Χαιρετώ τους αναγνώστες του anthem.gr!

Σήμερα στο Past Forward δεν θα χρειαστεί να γυρίσουμε στα 90’s για να θυμηθούμε κάποια ξεχασμένη τηλεοπτική σειρά, ένα τηλεπαιχνίδι που μας έτρωγε τα απογεύματα ή κάποιο αντικείμενο που σήμερα θα έκανε έναν δεκαπεντάχρονο (Six Seven μόνο) να μας κοιτάξει σαν να περιγράφουμε τη ζωή πριν από την ανακάλυψη του ηλεκτρισμού.

Αυτή τη φορά θα πάμε λίγο πιο κοντά. Σε μια εποχή που σχεδόν όλοι μας προλάβαμε και που, αν το καλοσκεφτείς, δεν απέχει και τόσο πολύ.Σε μια εποχή που για να μιλήσεις με κάποιον, έπρεπε πραγματικά να του μιλήσεις.

Πριν από τα stories, τα reactions, τα voice mails, τo ”διαβάστηκε” και το απόλυτα υποκριτικό άθλημα του «θα απαντήσω σε τρεις ώρες για να μη φανώ πολύ διαθέσιμος/η », είχαμε το σταθερό τηλέφωνο, τα SMS και αρκετό άγχος μήπως σηκώσει το ακουστικό ο πατέρας της κοπέλας ή του φίλου που ήθελες να πάρεις.

Είχαμε λιγότερους τρόπους να επικοινωνούμε. Κι όμως, πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι λέγαμε περισσότερα.

Όταν το τηλέφωνο ήταν όντως τηλέφωνο

Αν είσαι περίπου στην ηλικία μου (σ.σ 33) , θυμάσαι πολύ καλά τι σήμαινε να θέλεις να μιλήσεις με κάποιον πριν το κινητό γίνει προέκταση του χεριού μας. Υπήρχε το σταθερό, συνήθως τοποθετημένο στο πιο κεντρικό σημείο του σπιτιού, για να μην έχεις ούτε μισή πιθανότητα ιδιωτικότητας.

Ήθελες να πάρεις μια κοπέλα τηλέφωνο ή κάποιον κολλητό; Έπρεπε πρώτα να κάνεις ψυχολογική προετοιμασία, να πάρεις βαθιά ανάσα και να ελπίζεις ότι δεν θα απαντούσε κάποιος γονιός.

– «Παρακαλώ;»

– «Καλησπέρα σας… η Μαρία είναι εκεί;»

Και εκείνη τη στιγμή ένιωθες λες και είχες τηλεφωνήσει για να ζητήσεις το χέρι της και όχι για να ρωτήσεις αν θα βγει το απόγευμα.

Κι όμως, εκείνη η δυσκολία είχε κάτι όμορφο. Η κουβέντα είχε βάρος. Δεν έπαιρνες κάποιον απλώς για να υπάρχεις κάπου στο background της ζωής του. Τον έπαιρνες επειδή ήθελες να τον ακούσεις. Και όταν μιλούσες, μιλούσες!

Τα 160 γράμματα που χωρούσαν έναν ολόκληρο κόσμο

Μετά ήρθαν τα SMS. Εκατόν εξήντα χαρακτήρες για να χωρέσεις σκέψεις, ανασφάλειες, φλερτ και υπαρξιακές κρίσεις. Και δεν ήταν και δωρεάν. Το σκεφτόσουν, το έγραφες, το έσβηνες, το ξανάγραφες και στο τέλος, έπειτα από σαράντα λεπτά, έστελνες ένα λογοτεχνικό αριστούργημα επιπέδου «Πώς είσαι;» . Αλλά το έστελνες!

Υπήρχαν και οι αναπάντητες, ένα ολόκληρο σύστημα επικοινωνίας που σήμερα ακούγεται σχεδόν σαν σήματα Μορς. Μία αναπάντητη σήμαινε κάτι, οι δύο κάτι άλλο και μία αναπάντητη σε συγκεκριμένη ώρα μπορούσε να σου αλλάξει όλη τη διάθεση!

Ίσως επειδή η επικοινωνία δεν ήταν δεδομένη, να είχε λίγο μεγαλύτερη αξία.

Το MSN και η χαμένη τέχνη της αναμονής

Και φυσικά υπήρχε το MSN! Nicknames με στίχους τραγουδιών, status που υποτίθεται ότι ήταν γενικά αλλά στην πραγματικότητα απευθύνονταν σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο και εκείνη η περίφημη αναμονή να εμφανιστεί κάποιος online.

Όταν συνδεόταν το άτομο που ήθελες, ήταν μικρό θαύμα! Δεν είχες τη σημερινή βεβαιότητα ότι μπορείς να στείλεις οποιαδήποτε στιγμή και κάποια στιγμή θα το δει. Περίμενες να μπει, περίμενες να σου μιλήσει ή πάλευες μισή ώρα με τον εαυτό σου για το αν θα ξεκινήσεις εσύ την κουβέντα.

Σήμερα είμαστε όλοι διαθέσιμοι αλλα κατά έναν περίεργο τρόπο, μοιάζουμε όλο και λιγότερο πραγματικά διαθέσιμοι!

Όλοι online, κανείς πραγματικά εδώ

Σήμερα έχουμε τα πάντα. Messenger, Instagram, TikTok, voice mail, βιντεοκλήσεις,memes, reactions και τη δυνατότητα να ξέρουμε μέσα σε δευτερόλεπτα πού είναι κάποιος, τι τρώει, τι ακούει και πού πήγε διακοπές.

Μπορείς να βλέπεις έναν άνθρωπο καθημερινά μέσα από τα stories του και να μην έχεις ιδέα πώς είναι πραγματικά. Βλέπεις ότι βγήκε, ότι χαμογελάει, ότι πήγε ταξίδι, ότι ανέβασε ένα αστείο βίντεο. Όλα καλά!

Ή μήπως όχι;

Γιατί το ότι ξέρεις τι κάνει κάποιος δεν σημαίνει ότι ξέρεις πώς νιώθει.

Και κάπως έτσι δημιουργήσαμε μια περίεργη ψευδαίσθηση εγγύτητας. Μπορεί να γνωρίζεις ότι ένας παλιός φίλος παντρεύτηκε, άλλαξε δουλειά ή απέκτησε παιδί, χωρίς να έχετε ανταλλάξει πραγματική κουβέντα εδώ και χρόνια. Το έμαθες επειδή το είδες. Όχι επειδή σου το είπε.

Έχουμε περισσότερη πληροφορία από ποτέ, αλλά όχι απαραίτητα περισσότερη σύνδεση.

Το reaction δεν είναι σημαίνει απαραίτητα κάτι

Κάπου το 2015 το reaction άρχισε να αντικαθιστά ολόκληρες προτάσεις.

Κάποιος ανεβάζει φωτογραφία; Καρδούλα. Κάποιος ανεβάζει τραγούδι; Φωτιά. Κάποιος γράφει κάτι στενάχωρο; Sad face. Κάποιος σου αρέσει; Like.

Πολύ ωραία. Έκανες την επανάστασή σου! Μπράβο μαλάκα!

Έστειλες φωτιά και θεωρείς ότι έχεις κάνει συναισθηματική εξομολόγηση επιπέδου Ντοστογιέφσκι.

Και μετά περιμένεις ο άλλος να καταλάβει τι ακριβώς εννοούσες. Μα πώς να καταλάβει; Του έστειλες ένα emoji.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις δύσκολες κουβέντες. Είναι εύκολο να στείλεις ένα reel . Είναι εύκολο να απαντήσεις «χαχα ναι ρε». Πολύ πιο δύσκολο είναι να πεις «δεν είμαι καλά», «με στενοχώρησες», «μου λείπεις», «σε σκέφτομαι», «θέλω να σε δω».

Αυτές οι προτάσεις έχουν κάτι που τα reactions δεν έχουν.Την έκθεση!

Και ίσως αυτό είναι που πραγματικά φοβόμαστε.

Ghosting, διαβάστηκε και η εποχή της εξαφάνισης

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά φαινόμενα της εποχής είναι το ghosting. Μιλάς με κάποιον καθημερινά, υπάρχει επικοινωνία, ενδιαφέρον, οικειότητα και ξαφνικά… τίποτα.

Ο άνθρωπος που μέχρι χθες σου έστελνε «καλημέρα» σήμερα έχει μετατραπεί σε αστικό μύθο.

Η τεχνολογία έκανε την επικοινωνία ευκολότερη, αλλά έκανε και την εξαφάνιση πολύ πιο εύκολη. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις. Δεν χρειάζεται να πεις «δεν θέλω να συνεχίσω». Απλώς σταματάς να απαντάς και ο άλλος μένει να κοιτάζει μιά συνομιλία 4 και 5 φορές , προσπαθώντας να καταλάβει τι έγινε.

Και μαζί με αυτό ήρθε και ολόκληρη η στρατηγική του μηνύματος. «Μην απαντήσεις αμέσως», «θα φανείς διαθέσιμος», «μη στείλεις δεύτερο μήνυμα», «περίμενε να στείλει εκείνος».

Κάπου εδώ έχω μια απορία. Αν θέλεις να μιλήσεις σε έναν άνθρωπο, γιατί να μην του μιλήσεις;

Πότε το ενδιαφέρον έγινε κάτι που πρέπει να κρύβουμε;

Μήπως τελικά δεν χάσαμε την επικοινωνία αλλά το θάρρος;

Δεν πιστεύω ότι η τεχνολογία μάς κατέστρεψε. Θα ήταν πολύ εύκολο και πολύ βολικό να τα ρίξουμε όλα στο Instagram και στα κινητά.

Η τεχνολογία μάς έδωσε απίστευτες δυνατότητες. Μας κράτησε κοντά με ανθρώπους που ζουν μακριά, μας επέτρεψε να ξαναβρούμε φίλους, να μοιραστούμε στιγμές και να μιλήσουμε οποιαδήποτε ώρα.

Το πρόβλημα ίσως δεν είναι τα μέσα.

Ίσως είναι τι επιλέξαμε να κάνουμε με αυτά.

Έχουμε περισσότερους τρόπους από ποτέ να πούμε σε κάποιον «μου λείπεις» και έχουμε γίνει καλύτεροι από ποτέ στο να μην το λέμε.

Έχουμε τη δυνατότητα να καλέσουμε οποιονδήποτε μέσα σε δευτερόλεπτα, αλλά πολλές φορές όταν είμαστε πραγματικά χάλια κοιτάμε το κινητό και δεν ξέρουμε ποιον να πάρουμε.

Μιλάμε με πολλούς. Επικοινωνούμε με λίγους.

Και αυτό είναι ίσως το πιο περίεργο παράδοξο της εποχής μας.

Ίσως να χρειάζεται απλώς να ξαναμιλήσουμε

Δεν χρειάζεται να πετάξουμε τα κινητά στη θάλασσα και να επιστρέψουμε στα σταθερά. Προσωπικά δεν έχω καμία διάθεση να ξαναπληρώνω SMS ένα ένα, ούτε να περιμένω να αδειάσει η τηλεφωνική γραμμή του σπιτιού.

Ίσως όμως χρειάζεται να θυμηθούμε κάτι από εκείνη την εποχή.

Ότι πίσω από κάθε προφίλ υπάρχει ένας άνθρωπος. Ότι ένα τηλεφώνημα μπορεί να σημαίνει περισσότερα από είκοσι reactions. Ότι το «τι κάνεις;» έχει διαφορετική αξία όταν πραγματικά περιμένεις την απάντηση.

Και ότι κάποιες φορές δεν χρειάζεται να σκεφτείς αν θα φανείς πολύ διαθέσιμος, πολύ ευαίσθητος ή πολύ εκτεθειμένος.

Αν σου λείπει κάποιος, πες το.

Αν θέλεις να μιλήσεις, μίλα.

Γιατί τελικά το πιο παράξενο δεν είναι ότι κάποτε είχαμε μόνο 160 χαρακτήρες και καταφέρναμε να χωρέσουμε μέσα τους τόσα πράγματα.

Είναι ότι σήμερα έχουμε απεριόριστους χαρακτήρες και μερικές φορές δεν βρίσκουμε ούτε τις σωστές λέξεις.

Μέχρι την επόμενη φορά, να φροντίζετε τον εαυτό σας, να μιλάτε λίγο περισσότερο με τους ανθρώπους σας και μην ξεχνάτε να ακούτε τα Past Forward Podcast για καλτίλες και διάφορες ιστορίες αλλα και να διαβάζετε τα άρθρα μας στο anthem.gr για ακόμα περισσότερες αναμνήσεις και σκέψεις!

Αααα και όπως πάντα, κρατήστε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά…

The post Past Forward: Μάθαμε να μιλάμε με όλους και ξεχάσαμε να μιλάμε μεταξύ μας! Η επικοινωνία στην εποχή των social media appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Unstable Show #03] Η άλλη όψη της μουσικής βιομηχανίας (Ft Agamemnonas Mitrovgenis) appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ τους αναγνώστες του anthem.gr!

Πρώτη μέρα του φθινόπωρου σήμερα!

Ένα ακόμα καλοκαίρι της ζωής μας ανήκει πια στις αναμνήσεις και μαζί του,άφησε εικόνες, σκέψεις αλλά και ανάμεικτα συναισθήματα!

Τουλάχιστον το δικό μου καλοκαίρι ήταν το πιο ήρεμο και λυτρωτικό που εχω ζήσει εδώ και πολλά χρόνια! Μου έδωσε απαντήσεις που έψαχνα καιρό, μου έφερε αυθόρμητα και συγκυριακά ανθρώπους στην ζωή μου που απ’ ότι αποδείχθηκε, τους χρειαζόμουν όσο τίποτα.

Η ζωή πάντα ξέρει όσο και αν εμείς το αμφισβητούμε…

Μαζί με ολα αυτά όμως, αυτό το καλοκαίρι έφερε ερωτήματα, απαντήσεις αλλά και αναζητήσεις οι οποίες μετά απο συζητήσεις με είχα κυρίως με ανθρώπους τις γενιάς μου, όλες κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα.

Έτσι αποφάσισα ένα κομμάτι απο αυτές τις σκέψεις να το μοιραστώ με τον πιο άμεσο τρόπο που ξέρω.

Ο τίτλος του σημερινού Past Forward ίσως σου κάνει λίγη εντύπωση σε σχέση με τα υπόλοιπα άρθρα μου. Συνήθως εδώ μέσα γυρνάμε πίσω σε εποχές, καλτίλες, παλιές συνήθειες, μουσικές, παλιά καλή τηλεόραση και γενικά σε όλα εκείνα που μας έκαναν αυτούς που είμαστε σήμερα.Αλλά μιας και αποχαιρετήσαμε το καλοκαίρι, είπα αυτή τη φορά να γυρίσουμε λίγο διαφορετικά στο παρελθόν και να μιλήσουμε για συναισθήματα, φιλίες αλλά και έρωτες! Καλοκαιρινούς και όχι μόνο…

Για εκείνα τα βλέμματα που κράτησαν λίγο παραπάνω, για τις ιστορίες που ξεκίνησαν χωρίς πρόγραμμα, για τα μηνύματα που γράφτηκαν και δεν στάλθηκαν ποτέ και για ανθρώπους που γνωρίσαμε για λίγο, αλλά τους θυμόμαστε ακόμα.

Για κάποιους χάθηκαν απ’ την ζωή μας,για εκείνες τις ιστορίες που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ αλλα κυρίως για εκείνα που φοβηθήκαμε να ζήσουμε!

Θα δούμε όλες της πλευρές αυτού του συναίσθηματος απο μια γενιά που έμαθε να φοβάται να ζήσει και να πει οσα αισθάνεται κάτω απο τα “πρέπει” των κοινωνικών στερεότυπων και το “πέπλο” της απόρριψης.

Τι λέτε; Αρχίζουμε λοιπόν;

Υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε από τη ζωή μας και τους θυμόμαστε για χρόνια, παρότι μπορεί να τους γνωρίσαμε για λίγες μόνο ώρες. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια κουβέντα που κράτησε λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, γεννιέται εκείνο το συναίσθημα που δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις.

Ο έρωτας!

Ο καλοκαιρινός έρωτας είχε πάντα κάτι διαφορετικό. Ίσως γιατί το καλοκαίρι μας έκανε πιο ελεύθερους. Ίσως γιατί νιώθαμε ότι ο χρόνος σταματούσε για λίγο. Ίσως γιατί κάποτε δεν αναλύαμε τόσο πολύ τα πάντα. Δεν ψάχναμε red flags πριν γνωρίσουμε τον άλλον, δεν μετρούσαμε ποιος έστειλε πρώτος και δεν προσπαθούσαμε να προβλέψουμε από την πρώτη μέρα πώς θα τελειώσει μια ιστορία , που δεν είχε καν αρχίσει.

Κάποτε αρκούσε ένα βλέμμα για να ανάψει μια φωτιά.

Σήμερα, στα τριάντα και κάτι, το βλέμμα είναι ακόμα εκεί. Η φωτιά επίσης. Μόνο που μαζί τους ήρθαν το άγχος, οι απογοητεύσεις, οι οικονομικές δυσκολίες, οι συγκρίσεις, οι προσδοκίες των άλλων και ένας μόνιμος φόβος μήπως κάνουμε λάθος.

Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ερώτημα που όσο μεγαλώνουμε γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοήσουμε. Μήπως τελικά δεν χάσαμε την ικανότητα να ερωτευόμαστε; Μήπως απλώς φοβηθήκαμε να ζήσουμε τους έρωτες που μας βρήκαν;

Όταν ένα βλέμμα αρκούσε…

Κάποια καλοκαίρια δεν τα θυμάσαι για την παραλία, το ξενοδοχείο ή εκείνη την ταβέρνα που πλήρωσες μια χωριάτικη όσο ένα μικρό καταναλωτικό δάνειο.Τα θυμάσαι για έναν άνθρωπο… Για ένα βλέμμα!

Για εκείνα τα δύο ή τρία δευτερόλεπτα που κοιτάχτηκες με κάποιον σχεδόν άγνωστο και, χωρίς να έχει ειπωθεί απολύτως τίποτα, είχε ήδη ειπωθεί σχεδόν όλη η ιστορία. Ξέρεις ποια στιγμή λέω.

Είσαι κάπου. Σε ένα μπαρ, σε μια παραλία, σε ένα νησί, σε μια συναυλία, σε διακοπές. Δεν έχει σημασία. Κοιτάζεις απέναντι και κάποιος σε κοιτάζει ήδη. Γυρνάς αλλού, ξανακοιτάς και ξανακοιτάζει.

Και ξαφνικά υπάρχει αυτή η παράλογη ένταση…

Δεν ξέρεις τι άνθρωπος είναι. Δεν ξέρεις τι δουλειά κάνει. Δεν ξέρεις αν αφήνει τα άπλυτα δίπλα στο καλάθι αντί μέσα, αν πιστεύει στα ζώδια, αν βάζει ανανά στην πίτσα, αν τρώει όλα τα φαγητά ή αν έχει δυσανεξία σε κάτι! Στοιχεία τα οποία, προφανώς, θα έπρεπε να εξετάζονται σοβαρά πριν από οποιαδήποτε μακροχρόνια δέσμευση.

Ξέρεις όμως κάτι… Ότι κάτι συνέβη.

Ο έρωτας, ή έστω η πρώτη σπίθα του, είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που εξακολουθούν να ξεγελούν τη λογική μας. Δύο άνθρωποι μπορεί να γνωρίζονται πέντε λεπτά και να έχουν ήδη αρχίσει να μιλούν με τα μάτια. Να γελούν λίγο διαφορετικά όταν κοιτάζονται, να ψάχνουν αφορμές για να συνεχίσουν την κουβέντα, να προσπαθούν να βρουν μια δικαιολογία για να σταθούν λίγο πιο κοντά.

Και εκεί είναι ίσως όλη η μαγεία!

Δεν υπάρχουν βιογραφικά και λίστες. Δεν έχει προηγηθεί συνέντευξη για τη θέση του μελλοντικού συντρόφου. Υπάρχει μόνο μια αίσθηση. Αυτό το κάτι! Και οι άνθρωποι, όσο κι αν μας αρέσει να πιστεύουμε ότι έχουμε εξελιχθεί σε υπερλογικά όντα που λειτουργούν αποκλειστικά βάσει δεδομένων, όταν συμβαίνει αυτό το κάτι επιστρέφουμε όλοι σε μια πολύ απλή κατάσταση. Θέλουμε να πάμε προς τον άλλον.

Το θέμα είναι ότι πολλές φορές δεν πάμε…

Πότε αρχίσαμε να φοβόμαστε τόσο;

Δεν ξέρω αν είναι θέμα ηλικίας ή εποχής. Πιθανότατα είναι ένας ωραιότατος συνδυασμός όλων των παραπάνω, γιατί όταν κάτι μπορεί να γίνει απλό, εμείς οι άνθρωποι έχουμε μια ιδιαίτερη ικανότητα να του βάζουμε δεκαεπτά επιπλέον επίπεδα δυσκολίας.

Στα δεκαοκτώ ή στα είκοσι , τα πράγματα ήταν πιο άμεσα. Σου άρεσε κάποια; Το ήξεραν οι φίλοι σου πριν το καταλάβεις εσύ. Σου άρεσε κάποιος; Υπήρχε μια ολόκληρη επιχείρηση φίλων και φίλων των φίλων για να μάθεις αν «παίζει κάτι».

Υπήρχε εκείνη η αφέλεια, και το λέω με την καλύτερη έννοια, ότι αν κάτι σου έκανε καλό, το πλησίαζες. Μπορεί να έτρωγες τα μούτρα σου, μπορεί να έστελνες μήνυμα και να μην έπαιρνες απάντηση, μπορεί να έκανες οκτώ ώρες να γράψεις ένα SMS 160 χαρακτήρων, να το σβήσεις δεκατέσσερις φορές και τελικά να στείλεις ένα αριστούργημα επιπέδου «Τι κάνεις;».

Αλλά το έστελνες.

Σήμερα έχουμε άπειρους τρόπους επικοινωνίας και έχουμε γίνει εξαιρετικοί στο να μην επικοινωνούμε! Έχουμε reactions, stories, likes, close friends, DMs, emojis, typing indicators και τη δυνατότητα να γνωρίζουμε σε πραγματικό χρόνο αν κάποιος έφαγε σούσι ή μπέργκερ στο Κουκάκι.

Και παρ’ όλα αυτά μπορεί να δυσκολευόμαστε αφάνταστα να πούμε «μου αρέσεις», «θέλω να σε δω», «μου έλειψες» ή απλώς «θέλω να δω πού μπορεί να πάει αυτό».

Όσο μεγαλώνουμε το πράγμα φαίνεται να γίνεται ακόμα δυσκολότερο, γιατί πλέον δεν βλέπουμε μόνο τον άνθρωπο μπροστά μας. Βλέπουμε και όλη την πιθανή καταστροφή που μπορεί να ακολουθήσει.

Η γενιά που μεγάλωσε με το «πρόσεχε»

Η γενιά των σημερινών τριάντα…κάτι μεγάλωσε σε μια πολύ περίεργη συνθήκη. Από τη μία είχαμε γονείς που, κατά κανόνα, μας έλεγαν να είμαστε προσεκτικοί. Να έχουμε μια καλή δουλειά, να έχουμε σπουδές, να έχουμε κάτι σίγουρο, να μην κάνουμε τρέλες και να σκεφτόμαστε το μέλλον.

Και προφανώς δεν το έκαναν από κακία. Οι περισσότεροι προσπαθούσαν να μας προστατεύσουν με τα εργαλεία που είχαν.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα εργαλεία είχαν κατασκευαστεί σε άλλη εποχή.

Σε μια εποχή όπου το «δουλεύω, νοικιάζω ή αγοράζω σπίτι, κάνω οικογένεια και προχωράω» ήταν πολύ πιο ρεαλιστικό από ό,τι είναι σήμερα.

Εμείς ενηλικιωθήκαμε μέσα σε οικονομική κρίση, εργασιακή ανασφάλεια, αλλεπάλληλες αυξήσεις στο κόστος ζωής και ένα στεγαστικό πρόβλημα που μόνο θεωρητικό δεν είναι.

Άρα κάπου εδώ το «εγώ στην ηλικία σου είχα ήδη δύο παιδιά» παύει να είναι συμβουλή και αρχίζει να ακούγεται λίγο σαν να συγκρίνεις τις τιμές στα σουβλάκια του 1998 με το σήμερα.

Ναι, πατέρα. Ναι, μητέρα. Το ξέρουμε! Στην ηλικία μας εσείς είχατε ήδη οικογένεια. Εμείς στην ηλικία μας έχουμε premium συνδρομή στο Netflix, δύο κοινόχρηστα απλήρωτα και ψάχνουμε αν η ΔΕΗ δέχεται διακανονισμό.

Και μέσα σε όλο αυτό πρέπει παράλληλα να ερωτευτούμε.

«Εσύ πότε θα παντρευτείς;»

Υπάρχει και αυτή η αγαπημένη ερώτηση, που εμφανίζεται συνήθως στα οικογενειακά τραπέζια, κάπου μετά το κυρίως και πριν τα φρούτα. «Εσύ πότε θα παντρευτείς;», «Παιδάκι δεν σκέφτεσαι;», «Να κάνεις οικογένεια όσο είσαι ακόμα νέος».

Οι ερωτήσεις αυτές συνήθως γίνονται με αγάπη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν κουβαλάνε βάρος.

Γιατί πολλές φορές εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε καν αν μπορούμε να σχεδιάσουμε τι θα γίνει σε έξι μήνες. Δεν σημαίνει ότι κάθε νέος άνθρωπος δεν κάνει παιδί επειδή δεν έχει λεφτά, ούτε φυσικά ότι όλοι θέλουν να κάνουν παιδιά. Οι ανθρώπινες επιλογές είναι πολύ πιο σύνθετες.

Αλλά θα ήταν αστείο να προσποιούμαστε ότι η οικονομική και εργασιακή ανασφάλεια δεν βρίσκεται μέσα στην εξίσωση.

Και όταν μεγαλώνεις νιώθοντας ότι πρέπει συνεχώς να τσεκάρεις κουτάκια στη λίστα, δουλειά, σπίτι, σχέση, γάμος, παιδί, εύκολα αρχίζεις να αντιμετωπίζεις και τον έρωτα σαν project!

Κάποτε γνώριζες έναν άνθρωπο και σκεφτόσουν απλώς «μου αρέσει». Τώρα σκέφτεσαι «μου αρέσει, αλλά πού πάει; Είναι συναισθηματικά διαθέσιμος; Ταιριάζουν οι στόχοι μας; Μήπως είναι red flag; Μήπως είμαι εγώ red flag; Μήπως είναι πολύ νωρίς; Μήπως είναι πολύ αργά; Μήπως αν στείλω πρώτος φανώ διαθέσιμος;».

Έχουμε κάνει τη συναισθηματική διαθεσιμότητα να μοιάζει με στρατηγικό παιχνίδι.

Και κάπου ανάμεσα στα red flags,τα αγαπημένα μας situationships και όλη την ψυχολογική ορολογία, που πολλές φορές είναι πραγματικά χρήσιμη, ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό.

Κάποια πράγματα πρέπει πρώτα να τα ζήσεις για να μάθεις τι είναι.

Δεν μπορείς να ελέγξεις από πριν έναν έρωτα. Δεν μπορείς να εγγυηθείς ότι δεν θα πληγωθείς και δεν μπορείς να ξέρεις αν ο άνθρωπος που γνώρισες ένα βράδυ τον Αύγουστο θα είναι μια ιστορία τριών ημερών, τριών χρόνων ή ένας άνθρωπος που θα θυμάσαι στα εβδομήντα σου.

Και ίσως αυτή ακριβώς να είναι η ομορφιά του.

Όταν δύο άνθρωποι μιλάνε με τα μάτια

Για μένα εκεί βρίσκεται όλο το θέμα. Σε αυτή την ακατανόητη στιγμή που δύο άνθρωποι κοιτάζονται και κάτι αλλάζει στον χώρο γύρω τους.Και ξέρω ότι ακούγεται ρομαντικό. Ε, λοιπόν, ας ακουστεί!

Έχουμε γίνει τόσο κυνικοί πλέον, που λες και πρέπει να απολογούμαστε αν πιστεύουμε ακόμα ότι υπάρχει κάτι μαγικό στο να ερωτεύεσαι.Και πιστέψτε με υπάρχει!

Και είναι από τα πιο μοναδικά πράγματα που μπορεί να σου συμβούν.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τον άλλον χρόνια. Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζονται μια δεκαετία και δεν έχουν κοιταχτεί ποτέ πραγματικά. Και υπάρχουν δύο σχεδόν άγνωστοι που κοιτάζονται ένα βράδυ και για λίγα δευτερόλεπτα φαίνεται σαν να καταλαβαίνει ο ένας κάτι από τον άλλον που δεν εξηγείται.

Το βλέμμα μένει λίγο παραπάνω, το χαμόγελο αλλάζει και υπάρχει εκείνο το ανεπαίσθητο «σε βλέπω». Και μετά αρχίζει η φωτιά…

Δεν χρειάζεται να έχει συμβεί τίποτα ακόμα. Δεν χρειάζεται καν να έχουν ακουμπήσει. Το σώμα έχει ήδη καταλάβει πριν προλάβει το μυαλό να κάνει meeting.

Αυτό το πράγμα είναι ο έρωτας στην πιο πρωτόγονη εκδοχή του. Ένα βλέμμα, μια έλξη, μια περιέργεια και η ανάγκη να μάθεις ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος. Να τον ακούσεις, να καθίσεις κοντά του, να γελάσεις λίγο περισσότερο απ’ όσο δικαιολογεί το αστείο του και να δεις αν όλη αυτή η φωτιά που άναψε από δύο βλέμματα μπορεί να γίνει κάτι πραγματικό.

Και κάπου εκεί μπαίνει ο φόβος!

Μην εκτεθείς, μην κολλήσεις, μην ενθουσιαστείς…

«Μην εκτεθείς», «μην κολλήσεις», «μην δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι περισσότερο», «περίμενε να στείλει», «αν ήθελε θα έκανε κίνηση», «μην ενθουσιάζεσαι».

Έχουμε ακούσει τόσες φορές ότι πρέπει να προστατεύουμε τον εαυτό μας, που μερικές φορές καταλήγουμε να προστατευόμαστε και από ό,τι θα μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους.

Και δεν λέω να αγνοούμε τα σημάδια, ούτε να βαφτίζουμε κάθε τοξική κατάσταση μεγάλο έρωτα. Αλλά άλλο η αυτοπροστασία και άλλο το συναισθηματικό lockdown. Άλλο να έχεις όρια και άλλο να έχεις χτίσει τέτοιο τείχος που κανένας δεν μπορεί πλέον να περάσει.

Γιατί κάπου πρέπει να ρισκάρεις. Έρωτας χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει!

Για να πεις σε κάποιον «μου αρέσεις», πρέπει να δεχτείς την πιθανότητα να μην αισθάνεται το ίδιο. Για να φιλήσεις κάποιον, πρέπει να υπάρξει μια στιγμή στην οποία δεν γνωρίζεις εκατό τοις εκατό πώς θα εξελιχθεί η ιστορία. Για να αγαπήσεις, πρέπει κάποια στιγμή να παραδώσεις ένα μέρος του ελέγχου.Και αυτό μάλλον είναι που μας δυσκολεύει περισσότερο σήμερα!

Η γενιά της σύγκρισης

Απο την άλλη υπάρχει βέβαια και ο άλλος μεγάλος εχθρός. Η σύγκριση!

Παλιά συγκρινόσουν με τον ξάδερφό σου. Τώρα συγκρίνεσαι με περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια ανθρώπους πριν καν σηκωθείς από το κρεβάτι.

Ανοίγεις Instagram και ο ένας παντρεύεται, η άλλη κάνει παιδί, ο τρίτος αγόρασε σπίτι, κάποιος άλλος ταξιδεύει στην Ιαπωνία και ένας τύπος 24 ετών σου εξηγεί πώς έγινε εκατομμυριούχος δουλεύοντας τέσσερις ώρες τον μήνα! Κατά έναν περίεργο τρόπο, βέβαια, στο τέλος θέλει πάντα να σου πουλήσει και κάποιο online course ή προιόν που του ”άλλαξε” την ζωή.

Και εσύ κάθεσαι στο σπίτι με το κινητό στο χέρι και σκέφτεσαι «μήπως έχω μείνει πίσω;».

Mάντεψε. Δεν έχεις μείνει πίσω!

Απλώς η ζωή δεν είναι leaderboard. Δεν υπάρχει σωστή ηλικία για όλα, δεν υπάρχει μία διαδρομή και κυρίως δεν υπάρχει άνθρωπος που έχει λύσει τη ζωή και εμείς απλώς χάσαμε το σχετικό manual (σαν το ΟΑΚΑ ένα πράμα).

Ίσως λοιπόν αυτό που μας πήραν τελικά τα χρόνια να μην είναι η ικανότητα να ερωτευόμαστε. Αυτή υπάρχει. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος μπαίνει σε έναν χώρο και για κάποιο λόγο παρατηρείς αμέσως ότι μπήκε, καταλαβαίνεις ότι υπάρχει.

Ίσως αυτό που χάσαμε είναι η ευκολία να το παραδεχτούμε.

Στα 20 μας φοβόμασταν την απόρριψη. Στα τριάντα τρία φοβόμαστε την απόρριψη, την απογοήτευση, την απώλεια χρόνου, το λάθος timing και το αν θα μπορέσουμε να συνδυάσουμε δύο ζωές που έχουν ήδη αποκτήσει υποχρεώσεις, τραύματα, δουλειές, πρώην, οικογένειες, άγχη και Google Calendars.

Λογικό…

Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα.

Η ζωή δεν περιμένει να ξεκαθαρίσουν όλα. Ούτε ο έρωτας!

Οι έρωτες που έμειναν στο «κι αν;»

Ίσως λοιπόν το θέμα δεν είναι οι καλοκαιρινοί έρωτες που ζήσαμε, αλλά εκείνοι που φοβηθήκαμε να ζήσουμε.

Ο άνθρωπος που κοιτάξαμε για λίγο περισσότερο αλλά δεν πλησιάσαμε. Το μήνυμα που γράψαμε και σβήσαμε. Το «θέλω να σε δω» που μετατράπηκε σε ένα αδιάφορο reaction σε story. Το φιλί που θα μπορούσε να γίνει αλλά κάποιος από τους δύο έκανε πίσω. Η ιστορία που δεν μάθαμε ποτέ πού θα κατέληγε, επειδή αποφασίσαμε να την τελειώσουμε πριν καν αρχίσει.

Και αυτά είναι ίσως τα πιο παράξενα απωθημένα.

Για μια σχέση που έζησες, κάποια στιγμή μπορείς να πεις «έκανα ό,τι μπορούσα». Για μια σχέση που δεν ξεκίνησε ποτέ, υπάρχει πάντα εκείνο το ενοχλητικό «κι αν;».To λεγόμενο «what if» στις ζωές μας , που έχουμε αναλήσει και σε Past Forward podcast με τον Νικόλα παλαιότερα.

Και αυ το «κι αν» έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Δεν μπορεί ποτέ να απογοητεύσει, γιατί δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Μπορεί να παραμένει τέλειο για πάντα.

Δεν χρειάζεται κάθε έρωτας να κρατάει για πάντα!

Ίσως πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάμε κάθε ανθρώπινη σχέση με όρους απόδοσης.

Δεν χρειάζεται κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε να είναι «ο άνθρωπός μας». Δεν χρειάζεται κάθε καλοκαιρινή γνωριμία να φτάσει σε γάμο για να άξιζε και δεν χρειάζεται κάθε έρωτας να κρατήσει για πάντα για να ήταν αληθινός.

Μερικοί άνθρωποι περνάνε από τη ζωή μας για λίγο και αυτό το λίγο μπορεί να είναι αρκετό για να αλλάξει κάτι μέσα μας.

Να θυμηθούμε ότι μπορούμε ακόμα να ενθουσιαστούμε, να ξενυχτήσουμε επειδή μιλούσαμε, να χαμογελάσουμε κοιτώντας την οθόνη σαν ηλίθιοι, να περιμένουμε να εμφανιστεί κάποιος, να νιώσουμε εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι και να κοιταχτούμε με έναν άνθρωπο και να ανάψουν φωτιές χωρίς να έχει συμβεί τίποτα άλλο. Να κοιταχτούμε και τα πρόσωπα μας να φωτίσουν. Χωρίς να μας νοιάζει αν αυτο είναι σωστό ή λάθος, αν πρέπει ή δεν πρέπει! Και στο κάτω κάτω ποιός αποφασίζει αν «πρέπει»;

Πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε;

Μας έμαθαν να φοβόμαστε μην πληγωθούμε και είναι λογικό. Κανείς δεν θέλει να πονέσει.

Αλλά μεγαλώνοντας αρχίζω να σκέφτομαι ότι υπάρχει και κάτι άλλο που αξίζει να φοβόμαστε. Να περάσουν τα χρόνια και να συνειδητοποιήσουμε ότι, σε μια προσπάθεια να αποφύγουμε κάθε πιθανό πόνο, αποφύγαμε μαζί και ένα σωρό πιθανές χαρές.

Να έχουμε προστατευτεί τόσο καλά από τη ζωή, ώστε τελικά να μην την έχουμε ζήσει…

Αν πρέπει να κρατήσω κάτι από όλους εκείνους τους καλοκαιρινούς έρωτες, τους πραγματικούς, τους μισούς, τους ανεκπλήρωτους, αυτούς που έμειναν σε ένα βλέμμα και αυτούς που έγιναν ιστορία, είναι ίσως αυτό.

Δεν χρειάζεται κάθε φωτιά να κρατήσει για πάντα.

Αλλά όταν δύο άνθρωποι κοιταχτούν και ανάψει, ίσως καμιά φορά να αξίζει απλώς να πλησιάσουν λίγο περισσότερο.

Γιατί μπορεί να καείς.

Μπορεί όμως και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, να νιώσεις πραγματικά ζωντανός!

Μέχρι να ξανερθει αυτη η στιγμή και αυτος ο ερωτας στην ζωή σας να ζείτε την καθε στιγμή, να φροντίζετε τον εαυτό σας, να γεμίζετε τη μέρα σας με γέλιο και θετική διάθεση και μην ξεχνάτε να ακούτε τα Past Forward Podcast για καλτίλες και διάφορες ιστορίες, αλλά και να διαβάζετε τα άρθρα μας στο anthem.gr για ακόμα περισσότερες αναμνήσεις και σκέψεις.

Κρατήστε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά… πάντα με χαμόγελο!

Υ.Γ Κινητήριος έμπνευση για αυτό το άρθρο ήταν μια λίστα στο Spotify με τραγούδια του Μιχάλη Χατζηγιάννη!Γιατί όποιος ξέρει….ξέρει.

The post Past Forward: Όσα φοβηθήκαμε να ζήσουμε… appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Past Forward #24] Από το DM στο Red Flag: Cyberbullying, Φλερτ και Αστεία Πεσίματα appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ όλους τους αναγνώστες του anthem.gr!

Την Κυριακή 21 Ιουνίου αποδεχθήκαμε την πρόσκληση που μας είχε κάνει ο Χρήστος Μούχλιας στη συνέντευξη που μας παραχώρησε στην εκπομπή Story Mode του Favela Radio και βρεθήκαμε στο Hollywood Live Stage, για να ζήσουμε από κοντά την παρουσίαση για την 4η κατά σειρά μουσική μαθητική παράσταση «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ».

Μια βραδιά που από την αρχή είχε τον χαρακτήρα γιορτής. Δεν ήταν μια τυπική συναυλία, δεν ήταν μια απλή μαθητική παράσταση. Ήταν μια ζωντανή συνάντηση ανθρώπων που αγαπούν τη μουσική, βγαίνουν στη σκηνή, δοκιμάζονται, εκφράζονται και μοιράζονται τη χαρά της δημιουργίας.

Για μένα προσωπικά, η βραδιά είχε και μια ξεχωριστή σημασία! Και αυτο γιατί είχα τη χαρά να παρουσιάσω το event. Ήταν μια εμπειρία διαφορετική από όσες έχω ζήσει μέχρι σήμερα σε παρόμοιο πλαίσιο. Χωρίς υπερβολή, ήταν μία από τις πιο όμορφες στιγμές που έχω περάσει πάνω σε σκηνή!

Αυτό που καταλάβαμε από την αρχή ήταν ότι το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» είχε ήδη φτιάξει τη δική του μικρή κοινότητα. Λίγο μετά τις 19:00, ο χώρος είχε αρχίσει να γεμίζει. Έξω από το Hollywood Live Stage περίμενε κόσμος σε ουρά που ερχόταν για να στηρίξει τη βραδιά.

Πάνω από 200 θεατές ήρθαν στον χώρο. Η ατμόσφαιρα έμοιαζε περισσότερο με μεγάλη γιορτή και όχι με μια συνηθισμένη μαθητική παράσταση! Αυτό ήταν ίσως το πρώτο που σε έκανε να το απολαύσεις. Η ενέργεια του κόσμου!

Φίλοι, οικογένειες, καθηγητές, μαθητές, άνθρωποι που είχαν έρθει για να στηρίξουν, αλλά και για να περάσουν καλά. Δεν υπήρχε η αμηχανία που πολλές φορές συναντάς σε αντίστοιχες παρουσιάσεις. Υπήρχε ζεστασιά, χειροκρότημα, χαμόγελο και μια διάθεση συμμετοχής που έδινε ώθηση σε όσους ανέβαιναν στη σκηνή. Στη σκηνή ανέβηκαν μαθητές όλων των ηλικιών. Και αυτό έδωσε στη βραδιά έναν πολύ ξεχωριστό χαρακτήρα.

Διαφορετικά όργανα, διαφορετικά επίπεδα εμπειρίας, διαφορετικές μουσικές αναφορές και διαφορετικές προσωπικότητες βρέθηκαν κάτω από την ίδια ιδέα,την μουσική!

“Η μουσική είναι η αφορμή για έκφραση, συνεργασία και μοίρασμα”

Το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» δεν προσπάθησε να μείνει σε ένα μόνο ύφος. Αντίθετα, έδειξε από νωρίς ότι θέλει να τα χωρέσει όλα. Και πραγματικά, είδαμε τα πάντα! Από rock και metal εκρήξεις μέχρι ελληνικό έντεχνο τραγούδι, pop, αλλά και πιο τρυφερές στιγμές, με χιούμορ, συγκίνηση και καθαρή ενέργεια.

Το ρεπερτόριο της βραδιάς ήταν από μόνο του μια απόδειξη του χαρακτήρα της παράστασης!

Από Gorillaz, Guns N’ Roses, Black Sabbath, Metallica, Iron Maiden, Whitesnake, Radiohead, Blue Öyster Cult, HIM και Jimi Hendrix μέχρι Νατάσσα Μποφίλιου, Σοφία Βόσσου, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Μελίνα Κανά, Μαρίζα Ρίζου, Χατζηφραγκέτα, Polkar, Δυτικές Συνοικίες, αλλά και αναφορές στη Eurovision, το πρόγραμμα κινήθηκε ανάμεσα σε εποχές, είδη και διαθέσεις.

Ακούσαμε τραγούδια που μας έβαλαν σε κλίμα συναυλίας , όπως το “Master of Puppets”, το “For Whom the Bell Tolls”, το “Wasted Years”, το “Still of the Night” και το “N.I.B.”, αλλά και πιο συναισθηματικές στιγμές , όπως το “Hallelujah”, το “No Surprises”, το “Can’t Help Falling in Love” και το “Η Καρδιά Πονάει Όταν Ψηλώνει”.

Υπήρξαν επίσης πιο pop και νοσταλγικές επιλογές, όπως το “I Want It That Way”, το “The Winner Takes It All”, το “Eye of the Tiger” και το “I’m Always Here” από το Baywatch, αλλά και οργανικά κομμάτια όπως το “Cissy Strut” των The Meters και το “Things Ain’t What They Used to Be” του Duke Ellington.

Αυτή η ποικιλία δεν προκάλεσε χάος, αντίθετα, έδωσε ζωντάνια στη βραδιά!

Κάθε τραγούδι άνοιγε έναν διαφορετικό κόσμο. Έδινε στους μαθητές χώρο να σταθούν πάνω στη σκηνή ως μουσικοί. Άλλοι πήραν κιθάρες, άλλοι μπάσο, τύμπανα, πλήκτρα ή φωνητικά. Έτσι, κάθε φορά δημιουργούνταν διαφορετικά σχήματα και διαφορετικές δυναμικές! Αυτό έκανε τη βραδιά να μοιάζει περισσότερο με συναυλίακο live παρά με τυπική μαθητική παρουσίαση.

Μία από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς ήταν και το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, τέσσερις μαθητές σχημάτισαν τη δική τους μπάντα και ανέβηκαν στη σκηνή ως κανονικό μουσικό σύνολο. Δεν ήταν απλώς μια ακόμη συμμετοχή στο πρόγραμμα, αλλά μια στιγμή που έδειξε στην πράξη τι μπορεί να γεννήσει μια τέτοια διαδικασία! Άνθρωποι που ξεκινούν ως μαθητές, βρίσκουν κοινό κώδικα μέσα από τη μουσική και τελικά δημιουργούν κάτι δικό τους.

Αυτό έκανε τη βραδιά ακόμα πιο ξεχωριστή.

Γιατί εκτός από τις μεμονωμένες συμμετοχές, τις διασκευές και τις διαφορετικές μουσικές επιλογές, είδαμε και μια μπάντα που ουσιαστικά δημιουργήθηκε μέσα από την ίδια την κοινότητα των μαθητών. Και αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία μιας μουσικής μαθητικής παράστασης. Δεν μένει μόνο στην παρουσίαση. Ανοίγει δρόμους για νέες συνεργασίες. Σημαντικό ρόλο σε όλο αυτό είχαν φυσικά και οι καθηγητές. Οι μουσικοί και οι άνθρωποι που στήριξαν τη διαδικασία πίσω από τη σκηνή βοήθησαν επίσης.

Το αποτέλεσμα δεν φαινόταν πρόχειρο. Δεν έμοιαζε με κάτι που έγινε απλώς για να τελειώσει η υποχρέωση. Είχε πρόβα. Είχε φροντίδα,Είχε διάθεση και έδινε την αίσθηση ότι όσοι συμμετείχαν πίστευαν πραγματικά σε αυτό που παρουσίαζαν.

Το Holy Wood Live Stage αποδείχθηκε ιδανικός χώρος για μια τέτοια βραδιά. Είχε την ατμόσφαιρα live σκηνής που χρειαζόταν, αλλά ταυτόχρονα κράτησε και την οικειότητα μιας μαθητικής γιορτής. Ο κόσμος ήταν κοντά στη σκηνή, οι αντιδράσεις περνούσαν άμεσα στους μουσικούς και το χειροκρότημα έδινε συνεχώς ώθηση στην επόμενη συμμετοχή. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί τέτοιες βραδιές αξίζουν θέση στις Εναλλακτικές Βραδιές στην Αθήνα.

Δεν μιλάμε απλώς για μια έξοδο ή για ένα ακόμα event. Μιλάμε για ανθρώπους που δημιουργούν παρέες γύρω από τη μουσική. Για μαθητές που ανεβαίνουν στη σκηνή και δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους. Για καθηγητές που δεν περιορίζονται στο μάθημα, αλλά φτιάχνουν συνθήκες ώστε αυτό που διδάσκεται να γίνεται εμπειρία. Για κοινό που γεμίζει έναν χώρο όχι για να παρακολουθήσει παθητικά, αλλά για να στηρίξει και να συμμετέχει.

Το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» ήταν μια βραδιά με ατέλειες, όπως κάθε πραγματικά ζωντανή βραδιά. Αλλά αυτές οι ατέλειες ήταν μέρος της γοητείας της.Γιατί η ουσία δεν ήταν η απόλυτη τεχνική αρτιότητα. Η ουσία ήταν η σκηνική παρουσία, η προσπάθεια, η χαρά, η συγκίνηση, η ενέργεια και το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι βρέθηκαν στον ίδιο χώρο για να γιορτάσουν τη μουσική.Και ίσως αυτό να είναι το πιο ωραίο συμπέρασμα:Tο «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» δεν ήταν απλώς μια μουσική μαθητική παράσταση!

Ήταν μια υπενθύμιση ότι η μουσική παραμένει ένας από τους πιο άμεσους τρόπους για να συναντιούνται και να επικοινωνούν οι άνθρωποι. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από την ηλικία, εμπειρία,το γούστο ή την προσωπική διαδρομή του κάθε μαθητή.Το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» ητάν είναι και θα είναι μια γιορτή, όπως λέει και ο τίτλος του άρθρου!

Μια γιορτή για τη μουσική, για την εμπερία με την σκηνή, για τους μαθητές, για τους ανθρώπους που στηρίζουν αυτές τις προσπάθειες και για όλους όσοι πιστεύουν πως οι πιο ωραίες βραδιές δεν είναι πάντα οι πιο «τέλειες», αλλά εκείνες που έχουν αλήθεια, ενέργεια και ψυχή!

Οι Συντελεστές της παράστασης 

Καθηγητές: Χρήστος Μούχλιας, Νικόλας Χάλαρης, Βασίλης Μιχαλάκος, Παρασκευή Τζανετάκου, Ελίνα Ιορδάνογλου

Μουσικοί: Μίνως Πετσετάκης, Θάνος Λούκος, Πέτρος Καλορίτης, Billy Rize, Στέλιος Καρπαθάκης

Βίντεο: Zimaraki

Οργάνωση προβών: Κ.Χ.

Οι μαθητές:

Αλέξης Σταύρακας, Αντώνης Γαλανός, Αθηνά Κοφινά, Άμπρα Παπαδοπούλου, Απόλλωνας Μπέλλος, Απόστολος Πουλίζος, Αποστόλης Μούρτης, Αποστόλης Στυλιανός, Βαγγέλης Νταουσανάκης, Γεωργία Παννιού, Γιωρής, Δημήτρης Μπέσης, Ελεάνα Πυροβολάκη, Έλενα Βαρούτη, Ζωή Μπαντή, Κωστής Καπετανάκης, Μαρία Αθανασοπούλου, Μαρίτα Κάση, Μανώλης Βιδιαδάκης, Myrtilo, Νηρέας Νικολαΐδης, Νίκος Λιόλιος, Νιόβη Παπαδοπούλου, Οδυσσέας Γεωργοσόπουλος, Παναγιώτης Καλλίγερος, Φραγκίσκος Σπανός, Χρήστος Ντανώλας

Παρουσίαση : anthem.gr

Μπορείτε να βρείτε τη συνέντευξη που πήραμε από τον Χρήστο Μούχλια σε όλες τις podcast πλατφόρμες, στο ακόλουθο link: https://anthem.gr/14648/story-mode-2/

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #20: Το ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ είναι μια γιορτή! appeared first on anthem.gr.

Στο τελευταίο Story Mode της σεζόν, ο Αγαμέμνονας και ο Νικόλας υποδέχονται στο στούντιο του Favela Web Radio τον Σπήλιο Κάκκα και τον Κωστή Μπαϊράμη από τους Commuter.

Η κουβέντα ξεκινά με Μουντιάλ και αστείες ιστορίες on the road και περνά στο δεύτερο tour της μπάντας, την αλλαγή του ντράμερ, την είσοδο του Πάνου Ντάλλα και τη νέα δυναμική που διαμορφώνεται στους Commuter.

Μιλάμε για το πώς έχει αλλάξει ο ήχος τους, πώς επηρεάζουν τα νέα μέλη την ταυτότητα της μπάντας, τι συμβαίνει πίσω από τα live και τι ετοιμάζουν για τη συνέχεια.

Ένα επεισόδιο για περιοδείες, δυσκολίες, αλλαγές, τη χημεία μιας μπάντας και όλα όσα συμβαίνουν όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνή.

Καλή Ακρόαση..

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Story Mode #3] Commuter appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Past Forward #23] Ο έλεγχος σε μια σχέση ανήκει σε αυτόν που ενδιαφέρεται λιγότερο… appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Past Forward #22] Μουντιάλ και Ποδοσφαιρική Νοσταλγία (Ft Xρήστος Μούχλιας) appeared first on anthem.gr.

Το Story Mode επιστρέφει με ένα επεισόδιο αφιερωμένο στο «Έχουμε Λάιβ», μια μουσική παράσταση που ξεκινά από την εκπαίδευση, περνά μέσα από την πρόβα και καταλήγει στη σκηνή.

Στο επίκεντρο της εκπομπής δεν βρίσκεται μόνο το live, αλλά οι άνθρωποι πίσω από αυτό. Ο Χρήστος Μούχλιας, βασικός εμπνευστής και ψυχή του project, μιλά για τη μουσική, τη διδασκαλία, τους μαθητές και τη στιγμή που η μάθηση μετατρέπεται σε πραγματική σκηνική εμπειρία.

Τηλεφωνικά στην εκπομπή συμμετέχει ο Billy Rize, μία από τις φωνές της παράστασης, μιλώντας για τη σχέση του με το «Έχουμε Λάιβ», τη σκηνή, τη μουσική διαδρομή και την εμπειρία του να στέκεται δίπλα σε μαθητές που ζουν τη δική τους live στιγμή.

Στην κουβέντα μπαίνει και ο Πέτρος Καλορίτης, ένας ακόμα μουσικός στυλοβάτης της παράστασης, δίνοντας τη δική του ματιά σε όσα χτίζονται πίσω από τη σκηνή.

Μαζί με τον Αγαμέμνονα και τον Νικόλα, η εκπομπή προσεγγίζει το «Έχουμε Λάιβ» όχι σαν μια απλή μαθητική παράσταση, αλλά σαν μια ανθρώπινη ιστορία για τη μουσική, την εξέλιξη, τη συνεργασία και τη δύναμη του να ανεβαίνεις στη σκηνή.

Το ραδιόφωνο στηρίζει την παράσταση ως χορηγός επικοινωνίας και θα τη μεταδώσει ζωντανά.

Story Mode — οι άνθρωποι πίσω από τη μουσική.

Καλή Ακρόαση

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Story Mode #2] Χρήστος Μούχλιας (Έχουμε Λάιβ) appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Τεχνητή Νοημοσύνη – Εργαλείο ή όπλο; feat. Αντώνης Μητροβγένης – Past Forward #21 appeared first on anthem.gr.

O Αγαμέμνονας και ο Νικόλας υποδέχθηκαν την Κυριακή 3 Μαΐου στο στούντιο του Favela Radio τον γνωστό ράπερ απο την θρυλική μπάντα 6αρια, Mr.Emor και τον παραγωγό του τελευταίου του δίσκου με τίτλο “88” Brook.

Μια απολαυστική δίωρη συζήτηση για μουσική,ελληνική κουλτούρα και επιρροές στην πρεμιέρα της νέας ένθετης εκπομπής του anthem.gr με τίτλο Story Mode που έρχεται για να γεμίσει τις τα Κυριακάτικα απόγευμα μας.

Ευχόμαστε να αγαπήσετε και εσείς όσο εμείς αυτή την νέα εκπομπή! Καλή σας ακρόαση!!!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Mr. Emor & Brook – Story Mode #1 appeared first on anthem.gr.

Το cancel culture διχάζει! Για κάποιους είναι απαραίτητος κοινωνικός μηχανισμός, για άλλους λογοκρισία με ψηφιακές πιitches.

Σε αυτό το επεισόδιο ο Αγαμέμνονας και ο Νικόλας αναλύουνε πώς ξεκίνησε, τι έχει πετύχει (αν έχει), ποιοι είναι οι κίνδυνοι και τι διαφορά έχει η κριτική από τη δημόσια καταδίκη.

Από διεθνείς προσωπικότητες μέχρι ελληνικά παραδείγματα, μιλάμε για την πιο “καυτή” πολιτιστική συζήτηση της εποχής.

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Cancel Culture – Ελευθερία ή Λογοκρισία; – Past Forward #20 appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ τους αγαπημένους αναγνώστες του anthem.gr μετά από καιρό. Η ιδέα αυτού του άρθρου μου γεννήθηκε μετά από μια συζήτηση με τον σπουδαίο Χρήστο Σωτηρακόπουλο στην παρουσίαση του νέου βιβλίου των Ελ Σομπρέρο “40 ζωές, μία μπάλα”. Εκεί, μεταξύ άλλων, ο κύριος Χρήστος είπε ότι: «Ακούω να λένε συνέχεια, παλιά το ποδόσφαιρο ήταν καλύτερο και οι κανόνες το έχουν χαλάσει πλέον! Βλακείες! Και τότε το ποδόσφαιρο χάλια ήταν και τότε λέγαμε ακριβώς το ίδιο».

Αυτό ήταν. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Mήπως γιατί είμαι ρομαντικός; Μήπως γιατί με βόλευε να λέω ότι παλιά ήταν καλύτερα; Πάντως, στην κουβέντα αυτή του κυρίου Σωτηρακόπουλου ξεκλειδώθηκε ο κόσμος μου.

Η μαγεία της νοσταλγίας

Είναι παράξενο πώς το μυαλό μας τείνει να μυθοποιεί το παρελθόν. Μπορεί να θυμόμαστε με λαχτάρα εκείνα τα καλοκαίρια χωρίς κινητά, τις πρώτες δίσκους που αγόραζαμε, τις τηλεοπτικές σειρές που περιμέναμε με αγωνία. Και μάλιστα όταν μας γύριζες πίσω, στην εποχή των Walkman, των κασετών,της βιντεοκαέτας ακόμα και τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έλεγες πως «Όχι, τα παλιά της δεκαετίας του ’80s ήταν καλύτερα».

Το τι μας οδηγεί σε μια σύνθετη διαδρομή ανάμεσα σε ψυχολογία, τεχνολογία και κοινωνική εξέλιξη. Η νοσταλγία δεν είναι απλώς ένα μελαγχολικό συναίσθημα, είναι φίλτρο που αφήνει μέσα του μόνο τα χρώματα που θέλουμε να θυμόμαστε, σβήνει ή μαλακώνει τις δυσκολίες και τα δύσκολα της κάθε εποχής.

Επιλεκτική μνήμη και κοινωνικό πλαίσιο

Θυμάμαι μια φορά, σε παιδική ηλικία εκεί 12-13, έκανα βόλτα με φίλους σε μια γειτονιά του Ζωγράφου. Ένα βράδυ γεμάτο ποδόσφαιρο στο προαύλιο του σχολείου με μία τσαντα για δοκάρι και την μπασκέτα απο την άλλη. Στη μνήμη μου όλα ήταν ιδανικά: η μυρωδιά της γειτονιάς, η ανεμελιά, η διακοπή από τα μαθήματα. Και όμως, αν κινηθούμε ρεαλιστικά, καμία εποχή δεν ήταν «μόνο» ανέμελη ή «μόνο» καλύτερη.

Το παράδοξο είναι πως το φαινόμενο αυτό ισχύει για κάθε γενιά. Οι τριαντάρηδες και σαραντάρηδες σήμερα νοσταλγούν τα 90s, όπως οι προηγούμενοι νοσταλγούσαν τα 70s. Κάθε εποχή αναπολεί την αμέσως προηγούμενη ως πιο «αγνή», πιο «αληθινή», πιο «πριν». Σαν να λέμε πως η ευτυχία βρίσκεται πάντοτε πίσω από έναν φράχτη που τον έχτισε ο χρόνος.

Στην πραγματικότητα, το παρελθόν είχε προβλήματα, δυσκολίες, περιορισμούς, αλλά εμείς τα επιλέγουμε να μην τα βλέπουμε. Προτιμάμε τη μυρωδιά της κασέτας, παρά το ότι έπρεπε να τυλίξουμε την ταινία με μολύβι, προτιμάμε το πρώτο μας τηλεφωνικό ραντεβού χωρίς Messenger παρά το ότι η επικοινωνία ήταν πιο περιορισμένη. Ο εγκέφαλός μας αποθηκεύει τις στιγμές που μας έκαναν να νιώθουμε ασφάλεια και ευτυχία, και οχι την υπόλοιπη πραγματικότητα.

Υπάρχει και μια κοινωνική και τεχνολογική διάσταση σε αυτή την προσέγγιση. Ζούμε σε ταχύτατους ρυθμούς, με πληροφορίες να καταφτάνουν ασταμάτητα, με πολλά κανάλια επικοινωνίας, νέους τρόπους ψυχαγωγίας και μεγάλες απαιτήσεις σωματικά και ψυχικά. Σε αυτό το πλαίσιο, το «παλιό» λειτουργεί σαν λιμάνι, ένα σημείο σταθερότητας που δεν αλλάζει τόσο γρήγορα όσο η εποχή μας. Όταν όλα τρέχουν, η επιστροφή στο παρελθόν μας δίνει αίσθηση ασφάλειας· το «παλιά» παίρνει ενισχυτική ύλη από την ταχύτητα και την αβεβαιότητα του σήμερα.

Κι όμως, η ουσία δεν είναι να γυρίσουμε πίσω, αλλά να αξιοποιήσουμε αυτή τη συνειδητοποίηση: να δημιουργούμε αναμνήσεις που αύριο θα θεωρούμε εξίσου «παλιές και καλές».

Μουσική, τηλεόραση και κοινωνία

Μέσα σε αυτή τη νοσταλγία, η μουσική παίζει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Θυμάμαι τα καλοκαίρια που άκουγα κασέτες με ελληνικές και ξένες επιτυχίες, και κάθε τραγούδι έμοιαζε να κρατάει ένα κομμάτι της ζωής μου. Σήμερα μπορείς να βρεις κάθε τραγούδι σε λίγα δευτερόλεπτα στο Spotify ή στο YouTube, αλλά η στιγμή που έπαιζε μια κασέτα στο Walkman και αντάλλασσες αγαπημένα τραγούδια με φίλους, είχε μια γλυκιά, σχεδόν μαγική αίσθηση που δεν ξαναδημιουργείται με ψηφιακό τρόπο.

Το ίδιο συμβαίνει και με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Οι σειρές και οι ταινίες που παρακολουθούσαμε τότε είχαν τον δικό τους ρυθμό, τις δικές τους αναμονές, τις ώρες που περίμενες να δεις το επόμενο επεισόδιο. Η σημερινή εποχή αλλάζει τον τρόπο που βιώνουμε ιστορίες και ίσως γι’ αυτό οι μνήμες εκείνων των σειρών μοιάζουν πιο ζωντανές και πιο «αληθινές».

Ακόμη και οι κοινωνικές μας εμπειρίες συνδέονται με αυτή τη νοσταλγία. Τα καφενεία, οι πλατείες, οι αλάνες και οι μικρές γειτονιές ήταν χώροι συνάντησης και δημιουργίας αναμνήσεων. Σήμερα, οι πλατείες έχουν αλλάξει, οι φίλοι επικοινωνούν ψηφιακά και οι στιγμές μας συχνά καταγράφονται σε stories ή posts αντί να χαράζονται στη μνήμη με φυσικό τρόπο.

Η νοσταλγία μας θυμίζει ότι η ζωή είναι μια συνεχής αναζήτηση για μικρές στιγμές που μένουν μέσα μας. Κανένα παρελθόν δεν είναι ιδανικό και καμία εποχή δεν ήταν «μόνο» καλύτερη. Το πιο πολύτιμο όμως δεν είναι να επιστρέφουμε στα παλιά, αλλά να φροντίζουμε το παρόν μας, ώστε κάποια μέρα κι αυτό να μοιάζει με «καλύτερα» στα μάτια του αύριο. Στο χέρι μας είναι να γεμίσουμε τη μνήμη μας με όμορφα σημερινά «παλιά» που θα μας κάνουν να χαμογελάμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματική μαγεία δεν είναι το χθες, αλλά η ζωή που χτίζουμε σήμερα.

Τέλος μας διδάσκει ότι η αληθινή αξία των παλιών δεν βρίσκεται μόνο στις εποχές, αλλά στον τρόπο που ζήσαμε και νιώθαμε μέσα τους. Όταν κοιτάζουμε πίσω, δεν βλέπουμε απλώς τις δεκαετίες ή τα γεγονότα, αλλά την ίδια μας τη ζωή τις χαρές, τις αποτυχίες, τα όνειρα και τις επιθυμίες μας. Και ίσως γι’ αυτό, όσο και να προσπαθούμε να ζήσουμε ξανά τα παλιά, η πραγματική μαγεία δεν βρίσκεται στο χθες, αλλά στο πώς κρατάμε ζωντανές αυτές τις αναμνήσεις, φτιάχνοντας παράλληλα νέες που αύριο θα νοσταλγήσουμε με τον ίδιο τρόπο.

Να φροντίζετε τον εαυτό σας, να γεμίζετε τη μέρα σας με γέλιο και θετική διάθεση, και μην ξεχνάτε να ακούτε το Anthems Radio Show κάθε Τετάρτη 7-9 στο νέο μας σπίτι το Φαβέλα Ράδιο, να ακούτε τα Past Forward Podcast για καλτίλες και ιστορίες, αλλά να διαβάζετε και τα άρθρα μας στο anthem.gr για ακόμα περισσότερες αναμνήσεις και σκέψεις. Κρατήστε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά πάντα με χιούμορ!

The post Past Forward: Η γλυκιά απάτη της νοσταλγίας. Γιατί πάντα τα «παλιά» μας φαίνονται καλύτερα; appeared first on anthem.gr.

O Γιάννης κι η Αναστασία καλούν στην παρέα του Μοκατσίνο Κάλντο τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη.

Μαζί συζητούν «πόσα λέει ο καφές τους» αναφορικά με τα πρώτα ραντεβού, ατυχείς και τυχερές καταστάσεις, όμορφες κι άσχημες στιγμές. Κι όταν οοοόλα αυτά δεν ευδοκιμούν και τρως ghosting? Ακόμα κι αυτό πέφτει στο τραπέζι! Γενικώς αυτή η πρεμιέρα απλά δεν χάνεται!!!!

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Φαντάσματα του πρώτου ραντεβού (Ft Agamemnonas Mitrovgenis) – Μοκατσίνο Κάλντο #1 appeared first on anthem.gr.

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στη φιλμογραφία του David Lynch στρέφουμε την προσοχή μας στις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της δεκαετίας του 1990, αλλα και στον ίδιο τον δημιουργό πίσω από τις κάμερες: στη ζωή, τις επιρροές και στη σκέψη που διαμόρφωσαν το ξεχωριστό του ύφος.

Συζητάμε πώς η προσωπική του πορεία αντανακλάται στην τέχνη του και γιατί οι ταινίες του συνεχίζουν να προκαλούν συζητήσεις, να γοητεύουν και να διχάζουν. Μια κουβέντα για τον άνθρωπο και το έργο που έχει αφήσει τη σφραγίδα του στο παγκόσμιο σινεμά.

Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον λαβύρινθο του David Lynch Μέρος Β: Από το Twin Peaks έως το Inland Empire – Past Forward #19 appeared first on anthem.gr.