Με αφορμή την πασχαλινή περίοδο, όπου τα δώρα αποκτούν έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα, το πρώτο άρθρο του Tech Corner συγκεντρώνει επιλογές που συνδυάζουν πρακτικότητα, design και value for money. Από portable ηχεία και ασύρματα ακουστικά μέχρι smartwatches, gaming περιφερειακά και έξυπνες λύσεις φόρτισης, αυτές οι προτάσεις αποδεικνύουν ότι δεν χρειάζεται να ξοδέψεις πολλά για να κάνεις μια πραγματικά καλή αγορά.

Η τεχνολογία δεν χρειάζεται να είναι ακριβή για να είναι ουσιαστική. Σήμερα, ακόμα και με ένα budget κάτω από 50€, μπορείς να αποκτήσεις gadgets που καλύπτουν κάθε ανάγκη της καθημερινότητας – από μουσική και gaming μέχρι φόρτιση και fitness trackers .

Αν ψάχνεις το επόμενο οικονομικό σου δώρο ή απλά θέλεις να κάνεις μια έξυπνη αγορά χωρίς να ξεφύγεις στο budget, αυτός ο οδηγός είναι το ιδανικό σημείο εκκίνησης.

Best Overall Gadget

Αν υπάρχει ένα gadget που πραγματικά “δίνει πίσω” περισσότερα από όσα κοστίζει, αυτό είναι το Smart Band 10. Δεν είναι απλά ένα fitness tracker — είναι ένας μικρός καθημερινός βοηθός.

Η AMOLED οθόνη είναι φωτεινή και ευανάγνωστη ακόμα και έξω, ενώ οι μετρήσεις (καρδιακοί παλμοί, SpO2, ύπνος, βήματα) είναι αρκετά αξιόπιστες για καθημερινή χρήση. Εκεί που πραγματικά κερδίζει όμως είναι στην αυτονομία — μπορείς να περάσεις σχεδόν δύο εβδομάδες χωρίς φόρτιση, κάτι που δύσκολα βρίσκεις αλλού σε αυτή την κατηγορία.

Ενδεικτική τιμή: 35€ – 45€

Best Smartwatch Value

Xiaomi Redmi Watch 5 Active

Αυτό είναι το smartwatch για κάποιον που θέλει κάτι πιο “κανονικό” από ένα band. Η μεγάλη οθόνη κάνει τεράστια διαφορά — είτε βλέπεις ειδοποιήσεις είτε ελέγχεις την άσκησή σου, όλα είναι πιο άνετα.

Δεν έχει τις υπερβολές ακριβότερων smartwatch, αλλά αυτό είναι και το δυνατό του σημείο: είναι απλό, λειτουργικό και δεν σε κουράζει.

Ενδεικτική τιμή: 30€ – 40€

Best Lightweight Smartwatch

Xiaomi Redmi Watch 5 Lite

Αν δεν θέλεις κάτι “βαρύ” στο χέρι ή κάτι που να σου τραβάει την προσοχή, το Watch 5 Lite είναι από τις πιο ισορροπημένες επιλογές.

Είναι ελαφρύ, άνετο και κάνει ακριβώς όσα χρειάζεσαι: μετρήσεις δραστηριότητας, ειδοποιήσεις και βασικό health tracking. Είναι από αυτά που απλά τα φοράς και τα ξεχνάς.

Ενδεικτική τιμή: 40€ – 50€

Best for Music on the Go

Xiaomi Pocket Bluetooth Speaker

Αυτό είναι το gadget που θα καταλήξεις να παίρνεις μαζί σου παντού. Είναι μικρό, ανθεκτικό και κυρίως πρακτικό.

Η ένταση και η καθαρότητα του ήχου είναι παραπάνω από ικανοποιητικές για το μέγεθός του, ενώ το αδιάβροχο design το κάνει ιδανικό για παραλία, εκδρομές ή ακόμα και το μπαλκόνι σου.

Ενδεικτική τιμή: 20€ – 30€

Best for Everyday Use

Huawei Freebuds SE 3

Αυτά είναι από εκείνα τα ακουστικά που δεν σε προβληματίζουν ποτέ. Τα ανοίγεις, συνδέονται άμεσα και απλά δουλεύουν.

Ο ήχος είναι καθαρός, οι κλήσεις αξιοπρεπείς και η αυτονομία επαρκεί άνετα για μια γεμάτη μέρα. Είναι η definition του “value for money” για καθημερινή χρήση.

Ενδεικτική τιμή: 30€ – 40€

Best for Kids

JBL JR320BT

Η JBL εδώ έχει κάνει κάτι πολύ σωστό: έχει φτιάξει ακουστικά που είναι φιλικά για παιδιά χωρίς να θυσιάζει την εμπειρία.

Ο περιορισμός έντασης στα 85dB προστατεύει την ακοή , ενώ η αυτονομία (που φτάνει πολλές ώρες χρήσης) σημαίνει λιγότερο άγχος για φόρτιση. Είναι από τα πιο safe δώρα που μπορείς να κάνεις.

Ενδεικτική τιμή: 30€ – 40€

Best Premium Feel on Budget

Spigen ASD09691

Αν θέλεις κάτι που να πλησιάζει “premium” εμπειρία χωρίς να πληρώσεις premium τιμή, αυτά είναι μια πολύ καλή επιλογή.

Το active noise cancellation βοηθάει πραγματικά σε θορυβώδη περιβάλλοντα (γραφείο, μετακινήσεις), ενώ η άνεση τα κάνει ιδανικά για πολύωρη χρήση.

Ενδεικτική τιμή: 40€ – 50€

Best for Gaming

Razer BlackShark V2 X

Αν παίζεις αρκετά, θα εκτιμήσεις το πόσο ισορροπημένο είναι αυτό το headset. Ο ήχος είναι καθαρός και βοηθάει στο positioning μέσα στο game, ενώ το μικρόφωνο είναι αξιοπρεπέστατο για team παιχνίδια.

Και το σημαντικότερο: είναι ελαφρύ και δεν κουράζει, ακόμα και μετά από ώρες.

Ενδεικτική τιμή: 40€ – 50€

Best Gaming Accessory

Razer Basilisk V3

Αν θες να κάνεις ένα πραγματικό upgrade στο setup σου, το Basilisk V3 είναι από τις πιο “τίμιες” επιλογές.

Με αισθητήρα υψηλής ακρίβειας (έως 26.000 DPI) και customizable κουμπιά, σου δίνει πολύ καλύτερο έλεγχο — ειδικά σε FPS ή competitive παιχνίδια.

Ενδεικτική τιμή: 45€ – 50€

Most Practical Gadget

Tech-Protect MagSafe Charger A28

Αυτό είναι το gadget που δεν εντυπωσιάζει με την πρώτη ματιά — αλλά μετά δεν μπορείς να το αποχωριστείς.

Φορτίζει ταυτόχρονα iPhone, AirPods και Apple Watch, κρατώντας τον χώρο σου καθαρό από καλώδια. Είναι από αυτά τα μικρά upgrades που κάνουν μεγάλη διαφορά στην καθημερινότητα.

Ενδεικτική τιμή: 20€ – 30€

Τελικά, το καλό tech δεν χρειάζεται να είναι ακριβό . Χρειάζεται να είναι χρήσιμο. Και όπως είδαμε, με λιγότερα από 50€ μπορείς να βρεις gadgets που κάνουν πραγματικά τη διαφορά στην καθημερινότητα, είτε πρόκειται για ένα δώρο είτε για μια μικρή αναβάθμιση για σένα.

Αν φέτος το Πάσχα θέλεις να ξεφύγεις από τα κλασικά και να χαρίσεις κάτι λίγο πιο… “smart”, αυτές οι επιλογές είναι μια πολύ καλή αρχή. Γιατί μεταξύ μας, το σοκολατένιο αυγό τελειώνει σε 10 λεπτά — αλλά ένα καλό gadget μένει.

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα!

Υ.Γ. Και προσοχή… μην φας όλα τα αυγά με τη μία — άσε και λίγο budget για το επόμενο tech upgrade!

The post The Tech Corner : Affordable Tech – Οι πιο έξυπνες αγορές κάτω από 50€ appeared first on anthem.gr.

Το 2026, είναι πολύ δύσκολο να βρεις ένα νέο άλμπουμ που θα σε συγκινήσει πραγματικά, τόσο στιχουργικά, όσο και μουσικά. Ο νέος δίσκος του Anser, σε παραγωγή του Eversor, είναι ένα «διαμάντι φτιαγμένο στην πίεση», το οποίο πραγματικά μπορεί να πνίξει τον ακροατή με συναισθήματα και να τον αναγκάσει να κοιτάξει κατάματα τις δικές του αλήθειες.

Η «Ανάδυση» είναι μια διαδικασία κάθαρσης, ένας δίσκος που μαστιγώνει τον ακροατή από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Όπως λέει και ο τίτλος, για να αναδυθείς πρέπει πρώτα να έχεις βρεθεί στον βυθό, στον πάτο, στο απόλυτο σκοτάδι. Και ο Anser μας παίρνει μαζί του σε αυτή την κατάδυση, σε ένα ταξίδι που συγκινεί και ραγίζει καρδιές, κάθε φορά που αναφέρει τους ανθρώπους που έχει χάσει από τη ζωή του. Γιατί αυτό πρέπει να είναι η μουσική. Συναίσθημα και ταύτιση.

«Αυτοί οι στίχοι προσευχή μου, για όσους δεν πρόλαβαν να γεράσουν μαζί μου…»

Τα Σημεία-Σταθμοί του Δίσκου

• «Μια Συγγνώμη Στον Εαυτό Μου»: Ίσως η πιο συγκλονιστική στιγμή του άλμπουμ. Εδώ ο Anser αφήνει στην άκρη τις τεχνικές (χωρίς να τις χάνει) και μιλάει στον «Γιάννη». Είναι ένας ύμνος στην αυτογνωσία, μια παραδοχή λαθών με ειλικρίνεια και πόνο. Η μουσική του Eversor δίνει αυτόν τον μελαγχολικό αλλά και συνάμα λυτρωτικό παλμό που χρειάζεται η στιγμή.

• «Πώς Ένιωσα» (feat. Novel 729): Όταν δύο από τους πιο συναισθηματικούς λυρικούς της σκηνής συναντιούνται, το αποτέλεσμα είναι μια «γροθιά στο στομάχι». Η χημεία τους είναι ανατριχιαστική, περιγράφοντας την αίσθηση του να είσαι ξένος μέσα στις δικές σου αναμνήσεις.

• «Ανάδυση»: Το ομώνυμο κομμάτι λειτουργεί ως κορύφωση. Είναι η στιγμή που οι στίχοι γίνονται «προσευχή» και ο ρυθμός ανεβαίνει. Ένας συμβολισμός της εξόδου προς τον ήλιο.  Ένα τραγούδι που σου θυμίζει γιατί το rap του Anser θεωρείται πλέον «διαχρονικό».

• «Σέρπα»: Ο Anser χρησιμοποιεί τη μεταφορά του οδηγού των βουνών για να μιλήσει για το βάρος που κουβαλάμε για τους άλλους. Η ερμηνεία του ξεχειλίζει από ειλικρίνεια, θυμίζοντας μας ότι ο δρόμος προς την κορυφή είναι πάντα μοναχικός.

• «Εύκολο Τίποτα» (feat. Buzz): Δεν έχω κρύψει πως ο Buzz είναι ο αγαπημένος μου ράπερ. Σε κάθε συναυλία περιμένουμε πως και πως το ντουέτο τους. Μια πιο «σκληρή» στιγμή που μας υπενθυμίζει ότι η άνοδος είναι μία αέναη μάχη που απαιτεί θυσίες. Η συνεργασία αυτή αλλάζει τη δυναμική του δίσκου, με χροιά πιο επιθετική, που διαφέρει από την εσωτερικότητα του υπόλοιπου album.

Η Καθηλωτική Παραγωγή του Eversor

Ο Eversor επιβεβαιώνει με κάθε νότα γιατί η ελληνική hip hop σκηνή τον αναγνωρίζει ως τον κορυφαίο αρχιτέκτονα του ήχου. Στην «Ανάδυση», ο «Major» σμιλεύει σύνθετα ηχοτοπία και πλάθει μια ατμόσφαιρα που μεταφέρει τον ακροατή από το σκοτάδι του βυθού, στο εκτυφλωτικό φως της επιφάνειας.

Κάθε kick και κάθε μελωδία που υπογράφει, υπηρετεί με απόλυτη πιστότητα τον στίχο, ενισχύοντας το συναίσθημα χωρίς να το επισκιάζει. Τα beats του καθοδηγούν την ένταση του δίσκου, δημιουργώντας μια κινηματογραφική εμπειρία. Μέσα από τις ενορχηστρώσεις του, ο Eversor μετουσιώνει τον πόνο και την ελπίδα σε ήχο, κάνοντας τον ακροατή να νιώθει στο πετσί του το ψυχολογικό βάρος των στίχων.

Συμπέρασμα

Η «Ανάδυση» είναι το άλμπουμ που χρειαζόμασταν για να θυμηθούμε ότι η μουσική μπορεί ακόμα να είναι ιαματική. Ένας δίσκος – εμπειρία, με τραγούδια που θα μας ταρακουνήσουν στις φετινές τους συναυλίες. Ο Anser και ο Eversor δημιούργησαν ένα έργο που θα μείνει για χρόνια, ως καταφύγιο για όποιον παλεύει να βγει στην επιφάνεια.

The post Flashback: Anser x Eversor – Ανάδυση appeared first on anthem.gr.

Ένα διαχρονικό meme στο Internet είναι αυτό που αφορά τις διασκευές από manga σε σειρές ή ταινίες του Netflix. Δεν ξέρω πότε πήρε τα πάνω της η συγκεκριμένη μόδα, αλλά θα στοιχημάτιζα ότι ήταν στην απαράδεκτη ταινία Death Note που βγήκε το 2017. Δεν ήμουν ποτέ κανένας otaku, ούτε έβλεπα πολλά anime, αλλά είχα μία αγάπη για κάποια από αυτά, όπως το προαναφερθέν Death Note, το One Punch Man, το Cowboy Bebop και το Dragon Ball.

Κανένα εξ αυτών ωστόσο δεν έχει μεγαλύτερη θέση στην καρδιά μου από το One Piece. Από τις εποχές που πήγαινα Δημοτικό και άνοιγα την τηλεόραση στο Alter για να δω τον Καπετάνιο Ντρέικ και τις περιπέτειές του, το δημιούργημα του Eiichiro Oda με είχε κερδίσει. Αν και από την τότε εποχή θυμάμαι κυρίως τα πρώτα επεισόδια και το arc με τον Kuro, οι δρόμοι μας έμελλε να διασταυρωθούν ξανά χρόνια μετά.

Στο πρώτο έτος, έχοντας πλέον πολύ χρόνο, έβλεπα σειρές όλη μέρα. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση να ξεκινήσω από την αρχή το One Piece που τότε αριθμούσε κάπου στα 600 επεισόδια. Μην τα πολυλογώ, βυθίστηκα σε αυτήν την επική ιστορία και τόσα χρόνια μετά συνεχίζω να το παρακολουθώ, ίσως όχι με την ίδια ζέση που είχα μέχρι το arc του Marineford.

Ο τρόμος του να γίνει live action το αγαπημένο σου anime

Εκεί που θέλω πάντως να καταλήξω είναι ότι η αμερικάνικη κουλτούρα δεν έχει φερθεί πολύ καλά στα anime, ειδικά όσον αφορά τις live action διασκευές τους. Μην πιάσουμε καν ταινίες όπως το Dragonball Evolution, όλοι θυμόμαστε πολύ κακές διασκευές που πρακτικά ήταν σαν να δείχνουν ότι δύσκολα μπορεί ένα anime να έρθει με επιτυχία στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη.

Η είδηση λοιπόν που ήρθε το 2020 και αφορούσε την προσπάθεια του Netflix να κάνει το One Piece να «ζωντανέψει» στις οθόνες με βρήκε κάπως παγωμένο, και όταν είδαμε την αντίστοιχη μεταφορά του Cowboy Bebop, ένιωσα ότι θα βρεθούμε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Ωστόσο το One Piece έκανε πρεμιέρα το 2023 και έλαβε πολύ καλές αντιδράσεις από κοινό και κριτικούς. Υπήρχαν κάποια γκρίνια που πιστεύω πως προέκυψε περισσότερο σαν μια έμφυτη αντίδραση ότι αυτό το anime δε γίνεται να μεταφερθεί σε live action, παρά σε κανονική ξενέρα για το προϊόν. Η δεύτερη σεζόν, που βγήκε στις 10 Μαρτίου, έρχεται να κεφαλαιοποιήσει την επιτυχία της πρώτης όντας αρκετά ανώτερη. Πού βασίζεται όλη αυτή η επιτυχία ωστόσο; Ας συζητήσουμε για μερικούς από τους παράγοντες της επιτυχίας.

Στρωμένη ιστορία ανά σεζόν και σωστό πλάνο

Το μεγάλο πρόβλημα με τα anime adaptations είναι η μανία να χωρέσεις πάρα πολύ υλικό σε δύο ώρες. Δε γίνεται σε μια ταινία Death Note να πιάσεις το vibe 30+ επεισοδίων. Ανεξαρτήτως του γραψίματος ή των επιλογών στο casting. Το One Piece χωρίζεται σε μεγάλα αφηγηματικά arcs και το κάθε ένα από αυτά παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας και των χαρακτήρων.

Στην πρώτη σεζόν βλέπουμε το αρχικό recruitment των Straw Hats πριν μπουν στην Grand Line, ενώ η δεύτερη αφορά τις πρώτες ιστορίες εντός Grand Line και την πρώτη επαφή τους με την Baroque Works. Η τρίτη σεζόν θα είναι το Alabasta Saga, ένα από τα πιο σημαντικά της σειράς. Οι παραγωγοί δεν βιάζονται καθόλου. Δεν παραλείπουν μικρά arcs και χρησιμοποιούν τον κατάλληλο αριθμό επεισοδίων που χρειάζεται το καθένα.

Βλέπουν την ιστορία σαν παζλ, ακριβώς όπως ο δημιουργός του One Piece, Eiichiro Oda, και μπορεί να κόβονται περιττά επεισόδια του anime, αλλά το απόσταγμα και η ουσία είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται μια live action σειρά για να κυλήσει σωστά.

Κρατάει σχεδόν αυτούσιο το σουρεαλιστικό στοιχείο του κόσμου και των χαρακτήρων

Ένας χαρακτήρας που τα μαλλιά του σχηματίζουν τον αριθμό 3. Τηλέφωνα σε μορφή σαλιγκαριών. Κόμμωση που κρύβει μέσα όπλα. Γιγάντια σπαθιά. Τεράστια τέρατα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα σουρεαλιστικά στοιχεία του manga και του anime που λέγεται One Piece. Συνήθως τα anime σε live action μορφή παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά και αλλάζουν χαρακτήρες, καταργούν τον σουρεαλισμό που είναι συνυφασμένος με το anime και προσπαθούν να δείξουν μια ιστορία σε όρους συμβατικής σειράς.

Το One Piece ξέρει τι είναι και ξέρει γιατί το αγαπούν οι fans. Αγκαλιάζει το “silliness” του κόμικ και δείχνει τους χαρακτήρες σχεδόν αυτούσιους, σαν να έχουν βγει μέσα από τις σελίδες του. Ακόμα και κάποιες επιλογές όπως ο Dalton και η Maria στα τελευταία επεισόδια είναι ακριβώς σαν να έχουν βγει από το πενάκι του Oda. Η λεπτομέρεια είναι που μετράει, ο σεβασμός στο source material και μάλλον αυτό είναι που το κάνει μια από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη μεταφορά anime σε live action.

Καλό σενάριο και σωστή παρουσίαση μελλοντικών χαρακτήρων

Έχω ξαναπεί πολλές φορές ότι ανεξαρτήτως σκηνοθέτη, παραγωγού και μπάτζετ, μια καλή σειρά ή ταινία πρέπει πρωτίστως να έχει καλό σενάριο. Μια καλογραμμένη low budget ταινία είναι πάντα προτιμότερη από μία σαχλαμάρα που κοστίζει εκατομμύρια. Στην περίπτωση του One Piece, η βάση της σειράς είναι μία από τις καλύτερα δομημένες ιστορίες όλων των εποχών, ένας πολύ πλούσιος κόσμος που απλά πρέπει να προσαρμοστεί σε λιγότερα επεισόδια.

Είχα έναν φόβο για το πώς θα αποδοθούν σκηνές με βαρύτητα όπως ο Luffy που δίνει το καπέλο του στη Nami, σκηνές με συγκίνηση όπως η ιστορία του Chopper ή σκηνές που η δράση λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη των χαρακτήρων όπως η μονομαχία του Zoro με τον Mihawk. Ωστόσο με το δικό του τρόπο, το One Piece πέρασε όλα τα τεστ.

Όπως είπαμε και πιο πάνω, αφιερώνει ακριβώς όσο χρόνο χρειάζεται το εκάστοτε arc της ιστορίας για να δούμε τους χαρακτήρες να εξελίσσονται οπότε τίποτα δε μοιάζει βεβιασμένο. Ταυτόχρονα παίρνει τον χρόνο του για να προετοιμάσει το έδαφος για μελλοντικές ιστορίες. Έχουμε δει αρκετά τους Marines και τον Garp, πήραμε μια πρώτη γεύση από τον Dragon, είδαμε φευγαλέα τον Brook, μάθαμε λίγα στοιχεία για τον Ace, γνωρίσαμε τη Nico Robin.

Μας τα δίνουν σιγά σιγά, όπως το έκανε και ο Oda, ενώ παράλληλα όλοι οι βασικοί χαρακτήρες γίνονται καλύτεροι και δυνατότεροι. Ο Luffy μαθαίνει αργά και σταθερά πώς να γίνεται καλύτερος καπετάνιος και να μη δρα ενστικτωδώς, η Nami και ο Zoro, που ξεκινούν πιο απόμακροι, μαθαίνουν ξανά τι σημαίνει φιλία, ο εριστικός Sanji μαλακώνει σιγά σιγά, ο Usopp λειτουργεί σαν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε όλους..

Όταν μια σειρά έχει τόσο καλό γράψιμο, την εμπιστεύεσαι με κλειστά μάτια για τα επόμενα βήματα. Η ιστορία της Alabasta και το πώς η Robin θα γίνει σύμμαχος και φίλη του πληρώματος είναι κάτι που πλέον δε μας φοβίζει, γιατί ξέρουμε ότι η σειρά θα πάρει τον δικό της ρυθμό και δε θα βιαστεί να φτάσει εκεί. Και στο τέλος της ημέρας, βλέπετε τι κάνει το καλό γράψιμο και η πίστη στο source material; Κανείς δεν γκρινιάζει για το diversity του cast, γιατί όλες οι επιλογές μοιάζουν επιτυχημένες και πλέον σε αυτό προστίθενται και πιο γνωστοί ηθοποιοί όπως ο David Dastmalchian και ο Joe Manganiello.

Τελικά είναι όλα τέλεια;

Όχι βέβαια. Αν μια σειρά δεν είναι Breaking Bad ή Better Call Saul, δύσκολα μπορώ να της αναγνωρίσω ότι είναι τέλεια. Το One Piece προφανώς έχει ατέλειες και προφανώς υπάρχουν και πράγματα που δεν κάνει 100% σωστά. Θεωρώ ότι ειδικά στη δεύτερη σεζόν ο Luffy δε δείχνει τόσο δυνατός όσο θα ήθελα. Είναι λίγο σαν να κερδίζει τις μάχες από τύχη και όχι λόγω ικανότητας. Επίσης κάποια subplots δεν είναι τόσο δουλεμένα, ειδικά στην πρώτη σεζόν.

Νομίζω όμως ότι αν και ο πήχης ήταν χαμηλά, το One Piece όχι απλά τον ξεπέρασε, αλλά μαζί του ξεπέρασε και τις προσδοκίες μας. Ο σπουδαίος Eiichiro Oda που έπλασε αυτόν τον κόσμο, έχει δείξει ότι η σειρά έχει την έγκρισή του και θεωρεί τον Iñaki Godoy τον τέλειο ηθοποιό για τον Luffy. Αν ο δημιουργός αυτού του έπους που λέγεται One Piece μπορεί να χαλαρώσει και να απολαύσει αυτό που προσφέρει η σειρά, τότε νομίζω πως κι εμείς μπορούμε να κάνουμε το ίδιο.

The post The Unstable Show: Το One Piece σε live action μορφή είναι πολύ καλύτερο από αυτό που περιμέναμε appeared first on anthem.gr.

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στη φιλμογραφία του David Lynch στρέφουμε την προσοχή μας στις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της δεκαετίας του 1990, αλλα και στον ίδιο τον δημιουργό πίσω από τις κάμερες: στη ζωή, τις επιρροές και στη σκέψη που διαμόρφωσαν το ξεχωριστό του ύφος.

Συζητάμε πώς η προσωπική του πορεία αντανακλάται στην τέχνη του και γιατί οι ταινίες του συνεχίζουν να προκαλούν συζητήσεις, να γοητεύουν και να διχάζουν. Μια κουβέντα για τον άνθρωπο και το έργο που έχει αφήσει τη σφραγίδα του στο παγκόσμιο σινεμά.

Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον λαβύρινθο του David Lynch Μέρος Β: Από το Twin Peaks έως το Inland Empire – Past Forward #19 appeared first on anthem.gr.

Σε αυτό το πρώτο μέρος του διπλού μας αφιερώματος στον μυστηριώδη κόσμο του David Lynch μπαίνουμε βαθιά στη φιλμογραφία του μεχρι το τελος της δεκαετίας του 1980 και εξερευνούμε το πώς οι μεγάλου μήκους ταινίες του κατάφεραν να ξεχωρίσουν. Αναλύουμε τα χαρακτηριστικά μοτίβα, τα σύμβολα που επανέρχονται, αλλά και τις ιδέες που γίνονται εικόνα, χωρίς να χάνουμε την προσωπική μας ματιά και τον τρόπο που εμείς τους δίνουμε νόημα μέσα από την κουβέντα και τις ερμηνείες μας. Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον λαβύρινθο του David Lynch Μέρος Α: Από το Eraserhead ως το Wild At Heart – Past Forward #18 appeared first on anthem.gr.

Είχα πει να αραιώσω λίγο τη συχνότητα του Unstable Show, ωστόσο η επικαιρότητα δίνει συχνά αφορμές δυστυχώς. Το επικοινωνιακό σόου που έστησε στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας ο Άδωνις Γεωργιάδης μου δίνει πλέον μια μοναδική αφορμή. Όλοι έχουμε τα trigger points μας, αλλά για μένα ο Υπουργός Υγείας είναι το απόλυτο. Είναι ένα πρόσωπο που ανέκαθεν μου προκαλούσε βδελυγμία αλλά προτιμούσα να τον σχολιάζω στο Τουίτερ και να μην ασχολούμαι πολύ εδώ. Σήμερα όμως είναι μια καλή αφορμή να πούμε πέντε πράγματα για εκείνον και να εμβαθύνουμε λίγο σε εκείνον.

Κεφάλαιο 1: Απλά μαθήματα ρητορικής και μάρκετινγκ

Λοιπόν ξεκινάμε από τα βασικά. Μου έκανε πάντα εντύπωση ένα πράγμα στον Άδωνι. Όλοι επικεντρώνονται στο να τον κράξουν για τις ακροδεξιές του απόψεις, τη φωνή του, τα ψευτοσόου που στήνει, αλλά δε θυμάμαι ποτέ κανέναν να επικεντρώνεται στο πως έχει καταφέρει να παρουσιαστεί αυτός ο άνθρωπος. Ο Άδωνις Γεωργιάδης καμώνεται στα κανάλια πως είναι ένας σπουδαίος ρήτορας έχοντας γράψει και το βιβλίο Απλά Μαθήματα Ρητορικής και στο τέλος της ημέρας είχα πάντα μια απορία.

Πώς καποιος τόσο κενός επιχειρημάτων έχει πείσει τον εαυτό του και ένα ακροατήριο εξίσου ευκολόπιστο ότι είναι ρήτορας; Πώς κάποιος που επιβάλλει τη γνώμη του με τσιρίδες, μηδενικά επιχειρήματα, συμπεριφορά ΔΑΠίτη μπορεί να θεωρηθεί ρήτορας; Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ένας εξαιρετικός μαρκετίστας. Τρομερός όμως. Εξίσου καλός με το να πουλάει βιβλία ακροδεξιών.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πείθει τους πάντες με το να παρουσιάζει την άποψή του ως θέσφατο. Κάτι που κάνει όλος ο μηχανισμός προπαγάνδας της Νέας Δημοκρατίας. Αν παρουσιάζεις τη θέση του κόμματος ως “Κοινή Λογική” και φροντίσεις να πετάξεις λάσπη σε όποιον διαφωνεί μαζί σου, σιγά σιγά ελέγχεις το αφήγημα. Δεν είναι κάτι που κάνει πρώτη φορά.

Στο Υπουργείο Ανάπτυξης ο Άδωνις Γεωργιάδης έβγαινε κάθε μέρα στα κανάλια να μας πει για τις τρομερές επενδύσεις που ο ίδιος έφερε. Παρουσίαζε δήθεν στοιχεία και αριθμούς με τον τρόπο που τον βόλευε και ήλεγχε όλο το αφήγημα πείθοντας έτσι το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Εδώ και χρόνια ο αντίστοιχος Υπουργός δεν έχει την ανάλογη παρουσία και ξαφνικά όλες οι τεράστιες επενδυσάρες που φέρνει η κυβερνησάρα δεν τονίζονται κάθε μέρα στα κανάλια. Γιατί;

Έχετε παρατηρήσει την αλλαγή στη συχνότητα; Έχετε προσέξει ότι όποτε ο Άδωνις ασχολείται με κάτι, αυτόματα επιβάλλει το αφήγημα και αυτό που πρέπει να ακούγεται; Αναρωτηθείτε ένα πράγμα: Πως γίνεται κάθε φορά που βρίσκεται σε κάποιο Υπουργείο αντί να τον βλέπουμε σε meetings να τον βλέπουμε να παρουσιάζει επιτυχίες στα κανάλια και να τσακώνεται στη Βουλή;

Αυτό κάνει σε κάθε Υπουργείο που αναλαμβάνει. Θόρυβο. Όχι χάρη στη φωνή του. Αλλά χάρη στην προβολή του δήθεν έργου του ως σπουδαίου και την αυτοπροβολή του ίδιου ως κάποιον που λύνει τα προβλήματα του λαουτζίκου. Στη χώρα που ζούμε, δεν μετράει το έργο σου. Μετράει το τι δηλώνεις. Και το πιπίλισμα του Άδωνι στον εαυτό του έστω και με αερολογίες που βαφτίζονται υψηλή ρητορική βρίσκει εφαρμογή στις μάζες.

Κεφάλαιο 2: Ας κάνουμε το ίδιο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας

Τώρα που είδαμε αναλυτικά το πως λειτουργεί ο Άδωνις, πάμε λίγο στα έργα του στο Υπουργείο Υγείας. Μου έκανε ανέκαθεν εντύπωση το πως ο Υπουργός Υγείας μας προβάλλει τον εαυτό του ως επιλυτή προβλημάτων σε θέματα που είναι φανερά άσχετος. Μιλάει για την οικονομία, ενώ δε σκαμπάζει μία. Μιλάει για νούμερα και επενδύσεις, ενώ ξέρει ελάχιστα. Τώρα στην Υγεία επίσης δεν ξέρει τίποτα και είναι φανερό. Να πω ότι υπήρχε Υπουργείο Πώλησης Βιβλίων Ακροδεξιών, να καταλάβω ότι διαπρέπει. Στην Υγεία όμως;

Η ίδια εφαρμογή που είπαμε από πάνω. Σπαμάρισμα, αφηγήματα, επικοινωνία και καμία ουσία. Πρώτα πηγαίνει στα κανάλια και αναφέρει ότι πήγε σε Συστήματα Υγείας του εξωτερικού και είδε ότι έχουν μεγαλύτερη αναμονή από τα δικά μας. Βγαίνουν Έλληνες του εξωτερικού και του απαντούν ότι λέει ψέματα. Τι σημασία έχει όμως; Αν ένας Υπουργός εμφανίζεται έστω και σε 3-4 εκπομπές την εβδομάδα, τα μηνύματα που τον διαψεύδουν δεν κάνουν τίποτα. Το ψέμα αρχίζει σιγά σιγά και γίνεται αλήθεια στη συνείδηση του κοινού.

Δεύτερον έχουμε τα εξαιρετικά μηνύματα που λαμβάνει από Έλληνες ή ξένους που επισκέφτηκαν το ΕΣΥ και λένε τα καλύτερα. Βέβαια αυτά γρήγορα αποδείχτηκαν ότι ήταν γραμμένα με AI και έκτοτε ο τηλεβιβλιοπώλης της καρδιάς μας τα ελάττωσε κυρίως γιατί το Twitter δεν είναι τηλεόραση και το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Διαβάστε τα πάντως, είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να βλέπεις κάποιον να αποθεώνει τον εαυτό του και να το παρουσιάζει ως αντικειμενική γνώμη.

Τρίτον ο Άδωνις άρχισε να μπαίνει σε άλλη λογική. Σου λέει ότι αφού το ΕΣΥ έχει τεράστια προβλήματα και όσο οι γιατροί και οι συνδικαλιστές είναι στα κάγκελα, εγώ θα δείχνω έργο. Ποιο είναι το έργο της Υπουργάρας μας; Περισσότεροι γιατροί; Καλυτέρευση εργασιακών συνθηκών; Μη ξεπούλημα της Δημόσιας Υγείας; Όχι βέβαια. Εγκαίνια. Νέα πτέρυγα από εδώ, ανακαίνιση από εκεί και στο τέλος της ημέρας κανείς δεν ρωτάει “Ρε Υπουργέ, καλές οι νέες πτέρυγες, αλλά υπάρχει το νοσηλευτικό προσωπικό να εξυπηρετήσει τον κόσμο;”.

Αυτός ήταν ανέκαθεν ο Άδωνις και όλα όσα κάνει βρίσκουν εφαρμογή σε κάθε τομέα που ασχολείται. Πασπαλίζει το τίποτα με φιοριτούρες, επιχρυσώνει το καθόλου και συνεχίζει να το προβάλλει ως κάτι εξαιρετικά σημαντικό την ώρα που πρακτικά το ΕΣΥ συνεχίζει να βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Και αν όλα αυτά δεν πιάσουν; Έχει το απόλυτο όπλο.

Κεφάλαιο 3: Είναι όλοι κομμουνιστές

Το πρόβλημα με την Υγεία είναι ότι ο Άδωνις έμπλεξε με γιατρούς. Και δυστυχώς οι γιατροί δεν είναι το ίδιο ευκολόπιστοι με τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Όταν έχεις συνηθίσει να έχεις ένα πιστό κοινό που επαναλαμβάνει άκριτα οτιδήποτε πεις, τότε η αντίσταση από τους γιατρούς είναι σκληρή. Κάπου εκεί έρχεται και το απόλυτο αφήγημα.

Αν ο Άδωνις τα κάνει όλα τόσο καλά όσο τα παρουσιάζει με όσα είπαμε στο Κεφάλαιο 2, πως γίνεται οι γιατροί να διαμαρτύρονται; Είναι απλό. Οι γιατροί ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς τι χρειάζονται και είναι λογικό να εξοργίζονται όταν πηγαίνεις χαμογελαστός να κόψεις κορδέλες που δεν λύνουν κανένα πρόβλημά τους. Διαβάστε τις τοποθετήσεις τους. Δείτε τι λένε στα κανάλια.

Κάπου εκεί λοιπόν, η Υπουργάρα έκανε ρουα ματ. Αν διαφωνείς, είναι επειδή είσαι κομμουνιστής. Άρχισε να αποκαλεί τους γιατρούς που διαμαρτύρονται ως στελέχη του ΚΚΕ ή ως κομμουνιστές, αν και είναι αρκετά προφανές ότι προέρχονται κι από πολλά άλλα κόμματα. Στο τέλος της ημέρας όμως, τι σημασία έχει σε ποια πολιτική παράταξη πρόσκεινται; Για μένα καμία. Ο Υπουργός όμως δεν λέει όσα λέει για να τα ακούσω εγώ. Τα λέει γιατί απευθύνεται σε άλλους. Δαιμονοποιεί τους ανθρώπους που αγωνίζονται, τους ανθρώπους του μόχθου, τους ανθρώπους που σώζουν ζωές δουλεύοντας εξαντλητικά ωράρια ως τους κακούς της ιστορίας.

Γιατί; Γιατί το ακροατήριο του αυτό χρειάζεται. Έναν εύκολο στόχο να επιτεθεί όπως έκανε στον Χρήστο Συρίμπεη, γιο του γιατρού Σ. Συρίμπεη που είχε δημιουργήσει την πρώτη δημόσια Καρδιολογική Κλινική της Πάτρας, όταν ο τελευταίος εξιστόρησε το πως έφυγε η μητέρα του λόγω της κατάστασης στο Σύστημα Υγείας. Αυτό το παιδί και αυτή τη μάνα κατακρεούργησε μαζί με τους οπαδούς του. Επειδή ήταν αντίθετος, επειδή μίλησε και επειδή έκανε κριτική. Η ιστορία ειναι σοκαριστική και σας προκαλώ να ξετυλίξετε όλο το νήμα για να τη βρείτε.

Κεφάλαιο 4: Τελικά ποιος εκπροσωπεί τον λαό;

Έχοντας πλέον μιλήσει για όσα κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, ας πάμε λίγο στα συμπεράσματα. Ποιος εκπροσωπεί τελικά τον λαό; Σε αυτό είμαστε εμείς εδώ να απαντήσουμε. Ο λαός εκπροσωπεί τον εαυτό του. Και ο Άδωνις Γεωργιάδης εκπροσωπεί μια πλειοψηφία που είναι αρκετή για να τον κάνει να έχει τόσο θράσος. Αν η Νέα Δημοκρατία κατέχει το 40% του εκλογικού σώματος (που σε πραγματικά νούμερα είναι πολύ μικρότερο), τότε το 60% δεν ενστερνίζεται τις απόψεις του Υπουργού. Το ότι κατέχει την κυβερνητική πλειοψηφία δεν του δίνει το δικαίωμα να φέρεται σαν αυταρχικός ηγέτης στους γιατρούς και δεν τους αφαιρεί το δικαίωμα να αγωνίζονται για μια καλύτερη Υγεία.

Η τοξικότητα που εκπέμπει πλέον σαν κόμμα η Νέα Δημοκρατία έχει σιγά σιγά μετατραπεί στην απόλυτη αλαζονεία, χυδαιότητα και εν τέλει στον εκφασισμό καταστάσεων όπως έγινε στο νοσοκομείο της Νίκαιας. Όταν για χρόνια πείθεις τον εαυτό σου ότι οι διαμαρτυρόμενοι είναι μια χούφτα κακά κομμούνια και οι πέντε δέκα νοσηλευτές που θέλουν φωτογραφία μαζί σου είναι η πλειοψηφία, τότε τείνεις να το πιστέψεις.

Οι γιατροί στη Νίκαια έσπασαν εν πολλοίς τη φούσκα του Υπουργού, γιατί έδειξε πως το περίφημο Σαραντακατό που μας τσαμπουνάνε οι Νεοδημοκράτες δεν έχει απολύτως κανένα αντίκρυσμα ούτε στην κοινωνία, ούτε στους γιατρούς του ΕΣΥ. Ποτέ δεν είδαμε τις πάμπολλες φωτογραφίες που καμώνεται πως έβγαλε με νοσηλευτές, παντού όμως βλέπουμε τις διαμαρτυρίες και τους γιατρούς που διεκδικούν και αυτό τον ενοχλεί.

Κεφάλαιο 5: Κυρία Τζούλια με χτύπησαν

Στο Κρατικό Νίκαιας, όπου ο Υπουργός ήξερε τι θα συναντήσει. Η εμφάνιση του παρέα με ΜΑΤατζήδες είναι εικόνα απολυταρχισμού. Απόλυτα λογικό όμως όταν θες το μονοπώλιο της βίας, όταν επενδύεις πολιτικά στην κρατική βία, όταν μιλάς για αριστερόστροφο φασισμό των διαμαρτυρόμενων γιατρών, ενώ όλοι ξέρουμε ποια πλευρά προκαλεί πραγματικά τη βία και ποιοι κρύβονται πίσω από αυτή.

Η ιστορία με τον Δημήτρη Ζιαζιά είναι χαρακτηριστική. Ο ρήτορας που αναλύσαμε στο πρώτο κεφάλαιο κατάντησε Αντιπρόεδρος Εδεσσαϊκού. Αφού βγήκε το βίντεο της φασίζουσας συμπεριφοράς τους με τα ΜΑΤ να φέρνουν τον γιατρό δεμένο στον Υπουργό σαν λάφυρο και τον ίδιο να δίνει εντολή για το αυτόφωρο, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.

Τελικά σε ένα ρεσιτάλ κωλοτούμπας, στην αρχή είπε ότι τον χτύπησε και τον έφτυσε, μετά είπε ότι έχει βίντεο αλλά δεν το βγάζει για να μην περάσει ο Ζιαζιάς πειθαρχικό, ύστερα έδωσε screenshot που ο γιατρός έχει υψωμένη τη γροθιά του ως καρέ πριν το χτύπημα, τελικά αποδείχτηκε ότι λέει ψέματα και ότι στο βίντεο δεν υπάρχει καμία τέτοια κίνηση, μετά είπε ότι αστόχησε, μετά είπε ότι έγινε άλλο σημείο του νοσοκομείου για να καταλήξει ότι δεν είπε ποτέ ότι υπάρχει βίντεο. Έχει πλάκα όταν αυτοί που θεωρούνται μεγάλοι ρήτορες παρουσιάζονται ως αυτό που είναι. Ψεύτες.

Κεφάλαιο 6: Συμπεράσματα περί συμπόρευσης

Σε τέτοια περιστατικά, ο επίσημος μηχανισμός προπαγάνδας και τα τρολς ενεργοποιούνται. Είδαν τα βίντεο με γιατρούς να ξυλοκοπούνται, με αυταρχική συμπεριφορά Υπουργού, με συνεχόμενα ψέματα (η Ομάδα Αλήθειας τα κάλυψε άραγε αφού κόπτεται για την αλήθεια ή ασχολείται με τους μπάφους του Βαρουφάκη;) και έπιασαν δουλειά.

Κάπου εδώ φτάνουμε προς το το ηθικό δίδαγμα του σημερινού Unstable Show. Έχω βαρεθεί ειλικρινά να ακούω κάτι Κανάκειες απόψεις του τύπου Είμαστε όλοι Έλληνες, ο Υπουργός εκπροσωπεί τους πάντες και όχι μόνο το κόμμα και απολιτίκ χαζομάρες περί ένωσης όλων των Ελλήνων για να πάμε μπροστά. Εγώ σας ανέφερα τι κάνουν τα κομματόσκυλα του Άδωνι και πόσο διχασμό φέρνει ο ίδιος στο τραπέζι στις προηγούμενες παραγράφους.

Για πείτε μου λοιπόν. Με ποιους να ενωθούμε; Με όσους κουκουλώνουν εγκλήματα όπως στα Τέμπη; Με όσους μας θεωρούν ψυχοπαθείς επειδή είμαστε αριστεροί ή κομμουνιστές; Με όσους δεν αναγνωρίζουν την γενοκτονία στην Παλαιστίνη; Με ρουφιάνους που τους έτσουξαν οι σπουδαίες φωτογραφίες από την Καισαριανή επειδή οι πρόγονοι τους ήταν πίσω από την κάννη;

Με απολιτίκ τυπάκια που ακόμα και όταν βγάζουν ελάχιστα χρήματα, γλείφουν τα αφεντικά; Με όσους δεν βρίσκουν ότι έγινε κάτι απτό στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Με όσους πιστεύουν τυφλά μηχανισμούς ξεφτιλισμένης υποκινούμενης προπαγάνδας; Με ανθρώπους που θα έκαναν το παν να μας εξαφανίσουν; Με όσους στη Νίκαια βλέπουν δήθεν αριστερό φασισμό και όχι την κρατική βία και τις εικόνες πρώιμου απολυταρχισμού;

Σόρρυ αλλά δε μπορώ να συμπορευτώ ούτε με αυτούς, ούτε με φασίστες. Δεν τους θεωρώ ψυχοπαθείς για όσα πιστεύουν όπως κανουν αυτοί με μένα. Αλλά ομοψυχία όσο ενστερνίζονται όλα τα παραπάνω, δεν μπορεί να υπάρξει. Και σε αντίθεση με αυτούς, εμένα κανένας ρήτορας της πλάκας δεν μπορεί να μου αλλάξει γνώμη μιλώντας σε ένα πάνελ.

The post The Unstable Show: Απλά μαθήματα κωλοτούμπας appeared first on anthem.gr.

Γειά σας! Καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα Past Forward, το οποίο ευχόμουν να μην χρειαστεί να γραφτεί ποτέ, αλλά αυτή η χώρα δεν σε αφήνει να ησυχάσεις· δεν σε απογοητεύει ποτέ! Πάντα θα σου δίνει λόγους να γράψεις, όχι μόνο για να τα βγάλεις από μέσα σου, αλλά γιατί αν δεν το κάνεις θα αρχίσεις να αγγίζεις τα όρια της παράνοιας με όσα βλέπεις να γίνονται και μοιάζει για τους περισσότερους σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Υπάρχουν εβδομάδες που δεν μοιάζουν απλώς βαριές. Μοιάζουν σαν να κουβαλάνε πάνω τους όλη τη συσσωρευμένη κόπωση μιας κοινωνίας που έχει πάψει να εκπλήσσεται. Ανοίγεις το κινητό και δεν ψάχνεις πια την είδηση ξέρεις ότι θα είναι κακή. Το μόνο που αλλάζει είναι οι πρωταγωνιστές. Άλλο όνομα, άλλη πόλη, άλλη φωτογραφία. Το συναίσθημα όμως ίδιο. Ένα μούδιασμα που έρχεται πιο γρήγορα κάθε φορά.

Στο εργοστάσιο της Βιολάντα, το ανθρώπινο κόστος γίνεται σχεδόν αόρατο πίσω από τα μηχανήματα και τις γραμμές παραγωγής. Οι γυναίκες που επέλεξαν να δουλέψουν βραδινή βάρδια δεν το έκαναν από υποχρέωση προς κάποιο αφεντικό, αλλά για να μη στερήσουν τα παιδιά τους τις ώρες που είναι σπίτι. Κάθε τους κίνηση είχε μέσα της αγάπη και φροντίδα. Κι όμως, η καθημερινότητα έγινε θηλιά. Η έκρηξη που τις στέρησε από τη ζωή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία ήταν η λογική συνέπεια ενός συστήματος που δεν παίρνει μέτρα για την ασφάλεια, που θεωρεί τις βάρδιες, τα ωράρια και την πίεση δεδομένα και όχι προειδοποιήσεις. Το ανθρώπινο κόστος μετράται σε ονόματα, όχι σε αριθμούς, αλλά η κοινωνία φαίνεται να ξεχνά γρήγορα.

Και την επόμενη μέρα, επτά άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στη Ρουμανία μέσα σε ένα βανάκι που μετέφερε οπαδούς του ΠΑΟΚ. Όχι σε κάποια θεαματική καταδίωξη, ούτε σε μια ταινία· σε μια απλή εκδρομή. Ένα ταξίδι που οργανώθηκε όπως οργανώνονται χιλιάδες ταξίδια ανθρώπων που προσπαθούν να κάνουν οικονομία. Να μαζευτούν πολλοί, να μοιραστούν τα έξοδα, να χωρέσουν σε ένα όχημα για να ζήσουν την εμπειρία της ομάδας τους, να νιώσουν χαρά. Αυτή είναι η πιο ανθρώπινη διάσταση της ιστορίας. Δεν είναι “οπαδοί που ταξίδευαν” είναι άνθρωποι που μετράνε ευρώ, που κάνουν υπολογισμούς, που θέλουν να ζήσουν τη στιγμή και ξαφνικά χάνουν τα πάντα. Και ξαφνικά μετατράπηκαν σε αριθμό. Η ανικανότητα να προστατευτούν αυτά τα ταξίδια, η απουσία ουσιαστικής πρόνοιας, φέρνει κάθε φορά το ίδιο αίσθημα αδικίας και ανημπόριας.

Η βία, με κάθε της μορφή, μοιάζει να είναι ένα παλιό μοτίβο που συνεχίζει να επαναλαμβάνεται. Στα γήπεδα, στους δρόμους, σε εργασιακούς χώρους, ακόμα και στις καθημερινές συναναστροφές, το ίδιο μοτίβο επανέρχεται. Η επίθεση κουκουλοφόρων στον αγώνα της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου της ΑΕΚ δεν ήταν μια απλή έκρηξη οργής ήταν η κορύφωση μιας αντοχής που έχει ξεχειλώσει. Η αθλήτρια Μαρία Καπνίση περιέγραψε στην κάμερα της ΕΡΤ πως «δεν γίνεται άλλο με την οπαδική βία» και ζήτησε παρέμβαση από την πολιτεία για να σταματήσει η βία που καταστρέφει όχι μόνο αγώνες, αλλά και ζωές. Τα λόγια της δεν είναι σύνθημα είναι κραυγή κόπωσης, έκκληση σε όλους μας να δούμε το μοτίβο, να αναγνωρίσουμε ότι το ίδιο επαναλαμβάνεται και να μην κλείνουμε τα μάτια.Και όλα αυτά μια μέρα πριν τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού. Τέσσερα χρόνια που θα έπρεπε να είναι αρκετά για να πούμε ότι κάτι μάθαμε. Κι όμως, η σύμπτωση αυτή μοιάζει σχεδόν ειρωνική. Σαν να μας θυμίζει ότι η μνήμη υπάρχει, αλλά η αλλαγή όχι.

Ολα αυτά μαζί δημιουργούν μια εικόνα που μοιάζει με κύκλο, ένας κόσμος όπου η ζωή γίνεται διαπραγματεύσιμη, όπου η ασφάλεια, η χαρά, ακόμα και η ίδια η ύπαρξη μετριέται σε κόστος και ευκαιρίες. Από το εργοστάσιο, στο βανάκι, στο γήπεδο, η ίδια έλλειψη προσοχής στην ανθρώπινη ζωή, η ίδια επανάληψη της τραγωδίας, που μας αφήνει με το ίδιο άδειο συναίσθημα, την ίδια αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει!

Το πιο βαρύ στοιχείο σε όλα αυτά δεν είναι μόνο οι ίδιες οι τραγωδίες. Είναι η αίσθηση επανάληψης. Ότι ζούμε σε έναν matrix όπου οι άνθρωποι χάνονται στη δουλειά, στον δρόμο, στο γήπεδο, και κάθε φορά αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο. Θλίψη, οργή, υποσχέσεις, και μετά σιωπή. Μέχρι το επόμενο περιστατικό. Σαν να έχουμε συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι έτσι είναι τα πράγματα. Ότι πάντα θα υπάρχει μια νέα ιστορία απώλειας που θα πάρει τη θέση της προηγούμενης. Κι ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι συμβαίνουν τραγωδίες, γιατί οι κοινωνίες πάντα θα δοκιμάζονται. Είναι ότι αρχίζουμε να τις θεωρούμε φυσιολογικές. Να τις ενσωματώνουμε στη ρουτίνα μας. Να διαβάζουμε για ζωές που κόπηκαν και μετά να συνεχίζουμε τη μέρα μας σαν να ήταν ένα ακόμη δεδομένο. Άλλοι στη δουλειά, άλλοι στον δρόμο, όλοι χαμένοι στην ίδια χώρα που δείχνει να αντέχει τα πάντα χωρίς να αλλάζει σχεδόν τίποτα.

Κι ίσως η μεγαλύτερη ανθρώπινη ήττα δεν είναι η ίδια η τραγωδία. Είναι η συνήθεια. Είναι η στιγμή που σταματάς να πιστεύεις ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν αλλιώς. Όταν η ελπίδα περιορίζεται στο “να μη συμβεί σε μένα”. Μια κοινωνία όμως δεν μπορεί να σταθεί πάνω σε τόσο χαμηλές προσδοκίες. Γιατί κάθε φορά που λέμε “έτσι είναι”, στην πραγματικότητα λέμε ότι αποδεχόμαστε να χαθούν κι άλλοι. Και αυτό είναι κάτι που δεν θα έπρεπε ποτέ να γίνει κανονικό.

Να προσέχετε τους εαυτούς σας και να συνεχίσετε να ονειρεύεστε όσο και αν προσπαθούν να μας το στερήσουν! Επιλέγω να βλέπω θετικά και γι’ αυτό θα κλείσω με μια ουτοπική εικόνα που ελπίζω να γίνει πραγματικότητα για όλους τους φιλαθλους κάποια στιγμή!

The post Past Forward: Άλλοι στη δουλειά, άλλοι στον δρόμο, όλοι χαμένοι στην ίδια χώρα… και δεν αλλάζει τίποτα appeared first on anthem.gr.

Τα τελευταία χρόνια, το Letterboxd έχει μπει στις ζωές μας. Μια εφαρμογή, που για να είμαι ειλικρινής, με έχει βολέψει αρκετά. Έχω ένα μέρος για να σημειώνω όλες τις ταινίες που βλέπω και να γράφω δύο σκέψεις εκείνη την στιγμή. Κάνω αυτή την αναφορά, γιατί το 2025 ήταν μια χρονιά, κατά την οποία είδα μπόλικες ταινίες. Ο αριθμός δεν έχει σημασία, αλλά γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να μην μιλήσω σε αυτό το μέρος μόνο για τις αγαπημένες μου. Θα ξεκινήσουμε λίγο από το τι είδα κι ας μην κυκλοφόρησε απαραίτητα φέτος. Πάμε, λοιπόν, όπως οι εταιρείες κόβουν βασιλόπιτες μέχρι τον Αύγουστο, να τελειώσουμε λίγο αργοπορημένα το αφιέρωμα για τις ταινίες του 2025.

Είχαμε David Lynch μέσα στο 2025

Δυστυχώς, μέσα στην χρονιά που πέρασε, είχαμε μια μεγάλη απώλεια. Αυτή του David Lynch. Για τον καθένα μπορεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό. Άλλοι μπορεί και να μην τον συμπαθούν σκηνοθετικά. Σίγουρα, πρόκειται για ένα πολύ κουλ άτομο κι έναν άνθρωπο που χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα μου.

Επειδή εδώ μιλάμε για ταινίες, αναγκαστικά δεν θα μιλήσουμε για το Twin Peaks. Θα έρθει η σειρά του κάποια στιγμή. Από την άλλη μεριά, φέτος ήταν η πρώτη φορά που είδα Lynch στο σινεμά. Μάλιστα δύο φορές. Η μία ήταν κοντά στον θάνατό του. Ήταν το Blue Velvet. Ίσως, η πιο κατανοητή ταινία του. Αλλά και μια ταινία, που αν την δεις σε σκοτεινή αίθουσα, μπορεί να σε υπνωτίσει. Θα μου πεις, ποια ταινία του δεν το κάνει αυτό. Εδώ ίσως η θεματική, η μουσική με το χαρακτηριστικό τραγούδι, είναι μερικά από τα στοιχεία που σε χαλαρώνουν και σε ταξιδεύουν σε μια όχι και τόσο χαλαρή ταινία.

Η δεύτερη επίσκεψη σε σινεμά ήταν φυσικά για το Mulholland Drive. Θερινό, δυνατός ήχος και πάμε να το ζήσουμε. Και ω ναι το έζησα. Γιατί ήταν κάτι που ήθελα χρόνια κι επιτέλους έγινε. Μία από τις αγαπήμενες μου ταινίες να την δω στον κινηματογράφο. Μια εμπειρία που δεν την ξεχνάς εύκολα. Για την ίδια την ταινία, δεν έχεις να πεις πολλά πράγματα. Το μόνο που θα πω είναι ότι όσες φορές και να ξέρεις το γνωστό jump scare που υπάρχει και να το περιμένεις να έρθει, όλες θα σε τρομάξει.

Από την Κορέα με αγάπη

Μια χώρα που μπορώ να πω ότι είχε την τιμητική της, ήταν η Νότια Κορέα. Να το πιάσουμε από παλαιότερες ταινίες που είδα μέσα στο 2025; Rewatch του Oldboy. Η πρώτη μου εμπειρία με το Vengeance Trilogy ήταν όταν ήμουν φοιτητής. Δηλαδή πάνω από 10 χρόνια. Από τότε δεν την ξανακοίταξα αυτή την τριλογία, ενώ ήθελα πολύ. Και το ήθελα για να δω πως θα νιώσω ξέροντας τι γίνεται. Ξέροντας το τέλος του Oldboy και πως καταλήγει το ταξίδι του Oh Dae-su. Το μόνο που έχω να πω πέρα από τα δύο τεράστιο quotes που έβγαλε αυτή η ταινία, είναι ότι παραμένει μια μοναδική εμπειρία. Που σε αφήνει να κοιτάς την οθόνη, ακόμα κι αν ξέρεις τι γίνεται. Γιατί πολύ απλά αυτό καταφέρνουν να κάνουν οι πραγματικά καλές ταινίες.

Και περνάμε στο Memories of Murder. Πρώτος νοτιοκορεατικής serial killer και Bong Joon Ho. Πόσο κακά να πήγαινε; Αλλά πέρα από αυτό, η μαυρίλα είναι όλη εκεί και σε κάνει να ψάχνεις μέχρι τελευταία στιγμή κάπου το φως.

Κι επειδή αναφέραμε Bong Joon Ho και Park Chan-wook πάμε στα πιο πρόσφατα. Γιατί φέτος είχαμε και από τους δύο καινούργια ταινία. Από την μία είχαμε το Mickey 17. Μια περίπτωση που βρωμάει Ho. Ο,τι μπορεί να περιμένεις, υπάρχει εδώ. Γέρνει προς την πιο Snowpiercer/Okja μεριά της φιλμογραφίας του. Για το cast, παραπάνω από τίμιες οι επιλογές. Lead ο Pattinson συνεχίζει να δείχνει το εύρος που έχει, Collette και Ruffalo τέλειοι για να τους μισείς. Και από την άλλη είχαμε το No Other Choice. Μία ταινία που αν δεις μόνο το εξώφυλλο θα πεις ότι δεν παίζει να είναι ταινία του Chan-wook, αλλά είναι πολύ! Ένα Looney Tunes σκοτεινό αριστούργημα, το οποίο πετάει το anger management από το παράθυρο.

Και κάπου εδώ ξεπροβάλει ένας Λάνθιμος. Σόρρυ, αν το χαλάω, δεν είμαι τοοοσο μεγάλος φαν του Bugonia. Όχι γιατί το βρίσκω κακό. Αλλά γιατί το original το βρίσκω καλύτερο. Ταιριάζει πιο πολύ στα γούστα μου η τρέλα που είχα φτιάξει τότε ο Jang Joon-hwan με το Save the Green Planet! Αλλά όταν βλέπεις Plemons κυρίως και μετά για μένα την Stone, να παίζουν τις κάλτσες τους, τους δίνεις ένα χειροκρότημα.

Ήρθε η ώρα για τα best of

Θα μπορούσα να γράφω άλλες 500 λέξεις για τις 3 ταινίες που είχε φέτος από βιβλία του Stephen King. Running Man, The Long Walk και The Monkey. Όλες παραπάνω από τιμίες. Θα μπορούσα να μιλήσω για το αγαπημένο μου είδος, τον τρόμο. Ανατριχιαστικό το Bring Her Back, πανέξυπνο το Companion (μην δείτε ούτε το poster αν δεν θέλετε spoilers), απέκτησε ένα soft spot στην καρδιά μου το Ugly Stepsister (που να ήμουν και φαν του body horror) και φυσικά αγάπησα και πέρασα εξαιρετικά με το Weapons. Αλλά 3 ήταν οι ταινίες του 2025 που θεωρώ τις προσωπικά αγαπημένες μου. Και θα πάμε με σειρά προτίμησης, από την λιγότερο στην περισσότερο αγαπημένη.

One Battle After Another. Και ναι άξιζε όλον τον ντόρο που είχε τριγύρω της. Περνάς υπέροχα και είναι εντυπωσιακό ότι θέλεις να βλέπεις περισσότερο τους δεύτερους χαρακτήρες, παρά τον DiCaprio. Κρατάει πάνω από 2.5 ώρες και δεν καταλαβαίνεις πότε τελείωσε.

Κι αν νομίζατε ότι δεν θα έχουμε πάλι animation, σας γέλασαν. Γιατί το Ne Zha 2 όχι απλά σάρωσε το box office. Αλλά έδειξε ότι το συγκεκριμένο μέσο, δεν έχει όρια. Οι Κινέζοι έφτιαξαν ένα πραγματικό έπος. Κάθε στιγμή που λες ότι δεν γίνεται αυτό που βλέπω μπροστά μου να συμβαίνει όντως, έρχεται η επόμενη σκηνή για να σου φέρει κάτι ακόμα πιο δυνατό. Μακάρι να γίνονται συνέχεια τέτοιες ταινίες και ΜΑΚΑΡΙ να έρχονται κι εδώ όπως έγινε με το δεύτερο μέρος του Ne Zha.

Πάμε τώρα να πούμε δύο λόγια για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Αν παρακολουθείς τις ταινίες που βγήκαν το 2025 και έχεις παρατηρήσει για ποια δεν έχω μιλήσει, μάλλον μαντεύεις εύκολα ποια ήταν η αγαπημένη μου της χρονιάς. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. From Dusk till Dawn walked so Sinners could run. Όμως, το Sinners παραμένει ταινιάρα. Θα μπορούσε να είναι τόσο ψηλά για την μουσική σκηνή στην μέση. Αλλά και όλο το υπόλοιπο είναι απίστευτο. Από το καστ, το σενάριο, ότι πρακτικά βλέπεις δύο ταινίες κολλημένες σε μία. Άλλη εμπειρία επίσης αν το δεις σε κινηματογράφο. Θα ήταν ακόμα καλύτερη αν κατάφερνα να το δω και στην IMAX. Αλλά δεν πειράζει.

Δυνατό 2025 πέρασε, έφτασε το 2026…

Σε κάθε τέτοιο άρθρο, όταν τελειώνει σκέφτομαι τις τόσες ταινίες που δεν έγραψα. Πχ δεν είπα κάτι για το Eternity που το λάτρεψα. Τι να κάνουμε… Έτσι πάει. Το θέμα είναι να είδε ο κόσμος ταινίες, να μίλησε γι’αυτές κι αν το έκανε το τελευταίο, δεν θα χάθηκαν. Το μόνο σίγουρο. Ελπίζω το 2026 να φέρει ακόμα περισσότερες ευκαιρίες να μιλήσουμε, να ξεχαστούμε από όλα όσα μας βασανίζουν και ίσως να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι μέσα από αυτές.

ΥΓ Δεν θέλω να υποσχεθώ τίποτα, αλλά ΙΣΩΣ του χρόνου εμφανιστεί ένα αντίστοιχο άρθρο και στο Series Corner. Θα δούμε!

The post The Movie Corner: Τι είδα μέσα στο 2025, Μέρος Δεύτερο – Lynch, Νότια Κορέα και τα καλύτερα της χρονιάς appeared first on anthem.gr.

Έλεγα να κάνω ένα διάλειμμα από το Unstable Show για πολλούς λόγους. Πολλές φορές όμως η επικαιρότητα δεν σε αφήνει. Το έχω ξαναπεί και σε άλλα κείμενα. Κάθε Τετάρτη στο Favela Radio, κάνοντας το Anthems Radio Show ξεψαχνίζουμε την επικαιρότητα για να φέρουμε θέματα. Το πιο δύσκολο σε όλη αυτήν την κατάσταση που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι να μπορέσουμε μέσα στη μαυρίλα και το έρεβος να βγάλουμε γέλιο. Να ψάξουμε μια ικμάδα χαράς, μια χαραμάδα γέλιου σε ένα περιβάλλον τραγικό και δύσκολο.

Πέρασαν τρία χρόνια από τα Τέμπη και το πιο δύσκολο Unstable Show που έχω γράψει ποτέ. Και τόσα χρόνια μετά, είμαστε παρατηρητές σε τραγωδίες και τις ζούμε να περνάνε μπροστά από τα μάτια μας χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μαθαίνουμε για μανάδες που έμειναν ορφανά τα παιδιά τους, για νέα παλικάρια που άφησαν πίσω τις οικογένειές τους, για γονείς που έθαψαν τους τα παιδιά τους και τους δικούς τους ανθρώπους.

Είναι τρομακτικό το πως μπορείς να σηκωθείς ένα πρωί και να ενημερωθείς για κάτι τόσο άσχημο. Τη Δευτέρα όλη η χώρα σοκαρίστηκε με τις πέντε γυναίκες που έφυγαν από τη ζωή στο εργοστάσιο της Βιολάντα. Εξοργίστηκα με την στάση των μέσων. Γιατί αυτές οι πέντε εργάτριες αντιμετωπίστηκαν ως μια παράπλευρη απώλεια στην πληγή της υγιούς επιχειρηματικότητας.

Έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο η αποκτήνωση στον γιδότοπο που δε συζητάμε πρώτα απ’ όλα για τις ευθύνες της εργοδοσίας, δεν σκεφτόμαστε τις πέντε οικογένειες που θρηνούν, δεν σκεφτόμαστε το γιατί αυτές οι γυναίκες δούλευαν την νυχτερινή βάρδια για να είναι δίπλα στα παιδιά τους. Δε σκεφτόμαστε πως μανάδες αναγκάζονται να δουλέψουν σε εξαντλητικά ωράρια και το πρωί θα τρέξουν για να στηρίξουν την οικογένεια και το παιδί τους. Η δύναμη αυτών των γυναικών είναι απαράμιλλη.

Και παρ’ όλα αυτά βλέπεις τα μέσα να αντιμετωπίζουν όλο αυτό σαν μια ακόμα πρόταση στην είδηση. Θρηνούν ασφαλισμένα κτήρια και εξασφαλισμένους τζίρους και κάπου θα αναφέρουν ότι πέθαναν και πέντε άνθρωποι και συλλυπητήρια. Δεν με νοιάζει η εταιρία προσωπικά, γιατί ξέρουμε πως οι εταιρίες πάντα βρίσκουν την άκρη. Με νοιάζει όμως το σημείο που φτάσαμε, οι εργατικές τραγωδίες να χαρακτηρίζονται σαν μία ακόμα ατυχία.

Από το γαϊτανάκι δε θα λείψουν τα γνωστά σκουπίδια, οι παρκετέζες του τσίρκου που κυβερνά για να δώσουν ευθύνες οπουδήποτε πέραν του καλού εργοδότη, να λοιδορήσουν το έργο των σωματείων και να κουνήσουν το δάχτυλο περί τυμβωρυχίας, λογικά από εμπειρία ως οι νούμερο ένα τυμβωρύχοι και σκατάνθρωποι της κοινωνίας που ζούμε. Η αποκτήνωση που λέγαμε ξεκινάει από τα μέσα, αλλά κύριους εκφραστές βρίσκει σε όλα αυτά τα σκουπίδια με τα οποία δυστυχώς αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, ανθρώπους φτωχούς σε γνώσεις και μυαλό που μόνο έργο έχουν το ξέπλυμα εγκληματικών πολιτικών όσο εύχονται συλλυπητήρια για τους νεκρούς συμπολίτες μας με περίσσια υποκρισία.

Όλο αυτό εφαρμόζεται και στη δεύτερη τραγωδία αυτής της εβδομάδας με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Αρχικά πρέπει να πω συλλυπητήρια στην οικογένεια του ΠΑΟΚ και τις οικογένειες αυτών των παιδιών. Ως οπαδός δεν ήμουν ποτέ των εκδρομών, αλλά σέβομαι πάρα πολύ όλους τους οπαδούς που το γουστάρουν αυτό, που ταξιδεύουν, που πάνε παντού για την ομάδα τους.

Με συγκλόνισε όχι μόνο το γεγονός του τι συνέβη, αλλά και ότι το βίντεο αναπαράχθηκε τόσο πολύ από τα μέσα χωρίς να το θολώσουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις αναρωτιέσαι τι ποσοστό ευθύνης έχεις εσύ που το είδες (δεν κατάφερα μετά την πρώτη να το ξαναδώ) και τι ποσοστό έχουν πολλά μέσα που το έπαιζαν ξανά και ξανά και ξανά. Που τραβάμε τη γραμμή απέναντι στις οικογένειες και τους συγγενείς που βλέπουν να αναπαράγεται ο θάνατος των ανθρώπων τους σε πανελλήνια μετάδοση.

Μου κάνει τεράστια εντύπωση το πως μια τέτοια τραγωδία εξελίχθηκε σε ένα πεδίο διαφωνίας και debate για πράγματα τελείως άκυρα. Ο σεβασμός στους νεκρούς είναι σεβασμός στους νεκρούς. Το να αναφέρεσαι σε οπαδικά καφριλίκια, να κάνεις whataboutism για άλλες ομάδες, να ψάχνεις λόγους να μιλήσεις άσχημα για αυτά τα νεκρά παιδιά μου φαίνεται ακραίο.

Μάλιστα το βλέπεις από άτομα που σοκάρονται με απειλές σε φερέφωνα, που απαιτούν σεβασμό όταν σκοτώνεται κάποιος φασίστας και ας ξεκαθαρίζουν ότι διαφωνούν μαζί του πολιτικά (ωραίο ανέκδοτο), που το παίζουν κόσμιοι και πολιτισμένοι ενώ οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που θα ξεράσουν οχετό. Οι τραγωδίες που ζήσαμε με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ και τις γυναίκες στη Βιολάντα μας έδειξε με ποιους αναπνέουμε τον ίδιο αέρα.

Μας έδειξε ότι ο εχθρός υπάρχει και μέσα στην ίδια την τάξη μας και δυστυχώς δε θα αλλάξει με διάβασμα και πολιτισμένα χαδάκια. Έχουμε φτάσει στο σημείο που αποκτηνωμένα σκουπίδια πείθουν την κοινή γνώμη πως οι ίδιοι είναι οι λογικοί, οι καλοί, οι αντικειμενικοί. Και όσο δεν αντιδράμε σε αυτό τόσο θα βυθιζόμαστε στα σκατά που αυτοί έχουν δημιουργήσει.

Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά γίνονται σε μέρες που ζήσαμε δύο τραγικά γεγονότα. Και αν πολλοί νομίζουν ότι η ζωή συνεχίζεται, λυπάμαι αλλά για κάποιους ανθρώπους δεν συνεχίζεται. Κάποιοι άνθρωποι χαράσσονται για πάντα από αυτό και μαθαίνουν να ζουν με αυτό. Κουβαλάνε πάντα τον σταυρό τους και δε μπορούμε παρά να τους θυμόμαστε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν καταλαβαίνουμε το μέγεθος του πόνου τους.

Για αυτό πρέπει να είμαστε πάντα εκεί. Στους αγώνες για δικαίωση για τα Τέμπη, για το Μάτι, για εργατικά δυστυχήματα, για τους οπαδούς που χάθηκαν σε εκδρομές και όχι μόνο. Γιατί στη χώρα που ζούμε, πάντα φοβόμαστε ότι θα έρθει η δικιά μας σειρά να θρηνήσουμε. Συλλυπητήρια στις οικογένειες των εκλιπόντων. Θα τα πούμε ξανά κάποια στιγμή.

The post The Unstable Show: Η εβδομάδα της τραγωδίας appeared first on anthem.gr.

Reboots, remakes και retro αισθητική: ζούμε στην εποχή της αναβίωσης.

Σε αυτό το επεισόδιο ο Αγαμέμνονας και ο Νικόλας εξετάζουν το φαινόμενο της σύγχρονης “εμμονής” με το παρελθόν, από τις τηλεοπτικές σειρές και τις ταινίες μέχρι τη μόδα και τη μουσική.

Πότε λειτουργεί μια επανεκκίνηση και πότε απλώς επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος; Και γιατί μας γοητεύει τόσο πολύ ό,τι είναι vintage;

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Επαναλήψεις & Αναβιώσεις – Ξαναζεσταμένο φαγητό ή ευκαιρία για δεύτερη καριέρα; – Past Forward #17 appeared first on anthem.gr.

Φτάσαμε και φέτος στο τέλος του αγαπημένου μου αφιερώματος. Τρίτο μέρος λοιπόν για τις ελληνικές κυκλοφορίες που άκουσα και αγάπησα περισσότερο φέτος. Σε αυτό θα βρείτε δίσκους που βγήκαν το τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς ή και μερικά άλμπουμ που εγώ άκουσα περισσότερο από το καλοκαίρι και μετά αν και κυκλοφόρησαν πιο πριν μέσα στο 2025.

Η προσπάθειά μου είναι όπως πάντα να καλύψουμε όλο το φάσμα του rock και του metal, γι’ αυτό και αναγράφεται το είδος στο οποίο ανήκει ο κάθε καλλιτέχνης και τα social media του για να ακολουθήσετε και να ψάξετε περισσότερο όσα σας αρέσουν. Να ευχαριστήσω για ακόμα μία φορά όλα τα συγκροτήματα που κοινοποίησαν και αγκάλιασαν το πρώτο και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας.

Η στήριξή σας σε αυτό το εγχείρημα είναι πολύ όμορφη και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε πολλές μπάντες από τα αφιερώματα αυτά στη στήλη Artist of the Week της εκπομπής μας στο Favela Radio. Παρακάτω θα βρείτε δώδεκα κυκλοφορίες και ένα EP σαν bonus τα οποία μου άρεσαν πάρα πολύ και σας προτείνω οπωσδήποτε να ακούσετε και εσείς. Καλή ακρόαση!

Honeybadger – Let There Be Light

Είδος: Desert/Heavy Rock

Αν και κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη, το Let There Be Light είναι σίγουρα ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο μέσα στη χρονιά. Οι Honeybadger είναι ένα συγκρότημα που με τον πρώτο τους δίσκο, το Pleasure Delayer είχαν δείξει την ικανότητα να γράφουν πολύ ωραία τραγούδια με το The Wolf, το Good for Nothing και το That Feel να αποτελούν σταθερές στις playlists μου.

Φέτος όμως με το Let There Be Light, καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή τη διάθεσή τους να εξελιχθούν και να μας προσφέρουν κάτι καινούριο στο κοινό. Οι κιθάρες τους ακούγονται λιγότερο σκληρές, τα riffs τους ταιριάζουν τέλεια με το εξαιρετικό τους rhythm section και τα ρεφρέν τους είναι τρομερά catchy και σου κολλάνε στο μυαλό από την πρώτη ακρόαση.

Με διάρκεια λίγο πάνω από τη μισή ώρα, το άλμπουμ είναι συμπαγές και δεν υπάρχει μισή μέτρια στιγμή. Έχουν τις φάσεις που ακούγεται φουλ το desert στοιχείο όπως στο Before the Crash και το Panic Button, έχουν όμορφα κομμάτια με πιο fuzzy κιθάρες όπως το The Green με τον υπέροχο αργό ρυθμό του και το Diamonds που έχει ένα από τα αγαπημένα μου ρεφρέν, έχει συνθέσεις που χτίζονται υπομονετικά όπως το Filth and Disorder με τη μπασογραμμή και την υπέροχη riffάρα ή το ομώνυμο κομμάτι με τον υπνωτικό ρυθμό που κλείνει τον δίσκο. Ένα άλμπουμ-διαμαντάκι που αξίζει να βυθιστείτε σε όλες τις συνθέσεις του ανεξαιρέτως.

Facebook, Instagram, Spotify

Lucifer’s Child – The Illuminant

Είδος: Black Metal

Το Antichrist ξεκινάει, η πρώτη κραυγή ακούγεται και αμέσως καταλαβαίνεις τι πρόκειται να επακολουθήσει. Μόλις τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο τους ονόματι Under Satan’s Wrath, οι Αθηναίοι Lucifer’s Child επιστρέφουν με έναν δίσκο μεγαλύτερο σε διάρκεια, με περισσότερες ιστορίες και ακόμα πιο πλούσιο στο κομμάτι των συνθέσεων και της παραγωγής.

Το The Illuminant είναι ένα έργο που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στην επιθετικότητα των τραγουδιών του και τη μυσταγωγική ατμόσφαιρα που χτίζουν οι Lucifer’s Child μέσα σε αυτά. Ο ήχος είναι πολύ πυκνός, τα riffs σε χτυπούν κατευθείαν ενώ οι αλλαγές ρυθμού που έχουν είναι εξαιρετικές αφού σε κομμάτια όπως το προσωπικό αγαπημένο As Bestas χτίζουν αργά μια ατμοσφαιρική εισαγωγή πριν μας προσφέρουν έναν πραγματικό black metal όλεθρο.

Η συνέχεια του δίσκου πάντως είναι ανάλογη με τραγούδια που εξερευνούν στιχουργικά τη μυθολογία, τον θάνατο και την ανθρώπινη απληστία χτίζοντας ένα άκουσμα που ακούγεται οριακά σαν τελετή. Έχει την black metal μελαγχολία και ταυτόχρονα την καθαρή ωμότητα του είδους και συνθέσεις όπως το Curse, το Ichor και το The Serpent And The Rod μπορούν να αποτελέσουν σταθερές για το ελληνικό black metal στο μέλλον. Για μένα μια από τις μουσικές κυκλοφορίες της χρονιάς στον ακραίο ήχο.

Facebook, Instagram, Spotify

Anorimoi – Τερατογένεση

Είδος: Heavy Metal/Comedy Metal

Έξι χρόνια πέρασαν από την Κώλαση και οι αγαπημένοι Ανώριμοι επέστρεψαν για έντεκα άσματα αμόλυντης ηλιθιότητας όπως δηλώνουν και οι ίδιοι. Στην Τερατογένεση λοιπόν έχουμε τη γνωστή συνταγή που κάνει αυτό το συγκρότημα τόσο ξεχωριστό. Κλασικό, ατσαλένιο heavy metal με τους κωμικούς στίχους και τις ρεφρενάρες που θα τραγουδιούνται στις συναυλίες τους μαζί με τα all time classics τους.

Αυτό που πάντα αγαπούσα στους Ανώριμους είναι η δυνατότητά τους να καταπιάνονται τόσο με θέματα επικαιρότητας της περιόδου που βγαίνει ο δίσκος και να τα σατιρίζουν σε ακραίο βαθμό όσο και με απλές αγνές καφρίλες που θα σκεφτόμασταν με την παρέα μας. Στο άλμπουμ μπορεί κανείς να βρει από τραγούδια που σπάνε πλάκα με τους trappers και το cancel culture όσο και με το φαγητό ή το Φιλί του Ποσειδώνα (που αν δεν ξέρετε τι είναι, γκουκλάρετε πριν το ακούσετε).

Οι Αθηναίοι ήταν ανέκαθεν πολύ καλοί μουσικοί και θέλω να κάνω ειδική μνεία στον Νεκροπεθαμένο και τον Σατριγιάννη, γιατί για ακόμα μία φορά τα σόλο, τα riffs και η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετικά εκτελεσμένα, απλά το χιούμορ τους είναι τόσο καλό που γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο που προσέχεις όταν τους ακούς. Όπως και να ‘χει, προτείνω να κάνετε πολλές ακροάσεις γιατί οι Ανώριμοι γράφουν τα επόμενα κομμάτια που θα ανυπομονούμε να ακούσουμε στο setlist τους όπως Το Πουλί του Χίτσκοκ, τον Σλατίνο Εραστή και τις Νηστικές Υπηρεσίες. Και καλή ευκαιρία να αναρωτηθείτε τι φάγατε. Κεφτέδες ή πέος;

Facebook, Instagram, Spotify

Hidden In the Basement – Mud Days

Είδος: Heavy Rock

Είμαι τεράστιος φαν των Hidden In The Basement και είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που μιλήσαμε μαζί τους στο Artist of the Week του Anthems Radio Show. Αυτό που κάνουν οι Λαρισαίοι στο καινούριο τους άλμπουμ είναι αυτό που ξέρουν καλύτερα. Γράφουν ωραίο heavy rock που θα κάνει το κοινό στις συναυλίες να χτυπηθεί σαν τρελό στους ρυθμούς τους.

Το Mud Days έχει αυτήν την αίσθηση της κλεισούρας και εσωτερικής πίεσης που εκδηλώνεται με τη μορφή ξεσπάσματος όπως ξέρει πολύ όμορφα να τις αποτυπώνει ένα underground σχήμα. Το Pawn είναι το τέλειο εισαγωγικό κομμάτι όχι μόνο για το δίσκο, καθώς σου δείχνει που θα κινηθεί το άλμπουμ, αλλά για live εμφανίσεις γενικότερα. Το F με την υπέροχη γέφυρα του προς το τέλος είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα.

Το As It Burns λειτουργεί τέλεια ως μια mid tempo σύνθεση ακριβώς στη μέση του άλμπουμ πριν κλείσουν με το αγαπημένο μου 4 Leaf Clover με το υπέροχο ρεφρέν και το ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει να απελευθερώνει όλη την ενέργεια και την ένταση που έχουν δείχνοντας ταυτόχρονα και τη μελωδική πλευρά τους. Με διάρκεια μόλις μισής ώρας, μπορώ να πω με ασφάλεια ότι οι Hidden In The Basement έγραψαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους και ανυπομονώ να τους δω και από κοντά απολαμβάνοντας τις μουσικές τους.

Facebook, Instagram, Spotify

ORIA – This Future Wants Us Dead

Είδος: Progressive Groove Metal

Οι ORIA επιστρέφουν μετά από πέντε χρόνια με ένα νέο άλμπουμ και το This Future Wants Us Dead είναι η επιτομή του σύγχρονου progressive groove metal που γνωρίζει μεγάλη άνοδο χάρη στην παρουσία συγκροτημάτων όπως οι Gojira. Παρ’ όλα αυτά οι Θεσσαλονικείς έχουν μπολιάσει τον ήχο τους και με τις επιρροές από πιο core και extreme ακούσματα δημιουργώντας μια δική τους ταυτότητα.

Είναι ένα άλμπουμ για μια δυστοπία, τόσο πεσιμιστικό σε θεματικές και ταυτόχρονα τόσο ρηξικέλευθο σε νέες ιδέες. Τα riffs τους είναι βαριά και groovy και δίνουν τη θέση τους σε ατμοσφαιρικά περάσματα και περίπλοκους ρυθμούς που φανερώνουν την τεχνική τους κατάρτιση και κρατούν ζεστό το ενδιαφέρον σε όλο το άλμπουμ. Οι ερμηνείες είναι πολύ δυναμικές, αλλά η γενικότερη απαισιόδοξη θεματική τις κάνει να ακούγονται συναισθηματικά φορτισμένες συμπαρασύροντας και τον ακροατή σε αυτήν την εμπειρία.

Τραγούδια όπως το Pirates, Parrots and Parasites δείχνουν την αγάπη τους σε συγκροτήματα όπως οι Gojira που προαναφέραμε και οι Lamb of God, ενώ το Guided by the Hand of G.O.D.S φέρνει πιο μπροστά την πιο ακραία πλευρά τους. Από εκεί και πέρα οι ORIA συνεχίζουν να χτίζουν έναν δικό τους κόσμο και να θίγουν κοινωνικά ζητήματα και θέματα ατομικής ελευθερίας μέσα από κομματάρες όπως το From Wastelands to Vile Hands, το Terragenics και το The Islandead που είχε ένα από τα αγαπημένα μου outros για όλο το 2025. Ένας δίσκος που συνδυάζει τεχνική και ατμόσφαιρα και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχους του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

The Steams – Vile Wonders

Είδος: Psychedelic Rock

Είχα τεράστιες προσδοκίες από τους The Steams, καθώς θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα της ευρύτερης rock σκηνής και το Vile Wonders τις δικαίωσε στο 100%. Σταθεροί στον ψυχεδελικό τους χαρακτήρα, οι Αθηναίοι γράφουν έναν δίσκο με μεγάλες συνθέσεις, πολύ όμορφα outros στα περισσότερα τραγούδια και αρκετή επιρροή από την post-punk και garage σκηνή.

Τα περισσότερα κομμάτια έχουν αργό ρυθμό με επαναλαμβανόμενα riffs και φωνητικά που μοιάζουν να σε υπνωτίζουν χτίζοντας μια συνεχόμενη ένταση. Ταυτόχρονα γεμίζουν τον ήχο τους με στοιχεία και από ελληνική μουσική παράδοση όπως στο πιο κιθαριστικό D.i.c.e ή το Iron Sea με τους ελληνικούς στίχους και τους εναλλασσόμενους ρυθμούς που θυμίζουν νησιώτικο τραγούδι.

Φυσικά και στο δεύτερο μισό του άλμπουμ, οι The Steams κρύβουν πολύ ωραίες εκπλήξεις με το πιο ανατολίτικο Arcadia, το The Pattern που βγάζει μια υπέροχη 00s garagίλα ή το Daughter of Gaia που με την παραγωγή και τη δουλειά στις κιθάρες δείχνουν το εξαιρετικό επίπεδο των συνθέσεών τους. Ένα άλμπουμ χωρίς μέτρια στιγμή και πιθανότατα το κορυφαίο της μέχρι τώρα πορείας τους.

Facebook, Instagram, Spotify

Domination Inc. – Generation Hate

Είδος: Thrash Metal/Groove Metal

Από τον τίτλο του άλμπουμ και τη φράση “We Are Generation Hate” που είναι τα πρώτα λόγια που ακούγονται, καταλαβαίνεις κατευθείαν ότι θα ταυτιστείς μαζί του, μιας και είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που ανήκουμε στην ίδια γενιά. Έλειψαν για αρκετά χρόνια οι Domination Inc., αλλά η φετινή τους επιστροφή είναι θριαμβευτική.

Το άλμπουμ αποτελεί μια ευθύβολη επίθεση και απελευθερώνει όλη τη νεανική ορμή και κυρίως την εσωτερικευμένη οργή του συγκροτήματος. Η επιθετικότητα αυτή εξωτερικεύεται στα τραγούδια τους μιας και ο δίσκος είναι ξεκάθαρα επηρεασμένος από την περίοδο της καραντίνας και των τεταμένων κοινωνικών αλλαγών στα χρόνια που ακολούθησαν.

Μουσικά οι Domination Inc. παραμένουν γρήγοροι και με πολύ βαριά riffs, ωστόσο το thrash τους δίνει τη θέση του σιγά σιγά σε πιο groove φόρμες. Επίσης η τριάδα ακούγεται πιο δεμένη από ποτέ και όλος ο δίσκος κυλάει ανερυθρίαστα χωρίς σκαμπανεβάσματα. Κομμάτια όπως το εξαιρετικό Farewell Song, το γρήγορο Burn ’em Down, τα επιθετικότατα Through the Scars και Generation Hate ή το We Are Hate με το φοβερό του outro θα αποτελέσουν παρακαταθήκη για την ελληνική metal σκηνή. Πολύ σημαντικός και κυρίως τρομερά ποιοτικός δίσκος.

Facebook, Instagram, Spotify

Black Path – Of Paint and Ash

Είδος: Death Metal

Οι Black Path είναι ένα συγκρότημα που μέσα στο 2025 επέστρεψε μετά από μια μεγάλη δισκογραφική απουσία. Αυτό βέβαια δεν τους εμπόδισε να βγάλουν έναν από τους πιο ωραίους δίσκους στον ακραίο ήχο. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η ικανότητά τους να αντλούν στοιχεία από όλο το φάσμα του death metal και να τα ενσωματώνουν πολύ οργανικά στις συνθέσεις τους.

Στο Of Paint and Ash συναντά κανείς συνθέσεις που πατάνε σε melodic death μοτίβα όπως το Abyssal, πολλά progressive περάσματα και σε κομμάτια όπως το Descent κάποια από τα καλύτερα και πιο τεχνικά riffs της σκηνής. Όλα αυτά πάντα με το σκληρό και στιβαρό τους ήχο επηρεασμένο από Morbid Angel και άλλα συγκροτήματα που γαλούχησαν τη σκηνή στα 90s.

Είναι ένα άλμπουμ με ένταση και ταυτόχρονα τρομερό συναίσθημα. Είναι αρτιότατο ερμηνευτικά και μουσικά με συνθέσεις όπως το Izalith και την ανατριχιαστική του γέφυρα, το επιθετικότατο Pale Angel και το εξαιρετικό Attic που μοιάζει να συνοψίζει όλα τα επιμέρους στοιχεία της μουσικής τους σε μια πεντάλεπτη σύνθεση. Ένας δίσκος που χρειάζεται πολλές ακροάσεις για να τον κατανοήσεις στο έπακρο με πολύ καλή παραγωγή και ωραία ροή.

Facebook, Instagram, Spotify

Drunk Jackals – HATEBOX

Είδος: Garage/Hard Rock

Άλλο ένα συγκρότημα που έλειψε αρκετά χρόνια από τη δισκογραφία, αλλά επέστρεψε με φρεσκάδα και όρεξη να προσφέρει καλή μουσική. Οι Drunk Jackals στο HATEBOX δημιουργούν ένα πολύ στιβαρό άλμπουμ που δείχνει μια αγάπη στο νοσταλγικό hard rock, αλλά περισσότερο προσπαθεί να συγκεράσει τις διαφορετικές επιρροές τους χτίζοντας έναν ωμό και όμορφα άγριο ήχο.

Είναι μια πολύ σημαντική επιστροφή και γεμάτη ποιότητα. Ένα άλμπουμ με ένταση και θυμό τον οποίο το συγκρότημα μοιάζει να έχει αποδεχτεί και τον εξωτερικεύει μέσα στα κομμάτια του. Έχει κιθάρες με το κατάλληλο fuzziness και ένα πολύ στιβαρό rhythm section με τις ερμηνείες να έρχονται και να το απογειώνουν ως εμπειρία.

Το άλμπουμ δεν βασίζεται στην ταχύτητα, αλλά στο βάρος των riffs και το groove που έχουν οι Κορίνθιοι. Το ομώνυμο κομμάτι φανερώνει την επιρροή των Clutch στον ήχο τους, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και πιο ψυχεδελικές στιγμές όπως το Psychedelic Company, εξαιρετικά αυθεντικό hard rock σε συνθέσεις όπως το Unchain Me, τραγούδια επηρεασμένα από τον garage ήχο όπως το The Great Unknown ή mid tempo διαμάντια όπως το Black που αποτελεί την αγαπημένη στιγμή του γράφοντος. Μια επιστροφή με ουσία και νόημα.

Facebook, Instagram, Spotify

Urstaat – Autophagia

Είδος: Post-Metal/Sludge

Αν για έναν λόγο αγαπώ πολύ το instrumental post-metal είναι γιατί μπορεί να έρθει ξαφνικά ένα ντεμπούτο που να με κάνει να κολλήσω για πολύ καιρό στο repeat. Φέτος το Autophagia είναι ένα άλμπουμ που με ταξίδεψε περισσότερο από κάθε άλλο μέσα από τις μεγάλες συνθέσεις του και αυτό το μείγμα του post-metal με sludge στοιχεία και βαριά doom riffs που παίζουν οι Αθηναίοι.

Ο ήχος που δημιουργούν είναι βαρύς, οι συνθέσεις είναι αργές χτίζοντας μαεστρικά τις κορυφώσεις τους, ενώ η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική στην πρώτη ακρόαση. Κι όμως μέσα σε όλο αυτό, η μουσική τους είναι τόσο καλή, τόσο όμορφη που δεν ψάχνεις διέξοδο από το άλμπουμ, αλλά θέλεις να εμβαθύνεις περισσότερο σε αυτό το ταξίδι και να κατανοήσεις κάθε πτυχή του Autophagia.

Κάθε σύνθεση του δίσκου δίνει συνέχεια στην αφήγηση της προηγούμενης. Τα ανατριχιαστικά riffs του Primal δίνουν θέση στο εξαιρετικό Mitra-Varuna και τις μπασογραμμές του, το sludge Misha039 και το Autophagia που είναι οι πιο μικρές συνθέσεις τους ακολουθούνται από έπη διάρκειας οκτώ έως έντεκα λεπτών, τα Under the Gaze Of The Other και το Between The Sea and the Security Fence που θεωρώ μια από τις καλύτερες post συνθέσεις της χρονιάς. Το Autophagia είναι πραγματικό διαμάντι σε ένα είδος που η ελληνική σκηνή βγάζει πάντα προσεγμένες δουλειές και αυτό τα λέει όλα για την ποιότητά του.

Facebook, Instagram, Spotify

Euphrosyne – Morus

Είδος: Post-Black Metal

Αν με ρωτούσαν ποιο ήταν το πιο ανατριχιαστικό άλμπουμ που άκουσα το 2025, τότε το Morus θα ήταν η απάντησή μου. Είναι ένας δίσκος που ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στη μελαγχολία και την εσωτερική έκρηξη που είναι έτοιμη να απελευθερωθεί. Οι Euphrosyne έχουν φτιάξει έναν δικό τους ήχο που πατάει στο post και το doom με αρκετά black στοιχεία, ο οποίος όμως φιλτράρεται μέσα από ένα πρίσμα έντονου συναισθηματισμού που δίνει την αίσθηση προσωπικής εξομολόγησης.

Το July 21st αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της έντασης που χτίζουν στα κομμάτια τους ξεκινώντας με μια συμφωνική ενορχήστρωση και μια συναισθηματική ερμηνεία που μετατρέπεται σε ένα post-black ξέσπασμα που θυμίζει Alcest. Έχουν όμως και πιο μελωδικά κομμάτια όπως το Valley of White και το Eulogy όπου τα φωνητικά ακούγονται τόσο φορτισμένα και ευάλωτα που ενισχύουν το αίσθημα της απώλειας και της εσωτερικής πάλης.

Όσο προχωράει ο δίσκος, ο πεσιμισμός του εντείνεται και το Mitera με τους ελληνικούς του στίχους είναι μακράν η πιο black και ταυτόχρονα καθηλωτική στιγμή του. Το ίδιο ισχύει και με το Asphodel όπου η μελωδικότητά τους και οι Deafheaven επιρροές τους παντρεύονται με εξαιρετικό τρόπο. Μια κυκλοφορία που έχει απαισιοδοξία και σε συνοδεύει σε δύσκολες στιγμές χωρίς να προσπαθήσει να τις απαλύνει. Ένα από τα καλύτερα και ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Wormhog – Transience

Είδος: Progressive Rock

Ένας ακόμα δίσκος που βγήκε τον Δεκέμβρη και αισθάνομαι χαρούμενος που πρόλαβα να τον ακούσω και να τον συμπεριλάβω στο αφιέρωμα ήταν το Transience των Wormhog. Οι Αθηναίοι είναι ένα σχήμα με πολύ ετερόκλητες επιρροές μιας και πατάνε κυρίως στο progressive rock και metal δείχνοντας όμως ανά σημεία μια αγάπη και στο sludge και τη ρετρίλα του πρώιμου occult rock και heavy metal.

Δεν τους ενδιαφέρει τόσο η καθαρότητα του ήχου όσο η ένταση και η ψυχεδελική ατμόσφαιρα που χτίζουν μέσα στα τραγούδια τους. Τα riffs τους είναι αρκετά βαριά παντρεύοντας τον ήχο των Sabbath με το grunge δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα. Οι περισσότερες συνθέσεις τους διαρκούν περίπου πέντε λεπτά και παρουσιάζουν μια ιδιόμορφη δομή με αλλαγές στους ρυθμούς και μελωδικά ξεσπάσματα.

Σε κομμάτια όπως το Gun Justice ή το ομώνυμο Transience νιώθεις συνεχώς τους ρυθμούς να περιπλέκονται και κάθε φορά να ξεπετάγεται ένας διαφορετικός πρωταγωνιστής. Σε άλλα όπως στο Prometheus και το Amidst The Ruins αφήνουν τις μελωδίες τους και τις πολύ καλές ερμηνείες να πατήσουν πάνω στα γεμάτα riffs. Ένα άλμπουμ όμορφο, με μια χαρισματική πολυπλοκότητα και ετερόκλητες ιδέες να βρίσκουν φοβερή χημεία.

Facebook, Instagram, Spotify

Bonus: The Clixets – Days Go By EP

Είδος: Post Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα EP που έτυχε να το ακούσω τις τελευταίες εβδομάδες και αποφάσισα να το συμπεριλάβω στο αφιέρωμα γιατί με κέρδισε σχετικά εύκολα. Οι The Clixets κινούνται κυρίως στον alternative χώρο, αλλά μέσα στις συνθέσεις τους βρήκα και πολλά indie/pop στοιχεία που τους ταιριάζουν πολύ. Η γραφή τους είναι καθαρή και μελωδική και τα τραγούδια τους έχουν αισιοδοξία και συναισθηματική διαύγεια που δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας.

Γενικότερα οι ενορχηστρώσεις τους είναι πολύ προσεγμένες και υπάρχει μια αίσθηση ροής που κάνει τον δίσκο να ακούγεται ενιαίος, αν και σε κάθε κομμάτι δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα. Κάθε κομμάτι του μοιάζει σαν ένα μικρό στιγμιότυπο της σύγχρονης αστικής καθημερινότητας και ανά σημεία ένιωσα να με ταξιδεύει. Ένα άλμπουμ που αξίζει να απολαύσετε σε κάθε έκφανση του, είτε την πιο χορευτική, είτε την πιο ήρεμη, είτε την πιο rock και που παρά τα είκοσι τρία λεπτά του έχει πάρα πολλά να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν το αφιέρωμά μας για το 2025 και τις ελληνικές κυκλοφορίες που λατρέψαμε. Μπορείτε να ακολουθήσετε όλα τα συγκροτήματα για τα οποία μιλήσαμε στις σελίδες τους στα social media και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον Δεκέμβρη του 2026!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

To 2025 έφυγε πριν λίγες μέρες και φτάνουμε προς το τέλος των φετινών μουσικών αφιερωμάτων. Προσπαθώ να συμπεριλάβω όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και μάλιστα μερικά που έχουν κυκλοφορήσει και στο τέλος της χρονιάς και για αυτό το δεύτερο και το τρίτο μέρος του αφιερώματος στους δίσκους από Έλληνες καλλιτέχνες βγαίνουν πλέον το 2026.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ όλους τους καλλιτέχνες που κοινοποίησαν το πρώτο μέρος στο Facebook και το Instagram αφού ήταν μια καλή ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με κάποιους εξ αυτών και να ετοιμάσουμε ωραία πραγματάκια για το μέλλον. Μέχρι τότε πάμε να δούμε δώδεκα ακόμα εξαιρετικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2025 και όπως πάντα σας δίνω τις σελίδες στα social media και το Spotify όλων των καλλιτεχνών προκειμένου να τους ακολουθήσετε και να τους ακούσετε!

The Buzzdealers – Radiant Frequencies

Είδος: Garage/Psychedelic Rock

Τους The Buzzdealers τους γνωρίσαμε το 2020 μέσω της συνέντευξης που μας είχαν δώσει και εμένα είναι πάντα χαρά μου να βλέπω συγκροτήματα να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται και να αποκτούν περισσότερο κοινό. Το Radiant Frequencies έρχεται σαν επιστέγασμα αυτής της εξελικτικής πορείας της τετράδας από την Αθήνα.

Με λιγότερο fuzzy κιθάρες, οι Buzzdealers πατάνε περισσότερο στην garage πλευρά τους και με πολλά πολύ όμορφα ψυχεδελικά στοιχεία μας προσφέρουν ένα μεθυστικό άλμπουμ. Είναι ένας δίσκος που αποπνέει άνεση και αυτοπεποίθηση ενός συγκροτήματος που ξέρει να γράφει καλά τραγούδια. Όλο το Radiant Frequencies έχει πολύ ωραία ροή και σου αποπνέει μια γενικότερη αισιοδοξία.

Σε κάθε σημείο του θα βρεις πολύ καλά στοιχεία όπως σε mid tempo συνθέσεις όπως το Sun Upon A Time που έχει μια αρκετά 70s αισθητική, στο Wrong Place Right Time με τη ρετρό garagίλα του, το Far Out που σε υπνωτίζει με τις μελωδίες του, το Buzzy Loop και την αυθεντική ροκιά του και το ομώνυμο που ήταν και το αγαπημένο μου σε όλο το δίσκο. Έχοντας δει πλέον τη μπάντα και live, μπορώ να πω ότι η αυθεντικότητα και η ενέργεια που μεταδίδουν στο κοινό είναι αδιαμφισβήτητες.

Facebook, Instagram, Spotify

The Rockin’ Dead – Thriving On Chaos

Είδος: Hard Rock

Οι νεκροί δεν πεθαίνουν μας λένε με το πρώτο τους κομμάτι οι καλοί μας φίλοι The Rockin’ Dead και μέσα στα 41 λεπτά διάρκειάς του έχουν βαλθεί μάλλον να μας το αποδείξουν. Το συγκρότημα επέστρεψε μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απουσίας, αλλά μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα αφού ακούγονται εξίσου δεμένοι και ποιοτικοί.

Τα τραγούδια τους συνεχίζουν και βασίζονται στο δίπολο που σχηματίζουν στα φωνητικά ο Κώστας και η Άννα και τη δυναμική που αναπτύσσουν. Οι The Rockin’ Dead γράφουν τραγούδια γεμάτα ενέργεια, ένταση και ρυθμό και μάλιστα εξελίσσονται μουσικά. Τα κομμάτια τους είναι πιο σκοτεινά και με μια dark country αισθητική όπως μας ανέφερε στον αέρα του Favela Radio ο τραγουδιστής τους Κώστας Στριφτός.

Η αισθητική αυτή και μια υποβόσκουσα southernίλα είναι προφανής στο Gunslinger, ωστόσο γενικότερα η μπάντα βρίσκεται σε μια φάση που μετά από χρόνια μεγαλώνει, αλλάζει και προσφέρει στο κοινό ωραίες και αυθεντικές ροκιές που χρειάζεται όπως το ομώνυμο Thriving on Chaos, το Better Save Yourself και το The Dead Don’t Die και όμορφες μπαλαντοειδείς συνθέσεις όπως το Wild Horses Neigh. Ευχή μας είναι να μην κάνουν ξανά τόσο μεγάλο διάλειμμα.

Facebook, Instagram, Spotify

XOAN – Tensions

Είδος: Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα από τα πολύ αγαπημένα μου εναλλακτικά ακούσματα της φετινής χρονιάς. Από το εισαγωγικό High Underwater και το πολύ ωραίο του outro κατάλαβα ότι εδώ έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση δίσκου. Το Tensions έχει πραγματικά πολλή ένταση εσωτερικευμένη στα τραγούδια του και η τετράδα μοιάζει να θέλει να εκφράσει αυτήν την πίεση.

Κάτι τέτοιο γίνεται αρκετά προφανές στο εξαιρετικό Numbers με την εμμονή της σύγχρονης κοινωνίας ή στο πολύ αγαπημένο μου False Alarms και την αντίσταση που έχουμε στην αλλαγή. Σε όλο το άλμπουμ θα βρεις διαμαντάκια όπως το Wire ή το Ksydi, το πρώτο τους ελληνόφωνο κομμάτι που κλείνει το Tensions και προσωπικά με την ήρεμη ενορχήστρωση και τα φωνητικά που ακούγονται απόκοσμα μου θύμισε το Final Breath με το οποίο έκλεισαν οι Pelican το What We All Come to Need.

Συνοψίζοντας, οι Αθηναίοι επανέρχονται πέντε χρόνια μετά το Greenhorn με μια κυκλοφορία που δείχνει την ωριμότητα και την εξέλιξή τους. Αναδεικνύουν επίσης την αγάπη τους στην εναλλακτική μουσική, το indie και το post-punk. Η παραγωγή που έχει γίνει είναι επίσης εξαιρετική βοηθώντας όλες τις συνθέσεις τους να αναδειχθούν. Εξαιρετικό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Sakis Tolis – Everything Comes to an End

Είδος: Black Metal

Είτε με τους Rotting Christ, είτε με την προσωπική του δισκογραφία, ο Σάκης Τόλης είναι ιδιαίτερα ενεργός τα τελευταία χρόνια και το εντυπωσιακό είναι πως όλες οι κυκλοφορίες του είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Μου φαίνεται ότι ο ίδιος είναι πλέον απαλλαγμένος από τη φάση του να γράψει κάτι που να πατάει σε συγκεκριμένα μουσικά μοτίβα και απλά γράφει μουσική που γουστάρει να παίζει.

Το Everything Comes to an End είναι ένας δίσκος που φέρει την υπογραφή του δημιουργού του, ο οποίος θα καταπιαστεί είτε με το κλασικό black metal ύφος των τελευταίων άλμπουμ των Rotting Christ σε τραγούδια όπως το In Youth We Learn, In Age We Understand και το One Voice, One Flame και ταυτόχρονα θα γράψει και κομμάτια με περισσότερη μελωδία και πιο διευρυμένη θεματολογία όπως το αγαπημένο Orkizome, το Hail Thy Mighty Rock N’ Roll και το Imagination.

Είναι ένα άλμπουμ που κυλάει όμορφα, δείχνοντας όλη την ωριμότητα του Σάκη μετά από τόσα χρόνια στη σκηνή. Μελωδίες λιτές, αλλά φορτισμένες, κιθάρες και φωνητικά που υπηρετούν το συναίσθημα της σύνθεσης χωρίς καμία τάση επίδειξης και όλα αυτά με τη μελαγχολία και το σκοτάδι που χρειάζεται ένα άλμπουμ σε αυτό το είδος. Ο Σάκης μεγαλώνει και εξελίσσεται, αλλά πάντα γράφει μουσική που έχει κάτι να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Stygian Path – The Lorekeeper

Είδος: Epic/Heavy Metal

Αν κάτι μου αρέσει στο επικό heavy metal, είναι να έχει αφήγηση και καλές ιστορίες να πει πέραν από ωραίες μελωδίες. Το The Lorekeeper των Αθηναίων είναι ένα πάρα πολύ δυνατό ντεμπούτο που κάλυψε όλα όσα ζητάω εγώ από ένα άλμπουμ του είδους αυτού. Οι Stygian Path μέσα στα 45 λεπτά της διάρκειας του χτίζουν έναν σκοτεινό κόσμο επικής φαντασίας δίνοντας έμφαση στη δομή των τραγουδιών και την ατμόσφαιρα που δημιουργούν.

Τα riffs δεν είναι επιθετικά, αλλά βαριά και ταυτόχρονα μελωδικά και στα σόλο έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Κιθαριστικά είναι ένα καθαρόαιμο, καλοπαιγμένο ατσάλι. Highlight επίσης η προσεγμένη δουλειά που έχει γίνει στα φωνητικά, που είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ένας δίσκος επικού metal. Γενικότερα νιώθω πως όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ έχουν μια θεατρικότητα και μια δραματουργία ενισχύοντας το επικό συναίσθημα που σου δημιουργούν συνθέσεις όπως το Prometheus και το Tides of Time.

Ωστόσο όσο προχωράει το άλμπουμ είναι σαφής η ικανότητά τους να γράψουν και πιο μεγάλα τραγούδια σε διάρκεια όπου δείχνουν και την τεχνική τους ικανότητα με το Unholy Land και το Le Chateau Du Deuil που κλείνουν το δίσκο με πολύ όμορφο τρόπο. Από τα πιο ελπιδοφόρα και ωραία ντεμπούτα σε μια σκηνή που βγάζει συνεχώς συγκροτήματα με ωραίες ιδέες και αφηγήσεις.

Facebook, Instagram, Spotify

Tony Bluebird – Κασέτα – EP

Είδος: Urban/Garage

Ο Tony Bluebird είναι μια από τις πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις καλλιτεχνών έχοντας ακούσει τα EPs του και έχοντας δει live το ρεπερτόριό του. Ο τίτλος και το εξώφυλλο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας αντιπροσωπεύει στο 100% το retro vibe που σου περνάνε και τα τέσσερα τραγούδια του. Μέσα σε μόλις εννιά λεπτά, ο Αντώνης καταφέρνει και εμπλέκει μεγάλο μέρος των επιρροών του.

Ο δίσκος κουβαλά μια έντονη αίσθηση νοσταλγίας, όχι με τη λογική εξιδανίκευσης της εποχής, αλλά σαν μια καταγραφή στιγμών που δε γυρίζουν. Κάτι τέτοιο είναι εμφανές και στο Gyfhu που θα είναι τέλειο εισαγωγικό τραγούδι σε επερχόμενες συναυλίες και το 1997 όπου ο Tony φέρνει λίγο από την αισθητική εκείνης της εποχής και τα rave πάρτι στα Οινόφυτα. Σε αυτά τα τραγούδια και ηχητικά και στιχουργικά αντιλαμβάνεσαι τις επιρροές από Prodigy.

Προσωπικά η αγαπημένη μου στιγμή έρχεται στο εξαιρετικό Gotham City με τον urban ήχο του και τον παραλληλισμό της Αθήνας με την πόλη του Batman, το οποίο έχει και ένα εξαιρετικό ρεφρέν-ξέσπασμα. Ταυτόχρονα για φινάλε αφήνει το πιο ήρεμο τραγούδι του, το Να Ξαναζήσω που σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Ένα νοσταλγικό ταξίδι στα 90s και τα 00s μέσα από τους υπέροχους ήχους του Tony Bluebird με πολύ καλή παραγωγή.

Facebook, Instagram, Spotify

HERTA – Crossing The Illusion

Είδος: Progressive Groove Metal

Το Crossing The Illusion είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ντεμπούτα της χρονιάς από ένα σχήμα νεανικό, φρέσκο και με πολύ καινοτόμες ιδέες. Οι HERTA παίζουν ένα πολύ ιδιαίτερο μείγμα από groove metal με πάρα πολλά progressive στοιχεία παρουσιάζοντας όλο το εύρος των επιρροών τους. Επίσης σε όλο το άλμπουμ ισορροπούν εξαιρετικά ανάμεσα στην τεχνική και το συναίσθημα.

Από τη μία έχεις τις κιθάρες όπου γίνεται πραγματικά φανταστική δουλειά και συνδυάζεται τέλεια με τους συνεχώς εναλλασσόμενους ρυθμούς στα ντραμς και από την άλλη τις παθιασμένες ερμηνείες του Κωνσταντίνου Τόγκα που κάνουν τους HERTA ένα συγκρότημα με πολύ προσωπικό ήχο και στυλ. Σε όλο το άλμπουμ μπορείς να βρεις διαμάντια και τραγούδια που ακροβατούν μεταξύ του progressive, του djent και του melodic death, έχοντας ακόμα και στοιχεία από core/black.

Είναι η εισαγωγική riffάρα του Labyrinth, το τρομερό ορχηστρικό ιντερλούδιο του Eyes of Sorrow, η ερμηνεία στο Incarnation, η έκρηξη του River to the Abyss, η γκρουβίλα του The Snake Devours the Wolf, το κλείσιμο του My Demise που δείχνουν πόσο ολοκληρωμένη δουλειά είναι το Crossing The Illusion. Σίγουρα ένας δίσκος που από θέμα παραγωγής, σύνθεσης ή ακόμα και βίντεο κλιπ δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από σχήματα του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

Jacks Full – Loud Minority

Είδος: Hard Rock/Heavy Rock

Τους Jacks Full τους έχω δει αρκετές φορές live και πάντα μου έκανε εντύπωση η ενέργειά τους στη σκηνή. Φέτος όμως μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα ακόμα περισσότερο από το Loud Minority που έρχεται έξι χρόνια μετά το Whatever… του 2019. Στο νέο τους δισκογραφικό πόνημα, η τριάδα από την Αθήνα ακούγεται πιο δεμένη, πιο συμπαγής και καλύτερη από ποτέ.

Σε σχέση με τον πιο ψυχεδελικό τους ήχο και το καθαρό hard rock των προηγούμενων δίσκων, οι Jacks Full εξελίσσονται και προσφέρουν έναν δίσκο πιο κοντά στο heavy rock με όμορφες μελωδίες, πολύ δυναμικό παίξιμο από όλους τους συντελεστές και στίχους που εκφράζουν μια πολιτική και κοινωνική αγανάκτηση άκρως απαραίτητη να βγει μέσα από τη μουσική. Η αρχή με την τριάδα Black Sheep, Ambition και Free From the Puppet String όπου το power trio έχει τις σταθερά υπέροχες μπασογραμμές, αλλά και νέα ακουστικά στοιχεία και υπέροχα ρεφρέν που κολλάνε στο μυαλό σου.

Οι αγαπημένες μου στιγμές έρχονται με το πιο mid tempo Godskin που το λάτρεψα από την πρώτη ακρόαση και το εξαιρετικό The Runback που θα μπορούσε χαλαρά να αποτελεί τραγούδι σε κάποια σκηνή δράσης ξένης ταινίας. Ωστόσο και το μπαλαντοειδές River ή το Stay που αποδεικνύει την αγάπη του συγκροτήματος στα blues ξεδιπλώνουν τις πλούσιες επιρροές των Αθηναίων. Ένα φανταστικό άλμπουμ από ένα συγκρότημα που διανύει την καλύτερη φάση του.

Facebook, Instagram, Spotify

we.own.the.sky – In Your Absence

Είδος: Post-Metal

Τα έχουμε πει και σε άλλα μέρη του αφιερώματος, το ορχηστρικό post-metal είναι ένα είδος που αγαπώ πολύ και φροντίζω να το ξεψαχνίζω όσο περισσότερο γίνεται. Οι we.own.the.sky είναι για μένα ένα από τα συγκροτήματα που έχω ακούσει περισσότερο και η μέχρι τώρα δισκογραφική τους πορεία δεν έχει καν μέτρια στιγμή.

Αυτό το σερί εξαιρετικών κυκλοφοριών συνεχίζουν και με το In Your Absence. Είναι ένας δίσκος στον οποίο οι Αθηναίοι βάζουν λίγα νέα στοιχεία, αλλά κρατούν ακέραιη την ταυτότητά τους, την ατμόσφαιρα που δημιουργούν με τα τραγούδια τους και το πόσο μεθοδικά χτίζουν κάθε σύνθεσή τους. Η ανάγκη τους το άλμπουμ να είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία τους καθιστά σαν ένα από τα καλύτερα ονόματα του cinematic post-metal.

H σκληράδα του The Urge to Prey χτίζεται μέσα από την εξαιρετική δουλειά στο rhythm section στη μέση του τραγουδιού, το Monolith συμβάλλει στην αίσθηση του cinematic experience που αναφέραμε με την αφήγησή του, το Eclipse που ξεκινάει με πιο κοφτά riffs καταλήγοντας στις γνωστές φόρμες των we.own.the.sky, το Everbreathing αποπνέει μια απίστευτη αισιοδοξία, μεγάλα κομμάτια όπως το Liminal Space και το Swarm πλάθουν έναν κόσμο στον οποίο χάνεσαι. Είναι τρομερή η συνέπεια των Αθηναίων και το In Your Absence είναι ένα αριστούργημα που πιστοποιεί τη θέση τους στον χώρο.

Facebook, Instagram, Spotify

Chipper – Libertalia

Είδος: Hard Rock

Για τους Chipper μιλήσαμε πριν δύο χρόνια λόγω του Reality Check EP, οπότε το Libertalia ήταν μια καλή ευκαιρία να ξανακούσω τη δισκογραφία τους μέχρι τώρα χάρη στην καινούρια δισκογραφική δουλειά τους. Ήταν ένα άλμπουμ που άκουσα πολύ το καλοκαίρι και ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά hard rock ακούσματα της φετινής χρονιάς. Έχει μια σκληράδα και μια ωμότητα που εμένα μου αρέσει πολύ.

Από το εισαγωγικό Everybody Hates Somebody με την εισαγωγική riffάρα και το γρέζι στην φωνή καταλαβαίνεις αμέσως τι θα ακολουθήσει. Fuzzy κιθάρες, συνθέσεις 4-5 λεπτών γεμάτες ένταση, έναν περίεργο συνδυασμό θυμού αλλά και χαράς. Σε κάνει να γουστάρεις εξίσου με τους συντελεστές του σε κάθε φάση.

Είναι το αγαπημένο All The Dragons Ride Machines με τα εξαιρετικά του σόλο και την γενικότερα φοβερή κιθαριστική δουλειά, το πιο μελωδικό Stranger Danger που σου κολλάει στο μυαλό, το μεταλλικό Epic Thunder όπου βλέπεις περισσότερες επιρροές του ή πιο μεγάλες συνθέσεις του όπως το ομώνυμο και το Bravo Hunter που σε κερδίζουν αμέσως. Ακούστε το Libertalia, καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Soulhound – The Divine Purge

Είδος: Metallic Hardcore

Το The Divine Purge είναι από τα άλμπουμ που σε προετοιμάζουν από το εξώφυλλο για το περιεχόμενό τους. Έρεβος και σκοτάδι. Από την πρώτη ακρόαση, είχα την εντύπωση πως το άλμπουμ κουβαλά την αίσθηση ενός είδους σκοτεινής κάθαρσης με κύρια θεματική του τον ανθρώπινο εγωισμό. Είναι γεμάτο πολύ ωραίες συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα στο hardcore και τη μελωδία.

Οι Θεσσαλονικείς αν και ανήκουν στο είδος του metallic hardcore, έχουν στη μουσική τους πολλά στοιχεία από το metalcore των 00s, από extreme metal ή ακόμα και από τις πιο dark εκφάνσεις του sludge. Στο Purple Sea δείχνουν αυτή την core πλευρά τους θυμίζοντάς μου λίγο τον περσινό δίσκο των Till Silence Breaks, ενώ στο The Great Flood συνεργάζονται με τους επίσης εξαιρετικούς Psyanide για ένα από τα πιο επιθετικά κομμάτια του δίσκου.

Όλο το άλμπουμ κυλάει εξαιρετικά με χαρακτηριστικά κομμάτια το My Anchor is The Past και την τρομερή εισαγωγική riffάρα του, το Here Comes the Plague που είναι μάλλον η πιο black/death στιγμή τους, αλλά πάνω από όλα σε αυτό θα βρεις κομμάτια όπως το Finish the False King και το The White Horse που είναι αυθεντικές hardcorίλες για να χτυπηθείς σε κάποιο club show. Οι Soulhound μας προσφέρουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ντεμπούτα στον extreme χώρο με αυτό το άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

zabrahana – whales dream in purple – EP

Είδος: Progressive Metal

Αυτό το EP το περίμενα με ενθουσιασμό και μπορώ να πω ότι με χόρτασε παρά τα είκοσι λεπτά της διάρκειάς του. To συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη ανήκει στο χώρο του progressive, παίζοντας μεν όμορφη και τεχνική μουσική, αλλά ταυτόχρονα μπολιάζοντας τα κομμάτια τους με ιδιαίτερα όμορφες μελωδίες χάρη στις πολύ συναισθηματικές ερμηνείες της τραγουδίστριας τους.

Οι zabrahana γράφουν ένα δίσκο με συνθέσεις που έχουν μια οριακά post δομή με πολύ γεμάτα riffs και αργό ρυθμό που οδηγούν σε πολύ δυναμικές κορυφώσεις. Χτίζουν ένα όμορφο ηχητικό τοπίο και έχουν μια ξεχωριστή ατμοσφαιρικότητα που σου θυμίζει λίγο τα άλμπουμ των Porcupine Tree στα 00s. Είναι το πανέμορφο ρεφρέν του water, τα riffs και η ενορχήστρωση στο snakes, η ηρεμία του whales, οι ρυθμοί στα ντραμς στο perfect που με κάνουν να ανυπομονώ να τους ακούσω σε μια μεγαλύτερης διάρκειας κυκλοφορία. Μέχρι τότε ακούστε τους και αφήστε τους να σας παρασύρουν στο δικό τους ταξίδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στις καλύτερες ελληνικές κυκλοφορίες του 2025! Το τρίτο μέρος έρχεται σε λίγες μέρες και θα κλείσει με ακόμα δώδεκα άλμπουμ που προτείνουμε οπωσδήποτε να ακούσετε!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Σε μια χρονιά που τα άρθρα μου περιορίστηκαν στον εντυπωσιακό αριθμό 1 (ολογράφως ένα), υπήρξαν κάποια που ήθελα να γράψω οπωσδήποτε. Κι αυτά ήταν της αναδρομής στο τι είδα την χρονιά που πέρασε. Επειδή ούτε γω ξέρω πως θα πάει το συγκεκριμένο γράψιμο, πάμε να ξεκινήσουμε κι όπως βγει. Άλλωστε για ταινίες θα μιλήσουμε, πόσο λάθος να πάει;

Πάλι θα σας πρήξω με ντοκιμαντέρ

Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος, λέω να ξεκινήσω αναφέροντας τα ντοκιμαντέρ που είχαν κάτι να μου πουν. Το καθένα για το δικό τους λόγο. Το πρώτο το έκανα σπόιλερ στα προηγούμενα άρθρα, αλλά αφού το είδα το 2025, έπρεπε να αναφερθεί. Μιλάω φυσικά για το Black Box Diaries. Την ιστορία της Shiori Ito, μιας δημοσιογράφου που έκανε έρευνα για την δική της σεξουαλική παρενόχληση. Μια υπόθεση που ανέδειξε τα θέματα που έχει η Ιαπωνία όσον αφορά το δίκαιο και την αντιμετώπιση της κοινωνίας πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ένα ντοκιμαντέρ που βλέποντάς το δεν γίνεται να σε αφήσει ανεπηρέαστο.

Και μιας και ανέφερα μια ιστορία για το πως αντιμεπωπίζει η κοινωνία τις γυναίκες, θα περάσω στο επόμενο ντοκιμαντέρ, το οποίο είναι μάλιστα ελληνικό. Το When Nobody’s Watching αφορά το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα. Σε τι κατάσταση βρίσκεται, τι ελλείψεις υπάρχουν, πως πολλές γυναίκες δεν κατάφεραν καν να φτάσουν στο ανώτερο επίπεδο γιατί κάποιος πατέρας τις έκοψε το όνειρο κι άλλα τέτοια ωραία… Οι ίδιες οι πρωταγωνίστριες μιλάνε για όλα αυτά κι αξίζει τον χρόνο οποιουδήποτε θέλει να λέγεται φίλαθλος.

Πάμε τώρα να μιλήσω για κάτι που δεν το περιμένα. Για crime ντοκιμαντέρ. Είναι ένα είδος που δεν με πολυτρελαίνει είναι η αλήθεια. Πρέπει να έχει κάτι ιδιαίτερο για να με τραβήξει. Ειδικά όταν κάθε χρόνο βγαίνουν με το κιλό. Φέτος, υπήρξε ένα που δεν το άφησα να περάσει. Κι αυτό ήταν το The Perfect Neighbor. Σχεδόν αποκλειστικά μέσα από κάμερες αστυνομικών, βλέπουμε κάτι που είναι καθημερινότητα, μέχρι να φτάσει στον φόνο. Μια μεγάλης ηλικίας γυναίκα ενοχλείται από τα πάντα και με πρόφαση τον φόβο, δεν έχει όριο το που φτάνει. Και λέω πρόφαση γιατί είναι ολοφάνερο ότι ρόλο παίζει ο ρατσισμός σε αυτή την ιστορία. Αν αντέχετε να έχετε νεύρα για μέρες, προτιμήστε το από άλλα αντίστοιχα του είδους.

Θα κλείσω αυτή την ενότητα με κάτι πιο ευχάριστο. Τουλάχιστον, μιλώντας για το αποτέλεσμα, γιατί η αφορμή δεν ξυπνάει ευχάριστες αναμνήσεις. Είμαστε το 2021 και στο πρώτο lockdown λόγω Covid. Δύο άνεργοι ηθοποιοί παίρνουν μια απόφαση. Μια ανεβάσουν στον κόσμο του GTA Online μια παράσταση του Hamlet. Το Grand Theft Hamlet είναι όσο κουλό ακούγεται, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα ενδιαφέρον και διασκεδαστικό. Αν θέλεις να κάνεις τέχνη, τίποτα δεν σε σταματά. Θα βρεις τον τρόπο να το κάνεις.

Πρώτη επαφή με IMAX

Μέσα στο 2025, υπήρξε και μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Να δω ταινία σε IMAX αίθουσα. Άκουγα πολλά, δεν είχα όμως την τύχη να το κάνω. Και φέτος έγινε. Με, νομίζω, την πιο ταιριαστή ταινία για να δεις τι μπορεί να γίνει σε αυτή την τεράστια οθόνη, με αυτό το φοβερό σύστημα ήχου. Το F1. Ναι ήταν λες και βλέπω sequel του Top Gun: Maverick. Ίδια υπόθεση, ίδιος σκηνοθέτης, ίδιο αποτέλεσμα. Να περάσεις τέλεια βλέποντας το. Καθόλου τυχαίο ότι ακούγεται ήδη ότι θα έχει και συνέχεια.

Η δεύτερη και τελευταία μέχρι τώρα εμπειρία μου από IMAX ήταν το πρώτο Superman του James Gunn. Μια ταινία που περιμένα από την στιγμή που ανακοινώθηκε, ανέβηκα στο hype train με το πρώτο τρέιλερ και δεν απογοητεύτηκα όταν επιτέλους την είδα. Βγήκα από την αίθουσα και ένιωθα μετά από καιρό που έβλεπα μια superhero ταινία ότι ο δημιουργός της καταλαβαίνει απόλυτα τον πρωταγωνιστή του. Ότι με κάνει να νιώσω το μήνυμα που κουβαλάει αυτός ο χαρακτήρας. Το οποίο είναι η ελπίδα!

Η απογοήτευση με τους υπερήρωες συνεχίζεται

Μιας και ανέφερα το μεγάλο όνομα της DC, ας πάμε και στην άλλη μεριά των υπερηρώων. H Marvel έβγαλε 3 ταινίες φέτος. Κάποια στιγμή στο σπιτικό μου, τις είδα κι εγώ για να έχω άποψη. Τα πράγματα δεν πήγαν τόσο άσχημα, με μια εξαίρεση. Το νέο Captain America.

Το Captain America: Brave New World θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο αν πρώτον δεν ήταν sequel μιας ξεχασμένης πρακτικά ταινίας (σόρρυ Incredible Hulk), δεύτερον, δεν μας το έκαναν σποίλερ από πολύ νωρίς ότι όντως θα έχουμε κάποιον Hulk μέσα (το μόνο πράγμα που άξιζε μια μυστικό έγινε marketing selling point) και τρίτον, έδειχναν ότι εμπιστεύονται τον Sam Wilson ως Cap. Δυστυχώς, φιλαράκια μου, δεν… Όχι ότι φταίει ο άνθρωπος. Μια χαρά είναι. Αλλά όταν είσαι αγκυστρομένος πάνω από τον Steve, δεν πρόκειται να υπάρξει αλλαγή.

Το τελευταίο Fantastic Four από την άλλη ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Όχι αριστούργημα, όχι απογοήτευση όπως οι προηγούμενες προσπάθειες με αυτή την τετράδα. Ωραία επιλογή setting και ελπίδα ότι κάτι καλό μπορεί να γίνει στο franchise. Η Vanessa Kirby κουβάλησε όσο κανένας άλλος αυτή την ταινία. Φοβερή Sue.

Τρίτη κι ευτυχώς όχι φαρμακερή, το Thunderbolts*. Κλασικό premise βάζουμε όλους τους όχι τόσο κακούς πλέον να τα βγάλουν πέρα με μια αποστολή. Προφανώς αρχικά δεν θα χωνεύονται και στην πορεία θ’αγαπηθούν. Όμως, επειδή όπως και με το Fantastic 4, το κάστινγκ ήταν δυνατό, σε κρατάει μέχρι τέλους. Έχουμε και για πρώτη φορά εμφανίση του Sentry. Που μπορεί να μην πήγαν φουλ dark στην κατεύθυνση της ταινίας με τον χαρακτήρα, αλλά τουλάχιστον άγγιξαν έστω επιφανειακά θέματα όπως η ψυχική υγεία.

Κινηματογραφικές αίθουσες γεμάτες anime

Είμαι στην ευχάριστη θέση να λέω στα 30 μου ότι βλέπω anime στο σινεμά. Όχι μια στο τόσο. Αλλά πλέον όλες οι μεγάλες κυκλοφορίες να έρχονται κι εδώ. Κάτι που για την Ελλάδα ακουγόταν σαν ψέμα. Ειδικά όταν πριν κάτι χρόνια έγραφα για το One Piece Film: Red, δεν περιμένα ότι θα έβλεπα μεταγλωττισμένο μέσα στο 2025 το One Piece Film: Gold.

Κι αν η ταινία του One Piece ήταν πρακτικά rewatch, δεν είναι η μόνη που είδα φέτος. Θα ξεκινήσω από την ελαφρώς απογοητευτική περιπτώση, που ήταν το JUJUTSU KAISEN: Execution -Shibuya Incident x The Culling Game Begins-. Ίσως και υπερβολή η λέξη απογοήτευση, όμως καταλαβαίνω τον κόσμο που θα πει ότι δεν του άρεσε. Γιατί δεν πρόκειται για ταινία. Είναι μια σύνοψη του τελευταίου κεφαλαίου της σειράς μαζί με τα πρώτα επεισόδια του επόμενου. Αν δεν είχες επαφή με το συγκεκριμένο κόσμο, δεν θα κατάλαβες τίποτα. Αν είχες, τότε ζεστάθηκες γι’αυτό που έρχεται.

Θα κλείσω μιλώντας για δύο ταινίες που τις περίμενα από την στιγμή που ανακοινώθηκαν. Και το Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba Infinity Castle αλλά και το Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc πρόκειται για συνέχεις των γνωστών anime σειρών. Το πρώτο μάλιστα είναι η πρώτη ταινία από τις 3 που πρόκειται να βγουν. Το δεύτερο καλύπτει όλο το arc για να μας κάνει να περιμένουμε σαν τρελούς για το επόμενο. Ο λόγος που τα αναφέρω μαζί είναι γιατί βλέπεις τι μπορεί να γίνει όταν μια παραγωγή παίρνει τον χρόνο και τα χρήματα για να δημιουργηθεί. Δημιουργείται ένα αριστούργημα. Και τα δύο δεν τα προτείνω σε κάποιο άτομο που δεν έχει ξαναδεί αυτές τις σειρές, αλλά σίγουρα προτείνω να ξεκινήσει αυτές τις σειρές για να φτάσεις σε αυτές τις ταινίες.

Μέχρι το επόμενο…

Αυτά όσον αφορά το πρώτο μέρος των ταινίων που είδα μέσα στο 2025. Θα ακολουθήσει και δεύτερο μέρος, ίσως λίγο διαφορετικό από αυτό που έκανα συνήθως. Θα δούμε. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα σταματήσουμε να βλέπουμε και να μιλάμε για ταινίες.

The post The Movie Corner: Τι είδα μέσα στο 2025, Μέρος Πρώτο – Ντοκιμαντέρ, υπερηρωικά και anime appeared first on anthem.gr.

Πριν από λίγες μέρες αποχαιρετήσαμε και επίσημα το 2025 και μαζί του μια χρονιά κομβική για το pro wrestling. Η ευκολία με την οποία βλέπουμε στην Ελλάδα πλέον το WWE και τα events του μας έδωσε τεράστια χαρά σε όσους πλέον δε θα ταλαιπωρούμασταν για να παρακολουθήσουμε τη μεγαλύτερη εταιρία πάλης.

Από την άλλη ζήσαμε μια αναβίωση των καλών εποχών του AEW που τα τελευταία δύο χρόνια λειτουργούσε κυρίως με εκλάμψεις. Τα ματς του ήταν πάντα καλά, αλλά οι ιστορίες ήταν οριακά ανύπαρκτες, ωστόσο φέτος υπήρξε μια σημαντική εσωτερική αναδιοργάνωση, έμειναν όσοι παλαιστές ήθελαν πραγματικά να βρίσκονται στην εταιρία και το αποτέλεσμα ήταν να δούμε πολύ καλύτερα και ολοκληρωμένα storylines.

Ήταν επίσης μια χρονιά που τα premium live events και PPVs κυμάνθηκαν σε αρκετά καλό επίπεδο. Το WWE είχε κάποια πιο συμπαγή σόου, καλές κάρτες, αλλά και κάποιες απογοητεύσεις (εσένα κοιτάω Wrestlepalooza), ενώ το AEW είχε τις κλασικές υπερμεγέθεις κάρτες του και οριακά πεντάωρα events, αλλά παρ’ όλα αυτά πέτυχε να είναι όλα σε σχετικά καλό επίπεδο.

Το event της χρονιάς για εμένα είναι το All In που το παρακολούθησα live. Έγινε στην Αμερική αντί για το Wembley και αντιμετωπίστηκε ως μια καλοκαιρινή Wrestlemania από την εταιρία. Ποιοτικά και τα ματς και ο ρυθμός του ήταν πολύ καλός και είχαμε ένα από τα καλύτερα κλεισίματα της χρονιάς. Από την άλλη μεριά ξεχώρισα το Summerslam, το Crown Jewel και φυσικά το Elimination Chamber που μας πρόσφερε το τέλος της δεκαετίας και τον λόγο που είχα μείνει να κοιτάω την οθόνη αποσβολωμένος για πολλή ώρα.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν για το 2025 και πάμε στις επιλογές μου για τα δέκα καλύτερα ματς της χρονιάς!

10. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Bianca Belair – WWE Wrestlemania 41

Αυτό το ματς ήταν πραγματικά ένας καταλύτης για τη φετινή χρονιά. Αν είχε περισσότερο χρόνο, πιστεύω ότι θα μιλούσαμε χαλαρά για αγώνα πεντάδας. Τρεις από τις καλύτερες, αν όχι οι τρεις καλύτερες γυναίκες wrestlers της εταιρίας σε ένα triple threat για τον τίτλο. Η Iyo με την εμπειρία και τα high flying skills, η Bianca με την ωμή δύναμη και η Rhea ως η πιο ολοκληρωμένη performer της γενιάς της.

Από το ξεκίνημα φαινόταν ότι θα είναι ένα απλό showcase, αλλά μια παράσταση από τρεις παλαίστριες που μπορούσαν να σου δείξουν σε τι επίπεδο έχει φτάσει πλέον το γυναικείο wrestling. Το format του triple threat βοήθησε πάρα πολύ, αφού και τα τρία ζευγάρια έχουν φουλ χημεία μεταξύ τους και τα στυλ τους συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Έχει αφήγηση, έχει ρυθμό και ροή και δείχνει πόσο πολύ έχουν εξελιχθεί η Bianca, η Rhea και η Iyo σε μια από τις πολλές παραστάσεις που θα μας δώσουν στο μέλλον.

9. Will Ospreay vs Konosuke Takeshita – AEW Dynamite

Είναι λίγο τρελό πόσα ματς μεταξύ νέων και ταλαντούχων performers πήραμε φέτος. Οι Ospreay και Takeshita, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους και φυσικά έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους. Το ότι αυτό το ματς το είδαμε σε ένα απλό επεισόδιο του Dynamite ως μέρος του Owen Hart Tournament δείχνει και την ποιότητα που υπάρχει στα εβδομαδιαία σόου του AEW.

Υπάρχει το γενικότερο στόρι με τον Takeshita που είναι το poster boy της Don Callis Family να αντιμετωπίζει τον προηγούμενο παλαιστή που κατείχε τη θέση αυτή, αλλά από την άλλη πλευρά το βασικό ζήτημα είναι και για τους δύο είναι πολύ απλά να αποδείξουν πως ο ένας είναι ανώτερος του άλλου. Ματς ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλές κινήσεις ακόμα και στη ράμπα εισόδου και ένα εκρηκτικό φινάλε με γονατιές, Styles Clash, Storm Breaker και φοβερές ανατροπές. Θα έχουν περισσότερο χρόνο στο μέλλον να μας δείξουν τις δυνατότητές τους και σε PPV.

8. Kenny Omega vs Gabe Kidd – AEW/NJPW WrestleDynasty

Λατρεύω όταν ο Omega γυρίζει στην Ιαπωνία για να αντιμετωπίσει έναν νέο παλαιστή, ειδικά όταν δεν είναι Ιάπωνας. Με ενθουσιάζει η ιστορία του έμπειρου και κατασταλαγμένου Kenny που υπήρξε το πρόσωπο του New Japan απέναντι στην αλαζονεία νέων performers που θέλουν να διεκδικήσουν αυτή τη θέση για τον εαυτό τους. Αυτό το ματς έβαλε τον Gabe Kidd στον χάρτη των main eventers.

Δύο τελείως διαφορετικά στυλ μάχης έρχονται σε κόντρα στο πιο ωμό και γρήγορο pace της Ιαπωνίας. Ο Kenny μπήκε μέσα ως ένας ολοκληρωμένος σταρ και ο Gabe Kidd ως ένας διψασμένος νέος που θα ρισκάρει τα πάντα για να αποδείξει ότι ανήκει στην ελίτ. Χτυπήματα πολύ δυνατά και με ουσία, spots εκτελεσμένα με ανατριχιαστική ακρίβεια, ματς που έχει τεχνική, ψυχή και χαρακτήρα. Είναι πάντα ωραίο να βλέπεις αρχές της χρονιάς ένα Match of the Year contender.

7. Will Ospreay vs Swerve Strickland – AEW Dynamite Summer Blockbuster

Είχαν παλέψει και πέρυσι αυτοί οι δύο, αλλά το φετινό τους ματς ήταν αρκετά ανώτερο. Το καλοκαίρι, η κύρια ιστορία στο AEW ήταν ποιος εκ των Hangman, Swerve και Ospreay θα εκθρονίσει τον Jon Moxley και θα πάρει τον μεγάλο τίτλο με την κόντρα των πρώτων δύο να παραμένει έντονη και τον Ospreay να λειτουργεί ως συμφιλιωτής. Στο ματς με τον Swerve υπήρχε περισσότερη ιστορία με τους δύο να αναφέρουν τη φιλία τους και τη σχέση τους που πάει χρόνια πίσω.

Τη στιγμή που μπήκαν στο ring, οι δυο τους αποφάσισαν να κάνουν μια επίδειξη των δυνατοτήτων τους και μάλιστα στον μέγιστο βαθμό αφού το ματς τελείωσε ως ισοπαλία μετά από μισή ώρα. Ο τρόπος που συνδυάζουν αυτοί οι δύο την ταχύτητα και την αθλητικότητά τους είναι εξαιρετικός. Υπάρχουν spots όπως το Hidden Blade έξω από το ring που εντυπωσιάζουν, υπάρχουν χτυπήματα της ιαπωνικής σχολής και φυσικά εξαιρετικά kick outs που οδηγούν στην ισοπαλία. Αυτοί οι δύο είχαν ένα πολύ καλό 2025 και ματς όπως αυτό το πιστοποιούν.

6. Toni Storm vs Mariah May – AEW Revolution

Αυτό το ματς ήταν το επιστέγασμα της ίσως καλύτερης ιστορίας μεταξύ γυναικών των τελευταίων χρόνων. Η επιστροφή της Toni Storm με τον προηγούμενο χαρακτήρα της, το εξαιρετικό της παίξιμο και η συμπεριφορά της απέναντι στη Mariah που της πήρε τον τίτλο λίγους μήνες πριν, το σοκαριστικό segment με την αποκάλυψη ότι πάντα ήταν η Timeless Toni πίσω από τον χαρακτήρα και φυσικά η νίκη της στην Αυστραλία μας οδηγούν στο Hollywood Ending.

Ήταν μια κόντρα που όλες οι χαρακτηριστικές της στιγμές είχαν μέσα αίμα και οι δύο παλαίστριες φροντίζουν να το θυμάσαι αυτό εξαρχής. Είναι ένα ματς με σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, ένας αγώνας που γυρίζει συνεχώς στα πιο σημαντικά σημεία της κόντρας, έχει πάρα πολλή ένταση και πολύ βίαια spots. Από άποψη storytelling είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Σπάνια οι μεγάλες κόντρες μπορούν να έχουν τόσο σπουδαία φινάλε και αυτό είναι ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει. Και δυστυχώς όσοι επιχειρήσουν να αντιγράψουν την ίδια συνταγή, δύσκολα θα βρουν τη μαγεία που υπάρχει εδώ.

5. John Cena vs AJ Styles – WWE Crown Jewel Perth

Το ήθελε πολύ ο Cena αυτό το ματς, το ήθελε ο Styles, το αποζητούσαμε και εμείς ως κοινό. Μετά λοιπόν και από την απαίτηση του πρώτου, δύο παλαιστές που μας έχουν χαρίσει παρέα μερικά από τα καλύτερα ματς της καριέρας τους συναντήθηκαν στην Αυστραλία και έδωσαν μια πραγματική παράσταση. Δεν υπάρχει ουσιαστικά ιστορία, μιας και οι δύο έχουν το ρόλο του καλού.

Ωστόσο είναι μια τελευταία συνάντηση μεταξύ του poster boy του Sports Entertainment και του καλύτερου παλαιστή στην ιστορία του TNA και του απόλυτου αφεντικού του Bullet Club. Έτσι θέλησε ο Cena να προλογιστεί ο μεγάλος του αντίπαλος. Ίσως κάποιους να τους ξενέρωσε η εκτεταμένη χρήση κινήσεων άλλων παλαιστών, αλλά αυτό το ματς δεν ήταν ένας απλός αγώνας για το ποιος είναι ο καλύτερος.

Είναι κάτι σαν ταινία που χωρίζεται σε σκηνές. Έχεις τους δύο να μας θυμίζουν τα παλιότερα ματς τους και μετά το σκηνικό γυρίζει στην παρουσίαση της καριέρας τους. Μας θυμίζουν παλιούς τους αντιπάλους, αποτίουν ένα φόρο τιμής σε μεγάλες προσωπικότητες του wrestling και ουσιαστικά δημιουργούν ένα love letter στους οπαδούς του σπορ, τόσο στους πιο mainstream όσο και στους πιο hardcore. Αγώνας με τεράστια σημασία.

4. Will Ospreay vs Hangman Page – AEW Double or Nothing

To AEW έκανε εξαιρετικά τουρνουά φέτος (γρήγορο shout out στο φανταστικό C2 που αν γινόταν νωρίτερα μέσα στη χρονιά θα είχε σίγουρα 3-4 θέσεις στο αφιέρωμα) και αυτός ο τελικός του Owen Hart Cup Final είναι μακράν ο καλύτερος του βραχύβιου θεσμού μέχρι τώρα. Το διακύβευμα είναι ένας αγώνας τίτλου στο All In, το μεγαλύτερο event της χρονιάς και αντιμέτωποι έρχονται δύο παλαιστές όπου κανένας δεν έχει ρόλο κακού.

Από τη μία η νεανική ορμή και ο ενθουσιασμός του Ospreay που θέλει να κερδίσει τον μεγάλο τίτλο και από την άλλη πλευρά ο Hangman, ο καλύτερος χαρακτήρας της εταιρίας, το παιδί που υπήρξε χαμογελαστό και μεθυσμένο, που κέρδισε τον μεγάλο τίτλο και τον έχασε, έχασε επίσης τη χαρά του, είχε μια κόντρα με τον Swerve που τον χάραξε για πάντα και αναζητάει τη λύτρωση μέσα από το να ξεπερνάει τα τραύματά του σε κάθε ματς.

Όταν αυτοί οι δύο χαρακτήρες με αυτό το background και κυρίως αυτές τις ικανότητες, έρχονται αντιμέτωποι στο ring, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο εκτός από επικό. Ο Hangman ακολουθεί τον φρενήρη ρυθμό του Άγγλου, το ματς πηγαίνει παντού γύρω από το ring, ενώ ξεχωρίζουν το staredown τους πριν ορμήσουν ο ένας στον άλλον για να επιχειρήσουν finisher, η εξάντληση του Hangman στο Hidden Blade και ο τέλειος συγχρονισμός τους. Τρομερές στιγμές.

3. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Naomi – WWE Evolution

Αυτό το ματς είναι τόσο καλό που είναι κρίμα ότι μελλοντικά όλοι θα το θυμούνται μόνο για την εξαιρετική ανατροπή στο τέλος και όχι για την ποιότητά του. Ε αυτή η λίστα είπε να κάνει λίγο τη διαφορά. Το φετινό Evolution ήταν εξαιρετικό και φυσικά ένας ακόμη λόγος που το WWE πρέπει να δίνει πιο συχνά το spotlight του στις γυναίκες της εταιρίας.

Προφανώς η εισβολή και το cash in της Naomi που δεν περιμέναμε ήταν μια εξαιρετική έκπληξη και επιστέγασμα του πολύ καλού heel turn της. Επίσης ανανέωσε προσωρινά το women’s division του Raw. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μέχρι εκείνο το σημείο, η Rhea και η Iyo δίνουν μακράν το καλύτερο ματς γυναικών για όλο το 2025.

Οι δύο φίλες, αν και έχουν διαφορετικό σωματότυπο, βρίσκουν τρομερή χημεία στο ring και το high flying στυλ της μίας με τη δύναμη της άλλης δένουν σε σημείο που όλο αυτό μοιάζει αψεγάδιαστο. Έχει μια τρομερή ροή γενικά και κάνει το ματς να μοιάζει μεγαλύτερο σε διάρκεια λόγω όλων αυτών των spots που βλέπεις να εξελίσσονται μπροστά σου. Ε βάλε και την ανατροπή με τη Naomi και τότε παίρνεις ένα διαμαντάκι. Iyo και Rhea πρέπει να παλέψουν πολλές φορές ακόμα.

2. Hangman Page vs Jon Moxley – AEW All In

Αν στο μυαλό μου υπάρχουν δύο wrestlers της χρονιάς, αυτοί είναι οι Hangman Page και Jon Moxley. Ο λόγος είναι γιατί και οι δύο είχαν ένα τεράστιο redemption arc και όπως στο παρελθόν με τον Cody Rhodes, τα εκτιμώ πάρα πολύ αυτά. Στο event της χρονιάς για μένα, το All In του AEW οι δύο αυτοί παλαιστές συναντήθηκαν και μας πρόσφεραν κάτι σπουδαίο.

Από τη μία ο απόλυτος κακός, ο άνθρωπος που κλείδωσε το μεγάλο πρωτάθλημα της εταιρίας σε μια βαλίτσα και ζήτησε από τους πάντες να ανταποκριθούν στο επίπεδο του. Και από την άλλη ο άνθρωπος που από τότε που έχασε το πρωτάθλημα, πέρασε μια προσωπική Οδύσσεια. Ο άνθρωπος που έχασε τα πάντα και προσπάθησε να τα διεκδικήσει ξανά, φτάνοντας όμως σε όλο και πιο ακραίο σημείο.

Εκείνο το βράδυ ο Hangman μπήκε και διάλεξε τη βία απέναντι σε έναν άνθρωπο που ζει για ματς με αίμα. Όχι μόνο αρνείται να χάσει, αλλά πρέπει να προσπεράσει μια ολόκληρη αντίπαλη φατρία πριν τελικά έρθει η λύτρωση με τη μορφή του Bryan Danielson και του Swerve Strickland, του μεγάλου του αντιπάλου για να τον βοηθήσουν. Η σκηνή που βγάζει τον τίτλο από τη βαλίτσα και το βλέμμα του Swerve είναι η πιο όμορφη της χρονιάς. Και όλο αυτό σε ένα ματς με καρφιά, τραπέζια, γυαλιά και αλυσίδες που αποτύπωσαν πόσες δυσκολίες έπρεπε να περάσει ο ήρωας της ιστορίας μας για να φτάσει εκεί. Σπουδαία ιστορία, ακόμα πιο σπουδαίος αγώνας.

1. Kyle Fletcher vs Will Ospreay – AEW Revolution

Η ιστορία των δύο πρώην φίλων και μελών της United Empire που ξεκίνησε στα τέλη του 2024 θεωρώ πως είναι μια από τις πιο υποτιμημένες σε όλο το wrestling. Μετά τις ματσάρες του σε Full Gear και World’s End η κόντρα των δύο συνεχίστηκε με τη συμμαχία του Ospreay με τον Omega εναντίον της Don Callis Family και ολοκληρώθηκε στο φετινό Revolution σε ένα ματς σε κλουβί.

Τι ακριβώς να πω για αυτόν τον αγώνα; Οι δύο highflyers όχι απλά δεν περιορίστηκαν με το steel cage, αλλά αντίθετα βρήκαν τρόπους να εκμεταλλευτούν το stipulation και να μας προσφέρουν ίσως το καλύτερο ματς που έχουμε δει με αυτό. Υπάρχουν πλάνα από την έναρξη με τους δύο τους να στέκονται στις άκρες του κλουβιού και να κοιτάζονται αποφασισμένοι που προμηνύουν τι θα επακολουθήσει.

Είναι ένα ματς που ισορροπεί ανάμεσα στη βία και την τεχνική και κάποια spots όπως το Spanish Fly από την κορυφή του κελιού θεωρείς ότι μόνο αυτοί οι δύο μπορούν να τα εκτελέσουν, καθώς είναι οι πιο ταλαντούχοι της γενιάς τους. Ίσως πολλοί να μην το τοποθετούν τόσο ψηλά, όμως το τέλος αυτού του ματς με τον Fletcher να φωνάζει στον Ospreay ότι τον μισεί και τον Άγγλο να τον αποτελειώνει δείχνει γιατί ήταν το κορυφαίο της χρονιάς. Γιατί είχε ποιότητα, εξαιρετική εκτέλεση και φανταστική ιστορία. Θα το θυμόμαστε για χρόνια.

Αυτό ήταν και το τελευταίο μέρος του αφιερώματος στους καλύτερους αγώνες πάλης του 2025. Μπορείτε να μου στείλετε τη γνώμη σας και τα σχόλιά σας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για του χρόνου.

The post Ranking: Τα 10 καλύτερα wrestling matches του 2025 appeared first on anthem.gr.

Καλησπέρα σε όλους τους φίλους του anthem.gr, αυτό είναι το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας στην ελληνική μουσική σκηνή και όσα έγιναν φέτος. Σε αυτό θα δούμε τους πρωτοεμφανιζόμενους που ξεχώρισα καθώς και τις απώλειες που είχαμε φέτος. Μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος του αφιερώματος εδώ.

Ποιοι πρωτοεμφανιζόμενοι ξεχώρισαν;

Papazo (Βασίλης Παπαζώτος)

Για μένα ο Papazo, ή αλλιώς ο Βασίλης Παπαζώτος, είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που πραγματικά μου έμειναν μέσα στη χρονιά. Όχι μόνο για τη φωνή του ή τα τραγούδια του, αλλά κυρίως για τον τρόπο που κατάφερε να στήσει έναν δικό του μικρό κόσμο, σχεδόν μαγικό, πάνω στο μπαλκόνι του στον Λυκαβηττό. Κάθε φορά, με ένα λιτό setup χωρίς φανφάρες, φέρνει τον κόσμο πιο κοντά στη μουσική μέσα από ζωντανές εκτελέσεις και διασκευές που βρίσκουν αμέσως τον δρόμο τους στα social media και μοιάζουν απίστευτα ζωντανές.Το «Μπαλκόνι του Papazo» δεν το βλέπω απλώς σαν ένα viral project της εποχής. Είναι περισσότερο μια γιορτή, ένα ανοιχτό κάλεσμα στη μουσική και στη συνύπαρξη, που μεγαλώνει όσο περνά ο καιρός. Το γεγονός ότι από εκεί έχουν περάσει καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Πλούταρχος, η Ηρώ και ο Κωστής Μαραβέγιας, λέει πολλά από μόνο του και δείχνει πως έχει δημιουργηθεί ένα όμορφο, ζωντανό δίκτυο συνεργασιών χωρίς ίχνος επιτήδευσης.

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο, όμως, είναι πως όλη αυτή η αναγνώριση, ακόμα και η βράβευσή του στα MAD ως Πρωτοεμφανιζόμενος Καλλιτέχνης, που προσωπικά τη θεωρώ από τις πιο δίκαιες επιλογές που έχουν γίνει ποτέ στη συγκεκριμένη κατηγορία, δεν φαίνεται να τον έχει αλλάξει καθόλου. Παραμένει ο ίδιος άνθρωπος, με χιούμορ, ειλικρίνεια και μια ζεστασιά που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είσαι απλός θεατής, αλλά μέρος της διαδικασίας. Ίσως γι’ αυτό τον θεωρώ σήμερα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και ξεχωριστές παρουσίες στην ελληνική μουσική σκηνή.

Τους τελευταίους μήνες αυτή τη ζεστασιά την έχει μεταφέρει και στο Green Park, στο Πεδίον του Άρεως, μαζί με μια πολύ όμορφη παρέα μουσικών. Είναι από εκείνες τις εμφανίσεις που πας χωρίς μεγάλες προσδοκίες και φεύγεις γεμάτος, σίγουρος ότι άξιζε τον χρόνο σου.

Χρήστος Βέργος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1999 και τα πρώτα του βήματα στη μουσική τα έκανε το 2020, έχοντας για στούντιο ένα γκαράζ στην Πετρούπολη. Εκεί άρχισε να ηχογραφεί και να κυκλοφορεί τα πρώτα του κομμάτια, με έναν τρόπο απλό και σχεδόν αυθόρμητο. Λίγους μήνες αργότερα, ένα από αυτά βρήκε τον δρόμο του μέχρι τη μουσική εκπομπή «Μουσικό Κουτί» της ΕΡΤ, κάτι που του έδωσε τη δυνατότητα να ακουστεί από περισσότερο κόσμο. Από εκεί και μετά η πορεία του πήρε πιο σταθερή μορφή, με τρεις προσωπικούς δίσκους, το «Ξύπνησα Νύχτα», το «Ψάχνω» και το «Κίτρινο Φως», που κυκλοφόρησαν το 2021, το 2023 και το 2025 αντίστοιχα.

Εγώ, πάντως, τον γνώρισα τελείως τυχαία το καλοκαίρι, μέσα από ένα βίντεο στο TikTok, με αφορμή τη μεγάλη επιτυχία του «Θα μείνω». Μια γλυκιά μπαλάντα που σε παίρνει μαζί της από την πρώτη κιόλας νότα. Η φωνή του, αισθαντική αλλά χωρίς ίχνος υπερβολής, με κέρδισε σχεδόν αμέσως. Δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω από λίγα δευτερόλεπτα και μια λιτή, δωρική ερμηνεία για να καταλάβω ότι εδώ υπάρχει κάτι ξεχωριστό. Από εκείνες τις φωνές που στη μουσική τις λες «φωνές έμπνευσης», γιατί έχουν αυτό το ανεξήγητο στοιχείο που το ακούς, το αναγνωρίζεις και το νιώθεις χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μετά από αυτό μπήκα και άκουσα ολόκληρη τη δισκογραφία του. Τρεις δίσκοι, ο καθένας με το δικό του ηχόχρωμα και τη δική του ταυτότητα. Ροκ στοιχεία, μπαλάντες, funk και folk επιρροές, όλα δεμένα όμορφα μεταξύ τους, με μελωδίες που κυλάνε φυσικά. Η ερμηνεία του Χρήστου, σε συνδυασμό με έναν στίχο γεμάτο προβληματισμό και συναίσθημα, συνθέτουν ένα μουσικό ταξίδι που δύσκολα σε αφήνει αδιάφορο. Ένα ταξίδι που έκανα κι εγώ και από τότε κέρδισε έναν ακόμα ακροατή, ενώ εγώ έναν καλλιτέχνη που μπήκε για τα καλά στη λίστα μου στο Spotify και σίγουρα στα live που θα θέλω να παρακολουθώ. Αν μου επιτρέπεται μια προτροπή, αξίζει να κάνετε κι εσείς αυτό το ταξίδι, γιατί δύσκολα θα βγείτε χαμένοι.

Υ.Γ. Το «Θα μείνω» στάθηκε και η αφορμή να ξαναγράψω στίχο μετά από αρκετούς μήνες. Με αυτό το τραγούδι να παίζει από κάτω και κοιτώντας μια φωτογραφία που μου έστειλε ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο, με φόντο μια πόλη φωτισμένη όμορφα μέσα στη νύχτα. Με ταξίδεψε τόσο, που το χέρι μου άρχισε να γράφει σχεδόν μόνο του. Και μόνο αυτό, για μένα, λέει πάρα πολλά.

Συναυλίες που ξεχώρισα

1) Green Day, 6 Ιουλίου, EJEKT Festival, ΟΑΚΑ

2) London Grammar, 11 Ιουλίου, Release Athens 2025, Πλατεία Νερού

3) Cypress Hill, Kneecap, 13 Ιουλίου, Rockwave Festival, Terra Vibe, Μαλακάσα

4) Alice Cooper, 11 Ιουλίου, Rockwave Festival, Terra Vibe, Μαλακάσα

5) Kylie Minogue, 18 Ιουλίου, Release Athens 2025, Πλατεία Νερού

6) Gojira, 19 Ιουλίου, Release Athens 2025, Πλατεία Νερού

7) Dream Theater, 23 Ιουλίου, Release Athens 2025, Πλατεία Νερού

8) Robbie Williams, 2 Οκτωβρίου, Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο)

9) Άννα Βίσση, 13 & 14 Σεπτεμβρίου 2025, Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο)

10) Αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, Τετάρτη 25 Ιουνίου 2025, Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο)

Οι μουσικές απώλειες της χρονιάς 

Μανώλης Λιδάκης

Ο Μανώλης Λιδάκης, κατά κόσμον Εμμανουήλ Σπυρλιδάκης, γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1960 στο Ηράκλειο της Κρήτης και υπήρξε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και ιδιαίτερες φωνές του έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού. Από πολύ μικρή ηλικία μπήκε στον κόσμο της μουσικής, δείχνοντας νωρίς πως δεν χωρούσε εύκολα σε καλούπια, τόσο ως ερμηνευτής όσο και ως καλλιτεχνική παρουσία.

Από τα πρώτα του βήματα φάνηκε το εύρος του ρεπερτορίου του και η άνεση με την οποία κινούνταν ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά είδη. Συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς της ελληνικής σκηνής και κατάφερε να αφήσει το προσωπικό του αποτύπωμα σε κάθε τραγούδι που ερμήνευσε, με μια φωνή βαθιά, μελαγχολική και ταυτόχρονα ανθρώπινη, που έμοιαζε να κουβαλά εμπειρίες και συναισθήματα.

Η πορεία του κράτησε δεκαετίες και περιλάμβανε δίσκους, ζωντανές εμφανίσεις και συμμετοχές σε τηλεοπτικές εκπομπές, μέσα από τις οποίες τον γνώρισε και τον αγάπησε ένα πολύ ευρύ κοινό. Δεν ήταν ποτέ απλώς ένας τραγουδιστής της εποχής του, αλλά μια σταθερή παρουσία που συνόδευσε διαφορετικές γενιές ακροατών.

Ο θάνατός του στις 26 Φεβρουαρίου 2025, λίγες μόλις ημέρες πριν συμπληρώσει τα 65 του χρόνια, άφησε ένα έντονο κενό. Πίσω του μένει μια πλούσια δισκογραφία και μια φωνή που θα συνεχίσει να συγκινεί, να θυμίζει και να συνοδεύει στιγμές, όπως κάνουν μόνο οι πραγματικά αγαπημένοι καλλιτέχνες.

Kαιτυ Γκρέΰ

Η Καίτη Γκρέυ, με πραγματικό όνομα Αγγελική Καλαϊτζή και γεννημένη ως Αθανασία Γκιζίλη, υπήρξε μια μορφή που δύσκολα χωρά σε απλές περιγραφές. Μια φωνή-σύμβολο του ελληνικού λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού, βαθιά δεμένη με μια ολόκληρη εποχή. Γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1924 στους Μυτιληνιούς της Σάμου και από νωρίς φάνηκε πως κουβαλούσε μέσα της μια ένταση και μια αλήθεια που δεν περνούσαν απαρατήρητες.Η πορεία της δεν ξεκίνησε κατευθείαν από το τραγούδι, αφού αρχικά δοκίμασε τις δυνάμεις της ως ηθοποιός. Πολύ σύντομα, όμως, η φωνή της βρήκε τον φυσικό της χώρο και εκεί άρχισε να γράφεται η ιστορία. Στο τραγούδι γνώρισε τεράστια επιτυχία και έγινε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες παρουσίες της σκηνής, με μια ερμηνεία γεμάτη πάθος, δύναμη και βιωμένο συναίσθημα.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της ηχογράφησε περισσότερα από 1.500 τραγούδια και συνεργάστηκε με κορυφαίους συνθέτες και τραγουδιστές της εποχής της. Τη δεκαετία του ’50 και του ’60 υπήρξε από τις πιο αγαπημένες και ακριβοπληρωμένες φωνές, με τραγούδια που ακούστηκαν ξανά και ξανά και πέρασαν σχεδόν αυτόματα στη συλλογική μνήμη. Η παρουσία της δεν ήταν απλώς επιτυχημένη, ήταν καθοριστική για το λαϊκό τραγούδι.Η Καίτη Γκρέυ έφυγε από τη ζωή στις 19 Ιανουαρίου 2025, σε ηλικία 100 ετών, κλείνοντας έναν κύκλο ζωής γεμάτο δημιουργία και προσφορά στον ελληνικό πολιτισμό. Άφησε πίσω της μια βαριά κληρονομιά, τραγούδια που συνεχίζουν να συγκινούν και μια φωνή που δύσκολα θα ξεχαστεί, όσο κι αν περνούν τα χρόνια.

Διονύσης Σαββόπουλος

Ο Διονύσης Σαββόπουλος υπήρξε ένας από τους πιο καθοριστικούς τραγουδοποιούς της σύγχρονης ελληνικής μουσικής και το όνομά του συνδέθηκε όσο λίγα με ολόκληρες εποχές. Γεννημένος στις 2 Δεκεμβρίου 1944 στη Θεσσαλονίκη, κατάφερε από νωρίς να διαμορφώσει μια προσωπική γλώσσα έκφρασης, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, που μιλούσε κατευθείαν στον ακροατή και δεν φοβόταν να πάρει θέση.

Η μουσική του κινήθηκε με άνεση ανάμεσα στο ροκ, το λαϊκό και το ρεμπέτικο, χωρίς ποτέ να εγκλωβίζεται σε ένα είδος. Αυτό που τον ξεχώρισε, όμως, ήταν ο τρόπος με τον οποίο έντυνε αυτές τις μουσικές με πολιτικά, ποιητικά και βαθιά υπαρξιακά κείμενα. Τα τραγούδια του έγιναν φωνή αντίστασης και σχολιασμού, ιδιαίτερα στα δύσκολα χρόνια της μεταπολεμικής περιόδου και της μεταδικτατορικής Ελλάδας, συνοδεύοντας γενιές που αναζητούσαν νόημα, ταυτότητα και ελευθερία.

Με δεκάδες δισκογραφικές δουλειές και αμέτρητες συναυλίες σε όλη τη χώρα, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική κουλτούρα. Δεν ήταν απλώς ένας καλλιτέχνης με επιτυχίες, αλλά ένας δημιουργός που επηρέασε τον τρόπο που ακούμε, σκεφτόμαστε και συζητάμε τη μουσική. Τα τραγούδια του συνέχισαν να ακούγονται, να ερμηνεύονται ξανά και να αποκτούν νέο νόημα με το πέρασμα του χρόνου.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 21 Οκτωβρίου 2025, σε ηλικία 80 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα έργο ζωντανό και ανήσυχο, όπως ήταν και ο ίδιος. Ένα έργο που δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν, αλλά συνεχίζει να εμπνέει, να προβληματίζει και να συνοδεύει όσους έχουν ανάγκη τη μουσική ως τρόπο έκφρασης και στάσης ζωής.

Αχιλλέας Θεοφίλου

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Μυτιλήνη το 1940, ο Αχιλλέας Θεοφίλου κουβαλούσε από νωρίς μια ανήσυχη ματιά για τον κόσμο, που τον οδήγησε να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στη Γενεύη και Κοινωνιολογία στο Παρίσι, στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας στην Ελλάδα. Οι σπουδές αυτές δεν ήταν απλώς ένα τυπικό βιογραφικό στοιχείο, αλλά κομμάτι της ευρύτερης σκέψης και της ευαισθησίας με την οποία αργότερα προσέγγισε τη μουσική και τους ανθρώπους της.

Το 1970 επέστρεψε στην Αθήνα και ξεκίνησε να εργάζεται στη Minos EMI, σε μια περίοδο που η ελληνική δισκογραφία βρισκόταν σε έντονη δημιουργική άνθηση. Εκεί εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο σημαντικούς και ουσιαστικούς παραγωγούς της ελληνικής μουσικής σκηνής, με καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση ήχων, καλλιτεχνικών ταυτοτήτων και ολόκληρων δισκογραφικών εποχών. Η ματιά του δεν ήταν ποτέ στενά εμπορική, αλλά βαθιά ανθρώπινη και καλλιτεχνική.

Στην πορεία του συνεργάστηκε με μερικούς από τους σπουδαιότερους Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Αντώνης Βαρδής, ο Γιάννης Πάριος, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Νίκος Ξυλούρης, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Λοΐζος. Ιδιαίτερα με τον Μάνο Λοΐζο τους συνέδεε μια βαθιά, σχεδόν αδελφική φιλία, που ξεπερνούσε τα στενά όρια της επαγγελματικής συνεργασίας. Το αποτύπωμά του, ωστόσο, απλώνεται πολύ πιο πλατιά, αγγίζοντας ονόματα όπως η Χαρούλα Αλεξίου, ο Στράτος Διονυσίου, η Ρίτα Σακελλαρίου, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Άννα Βίσση, ο Γιάννης Σπανός, ο Δήμος Μούτσης, ο Απόστολος Καλδάρας και ο Βασίλης Τσιτσάνης, μεταξύ πολλών άλλων.

Η ζωή του συνδέθηκε και προσωπικά με τη Χαρούλα Αλεξίου, με την οποία υπήρξαν παντρεμένοι και μαζί υιοθέτησαν ένα παιδί, τον Μάνο, που πήρε το όνομά του από τον Μάνο Λοΐζο. Παρότι ο γάμος τους δεν κράτησε, οι σχέσεις τους παρέμειναν εξαιρετικές, με σεβασμό και εκτίμηση που άντεξαν στον χρόνο, κάτι σπάνιο και ενδεικτικό του χαρακτήρα του.Ο Αχιλλέας Θεοφίλου έφυγε από τη ζωή στις 20 Μαΐου 2025, σε ηλικία 85 ετών. Πίσω του άφησε όχι μόνο μια τεράστια παρακαταθήκη στη δισκογραφία, αλλά και την αίσθηση ότι υπήρξε ένας άνθρωπος που στάθηκε δίπλα στους καλλιτέχνες, πίστεψε στη μουσική τους και βοήθησε να γεννηθούν έργα που ακόμα μας συντροφεύουν.

Πετρολούκας Χαλκιάς

Ο Πετρολούκας Χαλκιάς γεννήθηκε το 1934 στο Δελβινάκι Ιωαννίνων και από πολύ νωρίς η ζωή του ταυτίστηκε με τον ήχο του κλαρίνου. Ξεκίνησε να ασχολείται με το όργανο μόλις στα 11 του χρόνια, κόντρα μάλιστα στην αρχική άρνηση του πατέρα του, Περικλή, ο οποίος ήταν ήδη ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς της περιοχής. Μαθήτευσε δίπλα στον Φίλιππα Ρούντα, τον θρυλικό «καλύτερο κλαρίνο του Ζαγορίου», που διέκρινε αμέσως το ταλέντο του και στάθηκε καθοριστικός στα πρώτα του βήματα. Με τη δική του στήριξη έκανε και την πρώτη του δημόσια εμφάνιση, σε μια ηλικία που για άλλους είναι απλώς παιδική.

Λίγο αργότερα βρέθηκε στην Αθήνα, όπου έπαιξε δίπλα στον πατέρα του και πραγματοποίησε την πρώτη του ραδιοφωνική εμφάνιση, ανοίγοντας σιγά σιγά τον δρόμο για μια πορεία που έμελλε να ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα. Το 1960 μετανάστευσε στην Αμερική, όπου έζησε για περίπου είκοσι χρόνια και αφιερώθηκε στο να διαδώσει την ελληνική παραδοσιακή μουσική, κρατώντας ζωντανό τον ήχο της Ηπείρου στις κοινότητες των Ελλήνων της διασποράς αλλά και πέρα από αυτές.

Το 1979 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Από εκεί και μετά η παρουσία του ήταν συνεχής και ουσιαστική, με εμφανίσεις σε γνωστά μουσικά κέντρα, συναυλίες σε όλη τη χώρα, συμμετοχές σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά και σε ηχογραφήσεις και δίσκους με σπουδαίους καλλιτέχνες. Το παίξιμό του, βαθιά βιωματικό και γεμάτο συναίσθημα, τον καθιέρωσε ως μία από τις σημαντικότερες μορφές της παραδοσιακής μουσικής.

Ο Πετρολούκας Χαλκιάς έφυγε από τη ζωή στις 15 Ιουνίου 2025, σε ηλικία 90 ετών. Άφησε πίσω του έναν ήχο αναγνωρίσιμο από την πρώτη νότα και μια παρακαταθήκη που συνεχίζει να συγκινεί και να διδάσκει, θυμίζοντας πως η παράδοση δεν είναι κάτι στατικό, αλλά κάτι που ζει και αναπνέει μέσα από ανθρώπους σαν κι αυτόν.

Στέλλα Γκρέκα

Ήταν η μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιός στην Ελλάδα και μια μορφή που συνδύασε τη δόξα με τη σπάνια τύχη της μακροημέρευσης. Η Στέλλα Γκρέκα γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1922 και, παρότι εμφανίστηκε κατά διαστήματα στον κινηματογράφο και στο θέατρο ως ηθοποιός, η διαδρομή που τελικά τη σημάδεψε ήταν εκείνη του τραγουδιού. Μια πορεία σύντομη σε διάρκεια, αλλά έντονη και απολύτως χαρακτηριστική της εποχής της.

Μεγάλωσε μέσα σε μια φτωχή οικογένεια με εννέα παιδιά. Ο πατέρας της ήταν σκηνογράφος και, χάρη στις επαφές του, βρισκόταν κοντά σε σημαντικούς ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου, όπως ο Παντελής Χορν. Η ίδια εμφανίστηκε πολύ νωρίς στη μουσική σκηνή της Αθήνας και ήδη από την ηλικία των οκτώ ετών ο αθηναϊκός Τύπος είχε αρχίσει να γράφει για εκείνη, αναγνωρίζοντας μια ξεχωριστή παρουσία με ιδιαίτερη φωνή και χάρη.

Το 1942 παντρεύτηκε τον ποιητή και σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκο, ο οποίος της έδωσε και το καλλιτεχνικό της όνομα, Στέλλα Γκρέκα, αφού η ίδια δεν επιθυμούσε να εμφανίζεται ως Στέλλα Λάσκου. Στα χρόνια που ακολούθησαν ηχογράφησε τραγούδια που έμειναν κλασικά, συνεργαζόμενη με σπουδαίους δημιουργούς. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα «Πάμε στο άγνωστο», «Χθες το βράδυ», «Γύρισε», «Τι κι αν χαθείς» και «Το τραγούδι της Μαρίνας». Παράλληλα, πήρε και αποφάσεις που αργότερα η ίδια παραδέχτηκε πως μετάνιωσε. Αρνήθηκε να ηχογραφήσει το «Δυο πράσινα μάτια» το 1945, θεωρώντας τους στίχους του Κώστα Κιούση αφελείς, καθώς και το «Λίγες καρδιές αγαπούνε» το 1946. Το τελευταίο δόθηκε τελικά στον τότε άγνωστο Τώνη Μαρούδα από τον Μιχάλη Σουγιούλ και έγινε η πρώτη μεγάλη του επιτυχία.

Η δισκογραφική της παρουσία περιορίστηκε ουσιαστικά στη διετία 1946-1947. Την ίδια περίοδο τραγουδούσε και στο ραδιόφωνο, με τη συνοδεία του Κώστα Γιαννίδη, και λέγεται πως η φωνή της είχε γοητεύσει ακόμα και τον βασιλιά Παύλο. Παράλληλα, ο Ορέστης Λάσκος την έπεισε να ασχοληθεί και με τον κινηματογράφο, ξεκινώντας με την ταινία «Ραγισμένες καρδιές» το 1945. Αρχικά, η Γκρέκα προοριζόταν να πρωταγωνιστήσει στα «Χειροκροτήματα» του Γιώργου Τζαβέλλα, δίπλα στον Αττίκ και τον Δημήτρη Χορν, όμως τελικά ακολούθησε την επιλογή του συζύγου της και συμμετείχε στο δικό του φιλμ.

Στη συνέχεια εμφανίστηκε στην ταινία «Πρόσωπα λησμονημένα» του Τζαβέλλα το 1946, πλάι σε μεγάλες μορφές του θεάτρου και του κινηματογράφου όπως ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Γιώργος Παππάς και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Παρά το ισχυρό καστ, ο ίδιος ο σκηνοθέτης χαρακτήρισε αργότερα την ταινία ως τη μεγαλύτερη αποτυχία του. Η κινηματογραφική της διαδρομή ολοκληρώθηκε με την ταινία «Μαρίνα», όπου ανέλαβε ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο. Το φιλμ, σε σενάριο των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου και σκηνοθεσία του πρώτου, ήταν παραγωγή του Φιλοποίμενα Φίνου και προβλήθηκε τον Μάρτιο του 1947. Στο πλευρό της βρέθηκαν ο Δημήτρης Μυράτ και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, σε ένα απλό ρομάντζο που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, κυρίως χάρη στη σκηνοθετική ματιά του Αλέκου Σακελλάριου.

Η Στέλλα Γκρέκα έζησε μια ζωή γεμάτη τέχνη, επιλογές, επιτυχίες και χαμένες ευκαιρίες, αφήνοντας πίσω της μια χαρακτηριστική εικόνα μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής όπου η λάμψη μπορούσε να είναι σύντομη, αλλά αρκούσε για να γίνει διαχρονική.

Τι γεύση μου άφησε μουσικά το 2025;

Το 2025 μου άφησε μια γεύση γλυκόπικρη αλλά έντονη, σαν εκείνα τα τραγούδια που δεν σε κερδίζουν με την πρώτη αλλά σε ακολουθούν για μέρες. Δεν ήταν χρονιά εντυπωσιασμού ή μεγάλων “χτυπημάτων”, περισσότερο έμοιαζε με εσωτερική ακρόαση, με επιστροφή στο συναίσθημα και στην ανάγκη για αλήθεια, είτε μιλάμε για ελληνικές κυκλοφορίες είτε για ξένες. Υπήρχε μια κούραση στον αέρα, μια συλλογική κόπωση, και αυτό φάνηκε στη μουσική που προτίμησα να ακούω. Λιγότερος θόρυβος, περισσότερη ουσία, φωνές που δεν προσποιούνται και ήχοι που δεν ζητάνε να αρέσουν σε όλους!

Ταυτόχρονα, το 2025 είχε κάτι παρήγορο. Μου θύμισε γιατί αγάπησα τη μουσική εξαρχής, όχι σαν προϊόν αλλά σαν συντροφιά. Ανακάλυψα μικρά διαμάντια που δεν έπαιξαν παντού, καλλιτέχνες που δεν φώναζαν αλλά ψιθύριζαν ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν να ακούσω. Ίσως τελικά αυτή να είναι η γεύση που μένει περισσότερο: όχι ο ενθουσιασμός της στιγμής, αλλά εκείνη η ήσυχη πληρότητα όταν ένα τραγούδι κουμπώνει πάνω σου την κατάλληλη ώρα και νιώθεις ότι, έστω και για λίγο, όλα βγάζουν νόημα.

Να ευχηθώ σε όλους καλή χρονιά να συνεχίσετε να ακούτε την μουσική που σας εκφράζει και φυσικά να ακολουθείτε το anthem.gr σε podcasts, άρθρα αλλά και ραδιοφωνικά κάθε Τετάρτη 7-9 με το Anthems Radio Show στο favelaradio.gr!

The post Past Forward: Μουσική Ανασκόπηση 2025 – Οι πρωτοεμφανιζόμενοι και οι απώλειες στην ελληνική μουσική σκηνή appeared first on anthem.gr.