Έχοντας διανύσει το μεγαλύτερο μέρος του 2020, μπορούμε με σιγουριά να πούμε ο κόμπος έχει φθάσει στο χτένι. Οι άνθρωποι απαιτούν να αλλάξουν de facto καταστάσεις, όπως η καταστρατήγηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Την ώρα που στον πλανήτη οι καλλιτέχνες ορθώνουν ανάστημα για τις δολοφονίες πολιτών, όπως ο George Floyd και η Breonna Taylor, στην Ελλάδα η mainstream μουσική σκηνή τηρεί σιγή ιχθύος. 

Και το επιχείρημα των περισσότερων μετριοπαθών/απαθών/ακροδεξιών φωνών είναι πως στην Ελλάδα δεν μας αφορά το τι συμβαίνει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Ακόμη κι όταν προωθούνται χουντικοί νόμοι στο Κοινοβούλιο μας. Τι ειρωνεία…

Την ώρα που το ενδιαφέρον των ακροατών μονοπωλείται από τραγούδια που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα και βιντεοκλίπ που απλώς υπογραμμίζουν την εξαθλίωση κάθε αξίας και ιδανικού, ο άνθρωπος έρχεται στο ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ από μπάντες που παραδοσιακά ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ να εκπροσωπήσουν όλους εκείνους που δεν έχουν φωνή.

Οι Magic De Spell είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Από το Σαράγιεβο, μέχρι το “Τραμπάλα Στις Ταράτσες Ετοιμόρροπων Σπιτιών” και από το “Νίψον Ανομήματα…” μέχρι τον Πρόγονο μας τον Πίθηκο, εκείνοι δεν δίστασαν ποτέ να φωνάξουν για όλους τους παραγκωνισμένους από την κοινωνία, τους εξαθλιωμένους, τους αγωνιστές.

Έτσι και σήμερα, την ώρα που η εποχή μας το απαιτεί, δεν σφυρίζουν αδιάφορα γυρίζοντας μέτρια χιτάκια που θα παίξουν στα airplays για ένα μήνα και μετά θα ξεχαστούν. Αντιθέτως γράφουν και κυκλοφορούν τραγούδια που ξέρουν πως δε θα λάβουν υποστήριξη από τα ραδιόφωνα. Τραγούδια που ο αλγόριθμος της google θα χαντακώσει με κάθε τρόπο. Τραγούδια που προωθούν την κοινωνική δικαιοσύνη. Τραγούδια για κάθε άτομο “ασφυκτιά” σε μία κοινωνία που αιμορραγεί.

Μελοποιούν ποιήματα όπως το “Είμαι”, οι στίχοι του οποίου τσακίζουν κόκαλα. Οι στίχοι είναι του Ιάσωνα Σταυράκη από την Κύπρο, με τους οποίους κέρδισε το πρώτο βραβείο ποίησης στην Κροατία.

Είμαστε μαζί με τους Magic De Spell. Είμαστε μαζί με κάθε συγκρότημα που δείχνει την αλληλεγγύη, σε μία εποχή που σβήνουν δικαιώματα από το χάρτη. Είμαστε μαζί με κάθε άνθρωπο που τον κλωτσάει το σύστημα. Είμαστε ένας…

The post Μουσική Ανταρσία #52: Είμαστε ένας… appeared first on anthem.gr.

Εδώ είμαστε. Πάλι με χρόνια και καιρούς, πάλι δικιά μας θα ‘ναι (η στήλη βρε). Κατ’ αρχήν να ζητήσω συγγνώμη για την απουσία μου το τελευταίο διάστημα από το site και την εκπομπή, αλλά με ταλαιπωρούσε ένα θέμα υγείας. Σαν ζόμπι βγήκα μετά από 11 ημέρες και αντίκρισα το φως του ήλιου, και πραγματικά ένιωσα σαν τον Batman όταν έβγαινε στο Gotham για πρωινή περιπολία. Εκτός τόπου και χρόνου δηλαδή.

Εν τω μεταξύ, βρήκα κι εγώ να αρρωστήσω λίγο πριν έρθουν οι Madrugada, στην Αθήνα. Είχα δηλαδή χειρότερο timing κι από τον παρακάτω σκύλο!

Οφείλω να ομολογήσω ότι χάρηκα όταν είδα το άρθρο του 2014, “Madrugada Hy(ip)steria” να γυροφέρνει σε προφίλ καλών και αγαπημένων φίλων. Μπορεί να μην ξέρω τελικά αν ο τότε συνομιλητής πήγε στην συναυλία του αγαπημένου σχήματος, ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι η σοφία των τελευταίων πέντε χρόνων στην καμπούρα μου, μου δίδαξε ότι ο αγαπημένος μας frontman δεν λέγεται Silvert Hoyem, αλλά Sivert.

Δεν μπορεί, είμαι ο μόνος που του είχε κολλήσει αυτό το ανύπαρκτο “l” στη μέση του ονόματος του;

Ας περάσουμε όμως στο θέμα του άρθρου, γιατί όπως το κόβω θα φθάσουμε μέσω Λαμίας.

Σήμερα το πρωί που λες, άνοιξα το facebook και έπεσε στην αντίληψη μου ένα άρθρο που κυκλοφόρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο, αλλά για κάποιο λόγο ανακυκλώνεται τώρα (θα καταλάβετε σύντομα γιατί). Πρόκειται για άρθρο-κριτική που δημοσιεύτηκε σε σελίδα που ονομάζεται “Κουλτουρόσουπα” και που δεν θα επισυνάψουμε εδώ, γιατί δεν θέλουμε να δώσουμε προσοχή στον “φελλό” που το έγραψε.

Ήξερα πως κάτι θα πάει στραβά όταν είδα τον τίτλο του site. Μα κουλτουρόσουπα; Ό,τι δηλαδή πάει στραβά στην χώρα, συνοψίζεται με μία λέξη:

Το άρθρο εν τω μεταξύ αφήνει την ίδια γεύση που θα άφηνε μία vegan σούπα, αυγοκομμένη με αυγά σόγιας και 35 λεμόνια! Μπλιεχ!

Για να σας το συνοψίσω, ένας κουλτουριάρης αρθρογράφος βρέθηκε σε μία συναυλία συγκροτημάτων που λατρεύουμε (Magic De Spell, Ενδελέχεια, Υπόγεια Ρεύματα) και συνειδητοποίησε πως υπήρχε μόνο μία πρόσκληση στο όνομά του, αν και είχε ήδη καλέσει μία φίλη. Αντί λοιπόν να της προτείνει να της δώσει το εισιτήριο του για να μπει εκείνη στη θέση του ή να την κεράσει μία μπύρα ρε παιδί μου για το μπέρδεμα, της λέει πως αυτός μπήκε και πως εκείνη θα πρέπει να πληρώσει. ΑΟΥΤΣ

Αντίθετα με πέρυσι, δεν είχα διπλή πρόσκληση στο όνομά μου, αλλά μονή. Ο συνοδός έπρεπε να μπει με δικά του έξοδα. Σαν το έμαθε αυτό η Ιωάννα (τη θυμάστε;) άρχισε τα “μπορεί, δεν αποκλείεται, πολύ πιθανόν να έρθω”.

 

Φυσικά και η κοπέλα δεν ήρθε στο live και ο ξενερωμένος εντεχνοκουλτουριάρης κριτικός, βγάζει το φτυάρι του σαν άλλος Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Αποφασίζει λοιπόν να θάψει τα συγκροτήματα, με αναλυτική σκέψη που θυμίζει μαθητή δευτέρας Γυμνασίου. Σταματώ λοιπόν προσωρινά το διάβασμα και “κατηφορίζω” προς το βιογραφικό για να γνωρίσω τον “φελλό”.

Εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 32. Ανθρωπος του λόγου και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, προσφάτως επαναπατρισθείς από τον ανεπτυγμένο κόσμο, που αποδείχθηκε άνθρακας.

 

Εντάξει εκεί πραγματικά σταμάτησα να διαβάζω. Εντεχνόπληκτος… Τώρα εξηγούνται πολλά. Επιστρέφω λοιπόν στο άρθρο.

Γιατί τα υπόγεια ρεύματα δεν ήταν ποτέ ούτε υπόγεια, ούτε ρεύματα. Σίγουρα δεν θυμάμαι να ήταν τόσο Σπούτνικ και Αναιρέσεις φάση.

 

Χαχαχα είναι και χιουμοράκι βρε, ο εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου.

Για τους Μάτζικ ντε Σπελ, λίγα πράγματα. Όταν ακούς τέτοιο όνομα στην ηλικία των 12, προφανώς σου θυμίζει τη γνωστή ντισνεϋκή μαγισσούλα, κι έτσι φανταζόμουν κάτι σαν τα Ζουζούνια και την Πολυξένη, μέχρι που είδα το βίντεο κλιπ του Σαράγεβο: Τα γνωστά 90ies φτηνιάρικα πλήκτρα στυλ Ανδρέα Τσουκαλά συνδυασμένα με την κατάχρηση στο echo στυλ Μιχάλη Ρακιντζή και τζαμάρισμα με φόντο έναν απόκρημνο βράχο (σκηνοθετική άποψη που πολύ αργότερα ανέδειξαν οι Linking Park).

Τις λες ρε κατσικανιάρη; Που θα μιλήσεις εσύ για την μουσική των 90s όταν οι μουσικές που γουστάρεις δεν ξεπερνούν μία κλίμακα ρε μινόρε και πέντε ακόρντα; Δεν κουραστήκατε τόσα χρόνια να πουλάτε μούρη, στις πλάτες μουσικών που πλουτίζουν με δέκα τραγούδια της ίδιας συνταγής; Δεν κουραστήκατε να βλέπετε τους εντεχνάδες σας ακόμη και σε ροκ φεστιβάλ; Τι άλλο να κάνουμε δηλαδή;

Το βρήκα: Θα εκλέψουμε την Ζουγανέλη πρωθυπουργό της χώρας για να απαγορεύσει οτιδήποτε άλλο πέρα από το έντεχνο! Αμάν πια.

Extra spicy σχόλιο του Νικόλα: Ποιοι είναι οι linking park ρε; Που από την πολλή εντεχνίλα δεν ξέρεις καν πως γράφεται (δε μιλάω για το αν ξέρεις τραγούδια) το όνομα μίας από τις μεγαλύτερες μπάντες των 00s. Κάνεις που κάνεις έναν δηθενιάρικο σχολιασμό, ας ξέρεις τι λες.

Οι Ενδελέχεια βάζουν πρώτοι το παντεσπάνι της γνωστής συνταγής: Μια αντιφασιστική επέτειος, μια επανένωση, ένα καινούριο CD (ή ακόμα καλύτερα βινύλιο, γιατί το ρετρό και το vintage πλέον λατρεύονται ως ινδουιστικές ποτάμιες θεότητες), και πάμε σαν διψασμένα πουλιά για μια ακόμη ξεπέτα.

 

Εντάξει, τώρα ησύχασα, για μία στιγμή νόμιζα πως την γλίτωσαν οι Ενδελέχεια, τους οποίους πιθανώς και να συμπαθούσε ο αρθρογράφος. Αλλά όχι παιδιά, δεν αγαπάει ούτε τα άντερα του. Α  και τελικά που είναι το νέο σιντί; Μα καλά, τόσο άσχετος είσαι που δεν ήξερες πως δεν υπήρχε νέα κυκλοφορία; Τότε τι ήθελες στο live; Τι σκατά καθόσουν και έγραφες μετά την συναυλία; 

Ούτε την Wikipedia δεν μπήκες στον κόπο να ανοίξεις!

Και θα σου πω και κάτι ακόμη: Το ρετρό ροκ λατρεύεται μέχρι και σήμερα, γιατί οι μπουζουξήδες, οι εντεχνιάρηδες και οι τραπάδες (ω Θεέ, αναγκάστηκα να πω αυτή την λέξη) μονοπωλούν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ 24 ώρες το 24ωρο. Τα νέα παιδιά, εν μέσω κρίσης, δεν έχουν την όρεξη και το χρήμα να κυνηγήσουν το όνειρο τους, ειδικά όταν το παιχνίδι είναι τόσο στημένο εναντίον τους. Έχεις ψάξει καθόλου πόσα συγκροτήματα διαλύθηκαν τα τελευταία τρία χρόνια;

Και επίσης, μιλάμε για τα καλύτερα συγκροτήματα της σκηνής. Μουσικές που μας μεγάλωσαν και που έθρεψαν συνειδήσεις. Τραγούδια που μας πλημμυρίζουν με συναισθήματα και που μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Αλλά βέβαια, είναι πολύ mainstream για τα γούστα σου! Θα τους κράξεις χωρίς επιχειρήματα, μόνο και μόνο για να φανείς ψαγμένος στην Ιωάννα!

Ένα χέρι με αγγίζει στην πλάτη και μαύρα μακριά μαλλιά χύνονται στους ώμους μου. Γυρνάω με μπλαζέ ύφος να δω την Ιωάννα. Τελικά βλέπω έναν μουσάτο: “Φιλαράκι συγγνώμη, μπορείς να προσέχεις τις μπύρες, να πάω λίγο τουαλέτα”;

 

Θύμισε μου τη σχέση έχει το παραπάνω κείμενο με την κριτική του live;

Ταπεινωμένος από την παραδόπιστη συνοδό μου, απλώς υπομένω τα τελευταία λεπτά και την έκρηξη ενέργειας του Λαγγουρέτου. Βουτιά από ψηλά, στης πικροδάφνης τον ανθό (γιατί το πολύ “ρεύμα” σκοτώνει), εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά, κι εμένα τα νεύρα μου είναι σύρματα τεντωμένα.

 

Εντάξει βρε τσιφούτη, πανάθεμά σε. Το καταλάβαμε, σε έφτυσε η Ιωάννα. Γιατί δεν έφευγες αφού δεν σε ικανοποίησε η συναυλία κι έμεινες σαν την καλαμιά στον κάμπο;

Αν εξαιρέσουμε ένα μουρμουρητό τύπου ”όλες σουλτάνες είστε”, που ερχόταν και ξαναρχόταν στις ακρές των χειλέων μου, θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως.

Με διπλή πρόσκληση

 

Φυσικά και θα πήγαινες ξανά βρε Σκρουτζ Μακ Ντακ! Απλά ζήτα τους να σου κεράσουν και τις μπύρες την άλλη φορά! Κρίση βιώνουμε!

Δεν μάθαμε όμως: Ήταν καλή η ροή του προγράμματος; Ποιο ήταν το ολοκληρωμένο σέτλιστ; Ακουστικά πώς ήταν το πράγμα; Ήπιες και την μπύρα του μουσάτου όσο ήταν στην τουαλέτα; 

Δεν έχω θέμα με την αρνητική κριτική. Ίσα-ίσα που όταν αποτυπωθεί σωστά, μπορεί να βοηθήσει τα συγκροτήματα να βελτιώσουν τις εμφανίσεις τους. Αυτό που δεν μπορώ είναι η γυφτιά και η κακομοιριά. Να σε προσκαλεί κάποιος στο σπίτι του και εσύ να πηγαίνεις να χέζεις στο κέντρο της τραπεζαρίας, επειδή το κρασί δεν είναι σε θερμοκρασία δωματίου, το ψωμί δεν είναι gluten free και δεν παίζουν νωχελικά μπλουζ από τα ηχεία στο πλάι του τζακιού.

ΚΟΥΡΑΣΑΤΕ!

ΥΓ: Σε συνέχεια του άρθρου που μόλις διαβάσατε, θα ανέβουν το επόμενο διάστημα αφιερώματα σε αγαπημένα μουσικά σχήματα της σκηνής μας. Έτσι, για να μετατρέψουμε την αρνητικότητα σε κάτι όμορφο και να θυμηθούμε μπάντες που αγαπάμε: Magic De Spell, Ενδελέχεια, Μωρά στη Φωτιά, Υπόγεια Ρεύματα, Ξύλινα Σπαθιά και πολλά άλλα. Μέχρι τότε μπορείτε να περιηγηθείτε στη σελίδα μας και να αναζητήσετε τα παλαιότερα αφιερώματα, ή άρθρα κάτα του φασισμού των εντεχνοκουλτουριάρηδων. Εις το επανιδείν!

The post Μουσική Ανταρσία #47: Η κουλτουρόσουπα! appeared first on anthem.gr.

Τα Anthems Chillout Sessions ήταν special μεσημεριανές εκπομπές που ακούστηκαν το 2016 και το 2017. Επιλέξαμε τα καλύτερα τραγούδια από τις εκπομπές εκείνες και δημιουργήσαμε μία λίστα που συμπεριλαμβάνει Lenny Kravitz, Nick Cave & The Bad Seeds, Madrugada, Porcupine Tree, The White Buffalo, Anathema, Johhny Cash, Pink Floyd, Joy Division, The Cure, Guy Davis και πολλούς άλλους.

Άνοιγμα στο Spotify

The post Playlist: Chillout Sessions appeared first on anthem.gr.

Υπάρχουν κάποια συγκροτήματα τα οποία πλάθουν χαρακτήρες με τη μουσική τους. Συγκροτήματα που ξέρουν να δημιουργούν χιλιάδες διαφορετικές εικόνες μέσα από κάθε τραγούδι τους. Συγκροτήματα που βγάζουν τον πραγματικό τους εαυτό σε κάθε νότα και στίχο. Έτσι είναι οι Magic De Spell! Όταν άκουσα για πρώτη φορά τα τραγούδια τους στο Γυμνάσιο, είδα όλα όσα σας περιέγραψα. Σήμερα, σχεδόν 8 χρόνια μετά, συνεχίζω να ακούω τα τραγούδια τους με αγάπη και αμείωτο ενδιαφέρον. Για αυτό και ήμουν υπερβολικά χαρούμενος για αυτή τη συνέντευξη. Συνομίλησα λοιπόν με το ιδρυτικό μέλος των Magic De Spell, Θοδωρή Βλαχάκη, ο οποίος απάντησε σε όλες μου τις ερωτήσεις. Φωτογραφίες από τη συνέντευξη της Ζωής Κοσκινιώτη. Η φωτογραφία της μπάντας είναι του Χρήστου Διαμάντη.

Πρώτα απ’ όλα θα σου πω, ότι κρατάω την όρεξη που είχαμε τότε σαν πιτσιρικάδες που θέλαμε να φτιάξουμε μία μπάντα. Κρατάω το όνειρο που είχαμε γι’ αυτή τη μπάντα. Και τις ιδέες μας. Την ιδεολογία δηλαδή των Magic de Spell, που παραμένει ακριβώς η ίδια, μέχρι και σήμερα. Κι ας έχουμε αλλάξει τον τρόπο που παίζουμε, το μουσικό στυλ και πολλά μέλη. Δεν μπορεί ένα γκρουπ να έχει για 35 χρόνια ακριβώς την ίδια σύνθεση. Δεν έχει συμβεί ποτέ. Η νοοτροπία και ο χαρακτήρας της μπάντας όμως, είναι ίδιος. Θα μπορούσα να κρατήσω ως κάτι σπουδαίο, την πρώτη μας ελληνόφωνη προσπάθεια. Τον πρώτο δίσκο με ελληνικό στίχο, που ήταν το “Διακοπές στο Σαράγεβο”. Μας εντυπωσίασε και μας συγκίνησε τότε, που είδαμε τον κόσμο να ανταποκρίνεται άμεσα.

Είμαι εγώ στα τύμπανα. Στο μπάσο είναι ο Γιώργος Αρχοντάκης, ο οποίος είναι και ο βασικός ηχολήπτης και συμπαραγωγός της μπάντας από το 1992 μέχρι σήμερα. Στα πλήκτρα είναι ο Δημήτρης Μποτής. Στις φωνες, ο Γιώργος Λαγουρέτος και ο Δημήτρης Πίξελ. Ο Βαγγέλης Θεοδωράκης στην κιθάρα.

Ναι, είναι και αυτό. Υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικές περίοδοι για το συγκρότημα. Αγαπώ και τις δύο φάσεις αυτές. Είναι βασικό ότι είμαστε το πρώτο ελληνικό συγκρότημα που ηχογράφησε ένα δίσκο punk στην Ελλάδα, το 1981. Στην αλλαγή που κάναμε προς ελληνικό στίχο αργότερα, ηχογραφήσαμε κομμάτια που θεωρώ ότι βοήθησαν στο να παραμείνουμε στη συνείδηση των ακροατών της σκηνής.

Κοίταξε. Πολιτική είναι τα πάντα γύρω μας τελικά. Νομίζω ότι η ελληνόφωνη σκηνή της δεκαετίας του 90, ήταν κατά βάση κοινωνικοπολιτική. Θα παρατηρήσεις ότι τα περιεχόμενα των στίχων των περισσότερων συγκροτημάτων της εποχής, λένε πράγματα τα οποία έχουν αντίκτυπο μέχρι και σήμερα. Πολλά γκρουπ φαίνεται πως είδαν τα όσα ερχόντουσαν και τα αποτυπώσαν. Δηλαδή την ώρα που άλλοι γλεντούσαν και μιλούσαν για αγάπη κι έρωτα, τα γκρουπ άλλα σήματα «έπιαναν» με τις κεραίες τους. Όσον αφορά στο θέμα της ποίησης, εμείς για πρώτη φορά τολμήσαμε μελοποίηση το 1998. Το “Εμένα Οι Φίλοι Μου” της Κατερίνας Γώγου. Στην αρχή νομίζαμε πως δεν μπορούμε να το κάνουμε. Φοβόμαστε ότι θα μας πούνε πως πειράξαμε το ποίημα, πως δεν ήταν σωστό και άλλα τέτοια… Είχαμε αναστολές και αμφιβολίες. Τολμήσαμε, επειδή αγαπούσαμε την ποίηση της Γώγου. Τα βιβλία της είναι αγαπημένα στους περισσότερους από εμάς. Στο στούντιο καταλάβαμε ότι μάλλον είμαστε σε σωστό δρόμο. Όταν κυκλοφόρησε τελικά το τραγούδι, από τις αντιδράσεις του κόσμου διαπιστώσαμε πως τα καταφέραμε. Είδαμε ότι μπορεί ένα συγκρότημα να τραγουδήσει ένα ποίημα. Τα ποιήματα περιέχουν διαχρονικές αλήθειες. Ένα στιχάκι, είναι απλά ένα στιχάκι που μπορεί να εκφράζει μία εποχή. Ένα ποίημα είναι διαχρονικό. Αξίζει να επικοινωνείς με τον κόσμο μέσω αυτού. Αφού λοιπόν τα καταφέραμε με τη μελοποίηση της Κατερίνας Γώγου, προσπαθήσαμε να αγγίξουμε έναν επίσης αγαπημένο ποιητή. Σκοτεινό και μελαγχολικό. Τον Κώστα Καρυωτάκη. Ηχογραφήσαμε το “Gala” μετά από δύο χρόνια. Το 2000. Μετά, εξερευνήσαμε άλλους ποιητές.

Κι εμείς διαλέξαμε αυτό το όνομα από τη μάγισσα, ακριβώς για αυτούς του λόγους, αλλά και για κάποιους άλλους ακόμη. Καταρχήν, επειδή στη δεκαετία του 80 εμείς φορούσαμε πάντοτε μαύρα. Αυτό δεν ήταν συνηθισμένο τότε και για αυτό μας γοήτευε η Μάτζικα που φορούσε κι αυτή μαύρα. Επίσης μας γοήτευε το ότι ήθελε να κλέψει την τυχερή δεκάρα από τον Σκρουτζ, ο οποίος είναι ένα καρτούν πλουτοκράτης. Αν σκεφθεί κανείς ότι η δεκάρα που κυνηγούσε η Μάτζικα, είχε μία τρύπα στη μέση, άρα μπορούσε να ήταν και δίσκος, βινύλιο για μας τότε, ταύτιζε την επιθυμία μας να κάνουμε κι εμείς ένα δίσκο. Όσον αφορά για το gothic που λες θα το έλεγα και συναισθηματικό. Το συναίσθημα είναι πολύ σημαντικό στη μουσική. Δεν πας πουθενά αν δεν έχουν συναίσθημα τα τραγούδια! Το συναίσθημα για εμάς είναι σημαντικότερο και πιο σπουδαίο αν περιέχει λύπη, μελαγχολία και «μαυρίλα». Λίγες φορές κάναμε χαρούμενα τραγούδια. Ήταν κάπως σαν ευχάριστα διαλείμματα. Αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να πούμε τελικά, ότι οι Magic De Spell είναι ένα gothic συγκρότημα, γιατί ο όρος μέσα στις δεκαετίες αλλάζει κι έχει άλλα νοήματα. Ίσως και να είμαστε.

Είναι κάτι πάρα πολύ συγκινητικό. Είναι ταύτιση. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι νιώθω συγκίνηση. Το “Εμένα Οι Φίλοι Μου” έχει το χαρακτηριστικό, ότι πολλές φορές κάποιοι από εκείνους που το τραγουδούν στις συναυλίες δεν έχουν στο μυαλό τους ολόκληρο το ποίημα κι όλα τα νοήματα που το φορτίζουν. Φέρνουν στο νου τους πράγματα διαφορετικά ο καθένας. Τραγουδούν γιατί έχουν φίλους, τραγουδούν γιατί δεν έχουν φίλους, τραγουδούν γιατί οι φίλοι τους, τους έχουν πληγώσει. Να σου πω πως περιοδεύοντας κατά καιρούς σε όλη την Ελλάδα βλέπουμε πως βόρεια, το πιο αγαπημένο τραγούδι του κόσμου που μας ακούει, είναι το Σαράγεβο. Αντίθετα νότια, είναι το “Εμένα Οι Φίλοι Μου”.

Το “Διαλύεσαι”, το βλέπω σήμερα ως πολύ καλύτερο τραγούδι απ’ ότι νόμιζα τότε που κυκλοφόρησε. Δηλαδή τότε έλεγα πως είναι μία απλή ερωτική μπαλάντα. Σήμερα το βλέπω ως κάτι παραπάνω. Εκτός του ότι τελικά έχει μία πολύ ωραία μελωδία τελικά, οι στίχοι έχουν νοήματα. Σήμερα ίσως σκέφτομαι πιο μεστά κι έχω καλύτερη άποψη για αυτό το κομμάτι. Το “Οκ Πατέρα” είναι ένα τραγούδι που ουσιαστικά έχει γραφτεί από τον Δημήτρη Πίξελ. Το Δημήτρη τον γνωρίσαμε σε ένα φεστιβάλ, όπου ανέβηκε μόνος του πάνω στη σκηνή και ράπαρε ακαπέλα το τραγούδι αυτό. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση και τον ρωτήσαμε. Μας είχε καθηλώσει το ότι ανέβηκε πάνω μόνος του και είπε όσα είπε. Μας απάντησε ότι είναι ένα τραγούδι που έγραψε όταν πέθανε ο πατέρας του. Όταν κάναμε πρόβες για να στήσουμε ενορχηστρωτικά το κομμάτι αυτό, πολλές φορές κάποιος από εμάς βούρκωνε. Μετά, βλέποντας στο Youtube σχόλια για αυτό το κομμάτι, είδα ότι πάρα πολλοί ταυτίζονταν.

Ναι. Πιστεύω ότι αυτό πρέπει να γίνεται με τα τραγούδια. Μόνο αν ταυτίζεται ο ακροατής μπορείς να πεις ότι ένα τραγούδι έχει πετύχει το στόχο του.

Κοίτα, στην Ελλάδα έχουμε περάσει πολλά δύσκολα χρόνια και πάρα πολλοί θέλουν να γράψουν και γράφουν τραγούδια κοινωνικής σημασίας, προάσπισης των αδυνάμων, όπως είπες και εσύ. Είναι ένα στοίχημα το να καταφέρεις να κάνεις ένα καλό κομμάτι πάνω σε αυτό, στη διάρκεια μία εποχής που βγαίνουν αρκετά σχετικά κομμάτια. Ένας φίλος μας, ο οποίος δυστυχώς δεν είναι πια κοντά μας, ο Δημήτρης Ποντίκας, έγραψε τους στίχους στο “Τόξο των Φτωχών”. Εμάς μας άγγιξαν πάρα πολύ τα λόγια αυτά και προσπαθήσαμε να κάνουμε μία ανάλογη μουσική που θα μπορεί να αγγίξει επίσης. Ελπίζουμε να το έχουμε καταφέρει. Το τραγούδι “Η Αγάπη Είναι”, πρόκειται για μελοποίηση ενός ποιήματος του Γιώργου Χρονά. Σταθήκαμε πάρα πολύ σε κάποιες φράσεις του ποιήματος. Τις κάναμε κάτι σαν ρεφρέν. «Η αγάπη είναι σαν τα μικρά πουλιά, πάνω σε ένα κατάρτι που βουλιάζει αργά». Είναι τόσο απίστευτα αλιθηνό. Φαντάσου την εικόνα: Ένα πλοίο βυθίζεται και το μόνο που μένει ακόμη έξω από το νερό, είναι το κατάρτι. Γύρω – γύρω ωκεανός. Είναι λοιπόν αυτά τα μικρά πουλιά, η αγάπη. Τελευταία ελπίδα το κατάρτι. Σε λίγο δε θα υπάρχει ούτε αυτό. Αναγκαστικά φεύγουν, πετώντας πάνω από έναν ωκεανό που δεν ξέρεις αν υπάρχει κάποια άλλη στεριά κοντά. Κάποια άλλη ελπίδα. Μπορεί να μην υπάρχει τίποτα.

Ναι, έγινε ως εξής: Ένας φίλος μας που ζει στη Γαλλία μας έφερε σε επαφή με το ράπερ Le Sale Gosse, προκειμένου να δημιουργήσουμε κάτι μαζί. Αυτό βέβαια ήταν δύσκολο γιατί εμείς δεν μπορούσαμε να πάμε εκεί και εκείνος δεν μπορούσε να έρθει εδώ. Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα τραγούδι, με τη συνεργασία δύο studios online. Ένα στην Αθήνα κι ένα στο Παρίσι. Εκείνοι λοιπόν μας έστειλαν ένα drum machine λούπα, μία ακουστική κιθάρα και τη φωνή του Γάλλου. Εμείς εδώ σκαρώσαμε σιγά-σιγά το τραγούδι. Τους το στείλαμε και το άκουσαν, έστειλαν τις παρατηρήσεις τους, το ξαναστείλαμε και ούτω καθ’ εξής. Ήταν μία πολύ γοητευτική συνεργασία η οποία δίηρκεσε πολύ καιρό. Τελικά το τραγούδι βγήκε στη Γαλλία στο δίσκο του Le Sale Gosse ένα χρόνο πριν κυκλοφορήσει ο δικός μας δίσκος εδώ στην Ελλάδα. Ο γαλλικός τίτλος “A la Derive”. Στη γαλλική έκδοση τα κουπλέ είναι στα γαλλικά και τα ρεφρέν ελληνικά. Στην δική μας, τα μισά κουπλέ και το ρεφρέν, είναι στα ελληνικά.

Να το ξεκινήσουμε ανάποδα, πριν πάμε στο Γιάννη Παλαμίδα, ο οποίος είναι πολύ σημαντικός για το άλμπουμ αυτό. Για αυτό άλλωστε υπάρχει στο εξώφυλλο δίσκο το όνομα του, μαζί με το δικό μας. Τόσα χρόνια γνωρίζουμε πολλούς μουσικούς, παλιούς και νέους. Τα group έχουν ένα πρόβλημα συνήθως. Επειδή είναι αυτοδύναμα δε συνεργάζονται εύκολα. Εμείς λοιπόν σκεφτήκαμε να κάνουμε μία μεγαλύτερη και άτυπη ομάδα να συνεργαστούμε, ώστε να συμμετέχουν περισσότεροι μουσικοί και δημιουργοί σ’ αυτο το δίσκο. Συνεργαστήκαμε με τον ράπερ Le Sale Gosse, με τη Ντέπη Χατζηκαμπάνη και το Φάνη Μαργαρώνη των “Kollectiva”, που έγραψαν για μας, με τον Γιάννη Κισκίνη που έχει παίξει αρκετές κιθάρες στο δίσκο, με τον Βαγγέλη Θεοδωράκη, που δεν είχε έρθει ακόμη ως βαςικός κιθαρίστας στη μπάντα. Προφανώς ξεχνάω κάποιους αυτή τη στιγμή. Γίναμε μία ωραία ομάδα. Πρώτη φορά δουλέψαμε έτσι. Συνήθως λέγαμε: Είμαστε το γκρουπ, κιθάρες, μπάσο, ντραμς, πλήκτρα, πάμε παίζουμε. Αυτή τη φορά δεν έγινε αυτό. Σε αυτή την παρέα και όσους μπορεί να συμμετάσχουν στο μέλλον και να αφορά μία πιο ανοικτή ομάδα μουσικών φίλων, καλλιτεχνών και ποιητών, θέλαμε να δώσουμε ένα όνομα. Να δείχνει ότι μπορεί να γίνει μία ευρύτερη συνεργασία με πολλά άτομα που ασχολούνται με τη μουσική και τις τέχνες. Έτσι λοιπόν ονομάσαμε την ομάδα “21st Century Darkness”, για να κοντράρουμε και λίγο το γνωστό “21st Century Fox”. Τη γνωστή κινηματογραφική εταιρία του Χόλιγουντ, που αντιπροσωπεύει τη λάμψη, ακριβώς αντίθετο από αυτό που βιώνουμε εμείς σήμερα. Ο Γιάννης Παλαμίδας έπαιζε στους “Apocalypsis” στα τέλη της δεκαετίας του 70. Ήταν ένα αγγλόφωνο progressive συγκρότημα, που είχε πολύ extreme κατά τη γνώμη μου σκηνική παρουσία για εκείνη την εποχή. Εγώ πήγαινα και τους άκουγα. Τους είχα δει αρκετές φορές σε συναυλίες, αλλά δεν είχαμε γνωριστεί. Με τον Γιάννη γνωριστήκαμε τα τελευταία χρόνια, κι όταν αποφασίσαμε στον τελευταίο δίσκο να διασκευάσουμε το “Σαμποτάζ” της Λένας Πλάτωνος, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν όμορφο να συμμετάσχει ο τραγουδιστής του original. Έτσι ήρθε στο στούντιο. Το τραγούδισε και πάθαμε πλάκα. Είναι απίστευτη φωνή και ανέβασε στα ύψη το τραγούδι. Αυθόρμητα, του προτείναμε να πει άλλο ένα. Τελικά έφθασε να συμμετέχει σε 8 κομμάτια κι έβαλε το χεράκι του στην ενορχήστρωση στο “Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες;” και στο “Θυμωμένος Άνεμος”. Γίναμε φίλοι και αποφασίσαμε να κάνουμε και συναυλίες μαζί, με ευκαιρία τον κοινό μας δίσκο. Τα τελευταία δύο χρόνια δεν έχουμε παίξει χωρίς τον Γιάννη. Η παρέα είναι σημαντικό πλεονέκτημα σε τέτοιες εποχές. Μας αρέσει να γουστάρουμε αυτό που κάνουμε. Με τον Γιάννη λοιπόν κάνουμε καλή παρέα. Είναι πρωταρχικό.

Ναι, υπάρχει πάντρεμα πολλών μουσικών τάσεων και μόνο εξ’ επί τούτου θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Είμαστε μία μπάντα 35 χρόνων, άρα υπάρχουν και μέλη κάποιας ηλικίας, που έχουν περάσει πάρα πολλά ακούσματα από τ’ αυτιά τους. Δεν είναι δυνατόν να μην προσπαθήσουμε να τα εντάξουμε στη μουσική μας. Θεωρούμε ότι είναι φυσιολογικό και καλό για μας. Έχω μεγάλη αδυναμία στο τραγούδι “Στο όνομα εκείνων”. Είναι μελοποίηση ποιήματος ενός ποιητή από το Ελ Σαλβαδόρ. Του Ρόκε Ντάλτον. Τη μετάφραση έκανε ο κύπριος Λουκάς Κακούλλής. Ο Ρόκε Ντάλτον είχε μία πολυτάραχη ζωή. Ένοπλος αγώνας για την απελευθέρωση της χώρας του από Χούντες και Δικτατορίες, καταδίκες, αποδράσεις. Τελικά, επχαςε τη ζωή του. Στο συγκεκριμένο ποίημα, μιλάει στο όνομα όλων των αδυνάτων αυτής της γης και κατηγορεί την ατομική ιδιοκτησία “που μας στέρησε τα πάντα”, η οποία φυσικά δεν είναι το σπίτι μου ή το σπίτι σου. Όταν λέει για ατομική ιδιοκτησία αναφέρεται στη συλλογή τεράστιου πλούτου από λίγους ανθρώπους, έτσι ώστε οι υπόλοιποι άνθρωποι να μη μπορούν να ζήσουν. Κάτι τέτοιο δε συμβαίνει πουθενά αλλού στη φύση. Μόνο οι άνθρωποι κάνουμε τέτοια πράγματα. Αν βγουν δύο περιστέρια να φάνε, θα φάνε όσο αντέχουν. Δε θα μαζέψουν όλη τη διαθέσιμη τροφή, για να πεθάνουν από την πείνα τα υπόλοιπα περιστέρια. Εκεί έχουμε φθάσει εμείς οι άνθρωποι. Έχω λοιπόν ευαισθησία για αυτό το τραγούδι. Μου άρεσε που δώσαμε στη μελωδία της φωνής μία εκκλησιαστική νότα. Σατιρίζουμε έτςι την εκκλησία και την υποκρισία. Αγαπώ και το “Παράσταση 1933”, το οποίο είναι ένα βαλσάκι με μία ενδιαφέρουσα πρόζα που έχει γράψει ο φίλος μας Παύλος Φιλίππου από την Κύπρο. Ξεχωρίζω και το “Τόξο των Φτωχών” και το “Η Αγάπη Είναι” που είπες. Είναι τραγούδια σημαντικά για εμένα.

Κοίτα, δεν έχουμε παράπονο αν σκεφθούμε τη δυσκολία της εποχής. Έχουμε πολλούς φίλους που τους αγαπάμε και μας αγαπούν και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Είναι και παλιότεροι ακροατές, αλλά και νεότεροι. Αυτό είναι που μας κάνει χαρούμενους περισσότερο. Βέβαια, δεν ξεχνάμε ότι τα πράγματα διαμορφώνονται διαρκώς. Έρχονται νέες μπάντες, αλλάζουν τα μουσικά είδη και καθένας παίρνει τη θέση του στο σκηνικό. Δεν έχουμε παράπονο για την ανταπόκριση του κόσμου. Έχουμε όμως παράπονο που ο κόσμος δεν ακούει πια μουσική με τη σοβαρότητα που άκουγε κάποτε. Αυτό και προσωπικά με ενοχλεί. Δεν υπάρχουν πια στερεοφωνικά μηχανήματα στα σπίτια. Ο άλλος ακούει από ηχειάκια της πλάκας, άλλοι ακούν τα τραγούδια μισά. Κάποιοι πχ λένε: “άκουσα 4.000 τραγούδια αυτό το μήνα”, ενώ στην ουσία έχουν ακούσει μισό λεπτό κάθε τραγουδιού και δεν τους έχει μείνει τίποτα στ’ αυτιά. Αυτά είναι τα προβλήματα. Ένα τραγούδι έχει ρόλο. Να ταυτιστείς με αυτό, να σε συνοδεύσει για πολύ καιρό στη ζωή σου και σαν ανάμνηση ακόμη. Είναι πολύ σημαντικό. Δεν πρέπει να ξεπετάμε έτσι ένα τραγούδι. Κόντρα σ’ αυτά, εμείς επιλέξαμε να κάνουμε ένα δίσκο που θα ακούγεται ολόκληρος σαν ενιαίο έργο. Δεν μας νοιάζει που σήμερα είναι δύσκολο να ακουστεί ολόκληρος ένας δίσκος σήμερα.

Όσο περνάει ο καιρός νομίζω ότι δένει και καλύτερα.

Ναι υπάρχει χημεία. Αυτό παρατηρούμε εμείς από μέσα. Με τον κιθαρίστα μας το Βαγγέλη, γνωριζόμαστε εδώ και δύο χρόνια. Όλοι οι υπόλοιποι που παίζουμε στους Magic De Spell, γνωριζόμαστε μεταξύ μας πολλά χρόνια. Έίτε παίζοντας μαζί, είτε κάνοντας παρέα. Είμαστε όλοι παλιοί γνώριμοι και καλοί συνεργάτες στη σκηνή. Δεν είναι συνηθισμένο, κι ας έχει αλλάξει πολλές φορές η σύνθεση του γκρούπ, να έρθει κάποιος από το πουθενά και να παίξει στους Magic de Spell. Συνήθως γνωριζόμαστε από παλιότερα. Όπως κι εσύ μπορεί να είσαι φίλος με πολλούς μουσικούς που δεν είναι στο μουσικό σχήμα που παίζεις τώρα, αλλά αύριο μπορεί να παίζετε μαζί.

Αυτό δεν το ξέρει κανείς. Όταν φτιάξαμε τη μπάντα το 1980, θέλαμε απλά, να φτιάξουμε ένα συγκρότημα για να παίζουμε. Αυτό θέλουμε πάντα. Και στη δεκαετία του ’90 μας ικανοποιούσε αυτό και στη δεκαετία του 2000 και τώρα. Όσο μας ικανοποιεί αυτό, θα είμαστε εκεί. Φιλοδοξούμε να φτιάξουμε τραγούδια που θα αγγίζουν όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Δεν είναι φιλοδοξία εγωιστική. Θέλουμε να φτιάξουμε κομμάτια που να ταυτίζεται ο άλλος μαζί τους. Στο άμεσο μέλλον ετοιμάζουμε κάποιες συναυλίες και κάποιες κυκλοφορίες single. Τον επόμενο μήνα θα ηχογραφούμε στο στούντιο. Στις 6 και 7 Μαΐου θα πάμε για συναυλίες στη Λευκωσία και την Αγία Νάπα της Κύπρου. Στις 13 Μαΐου έχουμε μία συναυλία σημαντική, στο θέατρο Χυτήριο. Στα πλαίσια του φεστιβάλ “Let Me Know”. Μέχρι τότε πιστεύω ότι θα έχουν γίνει και κάποια live σε πόλεις της βόρειας Ελλάδας.

Να έχουν ανοικτά αυτιά και μυαλά. Και μάτια για να βλέπουν, γιατί νομίζω ότι το anthem έχει να δώσει πολλά πράγματα σε ανθρώπους ενδιαφέρονται πραγματικά για την τέχνη, την κοινωνία και όχι μόνο. Το έχω παρακολουθήσει και νομίζω ότι κάνετε κάτι σημαντικό. Κι επειδή είναι δύσκολες οι εποχές, εύχομαι και σ’ εσάς να έχετε το πείσμα και τον τσαμπουκά να πείτε: Ναι θα είμαστε εδώ! Γιατί αυτό μετράει σήμερα!

Όχι, δε θα ήταν περήφανος. Δε μπορεί τόσοι αιώνες ανθρώπινου πολιτισμού να φθάνουν σε αυτό που ζούμε σήμερα. Με τόσες χιλιετηρίδες ανθρώπινου πολιτισμού, δε γίνεται το ένα τρίτο των ανθρώπων του πλανήτη να μην έχει να φάει, να πιει νερό, ή να οδηγείται σε καταστάσεις όπως η σημερινή με το προσφυγικό. Ποιο άλλο ζώο θα μπορούσε να φερθεί έτσι σε όμοια του ζώα, όπως φέρεται η Δύση στη Συρία; Ας ελπίσουμε όλοι οι άνθρωποι να καταφέρουν να επιβιώσουν και να ζήσουν. Μακάρι να μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε όλους τους σημερινούς πρόσφυγες.

The post Συνέντευξη “Magic De Spell” appeared first on anthem.gr.

Με την πρώτη ακρόαση, το “Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες;” με άφησε με το στόμα ανοικτό. Στιχουργικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό δείγμα αστικής φιλοσοφίας, το οποίο έχει ως στόχο να σε βάλει σε σκέψεις. Ορχηστρικά πρόκειται για ένα κράμα αλλιώτικο, καθώς τα πρώτα τραγούδια είναι εναλλακτικά, ενώ όσο συνεχίζεται ο δίσκος, το ροκ στοιχείο παντρεύεται όμορφα με άλλα είδη. Βέβαια οι χιουμοριστικοί και καυστικοί στίχοι των πρώτων τραγουδιών αποτελούν δυνατό δείγμα των όσων σας ανέφερα περί αστικής φιλοσοφίας.

Το album ξεκινά με το τραγούδι “Παράσταση 1933” και παρά τη δραματικότητα που φαίνεται πως έχουν οι ερωτήσεις που θέτει ο τραγουδιστής, η εύθυμη εισαγωγή και τα αργόσυρτα φωνητικά αντιστρέφουν άμεσα το κλίμα, αποτελώντας ιδανικό intro.

Δεύτερο είναι το “Στο Όνομα Εκείνων (Κατηγορητήριο)”, το οποίο αποτελεί ύμνος κατά της ατομικής ιδιοκτησίας, ενώ έμμεσα σατιρίζεται η εκκλησία, μέσω των πανέξυπνων και καλοδουλεμένων φωνητικών. Μουσικά ντύνεται με minimal τρόπο, καθώς στην ουσία η μουσική του κομματιού είναι συνοδευτική, προκειμένου να δοθεί έμφαση σε στίχους και φωνητικά, τα οποία έχουν δημιουργηθεί έτσι ώστε να αναθεωρήσουμε όσα πιστεύαμε για τον κόσμο.

Το επόμενο τραγούδι είναι το ομώνυμο του album, η εισαγωγή του οποίου αμέσως εντυπωσιάζει. Στιχουργικά αποτελεί σατυρικό κείμενο για την τροπή που έχει πάρει η ανθρώπινη φύση. Ο τραγουδιστής αναρωτιέται τι θα έλεγε ο πρόγονος μας ο πίθηκος για όλα όσα συμβαίνουν στη σημερινή πιεστική κι αλλόκοτη καθημερινότητα. Δυνατό τραγούδι και το δεύτερο αγαπημένο μου από το album!

Τέταρτο τραγούδι το “Σαμποτάζ” το οποίο θεωρώ πως έχει την καλύτερη εισαγωγή στο δίσκο. Το τραγούδι αποτελεί διασκευή του τραγουδιού της Λένας Πλάτωνος και της Μαριαννίνας Κριεζή. Το τραγούδι έχει ενορχηστρωθεί με όμορφο τρόπο, αποδίδοντας φόρο τιμής στο πρωτότυπο, παρουσιάζοντας παράλληλα κάτι αλλιώτικο.

Το επόμενο τραγούδι, “Η Αγάπη Είναι”, αποτελεί το προσωπικό μου αγαπημένο, ενώ πραγματικά πιστεύω πως αποτελεί ένα από τα καλύτερα ακούσματα της ελληνικής ροκ σκηνής. Οι σκοτεινοί στίχοι κι όλο το συναίσθημα που πηγάζει από τα υπέροχα φωνητικά και τη μελαγχολική ενορχήστρωση έχουν δημιουργήσει κάτι μοναδικό που ξυπνάει μέσα σου περίεργες και δημιουργικές σκέψεις, οι οποίες μπορούν να αλλάξουν όλη την κοσμοθεωρία σου. ΕΥΓΕ!

Τα επόμενα δύο άσματα, “Δε Μπαίνω Στον Παράδεισο” και “Θυμωμένος Άνεμος” ανεβάζουν μουσικά τη διάθεση. Μετά την πρώτη ακρόαση, έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει τα δύο αυτά τραγούδια, με ένα μεγάλο χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου. Άρτια κομμάτια που έχουν στόχο να ανεβάσουν τη διάθεσή μας, με την απαραίτητη πάντα φιλοσοφία των αλληγορικών στίχων.

Ακολουθεί ο “Αλαφροΐσκιωτος”, το οποίο αφήνει γλυκιά αίσθηση με το πανέξυπνο ρεφρέν του. Το τραγούδι κάνει συνεχείς αναφορές σε ανθρώπους των τεχνών, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα. Το οργανικό σόλο του Γιώργου Σκαρλάτου το απογειώνει, δημιουργώντας ένα νοσταλγικό μουσικό κλίμα που πλημμυρίζει το νου μας.

Το επόμενο τραγούδι είναι γνώριμο. “Το Καθεστώς Των Αριθμών” επανέρχεται για μία ακόμη φορά από τους Magic De Spell, καθώς πρόκειται για το Blues Revolution Mix. Η νέα διάσταση του αγαπημένου τραγουδιού θεωρώ πως ξεφεύγει λίγο από το πρωτότυπο, το οποίο είχε δημιουργηθεί το 2013, για τη συλλογή αντιφασιστικών τραγουδιών “Μία Απάντηση”.

Καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος του δίσκου, το “Μόνη Πατρίδα” συνεχίζει το παιχνίδι με τα συναισθήματα. Στιχουργικά πρόκειται για ποίηση του Δημήτρη Ποντίκα, ενώ μουσικά οι κιθάρες παίζουν ένα ωραίο παιχνίδι ροκ εναλλαγών που μπορεί να εξιτάρει και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Εξαιρετικοί στίχοι, καλοδουλεμένα φωνητικά, όμορφες εναλλαγές.

Πλησιάζουμε προς το τέλος, αλλά παρ’ όλα αυτά παρατηρούμε πως κάθε τραγούδι έχει κάτι διαφορετικό να προσφέρει σε αυτόν τον δίσκο. Το “Κοίτα Ψηλά” αποτελεί ύμνος για την ανθρώπινη υπερηφάνεια, καθώς προσπαθεί να πείσει τον ακροατή να εκτιμά τον εαυτό του και να μην ζει με σκυμμένο το κεφάλι. Εξαιρετικοί οι στίχοι του Θοδωρή Βλαχάκη, ενώ οι ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες ντύνουν όμορφα το τραγούδι.

Το “Καράβι Χάρτινο” έχει δημιουργηθεί με τη σύμπραξη των Frank Le Dortz, Cyril Meric, Bottes Dimitris, Θοδωρή Βλαχάκη και Δημήτρη Δημητριάδη. Πρόκειται για ένα τραγούδι στο οποίο παντρεύεται ο γαλλικός με τον ελληνικό στίχο και το ροκ στοιχείο με το χιπ χοπ. Ατμοσφαιρικό ρεφρέν και πλήκτρα που συνοδεύουν όμορφα τη μουσική. Κορυφαίοι οι στίχοι για μία ακόμη φορά!

Ο επίλογος του δίσκου αποτελείται από τα τραγούδια “Μιλώ” και “Το τόξο Των Φτωχών”. Η φιλοσοφία όλου του άλμπουμ κορυφώνεται με αυτά τα δύο άσματα.

Το “Μιλώ” είναι ένας ύμνος αλληλεγγύης, στο οποίο ο τραγουδιστής προασπίζεται τα δικαιώματα όλων των αδυνάμων. Το μελωδικό σόλο στο 1:05, το πιάνο και το μπιτάκι το οποίο πλαισιώνει το τραγούδι προκαλεί τις αισθήσεις και ξυπνάει συναισθήματα.

Θεωρώ πως “To Τόξο Των Φτωχών” έχει έντονο το gothic στοιχείο κι αποτελεί ιδανική επιλογή για το κλείσιμο του δίσκου. Στην ιεραρχία το τοποθετώ στην κορυφή μαζί με το “Η Αγάπη Είναι”. Η μελαγχολία που πηγάζει από τους σκοτεινούς και ειλικρινής στίχους, δημιουργούν ένα κράμα που εμπνέει τους ακροατές και παράλληλα τρομάζει τους στενόμυαλους, οι οποίοι δε μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Όταν ο τραγουδιστής φωνάζει “21st Century Darkness”, νιώθεις πως πονάει πραγματικά και αυτός ο πόνος μεταδίδεται σε εσένα, χτυπώντας σε στο πρόσωπο. Η αλήθεια πονάει και το τραγούδι αυτό μας “πλημμυρίζει” με αυτή.

Δυνατά σημεία:
-Φιλοσοφημένοι στίχοι, οι οποίοι καταφέρνουν να μας βάλουν σε σκέψεις για το σύγχρονο τρόπο ζωής.
-Τα τραγούδια “Η Αγάπη Είναι” και “Το Τόξο των Φτωχών”, τα οποία αποτελούν δύο από τα καλύτερα ακούσματα της ελληνικής ροκ σκηνής.
-Το πάντρεμα με διαφορετικά μουσικά είδη και οι συνεχείς εναλλαγές των συναισθημάτων.
-Το οργανικό σόλο του Γιώργου Σκαρλάτου στο τραγούδι ο “Αλαφροΐσκιωτος”.
-Το μελωδικό σόλο στο τραγούδι “Μιλώ” (1:05).
-Η εισαγωγή του τραγουδιού “Σαμποτάζ”.
-Η συμμετοχή του Γιάννη Παλαμίδα, το στυλ του οποίου απογειώνει το δίσκο.

Τελικό σχόλιο: Είναι πολύ σπάνιο το να πετύχεις έναν δίσκο διαμάντι, όπως το “Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες;”. Οφείλω να ομολογήσω πως οι Magic De Spell ξεπέρασαν κάθε προσδοκία με το συγκεκριμένο εγχείρημα, δημιουργώντας τραγούδια τα οποία πρέπει και που θεωρώ πως θα χαραχτούν στο συλλογικό υποσυνείδητο. Όπως πάντα επισυνάπτω το album από το Youtube, προτείνω όμως ανεπιφύλακτα την αγορά του δίσκου αυτού, καθώς πρόκειται για ένα album που δεν πρέπει να λείπει από καμία συλλογή.

10/10

The post Flashback: Magic De Spell – Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες; appeared first on anthem.gr.

The post Οι Magic De Spell & ο Γιάννης Παλαμίδας live στο Κύτταρο appeared first on anthem.gr.

Στην προηγούμενη Μουσική Σχιζοφρένεια ασχοληθήκαμε με τις δηλώσεις του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα για το ελληνικό ροκ, το οποίο ο συγκεκριμένος κύριος χαρακτήρισε “μπούρδες”. Με τις συγκεκριμένες δηλώσεις ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης πέρασε για μας στην κατηγορία Μποφίλιου, που σημαίνει πως παύουμε να τον παίρνουμε στα σοβαρά. Welcome to the club dude…!

Επειδή όμως εγώ αγαπώ την ελληνική ροκ σκηνή και δεν ανέχομαι να μειώνουν και να ισοπεδώνουν την πορεία καταξιωμένων κι ανερχόμενων καλλιτεχνών, θα σας παρουσιάσω είκοσι συγκροτήματα και καλλιτέχνες ροκάδες (δέκα αυτή την εβδομάδα και δέκα την επόμενη) που είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της σκηνής αυτής, ενώ θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ για να διαβάσει ο κύριος Μαχαιρίτσας το συγκεκριμένο άρθρο, το οποίο έχει σκοπό να αποδείξει πως ο ίδιος προέβη στις συγκεκριμένες δηλώσεις μόνο και μόνο για τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, τα οποία το τελευταίο διάστημα του είχαν γυρίσει την πλάτη!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ το φίλο και συντάκτη του anthem, Νικόλα, για τη βοήθειά του στη συγγραφή αυτού του άρθρου.

Το συγκεκριμένο άρθρο, πέραν του ότι αποτελεί απάντηση των δηλώσεων του Μαχαρίτσα, είναι κι ένα μουσικό ταξίδι στον υπέροχο κόσμο της ελληνόφωνης ροκ. Σας προσκαλώ να έρθετε μαζί μου σε αυτό το ταξίδι, όπου μπορείτε να θυμηθείτε ή και να γνωρίσετε τους ποιοτικότερους (κατά την άποψη μου) ροκάδες! Enjoy!

1) Ενδελέχεια

Οι “Ενδελέχεια” είναι ένα απο τα ιστορικότερα και δημοφιλέστερα συγκροτήματα της ελληνόφωνης ροκ σκηνής. Γέννημα θρέμα των 90s, οι “Ενδελέχεια” είχαν μία λαμπρή πορεία ως το 2009, χρονολογία στην οποία το συγκρότημα έπαψε να είναι ενεργό. Μας χάρισαν διαμάντια που αγαπήσαμε όπως το “Τι Τραγούδι Να Σου Πω;”, “Η Πεταλούδα”, “Διαμαντένια Προβλήτα” και “Βουτιά Από Ψηλά”, το οποίο είναι το προσωπικό αγαπημένο μου!

2) Πράσσειν Άλογα

Οι Θεσσαλονικείς ροκάδες “Πράσσειν Άλογα” ιδρύθηκαν το 1995 και από τότε μέχρι σήμερα μας χαρίζουν υπέροχα τραγούδια. Με 20 είκοσι χρόνια συνεχούς παρουσίας στα ροκ δρώμενα καθώς και 6 δίσκους στο ενεργητικό τους, θεωρούνται από πολλούς ως οι απόλυτοι Έλληνες ροκάδες.

3) Magic De Spell

Οι “Magic De Spell” ίσως είναι το “σκοτεινότερο” συγκρότημα της ελληνόφωνης ροκ σκηνής. Δηλώνουν παρών από το μακρινό 1980 και εξακολουθούν να ροκάρουν απ’ άκρη σε άκρη της χώρας. Επαναστατικοί, αντικομφορμιστές και ειλικρινείς, οι “Magic De Spell” έχουν διαγράψει λαμπρή πορεία και ανήκουν στην αφρόκρεμα του Ελληνικού πενταγράμμου! Αγαπημένα τραγούδια τους είναι μεταξύ άλλων “Το Ζεμπέκικο Του Ροκ”, “Εμένα Οι Φίλοι Μου” και “Sarajevo”.

4) Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας

Άλλοτε συνεργάζονταν μεταξύ τους κι άλλοτε έγραφαν τραγούδια μόνοι τους. Τα περισσότερα από αυτά γινόντουσαν επιτυχίες. Το σίγουρο είναι ότι το δίδυμο των αδερφών Κατσιμίχα γνώρισε την επιτυχία. Η ροκ στην πιο αγνή της μορφή! Το τραγούδι τους “Μη Γυρίσεις” είναι ένα από τα ιστορικότερα ροκ άσματα της σκηνής μας!

5) Ξύλινα Σπαθιά

Άλλο ένα παιδί των 90s είναι τα “Ξύλινα Σπαθιά”. Ξεκίνησαν την πορεία τους στη Θεσσαλονίκη. Αποτελούν προσωπικό αγαπημένο συγκρότημα πολλών Ελλήνων ροκάδων και τα τραγούδια τους έχουνε ακουστεί στο ραδιόφωνο περισσότερο από κάθε άλλο ελληνικό συγκρότημα. Αγαπημένα τραγούδια το “Ατλαντίς”, το “Φωτιά στο Λιμάνι”, “Ο Βασιλιάς της Σκόνης”, το “Ξεσσαλονίκη” και άλλα.

6) Γυμνά Καλώδια

Τα “Γυμνά Καλώδια” είναι ανερχόμενο ροκ συγκρότημα το οποίο ξεκίνησε την πορεία του πριν από περίπου δέκα χρόνια! Το μέλλον τους φαντάζει λαμπρό, καθώς θεωρούνται ένα από τα πιο ταλαντούχα συγκροτήματα που έχει να αναδείξει η σκηνή μας σήμερα!

7) Αχαιοί

Για να περιγράψω με τον καλύτερο τρόπο τους “Αχαιούς” θα δανειστώ μία πρόταση από το προφίλ τους στη σελίδα www.anexartisi.gr. “Η δουλειά των “Αχαιών” βασίζεται στις ετερόκλητες μουσικές επιρροές που στιγματίζουν τον καθένα από αυτούς έτσι ώστε τελικά να επιτυγχάνεται ένα αποτέλεσμα με ιδιόμορφες αναλογίες”.

8) Διάφανα Κρίνα

Πολλοί θα τους καταχωρούσαν στους εντεχνάδες. Οι ακροατές τους όμως γνωρίζουν πολύ καλά πως πρόκειται για αυθεντικούς ροκάδες. Τα τραγούδια τους είναι συνήθως μελαγχολικά, μελωδικά και άκρως ατμοσφαιρικά. Για να πειστείτε, αξίζει πραγματικά να ακούσετε ολόκληρο το 11λεπτο έπος με τίτλο “Τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο” που έχω επισυνάψει παρακάτω.

9) Τρύπες

Κατά την άποψη πολλών, το απόλυτο ελληνικό ροκ είδωλο είναι ο Γιάννης Αγγελάκας. Με το συγκρότημά του, “Τρύπες”, έφερε τα πάνω-κάτω στην ελληνική σκηνή και την άλλαξε προς το καλύτερο. Οι “Τρύπες” με τους “επαναστατικούς” τους στίχους συνεχίζουν να μας εμπνέουν μέχρι σήμερα και διαμορφώνουν τη συνείδηση του Έλληνα ροκά.

10) Μωρά Στη Φωτιά

Τα “Μωρά στη Φωτιά” σίγουρα ξέρουν πως να επιβιώνουν στην πολυτάραχη μουσική σκηνή της χώρας. Αυτό οφείλεται στην τρομερή συνθετική τους ικανότητα και στο τρομερό ταλέντο τους. Προσωπικό αγαπημένο τραγούδι είναι το “Βαβυλωνία”, το οποίο έχει ως στόχο να δώσει απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα.

Όταν, λοιπόν, λες πως το ελληνικό ροκ είναι μπούρδες προσβάλλεις όλα αυτά τα συγκροτήματα που ανέφερα στο παρόν άρθρο, τα υπόλοιπα με τα οποία θα ασχοληθώ την επόμενη εβδομάδα, καθώς και δεκάδες νέα παιδιά τα οποία παλεύουν με νύχια και με δόντια για να ακουστούν! Μην ξεχνάμε όμως, πως υπάρχει και αγγλόφωνο ελληνικό ροκ, στο οποίο δεκάδες συγκροτήματα της χώρας μας έχουν διαπρέψει και πολλά από τα οποία έχουμε παρουσιάσει, κατά καιρούς, στο anthem.gr. Αν ασχοληθούμε όμως και με το αγγλόφωνο ελληνικό ροκ δε θα τελειώσουμε ποτέ. Όπως βλέπετε, κύριε Μαχαιρίτσα, οι γενικότητες σας, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ως δηλώσεις δε στέκουν και βλάπτουν μονάχα το πρόσωπό σας. Αν δε σας έπεισα σε αυτό το άρθρο, τα ξαναλέμε την επόμενη εβδομάδα.

(To be continued…)

The post Μουσική Σ. #13: Αποδεικνύοντας πως το ελληνικό ροκ δεν είναι μπούρδες! (part 1) appeared first on anthem.gr.