Ένα καλό του να έχεις Follow στο Spotify τα αγαπημένα σου συγκροτήματα είναι ότι έχεις ειδοποίηση για νέες κυκλοφορίες, αλλά και Anniversay Editions παλιών αγαπημένων δίσκων. Οι Slipknot είναι ένα συγκρότημα, την δισκογραφία του οποίου επιθυμώ πολύ να αναλύσω σε κάποιο Sound Vault ή Ranking μελλοντικά. Σήμερα όμως θέλω να μιλήσω ξανά για το ντεμπούτο τους, καθώς μέσα στο Σεπτέμβρη κυκλοφόρησε το 25th Anniversary Edition.

Η σχέση μου με τους Slipknot ξεκινάει κάπου το Γυμνάσιο στα τέλη των 00s. Ανήκω στη γενιά που δεν πρόλαβε τόσο το Vol. 3 όσο την κυκλοφορία του All Hope Is Gone και τα ακουστικά έπαιζαν φουλ Psychosocial, Sulfur, Dead Memories και φυσικά το Snuff. Πάντως παρ’ ότι σαν γενιά μας χαρακτήρισε αυτό το άλμπουμ, νομίζω μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι αγκαλιάσαμε και αγαπήσαμε ακόμα περισσότερο τις πρώτες τους κυκλοφορίες.

Σήμερα πάντως θα επικεντρωθούμε στο ντεμπούτο τους. Θα εστιάσουμε στο πως εννιά τύποι από το Des Moines της Iowa πήγαν στην California, κοίταξαν τους δαίμονές τους στα μάτια και δημιούργησαν μουσική. Το 1999 οι Slipknot δεν είχαν καμία σχέση με τη μπάντα που κυκλοφόρησε τρία χρόνια πριν το demo Mate. Feed. Kill. Repeat. που έχει κάποιους ενδιαφέροντες πειραματισμούς, αλλά υπολείπεται σε πολλά.

Μετά το demo το συγκρότημα είχε φέρει τον Corey Taylor στα φωνητικά, τον Mick Thompson στις κιθάρες (προς το τέλος των ηχογραφήσεων και τον Jim Root), τον Chris Fehn στα κρουστά και η κίνηση ματ ήταν η έλευση του Sid Wilson ως DJ. Το ντεμπούτο των Slipknot μπορεί να έχει κοινό rhythm section που παίζει πάντα ρόλο, αλλά αφήνουν πίσω αυτό το μπαστάρδεμα nu με death metal και ακολουθούν ένα τελείως διαφορετικό μονοπάτι.

Έχω ακούσει πάρα πολλές φορές αυτό το άλμπουμ. Μικρότερος μπορώ να πω ότι θεωρούσα τρελή ψαγμενιά που όλοι άκουγαν τα χιτάκια Eyeless, Wait and Bleed και Spit It Out όσο εγώ εξερευνούσα συνέχεια τα κρυμμένα διαμαντάκια του δίσκου. Και πιστέψτε με, υπάρχουν πάρα πολλά διαμαντάκια εκεί μέσα. Όμως αυτή η ακρόαση μου έφερε στο νου ένα ακόμα ερώτημα που έχω χρόνια. Τι έμπνευση είχαν αυτοί οι τύποι να γράψουν αυτό το άλμπουμ στα τέλη των 90s;

Τα τέλη εκείνης της δεκαετίας και οι αρχές των 00s ήταν μια εποχή τεράστιου πειραματισμού. Πάρα πολλά συγκροτήματα μπήκαν τότε υπό την ομπρέλα του όρου nu metal, αλλά όλα έκαναν κάτι τελείως διαφορετικό μεταξύ τους. Σκεφτείτε για παράδειγμα τους Korn, τους Slipknot, τους Limp Bizkit, τους System of a Down, τους Deftones και τους Mudvayne. Όλοι εκείνη την εποχή έβγαλαν μερικά από τα καλύτερα τους άλμπουμ, όλοι αποτέλεσαν κομμάτι του nu metal και όμως κανένας δεν μοιάζει με τους υπόλοιπους.

Ξανακούγοντας το 25th Anniversary Edition αυτού του ντεμπούτου, έρχομαι ξανά αντιμέτωπος με ένα μείγμα που ακόμα και σήμερα θα θεωρούσα ολόφρεσκο αν το άκουγα από κάποιο καινούριο metal συγκρότημα. Οι χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, οι λούπες του Wilson, το μπάσο του Paul σε συνδυασμό με τα κρουστά και το γρήγορο παίξιμο του Jordison και όλα αυτά να αναμειγνύονται με τη φωνή του Corey σε κάνει να απορείς αν αυτό το άλμπουμ έγινε όντως 25 χρονών φέτος.

Η μαγεία του δεν είναι τόσο στα πασίγνωστα κομμάτια που έχουμε χιλιοτραγουδήσει. Προφανώς ξεκινάει με την πεντάδα-φωτιά των (sic), Eyeless, Wait and Bleed, Surfacing, Spit It Out, αλλά η μαγεία του βρίσκεται στη συνέχεια. Είναι το αργό τέμπο του Tattered & Torn που θυμίζει horror ταινία όσο ο Jordison διαλύει το drum kit του από πίσω. Είναι οι εναλλαγές μεταξύ μελωδίας και σκληράδας στο Purity.

Είναι η επιθετικότητα του Liberate που θα αναπτυσσόταν πολύ στο Iowa. Είναι ο απόλυτος συνδυασμός όλων των στοιχείων της μουσικής τους στο Prosthetics που μοιάζει να συνοψίζει τον δίσκο. Είναι ο οχτάλεπτος πειραματισμός του Scissors που σε οδηγεί στο (κάποτε hidden track) Eeyore όπου ο Corey είναι λες και προσπαθεί να “τσακίσει” τις φωνητικές του χορδές.

Το ωραίο σε αυτό το edition είναι ότι μπορείς να ακούσεις και κάποια πρώιμα demos πολλών τραγουδιών και να δεις την πρωτόλεια μορφή στην οποία προσπάθησαν να τα αποδώσουν. Κάποια εξ αυτών όπως το Me Inside σου φέρνουν στο μυαλό το Mate. Feed. Kill. Repeat. ενώ δεν το περιμένεις καθόλου. Επιπλέον προς το τέλος θα βρείτε και κάποια ενδιαφέροντα remixes κομματιών του δίσκου.

Στο τέλος αυτής της ακρόασης πάντα μου μένει αυτή η απορία. Πού βρέθηκε τόση έμπνευση, τόσο ωραίες ιδέες, τόσος πειραματισμός εκείνη την εποχή για να κάνει μια μπάντα κάτι καινούριο και μάλιστα τελείως διαφορετικό από άλλα ανερχόμενα συγκροτήματα της σκηνής; Και στο τέλος της ημέρας πώς σε ένα είδος όπως το metal που σε πολλές εποχές έκλεισε τα αυτιά του στο καινούριο και το διαφορετικό, αυτός ο δίσκος αγαπήθηκε σχεδόν αμέσως;

Είναι μεγάλη κουβέντα το να μιλήσουμε τώρα για την παρθενογένεση στην τέχνη. Πιστεύω όμως ότι συγκροτήματα σαν τους Slipknot έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους είδος μουσικής, έναν δικό τους αυτόνομο και χαρακτηριστικό ήχο που μένει ανεξίτηλος για γενιές και ταυτόχρονα ακούγεται διαχρονικά νεωτεριστικός και ρηξικέλευθος. Για αυτό και θα το ακούμε για πολλά χρόνια ακόμα με θαυμασμό.

Τα λέμε στο επόμενο Unstable Show και να θυμάστε. You can’t see California without Marlon Brando’s eyes.

The post The Unstable Show: 25 χρόνια μετά, το ντεμπούτο των Slipknot ακούγεται σαν να βγήκε χθες appeared first on anthem.gr.

Λένε πως όταν ένα κεφάλαιο κλείνει, ανοίγει ο δρόμος για να ξεκινήσει κάτι καινούργιο, ίσως ακόμη πιο όμορφο. Έτσι κι εμείς, ως Anthems Radio Show και Anthem.gr, αποχαιρετούμε σήμερα το ραδιοφωνικό μας σπίτι.

Ύστερα από εννέα χρόνια παρουσίας στα ερτζιανά, μας ανακοινώθηκε ότι το Radioalchemy αναστέλλει τη λειτουργία του. Δεν γνωρίζουμε αν ο θρυλικός διαδικτυακός σταθμός θα κλείσει οριστικά ή αν κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Για εμάς, όμως, ολοκληρώνεται μια υπέροχη συνεργασία, γεμάτη στιγμές που θα κρατήσουμε για πάντα.

Στα στούντιο του σταθμού γεννήθηκε μια εβδομαδιαία, σχεδόν ιερή συνήθεια μαζί σας. Το Anthems Radio Show υπήρξε η καλύτερη μορφή ψυχοθεραπείας, κι ένας μοναδικός τρόπος να διατηρούμε ζωντανή την επαφή μας με εσάς, τους αναγνώστες και ακροατές του webzine μας. Στα εννιά αυτά χρόνια γνωρίσαμε και συνομιλήσαμε με σπουδαίους καλλιτέχνες και μουσικούς, γελάσαμε με τους πιο επικούς χαρακτήρες της trash TV, διοργανώσαμε φεστιβάλ, σατιρίσαμε, δοκιμάσαμε γεύσεις από όλο τον κόσμο, χτίσαμε δυνατές φιλίες και ανοίξαμε τους ορίζοντές μας.

Πάνω απ’ όλα, θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε από καρδιάς για την αγάπη, τη στήριξη και την παρέα που μας χαρίσατε όλα αυτά τα χρόνια. Χωρίς εσάς, τίποτα από όλα όσα ζήσαμε δεν θα είχε την ίδια αξία. Ήσασταν η έμπνευση και η κινητήρια δύναμή μας σε κάθε εκπομπή, σε κάθε μας βήμα.

Το ταξίδι μας στο Radioalchemy μπορεί να ολοκληρώνεται εδώ, αλλά οι αναμνήσεις, οι στιγμές και οι δεσμοί που δημιουργήσαμε θα μας συντροφεύουν για πάντα. Και, ποιος ξέρει; Ίσως σύντομα να βρεθούμε ξανά μαζί σε ένα νέο κεφάλαιο.

Μέχρι τότε σχεδιάζουμε να κάνουμε μία αποχαιρετιστήρια εκπομπή, την Τετάρτη 1 Οκτωβρίου, παρέα με τον Αγαμέμνονα και τον Νικόλα.

The post Μουσική Ανταρσία #56: Αντίο Radioalchemy appeared first on anthem.gr.

Καλή σεζόν φίλες και φίλοι. Ο Σεπτέμβρης μπήκε για τα καλά και είναι πάντα ένας περίεργος μήνας για μένα. Προσπαθώ να προσαρμοστώ ξανά στη δουλειά μου, να αποδεχτώ ότι τελείωσαν οι διακοπές μου και να εκτιμήσω ότι πέρασα καλά προετοιμάζοντας τα πλάνα για τη νέα σεζόν μας. Κάπως έτσι με βρήκε και αυτός ο Σεπτέμβρης, αλλά φέτος κάνοντας μια ανασκόπηση πέρασα ένα πολύ όμορφο και παραγωγικό καλοκαίρι.

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν χάρηκα σινεμά. Βασικά δεν το χάρηκα απλά, το απήλαυσα. Πως φτάσαμε όμως στο σημείο αυτό; Η αλήθεια είναι ότι από παλιά έβλεπα αρκετές ταινίες χωρίς ωστόσο να ψάχνομαι πολύ με διαφορετικά στυλ και είδη. Είχα αυτό το θέμα που ήθελα να βλέπω ψιλογνωστά blockbusters και ας ήταν μέτρια. Με συνάρπαζε ο κινηματογράφος σαν τέχνη, αλλά φαινόταν σαν μην ήθελα να τον εξερευνήσω.

Δεν λέω ότι δεν είχα δει κλασικές ταινίες ή παλιότερες ταινίες (αν και αντιστέκομαι σθεναρά στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο). Και κουλτούρα έχω δει και καλτίλες και πολλά ακόμη. Απλά ίσως εγώ δεν ήμουν έτοιμος να χωνέψω πιο “δύσπεπτες”, πιο δύσκολες ταινίες. Με τα χρόνια κόλλησα περισσότερο και με τις σειρές και οι ταινίες έγιναν ένα χόμπι που τηρούσα κυρίως πηγαίνοντας πολύ συχνά κινηματογράφο.

Τα χρόνια περνάνε και όπως ωριμάζεις σε πολλά ζητήματα, έτσι ωριμάζεις και σε αυτό. Άρχισα να βάζω στόχο να βλέπω μία ταινία την εβδομάδα, συνήθως τις Κυριακές και άλλοτε το πετύχαινα, άλλοτε αποτύγχανα. Το σημαντικό όμως ήταν πως είχα μια θέληση να βυθιστώ περισσότερο στον κόσμο του κινηματογράφου. Να ξεψαχνίσω το τι είναι αυτό το σκίρτημα που με ενθουσιάζει σε μια καλή παραγωγή και πως μπορώ να βρω περισσότερα κρυμμένα διαμαντάκια.

Άρχισα να επεκτείνω το γούστο μου, να ακολουθώ σελίδες και να ακούω κινηματογραφικά podcasts ψάχνοντας και σημειώνοντας περισσότερα έργα για να καταναλώσω. Και όλο αυτό μου έβγαινε σε ένα πάθος όπου ξεκίνησα να πηγαίνω πιο πολύ και σε θερινά σινεμά ή κινηματογράφους με πρόγραμμα που περιλαμβάνει αφιερώματα σε παλιότερες ταινίες.

Κοιτώντας το ημερολόγιο μου στο Letterboxd κύκλωσα κάποιες ημερομηνίες μέσα σε όλη τη σεζόν που με οδήγησαν στην κορύφωση με τις ενδιαφέρουσες προβολές του καλοκαιριού. Το Cure του Kiyoshi Kurosawa σε ένα σινεμά του κέντρου τον Μάρτιο είναι μια τέτοια προβολή. Το Inland Empire του David Lynch τον Φεβρουάριο είναι μια τέτοια προβολή. Το Blue Velvet του ίδιου σκηνοθέτη λίγες μέρες μετά το θάνατό του. Το Eyes Wide Shut του Kubrick που το ξαναείδα στη μεγάλη οθόνη.

Είναι εντυπωσιακό πόσο μπορείς να βυθιστείς στη μαγεία καλών ταινιών και να γνωρίσεις σκηνοθέτες που αγνοούσες όπως ο Kurosawa ή να απολαύσεις ξανά έργα αγαπημένων σου δημιουργών όπως ο Lynch και ο Kubrick. Φέτος το καλοκαίρι λοιπόν αποφάσισα πως είτε στο σπίτι μου είτε σε θερινά σινεμά θα χαρώ και θα ξαναζήσω τον κινηματογράφο.

Βλέποντας ξανά το diary μου πρέπει να πω ότι όλες αυτές οι ταινίες που είδα συνοψίζουν αυτό το περίεργο, πολύπλοκο γούστο που έχτιζα τόσα χρόνια. Είδα γαλλικές κωμωδίες, ιταλικά noir, αμερικανικά υπερηρωικά, σοβιετικό ποιητικό σινεμά και πολλά ακόμα έργα που είναι τελείως ετερόκλητα. Στο τέλος είναι πάντα εκεί η φιγούρα μου καρφωμένος στην καρέκλα να προσπαθώ να απολαύσω το sound design, να περιπλανηθώ σε άγνωστους κόσμους, να αγνοήσω τους ήχους που παρεμβάλλονταν από το αποπνικτικό αστικό τοπίο του Ιουλίου.

Χάθηκα στο ασπρόμαυρο And Then There Were None του 1945 βασισμένο σε βιβλίο της Agatha Christie προσπαθώντας να το αποκωδικοποιήσω. Διασκέδασα με το 21 και την περιπέτεια των φοιτητών στα καζίνο. Προσπάθησα να αναλύσω κάθε ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη για τις διαφορετικές φάσεις που περνάει ο άνθρωπος στη ζωή του. Το επαγγελματικό αδιέξοδο στα εικοσιπέντε με το No Budget Story, η ανδρική μπέσα στα τριάντα με την Καρδιά του Κτήνους, οι συζητήσεις με τον θάνατο στα σαράντα στα Τέσσερα Μαύρα Κουστούμια και η αποδοχή του ποιος είσαι στα πενήντα με τον Νυχτερινό Εκφωνητή.

Εξερεύνησα τη φιλμογραφία του Stanley Kubrick που την είδα σχεδόν όλη είτε μέσα από αφιερώματα σε θερινά είτε σε προβολές στο σπίτι μου. Αναλογίστηκα γιατί μου αρέσει τόσο πολύ ο συγκεκριμένος δημιουργός, το πως ελίσσεται μεταξύ διαφορετικών ειδών στις ταινίες του και πάντα μας προσφέρει ένα οπτικό αριστούργημα. Οι επικές εικόνες στην Οδύσσεια του Διαστήματος, το noir στυλ του The Killing, το αδιέξοδο του τι νιώθεις στον πόλεμο στα Paths of Glory και Full Metal Jacket, η πολιτική σάτιρα του Dr. Strangelove. Φέτος τον Kubrick τον ξεκοκάλισα και τον ανέλυσα όσο κανέναν άλλον δημιουργό.

Ήταν ένα καλοκαίρι που το σινεμά με έκανε να τα νιώσω όλα. Ανατρίχιασα με το Primal Fear, γέλασα με το American Pie, τρόμαξα με το Weapons και έζησα την απόλυτη εμπειρία στο Stalker του Andrei Tarkovsky, μια ταινία τόσο μοναδική και ταυτόχρονα τόσο δύσκολη που ήθελα να τη βλέπω στο διηνεκές και ταυτόχρονα περίμενα να τελειώσει για να νιώσω μια λύτρωση για όλο αυτό το τρίωρο.

Όλα όσα ανέφερα πάνω είναι το ένα έκτο όσων είδα, αλλά και πάλι σας δίνω μια εικόνα για το πόσο ετερόκλητα συναισθήματα ένιωσα φέτος το καλοκαίρι. Το πιο ωραίο είναι ότι τις περισσότερες εξ αυτών τις παρακολούθησα στους κινηματογράφους μαζί με υπέροχους ανθρώπους που μπορούσαμε μετά να τις συζητήσουμε και να τις αναλύσουμε και για μένα στο σινεμά η παρέα παίζει μεγάλο ρόλο. Μπορείς να ακούσεις μια οπτική που δεν είχες ανακαλύψει και κάπως μαγικά βλέπεις το έργο υπό ένα διαφορετικό πρίσμα.

Το 2025 είναι μια χρονιά που ουσιαστικά έχουμε το αποτέλεσμα της εξελικτικής πορείας που σας ανέφερα στην αρχή. Μέσα σε όλα αυτά τα podcasts που άκουσα για να ανακαλύψω νέες ταινίες, άκουσα ξανά το κινηματογραφικό αφιέρωμα που είχαμε κάνει στο πρώτο Unstable Show με τους φίλους Πάρι και Ντίνο. Είμαι πολύ περήφανος για αυτό το podcast γιατί είναι μια πραγματικά εκτενής συζήτηση γύρω από την τέχνη του σινεμά.

Από την άλλη μου έκανε εντύπωση πως μέσα σε δύο χρόνια άλλαξαν τόσα πολλά στον τρόπο που βλέπω ταινίες και στα γούστα μου. Πλέον ας πούμε απολαμβάνω και πιο αργές παραγωγές ειδικά αν τις δω στη μεγάλη οθόνη. Κάνοντας μια ανασκόπηση του καλοκαιριού και των όσων είδα, κατάλαβα ότι ερωτεύτηκα ξανά το σινεμά αυτά τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από την ηχογράφηση εκείνου του podcast και θα ήθελα να μιλάω για αυτό πιο συχνά σε εκπομπές και σε άρθρα μου.

Είναι πολύ όμορφο να συνειδητοποιείς ότι αγαπάς πολύ μια τέχνη και είναι ακόμα πιο όμορφο να εμβαθύνεις σε αυτήν, να ανακαλύπτεις κρυμμένες πτυχές της και να τις συζητάς με τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Όλο αυτό για μένα ήταν μια διαδικασία χρόνων που κλιμακώθηκε ακόμα περισσότερο τους τελευταίους μήνες. Και έτσι σκοπεύω να περάσω κι άλλα καλοκαίρια μου με όμορφη παρέα στα θερινά της πόλης…

Και μερικές ανακοινώσεις…

Έτσι με αυτό τον αρκετά smooth τρόπο θα προβώ σε 1-2 μίνι ανακοινώσεις που περίμενα καιρό να σας κάνω. Πρώτον τον Οκτώβριο θα γράψω ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Stanley Kubrick βάζοντας όλες τις ταινίες του σε σειρά από τη χειρότερη στην καλύτερη. Δεύτερον το 2026 θα έχουμε και γραπτό αλλά και ακουστικό αφιέρωμα μέσω του Past Forward podcast που κάνουμε παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη στον πολυαγαπημένο μας David Lynch.

Και επειδή εδώ και κάποια χρόνια δεν έχω καταλήξει τι θα γίνει με το Unstable Show podcast, αποφάσισα τα τρία τελευταία επεισόδια που είχαν μείνει στο συρτάρι να βγουν μέχρι τα τέλη του 2025 και το podcast μάλλον θα τελειώσει με πέντε επεισόδια. Ίσως ξαναγυρίσω σταθερά στο μέλλον στο ακουστικό Unstable Show, ίσως κάποιοι φίλοι μου κάνουν την τιμή να έρθουν καλεσμένοι, αλλά αποφάσισα ότι δε θέλω άλλο να ψάχνω με ποια μορφή θα τρέξει όλο αυτό. Ούτως ή άλλως ετοιμάζεται κάτι καινούριο τους τελευταίους μήνες που είναι φανταστικό αν συμβεί, αλλά δε μπορώ να σας αποκαλύψω τίποτα για αυτό το θέμα. Ακόμα…

The post The Unstable Show: Το καλοκαίρι που ερωτεύτηκα ξανά το σινεμά appeared first on anthem.gr.

Tην περασμένη εβδομάδα επέστρεψε για ένατη σεζόν η εκπομπή μας Anthems Radio Show στο Radioalchemy. Η αλήθεια είναι πως η μουσική ταυτότητα της εκπομπής μας τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει αρκετά. Το ηχόχρωμα της εκπομπής περιέχει πολλά είδη όπως Darkwave, Goth Rock, Synthpop, New Wave, Post Punk, Coldwave, Witch House, Electronic, Retro Aesthetic, Indietronica και Dream Pop. Τις αγαπημένες μας μπάντες λοιπόν τις έχετε αγκαλιάσει και μας έχετε ζητήσει πολλές φορές να μοιραστούμε μαζί σας τη συγκεκριμένη λίστα.

Έφθασε αυτή η ώρα λοιπόν. Εύχομαι να την απολαύσετε και να κρατήσει άπειρες ώρες συντροφιάς. Εμείς σας περιμένουμε κάθε Τετάρτη στις 8 μ.μ. στο Radioalchemy, για να περάσουμε χρόνο με γέλιο, σάτιρα, αγαπημένους καλλιτέχνες και πολύ τρολάρισμα.

Α και έχουμε καινούργια σελίδα στο instagram. 🙂

The post Playlist: Darkwave Vibes appeared first on anthem.gr.

Νέα σεζόν στο Radioalchemy και με την πρεμιέρα να έχει τελειώσει πριν λίγες ώρες, είπα να βγάλω ένα ολοκαίνουριο Unstable Show κι ας έχουν μείνει λίγο πίσω τα άρθρα που είχαν προγραμματιστεί για τον Οκτώβριο. Οι τελευταίες μέρες ήταν λίγο δύσκολες και πιεστικές η αλήθεια είναι. Όλο αυτό έγινε για καλό όμως, καθώς ετοιμάζαμε την επιστροφή του Anthems Radio Show!

Λοιπόν για να βγάλουμε από τη μέση τα γνωστά. Να πάτε όλοι κάνετε να κάνετε ένα follow στην ολοκαίνουρια σελίδα μας στο Instagram. Αποφασίσαμε να ανοίξουμε ξανά αυτή τη σελίδα και να ανοιχτούμε γενικότερα στα social media τη φετινή χρονιά. Θα με ρωτήσετε πως και προέκυψε αυτό. Ε η αλήθεια είναι ότι κάπως κουράστηκα όλη η δουλειά να γίνεται από τα προσωπικά μας προφίλ σε αυτήν την εκπομπή.

Υπάρχει το Anthems Radio Show, υπάρχουν οι ατάκες, υπάρχει φουλ υλικό, αλλά δεν το βγάλαμε ποτέ σε μια πλατφόρμα εκεί έξω, ούτε μπορούμε να στείλουμε highlights από την εκπομπή. Και ειλικρινά αν είναι ο καθένας να ανεβάζει τις χαζομάρες του στο Ίντερνετ, γιατί να μην κάνουμε και εμείς κάτι που έχουμε και εννιά χρόνια παρακαταθήκη;

Από εκεί και πέρα είχα λάβει μηνύματα σχετικά με κάποια πράγματα που είπα στο φινάλε της όγδοης σεζόν και ότι υπήρχε ενδεχόμενο να μην επιστρέψουμε. Παρ’ ότι δεν το ξέρετε (έχουμε κάνει κάποιες νύξεις στον αέρα) υπάρχει αρκετή αβεβαιότητα όσον αφορά την πλατφόρμα που μας φιλοξενεί και επειδή παραλίγο τον Σεπτέμβρη του 2023 να σταματούσαμε (ενώ σας είχαμε υποσχεθεί πολύ ενθουσιασμένοι μια νέα σεζόν), δεν ήθελα να ξανασυμβεί αυτό. Επίσης η περσινή σεζόν ήταν γενικότερα κουραστική δεδομένου ότι κάναμε αλλαγές στην παρουσίαση και ότι τελειώσαμε πολύ αργά.

Σε μεγάλο βαθμό έχουμε λύσει αυτά τα θέματα που υπήρχαν (μάλλον) και για αυτό βλέπετε ότι ανοιγόμαστε περισσότερο ως σάιτ. Σας ανακοινώσαμε την επιστροφή μας για ένατη σεζόν στο ραδιόφωνο στο podcast για τα 10 χρόνια του anthem.gr, στο οποίο σας αφηγηθήκαμε ιστορίες που δεν είχαμε πει ποτέ. Ανοίξαμε σελίδα στο Instagram. Αναλάβαμε τα social media του σταθμού μας. Θα παράξουμε καινούριο κόντεντ. Θα φέρουμε παλιούς και νέους guests στην εκπομπή. Εγώ, ο Τζανέτος και ο Αγαμέμνονας εργαζόμαστε καθημερινά στο πως θα εξελίξουμε αυτό το σάιτ και πως θα φέρουμε πίσω αγαπημένα concepts όπως το Horror Show.

Έχει τρεις ώρες που τελείωσε η πρεμιέρα και γράφονται αυτές οι γραμμές και η στήριξή σας είναι τρελή. Νομίζω ότι πέρυσι σε κάποια θέματα ήμασταν λίγο στάσιμοι. Αυτή η πρεμιέρα έδειξε ότι ξεκολλάμε από αυτό. Θέλουμε ταχύτητα, ίντριγκα, ενδιαφέροντα θέματα, πολλές ατάκες και θα σας βάλουμε και εσάς στο παιχνίδι. Μου είπατε ότι ανανεωθήκαμε και φάνηκε. Μου άρεσε που μου είπατε ότι η εκπομπή σηκώνει και τρίτο στην παρέα, αλλά για τώρα θα συνεχίσουμε ως δίδυμο και θα εναλλάσσουμε τους καλεσμένους μας.

Αν μπει ξανά τρίτο άτομο, θα μπει πολύ φυσικά και αφού κουμπώσει. Στο Anthem μας άρεσε πάντα να κάνουμε το Go With The Flow που λένε και οι αγαπημένοι μας Queens of the Stone Age. Η εξέλιξη και η αλλαγή έρχονται με φυσικό τρόπο. Κλείνοντας θα ήθελα να πω κάτι τελευταίο όσον αφορά τον τίτλο και το σλόγκαν της εκπομπής για φέτος.

Όσο και να αλλάξουμε σαν άνθρωποι, όσο και να εμπλουτίσουμε την εκπομπή, ανέκαθεν θα κρατάμε κάποιες σταθερές. Δε θα αλλάξουμε ραδιόφωνο για να το παίξουμε κάποιοι. Δε θα αλλάξουμε μέρα και ώρα για να προσαρμοστούμε στα προγράμματα άλλων. Δε θα αλλάξουμε το χύμα στυλ μας μπας και μας πάρουν στα FM. Όσο και να κάνουμε πλάκα ότι είμαστε η χειρότερη εκπομπή του Radioalchemy ή να λέμε ότι επιστρέφουμε χειρότεροι, αναγνωρίζουμε την αξία μας.

Επιστρέψαμε. Και φέτος θα σπάσουμε ακόμα περισσότερη πλάκα.

The post The Unstable Show: Το Anthems επέστρεψε. Ακόμα Τετάρτη, ακόμα στις 8, ακόμα χειρότερο appeared first on anthem.gr.

Deviser: “Το νέο άλμπουμ είναι ισάξιο με το όνομα και την Ιστορία μας!”

Ο Νίκος, frontman των θρυλικών Deviser, μιλάει στο Anthem Underground Zine και τον George Zoula για το “Evil Summons Evil”, τις συναυλίες με Varathron, την εξέλιξη του black metal και πολλά άλλα!

Καλησπέρα Γιώργο να ευχηθώ καταρχάς καλή χρονιά με υγεία και επιτυχίες για το anthem underground zine.
Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και τα καλά σου λόγια αλλά και το ενδιαφέρον σου για τους Deviser. Το “Evil summons Evil” δημιουργήθηκε κατά το διάστημα της καραντίνας συνθετικά και ηχογραφήθηκε στα στα μεσοδιαστήματα. Αρκετά δύσκολες εποχές για την ανθρωπότητα αλλά και για μας τους ίδιους είμασταν όπως όλοι, πιεσμένοι. Ζούσαμε κάτι πραγματικά πρωτόγνωρο, υπήρχε μια αμηχανία και ένα ερωτηματικό για την επόμενη ημέρα.

Υπήρχαν πολλά προβλήματα και σκαρφιζόσασταν διάφορα τεχνάσματα, για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στο στόχο που είχαμε θέσει. Μέσα σε όλα αυτά βέβαια αντιμετωπίσαμε ακόμα και πιο
σοβαρά προβλήματα, όπως θέματα υγείας που μας κόστισαν αρκετά και χάσαμε πολύτιμο χρόνο. Παρόλα αυτά όμως, εγώ και ο Μάνθος καταφέραμε να βρούμε δυνάμεις να το πιστέψουμε και εντέλει να ζήσουμε το όνειρο μας: Να δημιουργήσουμε ένα άλμπουμ, που θα έρθει για να μείνει και να ταράξει τα νερά στην παγκόσμια μεταλλική κοινότητα και θεωρώ ότι τουλάχιστον τα καταφέραμε σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται και από τις διθυραμβικές κριτικές που λάβαμε από τον παγκόσμιο τύπο.

Στην παραγωγή ο ταλαντούχος Psychon των Τιτάνων Sepric Flesh, ο οποίος έκανε μια καταπληκτική δουλειά, γνωρίζει την μπάντα από τα 90s και πλέον έχουμε μια απίστευτη χημεία μαζί του. Όλο το Evil summons Evil ηχογραφήθηκε στο προσωπικό του Studio Sound Abuse Productions. Όσον αφορά την σύνθεση του άλμπουμ, έγινε από δυο άτομα, εμένα και το Μάνθο. Αυτή τη φορά χρησιμοποιήσαμε πολύ την τεχνολογία, διότι οι καταστάσεις και η απαγόρευση των μετακινήσεων δεν μας επέτρεπαν να έχουμε αρκετές επιλογές. Αργότερα βέβαια αυτό άλλαξε με την προσθήκη του Βαγγέλη στις κιθάρες και τώρα είμαστε μια καλοκουρδισμένη μηχανή αφού πλέον λειτουργούμε σαν ομάδα.

Με τα νέα δεδομένα αυτά ξεκινήσαμε και την προπαραγωγή για το νέο άλμπουμ με ομαδικότητα και πλάνο.
Το αποτέλεσμα που έχουμε αυτή την στιγμή μας βρίσκει πραγματικά ενθουσιασμένους. Θεωρώ ότι το νέο άλμπουμ θα είναι το επόμενο μεγάλο βήμα για τους Deviser. Έχουμε πάθος και αγάπη για δημιουργία για ότι κάνουμε και σύντομα θα φέρουμε ένα follow up άλμπουμ ισάξιο με το όνομα και την Ιστορία των Deviser .

Συμφωνώ απόλυτα με την παρατήρηση σου. Ήταν κάτι που έγινε εσκεμμένα και χαίρομαι που το κατανόησες αυτό. Δείχνει πως έχεις μπει για καλά στο πνεύμα του άλμπουμ! Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε κάτι από την πρώιμη εποχή της μπάντας στα 90s, που τόσο μας επηρέασαν και τα ζήσαμε πολύ έντονα, με μια πιο σύγχρονη αισθητική έτσι ώστε να κρατήσουμε τον χαρακτηριστικό ήχο των Deviser και την ταυτότητα μας με τα τρία συστατικά των Deviser την Μελωδία το σκότος και την ατμόσφαιρα, αποδίδοντας τα όμως εν έτη 2023.

Εμείς απλά θέλαμε να παίξουμε μουσική να μοιάσουμε στα είδωλα μας αυτό είχαμε κατά νου από πιτσιρικάδες και μόνο. Ξεκινήσαμε πιτσιρικάδες κάνοντας δουλειές του ποδαριού για να χρηματοδοτήσουμε τα Demos μας και στην κυριολεξία δεν είχαμε τίποτα. Δεν είχαμε χρήματα, παίζαμε με δανεικά όργανα και εξοπλισμό αλλά
υπήρχε πάθος και αγάπη για ότι κάναμε. Θυμάμαι ένα διπλό deck κασετόφωνο το είχα μετατρέψει σε ενισχυτή και έγραφα κασέτες. Με το Μάνθο σκαρφιζόσασταν τα πάντα, ώστε να φτάσουμε στο τελικό μας στόχο. Και μην ξεχνάς σε μια εποχή χωρίς ίντερνετ, κινητά και τις τεχνολογικές ευκολίες του σήμερα. Μόνο με
ταχυδρομείο και αλληλογραφία έτσι στήσαμε όλο αυτό τότε …

Τώρα αν υπάρχει αναγνώριση πραγματικά μας χαροποιεί και χαίρομαι που ο κόσμος περνάει καλά με την μουσική μας. Για μας είναι η μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση που μπορεί να λάβουμε. Είμαστε μια underground μπάντα και μας ενδιαφέρει να βγάζουμε σωστή μουσική με την ποιότητα που αντιστοιχεί στο όνομα των Deviser και μόνο. Για εμάς, το πιο σημαντικό είναι να ευχαριστιέται ο κόσμος, να του δίνουμε κάτι διαφορετικό πάντα με την δική μας ταυτότητα, να γουστάρει και να ξεφεύγει από την καθημερινότητα του και φυσικά να είμαστε και εμείς υπερήφανοι για το δημιούργημα μας. Να παίρνουμε δύναμη για την συνέχεια από την στήριξη του.

Σίγουρα τα πράγματα τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς την εποχή του seasons of Darkness ή μπάντα βρίσκονταν σε μια κατάσταση αποσύνθεσης. Προβλήματα ασυνεννοησίας, κτλ. Κάναμε ένα εντελώς πειραματικό άλμπουμ, που στην ουσία θεωρώ πως ήταν μια μέτρια στιγμή για εμάς παρόλα αυτά έπρεπε να γίνει για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και τα πατήματα μας. Αργότερα μετά την κυκλοφορία του Seasons η μπάντα μπήκε στο πάγο μέχρι το 2017 που έγινε το EP Howling Flames, το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό κομμάτι, όσον αφορά την επανένωση μας και επανεκκίνηση της μπάντας. Όλο το διάστημα αυτό δεν σταματήσαμε να δουλεύουμε και να σκεφτόμαστε την επόμενη μέρα .

Το 2015 ξεκινήσαμε να γράφουμε με την αυθεντική σύνθεση του Unspeakable Cults ένα άλμπουμ που το μισό πετάχτηκε στο κάδο λόγω διαφόρων αντιπαραθέσεων που είχαμε, όσον αφορά την μουσική μας κατεύθυνση. Έτσι πήρα την απόφαση και έκανα ένα Restart και ξεκινήσαμε πάλι όπως στα πρώτα βήματα εγώ και ο Μάνθος χωρίς τρίτους ανάμεσα μας .

Όταν υπάρχουν μουσικές αναζητήσεις και ανησυχίες και κάποιος θέλει να εκφραστεί διαφορετικά σε κάποιο άλλο project το σέβομαι απόλυτα. Όμως υπάρχει και η πλευρά που μπορεί κάποιος απλά να
κοπιάρει τον εαυτό του μέσα από ένα άλλο brand name και θεωρώ πως τότε μόνο χαμένος θα βρεθεί. Δεν είμαι υπέρ αυτής της άποψης 1 άτομο σε 10 μπάντες, χωρίς να προσφέρει κάτι καινούργιο τουλάχιστον εγώ προσωπικά θέλω να ανήκω σε κάτι μοναδικό και να δίνομαι 100% και μόνο. Μόνο όταν αποκτήσεις ταυτότητα και μοναδικότητα θα ξεχωρίσεις. Και στην συγκεκριμένη ερώτηση, η Σκηνή μας κατάφερε και ξεχώρισε με τη δική της μεσογειακή προσέγγιση του Black metal ανά τον κόσμο. Οπότε δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω πέρα από την αυθεντικότητα και την ψυχή του καθενός.

Σαφώς και προχωράει. Πλέον ακούς ολοένα καινούργια πράγματα που εξελίσσονται διαρκώς. Και θα βγαίνουν συνεχώς νέα πράγματα. Πρέπει να υπάρχει εξέλιξη και να προχωράμε μπροστά να ακούμε και να στηρίζουμε τις νέες μπάντες. Και εμείς σαφώς οι παλαιότεροι, να αφήνουμε χώρο και να δίνουμε ευκαιρίες στα ταλαντούχα νέα παιδιά που είναι το μέλλον της Σκηνής μας.

Ανυπομονούμε πραγματικά για αυτά τα 2 live μαζί με τους θρύλους Varathron. Θα είναι ένα πακέτο που θα μείνει στην ιστορία της Ελληνικής σκηνής. Ήδη πληροφορούμαι ότι η προπώληση τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς αφού πάνω από τα μισά εισιτήρια έχουν εξαφανιστεί και αναμένεται ένας όλεθρος σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, αντίστοιχα. Με συγκινεί επίσης το γεγονός ότι αρκετός κόσμος θα ταξιδέψει από το εξωτερικό για το live αυτό. Έλαβα δεκάδες μηνύματα και υπήρχε τεράστιο ενδιαφέρον και από το εξωτερικό κάτι το οποίο δεν περίμενα σε τόσο μεγάλο βαθμό που πραγματικά με συγκινεί.

Αρκετός κόσμος επίσης θα ταξιδέψει και από τον Ελλαδικό χώρο από την Κρήτη ως και την Αλεξανδρούπολη, για να δηλώσει παρών στο μεγάλο live της Αθήνας στο Κύτταρο. Σίγουρα το Κύτταρο θα αποδειχτεί πολύ μικρό για την σκοτεινό αυτό αντάμωμα στις 11 του Φλεβάρη. Εμείς ως Deviser, ανυπομονούμε να γιορτάσουμε με το κόσμο τα 35 χρόνια ύπαρξης μας (1989-2024) δίνοντας το καλύτερο μας εαυτό.

Θαυμάζω αρκετές μπάντες και είμαι λάτρης και μεγάλος οπαδός του extreme ήχου αλλά και μεγάλος οπαδός της Ελληνικής Σκηνής. Θαυμάζω μπάντες όπως οι Septic Flesh ,Rotting Christ. Έχουν πραγματικά την δική τους ταυτότητα και εκτίναξαν το είδος αρκετά χρόνια μπροστά. Μας γεμίσανε υπερηφάνεια.
Στην ερώτηση σου όμως θα έλεγα πως οι Septic Flesh είναι η μπάντα που κάνανε το βήμα παραπάνω τους θαυμάζω σαν συνθέτες και ενορχηστρωτές. Επειδή έχω περάσει άπειρες ώρες με τον Psychon ξέρω πως δουλεύουν και πραγματικά ότι κάνουν γίνεται με ένα δικό τους μοναδικό τρόπο. Για μένα είναι μια κατηγορία μόνοι τους σε παγκόσμια κλίμακα και θα είναι μέχρι τέλους.

Νομίζω θα έβρισκε ίδιο το σκοτάδι, την μελωδία και την ατμόσφαιρα των Deviser με τον μεσογειακό ελληνικό τρόπο. Μπορεί τα δυο άλμπουμ να απέχουν 27 χρόνια μεταξύ τους, αλλά λατρεύω και τα δυο
εξίσου. Και τα δυο αποδίδουν το ίδιο συναίσθημα και τα ηχοχρώματα που φέρνουν την σφραγίδα την Deviser. Τώρα, όσον αφορά την διαφορετικότητα, σαφώς το ένα θα ήταν πιο ωμό και ακατέργαστο και το άλλο πιο δομημένο και βασισμένο στα σύγχρονα standards της εποχής μας .

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους μας στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια και πίστεψαν σε εμάς θα τα πούμε από κοντά στο Eightball στην αγαπημένη μας Θεσσαλονίκη το Σάββατο 10 του Φλεβάρη και
στο Κύτταρο στην Αθήνα την Κυριακή 11 του Φλεβάρη, δίπλα στους θρύλους Varathron/Exilium Noctis και Synteleia, για να γιορτάσουμε μαζί και τα 35 χρόνια ύπαρξης της μπάντας (1989-2024). Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό, γιατί σε αυτόν το κόσμο χρωστάμε πολλά. Όλοι μαζί θα γράψουμε Ιστορία σε 2 μαγικές βραδιές που θα διηγούνται όσες το ζήσουν στις επόμενες γενιές για το τι εστί Ελληνική Σκηνή!

Σας Ευχαριστώ πολύ!
The fire ???? burning bright
Follow Deviser: https://linktr.ee/deviserofficial

Για περισσότερες συνεντεύξεις με ελληνικές μπάντες πατήστε εδώ.

The post Συνέντευξη “Deviser” appeared first on anthem.gr.

Θέλω τόσο πολύ να βγει σύντομο αυτό το Unstable Show και από την άλλη προσπαθώ να μη βγει όσο το έπος του Γιλγαμές. Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για ποδόσφαιρο και ειδικά το Μουντιάλ. Μεγάλωσα με το Μουντιάλ. Δεν το αγαπώ όσο το μπάσκετ, αλλά βλέπω μπάλα. Και δε βλέπω τόσο την ομάδα μου, όσο μεγάλες διοργανώσεις. Οι μεγάλες διοργανώσεις έχουν συγκίνηση, μεγάλα παιχνίδια, μεγάλα performances από σπουδαίους του εκάστοτε αθλήματος. Και κάπου εκεί είναι το Μουντιάλ.

Αναμνήσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου

Είδα το πρώτο μου Μουντιάλ αρκετά μικρός, το 2002 με τη μεγάλη Σελεσάο να μαγεύει στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα. Ίσως οι παιχταράδες αυτής της Βραζιλίας, αυτοί οι μάγοι να είναι ο λόγος που σιχαίνομαι τόσο πολύ αυτή την άχαρη νέα γενιά Βραζιλιάνων παιχτών. Μάλιστα εκείνη την εποχή δε γνώριζα ότι ένας εκ των πρωταγωνιστών θα έρθει να παίξει στην Ελλάδα και θα μου υπογράψει ένα μπλουζάκι μου. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

Έκτοτε έχω δει όλα τα Μουντιάλ. Δεν είμαι από τους άρρωστους που βλέπουν μέχρι και όλα των ομίλων. Αλλά έχω πολλές αναμνήσεις από αυτά. Το 2006 βλέπαμε με τον πατέρα μου στο τότε νέο μας σπίτι τη Βραζιλία να κερδίζει την Κροατία με φοβερό γκολ του Kaka που τότε ήταν the thing. Το 2010 το είδα σχεδόν όλο παρέα με τον παππού μου στην Καλαμπάκα και μαγεύτηκα από τη Γκάνα, την Ουρουγουάη (ματσάρα το μεταξύ τους) και φυσικά την Ισπανία του τίκι τάκα.

Το 2014 ως φαν των Πάντσερ (ναι, πήγα σε ελληνογερμανικό σχολείο, τι θέλετε;) απόλαυσα την ομάδα να φτάνει τελικό έχοντας ξεφτιλίσει τη Βραζιλία που πλέον δεν τη γούσταρα. Το 2018 ήμουν φαντάρος και έβλεπα ματς καλοκαιριάτικα στο ΚΨΜ της μονάδας ή τα άκουγα με ραδιοφωνάκι στη σκοπιά, ενώ είδα τον τελικό χαλαρός και άνετος στην άδεια απολύσεως μου.

Πάντα με τσάντιζε που το φετινό Μουντιάλ θα γίνει χειμώνα. Για μένα το Μουντιάλ και το Euro είναι το καλοκαίρι μου. Το καλοκαίρι που σαν παιδί ήμουν όλη μέρα σπίτι να δω μπάλα. Το καλοκαίρι που σαν εργαζόμενος βάζω και βλέπω το βράδυ το ματς ή στη δουλειά έχω το ματς σε μια οθόνη, δουλεύοντας στην άλλη. Ανεξαρτήτως αν η FIFA είναι ένα μάτσο διεφθαρμένα καθίκια, το Μουντιάλ πάντα ήταν χαρά, ήταν μπάλα, ήταν στιγμές. Και δε μπορώ να διανοηθώ ότι θα το βλέπω φορώντας φούτερ αντί για ένα ηλιόλουστο μεσημέρι.

Το Μουντιάλ της διαφθοράς

Πριν λίγο τελείωσα στο Netflix το FIFA Uncovered. Τέσσερα επεισόδια που εστιάζουν στη διαφθορά της FIFA και δείχνει πως η Ρωσία και το Κατάρ πήραν το χρίσμα για τα Μουντιάλ του 2018 και του 2022. Το τραγικό βέβαια της υπόθεσης είναι ότι παρά την αποκάλυψη του σκανδάλου και των χρηματισμών και τις τιμωρίες που προφανώς θα πέσουν, αυτό το Μουντιάλ θα γίνει κανονικά!

Δηλαδή από το 2011 η κατάσταση κόχλαζε, μια χώρα που με γνώμονα τα λεφτά, σε ένα φάκελο που δεν είχε γήπεδα, δεν είχε ξενοδοχεία, δεν είχε απολύτως τίποτα, αλλά με άπειρα ΘΑ και με φουσκωμένες τσέπες έφτασε στο σημείο να πάρει τη σημαντικότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση. Και δε φτάνει που θα έρθει χειμωνιάτικα, ακούμε κάθε μέρα για τόσα και τόσα σκάνδαλα ή τη δήθεν ανεκτική στάση του Κατάρ.

Σχεδόν 6.500 εργάτες νεκροί στα έργα του Κατάρ. Χήρες να παραλαμβάνουν φέρετρα με ανθρώπους που έζησαν και δούλεψαν σε κάκιστες συνθήκες προκειμένου να μεγαλοποιήσει το εγώ της μια χώρα μικρότερη του Μάντσεστερ, μια χώρα που ακόμα και σήμερα διαδίδει ότι οι νεκροί εργάτες είναι περίπου 40 και ότι η διεξαγωγή ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου σε εκείνη είναι δείγμα πολιτισμού.

Ποιου πολιτισμού; Του πολιτισμού που δεν ανέχεται ομοφυλόφιλους οπαδούς, του πολιτισμού που σου δείχνει την ανεκτικότητα του με το να φτιάξει ζώνες να μεθάνε οι οπαδοί, του πολιτισμού που σκάει λεφτά σε οπαδούς για να πάνε στο Κατάρ να δουν τα ματς, γιατί πολύ απλά φοβούνται για το πόσο έχει πέσει στα μάτια του κόσμου το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο. Αυτό πρεσβεύει το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο. Τον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και την ομοφοβία.

Η γελοία επιστολή Ινφαντίνο

Μέσα σε όλα, η γελοιότητα έφτασε στο απόγειο με την περίφημη επιστολή Ινφαντίνο πριν λίγες μέρες όπου ο ισχυρός άνδρας της FIFA απέστειλε στις ομοσπονδίες των κρατών που συμμετέχουν (εμπιστευτικά όπως είπε, λες και σήμερα μένει μια τέτοια επιστολή εμπιστευτική) όπου τι μας λέει; Ρε παιδιά ντάξει, ακούγονται πολλά για το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά το ποδόσφαιρο πάνω απ’ όλα. Μετά έκανε και ομιλία που είπε νιώθω ομοφυλόφιλος, νιώθω εργάτης, νιώθω Καταριανός, ας ενωθούμε όλοι για το ποδόσφαιρο και άλλες τέτοιες ομορφιές και εγώ σαν άλλος Γεωργίου αναρωτιόμουν “Ρε συ, σουρωμένος είσαι;”

Σοβαρά ρε Τζιάννι; Το ποδόσφαιρο πάνω απ’ όλα; Όταν τα καθίκια της FIFA παραμέριζαν πληρέστερες υποψηφιότητες γιατί τα τσέπωναν για να δειχτούν οι εμίρηδες, ήταν η μπαλίτσα πάνω απ’ όλα; Όταν τα εν λόγω καθίκια βγάζανε ψεύτικα τα ερευνητικά ρεπορτάζ για τους νεκρούς εργάτες, έμπαινε πάλι το ποδόσφαιρο πρώτο; Όταν έχεις κάνει τη μαλακία, θα δεχτείς την κριτική, ακόμα κι εσύ που μπορεί να μην ήσουν μέρος της αλλά είσαι διαχειριστής της κατάστασης. Οπότε μπορείτε να το βουλώσετε, και να ακούσετε τι λέει ο απλός κόσμος γύρω από μια γελοία διοργάνωση όπως αυτή;

Εν τέλει είναι οκ να δούμε αυτό το Μουντιάλ;

Ξέρω ότι παίζει πολύ το δίλημμα. Να δούμε το Μουντιάλ ή όχι; Αξίζει ή μπα; Εγώ παιδιά σε κανέναν δε θα πω τι θα κάνει. Καταλαβαίνω όποιον θέλει να το μποϊκοτάρει, καταλαβαίνω και αυτούς που θα το δουν, γιατί οκ θα είναι νεκρή περίοδος και θα θέλουν να δουν ποδόσφαιρο. Δε θεωρώ ότι βλέποντας το Μουντιάλ δίνεις άλλοθι στα καθίκια που το διοργανώνουν, ούτε εγκρίνεις τα όσα έκαναν και τους νεκρούς που έχουν στην πλάτη τους.

Αλλά πιάνω και το νόημα του μποϊκοτάζ, ένα μήνυμα που περήφανα έχουν διαδώσει πολλοί πρώην ποδοσφαιριστές όπως ο Καντονά θεωρώντας το μια λύση και ένα ηχηρό μήνυμα. Ο Lahm έχει γράψει ένα εξαιρετικό άρθρο στο Guardian για το πόσο λάθος είναι αυτή η διοργάνωση και πόσο καταστρέφει το ίδιο το ποδόσφαιρο. Ακόμα και το Μουντιάλ του 2010 στη Νότιο Αφρική μπορεί να μην ανατέθηκε δίκαια, αλλά βοήθησε τόσο πολύ το ποδόσφαιρο στην ήπειρο αυτή και κυρίως συνέβαλε στην ανάπτυξη νέων ποδοσφαιριστών. Αντίθετα το Μουντιάλ στο Κατάρ δε θα φέρει καμία ανάπτυξη στο ποδόσφαιρο των χωρών του Κόλπου παρά θα δώσει μια επιβεβαίωση στους Καταριανούς στην άτυπη αυτή μάχη του Κόλπου.

Δεν ξέρω αν η FIFA θα συνεχίσει τις αηδίες με τις διοργανώσεις και αν και άλλα απολυταρχικά, θεοκρατικά και συντηρητικά καθεστώτα θα απολαύσουν την ανάθεση μιας διοργάνωσης. Αλλά ελπίζω η φετινή γελοιότητα να μην επαναληφθεί. Προσωπικά έχω αποφασίσει να μη δω όσους αγώνες έβλεπα πάντα, ίσως κάποιους πιο σημαντικούς από τη φάση των 16 και μετά ή μόνο τον τελικό.

Και κάτι για την ελληνική μετάδοση

Θα ήθελα να ξεφύγω εδώ, αλλά δεν πρόκειται να το κάνω αγαπητοί αναγνώστες. Το έκανα στα προσωπικά μου σόσιαλ. Τα είπε ωραία ο Στέφανος στο τελευταίο Rant. Επειδή όμως θεωρώ γελοίο αυτό που συμβαίνει ας το πω κι εγώ στο Unstable Show. Δε φτάνει η όλη αστειότητα της διοργάνωσης, έχουμε και τον ΑΝΤ1 που πήρε τα δικαιώματα να μας πουλάει και τρελίτσα και να βάζει τα μισά ματς στη συνδρομητική του υπηρεσία. Και μάλιστα λανσάροντας το ως 3,33 ευρώ, ενώ έχουν όρο να αγοράσεις εξάμηνο πρόγραμμα άρα 20 ευρώ μίνιμουμ.

Να δώσεις 20 ευρώ να έχεις πρόσβαση έξι μήνες σε content που δε σε πολυνοιάζει αλλά να έχεις και Μουντιάλ σιγουράκι. Σώπα ρε ΑΝΤ1, κοψοχρονιά μας το δίνεις το Μουντιαλάκι. Θα ξέχασες βέβαια ότι πέρυσι με το Euro η online πλατφόρμα σου για όσους βλέπαμε με λάπτοπ ήταν κάκιστη, είχες μπερδέψει και είχες δύο σάιτ για streaming αντί για ένα, στο ένα ζήταγες username και password, το άλλο free, όταν έμπαινε κόσμος έχανες τα αυγά και τα πασχάλια και μην ξεχνάμε ότι έπρεπε να φας κράξιμο στο Euro για να αγοράσεις το σκορ και το χρονόμετρο στις μεταδόσεις.

Κοινώς παιδιά, μπορεί στο Euro να τα κάναμε σαλάτα, αλλά τώρα μπορείτε να δείτε ακριβώς τα ίδια λάθη πληρώνοντας και ένα εικοσαρικάκι. Συγγνώμη παιδάκια. Και να τα είχατε διορθώσει, δεν πρόκειται να ασχολούμουν. Ήμουν ήδη προβληματισμένος αν θα δω πάνω από δυο-τρεις αγώνες. Σε μια χώρα που οι τιμές σε όλα έχουν πάει στο Θεό, που δύο σουβλάκια με μια μπύρα φτάσανε να κοστίζουν πάνω από 11 ευρώ, που μας κοροϊδεύουν με καλάθια νοικοκυριού, προσέχω πολύ σε ποιους δίνω χρήματα. Το να χρεώνεις αυτή τη γελοία διοργάνωση στο Κατάρ είναι ένα εύκολο άλλοθι να μην τη δω. Και να την έβλεπα όλη, χίλιες φορές streaming, χίλιες φορές να τα έσκαγα και σε ξένη πλατφόρμα, αλλά δε δέχομαι να κονομάνε στην πλάτη μου.

Το πρώτο πράγμα όταν είδα αυτή τη γελοιότητα ήταν να θυμηθώ τον μακαρίτη τον παππού μου. Και κάθε άλλον άνθρωπο σε αυτήν την ηλικία. Γιατί αυτός ο άνθρωπος που έβλεπε και βλέπει μπάλα πάνω από 60 χρόνια θα πρέπει να αναγκαστεί είτε να φύγει από την άνεση του σπιτιού του να πάει στο Χ μαγαζί, να ξοδέψει κιόλας για να δει ποδόσφαιρο που θα έβλεπε τσάμπα σπίτι του ή να υποχρεωθεί να πληρώσει για κάτι που έμαθε να απολαμβάνει δωρεάν καλοκαιριάτικα κάθε τέσσερα χρόνια.

Σίγουρα η κοροϊδία έπιασε σε κάποιους. Αλλά πάντα θα σκέφτομαι όσους το στερούνται και κυρίως όσους αναγκάζονται να πληρώσουν για το λαοφιλέστερο άθλημα στον πλανήτη. Και μην ακούσω καμία μαλακία για τα πρωταθλήματα της Nova και της Cosmote. Άλλο συνδρομητική τηλεόραση και πρωταθλήματα και άλλο Μουντιάλ που ανέκαθεν φιλοξενούνταν δωρεάν. Και ελπίζω η ΕΡΤ στις επόμενες διοργανώσεις να μην κάνει ανάλογες παπαριές. Μέχρι τότε θα απολαμβάνω τα σχόλια στα social του ANT1 όπου τρώνε κραξίδι. Όσα ενημερωτικά και να μου στείλουν, το 20ευρο δε θα το δουν. Πιθανότατα δεν τους νοιάζει. Οκ και μένα στα 3,33 μου!

Εν κατακλείδι

Αυτές ήταν μερικές απλές μου σκέψεις και φυσικά το Unstable Show του Νοεμβρίου. Δεν ξέρω αν θα δείτε ή όχι το Μουντιάλ, δε μου πέφτει λόγος κιόλας. Σίγουρα όμως σκέφτομαι ένα νοσταλγικό podcast σχετικά με το Μουντιάλ ή ένα Anthems Radio Show πάνω στο θέμα. Θα δούμε πως θα το κάνουμε και αν θα γίνει. Shout out από μένα στο El Sombrero Stories, μια σειρά οχτώ podcasts από το αγαπημένο El Sombrero και τη Stixoiman με παρουσιαστές το αγαπημένο ραδιοφωνικό δίδυμο του Fight Club τους Γιάννη Τσαούση και Κώστα Βαϊμάκη. Φοβερή σειρά με πολύ αγαπημένες μουντιαλικές ιστορίες. Τα ξαναλέμε σύντομα, μέχρι τότε Stay Crazy!

The post The Unstable Show: Ένα απαράδεκτο Μουντιάλ, μια διεφθαρμένη οργάνωση και μια γελοιότητα αξίας 3,33… appeared first on anthem.gr.

Το Anthems Radio Show, η χειρότερη ραδιοφωνική εκπομπή, επιστρέφει για έβδομη σεζόν στον αέρα του Radioalchemy!

Τζανέτος Καβαλιώτης, Νικόλας Βασιλείου και Γιώργος Παπάζογλου θα μιλάνε κάθε Τετάρτη για τα μουσικά δρώμενα, για σειρές, ταινίες και θα συνεχίζουν running jokes και το κάφρικο χιούμορ τους! Από την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου και κάθε Τετάρτη στις 8-10 μ.μ. στο radioalchemy.net!

H εκπομπή “Anthems” είναι μία σύμπραξη του anthem.gr και του Radioalchemy.net από το 2016! Σας ευχαριστούμε για τη στήριξη σας όλα αυτά τα χρόνια!

The post To Anthems Radio Show επιστρέφει την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου στο Radioalchemy! appeared first on anthem.gr.

Η ώρα εννέα, ξάφνου τιτιβίσματα πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα. Γιατί τα πουλιά τιτιβίζουν μανιασμένα συλλογιέμαι; Στέκω εκεί στο ακρογιάλι με τα λευκά νερά και τα κατακόκκινα βότσαλα. Γονατισμένος πάνω στο λόφο ένας άντρας, με μια περίτεχνη αρχαία περσική ενδυμασία από μαύρο λινό ύφασμα, είναι δεμένος. Όμως αντί για αλυσίδες, ρολόγια για δεσμά φορεί στους καρπούς του. Το πρόσωπο του καλύπτει μια μάσκα τραγωδού, η δεξιά πλευρά υπέροχα γελά και η αριστερή φαίνεται να πονά φρικτά. Δίπλα του λογιών λογιών γυναίκες και άντρες τρομεροί, σπρώχνουν ένα πλουμιστά ντυμένο πλήθος προς το γκρεμό. Σε λίγο γέροι και γραίες νέοι και νέες έφηβοι και έφηβες ακόμα και παιδιά πέφτουν και αφήνουν την τελευταία τους πνοή πάνω στα βότσαλα. Το αίμα κατρακυλά σε όλη την ακρογιαλιά, λούζοντας τις μικρές αυτές πετρούλες με την πλούσια και ανεξίτηλη χρωστική του. Ο άντρας σταυρώνει τα χέρια του σε στάση προσευχής, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του. Από μακριά ακούγετε η φωνή του σαν ψίθυρος . Τον χτυπούν πέφτει και προσπαθεί να ξανασηκωθεί. Αυτό συνεχίζεται για ώρα αρκετή, σαν σκηνή σε επανάληψη μόνο που το πλήθος άλλοτε μειώνεται και άλλοτε αυξάνεται σε αριθμό και τα άψυχα κορμιά όλο και πληθαίνουν, όλο και πληθαίνουν. Ο πρίγκιπας στέκει μπρος μου με κάπα πορφυρή και με το βλέμμα του καρφωμένο πάνω μου, προσπαθεί να μιλήσει μα αντί για τα ωραία του λόγια, μια βουβή κραυγή σαν από αρχαία τραγωδία βγαλμένη, μου μαστιγώνει το πρόσωπο. Το σώμα του αρχίζει γρήγορα να εξαϋλώνετε, γίνεται πυκνός καπνός και ανεβαίνει προς τα ουράνια. Ο ήλιος δεν λάμπει χαρούμενος σήμερα, ένα αποχρωματισμένο υποτονικό φως στέλνει διαμαρτυρόμενος. Ξοπίσω του ο αγαπημένος του συνεχίζει να βηματίζει στον αέρα, μη μπορώντας να κουνηθεί καθόλου, ντυμένος στα λευκά κινούμενη χιονονιφάδα θυμίζει που χορεύει ατέρμονα με τον μαϊστρο. Πόσο άδικο και αποτρόπαιο να βλέπεις τον πρίγκιπα σου να ερωτοτροπεί με τον θάνατο και να μην μπορείς να παρέμβεις σκέφτομαι, απλά να στέκεις εκεί με μάτια γεμάτα δάκρυα και συναισθήματα σπασμένα, να κινείσαι σαν ζωντανή μαριονέτα στον χώρο και στο χρόνο.

Η ώρα εννέα και ένα ανοίγω τα μάτια μου, σειρά των Ονείρων να πέσουν στην αγκαλιά της Νυκτός. Νιώθω το μαξιλάρι και τα κλινοσκεπάσματα υγρά, πετάγομαι με φόρα από το κρεβάτι, παραπατώ και πέφτω πάνω στο τοίχο. Μα τι συνέβη στο όνειρο και ίδρωσα τόσο; Πετάω τις κατάμαυρες λινές πιζάμες μου άτσαλα στο πάτωμα, ήμουν τόσο κουρασμένος χθες το βράδυ ούτε το ρολόι δεν θυμήθηκα να αφαιρέσω από τον καρπό μου. Ψάχνω στις αναμνήσεις μου να θυμηθώ, μα να πάρει η ευχή δεν μπορώ. Συνειδητοποιώ ότι ονειρευόμουν, μα ήταν όνειρο η μήπως εφιάλτης δεν μπορώ να θυμηθώ, αλήθεια αδυνατώ. Μα τι συνέβη στο όνειρο γιατί το πρόσωπο μου είναι υγρό; Τρέχω γρήγορα προς τον καθρέφτη να κοιταχτώ, καταλαβαίνω μονομιάς ότι έκλαιγα όλη τη νύχτα. Τα μάτια μου έχουν γίνει σαν ροδάκινα από το κλάμα.
Η ώρα εννέα και ένα τέταρτο ντύνομαι στα γρήγορα και κατευθύνομαι προς το σαλόνι. Πάντα μ’ αρέσει να παρακολουθώ τις ειδήσεις ανά τον κόσμο κάθε πρωί, αλλά πρώτα τρέχω στη κουζίνα να φτιάξω πρωινό. Ψάχνω τη βρώμη πουθενά δεν τη βρίσκω. Πωπω πόσο χαζός είμαι σκέφτομαι. Την φάγαμε όλη εχτές με τον Δημήτρη και ξέχασα να αγοράσω καινούργιο σακούλι. Ο Δημήτρης είναι ο κολλητός μου μένει μαζί μου αυτή τη περίοδο. Μα πόσο όμορφο είναι να ζεις με έναν ερωτευμένο κάτω από την ίδια στέγη, λες και τα δωμάτια ζωντανεύουν και το καθένα σιγομουρμουρίζει μουσική όμορφη κι αθώα. Πέμπτη ξημέρωσε, σε δυο μέρες έχουν επέτειο οι καρδιές μου. Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος μουρμούριζαν γλυκά ο ένας στον άλλο όταν πρωτογνωριστήκαμε. Είναι μαζί πέντε χρόνια, γνωρίστηκαν στην δραματική σχολή. Ηθοποιοί, υπέροχοι άνθρωποι, αξιοθαύμαστοι και σπουδαίοι φίλοι, πάνω στο σανίδι χάρμα οφθαλμών να τους βλέπεις να παίζουν μαζί. Δημήτρης και Φίλιππος σαν να λέμε Αλφειός και Αρέθουσα, έχουν τόσα κοινά οι ιστορίες τούς. Ο Φίλιππος πρωταγωνιστεί σε μία περίφημη παράσταση αυτή τη περίοδο. Όταν όμως έμαθε ο σκηνοθέτης ότι είναι ζευγάρι οι διό τούς απέλυσε τον Δημήτρη ο οποίος είχε έναν μικρό ρόλο. Άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών σου λέει. Αλίμονο αν θεωρείται άνθρωπος όποιος τον έρωτα δεν αποδέχεται. Ήθελαν να αποχωρήσουν μαζί αλλά μετά τι;

Δεν γινόταν να μείνουν άνεργοι και οι δυο τους. Ο Φίλιππος εξάλλου έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του γοητευτικού πρίγκιπα, που ψάχνει την αγάπη σε τόπους ξένους, ενώ ο Δημήτρης ήταν κομμάτι του χορού. Σαν πληγωμένος κύκνος είναι απ’ όταν σταμάτησε τις πρόβες και ήταν τόσο υπέροχος μέσα στην κατάλευκη στολή του. Κρίμα που η αγάπη το αρχαιότερο εκ των συναισθημάτων, που έχει τραγουδηθεί, χορευτεί, έχει φωλιάσει στην ιστορία, στην τέχνη και στις αρχαίες γραφές. Στις μέρες μας να κατακρίνεται και κατά περιπτώσεις να θεωρείτε έγκλημα, όταν πρόκειται για άτομα του ίδιου φύλου. Πόσο ανόητο σκέφτομαι. Κάποτε κατηγορούνταν οι μάγισσες, οι αυτόχθονες μετά οι δαιμονισμένοι. Άνθρωποι όμορφοι, άνθρωποι άρρωστοι, άνθρωποι αδικημένοι και τώρα αυτό. Σαν άλλη Ατλαντίδα θυμίζει πλέον η κατάσταση. Από το κακό στο χειρότερο και από εκεί στο χείριστο αυτή η κοινωνία βουλιάζει εδώ και αιώνες αργά και βασανιστικά. Τελικά πάντα θα εφευρίσκονται λόγοι για να μισεί κανείς.

Αλλά ας σταματήσω να σκέφτομαι πράγματα πικρά, πριν λίγο ξύπνησα είναι μια καινούρια μέρα. Μιας και που σκέφτηκα προ ολίγου το λευκό, μόνο γάλα για μένα σήμερα, χαζογελώ και αρπάζω ένα μπουκάλι από το κάτω ράφι του ψυγείου, έπειτα στρώνομαι στον καναπέ. Αρπάζω μισοκοιμισμένος ακόμα το τηλεκοντρόλ, το κόκκινο κουμπάκι πατώ σουσάμι άνοιξε ψελλίζω. Στη τηλεόραση μια ψιλή ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια ξεσπά σε κλάματα στον αέρα της εκπομπής της, ο λόγος, τα μηνύματα μίσους που λαμβάνει καθημερινά επειδή είναι χαρούμενη και καλοπαντρεύτηκε πρόσφατα. Αλλάζω κανάλι ,σε αυτό το πλατό νεκρική σιγή επικρατεί, η λύπη κάνει την εμφάνιση της στα πρόσωπα των δημοσιογράφων. Μόλις τώρα ανακοινώνετε ότι δυο γυναίκες ακτιβίστριες κάτοικοι του Ιράν, καταδικάζονται σε θάνατο επειδή αγαπούν η μια την άλλη. Στη συνέχεια ακούω την επίσημη ανακοίνωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Μαζικές δημόσιες εκτελέσεις θα λαμβάνουν πλέον χώρα καθημερινά. Γουρλώνω τα μάτια, παλεύω να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Βουρκώνω, αλλάζω και πάλι κανάλι, κύμα μίσους στον αραβικό κόσμο, γράφει ο τίτλος με μεγάλα γράμματα. Σφάξτε τους ομοφυλόφιλους στον ύπνο τους. Λίγες στιγμές αργότερα ένα βίντεο παίζει. Πλήθος αντρών εξαγριωμένο, με το μίσος και τη δίψα για θάνατο να λάμπουν στα μάτια τους, φαίνονται να κάνουν χειρονομίες καθώς ταυτοχρόνως ανακοινώνουν τις επόμενες κινήσεις τους. Οι δε κτηνωδίες που ετοιμάζουν είναι ανείπωτες. Νομίζω ότι θα βάλω τα κλάματα, σκέφτομαι αυθόρμητα να κλείσω την τηλεόραση και να χωθώ ξανά κάτω από τα σεντόνια μου. Ας δώσω όμως μερικές ευκαιρίες στο χαζοκούτι να μου δείξει κάτι εύθυμο και λογικό. Πατάω τα κουμπιά με αγανάκτηση. Νέα γυναικοκτονία η λεζάντα του ρεπορτάζ, έχασε τον έλεγχο κατέθεσε ο σύζυγος της άτυχης τριαντάχρονης. Σε ζωντανή μετάδοση ο δικηγόρος του δράστη ανταλλάσσει πυρά με την αδερφή του θύματος η οποία παρευρίσκεται στον αέρα της εκπομπής. Πιέζω με δύναμη τα δάχτυλα μου στα κουμπιά για ακόμη μία φορά. Στον επόμενο τόνο μαύρα κουφέτα ξανά, τρεις έγχρωμες διεμφυλικές γυναίκες βρέθηκαν κατακρεουργημένες σε αποθήκη, είμαι έτοιμος να εκραγώ από τη θλίψη μου, κάνω μια τελευταία προσπάθεια μήπως και ακούσω κάτι ευχάριστο. Στο βήμα αυτής της εκπομπής κάθεται τώρα ένας παππούλης με κατάλευκη πλούσια γενειάδα και σκοτεινή ενδυμασία. Το χρυσό κειμήλιο που φοράει στο λαιμό είναι πιο βαρύ από εμένα σκέφτομαι και γελάω, γελάω μέχρι που ο άντρας ξεκινάει να μιλά. Με φωνή τοποθετημένη σε τόνο σοβαρό, γεμάτη θυμό και δίχως ίχνος δισταγμού ξεκινά να προσβάλει τη μητέρα μάθηση, μαχαιρώνει τη μητέρα γνώση και όλο το γένος των ανθρώπων τώρα πενθεί. Η φωνή του το σκοινί, τα λόγια τού η θηλιά, αργοτυλίγεται γύρω από το λαιμό μου και νιώθω ένα δυνατό σφίξιμο. Ένας ξαφνικός τρόμος με διακατέχει συνοδευόμενος από πόνο και οργή, ίσως ακόμη να ονειρεύομαι δεν είναι κόσμος αυτός να ζει κανείς. Οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν δέκα και είκοσι δύο, αντιλαμβάνομαι πως όλο αυτό που βιώνω είναι αληθινό. Κλίνω το χαζοκούτι και πετάω το τηλεκοντρόλ στο τραπεζάκι του καθιστικού με μανία, από τη δύναμη σπάει. Οι μπαταρίες σαν μπαλαρίνες χορεύουν μια στροφή και σκάνε με έναν δυνατό γδούπο στο παρκέ. Έπειτα σιωπή. Παίρνω φόρα και σηκώνομαι από τον καναπέ, τρέχω και τραβάω τις κουρτίνες προς τον τοίχο, χρειάζομαι φως σκέφτομαι. Φως και οξυγόνο, ξαφνικά δεν αναπνέω όπως πριν δυσκολεύομαι. Τραβώ το μοχλό και ανοίγω διάπλατα την μπαλκονόπορτα. Ένας χαρμόσυνος ρυθμός προερχόμενος από την κοντινή εκκλησιά, έρχεται να σπάσει τη ψυχρή σιωπή. Μα ποιος μπορεί και γιορτάζει σήμερα αναρωτιέμαι;. Κάνω στροφή και κατευθύνομαι πίσω στο δωμάτιο, ίσως με λυπηθεί ο άρχοντας των ονείρων αυτή τη φορά και μου κρατήσει συντροφιά. Δεν αντέχω όμως, ξεσπώ σε κλάματα στη μέση του δωματίου. Καμιά σκέψη δεν εμποδίζει τις στάλες πικρίας να κυλήσουν στα μάγουλα μου.

Πολλοί οι συλλογισμοί τώρα, τρέχουν μέσα στο κεφάλι μου σε έναν αγώνα με νικητή και ηττημένο. Έρχεται να συμμετάσχει και η καρδιά, οι παλμοί της αντηχούν μέσα στο στήθος δυνατά. Τελικά μια σκέψη με πλημμυρίζει, ένα κολοσσιαίο Γιατί; Γιατί μετά από τόσους αιώνες πόνου γιατί; Γιατί μετά από τόσους πολέμους γιατί; Γιατί μετά από τόσες μάχες για την ελευθερία γιατί; Γιατί μετά από αμέτρητες προσευχές γιατί; Γιατί φοβάμαι να ζώ ακόμα σε αυτόν τον κόσμο γιατί; Γιατί η αγάπη για τον συνάνθρωπο μαραίνεται γιατί; Γιατί η αγάπη δεν κερδίζει γιατί;

Καλημέρα θείε κόσμε. Ο κόσμε! μέγα και άγιε, με τους λαούς σου, τη γνώση σου, τη διαφορετικότητα και την πολυμορφικότητα σου. Λυπάμαι πολύ που σε κατάντησαν έτσι οι νέοι και οι παλιοί . Υπόσχομαι πως θα ψάξω την όμορφη κόρη σου να βρω, υπόσχομαι πως θα ζήσω να τη δω βασίλισσα με δάφνες και τιμές στο θρόνο της ξανά. Μα αν δεν τα καταφέρω εγώ σε αυτή τη ζωή ,μην ανησυχείς ή Αγάπη σου σε κάποια καρδιά θα έχει φωλιάσει για να φουντώσει και ξανά σπουδαία και δυνατή να γενεί.

The post Στο κατώφλι του Ίκελου του Φοβήτωρ και του Φάντασου ή μήπως όχι! appeared first on anthem.gr.

To anthem.gr ήταν, είναι και θα είναι το διαδικτυακό μου σπίτι, αν και πλέον είναι το σπίτι που δε θα πάω τόσο συχνά να μείνω. Δε φταίει αυτό βέβαια, εγώ έχω υποχρεώσεις εκτός αυτού. Ωστόσο είμαστε εδώ οχτώ χρόνια (δεν ανεβάσαμε και τίποτα να γιορτάσουμε) και αποφασίσαμε φέτος αν μπορέσουμε να δώσουμε παραπάνω content.

Σήμερα λοιπόν το Unstable Show κηρύσσει την έναρξη της νέας σεζόν στο anthem.gr και σας ενημερώνει για τα πλάνα μας. Το κείμενο αυτό μπορεί να μείνει και για γλέντι αν δεν τηρήσω τίποτα, αλλά μπορεί και να είναι η πρώτη φορά που θα υποσχεθώ πράγματα και θα γίνουν.

Unstable Show

Στο τελευταίο Unstable Show του 2021 είχα βάλει στόχο. Το Unstable Show να βγαίνει κάθε δίμηνο. Πρακτικά με αυτό το άρθρο, έχουμε πέντε τους πρώτους οχτώ μήνες. Το ένα βέβαια είναι για την εκπομπή, το άλλο είναι τούτο με τους στόχους, ένα wrestling αφιέρωμα και δύο αποχαιρετισμοί. Κάποια βγήκαν κοντά μεταξύ τους και έγιναν μεγάλα διαλείμματα. Δεν έβαλα τόσα αστεία ή memes που ήθελα.

Αυτή είναι μια πρώτη ανάγνωση. Ωστόσο έχουμε μια αλλαγή στη στήλη. Πιο προσωπική, με κείμενα διαφορετικού ύφους. Το ήθελα αυτό, αλλά σίγουρα θα βάλουμε κι άλλα πράγματα. Θα ανοιχτώ και σε άλλα μουσικά θέματα και σίγουρα θέλω να μιλήσω για πράγματα που αγαπώ. Ίσως να έχουμε ξανά κράξιμο και αστεία όπως παλιά. Πιστεύω ότι το Unstable Show βρήκε ένα ρυθμό. We will see how that goes.

Ranking, Six Songs

Απογοήτευσις. Στόχος ήταν το μήνα που δεν είχε Unstable Show, να είχαμε άρθρο στις άλλες στήλες. Αποτυχία. Το καλό είναι ότι μάζεψα ιδέες και οι στήλες ίσως αποκτήσουν συμμετοχή guest αρθρογράφων που θα κάνουμε μαζί επιλογές. Σίγουρα μέχρι το τέλος της χρονιάς θα βγει επιτέλους το Part 2 για τα Bond Songs που καθυστέρησε πάρα πολύ. Μετά υπάρχουν φοβερές ιδέες για Six Songs, αλλά θέλω να γίνει στα πρότυπα του FIFA. Δηλαδή σπασμένα αφιερώματα στα δύο ή στα τρία αλλά με άρθρο κάθε μήνα!

Επίσης θα επιστρέψει και το Albums edition και θα προτείνουμε κι άλλους δίσκους κυρίως ελληνικών συγκροτημάτων. Για το Ranking τι να πω… Πρέπει να ανανεωθεί το άρθρο του Fitzek και μετά να πιάσω τις νέες ιδέες. Στο Ranking πέραν από ταινίες θα χώσουμε και δισκογραφίες συγκροτημάτων με τα άλμπουμ από το χειρότερο στο καλύτερο. Θέλω άπειρο καιρό να το κάνω. Ίσως και εδώ σπάσουν αφιερώματα σε μικρότερα.

Και κάτι άλλο για το Ranking. Επειδή το άρθρο-αφιέρωμα στον CM Punk άρεσε σε πολύ κόσμο, πλέον στο τέλος της χρονιάς θα γράψω ένα μεγάλο αφιέρωμα όπου θα γίνει ανάλυση των 30 καλύτερων αγώνων wrestling για το 2022!

Συνεντεύξεις, Reviews και ενδεχόμενη επιστροφή των Playlists

Το κομμάτι Συνεντεύξεις το έχω αφήσει λίγο και δεν το κυνηγάω. Θα έρθει σίγουρα πολύ δυνατή συνεντευξάρα με Proletkult Radio το Σεπτέμβρη και ίσως κάτι ακόμα! Από εκεί και μετά έχω επαφές και για άλλες συνεντεύξεις, αλλά κοιτάω πολύ την εκδοχή να κάνουμε με τα συγκροτήματα κάτι διαφορετικό. Να γράψουμε δηλαδή περισσότερα podcasts και ηχητικές συνεντεύξεις που θα μπορείτε να απολαύσετε με εκτενείς συζητήσεις για τη μουσική και όχι μόνο. Δεν ξέρω αν θα γίνει, αλλά είναι κάτι που θέλω καιρό και έχω τον εξοπλισμό πλέον να το κάνω μαζί με τους υπόλοιπους.

Για τα Reviews. Το Something to Focus On έχει μείνει πίσω. Δε με καλύπτει καθόλου να κάνω review δίσκους και ταινίες ή σειρές πλέον. Για αυτά τα θέματα θα αναπτύσσω σκέψεις στο Unstable Show. Είμαι σε επικοινωνία με μια φίλη, η οποία ήδη μου έχει δώσει ένα review και θα ανέβει στη στήλη όταν λυθούν κάποια τελευταία θέματα. Επίσης με την ίδια έχουμε συζητήσει και την πιθανότητα να μας δώσει Playlists για να αναστήσουμε και αυτήν την κατηγορία με νέες προτάσεις.

Κάπου εδώ να πω ότι αν κάποιος θέλει να μπει σε κάποιο concept στις υπάρχουσες στήλες μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο Facebook ή στα προσωπικά μας προφίλ.

Τα Corners και το Friday Night Specials

Όπως προείπα, προσωπικά με τα Movie και Series Corner δε θα ξανασχοληθώ πέραν κάποιου συνεργατικού άρθρου αν θελήσει και κάποιος άλλος να γράψουμε κοινό review όπως κάναμε στο δεύτερο Fantastic Beasts παρέα με τον Τζανέτο. Στο Book Corner θα ανέβουν σίγουρα τα αφιερώματα στα νέα τεύχη του Λανφέστ του Τρόυ ως μέρος της συνεργασίας μου με τη Λέσχη Φίλων Κόμικς, ωστόσο δεν ξέρω αν θα παίξει εκεί κάτι άλλο. Εννοείται ότι αν θέλει κάποιος να μπει σε αυτά τα concepts και να γίνει μέλος της ομάδας όπως ο Γρηγόρης Ασημίνης, είμαι 100% υπέρ.

Τέλος πρέπει να σας πω ότι κάνω μια προσπάθεια να πείσω τους υπόλοιπους να αναβιώσουμε το Friday Night Specials. Για να γίνει ωστόσο αυτό θα πρέπει η στήλη να επιστρέψει στο παλιό της φορμάτ, δηλαδή να γίνεται συνεργασία δύο ή τριών ανθρώπων, να αποστέλλεται κείμενο και εικόνες σε κάποιον επιμελητή που θα κάνει όλη τη δουλειά επί του άρθρου. Ο επιμελητής παλιότερα ρόλαρε, ήταν κυρίως ο Πέτρος, ωστόσο τώρα πρέπει να βρεθεί κάποιος και δεν αποκλείω να έχουμε συμμετοχή-έκπληξη. Αν κλειδώσει, θα έχουμε επιστροφή, αλλιώς όχι.

Anthems Radio Show

Το πράγμα που τρέχει ρολόι εδώ μέσα είναι το Anthems Radio Show. Με εσάς παρέα κάθε Τετάρτη από τις 8 έως τις 10 το βράδυ σας κρατάμε παρέα από τη συχνότητα του radioalchemy.net παρέα με τον Τζανέτο Καβαλιώτη και τον Γιώργο Παπάζογλου. Τέλη Ιουλίου σας αποχαιρετήσαμε για καλοκαίρι, ωστόσο για λόγους προσωπικής ξεκούρασης, σας λέω από τώρα ότι το Anthems δε θα γυρίσει το Σεπτέμβριο. Αντιθέτως θα δώσουμε ραντεβού για το μήνα Οκτώβρη, αλλά δεν αποκλείω μέχρι τότε να δούμε ένα “ορεκτικό”. Ειλικρινά σας ευχαριστώ και πάλι για τη στήριξη σας στην εκπομπή και ελπίζω φέτος να είμαστε ακόμα περισσότεροι, ακόμα καλύτεροι.

Να πω εννοείται ότι το στυλ της εκπομπής δε θα αλλάξει καθόλου σε σχέση με πέρυσι. Δε θα φέρουμε τόσο guests για συνεντεύξεις, θα συνεχίσουμε με την ίδια λογική, δηλαδή κυρίως φίλοι μας αλλά τα περισσότερα επεισόδια θα είναι με τη σταθερή τριάδα να τρολάρει την επικαιρότητα και όχι μόνο!

Τα Podcasts που συμμετέχω

Είχα πει στο περιβόητο περσινό Unstable Show ότι είχα μια φοβερή ιδέα για το Anthem.gr Podcast. Υπάρχουν συζητήσεις, αλλά πρέπει να δω με ποια μορφή θα επιτευχθεί συνεργασία. Επίσης έχω απογοητευτεί που ενώ βρέθηκε τρόπος να βγάλουμε επεισόδια εξ αποστάσεως και μάλιστα βγήκε ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα παρέα με τον Τζανέτο και τον Ανδρέα Γαλιατσάτο, τελικά το αφήσαμε μετά το Μάρτιο και για τρεις μήνες εξαφανιστήκαμε. Όπως είπα και συνεντεύξεις-συζητήσεις με μπάντες θα έρθουν και θα αναπτύξουμε το podcast με πολλαπλούς τρόπους. Διάθεση για συνεργασία με την ομάδα υπάρχει και ελπίζω ότι του χρόνου θα γεμίσουμε με νέα επεισόδια σε σταθερή βάση. Και με τη συμμετοχή του Γιώργου Παπάζογλου και με τον σταθερό συνεργάτη μας Ανδρέα Γαλιατσάτο.

Με το Μιχάλη Κρατημένο θα συνεχίσουμε το SHN Pod που σας φέρνει σταθερά όλα τα νέα της ποπ κουλτούρας όπως και το Spoiler Talk που ηχογραφούμε μετά από ταινίες που περιμένουμε εναγωνίως. Μπορείτε να μας διαβάζετε στο superheronews.gr όπου ίσως φέτος υπάρξουν 1-2 νέα editorials δια χειρός μου και να μας ακούτε σε όλες τις πλατφόρμες για podcasts.

Τέλος το μπασκετικό Unstable Show για το basketforum.gr έχει περάσει σε μια φάση καλοκαιρινής αγρανάπαυσης αν και κράτησε το ρυθμό του για ένα επεισόδιο κάθε ένα με ενάμιση μήνα. Η αλήθεια είναι ότι αναζητώ ένα μόνιμο συμπαρουσιαστή, να βρω μερικούς guests και αρκετά νέα θέματα και τώρα κάπως βρίσκομαι σε μια φάση που δεν πολυγράφω για αθλητικά, ακόμα και στο ίδιο το φόρουμ έχω ελαττώσει την παρουσία μου. Πιστεύω θα βρεθεί και εκεί φως, σίγουρα κάποια previews της νέας σεζόν θα γίνουν.

Σύνοψη

Είναι βασικός κανόνας ότι αν διαβάσετε εδώ δέκα πράγματα, το anthem μπορεί να πραγματοποιήσει τα δύο. Στόχος μου θα παραμείνουν πάντα τα δέκα. Ωστόσο δεν υπάρχει χρόνος από κανέναν και ήδη είδατε πόση δουλειά μαζεύτηκε. Σίγουρα αναζητούμε νέους συνεργάτες για κείμενα και ιδανικά θα ήθελα και κάποιον να χειρίζεται τα social media μας και να δίνει καθημερινό υλικό. Ωστόσο ουρανοκατέβατος κανείς δεν έρχεται και δεν είναι όλα τζάμπα στη ζωή, ούτε γίνονται από χόμπι όπως κάνουμε εμείς όλα τα παραπάνω. Υπομονή και πίστη. Τα λέμε σε κάποιο επόμενο Unstable Show. Stay Crazy ρε.

The post The Unstable Show: Πως κάνεις μια ένατη σεζόν ενδιαφέρουσα; appeared first on anthem.gr.

Timestamps

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – Youtube – CastBox – RadioPublic
Google Podcasts – TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Μύθοι και Πραγματικότητα – Anthem.gr Podcast appeared first on anthem.gr.

Timestamps

• 00:00 – Εισαγωγή
• 01:40 – Καλωσόρισμα του Ανδρέα
• 02:37 – Οι καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού
• 03:03 – Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός πέλεκυς
• 04:00 – Εμπρησμοί από ανήλικο
• 05:15 – Κλιματική αλλαγή και αχαλίνωτος καπιταλισμός
• 08:45 – Το μεγάλο δωμάτιο
• 11:54 – Οι παρωπίδες που φορούν οι εμπρηστές
• 13:22 – Πως επηρεάζεται το παιδί από τον αυτοκαταστροφικό γονέα
• 14:29 -Το παράδειγμα της ρύπανσης της παραλίας
• 15:41 – Η καταστροφή της Πάρνηθας και της Βόρειας Εύβοιας
• 16:15 – Η καταστορή του Βόρνεου και του Αμαζονίου
• 18:05 – Ο Νέρονας και ο Σπαρτιάτης που σκότωνε σκλάβους
• 21:41 – Ο υπνωτισμός της δυτικής κουλτούρας και κοινωνίας
• 22:29 – Οπλοκατοχή στις ΗΠΑ και τρομοκρατικές επιθέσεις σε σχολεία
• 25:25 – Οφθαλμόν αντί οφθαλμού
• 30:46 – Η ανάγκη να ανήκεις κάπου και το Παραμύθι
• 33:44 – Από την αυτοκαταστροφή στη Δημιουργία και την Αυτοπαρατήρηση
• 37:38 – “Νόρμες” που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά
• 40:45 – Γιατί είμαστε όλοι μας υποκριτές;
• 43:09 – Η καταστροφή της παραγωγής μελιού και ελαιόλαδου
• 44:49 – Επίλογος

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – Youtube – CastBox – RadioPublic
Google Podcasts – TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Aυτοκαταστροφικότητα & ανθρώπινη φύση – Anthem.gr Podcast #8 appeared first on anthem.gr.

Το podcast του anthem.gr επιστρέφει με καλοκαιρινά θέματα συζήτησης. Συζήτηση εφ’ όλης της ύλης γύρω από τις αγαπημένες μας καλοκαιρινές συνήθειες, συναυλίες, τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στην Αθήνα, τις διακοπές του πρωθυπουργού και πολλά άλλα ευτράπελα.

Μπορείτε να στηρίξετε τo podcast μας κάνοντας εγγραφή στις αγαπημένες σας πλατφόρμες!

TIMESTAMPS

• 00:00 Εισαγωγή – Δεν είναι όλα κρούσματα
• 00:38 Η επιστροφή της ραδιοφωνικής εκπομπής
• 02:40 Το εξαμηνιαίο podcast και τα άρθρα του anthem.gr
• 04:28 Anthem Effect
• 06:10 Προηγούμενα επεισόδια και άλλες εκπομπές μας
• 10:03 Καύσωνας
• 12:40 Μέσα Μαζικής Μεταφοράς καλοκαιριάτικα
• 16:17 Rant για τους τύπους που πάνε τρεις μήνες διακοπές
• 18:07 Πως επηρεάστηκαν νέα μαγαζιά από το lockdown
• 19:08 Τύποι με κιθάρες στην παραλία
• 21:43 Πρωθυπουργικές διακοπάρες
• 25:16 Γιατί κλείνουν ξαπλώστρες;
• 25:56 Το πιο φτηνό ρεύμα και τηλέφωνο στην Ευρώπη (από την ανάποδη)
• 26:49 Στόρι από κλαμπάκια
• 27:37 Rockwave και ιστορίες από καλοκαιρινές συναυλίες Iron Maiden και Flogging Molly
• 33:58 Τρεις καλλιτέχνες που θα θέλαμε να δούμε σίγουρα live
• 37:17 Ποιο είναι το καλύτερο καλοκαιρινό φαγητό;
• 38:47 Πανάκριβα κλαμπ σάντουιτς και συζήτηση για καρπούζι με φέτα, κρέπα με παγωτό
• 43:37 Καλό χειμώνα
• 43:49 Δε γίνεται να είσαι καλοκαιράκιας μετά τα 22 σου
• 45:43 Αποφώνηση και αντίο ΒΒΒΒΒΖΖΖΖΖΙΟΝΓΚ

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – Youtube – CastBox – RadioPublic
Google Podcasts – TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Καλοκαιρινό Special – Anthem.gr Podcast appeared first on anthem.gr.

Τα Anthems Chillout Sessions ήταν special μεσημεριανές εκπομπές που ακούστηκαν το 2016 και το 2017. Επιλέξαμε τα καλύτερα τραγούδια από τις εκπομπές εκείνες και δημιουργήσαμε μία λίστα που συμπεριλαμβάνει Lenny Kravitz, Nick Cave & The Bad Seeds, Madrugada, Porcupine Tree, The White Buffalo, Anathema, Johhny Cash, Pink Floyd, Joy Division, The Cure, Guy Davis και πολλούς άλλους.

Άνοιγμα στο Spotify

The post Playlist: Chillout Sessions appeared first on anthem.gr.

Έχουν περάσει 2μιση χρόνια από τότε που κατέβηκε αυτή η στήλη. Και μετά από τόσο καιρό, Tο συγκεκριμένο είναι η πρεμιέρα του Unstable Show το Μάρτιο του 2015. Ας ξεκινήσουμε!

Η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα είναι εδώ! Λοιπόν, είναι το πρώτο άρθρο της νέας μου στήλης “The Unstable Show” και δηλώνω περήφανος. Σε μία παλιότερη μου προσπάθεια στο Ίντερνετ, κείμενα που αναδείκνυαν τον εκνευρισμό μου σχετικά με θέματα της καθημερινότητας αποτελούσαν ρουτίνα και η αλήθεια είναι ότι μου έχουν λείψει. Με αυτήν τη στήλη θα βγάλω (λίγο πιο ήπια είναι η αλήθεια 😛 ) το θυμό μου σχετικά με γεγονότα της μουσικής βιομηχανίας, την καθημερινή ζωή και διάφορες καταστάσεις της.

Σημερινό θέμα η λογοκρισία, γνωστή και ως censorship στη μουσική. Η αλήθεια είναι ότι κατευθυνόμαστε σε μια συνεχώς πιο politically correct εποχή. Μπορεί να καυχιόμαστε σαν ανθρώπινο είδος ότι έχουμε θεσπίσει και τηρούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα και ότι η ελευθερία του Τύπου, της έκφρασης και του λόγου είναι πρωταρχικά μελήματα για την εξασφάλιση των οποίων παλεύουμε σε καθημερινή βάση, αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική. Γι’ αυτό το λόγο θα παραθέσω 2 μόλις γεγονότα που αποδεικνύουν περίτρανα το αντίθετο, τουλάχιστον στο θέμα της μουσικής. Θα ξεκινήσουμε σήμερα με το πρώτο.

Το πρώτο γεγονός, που πολλοί λογικά θα το ξέρετε, είναι η δίκη των Judas Priest. Στις 23 Δεκεμβρίου 1985, δύο νέοι, που είχαν περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια και ανήκαν σε προβληματικές οικογένειες, αράζουν με τις ώρες στο σπίτι του ενός με αλκοόλ και μαριχουάνα, ακούγοντας heavy metal. Καθώς γίνεται αυτό, αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν και οι δύο στο προαύλιο της εκκλησίας της γειτονιάς τους, βάζοντας μία καραμπίνα κάτω από το σαγόνι τους. Ο πρώτος πεθαίνει ακαριαία, ο δεύτερος επιζεί, αλλά το πρόσωπο του έχει παραμορφωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μέσω χειρουργείου θα κρατηθεί στη ζωή με τεράστιους πόνους και θα πεθάνει 3 χρόνια αργότερα από υπερβολική δόση ηρεμιστικών χαπιών, ενώ ήταν σε κώμα. Ωστόσο 1 χρόνο μετά το συμβάν, σε επιστολή του στη μητέρα του άλλου παιδιού, έγραψε πως για την απόφασή τους έφταιγαν το αλκοόλ και η heavy metal (για τη μαριχουάνα και για την κακή διαπαιδαγώγηση ούτε λόγος). Έτσι, οι γονείς των 2 παιδιών ανέθεσαν σε δικηγόρους την υπόθεση και μαζί με τεχνικούς συμβούλους διερεύνησαν δίσκους που άκουσαν τα παιδιά και ειδικά το “Stained Crass” των Judas Priest, αφήνοντας τελείως στην άκρη την επιρροή του ποτού και της μαριχουάνας.

Μέσα σε αυτό, οι πεντάβλακες “ανακάλυψαν” υποσυνείδητα μηνύματα! Γι’ αυτό  και μήνυσαν τους  Judas Priest και τη δισκογραφική τους, CBS για 6,2 ψιλοεκατομμυριάκια! Στη δίκη οι ιδιοφυΐες-γονείς των πιτσιρικάδων, παρά το γεγονός ότι τα υποσυνείδητα μηνύματα, ακόμα και αν είναι αληθή, προστατεύονται από την Πρώτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος για την ελευθερία του λόγου, επιμένανε ότι οι Judas και το τραγούδι τους είναι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την αυτοκτονία των παιδιών τους. Ο Halford αντέτεινε ένα πειστικότατο επιχείρημα, λέγοντας πως δε θα μπορούσαν να παρακινήσουν σε αυτοκτονία τους φανς τους, οι οποίοι τους ενισχύουν οικονομικά, αγοράζοντας τους δίσκους τους και αν το έκαναν, το υποσυνείδητο μήνυμα θα αφορούσε την παραπάνω πώληση των δίσκων. Έτσι οι Judas αθωώθηκαν αφήνοντας τους γονείς χωρίς τα 6,2 εκατομμύρια που απαιτούσαν, αλλά με μία μάντρα κλασμένους όρχεις.

Ειλικρινά όσες φορές και να διαβάσω για τη συγκεκριμένη υπόθεση εκνευρίζομαι. Δεν καταλαβαίνω με τίποτα γιατί να ταλαιπωρηθεί ένα συγκρότημα τόσο πολύ, επειδή οι γονείς των παιδιών δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η διαπαιδαγώγηση των ίδιων τους των παιδιών! Εσύ οδηγείς το παιδί σου στη μαριχουάνα και το ποτό, ωστόσο η μουσική είναι δικό του ζήτημα και πίστεψέ με στο θέμα της αυτοκτονίας το επηρεάζει πολύ λιγότερο από τα προηγούμενα δύο. Ένας νέος μεθυσμένος και μπαφιασμένος είναι πολύ πιθανότερο να σκεφτεί πόσο σκατά παιδικά και εφηβικά χρόνια έχει περάσει και να αυτοκτονήσει, παρά να κάτσει να βρει υποσυνείδητα μηνύματα στο τραγούδι που ακούσει για να πάει να αυτοκτονήσει! Τι σκατά, μόνο εγώ το θεωρώ τόσο απλό; Έτσι δεν κάνεις απλά κακό σε μερικούς ανθρώπους που γουστάρουν να παίζουν μουσική. Έτσι δίνεις το δικαίωμα σε κάθε άλλο βλάκα κομπλεξικό σαν και σένα να ψάξει τη μουσική που ακούει το παιδί του, μπας και αποποιήσει τις ευθύνες του για πράγματα που μπορεί να κάνει και επιλογές που μπορεί να πάρει στο μέλλον.

Θα γράψω για τα κλασικά στερεότυπα κατά της rock και της metal σε επόμενα άρθρα του Unstable Show, αλλά πραγματικά αυτή η πλύση εγκεφάλου πως μέσω αυτής της μουσικής θα γίνεις άλλος άνθρωπος με εκνευρίζει. Και μένα οι Pink Floyd με έκαναν άλλο άνθρωπο, αλλά καλύτερο, όχι χειρότερο. Κάτσε πρώτα να δεις τι ψυχολογικό υπόβαθρο είχε το παιδί σου για να αυτοκτονήσει και φυσικά τι μερίδιο ευθύνης είχες εσύ σ’ αυτό και μετά πήγαινε να τραβήξεις ανθρώπους στα δικαστήρια.

Πολλοί θα μου πείτε ότι το συγκεκριμένο γεγονός δεν έχει τόσο σχέση με τη λογοκρισία. Αφενός έχει και παραέχει, αφού το να αποφασίζεις εσύ τι είναι καλό και τι είναι κακό να γράφει ένα συγκρότημα είναι μία μορφή λογοκρισίας, αφετέρου όμως αυτή η δίκη έδωσε το δικαίωμα στο Parents Music Resource Center και την Tipper Gore να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο. Με αυτούς όμως θα ασχοληθούμε στο επόμενο Unstable Show.

Μέχρι τότε, Stay Crazy!

The post The Unstable Show: Fuck Censorship! Part 1 appeared first on anthem.gr.