν ψυχρώ τη σύζυγό του James Gordon, η Sarah σε μια από τις πιο θλιβερές στιγμές στη φιλία των Batman και Jim (βλέπε batman, οι άλλες νυχτερίδες-μέρος δεύτερο).

Στις τελευταίες, δραματικές σελίδες θα αντικρίσουμε πράγματα που σαν αναγνώστες δε τα έχουμε ξαναδεί. Ο σκοτεινός ιππότης που ποτέ του δε θέλει να χάνει τον έλεγχο σε οτιδήποτε, δηλώνει ειλικρινέστατα ότι μέσα από όσα έχουν λάβει χώρα όλοι έφτασαν μακριά από τα όρια και αντί να σταματήσει τον Γκόρντον την ώρα που εκείνος σημαδεύει με πιστόλι τον Τζόκερ του λέει απλά “δε θα σε σταματήσω “. Ο Γκόρντον τον πυροβολεί και του αχρηστεύει το γόνατο και στη συνέχεια χάνει την ισορροπία του στα σκαλοπάτια και ξεσπάει σε κλάματα αγορεύοντας τις κατηγορίες φόνου για τα πρακτικά. Ο Batman τον αγκαλιάζει κρατώντας τα δικά του δάκρυα.

Σε αυτή την ιστορία που τα γεγονότα της λαμβάνουν μέρος την παραμονή Χριστουγέννων έχουμε οικογενειακά σύμβολα παντού. Η bat family και ο σκληρός πυρήνας της πιο δεμένη από ποτέ (η σημασία του no man’s land είναι ουσιαστικά η γέννηση της περισσότερο από καθετί άλλο), ο Γκόρντον με τη δική του οικογένεια ευτυχής στο σαλόνι του σπιτιού πριν αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το φόνο της συζύγου του και ο κλόουν πρίγκηπας του εγκλήματος έχει μια φοβερή εναλλαγή συναισθημάτων στις τελευταίες τρεις σελίδες, από την ατέλειωτη ηδονή στη μελαγχολία και ξανά πίσω και κάπου εκεί αναρωτιέσαι αν έχεις κάνει τεράστιο λάθος που κατά καιρούς σκέφτηκες ότι ίσως τελικά τον συμπαθείς και ότι είναι απλώς ένας σκατόψυχος φονιάς και όχι ένα θύμα ενός συστήματος που δεν καταλαβαίνουμε. Ο φθόνος για τις οικογένειες των Μπρους και Τζέιμς ίσως ήταν μεγαλύτερο κίνητρο ακόμα και από την πιο αβυσσαλέα του αγάπη, την αυτοπροβολή.

Και η γλυκιά ειρωνεία της υπόθεσης: ο θάνατος της Sarah Gordon αποτέλεσε τον προθάλαμο για την πρώτη φορά που η εμπιστοσύνη μεταξύ bats και Jimbo μπήκε πλέον σε στέρεα θεμέλια.

Duty

C.J. Henderson- Trevor Von Ceden /1998
Legends of the Dark Knight #104-105

Ανέκαθεν ένα θέμα προβληματισμού και αμφισβήτησης είναι η κλιμάκωση που δημιουργεί η παρουσία του Μπάτμαν και του Τζόκερ στη Γκόθαμ. Όσο ο πρώτος επιμένει και σφίγγει τον κλοιό της αντιδραστικής βίας απέναντι στο έγκλημα , τόσο ο δεύτερος αναζητεί το φιάσκο, την τρομοκρατία και τον τρόμο στα μάτια των άλλων.

Η ιστορία αυτή μας πάει πίσω στον πρώτο ή δεύτερο χρόνο ζωής του Μπάτμαν και μας δείχνει υπό το οπτικό πρίσμα των αγαπημένων μας αστυνομικών, Jim Gordon και Harvey Bullock (αυτούς τους δύο αγαπήσαμε σε όλοι μας τη ζωή μόνο και τον ταξίαρχο Θεοχάρη, μη μας παρεξηγήσετε) πως αλλάζει πλήρως ξαφνικά μια ολόκληρη μητρόπολη δίχως αυτόν.

Ο Batman δεν ανταποκρίνεται στο σινιάλο και καθώς ο Γκόρντον μονολογεί παραδέχεται στον εαυτό του ότι η χρονική στιγμή που ο Μπάτμαν δεν είναι παρών είναι η χειρότερη δυνατή, καθώς έχει επανεμφανιστεί ο Τζόκερ, που κανένας άλλος ρεαλιστικά δε μπορεί να αναμετρηθεί με τις μεθόδους του. Ο Bullock παίρνει πατριωτικά το ζήτημα και θέλει να αποδείξει ότι η αστυνομία μπορεί και χωρίς εκείνον.

Όλα έχουν να κάνουν με ισορροπία και είτε το θέλουμε είτε όχι εδώ χωρίς έναν Μπάτμαν και έναν Τζόκερ εκείνη δεν είναι ποτέ αυτή που ξέρουμε, σαν μια σχέση σου που ξαφνικά περνά κρίση και σαν μια κακή περίοδο στην εργασία σου που σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι όσο γερά και να νιώθεις ότι πατάς στα πόδια σου η παραμικρή αλλαγή είναι τελικά μια μοιραία αλλαγή στον πύργο της Τζένγκα. Περσόνες όπως ο δήμαρχος ουρλιάζει στο Γκόρντον να βρει το μασκοφόρο φρικιό του, ο Τζόκερ ξεκινάει ένα μεγάλο παραλήρημα όταν ενώ ολόκληρη η Γκόθαμ γνωρίζει ότι η βόμβα που θα σκάσει εντός ολίγου είναι αρκετή για να την εξαφανίσει στο μισό της, αλλά ο Μπάτμαν δεν εμφανίζεται και ο Τζόκερ φωνάζει ότι θέλει να χορέψει με τον άνδρα του και δε τον νοιάζει τίποτα άλλο παρά να υπάρχει αυτός τριγύρω.

Στο κομμάτι της αισθητικής ξεχωρίζει η έκφραση πανικού στο πρόσωπο ενός συνεργάτη του Τζόκερ όταν εκείνος έχει συλληφθεί καθώς και η ρετρό αισθητική του κλόουν, το κουστούμι και το χτένισμα είναι ονείρωξη των vintage lovers εδώ .

Η ιστορία είναι απαραίτητη για όσους αγαπούν τις ιστορίες… Μπάτμαν χωρίς Μπάτμαν και για όσους θέλουν να δουν το Τζόκερ να τρομάζει αληθινά πίσω από τα φονικά αστεία και το ντελίριο .

Δείτε επίσης :
Gotham Central
Για τους οπαδούς των ιστοριών Μπάτμαν δίχως Μπάτμαν και αυτό .

A black and white world

Batman black & white #2
Neil Gaiman-Simon Brisket/1996

Εδώ σε σχέση με τις προηγούμενες ιστορίες που εξετάζουμε, είμαστε μακριά από το continuity και τη… σοβαροφάνεια, κρατάμε μόνο τους συμβολισμούς και πάμε… σουρεαλιστικά και με χαμόγελο (;).

Το τελευταίο είναι σχετικό αφού εδώ τα σκοτεινά παραμύθια με τη δόση τρόμου και κωμικοτραγικού στοιχείου του Neil Gaiman ενώνονται με το Simon Bisley, κορυφαίο σχεδιαστή του -για γέλια και για κλάματα – Lobo. Ιδανικό ντουέτο για μια ιστορία καυστική με γαργαλιστικές λεπτομέρειες, όπου οι Τζόκερ και Μπάτμαν σαν να είναι ο Deadpool της Marvel, γνωρίζουν ότι είναι χαρακτήρες κόμικς και είναι η δουλειά από την οποία βιοπορίζονται. Πάνε το πρωί στο κοινό τους γραφείο, γκρινιάζουν, πίνουν καφέ και μαλώνουν μεταξύ τους για το πόσο άδικη και προβλέψιμη είναι η εργασία τους αφού πάντα ο ένας παίρνει πιο εντυπωσιακές ατάκες και σκηνές στο ρόλο του από τον άλλο και στο τέλος πάντα συμφωνούν ότι αφού και οι δύο δεν είναι άνεργοι …δόξα τω θεώ να λένε κιόλας.

Μας αρέσει πολύ να ανακαλύπτουμε ιστορίες που μπήκαν σε μια κρυψώνα του χρόνου και εδώ είναι μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση. Η πρώτη σειρά Batman Black & white κυκλοφόρησε το 1996 και στο τεύχος 2 συμπεριλήφθηκε αυτή η μικρή ιστορία σαν γκραν φινάλε του συγκεκριμένου τεύχους. Μέσα από ένα αστείο σουρεάλ παραμυθάκι (με πολύ πιο hardcore σχέδιο) στο τέλος θα αναρωτηθούμε αν ο Μπάτμαν, ο Joker και τα κόμικς είναι ο,τι πιο αστείο και προβλέψιμο συναντήσαμε ποτέ και δε το παραδεχόμαστε στον εαυτό μας γιατί μια ολόκληρη πορεία ζωής θα είναι πια μια φάρσα και μια εμπορική πλάνη… ευτυχώς υπάρχουν κόμικς σαν το Dark Victory ( batman! Οι άλλες νυχτερίδες μέρος πρώτο ) για να διώχνουν τέτοιες σκέψεις μακριά.

Η σειρά πήρε βραβείο Eisner για την αισθητική της, έχει φθάσει μέχρι και σε volume 4 προς το παρόν ενώ ακόμα και σήμερα, 23 χρόνια μετά ενώ η αναφορά στο κόμικ δεν είναι τόσο συχνή, η επιρροή της στη βιομηχανία των κόμικς related είναι πανίσχυρη αφού φιγούρες και αγαλματίδια και τυχερά σακουλάκια με μικρότερες φιγούρες υπό τον τίτλο Batman Black and white βασισμένες στα σχέδια της σειράς κυκλοφορούν διαρκώς.

Συλλογή : Batman black & white ( πολύ όμορφη oversized έκδοση)

The Dark Knight Returns: The Last Crusade

One shot- prestige format
Frank Miller – John Romitta Jr./2016

Αφήσαμε για το τέλος μια ιστορία πιο πρόσφατη από τις άλλες και μακράν πιο αμφιλεγόμενη και παρεξηγημένη.

Το 2016 με αφορμή τη συμπλήρωση των τριάντα χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία της καλύτερης ιστορίας κόμικς όλων των εποχών, του The Dark Knight Returns, ο Frank Miller με τη βοήθεια του John Romitta jr. Κυκλοφορεί ένα επετειακό πρελούδιο με τίτλο The last crusade , στην οποία όπως αποδεικνύει και ο τίτλος θεωρητικά θα ανακαλύπταμε την αιτία που ο Bruce Wayne αποσύρθηκε στα 45 του χρόνια για να επανέλθει δέκα χρόνια μετά στο The dark knight returns.

Ουσιαστικά δε μαθαίνουμε κάτι που δε γνωρίζαμε πλήρως, αφού τα υπονοούμενα για το θάνατο του Jason Todd υπήρχαν ήδη στην original ιστορία. Η ιστορία σε μια εποχή που ο Miller εξιλεωνόταν για τις απαράδεκτες ιστορίες του, χτισμένες σε φασιστικά πρότυπα από το 2002 και μετά με το Dark Knight III: The master race (με μεγάλη δόση καχυποψίας όμως καθώς στο σενάριο τον στήριζε ο Brian Azzarello, ο οποίος κατά πολλούς περιμάζεψε την ανεξέλεγκτη πλέον παράνοια του Miller και απέδωσε ένα πολύ καλό graphic novel), εδώ αποδοκιμάστηκε από πολλούς ότι η ιστορία απλά αναπαράγει κάτι που ήδη μας είναι γνωστό για να εξαργυρώσει απλά την επέτειο του Dkr. Ίσως ισχύει, αλλά εμείς θα εστιάσουμε στα θετικά της και προφανώς στο Joker.

Ο ψυχοπαθής κλόουν εδώ είναι σε μια από τις πιο εύστοχες αποδόσεις του: μεσήλικας πλέον και αυτός όπως και ο Μπρους Γουέιν που δε λέει να παραιτηθεί από άνθρωπος νυχτερίδα δε σταματά σαν τη νέμεση του και αυτός να ηδονίζεται με την αιώνια διαμάχη τους καθώς οι αποδράσεις από το άσυλο Arkham δίνουν και παίρνουν ενώ κατά τη διάρκεια της τελευταίας ο Robin-Jason τον παγιδεύει πανηγυρικά.

Από εκεί και ύστερα το νοσταλγικό Μίλλερ κύμα είναι χορταστικό \. Πολύ καλά δομημένη ιστορία με τα γνωστά πάνελ των ειδήσεων και τα ρεπορτάζ να στοχοποιούν τον Μπάτμαν για τη βία κατά παιδιών και τη χρήση άλλων για τον Άγιο πόλεμο του, ενώ άλλες φορές τον ηρωοποιούν. Ο John Romitta jr πιστός στο ύφος του Miller είναι στα καλύτερά του (ο δημιουργός αυτός πραγματικά όσο μεγαλώνει …μικραίνει) αλλά και ο Joker δεν πάει πίσω.

Σε ελάχιστες ιστορίες έχουμε δει τον κλόουν με τόσο παρανοϊκό και επιθετικό βλέμμα που μας κάνει να αναφωνούμε “ο JOker όπως έπρεπε ” και οι μονόλογοι του στο Άρκαμ με κλασσικό θυμωμένο αλλά σίγουρο μιλερικό ύφος μας κάνουν να μη χορταίνουμε να τον παρατηρούμε στα καρέ, ειδικά στις σκηνές που παίζει πόκερ με κάποιον άλλο. Οι ποιητικές του αναφορές γεμάτες φονικά σημεία για το Ρόμπιν καθώς και η διαολεμένη του σιγουριά μας καθηλώνουν και μας κάνει να αγωνιούμε πριν έρθει ένα τραγικό τέλος που ενώ γνωρίζουμε δε σταματά να μας κρατάει σε αγωνία με αυτό τον τρόπο. Ποιητικός αν και νοσηρά ο τρόπος με τον οποίο στο τέλος ο Joker “τελειώνει ” τον Τζέισον ο οποίος εδώ είναι παρορμητικός και ανυπάκουος όπως ήταν ανέκαθεν .

Ναι, ο Μίλλερ δύσκολα θα συγχωρεθεί που προσέβαλλε αγαπημένους μας ήρωες και που το πολύ δημοκρατικό ξεκίνημα με το Daredevil έγινε ένα ναζιστικό παραλήρημα από την 11η Σεπτεμβρίου και έπειτα. Ναι, διαβάζουμε για μια ακόμη φορά θυμωμένες στα πρόθυρα κρίσης εκδοχές των λατρεμένων μας χαρακτήρων , αλλά ο Τζόκερ αποδίδεται όπως του αξίζει είτε μας αρέσει είτε όχι και δίνει ματωμένο τέλος στη ζωή που λίγες σελίδες πριν το κλείσιμο της ιστορίας ονειρεύεται ο Μπρους Γουέιν σε ένα διάλογο που έχει με τον Άλφρεντ.

Όπως πάντα θα υπάρχει ο Batman, έτσι θα υπάρχει και ο Τζόκερ, με χίλιους διαφορετικούς τρόπους και σε χίλιες διαφορετικές ιστορίες και εκδοχές μέσα και έξω από το continuity.

Δείτε : the dark knight returns: the last crusade /deluxe edition

Αξίζει καθώς είναι πανέμορφη έκδοση με σκληρό εξώφυλλο ,οικονομική και λίγο μεγαλύτερη από το σύνηθες μέγεθος των κόμικς .

Δείτε επίσης :
Citizen Wayne
Michael Bendis first batman story ever .
Batman Chronicles #21 /2000
Reprint: Pearl #1 / 2019

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, μια πολύ μικρή ιστορία με τον Τζόκερ να εμφανίζεται για μια στιγμή βάζοντας παρακαταθήκη αυτό που αναφέρουμε πιο πάνω ,ότι χωρίς τον ένα δεν υφίσταται μόνος στο λόγο ούτε και ο άλλος. Σε ιστορίες παράλληλης πραγματικότητας, σε ιστορίες για το μέλλον, παντού .

Αποχαιρετούμε το άρθρο που μοιράστηκε σε τρία μέρη θέλοντας να σας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ που μας προτρέψατε, χωρίς να το γνωρίζετε να ανατρέξουμε στη βιβλιοθήκη μας, για να διαβάσουμε και πάλι ιστορίες που είχαμε αφήσει πίσω μας για χρόνια. Μαζί τους επέστρεψαν οι αναμνήσεις από τις βόλτες στα κομιξάδικα πίσω στα 00s που μας κάνει να μη μετανιώνουμε ούτε στιγμή που εξακολουθούμε να στηρίζουμε το έντυπο και μας δίνει την ελπίδα ότι για κάτι τέτοιες αναμνήσεις και καθημερινές, μικρές περιπέτειες είναι που πάντα έχει πιθανότητες να επιβιώνει στο χρόνο. Σας αφήνουμε με ένα δώρο από την αξέχαστη βραδιά Batman 80 years at Death Disco οπού ο Μπρους Γουέιν και ο Τζόκερ πήραν σάρκα και οστά στη σκηνή του χώρου από το σκηνοθέτη Γιώργο Λουριδά και τους ηθοποιούς Γιάννης Οιχαλιώτη και Χρήστο Χριστακόπουλο Μαυράκη.

Καλό Φθινόπωρο και επίσημα και θα τα λέμε πολύ σύντομα φέτος όπως ήδη έχετε καταλάβει με περισσότερα αφιερώματα για το χθες αλλά και για όσα έρχονται στα προσεχώς. 

The post Azrael Overtones #17: Joker! Τα κρυμμένα χαμόγελα… appeared first on anthem.gr.

Ο πρώτος κύκλος της στήλης Azrael κάπου εδώ ολοκληρώνεται φθάνοντας αισίως στον προορισμό του,την κυκλοφορία του βιβλίου ”Τα Πρόσωπα Της Λύτρωσης” από τις εκδόσεις Nightread με την ολοκληρωμένη μορφή των ιστοριών από τις οποίες πήραμε μια πρώτη γεύση τους τελευταίους μήνες μέσα από το anthem.gr. Ευχαριστώ για κάθε ”κλικ” που έκανε γρήγορα τον Azrael μια από τις πιο αγαπημένες στήλες της σελίδας. Ο κύκλος κλείνει με δυο λόγια από την εισαγωγή της λύτρωσης, τους τίτλους των ιστοριών και το τρέιλερ το οποίο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια του Τζανέτου Καβαλιώτη, βασικού μέλους του αγαπημένου μας site.

Αν νιώθεις ότι ένα κομμάτι δικό σου έσβησε μέσα σου χωρίς επιστροφή τότε σβήνει και η πίστη σου.

Όταν θυμηθείς ότι αυτό το κομμάτι ήταν το μόνο που δε σε είχε προδώσει ποτέ,πήγαινε σε ένα μέρος που ορκίστηκες ότι δε θα επισκεφθείς ποτέ ξανά για να το βρεις και πάλι.

Αν σε αυτό το μέρος συναντήσεις και άλλα πρόσωπα μοιράσου το μαζί τους,θα το κάνεις αθάνατο.

Μη μείνεις πίσω επειδή δεν είσαι έτοιμος να τους υποσχεθείς κάτι.

Οι υποσχέσεις λιώνουν και εξαφανίζονται,οι ιστορίες ποτέ.

Τίτλοι:

…η αληθινή αρχή

…η ελπίδα στην ξεθωριασμένη χαραυγή

…διάφανος νους

…από τα ημερολόγια της λύτρωσης #1: στον ένα που τόλμησε

…γρανάζια της πόλης

…από τα ημερολόγια της λύτρωσης #2: πες μου μια ιστορία

…η νείρα βλέπει καθαρά

…από τα ημερολόγια της λύτρωσης #3: ποιοι σε μάθανε να χάνεις;

…κλιμάκωση

…από τα ημερολόγια της λύτρωσης #4: υπάρχει ακόμη ένας κύκλος

…το κάλεσμα της μοίρας

The post Azrael Overtones #11: Τα Πρόσωπα της Λύτρωσης appeared first on anthem.gr.

Επιτρέπεται η χρήση των φωτογραφιών από όλους, χωρίς την αφαίρεση των λογότυπων. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μας.

Οι φωτογραφίες με το λευκό λογότυπο είναι του Θοδωρή.

Sealed Paths

Disillusive Play

Mental Disobedience

Acheron’s Chaos

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #14: Anthem Festival ACT IV (Φωτορεπορτάζ) appeared first on anthem.gr.

DEATHDISCO
Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου 24, Ψυρρή
ΗΣΑΠ: ΣΤΑΘΜΟΣ ΘΗΣΕΙΟ / ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ
ΜΕΤΡΟ: ΣΤΑΘΜΟΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

ΠΕΜΠΤΗ 11/5/17
ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΣΤΙΣ 20:00
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!!!

Οι εκδόσεις Nightread επιστρέφουν στα Reflections & το Death Disco παρουσίαζοντας τη νέα τους κυκλοφορία,το πρώτο βιβλίο του Γιώργου Σαφελά με τίτλο ”Τα Πρόσωπα Της Λύτρωσης”.

Συμμετέχουν πρόσωπα που έχουν αγκαλιαστεί στο έπακρο από τις βραδιές των Reflections & οι συντελεστές του βιβλίου…

από τη συνέντευξη στο nyctophilia.gr:

“Τα πρόσωπα της λύτρωσης” είναι μια σειρά από σύντομες ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους. Χαρακτήρες από δεκαέξι χρονών μέχρι αρκετά μεγαλύτερες και απροσδιόριστες ηλικίες κάνουν τη βόλτα τους μέσα από τις σελίδες του βιβλίου σε ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο όλα τέμνονται. Άνθρωποι που μέσα από παράξενα και τρομακτικά όνειρα και άλλα έμμεσα μηνύματα στην καθημερινότητά τους οσμίζονται κάτι να έρχεται πριν της ώρας του καλούνται να βρουν τον εαυτό τους ξανά. Η μεγάλη τους πρόκληση είναι η παράλληλη μάχη με το δυσμενές τώρα που τους περιβάλλει.Όσα χάθηκαν στην Αθήνα της κρίσης, το μετατραυματικό στρες και η έλλειψη εμπιστοσύνης στους άλλους,οι ενοχές και η εσωστρέφεια,τα αναπόφευκτα στίγματα που ξέρεις ότι θα μείνουν στην πλάτη τους όποια και να είναι η κατάληξη. Κοινωνικές ιστορίες με γοτθικό φόντο θα τις βάφτιζα εγώ”.

Από την εισαγωγή του βιβλίου:

Πέντε ιστορίες για τα πρόσωπα της λύτρωσης από τον Γιώργο Σαφελά: Οι παράλληλες ζωές των ηρώων τους αλλάζουν τροχιά και διασταυρώνονται, ξεκλειδώνοντας εμπειρίες, αναμνήσεις, φόβους, ελπίδες… Τους ελευθερώνουν από το «τίποτα» και τους δείχνουν ένα μονοπάτι. Το «κλειδί» είναι σε κάθε ιστορία τα όνειρα, η παράλληλη πραγματικότητα της ψυχής. Ένας ονειρομάνσερ θα οδηγήσει τα βήματά τους σε αυτή την πορεία από το σκοτάδι στη λύτρωση…

Αγγέλα Γαβρίλη.

The post Τα Πρόσωπα Της Λύτρωσης, Πέμπτη 11/5 @ Death Disco appeared first on anthem.gr.

Ξημερώματα έξω στο δρόμο παρέα ακόμα με τον αέρα του Σεπτέμβρη που εκείνη τη χρονική στιγμή έτσουζε γλυκά η αίσθηση του για πρώτη φορά μετά τον Απρίλη.Το ένιωθε πολύ έντονα για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό.

Ήταν εκείνη η αίσθηση που του έδινε το Φθινόπωρο πάντα,ότι περνούσε από το μεταίχμιο του κόσμου,ότι βρισκόταν στον τελευταίο, μικρό προθάλαμο πριν από κάτι μεγάλο και πολύ ζωντανό. Το ένιωθε όσο δυνατά το είχε νιώσει μετά από κάτι καλοκαίρια πριν δέκα και κάτι χρόνια,όταν ήταν ακόμα τελείως πιτσιρικάς, αγνά και αφήνοντας τον εαυτό του να νιώσει ικανός για πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι πίστευε μέχρι πριν λίγες ώρες. Η αίσθηση του χρόνου δεν ήταν πια η ίδια με τότε, ήξερε ότι ο κάθε Σεπτέμβρης από εδώ και πέρα θα ερχόταν πιο γρήγορα από τον προηγούμενο, όμως ήταν εκεί και περπατούσε, έτοιμος για νέες αναμονές, γλυκές, οδυνηρές είτε ήταν μικρές είτε μεγάλες.

Το αίμα του σε λίγο θα ψιθύριζε σαν άλλες μέρες και το γνώριζε.

The post Azrael Overtones #10: Κενό Μετά(;) appeared first on anthem.gr.

Ένα πιστόλι έπεσε από τις τσέπες του ανθρώπου που έμοιαζε με εμένα. Τίποτα δεν ήταν σίγουρο για το τι θα συνέβαινε έτσι και αλλιώς και απλά αποφάσισα να κάνω ό,τι σκέφτομαι. Δεν είχα άλλες επιλογές ούτως ή άλλως. Άπλωσα το ένα χέρι να πιάσω το πιστόλι και με το άλλο ξέσκιζα μια φωτογραφία στο πλάι μου σα το χαρτομάντιλο αλλά εκείνη γινόταν μια ενιαία, καθαρή εικόνα ξανά. Ίσως το πιστόλι να είχε καλύτερο αποτέλεσμα. Πυροβόλησα ανοίγοντας μια μεγάλη τρύπα η οποία γρήγορα έκλεισε ξανά. Οι φωτογραφίες τώρα βρίσκονταν σε απόσταση ενός μέτρου από εμένα. Είχε μείνει να δοκιμάσω αυτό που δεν ήθελα όμως στο βάθος ήξερα ότι έπρεπε. Πυροβόλησα το πρόσωπο μου στην εικόνα ξανά και ξανά και η φωτογραφία άρχισε να εξαϋλώνεται σαν ένα ανάλαφρο κομμάτι αφρολέξ που κρατάς πάνω από το στόμιο ενός αναπτήρα. Άλλη μια και μετά ακόμα μια περισσότερη σφαίρα. Το κεφάλι μου τρανταζόταν σα να το χτυπούσαν με ένα κομμάτι σίδερο και ένιωθα υγρά που δεν ήξερα τι είναι να τρέχουν από τα μάτια και τα ρουθούνια μου. Όταν το κεφάλι μου στη φωτογραφία είχε πια γίνει μια μεγάλη τρύπα στο σύνολο του τοπίου όλες οι φωτογραφίες κατέρρευσαν και είχα μείνει να κοιτάζω τις μικρές αδύναμες φωτιές που έπαιρναν πνοή από τα κομμάτια του χαρτιού που σιγά σιγά εξαφανίζονταν.

Ξύπνησα κουλουριασμένος πάνω στο χαλί του διαδρόμου και έμεινα εκεί κλείνοντας πάλι τα μάτια να προσπαθώ για πολλή ώρα στα σημεία του ονείρου πριν ξεθωριάσουν. Κάποια στιγμή νομίζω αποκοιμήθηκα και πάλι για λίγο και η γιορτή ήταν ξανά εκεί και καθώς ήμουν έναν με τον υπόλοιπο κόσμο είδα ένα σημάδι από στάχτη στον τοίχο και ύστερα ξύπνησα για δεύτερη φορά. Μια υπενθύμιση για όσα άφησαν το στίγμα τους αλλά δεν υπήρχε λόγος να τα κουβαλήσω μαζί μου για περισσότερο χρόνο. Όλα ήταν πολύ απλά. Τα τρία μοτίβα που με κρατούσαν πίσω…που μας κρατούσαν πάντα πίσω, ο φόβος, η αμφιβολία, το παρελθόν και κάπου εκεί ένα πιστόλι στο χέρι που διαλέγεις μόνο εσύ πώς ακριβώς θα το χρησιμοποιήσεις. Μοναδική ευκαιρία που οι περισσότεροι δεν τη γνώρισαν ποτέ.

Αυτή τη φορά διαβάζουμε ένα σύντομο,αλλά κομβικό απόσπασμα από την αφετηρία της συλλογής ιστοριών ”Τα Πρόσωπα Της Λύτρωσης”. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα, με το πιο βαρύ πιστόλι που πιάσατε ποτέ στα χέρια σας…

The post Azrael Overtones #8: Σφαίρα Στην Εικόνα appeared first on anthem.gr.

Όταν αντίκριζε τις μισοκρυμμένες φιγούρες πίσω από τις κεραίες,τις σκεπές και τα παράθυρα ξεκινούσε αργά αργά να τρέχει και σταδιακά επιτάχυνε ολοένα και περισσότερο. Πολύ λίγα σημεία φωτίζονταν στο οπτικό του πεδίο και ένα από αυτά ήταν ακριβώς στο κέντρο απέναντι του σε μια απόσταση εκατό μέτρων, το στενό που τον καλούσε κάθε φορά να εισέλθει. Κοιτούσε μόνο ευθεία όσο και να ένιωθε τα βλέμματα των σκιών να του προσδίδουν απίστευτο βάρος,το οποίο έκανε όλους του τους μύες να συσπώνται αδιάκοπα. Δεν έφευγε από το στόχο. Αυτή η πειθαρχία που κρατούσε με κάθε ψυχικό κόστος για τις λίγες δεκάδες μέτρα που έπρεπε όντας εκτεθειμένος να τρέξει ήταν το στοίχημα με τον εαυτό του και τις μορφές που προσποιούνταν ότι κρύβονται για να φαντάζουν πιο τρομακτικές όμως κάθε φορά τις ένιωθε να ηδονίζονται κάνοντας αισθητή την παρουσία τους με αυτή την τεχνητή διακριτικότητα.

Στο στενό επάνω στον τουβλότοιχο πάντα περίμενε ανοιχτή η πόρτα και όταν έμπαινε ξεδιπλώνονταν μπροστά του πολύπλοκοι μηχανισμοί με κάτι γιγαντιαία γρανάζια τα οποία ήταν η ψυχή του κτιρίου και ίσως και για κάτι πολύ ανώτερο από αυτό.

Ο αγώνας με τον εαυτό του και την ισορροπία ξεκινούσε πάλι. Έτρεχε σε κύκλους μέσα στα γρανάζια σαν τα ποντίκια στον τροχό.Ανάσαινε με σταθερό ρυθμό χωρίς να ξέρει ακριβώς το στόχο και το τελικό αποτέλεσμα. Χίλιες σκιές μισοφαίνονταν σε κάθε γωνία γύρω του. Η διαίσθηση έλεγε λύτρωση.Σιγά σιγά λευκές αστραπές ξεπετάγονταν προς κάθε κατεύθυνση και τα σημεία στα οποία κατέληγαν φωτίζονταν ανεξίτηλα την ίδια στιγμή που οι μορφές εξαϋλώνονταν. Όταν η ταχύτητα άγγιζε το ζενίθ της με μια απότομη κίνηση πεταγόταν στο επόμενο γρανάζι και μετά ξανά στο επόμενο,όλο και πιο ψηλά. Ποτέ δεν ήταν μόνος. Κάθε φορά οι δόλιες φιγούρες καραδοκούσαν παντού και τον χλεύαζαν, όμως ποτέ με λέξεις.ήταν περισσότερο μια αίσθηση. Οι σιωπές στα όνειρα έχουν πάντα πολλαπλά μεγαλύτερη δύναμη από ότι στην πραγματικότητα. Στο τέλος όταν ο στόχος πλησίαζε στην στενή οδό που οδηγούσε προς τα πάνω κάποιος εμφανιζόταν κάθε φορά από κάτι που λογικά ήταν φωταγωγός και του έδειχνε με το δείκτη ακόμα ψηλότερα. Ποτέ δε φαινόταν το πρόσωπό του καθαρά. Ίδιες φιγούρες αλλά διαφορετική αίσθηση. Άλλες φορές έπαιρνε όρκο πως αντίκριζε τον καλύτερο εαυτό του. Άλλες φορές κάποιον που τον εμπιστευόταν. Άλλες ίσως κάτι πολύ ανώτερο. Ο στόχος πάντα κοινός όμως. Προς τα πάνω.

Φτάνοντας στο ταβάνι ξαφνικά το επίπεδο άλλαζε τελείως και μετατρεπόταν σε έναν οριζόντιο διάδρομο. Στο τέρμα του στεκόταν πάλι ο άγνωστος με ανοιχτά χέρια. Ο Ζιντ άρχιζε την κούρσα και πάλι και οι λευκές αστραπές χτυπούσαν ξανά δεξιά και αριστερά με μεγάλη ταχύτητα σαν μπάλες μέσα σε φλίπερ. Δεν σκότωναν, δεν έκαιγαν, ήταν απλώς άσπρες, φιλικές φωτιές με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κάθε πρόσκρουση στον τοίχο φανέρωνε για μερικές στιγμές ένα χαμογελαστό πρόσωπο το οποίο ύστερα χανόταν για να εμφανιστεί άλλο ένα και ακόμα ένα ξανά και ξανά. Κάθε χαμόγελο αύξανε την ταχύτητα του και λίγο περισσότερο. Ένιωθε τους μύες στα πόδια και στην καρδιά να είναι έτοιμοι να βγάλουν αγκάθια από τη θέληση. Μέχρι το τέλος. Μέχρι τη λύτρωση. Τα χαμόγελα χάνονταν με μιας όμως ένιωθε τόσο ευλογημένος από εκείνα που δε σταματούσε ποτέ του. Στο τέλος ήταν εκείνη η μεγάλη πόρτα, όλη δική του για να την ανοίξει και τότε ήταν που ένιωθε νικητής αλλά και χαμένος ταυτόχρονα. Κάθε φορά που κρατούσε το πόμολο φοβόταν να το τραβήξει και μια ξαφνική μελαγχολία πάγωνε το σώμα του και ο κορμός του λύγιζε προς τα μπρος σαν κάποιος να του κάρφωνε ξαφνικά ένα μαχαίρι στο στομάχι. Ακόμα και τώρα που ήξερε πια ότι βλέπει ένα όνειρο, δεν ήθελε να βρεθεί μπροστά στην οριστική λύση. Δεν ήθελε να προχωρήσει άλλο γιατί ήξερε ότι έχει φθάσει δυνατός αλλά κενός ως εκεί. Ένιωθε μόνος του.

The post Azrael Overtones #7: Γρανάζια Της Πόλης appeared first on anthem.gr.

Αποφάσισε να πάει στην τουαλέτα για να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπο του και να διώξει για λίγο την εικόνα της πραγματικότητας γύρω του. Κλείδωσε την πόρτα της μοναδικής ανδρικής τουαλέτας στην καφετέρια, έβρεξε το κεφάλι του και στη συνέχεια κοίταξε προσεκτικά το είδωλο του στον καθρέπτη. Μπορούσε να διακρίνει ένα άγχος να ρέει πίσω από το βλέμμα του, το οποίο είχε καιρό να νιώσει. Γύρισε, κατέβασε το καπάκι της λεκάνης μετατρέποντας τη σε κάθισμα και βολεύτηκε πάνω της βάζοντας το κεφάλι μέσα στα γόνατα του. Η απόλυτη σιωπή του έφερε υπνηλία και αποφάσισε να μείνει λίγο ακόμα έτσι ώσπου να νιώσει τη σκέψη του λιγότερο θολή και ταραγμένη.

Ξαφνικά είχε βγει για να κάνει τζόκινγκ ανέμελος με φόντο το τοπίο της παλιάς του γειτονιάς. Ακολουθούσε μια συγκεκριμένη διαδρομή και παρά την απίστευτη κούραση σε όλο του το σώμα ο κρύος αέρας του χειμώνα τον αναζωογονούσε τόσο που όταν έτρεχε ένιωθε πάντα μια λαχτάρα και μια αστείρευτη ενέργεια που μόνο ένα παιδί θα μπορούσε να έχει. Ντυμένος βαριά από πάνω με δυο σκούρα, πράσινα φούτερ και ελαφριά από κάτω με ένα μακρύ, μπασκετικό σκούρο σορτσάκι απλά συνέχιζε να τρέχει μέχρι να κουραστεί τελείως ή να του υπενθυμίσει το ρολόι του ότι είχε κι άλλες εκκρεμότητες πέρα από τη φυσική του κατάσταση. Στο πεζοδρόμιο του επόμενου κεντρικού δρόμου ένας άνδρας μεγάλος σε ηλικία με λίγα λευκά μαλλιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και υπέρβαρος στεκόταν με έναν τεράστιο, γκριζωπό σκύλο που κοιτούσε τα πάντα γύρω του απειλητικά. Καθώς τους πλησίαζε άρχισε να σκέφτεται αν ήταν ασφαλές να περάσει από δίπλα τους. Το μπεζ παλτό του άνδρα μαζί με τον υπερβολικό του όγκο τον έκαναν να δείχνει θηριώδης, ενώ το ασάλευτο της στάσης του σώματος του μαζί με την αγέρωχη ματιά του μπορούσαν να κάνουν τον οποιονδήποτε να θέλει να αλλάξει πεζοδρόμιο βρίσκοντας τον μπροστά του.

Πλησιάζοντας κι άλλο ο εχθρικός βρυχηθμός του σκύλου άρχισε να φθάνει στα αυτιά του. Τελικά σταμάτησε σε απόσταση δύο μέτρων πριν περάσει παράλληλα και από τους δυο και έμεινε να κάνει κάποιες κινήσεις με τα χέρια και τα πόδια για να μην παγώσει το σώμα του τελείως. Κάτι ήταν τελείως λάθος. Ο άνδρας φόρεσε ένα ψεύτικο χαμόγελο ευγενείας αλλά ο Τιμόθεος τώρα έβλεπε καθαρά. Το πρόσωπο της κοτρόνας! Τα ίδια χαρακτηριστικά σε ένα κεφάλι ενός ηλικιωμένου που είχε βγάλει βόλτα το σκυλί του.Ο σκύλος έδειχνε τα δόντια του χωρίς να κάνει ήχους τώρα αλλά η στάση του σώματος του έδειχνε ότι το πλάσμα ήταν έτοιμο για επίθεση.

”Περάστε” είπε ο Τιμόθεος με μια ευγένεια που άρμοζε σε έναν μεγαλύτερο του στη φωνή του και ένα χαμόγελο εξίσου ψεύτικο με το γέρο αλλά χωρίς το δικό του δόλο.

”Όχι,όχι…είμαστε εντάξει εμείς νεαρέ μου…βγήκαμε τη βόλτα μας, ένας παππούς και ένας σκύλος που έχει φάει τα ψωμιά του… κάνε το τρέξιμο σου, συνέχισε”.

Στάθηκαν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον. Ο Τιμόθεος με μίσος τώρα, το οποίο πάλευε με την αγωνία του και ο γέρος αφού έχασε το χαμόγελο του,στη συνέχεια σε απόλυτο κοντράστ σχημάτισε ένα γέλιο που στον Τιμόθεο θύμισε τον κάθε άνθρωπο στη ζωή του που τον είχε χτυπήσει κάτω από τη μέση και τότε έφερε στο μυαλό του τη μέρα της κρίσης στην κινητή μονάδα με τον οργανισμό. Σχεδόν ανέκφραστος κοίταξε με νόημα το άλλο χέρι του γέρου που ψαχούλευε την τσέπη του παλτού του συνεχώς και στη συνέχεια τον κοίταξε πάλι στα μάτια.

”Θα μου τη φέρεις διάολε…αλλά ξέρεις κάτι; Θα συνεχίσω,ναι…αντίο”.

Ξεκίνησε πάλι να τρέχει ξέροντας ότι το ραντεβού με την κόλαση ήταν εκεί απέναντι και τον περίμενε. Πρόλαβε να ανοίξει το διασκελισμό του μερικές μόνο φορές όταν ακούστηκε ο κρότος του όπλου και αμέσως ένιωσε την πλάτη του να σπάει. Έπεσε στο έδαφος που απαρτιζόταν από τσιμεντένιες πλάκες στέκοντας στα γόνατα καθώς ένιωθε το αίμα να μη χωράει πουθενά μέσα στα σπλάχνα του. Άρχισε να φεύγει από το στόμα του και έμεινε να το κοιτάζει να πέφτει μπροστά του πολύ σκούρο, περισσότερο προς μαύρο παρά σε κόκκινο χρώμα και τότε μετά από αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα παραίτησης ξύπνησε μέσα του ένα ”όχι” και ένα ”γιατί” που κάποτε ήταν το κίνητρο που τον έβγαζε από κάθε σκοτάδι του και τελευταία φορά συναντήθηκε μαζί του εκείνο το βράδυ της στημένης παγίδας στη μονάδα και στη συνέχεια αποχαιρέτησαν ο ένας τον άλλο-ίσως- για πάντα,δίνοντας τη θέση τους στην απόλυτη ηττοπάθεια. Ένιωθε να σβήνει αλλά έσφιξε τις γροθιές του και άρχισε να χτυπάει με μανία τις πλάκες που είχαν γεμίσει από το αίμα του μαζί με το νερό του ψιλόβροχου.

”Όχι…όχι,όχι,απλά όχι” έλεγε συνέχεια με σφιγμένα δόντια και συνέχισε να γρονθοκοπεί το έδαφος και ας είχε μια αίσθηση τώρα στα χέρια σα να είχε σφίξει πολλά ανοιχτά ψαλίδια.Κάποια στιγμή ο πόνος ήταν κάτι παπαράνω από αληθινός ενώ ένα από τα νύχια του είχε βγει από τα άτσαλα χτυπήματα και έβλεπε του δαχτύλου από μέσα. Λίγο πριν σβήσει οριστικά η μια πλάκα άρχισε να σπάει και τότε σκέφτηκε ότι πρέπει να μείνει εκεί λίγο ακόμα να τη βγάλει τελείως. Στο επόμενο χτύπημα η πλάκα είχε γίνει κομμάτια και από μέσα βγήκε ένα κρίνο. Με το στόμα ανοιχτό και μια γαλήνη να τον αγκαλιάζει από πουθενά έκανε να το πάρει στις διαλυμένες του παλάμες και τότε η φωνή του γέρου σα να ήταν από κάτι μη ανθρώπινο φώναξε χτυπώντας τον σαν ωστικό κύμα.

”ΟΧΙ…ΑΥΤΟ…ΑΥΤΟ ΔΔΔΔΕΕΕΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ….ΕΣΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕΣ ΠΟΛΎ ΠΙΟ ΠΡΙΝ” και τότε πριν τελειώσουν όλα έγειρε το συντετριμμένο του σώμα για να σιγουρευτεί ότι θα πέσει πάνω στο όμορφο λουλούδι θέλοντας να το προστατέψει μέχρις εσχάτων.Έπεσε λυπημένος πάνω του.

Τα χτυπήματα στην πόρτα της τουαλέτας και οι φωνές που έβγαιναν από τουλάχιστον 4-5 διαφορετικά στόματα τον ξύπνησαν. Σηκώθηκε πάνω προσπαθώντας να θυμηθεί που βρίσκεται. Άνοιξε σιγά σιγά την πόρτα και είδε τον περίεργο με τα αραιά μαλλιά να έχει βγει εκτός εαυτού και να του εξαπολύει κατάρες από τις οποίες καταλάβαινε μερικές μόνο, αφού τα αντανακλαστικά του δεν είχαν ακόμη επανέλθει πλήρως. Το ζευγάρι, ένας μεγαλόσωμος νεαρός με στολή σεκιούριτι, μάλλον από κάποιο διπλανό μαγαζί και ο συμπαθής Αφρικανός σερβιτόρος τον κρατούσαν χωρίς να χάνουν την προσοχή τους στιγμή από πάνω του. Τέσσερις άνθρωποι, ο ένας μάλιστα με δύναμη περισσότερη από το μέσο όρο των ανθρώπων δεν μπορούσαν να κουμαντάρουν έναν τυπάκο καχεκτικό που δεν ξεπερνούσε το ένα και εβδομήντα ύψος και όλη η γλώσσα του σώματος του κάθε άλλο παρά υγεία δήλωνε. Κάποια στιγμή το αγόρι της κοπέλας τον ρώτησε το λογικό,προλαβαίνοντας τον Τιμόθεο που ακόμα κοιτούσε σαν χαμένος.

”Ρε αδερφέ τον ξέρεις; Τι σου έχει κάνει τ ο παλικάρι; άνθρωπος καθόταν και έπινε τον καφέ του και δεν ενοχλούσε κανέναν!” Είναι άψυχος ρε! δε τονε βλέπεις; εεε;δε τονε βλέπεις το μαλάκα, τον ανύπαρκτο; είναι άψυχος ρε! δε τους γουστάρω τους άψυχους!”

Ο Τιμόθεος τους προσπέρασε περιφρονώντας το τι του έλεγαν και με προσποιητή ψυχραιμία έφυγε από το καφέ προσπαθώντας να αντιμετωπίσει το σοκ και το γεγονός ότι την επόμενη μέρα είχε να παλέψει με μια οδυνηρή αλήθεια που μόλις είχε ακούσει από εκείνο το φρικιό και να πάει να βρει τον απόλυτο ονειρομάνσερ της Αθήνας και φίλο του, τον Τίταν. Η σχέση αγάπης και μίσους που είχαν οι δυο τους, όπως με όλους όσους γνώριζε μάλλον αυτή η ανεξιχνίαστη φιγούρα έπρεπε να βγει από τη ναφθαλίνη πριν να ήταν αργά. Κάτι έπαιζε με τις ρίζες της ψυχής του Τιμόθεου και ήθελε να του δώσει ένα μήνυμα. Γύρισε την πλάτη στο πιστόλι, στον ίδιο το θάνατο. Ο θάνατος θα ερχόταν και δεν ήταν ο δικός του, γιατί την πλάτη του την ένιωθε ακόμα να πονά σα να συνέβησαν όλα στην πραγματικότητα. Ο θάνατος των άλλων είναι που πονάει και όχι ο δικός μας. Δεν ήταν ώρα για εγωισμούς. Χρειαζόταν βοήθεια και ίσως να προλάβει ένα κακό.

”Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την ιστορία του Τιμόθεου,ο οποίος εδώ και κάτι παραπάνω από ένα χρόνο μετά από μια παγίδα καλοστημένη από κοντινά του πρόσωπα, σταδιακά χάνει τον εαυτό του και αντιμετωπίζει την καθημερινότητα του με πλήρη απάθεια. Το παιχνίδι της επιστροφής για την ψυχική του υγεία ξεκινά έπειτα από μια σειρά εφιαλτών που προμηνύουν ένα θάνατο που ολοένα και πλησιάζει και τα μηνύματα που αποτελούν προθάλαμο αυτού δείχνουν να θέλουν να αποτελειώσουν ότι έμεινε μετά την προδοσία ακέραιο στην ψυχοσύνθεση του Τιμόθεου. Μέσα από μια συναυλία η οποία γίνεται για ιερό σκοπό και στην οποία ”πρέπει” να πάει καλείται να αντιμετωπίσει τον εαυτό του στη σιωπή και ελπίζοντας μέσα από κάτι φαινομενικά απλό να βρει τα κομμάτια που έφυγαν από το είναι του, όταν κάθε εμπιστοσύνη και ενθουσιασμός για τη διαδραστικότητα με τους γύρω του χάθηκε. Πολλά θα σας θυμήσουν τα Διάφανα Κρίνα, το Θάνο Ανεστόπουλο και την ιστορική συναυλία του 2015…”

The post Azrael Overtones #6: Τα Κρίνα & Ο Διάφανος Νους appeared first on anthem.gr.

”Λοιπόν; Έκανες το μικρό σου θαύμα πάλι και το έκανες μόνη σου. Είδες πόσο έχεις στρώσει από όταν άρχισες εδώ τελικά;Έχεις έλεγχο”.

Η ψυχολόγος ήταν στον ένα καναπέ με το σώμα της τεντωμένο από χαρά ενώ στον καναπέ ακριβώς απέναντι η Νείρα ένιωθε μια κολακεία από το πράσινο φως που έδειχνε η ειδικός που την παρακολουθούσε προς μια θετική τροχιά, αλλά έπνιγε το χαμόγελο που κόντευε να πετάξει από το στόμα της και το σώμα της ήταν κάπως κυρτό. Δεν είχε συνέλθει πλήρως ακόμα από τον κίνδυνο που πέρασε.

Στα άδυτα των ηθικών αυτουργών της αυτοκτονίας της νεαρής Δήμητρας Αναγνώστου, σήμερα σε αυτό το γραφείο ένιωθε ότι μοιράζεται μια σκοτεινή νίκη.

”Βρήκα το μπελά μου όπως πάντα και ακόμα,έ νιωσα πολλές φορές ότι κοροϊδεύω. Πήγα να κάνω καλό σε μια οικογένεια που έχασε τα πάντα. Ναι,οκ. Ποιά; Εγώ.Τις ξέρεις τις ιστορίες μου.Έχω παρατήσει τρεις φίλες επειδή με κούραζαν οι εμμονές τους και το ότι επέμεναν να μπλέκουν συνέχεια σε καταστάσεις που τις παίδευαν. Απαίτησα από αυτές το άριστο,το αλάνθαστο και αυτές ήταν σε μια ηλικία που ακόμα όλοι μας δεν…δεν…δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε, ξέρουμε τα πάντα…και…και…και…”

Η Νείρα έγειρε στο μπράτσο του καναπέ κοιτώντας την ψυχολόγο στα μάτια αλλά έχοντας κρύψει τη μύτη και το σαγόνι της με τον πήχη του χεριού της. Το χοντρό,μάλλινο γάντι της έδινε την ψευδαίσθηση ότι κάτι την αγκάλιαζε και ότι κρυβόταν πίσω από αυτό. Ένιωθε απόλυτα γυμνή στην ιδέα ότι παραδέχεται τα πιο μελανά σημεία της στάσης στης απέναντι στους διπλανούς της ανθρώπους.

Η ψυχολόγος κούνησε αργά το κεφάλι δεξιά και αριστερά χωρίς να χάσει το χαμόγελό της. ”Ήσουν σε πλήρη σύγχυση μέσα σου αλλά κατάφερες να την παραμερίσεις…και τα έκανες όλα σωστά για μια δουλειά που σε άγγιξε. Δε νομίζω ότι σε άγχωσαν τα χρήματα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Είμαστε ένα βήμα μπροστά. Σταμάτα να αποζητάς προβλήματα για τον εαυτό σου. Έχουμε κάνει αρκετούς κύκλους γύρω από τα ίδια”.

Την κοιτάζει σκεπτική και τραβάει προς τα πίσω τα μαλλιά της περισσότερο για να κινήσει τα χέρια της λίγο διακριτικά. Την έχει φορτίσει έντονα η συνεδρία με τη Νείρα. Την ήξερε καλά πια και ήξερε ότι μετά από κάθε σκιερή υπόθεση σχετική με τη δημοσιογραφία όλα τα δυνατά συναισθήματα απέρρεαν από μέσα της βίαια. Τώρα που είχε κινδυνεύσει και η δουλειά της αλλά και η ίδια της η ζωή το αίσθημα αυτό είχε πολλαπλασιαστεί. Η ψυχολόγος είχε δεχθεί υπομονετικά τα πισωγυρίσματα της Νείρας τον τελευταίο ένα χρόνο με κέντρο τις ενοχές και την κατ’ επιλογήν αδιαφορία της για ανάπτυξη ιδιαίτερων σχέσεων με όσους έμπαιναν στη ζωή της με κάποιο τρόπο,όμως για κάποιο λόγο δεν είχε πάψει να πιστεύει ότι η Νείρα δεν ήθελε να μείνει σε αυτή την αυτοσχέδια παγίδα επ’ αόριστων.

Κατεβάζει τα χέρια κάτω υποδηλώνοντας αμυντική στάση. Η Νείρα κρατάει την ανάσα της έχοντας ενώσει τα πάνω με τα κάτω δόντια της αντικατοπτρίζοντας αυτό που δε βρήκε το κουράγιο εδώ και ώρα να βγάλει από μέσα της.

”Υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να μάθω;Νομίζω έχεις κάτι να μου πεις πέρα από όσα έγιναν με την υπόθεση”.

”Λοιπόν…είδα και ένα όνειρο….προχθές βράδυ. Η μικρή ήταν ολόκληρη σκεπασμένη με ένα σεντόνι…και έκλαιγε…δεν ξέρεις πώς έκλαιγε… Ήταν γυρισμένη στο πλάι με την πλάτη της γυρισμένη προς τα εμένα αλλά ήξερα ότι είναι εκείνη και ας μην έβλεπα το πρόσωπό της.Έκλαιγε και έλεγε κάτι στο οποίο δεν έδινα σημασία γιατί μου αρκούσε αυτή η εικόνα η δύστυχη.Εγώ καθόμουν στο πάτωμα και κοιτούσα το κενό…ήμουν και δεν ήμουν εκεί…είχα ένα δράμα δίπλα μου και αναρωτιόμουν πόσο έχω συμβάλλει σε αυτό και είχα γίνει κομμάτια και…” η Νείρα έκανε μια μικρή παύση και η ψυχολόγος πήρε το λόγο.

”Δεν μπορούσες να κάνει τίποτα διαφορετικό.Δε μπορείς να ελέγξεις μια άλλη ζωή.Ξέχνα το αυτό το πράγμα,πρέπει να το διαγράψεις από τη συνείδηση σου Νείρα…” Η Νείρα είχε σκύψει ελαφρώς το κεφάλι προς τα κάτω για να μη φανεί ότι τα μάτια της είχαν αρχίσει να πρήζονται.

”Άρχισα να μιλάω μόνη μου μετά.Δεν ξέρω αν τα έλεγα για να τα ακούσω εγώ και να βγουν από μέσα μου ή αν τα έλεγα σε εκείνη. Ντρεπόμουν να κοιτάξω και ντρεπόμουν μην πω οτιδήποτε που θα τη στεναχωρούσε κι άλλο. Φορούσα κάτι το οποίο το ένιωθα πολύ στενό και τα χέρια μου τα είχα σταυρωμένα και τα έσφιγγα με όλη μου τη δύναμη. Τα έσφιγγα για να μην κάνουν απολύτως τίποτα γιατί τίποτα δε θα μπορούσε να είναι σωστό. Τίποτα δε θα κατέληγε σωστά, αυτό ένιωθα και αυτό με διαλύει μέρα νύχτα ακόμα”.

Τα μάτια της ψυχολόγου είχαν μεγαλώσει ελαφρώς από την απόλυτη συγκέντρωση ενώ τα χέρια της στηρίζονταν στα γόνατα καθώς ήταν με τα πόδια σταυρωμένα το ένα πάνω στο άλλο. Αφού πέρασαν αρκετά δευτερόλεπτα και η Νείρα ακόμα μάζευε τις ανάσες της αγχωμένη να μη φανούν πολύ τα δάκρυα που ήταν έτοιμα να αφήσουν τα βλέφαρα της και να στάξουν, αποφάσισε να μιλήσει για λίγο. “Θέλεις να μου πεις τι έλεγες;”

”Πολλά και με σιγανή φωνή, δε μπορούσε να μου βγει εύκολα. Θυμάμαι ένα μόνο χαρακτηριστικά να το λέω συνέχεια, τα άλλα είναι πολύ θολά…θυ…”

Η Νείρα ένιωσε το λαιμό της να πονά τόσο πολύ που απορούσε πόσο ακόμα θα άντεχε χωρίς να ξεσπάσει. Πήρε μια βαθιά αναπνοή και κατάπιε όσο και αν πονούσε και αποφάσισε με ό,τι κουράγιο της είχε μείνει νιώθοντας τόσο ξεγυμνωμένη ψυχικά να πει τη φράση που ξεκλείδωνε τα πάντα μέσα της.
”Θυμάμαι τον πόνο σου’…Θυμάμαι τον πόνο σου μικρή….θυμάμαι τον πόνο σου….”. Έκλεισε τα μάτια της σκυμμένη ακόμα όπως ήταν στο όνειρο εκείνο όταν μονολογούσε και είδε τα δάκρυα να στάζουν μέχρι το πάτωμα. Έμεινε σε εκείνη τη στάση για λίγο. Τα μάτια της είχαν γεμίσει τόσο που έβλεπε τα πάντα θολά, όπως ο οδηγός το τζάμι του στην καταιγίδα. Τελικά σήκωσε το βλέμμα της να κοιτάξει ξανά την ψυχολόγο στα μάτια. Το σημείο κάτω από τη μύτη της είχε γεμίσει από βλέννες που δεν είχε αντιληφθεί, το πρόσωπο της είχε μουδιάσει ολόκληρο και το κόκκινο χρώμα που είχε πάρει ήταν αρκετά κοντά στο κόκκινο βαμμένο των μαλλιών της. Η ψυχολόγος έβλεπε μια εικόνα ανθρώπινη και προσπαθούσε να διώξει τη φόρτιση. Η Νείρα το είχε καταλάβει και παρά τις αμέτρητες φορές που είχε αναρωτηθεί αν έχει να κάνει με κάποια που απλά αφήνει το ρολόι να τρέξει με έντεχνο τρόπο για να πληρωθεί τώρα ένιωθε ενοχές ακόμα και στη σκέψη ότι στεναχωρούσε και εκείνη μέσα σε όλο αυτό. Έγλυψε το σκουλαρίκι που είχε στο στόμα από αμηχανία και τράβηξε το γιακά του τζιν μπουφάν της.

”Αυτό…αυτό είναι…θυμάμαι τον πόνο σου… Θυμάμαι τον πόνο σου…τη θυμάμαι πώς άλλαζε η όψη της σταδιακά και πόσο έσπαγε με τις μέρες και η προσπάθεια να κρύψει τον πανικό που την είχε καταβάλλει ήθελε όλο και πιο πολύ δύναμη. Θυμάμαι μια μέρα που της αγόρασα ένα κόκκινο σκουφάκι μιας ομάδας για να φοράει να νιώθει πιο άνετη όταν της είχαν πέσει τα μαλλιά από τις χημειοθεραπείες και κάναμε πλάκα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να της διάλεγα άλλο χρώμα. Θυμάμαι πόσο δυσκολεύτηκε να χαμογελάσει και εγώ έκανα τη χαζοχαρούμενη και την πήγα να την κεράσω καφέ μετά. Σκάρτα  δεκαπέντε ήταν τότε το κορίτσι. Τη θυμάμαι να την αφήνω στο λεωφορείο να πάει στο φροντιστήριο και δυο στενά πιο κάτω όλοι από τα παράθυρα φαίνονται ξένοιαστοι και εκείνη είχε κολλήσει τη μύτη στο τζάμι και απλά κοιτούσε στο τίποτα. Δε της έφταναν όσα έτυχαν στους δικούς της, φορτώθηκε το δικό της μαρτύριο πριν καλά συνειδητοποιήσει τι και πώς. Και ξέρεις τι; δε με νοιάζει ο θάνατος. Δε μου υποσχέθηκε ποτέ κανένας ότι θα είμαι εδώ για πάντα, ούτε ζω σε κανένα συννεφάκι. Δε με νοιάζει που θα αποχωριστώ μια μέρα όσα μου αρέσουν, το μπουφάν μου,τ η δουλειά μου, τις αναμνήσεις με τη μικρή, την οικογένεια μου, όλα. Τους είδα όλους να πονάνε”.

Tο παραπάνω αποτελεί απόσπασμα από τη σύντομη ιστορία ”Από το ημερολόγιο της λύτρωσης: Ποιοι σε ‘μάθαν να χάνεις;”, μέρος μια συλλογής ιστοριών με τίτλο ”Τα Πρόσωπα Της Λύτρωσης” η οποία ολοκληρώνεται σύντομα…

The post Azrael Overtones #5: Από το ημερολόγιο της λύτρωσης: Ποιοι σε ‘μάθαν να χάνεις; appeared first on anthem.gr.

Ο Άλφα είχε φτάσει σχεδόν στο πατρικό σπίτι ξανά μετά από μέρες να κλείσει τον κύκλο.Δεν ενημέρωσε το Γιάννη ούτε κανέναν άλλον. Δεν είχε αντοχή για το άγχος τους μέχρι να τους ανακοινώσει ότι είχε φτάσει,ούτε για καμία απρόσμενη υποδοχή-έκπληξη ή κάτι τέτοιο. Προτίμησε να μην παραμερίσει το εγώ του για λίγο και να τους αφήσει να αναρωτιούνται ποια ήταν η τελευταία πράξη στη συνάντηση με τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο της μεγάλης βιοτεχνίας και να κρατήσει την ιστορία με τις δεκάδες ανατροπές και τις θριαμβευτικές εκφράσεις στα πρόσωπα τους με το ύφος που θα έλεγε ”απίστευτο,τα κατάφερες” για αργότερα. Ένιωθε ακόμα τα τελευταία κατάλοιπα της αδρεναλίνης να φουσκώνουν κάθε σημείο του κορμιού του καθώς έμπαινε στις τελευταίες στροφές. Αποφάσισε ότι δεν είχε άλλη υπομονή για τίποτα. Με ένα κεφάλαιο τεράστιο για την οικογένεια του να έχει επιτέλους κλείσει με τη συμβολή του θεώρησε ότι είχε το δικαίωμα να το κάνει αυτό. Οδηγούσε πολύ άτσαλα τώρα στα τελευταία στενά. Αν μπορούσε θα είχε πατήσει ένα κουμπί για να διακτινιστεί στο μεγάλο χολ του σπιτιού γλυτώνοντας αυτά τα μόλις λίγα λεπτά που τον χώριζαν από το χώρο αυτό.Ήθελε το αδύναμο χρώμα της ησυχίας και τίποτα παραπάνω μετά από όλο αυτό που έζησε. Τις στιγμές από το πρόχειρο παρκάρισμα μέχρι τη στιγμή που βούλιαξε στην πολυθρόνα μπροστά στη μεγάλη τζαμαρία εκτέλεσε τόσο μηχανικά τις κινήσεις του που μάλλον δε τις θυμόταν καν μετά.Δε σκεφτόταν τίποτα άλλο παρά να λείψει λίγο από τη ζωή του.Αυτό έλεγε στον εαυτό του τώρα.Ακούμπησε το σβέρκο του στην κορυφή της πλάτης της πολυθρόνας και μετά από δευτερόλεπτα ηρεμίας ήρθε εκείνος ο γνώριμος για εκείνον αιφνιδιασμός που μας επισκέπτεται όταν νιώθουμε ότι έχουμε εισέλθει στον επίλογο μιας πράξης. Το φλάσμπακ που γυρίζει στο μηχανισμό μας πιο γρήγορα από κάθε υπερβολική ταχύτητα που είδαμε ποτέ ή βιώσαμε σε κάποιο όχημα που διαβαίναμε ή βλέπαμε σε ταινία. Στο υποσυνείδητο του Άλφα υπάρχει το αντικειμενικό κομμάτι που λέει τη λέξη ”νίκη” και το υποκειμενικό κομμάτι που σχηματίζει ένα ερωτηματικό.

Η νίκη είναι η δικαίωση των ανθρώπων που έφυγαν στοιχειωμένοι και όσων έμειναν πίσω με το βάρος του συμβιβασμού με την απουσία. Ο Άλφα ποιος είναι; Μέσα σε όλα αυτά που στέκεται ακριβώς;Στο δύσκολο μυαλό του υπάρχει αυτή η ανασκόπηση που είναι γεμάτη από φόβο. Φόβος κατά την άφιξη,φόβος στην επιστροφή,φόβος τώρα που επιστρέφει στη συνάντηση με τον εαυτό του στο σημείο που μέσα του κήρυξε την έναρξη του ταξιδιού. Πώς μπορεί να γίνεται λόγος για θριαμβολογία όταν ο φόβος υπήρχε σε όλη τη διαδρομή όπως υπήρχε ανέκαθεν; Τότε με το αίμα να ζεσταίνεται δυσάρεστα ακόμα πιο πολύ διαπιστώνει ότι είναι ζωντανός για να τα σκέφτεται όλα αυτά και από τα μάτια γλιστράει ένα δάκρυ. Φεύγει άλλο ένα. Δε θα μπει στον κόπο να σφίξει το πρόσωπο του για να κρυφτεί από τον εαυτό του. Διαπιστώνει όλα όσα έκανε να συμβούν και ξεσπάει σχεδόν αθόρυβα. Τα μάτια του τα νιώθει σα να τα στραγγίζει κάποιο χέρι στρίβοντας τα από την πολύ πίεση έτσι όπως εκκρίνουν τα καυτά υγρά πάνω στα μάγουλα του και μονολογεί ”έγινε…έγινε…” και μετά ”ευχαριστώ…ευχαριστώ…”

Όσα έγιναν ήταν ένα ολοκλήρωμα με το χθες να πρέπει να απορροφηθεί στο αύριο και τώρα δε θα ήταν πια ο ίδιος. Τα μάτια του κλείνουν αργά αργά. Τώρα οι δυο τους. Τώρα αυτός και αυτός που θα είναι από αύριο θα συναντηθούν εκεί που συναντήθηκαν και στην αρχή,στην απόλυτη σιωπή.

Γεια σου….του είπε μακρόσυρτα μια φωνή στη γωνία. Ο Α. είναι ευγενής απέναντι του. Δεν τον ρωτάει ποιος είναι. Απλά περιμένει.”Είμαι ένας άνθρωπος που είχε χάσει τα φίλτρα της ισορροπίας του και τη γαλήνη του,όταν εκείνη την πήρε ο χρόνος με τη βία και τη διέταξε να τον αφήσει για να έχουν την ελπίδα να συναντηθούν ξανά λίγο μετά το αύριο’ του είπε ο άνδρας με το κρυμμένο πρόσωπο. Σήκωσε το χέρι του δείχνοντας το χώρο γύρω του.

”Εδώ υπάρχει μια σειρά από γωνίες και διαδρόμους μέσα στη σπίθα της ύπαρξης μας που γίνονται τοίχοι που ψηλώνουν και μαυρίζουν και φθάνουν πιο ψηλά από αυτό που συλλαμβάνει η απλή όραση…. ”

Ο Αλφα συγκράτησε απόλυτα τα λόγια του άνδρα και εξακολούθησε να μη μιλάει αφού του ήταν όλα απόλυτα κατανοητά. Η φωνή ήταν βαθιά,η ομιλία διαπεραστική και οι κινήσεις του ιεροτελεστικά σίγουρες. Ο Άλφα ήξερε ότι ήταν σε όνειρο. Αγκαλιάζοντας πιο σφιχτά από ποτέ το χάρισμα της ονείρευσης μπορούσε πλέον να το καταλάβει από την πρώτη στιγμή.  Αυτό που ένιωθε όμως τώρα ήταν πρωτόγνωρο, αφού για πρώτη φορά αισθανόταν ότι βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της καρδιάς των ονείρων. Θα παρέμενε σιωπηλός αν δεν εντόπιζε τα αίματα στα χέρια του άνδρα.

”Γιατί αιμοραγείς;Έχεις πεθάνει και εσύ όπως εκείνος στην αρχή των ονείρων;Σε έχουν εγκαταλείψει;Σου έχει συμβεί κάτι;” ”Όχι…όχι….είναι το αίμα της πρώτης στιγμής.Μόλις ξαναγεννήθηκα.Πονάει ”.

Ο Α. αρχίζει να αποδέχεται αυτό που αφήνοντας τον εαυτό του να αποκοιμηθεί ήδη γνώριζε.Εδώ είναι η αναμέτρηση με το τίμημα.

”Δεν σας έχω αφήσει μόνους σας.’

Ακούστηκε μια γυναικεία φωνή και ένα χαμόγελο με ασημένια μάτια να λαμπυρίζουν εμφανίστηκε ακριβώς απέναντι.

”Ποιά είσαι;” τη ρώτησε ο Α. χωρίς να του εμπνέει την ίδια ευγένεια με τον άνδρα που ήταν το δικό του αύριο. Ένα γέλιο της βγήκε από τα ρουθούνια.”Χυδαίο να μη με αναγνωρίζεις.Είμαι η πιο παλαιά σας φίλη,η ειρωνεία,ανάθεμα και αν είμαι απλώς μια φίλη μονάχα,είμαι το μόνο ολοκληρωτικό κομμάτι σε όλα αυτά,από τη γνωστή αρχή της μιζέριας σας μέχρι τη στιγμή που ξεθάψατε το χαμένο κεφάλαιο που νομίζετε ότι ξορκίσατε από μέσα του την ήττα.Θυμήσου τώρα.Σε διατάζω”.

Tο παραπάνω αποτελεί απόσπασμα από τη σύντομη ιστορία ”Κλιμάκωση”,μέρος μια συλλογής ιστοριών με τίτλο ”Τα Πρόσωπα Της Λύτρωσης” η οποία ολοκληρώνεται σύντομα…

The post Azrael Overtones #4: Κλιμάκωση… appeared first on anthem.gr.

The post Azrael Overtones #3: Legacy from the Underground… appeared first on anthem.gr.

‘’Οι μικρές τιμωρίες’’.Έτσι τις είχε βαφτίσει με την ελπίδα ότι κάθε φορά που θα συνερχόταν θα ένιωθε πιο δυνατός από πριν.Αυτά συνέβαιναν κυρίως τους πρώτους έξι μήνες.Τώρα είχε διαλέξει μια καθημερινότητα μέσα στην οποία ζούσε προετοιμάζοντας έδαφος τις ήρεμες μέρες για δυνατές συγκινήσεις που ζούσε μέσα από εκδηλώσεις.Πολλές μικρές χαρές έδιναν έναν τόνο ζωντάνιας ακόμα και τις πιο κενές μέρες.Κατάφερνε να τις ζήσει χωρίς να το κάνει σε βάρος των άλλων και αυτό του καθάριζε τη συνείδηση.Όσο ένιωθε ότι δεν παρασιτεί σε βάρος των άλλων,ένιωθε και λιγότερες ενοχές που τους κρατούσε σε απόσταση.Δεν είχε πετύχει ακόμα την απαραίτητη συνοχή στις σχέσεις του με τους άλλους και το γνώριζε αυτό.

Γύρισε απότομα μαζί με την περιστρεφόμενη καρέκλα και έδωσε ένα σάλτο στο κρεβάτι που βρισκόταν ακριβώς από πίσω του.Το έντονο τρίξιμο που ακούστηκε του άρεσε πολύ.Το μισοδιαλυμένο στρώμα από τη χρήση τον έκανε να νιώθει πάντα λίγο έφηβος ή έστω μετέφηβος. Η αίσθηση αυτή ερχόταν σε ολοκλήρωση με το να κοιτάζει το πανό των Τζόυ Ντιβίζιον στον τοίχο δίπλα στο κρεβάτι.Το μαύρο μεγάλο φόντο και το άσπρο διάγραμμα με τις διακυμάνσεις ήταν όλη η ουσία,όλοι οι συνειρμοί με τα δεκάδες μικρά,καθημερινά που σημάδεψαν μια ζωή μέχρι τώρα.Όλες αυτές οι σκέψεις,τα ποιήματα-ωδές εκείνου του συγκροτήματος στην εσωτερική σύγκρουση,οι ιστορίες με φόντο τα σκουρόχρωμα αστικά τοπία που απορροφούσαν ντελιριακά όλη την ομορφιά και η αναζήτηση αυτής,ιστορίες που εξέπεμπαν δύναμη μέσα από το φόβο,την αμφιβολία και την ειρωνεία..αυτό και αν ήταν ειρωνεία!Το σπαρακτικό ‘’γιατί’’ στο κλειστοφοβικό στοιχείο της φωνής ενός νέου που το σώμα του αποδείχθηκε ένα πολύ μικρό κουτί για να συγκρατήσει τη δύναμη του που όπως και η φωτιά,όσο απαραίτητες και να είναι,όταν μεγαλώνουν πολύ και δε διοχετεύονται σωστά καίνε πρώτα από όλα τις παλάμες στις οποίες ανήκει.Ένα τραγούδι που μιλάει για μια νέα αυγή που όσο πάει ξεθωριάζει τον γεμίζει με απορίες που τον εξιτάρουν σχεδόν ηδονικά.Οι σπαραγμοί στα φωνητικά,από ένα ‘’εγώ’’ τεράστιο που δε μπορεί να εντοπίσει ακόμα το γιατί του είναι τόσο συμπαθητικό.Μάλλον είναι η οδυνηρή επαλήθευση ότι αγαπάει τον εαυτό του περισσότερο από όσο χρειάζεται,αλλά αυτό το ξόρκι που κάποιος έσπειρε μέσα σε αυτό το τραγούδι και το κάνει να διατηρεί κάτι από την πρώτη ακρόαση πάντοτε τον αναστάτωνε ευχάριστα.

Καθώς τα μάτια του άρχιζαν να γλαρώνουν σταδιακά σκεφτόταν ότι θα υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι εκεί έξω οι οποίοι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κάποια στιγμή θα διασταυρωθούν μαζί του.Ακούγοντας τους στίχους προς το τέλος του τραγουδιού για τη μάχη του ανθρώπου με τη φύση του και τα όσα αντίκρισε πιο νωρίς από όσο έπρεπε ένιωσε τη σκοτεινιά της σκέψης του να αγκαλιάζεται από ό,τι πιο ζεστό υπήρχε,αφού νιώθει ότι αυτή η μάχη δεν είναι απλά η μάχη με ένα καλλωπισμένο τίποτα,δε μπορεί να είναι μοναχά κάτι τέτοιο,αφού ένας άνθρωπος έφθασε κάποτε στο σημείο να αφήσει την ψυχή του στο χαρτί με ένα στυλό για να αποτυπώσει αυτό το συναίσθημα.Ρέκβιεμ για το θάνατο κάθε παλαιού μας εαυτού είναι αυτό το κείμενο είπε από μέσα του καθώς περνούσαν από τους διαδρόμους της μετάβασης στον ονειρικό κόσμο δεκάδες εικόνες με μαύρες καμπαρντίνες σαν αυτή που φορούσε λίγο πριν,μεθυσμένους φίλους σε κλαμπ να ξεσπάνε βίαια,αλλά χωρίς κακία,με πόνο ακατάπαυστο και με ένα χορό αντικοινωνικό θα έλεγε κάποιος που τον παρατηρούσε για πρώτη φορά,αφού το βλέμμα τους δε διασταυρωνόταν με κάποιο άλλο και από εφηβικά βράδια που λίγο πριν ξημερώσει,το τραγούδι αυτό τον καλούσε δελεαστικά να εντοπίσει μια πραγματικότητα πέρα από τη ρουτίνα του σχολείου.Το αριστερό χέρι μούδιαζε στις σκέψεις αυτές από μια ελαφριά δόση αδρεναλίνης στις φλέβες,αλλά δε τον τρόμαζε.Είχε μάθει καιρό τώρα να ξεχωρίζει ποια φωτιά είναι φιλική και ποια θα μπορούσε να του αδειάσει τα σωθικά.
Λίγο πριν παραδοθεί στον ύπνο,άκουσε έναν ήχο ο οποίος καθώς αναπαραγόταν παράλληλα με το τραγούδι,δημιουργούσε κάτι πολύ ενοχλητικό που τον έβγαλε απότομα από την προβληματισμένη έστω ηρεμία του.Σήκωσε το κεφάλι απότομα και κοίταξε γύρω του για να εντοπίσει το κινητό του και τελικά το είδε στο πάτωμα του παρκέ λίγο πιο πέρα.Δε θα το σήκωνε.Αστραπιαία πέρασε ξανά το μικρό ξανθό πληγωμένο παιδί του εφιάλτη από το κεφάλι του και το συντρίμμι που είχε απομείνει από τη θεία του,την αδερφή της μητέρας του.Χαμογέλασε μέσα στην ευχάριστη αίσθηση της υπνηλίας και με το ζόρι είπε ‘’σόρρυ θεία,άλλη φορά’’.Η ρουτίνα,η ασφάλεια της θαλπωρής του σπιτιού και ο ύπνος ήταν πολύ γλυκά εκείνη τη στιγμή για να αφήσει πάλι το χάρισμα να γυρίσει πίσω και να τον βάλει να ανοίξει μια υπόθεση πολύ παλιά.Τέλος και αρχή της μέρας του.

Ξύπνησε στο ντιβάνι που είχε στο πατρικό του σπίτι στη σοφίτα στην οποία ίσα που χώραγε όρθιος με το τεράστιο ανάστημά του.Το κατάλαβε πριν καν κοιτάξει γύρω του από τον αέρα που χάιδευε το πρόσωπο του και που έμπαινε από το παράθυρο ακριβώς δεξιά του.Σηκώθηκε και έμεινε καθιστός χωρίς να αλλάξει καθόλου η έκφραση του.Πριν λίγο ήταν στο διαμέρισμα στην περιοχή όπου άρχιζε το κέντρο της Αθήνας και τώρα ξαφνικά ξυπνούσε στο ναό της εφηβείας του.Όλα όπως τα θυμάται αχνοφαίνονταν στις άκρες των ματιών του τριγύρω αλλά δεν έδωσε σημασία.Κοίταξε κατευθείαν στη μισάνοιχτη πόρτα για να παρατηρήσει αμέσως την αντίθεση με το φως που έμπαινε από το παράθυρο.Υπήρχε ένα χαρακτηριστικό σκοτάδι από εκείνο το σημείο και πέρα,αφύσικο τελείως καθώς το λογικό ήταν το φως που έμπαινε μέσα να φτάνει ως εκεί.Πριν τον κερδίσει ο φόβος του ενδοιασμού σηκώθηκε και περπάτησε μέχρι εκεί.Κατέβαινε τις σκάλες προσεκτικά όταν ο αέρας άρχισε να παγώνει και να γίνεται αρκετά επιθετικός.Δεν υπήρχε νόημα ούτε και σε αυτό.Στο τέλος της σκάλας απλώθηκε ένας κήπος μπροστά του αντί για το ισόγειο του σπιτιού και κάπου εκεί σταμάτησε να φαίνεται λογικό το οτιδήποτε.

Δεύτερη εναλλαγή από σκοτάδι σε φως μέσα σε κάτι περισσότερο από ένα λεπτό και αντί για το ισόγειο ενός σπιτιού,η σκάλα οδηγούσε σε έναν κήπο με γρασίδι που είχε ένα χρώμα πράσινο και γκρι και άνθη κόκκινα που δεν μπορούσε να πει με σιγουριά τι είδους ήταν,παρά μόνο ότι δεν ήταν μόνο ένα.Ακολούθησε την τροχιά τους,έστριψε δυο φορές μετά από λίγο και τότε είδε ένα τζάκετ μαύρο πεταμένο στο έδαφος.Το σήκωσε και από μέσα χύθηκε ένα υγρό κόκκινο σαν αίμα αλλά πιο αραιό.Το κοίταξε γύρω γύρω έντρομος και όταν το γύρισε από την άλλη μεριά,στην πλάτη έγραφε ‘’μίσος’’.Δε θυμάται καν να το πετάει,συνέχισε να προχωράει ακολουθώντας ένα κλάμα γοερό.Έπειτα από λίγο είδε σε απόσταση δέκα μέτρων δυο ανθρώπους με φόντο ένα παγκάκι κυκλικό και γύρω περιστέρια παράξενα,στην ίδια απόχρωση με το χορτάρι.οι φιγούρες τον έκαναν να νιώθει οικεία και δε σταμάτησε να προχωράει.Ο ένας ήταν με γυρισμένη την πλάτη προς εκείνον και φορούσε ένα καφέ παλτό,ενώ ο άλλος ήταν σε στάση εμβρυακή στο έδαφος,τυλιγμένος με μια κουβέρτα και ήταν εκείνος που έκλαιγε.ο άλλος ήταν μάλλον σιωπηλός,εκτός και αν το πλάνταγμα του κουλουριασμένου στο έδαφος κάλυπτε οποιαδήποτε φωνή έβγαινε από μέσα του.Το θέαμα έγινε πιο αλλόκοτο,όταν ο Α. διαπίστωσε ότι τίποτε άλλο δεν ακουγόταν,κανένας ήχος από το φτερούγισμα των περιστεριών που σηκώνονταν στον αέρα καθώς το βάδισμα του πλησίαζε κοντά τους,ούτε ο αέρας που φυσούσε,ούτε το γρασίδι μαζί με αυτόν.Μόνο το κλάμα που αν μπορούσε να βρει έναν χαρακτηρισμό να του ταιριάζει,αυτή θα ήταν μοναχικό.Μια εικόνα με χρώματα που δεν ήταν τόσο φωτεινά,αλλά με αρκετά ζωηρό τοπίο κι όμως,έλειπε η ψυχή της,η σπίθα της.
Συνέχισε την κίνηση του προς τον άνθρωπο με το καφέ παλτό με μηχανικές κινήσεις.Το ένστικτο έλεγε ότι εκείνος είναι το κλειδί της ιστορίας ενός κήπου που τη μια στιγμή έβγαζε την αύρα του ετοιμοθάνατου και την αμέσως επόμενη στιγμή μιας δύναμης έτοιμης να αναδυθεί από την απόγνωση.Στάθηκε ακριβώς από πίσω του και πριν μιλήσει,διαπίστωσε ότι η φωνή του είχε χαθεί και δεν μπήκε καν στον κόπο.Άπλωσε το χέρι του στο σημείο μεταξύ σβέρκου και ώμου και καθώς τον ακούμπησε ο άνθρωπος σήκωσε το χέρι του όπως ένας τροχονόμος όταν σημαίνει ‘’σταμάτα’’.Πιο γρήγορα σταμάτησε η αυτοκυριαρχία στο αριστερό στήθος του Α. παρά η επαφή της παλάμης του με τον άνθρωπο.ο Α. έμεινε άναυδος να τον παρατηρεί,όταν παρατήρησε τον άσπρο γιακά κάτω από το καφέ παλτό.Μετά από λίγες στιγμές ο άνθρωπος ξεκίνησε με κινήσεις βασανιστικά αργές να βγάζει το παλτό του,σηκώνοντας ελαφρώς το σώμα του από το παγκάκι,κάνοντας τον Α. να νιώθει τη ράχη του σα να έμεινε σε ψυγείο κρεάτων για μέρες.Διάβασε τη σκέψη του.Αποκαλύφθηκε μια ολόλευκη καμπαρντίνα με γραμμένη τη λέξη ‘’ΜΙΣΟΣ’’ και αυτή σαν το μαύρο τζάκετ,αλλά αυτή τη φορά τα γράμματα ήταν τοποθετημένα ανάποδα.Μια αγενής και απρόσωπη επιλογή για να συστηθεί κάποιος,αυτό σκέφτηκε ο Α. που δεν είχε αποφασίσει ακόμα αν πρέπει να περιμένει επίθεση ή κάτι τέτοιο.

Έκανε ένα γύρο και βρέθηκε με πολύ αργά βήματα μπροστά από τον άνθρωπο.Ήταν εκείνος,ήταν ο ποιητής που είχε γράψει για την νέα αυγή που ξεθώριασε.Το μάτια του για πρώτη φορά ήσυχα,σε αντίθεση με τις δεκάδες φωτογραφίες που σώζονταν από τη σύντομη ζωή του,αλλά εξακολουθούσαν να πενθούν,ένα ύφος γνώριμο για τον Α. από πολύ μικρή ηλικία.Το στόμα του κλειστό και ακίνητο σα σφραγισμένο,συνόδευε το βλέμμα που κοιτούσε κάπου μέσα στο κεφάλι του και όχι στο τίποτα όπως έδειχνε.Τα μαλλιά του που δεν ήταν τελείως κοντά αλλά ούτε τόσο μεγάλα για να θεωρηθούν μακριά κινούνταν με τη φορά του αέρα και πολλές φορές έφτανα στο ύψος των βλεφάρων του αλλά τα αντανακλαστικά του δεν έδειχναν να συγκινούνται από αυτό.Ο Α. στάθηκε δίπλα του χωρίς να έχει καταλάβει γιατί δεν έχει σταματήσει η καρδιά του ακόμη και γονάτισε αργά φέρνοντας το κεφάλι του σε ένα ύψος λίγο πιο χαμηλό από εκείνο του ποιητή.Έκανε να μιλήσει και μετά από μερικά δευτερόλεπτα τα κατάφερε,όσο και να πονούσαν οι αδένες στο λαιμό του από την πίεση και τις συσπάσεις που είχε επιφέρει η υπερένταση.
‘’Εσύ….γι….γα….γα…γιατττί γύρισες πίσω;Άξιζεςςς η…συ….χί….α……δεν υπάρχει ε-εε—κεί;’’

Και τότε το χέρι του ποιητή σηκώθηκε σε ανύποπτο χρόνο ταράζοντας τον Α. ακόμα πιο πολύ.Η κίνηση διεκόπη απότομα,όταν ο ποιητής είχε σηκώσει το λυγισμένο του χέρι και είχε υψώσει το δείκτη του,σα να θέλει να εννοήσει ότι ο Α. θα πρέπει να δώσει προσοχή και ότι ήδη είπε αρκετά.’’Μη μιλάς’’ του είπε απότομα αλλά χωρίς κακία.Η καρδιά του Α. σταδιακά κατέβαζε ήδη παλμούς,αλλά η ταραχή είχε κάνει τα οστά του κρανίου του να μουδιάσουν τελείως,σα μαλακά πακέτα από τσιγάρα που με μια άγαρμπη κίνηση είχαν μετρατραπεί σε ακαθόριστα κομμάτια από χαρτί και μαλακό πλαστικό.Τα μάτια του όμως ήταν ακόμα καρφωμένα στα δικά του και ας ήξερε ήδη ότι δε θα διασταυρωθούν ούτε στιγμή και περίμενε τις λέξεις να ακολουθήσουν.Δεν ήταν δυνατόν να έχει πει όσα ήταν να πει ο ποιητής.Περνούσε ώρα και ο αέρας δυνάμωνε την ίδια στιγμή που το ακλόνητο της στάσης του ποιητή που όμοιο του δεν είχε πετύχει ποτέ πριν αποφασίσει να φύγει από τον κόσμο,έκανε τον Α. να νιώθει αδύναμος,έχοντας ένα μηχανισμό που ήταν έτοιμος να καταρρεύσει.Οι παλμοί δυνάμωσαν ξανά,πιο καυτοί και με τα τσιμπήματα που τους συνόδευαν πιο έντονα.Τα μάτια του υγράνθηκαν,μια από τις πρώτες αμυντικές λειτουργίες που το σώμα του έθεσε σε λειτουργία για να ηρεμήσει τον εαυτό του.Θα έχανε τον εαυτό του,θα πέθαινε,το ένιωσε ξεκάθαρα και η εφορία της αίσθησης ότι δεν έχεις κάτι να ρισκάρεις την απώλεια του έδωσε τη δύναμη να ανοίξει ξανά το στόμα του και να συνεχίσει να μιλάει.’’ΠΩΣ ΓΥΡΙΣΕΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΕΛΥΣΕΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ;ΑΦΟΥ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΕΣ!!!!’’ φώναξε με όλη του τη δύναμη γιατί ήταν ο μόνος τρόπος να αρθρώσει τα λόγια χωρίς να τραυλίσει και αμέσως ο ποιητής ψέλλισε ‘’σσσσσσσσσσσσσσσσ’’ σταματώντας τον αέρα και κάνοντας το κλάμα του λυγισμένου να ακούγεται ακόμα πιο δυνατό.Ο σπαραγμός ήταν τόσο δυνατός που έκανε τον Α. σε μια στιγμή να απορεί πώς δε μίσησε τη ζωή του μέχρι τώρα χωρίς επιστροφή από τον πόνο που υπάρχει στον κόσμο.Ο ποιητής τέντωσε το χέρι του και τον έδειξε με αυστηρότητα στο βλέμμα,το οποίο έμεινε όμως να κοιτάζει ερμητικά μπροστά.Ο Α. είπε μέσα του με σκότωσες,αλλά δε το εξέφρασε ποτέ μεγαλόφωνα,αφού τώρα η μιλιά του νόμιζε ότι είχε χαθεί για πάντα.’’Σου είπα να μη μιλάς’’.Επανέλαβε ο ποιητής και τα μάτια του Α. γλάρωσαν θλιμμένα σαν να παραδέχθηκαν την ασέβεια και την παράδοση τους στη βούληση του ποιητή.’’Παρακολουθώ την κηδεία μου’’.

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα της ανέκδοτης(ακόμα)ιστορίας ”Ελπίδα Στην Ξεθωριασμένη Χαραυγή”.

The post Azrael Overtones #2: Ο Κήπος Του Ποιητή… appeared first on anthem.gr.

ΤΕΤΑΡΤΗ 18/5,25/5 & 1/6 στο Death Disco!
ΕΝΑΡΞΗ:21:00
ΕΙΣΟΔΟΣ:5 ΕΥΡΩ

Τα Reflections επιστρέφουν στα θεατρικά δρώμενα και παρουσιάζουν: AND THE OSCAR GOES TO

Ένα One man Show με τον Κωνσταντίνο Καραγεωργίου σε σατυρικά κείμενα και σκηνοθεσία της Λένας Γεωργιάδου. Την παράσταση πλαισιώνουν ζωντανά οι μουσικοί Γιάννης Κανέρης, Τζούλια Μουρελάτου, Στέλιος Παπαναστάσης και Χάρης Στεργιόπουλος ενώ συμμετέχει και τριμελές φωνητικό συγκρότημα με τους Γκιόργκι, Δημήτρη Κούβαρη και Θανάση Πελεκάνο.

Στα decks πριν και μετά ο Γιώργος Σαφελάς.

Για το facebook event πατήστε εδώ.

The post And the Oscar goes to… @ Reflections, Death Disco appeared first on anthem.gr.