Το Disney Plus μπορεί να το έφερε στις αρχές Οκτωβρίου στην χώρα μας, αλλά το The Bear είχε κάνει τον ντόρο του από το καλοκαίρι που κυκλοφόρησε. Πως να μην γίνει άλλωστε αυτό; Πολλές είναι οι σειρές που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και χάνονται. Αλλά οι πραγματικά καλές, θα βρουν τον τρόπο τους να βγουν στην επιφάνεια. Είτε αυτή η επιφάνεια είναι ο κόσμος του ίντερνετ, είτε είναι ένα καζάνι που βράζει.

Τι βλέπεις στο The Bear

Μετά από δέκα χρόνια στο Shameless, ο Jeremy Allen White αποφάσισε να αλλάξει στέγη. Εδώ υποδύεται τον Carmy, έναν πετυχημένο σεφ με βραβεία στο καλύτερο εστιατόριο που υπάρχει, όπου αναγκάζεται να γυρίσει πίσω στην πόλη του, το Σικάγο. Ο λόγος είναι να αναλάβει το χρεοκοπημένο σαντουϊτσάδικο του αδερφού του, ο οποίος αυτοκτόνησε. Σε αυτή την κουζίνα θα βρεις ανθρώπους πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους, οι οποίοι πρέπει κάπως να προσαρμοστούν ώστε να βγει η δουλειά και να ξεχάσουν τις κακές τους συνήθειες.

Μόλις ξεκινάς να βλέπεις The Bear, αρχίζεις να καταλαβαίνεις έστω και ελάχιστα τι περνάνε οι άνθρωποι που δουλεύουν σε τέτοια περιβάλλοντα. Μέσα από τα μάτια και την ερμηνεία του Jeremy Allen White περνάει όλη η πίεση που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος σε θέση ευθύνης ενώ παράλληλα έχει άλλα χίλια δύο προβλήματα στο κεφάλι του.

Όμως τι βλέπεις σε αυτή την σειρά; Πρόκειται για ένα δράμα με ξέφρενους ρυθμούς και άγχος για το κάθε τι. Σκέψεις και ενοχές για το παρελθόν. Αλλά και με γερές δόσεις οικογενειακού δράματος, το οποίο ξεκάθαρα παρουσιάζεται μπροστά σου, αλλά ποτέ δεν είναι το μόνο που κυριαρχεί. Από την άλλη μεριά, για να μην σας μαυρίζω, υπάρχουν και αρκετές χαλαρές στιγμές που η σειρά σου δίνει ανάσες με το κατάλληλο χιούμορ. Έχει λίγο απ’όλα και συμφέρει.

Το καστ του The Bear μαγειρεύει αριστουργηματικά

Μιας και είπαμε για τον πρωταγωνιστή της σειράς και την ερμηνεία του, θα ήταν άδικο να μην μιλήσουμε για το υπόλοιπο καστ. Μπορεί να πει δύο ατάκες, μπορεί να κάνει μονόλογο. Ο κάθε χαρακτήρας, όμως, νιώθεις ότι υπάρχει. Δεν πέρασε τυχαία από κει. Θα μάθεις όσα χρειάζεται γι’αυτόν, θα μάθεις πολλά στοιχεία του χαρακτήρα του από το πως συμπεριφέρεται μέσα στην κουζίνα. Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν όπως πρέπει αν δεν βοηθούσαν και οι ηθοποιοί. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανής σε κάθε λεπτό αυτής της σειράς, η δουλειά που έχουν ρίξει όλοι οι ηθοποιοί για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Βέβαια, υπάρχουν δύο βασικές υποσημειώσεις. Μία μεγάλη και μία πιο μικρή. Όχι όχι, μην τρομάζεις. Δεν θα το γυρίσω σε κράξιμο. Πάλι για καλό θα πω. Συγκεκριμένα, ο Ebon Moss-Bachrach όπως και να το κάνουμε σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται κλέβει την παράσταση. Καταλαβαίνεις ότι ως Richie δεν είναι κακός άνθρωπος. Αλλά η συμπεριφορά του σε κάνει να απορείς ώρες ώρες αν θες να τον συμπαθήσεις. Από την άλλη, ξεχνάς σαν θεατής ότι είναι ο manager του μαγαζιού, ο οποίος πριν λίγους μήνες έχασε τον καλύτερό του φίλο. Και μιας και μιλήσαμε για τον Lieberman (ή Micro) του Punisher, ας μιλήσουμε και για τον ίδιο τον Punisher. Ναι δεν γράφω λάθος. Ο Jon Bernthal κάνει την εμφάνισή του και η βασική μου απορία είναι πως αυτός ο άνθρωπος ακόμα και 5 λεπτά να παίξει σε μια σειρά την αναβαθμίζει επιτόπου.

Η σκηνοθεσία του Storer

Όλα αυτά που περιγράφω μέχρι τώρα δεν θα είχαν ευτυχή κατάληξη χωρίς την σκηνοθεσία του Storer. Βλέπεις το βιογραφικό του και αυτό που διακρίνεις είναι η μεγάλη συμμετοχή που έχει σε comedy specials. Είτε ως σκηνοθέτης, είτε ως παραγωγός. Αυτό είναι το στοιχείο που δίνει την ικανότητα στον συγκεκριμένο άνθρωπο να σκηνοθετήσει μια σειρά όπως το The Bear. Η κωμωδία θέλει timing. Χωρίς σωστό timing στα πάντα, δεν θα δούλευε η σειρά που δημιούργησε και αποτελεί showrunner της.

Φυσικά, δεν ξεχνάμε την μουσική που παίζει στην σειρά καθ’ όλη την διάρκειά της. Μουσική που επέλεξε ο ίδιος ο Storer και θα μπορέσεις να ακούσεις soundtracks και κλασική ροκ ξεκινώντας από την δεκαετία του 1980. Θα ακούσεις από κομμάτια όπως το “Let Down” των Radiohead και το “Animal” των Pearl Jam μέχρι το “In Too Deep” των Genesis και το “Oh My Heart” των R.E.M.

Αξίζει τελικά το The Bear;

Δεν υπάρχει καν ερώτημα. Είναι μια σειρά που έτσι και αποφασίσεις να την δεις, δεν θα την αφήσεις. Βοηθάει αρκετά και η διάρκειά του καθώς αποτελείται από 8 επεισόδια των 20 με 30 λεπτών. Το πραγματικά δύσκολο ερώτημα είναι ένα. Τι θα αποφασίσετε να έχετε κοντά σας να τρώτε όσο βλέπετε την τελευταία επιτυχία του FX;

Περισσότερη πάρλα για σειρές εδώ!

The post The Series Corner: The Bear – Η κουζίνα είναι το απόλυτο τεστ ανθρωπίνων σχέσεων appeared first on anthem.gr.

Τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία, ειδικότερα σε streaming πλατφόρμες, οι σειρές ντοκιμαντέρ για αθλήματα ή αθλητικές ομάδες. Μερικά από τα πιο γνωστά είναι τα Drive to Survive, Sunderland ‘Til I Die και φυσικά το Last Dance. Στο κλίμα του ντοκιμαντέρ της Sunderland, προέκυψε το 2022 το Welcome to Wrexham.

Η ιδέα

Το Sunderland ‘Til I Die δεν αναφέρθηκε τυχαία. Είναι αυτό που επηρέασε τον Rob McElhenney (γνωστό από το It’s Always Sunny in Philadelphia) για να θέλει να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο το 2020. Ο Rob βέβαια χρειαζόταν βοήθεια γι’αυτό του το εγχείρημα. Όπως λέει χαρακτηριστικά αρκετές φορές, εκείνος έχει λεφτά της τηλεόρασης. Αυτό που χρειαζόταν τώρα ήταν superhero money. Οπότε έπεισε τον Ryan Reynolds και μετά την ίδρυση της εταιρείας τους τον Νοέμβριο του 2020, απέκτησαν την Wrexham A.F.C τον Φεβρουάριο του 2021. Ομάδα που αγωνιζόταν στην 5η εθνική κατηγορία της Αγγλίας.

Η Wrexham δεν είναι μια οποιαδήποτε ομάδα. Είναι η 3η γηραιότερη ομάδα στον πλανήτη και το γήπεδό της το παλαιότερο που υπάρχει. Αλλά, η διαχείριση που γινόταν από προηγούμενες διοικήσεις την κράτησαν για 14 συνεχόμενα χρόνια στην National League. Μάλιστα, λόγω και του Covid, ήταν πολύ κοντά στον αφανισμό. Οπότε η αισιοδοξία και το πλάνο των Rob και Ryan κέρδισαν την εμπιστοσύνη του κόσμου για να μπορούν να κινηθούν στην αγορά του συλλόγου.

Γιατί την Wrexham;

Μια ερώτηση που παίζει αρκετά και στην σειρά αλλά και στα μυαλά πολλών που σκέφτονται αυτό το γεγονός είναι γιατί την Wrexham συγκεκριμένα. Μία ουαλική ομάδα στην 5η κατηγορία της Αγγλίας. Η απάντηση νομίζω έρχεται όσο βλέπεις το ντοκιμαντέρ. Βλέπεις πως λειτουργεί η ομάδα, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και την καθημερινότητά της. Το σημαντικότερο κομμάτι που καλύπτει το ντοκιμαντέρ είναι οι άνθρωποι του Wrexham. Ακούς Ryan Reynolds και νομίζεις ότι σε όλα τα επεισόδια απλά θα είναι εκεί να πετάει ατάκες. Συμβαίνει κι αυτό, αλλά σε μικρότερο βαθμό από αυτό που περιμένεις και που θα σε κούραζε. Το μέρος που κερδίζει τον περισσότερο χρόνο είναι ο κόσμος.

Στο Welcome to Wrexham θα δεις από την ζωή ενός ποδοσφαιριστή σε αυτή την κατηγορία, μέχρι του ιδιοκτήτη της παμπ δίπλα στο γήπεδο. Σχεδόν κάθε επεισόδιο, το οποίο δεν επικεντρώνεται σε κάποιο ποδοσφαιρικό γεγονός, ακολουθεί την ζωή ενός κατοίκου της πόλης. Καταλαβαίνεις πολύ γρήγορα ότι ομάδα και πόλη είναι ένα. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Αν πηγαίνει καλά το ένα, θα έχει θετικό αντίκτυπο και στο άλλο. Και αντίστροφα φυσικά. Επίσης, καταπιάνεται με σοβαρά θέματα όπως ο χουλιγκανισμός. Ξεκινά με αφορμή ένα περιστατικό που βίωσε ένας φίλαθλος της ομάδας και φτάνει μέχρι σε αναφορές για το Heysel.

Τι πρέπει να περιμένεις

Λίγο απ’όλα. Μπορεί μέχρι τώρα η περιγραφή που έδωσα να δίνει την εντύπωση μιας πολύ σοβαρής σειράς, όμως κάθε άλλο. Ας μην ξεχνάμε ότι ιδιοκτήτες της ομάδας πλέον είναι δύο κωμικοί. Οπότε και η δομή της σειράς είναι αντίστοιχη σε αρκετά σημεία της. Για παράδειγμα, είναι αρκετές οι φορές που θα πέφτει μια καρτέλα όταν ακούγεται μία παράξενη λέξη για να αναφέρει την αντίστοιχη έκφραση στα αγγλικά των Άγγλων, των Αμερικάνων και στα Ουαλικά. Στιγμές γέλιου χαρίζουν τα διάσπαρτα σχόλια του Rob και του Ryan γι’αυτό που βλέπουμε εκείνη την στιγμή. Πάνω σε αυτό, highlight είναι το 14ο επεισόδιο κατά το οποίο ο Reynolds έχει πάει μόνος του στην Ουαλία και ο McElhenney το σχολιάζει σε όλο το επεισόδιο σε στυλ MJ στο Last Dance. Σε πολυθρόνα, με τάμπλετ κλπ.

Και μιας κι έγινε αντίστοιχη αναφορά, ίσως τα πιο απολαυστικά επεισόδια της σειράς είναι αυτά που ο Rob με τον Ryan πάνε να δουν από κοντά την ομάδα. Αυτό, όχι μόνο γιατί είναι σημαντικό σαν γεγονός. Αλλά γιατί χαίρεσαι με την αλληλεπίδραση που έχουν οι δύο ηθοποιοί με τον κόσμο της ομάδας, αλλά και τον κόσμο του Wrexham. Φαίνεται ότι δεν είναι δύο τύποι που αποφάσισαν να κάνουν τον χαβαλέ τους και θα κάθονται σπίτι τους χωρίς να πολυασχολούνται. Τους νοιάζει αυτό που κάνουν. Γι’αυτό και η επένδυσή τους είναι σοβαρή, χωρίς απλά να πετάνε λεφτά. Υπάρχει σχέδιο και άνθρωποι που ασχολούνται με έναν και μόνο σκοπό. Την άνοδο της ομάδας στις ανώτερες κατηγορίες.

Μάλιστα, ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια αλλά και μία από τις υποσχέσεις που έδωσαν ήταν το θέμα του γηπέδου. Το Racecourse Ground είναι το γηραιότερο ποδοσφαιρικό στάδιο που υπάρχει και λόγω συμφερόντων προηγούμενων ιδιοκτητών δεν ανήκε στην ομάδα. Ήταν ένα αρκετά σοβαρό ζήτημα, το οποίο απασχόλησε και την σειρά σε ένα ολόκληρο επεισόδιο. Μετά από τεράστια γραφειοκρατία, το περασμένο καλοκαίρι, ο Rob και ο Ryan φρόντισαν το γήπεδο να ανήκει στην ομάδα του Wrexham.

Ένα ακόμα γεγονός που απασχολεί την σειρά είναι η πίεση και η κριτική που δέχεται η ομάδα. Υπάρχουν στιγμές που οι προπονητές ή οι παίκτες είναι αποδέκτες αρκετά σκληρών σχολιών, με αποτέλεσμα ορισμένες φορές να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην ψυχολογία τους. Πάνω σε αυτό, κράτησα ένα σχόλιο του Rob όταν συναντήθηκε σε ένα επεισόδιο με τον ιδιοκτήτη των Philadelphia Eagles, ομάδας του NFL. Είπε πως όταν ήταν απλά φαν και έβλεπε αγώνες των Eagles, μπορούσε να σχολιάζει και να κρίνει με τους φίλους του την ομάδα χωρίς να τον πολυνοιάζει. Τώρα που είναι από την άλλη μεριά και καλείται να πάρει αποφάσεις, συνειδητοποιεί ότι όλοι αυτοί που σχολίαζε δεν είναι πλέον χαρακτήρες που βλέπει στην τηλεόραση. Είναι κανονικοί άνθρωποι.

Αξίζει τελικά το Welcome to Wrexham;

Φυσικά και αξίζει. Το ποδόσφαιρο έχει το θετικό ότι δεν χρειάζεται να είσαι φαν του για να το παρακολουθήσεις. Αρκεί να σου πει μια καλή ιστορία. Πράγμα σπάνιο να μην το καταφέρει λόγω της φύσης του. Βλέπεις σε 18 επεισόδια περίπου 25λέπτης διάρκειας αρκετά για να σε κρατήσουν. Θα δεις από πίκρες που περνάει η ομάδα μέχρι τελικούς στο Wembley, γεμάτο καλεσμένους celebrities. Από κει που ίσως να μην ήξερες καν την ύπαρξή της, θα γίνεις φίλος της ομάδας του Wrexham. Τουλάχιστον στο δικό μου κινητό πλέον, χτυπά ειδοποίηση κάθε φορά που βάζουν γκολ. Άλλωστε το βλέπεις και στην ανταπόκριση του κοινού, όχι μόνο εντός Ηνωμένου Βασιλείου.

Το προφίλ της Wrexham έχει αλλάξει τελείως και πλέον έχει 250k ακολούθους στο Twitter.

Ενώ παράλληλα βλέπεις την ζήτηση που υπάρχει από το κοινό για merch

Το πως θα εξελιχθεί αυτό το project κανείς δεν το ξέρει. Την στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο η ομάδα είναι στην 1η θέση με 42 βαθμούς. 1 βαθμό μπροστά από την 2η θέση, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί 18 αγώνες από τους συνολικά 46! Ενδεχομένως, φέτος να είναι η χρονιά για άνοδο. Το μεγάλο όνειρο είναι η Premier League άλλωστε. Όμως, ακόμα κι αν δεν καταφέρει να πάρει την άνοδο, ίσως να μην πειράζει τόσο. Γιατί η είδηση της αγοράς της ομάδας από τον Ryan και τον Rob, η οποία εξακολουθεί να φαίνεται σαν να είναι ψέμα, έφερε κάτι πέρα από την προοπτική. Έφερε την ελπίδα που έλειπε από την πόλη και τους ανθρώπους της. Και ίσως αυτό να ήταν το στοιχείο που χρειαζόταν το Wrexham, πέρα από τίτλους και ανόδους. Ίσως αυτό είναι το στοιχείο που έχουμε ανάγκη όλοι μας. Η ελπίδα!

ΥΓ. Κάθε επεισόδιο ξεκινά με το “Everyday” του Buddy Holly, αλλά αυτό που χτύπησε μία ευαίσθητη χορδή ήταν το “The Times They Are A-Changin’ ” σε εκτέλεση του Keb’ Mo’.

ΥΓ2. Δεν θα κάτσω να προτείνω σε κάποιον το It’s Always Sunny in Philadelphia. Έχει ήδη το κοινό του. Μπορεί, ίσως, να γράψουμε κάτι γι’ αυτό κάποτε στο anthem.gr. Αλλά, αυτό που έχω να προτείνω μιας και μιλάμε για τον Rob McElhenney είναι το Mythic Quest. Όποιος δεν το έχει ξεκινήσει ήδη, χάνει μία από τις καλύτερες κωμωδίες των τελευταίων χρόνων στο είδος της.

The post The Series Corner: Welcome to Wrexham – ο Deadpool και ο Mac κατακτούν το ποδόσφαιρο appeared first on anthem.gr.

Series October is here και στο anthem.gr σας παρουσιάζουμε σειρές που παίχτηκαν φέτος, τις λατρέψαμε και σας τις προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μία νέα σειρά που κέντρισε το ενδιαφέρον λόγω του ότι πρωταγωνιστεί ο Tom Hardy, το Taboo.

Η αλήθεια είναι πως αμφιταλαντευόμουν γι’ αυτό το άρθρο, καθώς ήμουν ανάμεσα στο Taboo και το A Series of Unfortunate Events, καθώς είμαι μεγάλος φαν της σειράς βιβλίων και η σειρά του Netflix υπήρξε εξαιρετική μεταφορά των πρώτων τεσσάρων βιβλίων. Θα αποκτήσει όμως μελλοντικά το δικό της Series Corner, ωστόσο τώρα θα δώσουμε έμφαση στο Taboo.

H σειρά προβάλλεται στο BBC One, ενώ αργότερα μπήκε ως συμπαραγωγός το FX. Δημιουργήθηκε από τον Tom Hardy, τον πατέρα του Edward Hardy και τον Steven Knight και από τη συνεργασία των δύο καναλιών καταλαβαίνει κανείς ότι η παραγωγή είναι εκτός από εξαιρετική, και ακριβή και αυτό βγαίνει στην οθόνη.

Το Taboo ακολουθεί την ιστορία του James Delaney, ο οποίος γυρίζει στην Αγγλία λόγω του θανάτου του πατέρα του, παρά το γεγονός πως όλοι νομίζουν ότι είναι νεκρός. Ενώ μαίνεται πόλεμος μεταξύ των ΗΠΑ και της Αγγλίας, ο Delaney αποφασίζει να διεκδικήσει την περιουσία του πατέρα του και να ξεπληρώσει τους πιστωτές του, έχοντας δίπλα του τη Lorna, μία ηθοποιό που ισχυρίζεται πως ήταν παντρεμένη με τον πατέρα του. Ωστόσο τόσο η πανίσχυρη εμπορική εταιρεία East India Company όσο και ο Βασιλιάς θέλουν να βγάλουν τον James από τη μέση. Δε θα πω κάτι παραπάνω για την υπόθεση, γιατί μπορεί να αποτελέσει spoiler. Ένα άλλο πολύ σημαντικό subplot είναι η περίεργη σχέση του Delaney με την ετεροθαλή αδερφή του, Zilpha και το πως καθένας από τους δύο θα πρέπει να δεχθεί τις αλλαγές στην προσωπικότητα και τη ζωή του άλλου στο πέρασμα των χρόνων.

Αυτά συμβαίνουν, όταν έχεις μόλις 8 επεισόδια για να πεις μια ιστορία. Το αποτέλεσμα βγαίνει μία καλογραμμένη, δομημένη πρώτη σεζόν που σου ανοίγει την όρεξη για τις επόμενες δύο που προγραμματίζονται για να τελειώσει η ιστορία. Ο ρυθμός στα πρώτα επεισόδια είναι αργός, προκειμένου η σειρά να συστήσει τους χαρακτήρες και να προσφέρει πληροφορίες για το background του καθενός και ειδικά του πρωταγωνιστή, αλλά και για να μπορέσει ο θεατής να διακρίνει τις σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των χαρακτήρων. Παρά τη μικρή κοιλιά που γίνεται στα επόμενα επεισόδια, το χτίσιμο της ιστορίας είναι αριστοτεχνικό, με το φοβερό φινάλε να κρύβει και ένα μεγάλο twist που δεν το περιμέναμε.

Δυνατό σημείο του Taboo είναι και οι ερμηνείες, με τον Tom Hardy να είναι μαγικός και να προσεγγίζει το ρόλο του James Delaney με πολύ μεράκι. Δεν περίμενα κάτι λιγότερο από τον Tom, καθώς είναι ένας από τους καλύτερους σύγχρονους ηθοποιούς, ενώ πολύ καλός είναι και ο Jonathan Pryce ως Sir Stuart Strange, ενώ και οι υπόλοιποι ηθοποιοί σε δεύτερους ρόλους δίνουν πολύ καλές ερμηνείες.

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ σε δύο ακόμα πολύ θετικά στη σειρά τα οποία έχουν να κάνουν με την ατμόσφαιρα που απέπνεε. Το πρώτο είναι τα practical effects και τα σκηνικά, αφού το μπάτζετ του Taboo είναι υψηλό και αυτό φαίνεται στα κοστούμια και τα κτήρια, τα οποία είναι εξαιρετικά για μία σειρά εποχής. Το δεύτερο είναι η καταπληκτική μουσική του Max Richter, αφού ντύνει πολύ όμορφα τις σκηνές, ειδικά εκείνες που υπάρχει αγωνία για τις επόμενες κινήσεις και αποφάσεις του πρωταγωνιστή.

Συνοψίζοντας, το Taboo είναι μία καλογυρισμένη και καλογραμμένη σειρά εποχής, η οποία εκμεταλλεύεται στο έπακρο το ταλέντο του δημιουργού και πρωταγωνιστή της Tom Hardy και την εξαιρετική ατμόσφαιρα που περιβάλλει τα επεισόδια, χαρίζοντας μας μία όμορφη ιστορία και κάνοντας μας να ανυπομονούμε για την επόμενη σεζόν.

Κάπου εδώ τελειώνει και το Series October, ένα από τα μεγάλα αφιερώματα του anthem.gr που σας παρουσίασε τέσσερις από τις καλύτερες σειρές που είδαμε φέτος. Καλή θέαση και ελπίζουμε να το επαναλάβουμε αν όχι για σειρές, σίγουρα για μουσική ή ταινίες.

The post The Series Corner: Taboo appeared first on anthem.gr.

Series October is here και στο anthem.gr κάθε Κυριακή σας παρουσιάζουμε σειρές που παίχτηκαν φέτος, τις λατρέψαμε και σας τις προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μία νέα υπερηρωική σειρά, η οποία προβλήθηκε στις αρχές του έτους, το Legion.

Μετά τις υπερηρωικές ταινίες που έχουν μπει για τα καλά στην ποπ κουλτούρα, οι εταιρίες βλέπουν την τηλεόραση ως ένα καλό μέσο για να πουν ιστορίες minor ή άγνωστων στο ευρύ κοινό χαρακτήρων, ελπίζοντας το χαμηλό μπάτζετ να μην αποτελέσει εμπόδιο και η ποιότητα του storytelling να κάνει τη διαφορά.

Το Arrowverse παρά τα σκαμπανεβάσματα του συνεχίζουμε να το αγαπάμε για τις πολύ όμορφες στιγμές του, το Gotham επίσης, η συνεργασία Marvel-Netflix είχε εξαιρετικά αποτελέσματα με αποκορύφωμα το αξεπέραστο Daredevil (η συνεργασία με το ABC όχι και τόσο, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία) κι έτσι πριν το The Gifted, η πρώτη live action σειρά με θέμα κάποιον χαρακτήρα από το σύμπαν των X-Men, το Legion, έκανε πρεμιέρα το Φεβρουάριο στο FX, το οποίο είναι ένα πολύ αγαπημένο δίκτυο.

Δημιουργός της σειράς είναι ο Noah Hawley του Fargo, ο οποίος σκηνοθέτησε το πρώτο επεισόδιο και έγραψε τα πρώτα δύο και το όγδοο. Η σειρά αποτελείται από 8 επεισόδια, κάτι που βοηθά στο να είναι η ιστορία δεμένη και σωστά δομημένη.

Ο Legion, κατά κόσμον David Haller είναι γιος του Professor X και ενώ είναι μεταλλαγμένος, έχει διαγνωστεί με σχιζοφρένεια και η αρχή της σειράς τον βρίσκει σε ένα ψυχιατρείο. Ο David έχει τη δυνατότητα της τηλεπάθειας, του να κινεί αντικείμενα με το μυαλό του και αρκετές ακόμα δυνάμεις, τις οποίες δεν έχει μάθει να ελέγχει. Στο ψυχιατρείο γνωρίζει μία κοπέλα, την Syd Barrett (κρατήστε το όνομα), η οποία θα γίνει η κοπέλα του, ωστόσο στο πρώτο τους άγγιγμα, θα αλλάξουν για λίγο θέσεις. Από εκεί και πέρα, η σειρά παίρνει μία άγρια τροπή με τον David να περνάει από συνεχείς ανακρίσεις, να ξεσπάει, να ξεφεύγει και να βρίσκει προσωρινά καταφύγια, ωστόσο τα προβλήματα δε σταματάνε να εμφανίζονται και ο ίδιος πρέπει να βρει τρόπο να ελέγξει τις δυνάμεις του και να ξεφύγει από αυτούς που τον κυνηγούν.

Το Legion είναι μακράν η πιο ψυχεδελική και ατμοσφαιρική σειρά που έχω δει πρόσφατα και παρά το γεγονός ότι η ιστορία αφορά έναν μεταλλαγμένο υπερήρωα, είναι τελείως διαφορετική από κάθε άλλη υπερηρωική σειρά που θα δεις. Έχει τόσες επιρροές που μπορείς να διακρίνεις ανά τα επεισόδια και παράλληλα είναι τόσο πρωτοπόρα και νεωτεριστική που σε κάνει να απορείς ώρες-ώρες με αυτό που βλέπεις και ποιος νους μπορεί να το συνέλαβε.

Η κινηματογραφία και η σκηνοθεσία, ειδικά του πρώτου επεισοδίου χτίζουν μία απίστευτα σκοτεινή, αλλά ταυτόχρονα ζεστή ατμόσφαιρα που ναι μεν δεν αποξενώνει το θεατή, αλλά δεν κάνει την εμπειρία της θέασης εύπεπτη και εύκολη. Μιλάμε για μία σειρά που σε θέλει 100% προσηλωμένο σε αυτήν, όπου κάθε σκηνή έχει νόημα και που πρέπει να πιάσεις όλες τις γρήγορες εναλλαγές μεταξύ των γεγονότων που περνούν μπροστά από τα μάτια σου. Δε θα ξέρεις τι είναι πραγματικότητα και τι όχι, τι εξελίξεις και ανατροπές ισχύουν και ποιες βρίσκονται σε όνειρα ή οράματα και οι σεναριογράφοι περιμένουν πάντα τη σωστή στιγμή για να σου δώσουν απαντήσεις σε όλα σου τα ερωτήματα. Αυτός είναι και ο λόγος που την είδα δύο φορές και όχι μία, προκειμένου να πιάσω όλες αυτές τις λεπτομέρειες.

Αν κάτι λάτρεψα είναι πως οι επιρροές δεν περιορίζονται σε άλλα οπτικοακουστικά έργα όπως το Twin Peaks του David Lynch, αλλά και σε μουσικά όπως τα τραγούδια του Syd Barrett που αναφέραμε και πιο πάνω. Το The Piper at the Gates of Dawn και η επιρροή του είναι παντού, καθώς θα μπορούσαμε να πούμε ότι ψυχεδελικές κομματάρες όπως το Astronomy Domine και το Interstellar Overdrive οπτικοποιήθηκαν από τον Hawley.

Δυνατό κομμάτι της σειράς ήταν και οι ερμηνείες της με τον Dan Stevens ως David και φυσικά την Aubrey Plaza ως Lenny να ξεχωρίζουν, αλλά το Legion διαθέτει ένα 100% ταλαντούχο cast με τους ρόλους να είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των ηθοποιών.

Τέλος και επειδή μιλάμε για μία υπερηρωϊκή σειρά, μην περιμένεις η δράση να μοιάζει με τις εντυπωσιακές σκηνές και τις χορογραφίες του Daredevil και του Arrow, αφού η σειρά θα δώσει βάση στα ψυχικά χαρακτηριστικά και προβλήματα του ήρωα και όχι στο πόσο δυνατός είναι σωματικά, ωστόσο υπάρχουν σκηνές που ο David δείχνει τις δυνατότητες και τις δυνάμεις του και οι οποίες είναι εντυπωσιακότατες και καλογυρισμένες με αποκορύφωμα αρκετές στιγμές του τελευταίου επεισοδίου.

Συνεπώς το Legion είναι μία πολύ εντυπωσιακή σειρά τόσο σεναριακά όσο και οπτικά, η οποία εκμεταλλεύεται τα οφέλη που τους δίνει ένα καλωδιακό κανάλι όπως το FX και προσφέρει ένα τελικό αποτέλεσμα τόσο ιδιαίτερο που λίγοι εκτίμησαν και ακόμα λιγότεροι κατάλαβαν, ωστόσο σε βάθος χρόνου οι προσπάθειες και η ποιότητα της θα αναγνωριστούν.

The post The Series Corner: Legion appeared first on anthem.gr.