Είναι αρκετές οι φορές που θες να γράψεις ένα άρθρο και ψάχνεις για ώρα το θέμα. Και οκ. Αν είναι πρώτο άρθρο της χρονιάς το κλέβεις λίγο και γράφεις κάτι σαν το προηγούμενο. Τώρα που μπήκε για τα καλά το 2023 τι γράφεις; Ε κοίτα να δεις που έρχονται μόνα τους τα θέματα.

Καταξοδεύτηκες πάλι

Πλέον το mail μου είναι μια παιδική χαρά διαφημίσεων και πρόμο. Σας κάτι τέτοιο το αντιμετωπίζω κι εγώ όταν μπαίνω να δω τι καινούργιο μού έχουν στείλει. Ε τώρα ήταν κουπόνι. Ξέρετε, τα κουπόνια έχουν την πλάκα τους. Παιρνούν από διάφορες εποχές. Είναι αρχικά το στάδιο που στην πέφτει η εταιρεία δίνοντας σου μια καλή έκπτωση. Μετά είναι που σε παίζει λίγο. Σου λέει θα σου δώσω 10 ευρώ αν ξοδέψεις 40. Ώσπου πας στο τελικό στάδιο, κατά το οποίο γίνεται κάτι ανάλογο με αυτό που έπαθα εγώ. Δηλαδή, σου στέλνει μια μέρα κουπόνι το Skroutz αξίας 10 ευρώ, για μια αγορά από 250 ευρώ και πάνω!!

Αν δεν απαντάω στα μηνύματά σας φίλοι μου, να ξέρετε ότι ψάχνω που θα πρωτοξοδέψω αυτό το κουπόνι. Γιατί μπορεί εκπτώσεις να μην γινόνται στα κείμενά μας, αλλά να μην εκμεταλλευτούμε τέτοια εκπτωσάρα που προέκυψε;;;

Χαρίζει και στιγμές γέλιου το Survivor All Star

Εδώ, σε αυτή την στήλη, ήταν πριν ένα μήνα που σας έλεγα τις αναμνήσεις από τα παλιά τα ορθόδοξα Survivor. Ε λοιπόν ήρθε το All Star για να έχουμε εκπρόσωπο της χριστιανοσύνης και της ορθοδοξίας. Γιατί μπορεί το συγκεκριμένο ριάλιτι να μην βλέπεται, αλλά το twitter δίνει πόνο. Αφορμή για μπόλικο υλικό ο Άγιος Στυλιανός ο Χανταμπάκιος.

Σχολίασε μάλιστα τα γεγονότα των ημερών, με τον δικό του τρόπο

Βέβαια, δεν έλειψαν και τα περιστατικά όπως αυτό του Ηλία Γκότση να προσπαθεί να σβήσει μια φωτιά πετώντας μέσα ξύλα. Οκ, συμβαίνουν κι αυτά.

Το οποίο συμβάν ξύπνησε κι άλλα θέματα μέσα μου…

Το θέλω και το τρας μου

Μέσα στο κλίμα των ριάλιτι εκπομπών, ενώ παράλληλα γράφω ένα σχετικό άρθρο, να εξομολογηθώ ένα guilty pleasure μου. Έχω την κάφρικη συνήθεια να ανακαλύπτω μαζί με την αδερφή μου ριάλιτι, τα οποία ρε παιδί μου δεν τα λες και τόσο τρομερής ποιότητας. Ο λόγος προφανώς που τα βλέπουμε είναι το γέλιο που μπορεί να προκύψει από τέτοιες εκπομπές. Τελευταία ανακάλυψη είναι το Milf Manor.

Ακούστε ιδέα! Σε μια βίλα στο Μεξικό, 8 ζευγάρια καλούνται να μείνουν και να φλερτάρουν μεταξύ τους. Το θέμα είναι ότι δεν είναι απλά ζευγάρια. Πρόκειται για 8 μάνες και τους γιους τους. Οπότε μπορείτε να καταλάβετε τι γίνεται όταν μια μάνα αποφασίζει να φλερτάρει τον γιο μιας άλλης μπροστά στα μάτια της ή το αντίστροφο. Κανονικό τρας ριάλιτι. Όμως, ας μην ξεγελάω τον εαυτό μου. Ένα πράγμα σκέφτηκα βλέποντας την συγκεκριμένη εκπομπή…

Άντε πάλι κράξιμο για The Last of Us

Είναι λίγο ένα επαναλαμβανόμενο αστείο το κράξιμο που πέφτει για το παιχνίδι και τώρα για την σειρά του The Last of Us. Η σειρά βρίσκεται στο 3ο της επεισόδιο, με τεράστια επιτυχία από άποψη τηλεθέασης. Σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Είναι από τις σειρές που σίγουρα θα υπάρξει άρθρο γι’αυτή στον μέλλον, όταν ολοκληρωθεί. Προς το παρόν, να πω μόνο ότι απλά δείτε την όσοι δεν το κάνετε ήδη. Είτε είστε φίλοι των παιχνιδιών, είτε όχι. Το θέμα που με τρώει να σχολιάσω είναι άλλο και όποιος θέλει να αποφύγει σπόιλερ, ας προσπεράσει αυτό το κομμάτι. Αν και δεν είναι τόσο τεράστιο το σπόιλερ που θα γίνει.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Στο 3ο επεισόδιο, η σειρά φεύγει για μεγάλο κομμάτι της από το πρωταγωνιστικό δίδυμο και πάει στο δίδυμο δύο άλλων χαρακτήρων, του Bill και του Frank. Μέσα από την δική τους ζωή βλέπουμε πως πέρασαν τα χρόνια στον κόσμο της σειράς. Το στοιχείο, όμως, που σήκωσε θύελλα αντιδράσεων είναι ότι αυτά τα δύο άτομα είναι γκέι ζευγάρι. Βέβαια να πω ότι παρακολουθούμε μία από τις πιο όμορφα δοσμένες ρομαντικές ιστορίες που υπάρχουν. Αλλά κοιτάξτε τι θα γίνει τώρα. Επειδή πραγματικά βαριέμαι να κάτσω να κράζω ομοφοβικά δίποδα, θα το πάρουμε λίγο αλλιώς.

Έστω ότι υπάρχει μια άτζεντα, όπως την λένε, όπου προσπαθούν να προωθήσουν την ομοφυλοφιλία και γενικώς την LGBTQ+ κοινότητα. Ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα; Να το διατυπώσω λίγο αλλιώς για να καταλάβετε τι εννοώ; Όταν ταυτόχρονα υπάρχουν χιλιάδες σειρές, ταινίες και εκπομπές (καθόλου τυχαία δεν ανέφερα προηγουμένως το Milf Manor) που προωθούν τα στρέιτ άτομα και οτιδήποτε αρέσει σεξουαλικά στον άντρα (σπανίως και στην γυναίκα), γιατί μας πειράζει αν μία σειρά προωθεί κάτι που αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι της κοινωνίας μας που υπάρχει κανονικά ανάμεσά μας; Χρειάζεται να δώσω απάντηση; Νομίζω πως όχι… Οπότε απευθυνόμενος σε αυτούς που έχουν μυαλό στο κεφάλι τους και φως αντί για σκοτάδι μέσα τους, δείτε ό,τι τραβάει η ψυχή σας και αφήστε τούς σκατόψυχους να κλαψουρίζουν στα πληκτρολόγια, ψάχνοντας δικαιολογίες για να κρύψουν τον ρατσισμό τους.

Αρκετά δεν συγχυστήκαμε;

Νομίζω ναι. Γι’αυτόν τον λόγο είναι απαραίτητη η ύπαρξη της μουσικής με μια τυχαία (ή και όχι για όσους ξέρουν) επιλογή. Τα λέμε στο επόμενο!!

The post Friday Night Specials: Δώστε κουπόνια στον λαό! appeared first on anthem.gr.

Το Cameo σε φέρνει κοντά στους αγαπημένους σου σελέμπριτι

Ήταν μετά την κηδεία της γιαγιάς του το 2016, τότε που ο ελληνικότατης καταγωγής Steven Galanis σκέφτηκε την ιδέα του Cameo. Εντάξει, δεν είμαι σίγουρος αν είναι Έλληνας ο άνθρωπας, αλλά λίγο το όνομα, λίγο η σύνδεση με γιαγιά, εεε ας τον βαφτίσουμε Έλληνα. Δεν θα παρεξηγηθεί. Το Cameo, λοιπόν, είναι μια ιστοσελίδα κατά την οποία εσύ ως φαν ζητάς από τον αγαπημένο σου σελέμπριτι ένα προσωπικό βίντεο, συνήθως ευχή. Με το αζημίωτο προφανώς. Το συγκεκριμένο σάιτ εκτοξεύτηκε, όπως κι άλλα, εν μέσω πανδημίας. Δεν ήταν και τελείως άσχημη ιδέα η αλήθεια είναι.

Το ποιον μπορείς να βρεις σε αυτή την σελίδα, αρκεί να βάλεις την φαντασία σου. Μπορείς να βρεις από τον Lance Bass των NSYNC μέχρι τον τελευταίο παίκτη ριάλιτι, που μπορεί να εμφανίστηκε 5 λεπτά στην σεζόν του. Αντίστοιχα, παίζουν και οι τιμές. Θα δεις από αρκετά γήινες τιμές, μέχρι μερικά εξωφρενικά νούμερα. Αυτό εξαρτάται καθαρά από το όνομα και το πόσο μεγάλη ιδέα έχει για τον εαυτό του. Επίσης, επειδή ζητάς κάτι, δεν σημαίνει ότι θα βρεις τον αγαπημένο σου σελέμπριτι στην κατάσταση που θα ήλπιζες για να στο πραγματοποιήσει. Έχουν ακουστεί διάφορα και ας το αφήσουμε εδώ.

Τώρα πάμε σε αυτό που με καίει. ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΔΕΡΦΙΑ!!!!! Στο περίπου… Εδώ το λέμε Starfan. Το concept είναι το ίδιο ακριβώς. Μην σας πω ότι το πήραμε έτοιμο κιόλας, αλλά αλλάξαμε λίγο την αντιγραφή για να μην καρφωθούμε. Βρίσκεις τον Έλληνα σελέμπριτι που μιλά στην καρδούλα σου, του ζητάς αυτό που θες να σου ευχηθεί, τον πληρώνεις και μέσα σε 7 μέρες πρέπει να σου στείλει το βίντεό σου πίσω. Επειδή, όμως, είμαστε και ψυχάρες στην χώρα μας, αν δεν θέλουμε (θεωρητικά πάντα) να βάλουμε τα λεφτά στην τσεπούλα μας, λέμε ότι πρόκειται για φιλανθρωπία. Καλό ε;

Για να είμαστε δίκαιοι οι τιμές στη δικιά μας σελίδα παίζουν σε επίπεδα Ελλαδίτσας. Όχι πως το πενηντάρικο για ένα βίντεο που κρατάει το πολύ λεπτό στις καλές περιπτώσεις είναι λίγο. Αλλά λέμε τώρα. Και υπάρχει ποικιλία κιόλας. Από τραγουδιστές, ηθοποιούς μέχρι παρουσιαστές και πολιτικούς. Ναι ναι απ’όλα έχει ο μπαξές. Αλλά είναι μια περίπτωση ρε συ, που δεν γίνεται να μην την σχολιάσεις.

Πας και λες, κάτσε να δω ποιο είναι το ψώνιο… εεεε ο σελέμπριτι που ζητάει τα περισσότερα. Και πέφτουμε πάνω στον Θάναρο τον Πετρέλαρο. Το παλιό παιδί του Fame Story ζητά ένα ωραίο 200αρι ανά βίντεο. Για να σε κεράσει #not μια ευχούλα.

Πόσο αδιάφορος θα το παίξει στο βίντεο που θα στείλει δεν το ξέρω. Μία αξιολόγηση βρήκα να διαβάσω όλη κι όλη. Απορώ γιατί. Δεν κάνει ο κόσμος αμάν και πως να αγοράσει Πετρέλη; Δεν μπορώ να ξέρω. Εγώ πάντως, αν μπορούσα να στείλω βίντεο στον τραγουδιστή θα του έλεγα ταπεινά Ξύπνα Θανάση. Ο άλλος, Ευρωπαϊκό στο ποδόσφαιρο σήκωσε και ζητά 25αρι μόνο…

Πάντως να το πω κι αυτό πριν κλείσουμε το θέμα, τίμιος εργάτης του Starfan ο τιτατομέγιστος Τρύφωνας Σαμαράς. Περισσότερες αξιολογήσεις στην σελίδα με 65 στον αριθμό (για να καταλαβαινόμαστε ο 2ος έχει 19), συμπαθητική τιμούλα και μπαμπάτσικια διάρκεια στα βιντεάκια. Κάπου στο λεπτό, ενώ αρκετοί γράφουν 15 δευτερόλεπτα. Όχι, τα σωστά να τα λέμε. Ξεπατώνεται στην δουλειά ο κομμωτής της καρδιάς μας και είναι σίγουρο ότι μάζεψε περισσότερα 200αρια από κάποιους άλλους.

Είπαμε για Σελέμπριτι; Λοιπόν, ποθούμε ριάλιτι για τις ζωές τους

Καιρός να δούμε λίγο μπροστά σε αυτή την χώρα. Πρόταση για ριάλιτι της ζωής της, λέει έγινε στην Πόπη την Μαλλιωτάκη. Πως μεγάλωσε, τι έκανε και τι εμπόδια πέρασε στην ζωή της. Βέβαια, επειδή λέγανε ότι κάποιος ηθοποιός θα παίξει τον Λαζαρίδη, μάλλον για δραματοποίηση το πάμε και όχι ριάλιτι. Πάντως, το τραγούδι τίτλων είναι έτοιμο. Δεν έχουμε Beyoncé, έχουμε Ποπάρα.

Ας το σκεφτούμε λίγο. Τι ριάλιτι θα άξιζε να δούμε; Θέλω να πω με την Βίσση είδαμε, με τις νοικοκυρές σε απόγνωση του Κολωνακίου είδαμε, τι άλλο; Δεν θα έπρεπε να δούμε τα πίσω από τις κάμερες των ιστορικών μαχών μεταξύ Εθνικού Σταρ και Μίστερ Μπούτια; Ή να ζήσουμε την καθημερινότητα του Γιάννη Φλωρινιώτη με το Γωγουλίνι; Φήμες λένε ότι ήμασταν κοντά σε αυτό. Αλλά, στα πιο σοβαρά και αθλητικά γιατί να μην έχουμε ριάλιτι για την ζωή του Kill Bill; Μεγάλο όνομα έχεις. Ενδιαφέρουσα ιστορία για την μετάβαση από θρύλος του μπάσκετ σε προπονητή έχεις. Σταρ Ελλάς σύζυγο έχεις. Αδερφή Σταρ Ελλάς πρώην παίκτρια ριάλιτι επιβίωσης έχεις. ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;;; Τρέμε Last Dance στο Netflix!!

Μέχρι να προχωρήσουμε…

Είναι καλή στιγμή να κάνουμε ένα μουσικό διάλειμμα κι αφού στην ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα Grammy ο Michael Giacchino τσίμπησε μία ακόμα για το score που έγραψε, ας ταξιδέψουμε λίγο προς Gotham City μεριά!!

Στο ίδιο κλίμα, ένα αγαπημένο μου τραγούδι, που μέσω του The Batman το θυμήθηκαν (αν το ξέχασαν ποτέ) αρκετοί. Αχ ρε Kurt λείπεις!

Το Netflix μάς χτύπησε την πόρτα και αυτή την φορά ανοίξαμε

Μιας και πήγε η κουβέντα προς τα εκεί, μεγάλη είδηση τον τελευταίο καιρό για την ελληνική σόουμπιζ ήταν η μεταφορά του Maestro, της σειράς του Κρίστοφερ Παπακαλιάτη, στο Netflix. Έχουμε φτάσει τα 8 επεισόδια. 1 πριν το τέλος της σεζόν. Ιστορική στιγμή για την ελληνική μυθοπλασία. Συγχαρητήρια από δω κι από κει. Ναι μπράβο κι εις ανώτερα. Κάπου εδώ είναι που άνοιξαν τα χαρακώματα στα social media μεταξύ Παπακαλιατικών και Αντιπαπακαλιατικών. Θα έπρεπε να ντρέπεστε που δεν χαίρεστε με την χαρά του ανθρώπου η μια μεριά. Σιγά τον καλλιτέχνη αντικρούει η άλλη. Εμείς όμως, σωστοί απέναντι στο κοινό μας και τους εαυτούς μας πρέπει να πάρουμε θέση. Τι είναι τελικά αυτή η κίνηση;

Είναι σίγουρα μια επιτυχία. Από την απλή και ξεκάθαρη μεριά των αριθμών. Έχεις μια σειρά που τώρα θεωρητικά μπορούν να την δουν 11 εκατομμύρια και με την είσοδο στο Netflix μπορεί να την δει ένας ολόκληρος πλανήτης. Και από την οικονομική άποψη. Δόθηκαν πολλά λεφτά για κάθε επεισόδιο (που σε άλλες δεν δίνονται καν κοντά σε αυτά) και η συμφωνία με το Netflix έφερε πίσω πολλαπλάσια. ΌΜΩΣ! Είμαι υποχρεωμένος για κάποιο λόγο να χαρώ; Πρέπει να πλημμυρίζω από ευτυχία και να πανηγυρίζω στα social για την επιτυχία ενός ανθρώπου που δεν έχω σε τρομερή υπόληψη την δουλειά του; Ας το κάνουν οι φαν του και οι κύκλοι του. Ας το κάνουν αυτοί που αποθεώνουν την οποιαδήποτε πατάτα μπορεί να βγάζει. Εγώ προσωπικά δεν θα το κάνω. Γιατί θέλω, όπως είπα και πριν, να είμαι σωστός και δίκαιος απέναντι στον εαυτό μου πρώτα.

Θα πω μπράβο στον Κρίστοφερ για μια δουλειά του, που μπορεί να είναι όντως καλή (βλέπε Ένας άλλος κόσμος), αλλά για την μετριάτζα του Maestro σόρρυ δεν θα το κάνω. Και δεν θα το πάω καν στις αντιγραφές, από που παίρνει ιδέες κλπ. Όποιος θέλει, τα βλέπει. Κάποιοι έτσι κι αλλιώς οραματιστήκαμε πως θα πάνε τα πράγματα από νωρίς. Η συγκεκριμένη σειρά έχει αρκετά σοβαρά θέματα ως προς την δομή της και το σενάριο της που πρέπει να στρουθοκαμηλίζεις ή να θαμπώνεσαι από το ωραίο περιτύλιγμα για να μην τα βλέπεις.

Νιώθω υποχρεωμένος να πω ένα μπράβο στον Σωτήρη Τσαφούλια, που ήταν εκείνος με το Έτερος Εγώ, το άτομο που άνοιξε την πόρτα με το Netflix. Κι ας μην την πέρασε, γιατί του έβγαλε τρικλοποδιά η Cosmote. Επίσης, να πω ένα μπράβο στο Γιώργο Γούση για τα Μαγνητικά Πεδία, τα οποία είναι η ελληνική υποψηφιότητα για τα Oscar και θα προβληθεί σε αγορές του εξωτερικού μέσω του HBO Max. Δεν θα ακούσει πολλά μπράβο έτσι κι αλλιώς. Αφού κάποιοι μάς είπαν κομπλεξικούς, ας το υιοθετήσουμε κιόλας.

Το πιο anime γκολ, έδωσε μεγάλη πρόκριση.

Στο προηγούμενο επεισόδιο του Friday Night Specials, είχα αναφερεί για την νίκη των Ιαπώνων επί των Γερμανών και τις anime αναφορές που υπήρχαν στην παρουσία τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ. Έλα όμως που αυτό ήταν μόνο η αρχή. Με το πιο anime γκολ που υπάρχει, η Ιαπωνία ανέτρεψε το σκορ, νίκησε 2-1 τους Ισπανούς και πέρασε ως πρώτη του ομίλου στους 16. Παράλληλα, άφησε έξω τους Γερμανούς.

Γι’αυτό το γκολ, τσακώνονται για ώρες στο ίντερνετ αν πέρασε ή όχι την γραμμή του άουτ. Σπόιλερ Αλέρτ. Δεν την πέρασε. Η μπάλα γύρισε στην μικρή περιοχή και με το γόνατο ο Ao Tanaka, της Φορτούνα Ντίσελντορφ έβαλε το 2ο γκολ των Ιαπώνων. Απλά πραγματάκια. Γιατί έτσι είναι το ποδοσφαίρο και πλέον γιατί έτσι είναι η τεχνολογία.

Τίγρη τρέχα να κλείσουμε Ρονάλντο

Κι αν το Μουντιάλ είναι το μεγάλο γεγονός των ημερών, μία ήταν η είδηση που συγκλόνισε το ποδοσφαιρικό σύμπαν. Όχι, δεν ήταν η λύση της συνεργασίας του Κριστιάνο Ρονάλντο από την Manchester United. Ήταν η αποχώρηση του Παναγιώτη Τσιντώτα από την ΑΕΚ. Είναι τυχαίο ότι έγιναν την ίδια μέρα αυτά τα δύο; Όχι φυσικά. Είναι όλα βάσει σχεδίου. Διώχνουμε πρώτα Τσιντώτα. Γιγάντα Παναγιώταρε, σε ευχαριστούμε για την θητεία σου στα γκολπόστ και για το τσιρλίντινγκ του Πέτρου Μάνταλου. Ανοίγουμε χώρο στο θεωρητικό salary cap που έχει μόνο η ΑΕΚαρα στην Ελλάδα. Έχουμε ήδη αθλητικό διευθυντή Μπρούνο Άλβες, κολλητάρι Ρονάλντο. Να πούμε ότι πριν λίγους μήνες μέσω Άλβες, έχουμε κάνει ΑΕΚτζηδικο δωράκι σε Ρονάλντο. Υπάρχουν και ντοκουμέντα. Οπότε τα πράγματα είναι πολύ απλά για να σκάσει η μπόμπα. Κι όχι αυτή της Original.

Κάθονται και βγάζουν τώρα ειδήσεις ότι τάχα ο Κριστιάνο θα πάει στην Σαουδική Αραβία και ο Μέσι στο MLS. Αυτά παίζει να ισχύουν όσο ότι ο Ρονάλντο τελικά σκόραρε απέναντι στην Ουρουγουάη. Πάντως να θυμάστε ότι την πραγματική είδηση την έβγαλε η στήλη Friday Night Specials.

Φυσικά μετά προέκυψαν κι άλλα θέματα στο σίριαλ Ρονάλντο. Όπως ότι έβρισε όταν έγινε αλλαγή στο παιχνίδι με την Νότια Κορέα. Ή ότι έμεινε στον πάγκο στο ματς με την Ελβετία, η Πορτογαλία έβαλε 6 γκολ κι εκείνος είχε μια μούρη πιο ξινή κι από την δικιά μου σε κάθε πλάνο. Και άλλα πολλά φυσικά που βγαίνουν από τις προπονήσεις και τις δηλώσεις των αδερφών του. Το ζήτημα είναι ένα. Όταν φτάνεις τα 38 στο ποδόσφαιρο και δεν λες να το δεχτείς, τότε αρχίζουν τα προβλήματα.

Ας καταρρίψουμε μια μακροχρόνια εξυπνάδα για τους Rangers

Δεν έχω σκοπό να είμαι ένα εβδομαδιαίο κηδειόχαρτο. Αλλά τι να κάνω ρε παιδιά; Φεύγουν ένας ένας και όλοι μαζί. Η είδηση της απώλειας του Jason David Frank με στεναχώρησε πολύ. Ίσως, ο πιο γνωστός Power Ranger. Ξεκίνησε ως Πράσινος και εξελίχθηκε στον μακροβιότερο Ranger, ενσαρκώνοντας τον ρόλο του Tommy Oliver. Για να μην μείνουμε σε βαρύ κλίμα, πάμε να τσακίσουμε ένα μακροχρόνιο αστείο στην μνήμη του.

Υπάρχει η εξυπνάδα από κάποιους όταν θέλουν να υποβαθμίσουν την συγκεκριμένη σειρά (λες και το έχει παίξει ποτέ Breaking Bad) ότι, γιατί δεν καλούν κατευθείαν τα Megazords να τελειώνουμε; Πάμε να δούμε λίγο το lore. Πάμε να ακούσουμε τον Zordon. Μάλιστα, στον Tommy ήταν που υπενθύμισε τους κανόνες, ώστε να ξέρει τι πρέπει να αποφύγει για να μην χάσει τις δυνάμεις του. Οι κανόνες είναι τρεις και είναι οι εξής:

1. Ποτέ μην χρησιμοποιήσεις τις δυνάμεις σου για προσωπικό όφελος
2. Ποτέ μην είστε εσείς εκείνοι που θα κλιμακώσετε μια μάχη
3. Πάντα να προστατεύετε την μυστική σας ταυτότητα

Με λίγα λόγια και σύμφωνα με τον δεύτερο κανόνα, αν δεν υπάρχει ανάγκη, ο Ranger υποχρεούται για να μην χάσει τις δυνάμεις του να μην καλέσει τα Zords. Σορρυ ε; Ναι ναι, κάποιοι θα πουν για budgets κλπ. Εδώ δεν ασχολούμαστε με τέτοια ξενέρωτα πράγματα. Προχωράμε με τα δεδομένα της ιστορίας.

Φεύγοντας χωρίς να μας έχει ευχηθεί κάποιος σελέμπριτι… ακόμα.

Μιας και είπαμε για τον φίλο Χριστόφορο κι επειδή μας αρέσει η μουσική, ας φύγουμε λίγο καταθλιπτικά. Με το πολύ γνωστό κομμάτι των Archive.

Όχι όχι εντάξει. Αρκετά ακούσαμε το Again στο Κλείσε τα Μάτια. Ας κλείσουμε καλύτερα με τον θεό Δαβίδ.

Νομίζω πολύ σας κούρασα για απόψε. Μέχρι να τα ξαναπούμε κάπου στο anthem.gr, θα εκτιμούσα σαν δώρο ένα βίντεο του Φισφή να μου εύχεται για την γιορτή μου ή έστω της φίλης Ναταλίας Γερμανού. Άντε τυχερούληδες, φθηνά την γλιτώσατε (Μην κάνετε κανένα αστείο και πετάξετε λεφτά. Ικανούς σας έχω).

The post Friday Night Specials: Πλήρωσε για σελεμπριτοευχή appeared first on anthem.gr.

Μια συνήθεια που έχουν εκεί στην αμερικάνικη τηλεόραση είναι πολλοί κωμικοί να αναλαμβάνουν εκπομπές. Κακή συνήθεια θα έλεγα όταν δεν μπορούν να διανοηθούν την σπουδαιότητα του να έχεις στο δυναμικό σου Έλληνες παρουσιαστές. Τι να φτουρήσει ο Stephen Colbert μπροστά στο δικό μας μεγαθήριο που δεν τον λένε Σταμάτη και το επίθετο του ίσως κάνει ομοιοκαταληξία με τον ήχο που κάνει η γαλοπούλα (Ναι έκλεψα Tus στο πρώτο μου κείμενο και δεν ντράπηκα καθόλου). Εν πάσει περιπτώσει, talk shows που δεν αντέγραψε κανείς στην χώρα μας, σατιρικές εκπομπές, σειρές μυθοπλασίας κι ένα σωρό άλλα προγράμματα δημιουργούνται από κωμικούς.

Μία τέτοια περίπτωση δεν είναι ο Nathan Fielder. Ο Fielder είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις κωμικών. Δεν θα τον ξέρεις γιατί έκανε κάποιο γνωστό comedy special που ανέβηκε στο Netflix. Δεν θα τον είδες σε sitcom που έκανε πάταγο και είναι χαρακτήρας σε αυτό. Για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας όμως, δεν γράφω αυτό το άρθρο για να μιλήσω για την ζωή του Fielder και την καριέρα του με κάθε λεπτομέρεια. Ψάχνω απλά μια αφορμή για να μιλήσω για δύο συγκεκριμένες εκπομπές. Ειδικά αν καταφέρω να πείσω κάποιον να δει έστω μία από τις δύο, ένα μεγάλο χαμόγελο θα χαραχτεί στο πρόσωπό μου. Πρόκειται για το Nathan for You και το Rehearsal. Είναι κάπως αναγκαστικό να τα αναλύσω με την σειρά που βγήκαν για να μπορεί να υπάρξει μια λογική συνέχεια. Λογική βέβαια με αυτά που θα πω παίζει να μην υπάρχει έστω στο ελάχιστο.

Το όχι Εφιάλτης στην Κουζίνα με το τραγούδι των highlights του Survivor

Είμαστε στο κάπως μακρινό πλέον 2013 και ξεκινάει στο Comedy Central η εκπομπή Nathan for You. Τι παίζει ακριβώς; Ο Fielder, ο οποίος κανονικά στην ζωή του έχει κάνει σπουδές σχετικά με επιχειρήσεις, πηγαίνει σε ανθρώπους που η επιχείρησή τους δεν πάει καλά για να τους προτείνει λύσεις να ορθοποδήσουν. Όμως, οι λύσεις που πέφτουν στο τραπέζι δεν τις λες και τις πιο συνηθισμένες. Κάθε άλλο. Για να γίνει πιο κατανοητό θα περιγράψω τι γίνεται στο πρώτο επεισόδιο.

Το πρώτο segment της συγκεκριμένης σειράς έχει το όνομα Yogurt Shop. Ο Nathan επισκέπτεται ένα κατάστημα στο οποίο οι πωλήσεις για frozen yogurt δεν πάνε καθόλου καλά. Η ιδέα του είναι να αρχίσουν να πουλάνε με γεύση… κακά! Ναι δεν έκανα λάθος. Θα πάει σε ειδικούς που φτιάχνουν γεύσεις από οτιδήποτε είναι πιθανό για να φτιάξει την συγκεκριμένη γεύση, αλλά να τρώγεται κιόλας χωρίς να δημιουργήσει άλλου είδους προβλήματα. Καλεί ανθρώπους να το δοκιμάσουν γνωρίζοντας μόνο ότι πρόκειται για μια καινούργια γεύση ώστε να δει αν πέτυχε. Βγαίνει στους δρόμους να το διαφημίσει.Τελικό αποτέλεσμα; Τεράστια εμπορική επιτυχία. Γευστικά δεν τρωγόταν, αλλά όλοι είχαν την περιέργεια να το δοκιμάσουν.

Αυτή είναι η λογική όλης της εκπομπής. Σκεφτόμαστε έξω από το κουτί, αλλά τόσο έξω που είναι αδύνατον να μην σε πιάσουν τα γέλια με αυτό που παρακολουθείς να συμβαίνει. Βοηθάει σε αυτό πολύ η παρουσία του Fielder, ο οποίος είναι ο κλασικός αμήχανος άνθρωπος που μέσω αυτού θα σε κάνει να τον δεις με καλό μάτι ακόμα κι αν το στόμα του πετά τα πιο παράλογα πράγματα.

Κι αν το Nathan for You ακούγεται ναι μεν περίεργο αλλά κάπως διασκεδαστικό να το βλέπεις, ήρθε η στιγμή να πρίξω κι άλλο κόσμο για το Rehearsal.

Όταν χρειάζεται μία πρόβα για τα μεγάλα γεγονότα της ζωής σου

Πάμε στο 2022 και με το HBO στις πλάτες μας. Η ιδέα της εκπομπής αν στην περιγράψει κάποιος ίσως να είναι από τα πιο βαρετά πράγματα που έχεις ακούσει. Ο Fielder απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν δυσκολία να εκφράσουν αυτό που επιθυμούν ή θέλουν να κάνουν. Μελετώντας αρχικά τους ίδιους και στην συνέχεια τον κοινωνικό τους περίγυρο που έχει σχέση με το θέμα που τους απασχολεί, βρίσκει ηθοποιούς που θα παίξουν τους ρόλους των ανθρώπων με τους οποίους χρειάζεται να υπάρχει αλληλεπίδραση. Σημαντικό βήμα είναι και η κατασκευή αντιγράφων των τοποθεσιών που γνωρίζουν. Όπως για παράδειγμα ένα μπαρ. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται οι ακριβείς συνθήκες ώστε να γίνουν πρόβες. Με το πέρασμά τους θα προκύψει ένα αποτέλεσμα άξιο εφαρμογής στην πραγματική του ζωή.

Η σειρά ξεκινά από την περίπτωση ενός ανθρώπου που είπε ψέματα στην παρέα του για τις σπουδές του και θέλει να βρει τον τρόπο να πει την αλήθεια. Μια περίπτωση πολύ απλή και αθώα σε σύγκριση με το τι ακολουθεί στα επόμενα επεισόδια. Είναι δεδομένο ότι ορισμένα σημεία της σειράς είναι σενάριο. Κάνει, όμως, τόσο θολές τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, παραδέχομαι ότι δεν μπορώ να αντιληφθώ σε ποιο σημείο σταματά το σενάριο και περνάμε στην πραγματικότητα. Ή το αντίστροφο. Δεν έχω σκοπό να πω παραπάνω λεπτομέρειες, γιατί πιστεύω είναι αρκετά ανώτερη εμπειρία αν ξέρεις ελάχιστα για το τι συμβαίνει.

Με το τέλος του 6ου και τελευταίου επεισοδίου, ανακοινώθηκε η ανανέωση της σειράς για 2η σεζόν. Ενθουσιαμός και τρόμος υπάρχει ταυτόχρονα στην ιδέα. Τι μπορεί να σκεφτεί το μυαλό του Nathan Fielder να κάνει… Ειδικά με το τέλος που είχε η πρώτη σεζόν, δεν ξέρεις που έχει σκοπό να πάει η σειρά.

ΥΓ. Το Heart of Courage των Two Steps From Hell λίγο πολύ υπάρχει παντού. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να μην είναι και οι τίτλοι αρχής του Nathan for You. Σε περίπτωση που κάποιος έχει γλιτώσει από αυτό το instrumental κομμάτι, ας πατήσει το play παρακάτω γιατί απλά νομίζει ότι έχει ξεφύγει.

The post The Series Corner: Μπαίνοντας στο μυαλό του Nathan Fielder, τρώγοντας τελικά πόρτα appeared first on anthem.gr.

Με αφορμή την έναρξη της πολυαναμενόμενης σειράς του τηλεοπτικού DC (grim) universe σε απόδοση από το HBO θα εξετάσουμε γεγονότα και αλήθειες που άλλαξαν την ιστορία των κόμικς μετά από την πρώτη κυκλοφορία των Watchmen και όσα επακολούθησαν σε τεχνικό επίπεδο, δικαιώματα δημιουργών και μετέπειτα κόμικς. Δε θα μακρηγορήσουμε με την περίληψη του βιβλίου ούτε θα κάνουμε spoilers στο βαθμό που έγιναν στα πρόσφατα άρθρα “Batman! Οι άλλες νυχτερίδες” και “Joker! Τα κρυμμένα χαμόγελα”. Ιστορίες όπως το “DC universe rebirth”, “flash/batman: the button” και φυσικά το “Doomsday Clock” είναι πολύ πρόσφατες για να αναφερθούμε στα γεγονότα τους και να χαλάσουμε την έκπληξη για όσους τυχόν δε τα έχουν διαβάσει ακόμα. Πάμε να δούμε αντικειμενικές και υποκειμενικά απόψεις παρακάτω:

Δικαιώματα

Η DC Comics ανέφερε στους δημιουργούς της σειράς ότι ένα χρόνο έπειτα από την πρώτη κυκλοφορία της θα τους μεταβίβαζε τα δικαιώματα. Alan Moore & Dave Gibbons σύντομα κατάλαβαν ότι ο εκδοτικός οίκος ουδέποτε είχε σκοπό να κάνει τέτοια παραχώρηση. Η στάση του Moore ανά τα χρόνια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τη φράση “συγχωρώ αλλά δεν ξεχνώ ” αφού μετέπειτα υπήρξαν ιστορικές κυκλοφορίες όπως το V For Vendetta από το Vertigo imprint της DC αλλά κράτησε ακέραιη τη στάση του όσο αφορά τους Watchmen.

Στις αμέτρητες δημόσιες εκδηλώσεις για το κόμικ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ποτέ δε δήλωσε παρών, ενώ η DC κάποια στιγμή δήλωσε ότι θα του επέστρεφε τα δικαιώματα αν εκείνος άρχισε να εμφανίζεται στις σχετικές παρουσιάσεις. Ο Moore αρνήθηκε ενώ στη συνέχεια αποκάλυψε ότι το 2010 επίσης αρνήθηκε πρόταση παχυλής αμοιβής προκειμένου να επανέλθει στη σειρά με διάφορα prequels και sequels αυτής μαζί με το Dave Gibbons ενώ μέρος της λίστας υποσχέσεων ήταν και πάλι η επιστροφή των δικαιωμάτων των ηρώων τους σε αυτούς. Αμφότεροι απάντησαν αρνητικά και πάλι.

Ο Moore σε μια κρίση αλήθειας πάντως κάποια στιγμή δεν έκρυψε το ότι ήθελε πολύ να βγει μια ιστορία σχετική με τους Minutemen, τους πρώτους υπερήρωες της ιστορίας κατά το Watchmen σύμπαν, κάτι το οποίο δε συνέβη ποτέ τελικά από τη συγκεκριμένη δημιουργική ομάδα τουλάχιστον. Στη σειρά “Before Watchmen” τελικά κυκλοφόρησε η ιστορία των Minutemen μια σειρά που ασφαλώς θα ζει πάντα στη σκιά του “δεν είναι Moore – Gibbons”. Για τους comics enthusiasts προτείνουμε πάντως το Night Owl με τη συμβολή του ιερού Andy Kubert. Στο “2” και στο “3” θα δούμε περιπτώσεις δύο άλλων τιτάνων που θεωρούμε ότι επηρεάστηκαν άμεσα, όχι τόσο στην τέχνη τους όσο στον τρόπο σκέψης και αντίδρασης τους στην προδοσία της DC…

…και αν νομίζετε ότι δεν υπάρχουν χειρότερες περιπτώσεις προδοσίας δείτε εκείνη του Frank Miller από τη Marvel και την ηρωίδα Elektra που ευτελίστηκε σε αντίθεση με το Sandman που θα δούμε πιο κάτω ενώ ένα σπουδαίο graphic novel, το “Elektra Lives Again” (στα top 100 overrated comics κατά το Comicdom αλλά καθόλου δε μας νοιάζει) έχει θαφτεί στη σκόνη από τον ίδιο του το δημιουργό καθώς πάντα θα του θυμίζει ένα χτύπημα κάτω από τη μέση από τη Marvel Comics με την οποία έκτοτε δε συνεργάστηκε ποτέ ξανά μέχρι σήμερα.

Neil Gaiman

Ο Alan Moore κάποια στιγμή είχε αποκαλύψει παλαιότερα ότι συμβουλεύτηκε το Neil Gaiman ουκ ολίγες φορές όσο έγραφε την ιστορία των Watchmen, ειδικά όσοn αφορά θέματα αναφορών σε στοιχεία Χριστιανικά όπως αυτά της Βίβλου και το συμβολισμό της κουκουβάγιας – στο δεύτερο ειδικά σημείο είναι προφανές. Υπενθυμίζουμε ότι στη μυθολογία του Μορφέα ο Neil Gaiman είχε χρησιμοποιήσει στοιχεία από πολλές θρησκείες αλλά κυρίως από τη Χριστιανική.

Σχετικά με το Gaiman και τη σχέση του με τον Alan Moore ας δούμε, σύμφωνα με τη δική μας γνώμη πάντα πως γράφτηκε μια χρυσή σελίδα στην ιστορία των κόμικς στη συνέχεια. Ο Neil Gaiman υποψιασμένος από τα δικαιώματα και το πάθημα του νεαρού Alan Moore αναλαμβάνει τη σειρά Sandman με την ευτυχή συγκυρία να είναι προστατευόμενος της λατρεμένης εκδότριας της Vertigo, Karen Berger και στη ρήτρα βάζει έναν απόλυτα σαφή όρο: Η σειρά ολοκληρώνεται σε 75 τεύχη , τον σκοτώνω και κανένας σας ποτέ σε θα τον χρησιμοποιήσει.

Η συνέχεια; Κοινό και κριτικοί αποχαιρετούν τη σειρά σαν τη σημαντικότερη της δεκαετίας των 90s, τα spin off για πολλά χρόνια μετά είναι λίγα και εξαιρετικά υψηλής ποιότητας όλα , όπως το endless nights ,το αξέχαστο sandman presents: Lucifer the Morningstar option και τα… ξεχασμένα κλασσικά “The Furies” και “Love Street “, ιστορία με το John Constantine στα νιάτα του. Ο Sandman δεν κακοποιείται με φλύαρες ιστορίες σε γραμμή παραγωγής και γίνεται θρύλος. Χωρίς την εξαπάτηση του Alan Moore για παράδειγμα θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Ολόκληρη Vertigo ίσως είχε μείνει στη σφαίρα του δυνατού κι όχι του υπαρκτού , αφού ουσιαστικά η Karen Berger αποφάσισε να πάρει τα δύο βήματα που η DC δεν πήρε ποτέ , να διατηρεί εμπιστοσύνη στους δημιουργούς της δίχως να τους αποσπά τα δικαιώματα και να τολμήσει αυτό που δεν άφησαν το Moore να κάνει, να δώσουν μια πιο σκοτεινή, με ψεγάδια χροιά σε ήρωες established.

“Πάρε απλά το όνομα και ξέχνα τον ήρωα της Golden age, φτιάξε ο,τι θέλεις εσύ”. (Τάδε Έφη Karen Berger στο Neil Gaiman για το Sandman).

Δυστοπία και έκπληξη

Η σειρά μοιραία είναι επηρεασμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της από τη βαθιά αγωνία που στιγμάτισε βαθιά τη δεκαετία του 1980 στα κόμικς, τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας και τον κινηματογράφο. Σε επίπεδο αμερικανικό, ευρωπαϊκό και εγχώριο δεν υπάρχει κάτι που να εξέπεμπε ένα άρωμα πιο έντονο από ότι αυτό . Από ένα σημείο και μετά το “κακό” ( ή αν προτιμάτε, απλά πολύ σκληρό) τέλος φαίνεται ότι θα έρθει , αλλά μέσα από αμέτρητες λεπτομέρειες (το μεγάλο όπλο των Watchmen) διατηρείται μια ισορροπία που βγάζει ταυτόχρονα ένα 50-50 για την τελική έκβαση. Το βιβλίο με τις μαρτυρίες του μάρτυρα πίστης Rosarch που σώθηκε δίνει μια σκοτεινή δικαίωση στο μεγάλο παράπονο με το οποίο αφήνει τον αναγνώστη στο τέλος η ιστορία.

Πρόσφατα έκανα το συνειρμό με τους Watchmen βλέποντας μια άλλη σειρά του Hbo, το βιογραφικό Chernobyl. Όταν αναφέρθηκαν στο τέλος οι κασέτες με τις μαρτυρίες του που βγήκαν στο φως μετά το θάνατο του, ένα θάνατο που προήλθε έπειτα από την προσωπική κόλαση στην οποία φρόντισαν να τον βάλουν ανώτερα κεφάλια επειδή τόλμησε να μην αποκρύψει αλήθειες που καυτηρίασαν την πάλαι ποτέ Σοβιετική ένωση. Η δυστοπική ατμόσφαιρα λοιπόν του Moore γίνεται σκέψη στο κεφάλι μας βλέποντας μια αληθινή ιστορία που επί Ουκρανικού εδάφους έμελλε να μείνει για πάντα ως ένα από τα πιο τρομακτικά συμβάντα στην ιστορία της ανθρωπότητας αφού το προσωπικό συμφέρον και η μεγαλομανία στα όρια της σχιζοφρένειας έβαψαν με αίμα τον πλανήτη και στις δύο περιπτώσεις, τη μυθοπλασία και την πραγματικότητα. Το Watchmen στα late 80s ήταν πραγματικά ο ακρογωνιαίος λίθος της ενηλικίωσης των κόμικς.

Σειρά και προσδοκίες

Ζούμε ακόμα σε ρυθμούς … Τζόκερ, μια ενήλικη ιστορία που με μεγάλες παραλλαγές έγινε ταινία και σε πολλούς δεν άρεσε αυτό. Ένας παραλληλισμός στο τρέιλερ εύκολα γίνεται αφού παρακολουθούμε μια παρέλαση ιδεαλιστών με μάσκες Rosarsch, έπειτα από την αντίστοιχη με μάσκες κλόουν στην ταινία με τον Χοακίν Φοίνιξ. Η DC comics αποδίδει σιγά σιγά τη black label φιλοσοφία στην οποία έχει επενδύσει τελευταία στα κόμικς και στην οθόνη, δίνοντας στους δημιουργούς την ελευθερία που επί χρόνια της στέρησε ώστε να κινηθούν ελεύθερα χωρίς να ακολουθούν πιστά τα origins των χαρακτήρων αποδίδοντας φανταστικές ιστορίες, συχνά ακατάλληλες για ανηλίκους μέσα από μίνι σειρές με μέση, αρχή και τέλος (επιτέλους) και μακριά από το φαύλο κύκλο των μηνιαίων σειρών που ευτελίζονται από μόνες τους (Batman by Tom King, το ένα μηνιαίο τεύχος έγινε δύο τεύχη για να εξαργυρώσει η DC την επιτυχία στο έπακρο και τα δύο τεύχη έγιναν η καταστροφή).

Στη σειρά λογικά θα δούμε πολλά πράγματα που δε συνέβησαν ποτέ στην κεντρική ιστορία ούτε στα Before Watchmen prequels ή στο Doomsday Clock. Πολλά καλά βιβλία και ταινίες γίνονται βασιζόμενα σε έναν απλό κανόνα. Στη μυθοπλασία υπάρχει ελευθερία και ένα based προϊόν μυθοπλασίας αλλάζει ως ένα βαθμό για καλό σκοπό . Αυτός ο επαναστατικός τρόπος σκέψης ξεκίνησε κατά μία έννοια το 1986 με το The Dark Knight Returns του Frank Miller και φυσικά με το Watchmen (σε mainstream επίπεδο πάντα).

Who watches the Watchmen

Πράγματα που θα θυμόμαστε:

– η ανατριχιαστική παραπομπή του ρολογιού με εκείνο της ανθρωπότητας που πλησίαζε προς…μεσάνυχτα στο πλαίσιο του τρόμου του πυρηνικού πολέμου των 80s μεταξύ Σοβιετικών και ΗΠΑ.

-η αποδοχή του σεξ, της βίας και του μη κοινώς αποδεκτού στα mainstream comics. Οι σκηνές σεξ της μητέρας του Rosarch, ο γυμνός Doctor Manhattan, η εξαΰλωση του Rosarch και η… πολύ σέξι Silk Spectre ήταν στοιχεία που μέχρι τότε είχαμε δει μόνο σε indie comics.

– το “κακό ” τέλος που έκανε την εκδοτική ομάδα να τσακωθεί με τον Alan Moore καθώς θεωρήθηκε ότι δεν έβγαινε νόημα από το μήνυμα του Ozymandias ότι βάφοντας με αίμα εκατομμυρίων νεκρών τον πλανήτη θα έφερνε την ειρήνη και ότι οι αναγνώστες θα σοκάρονταν. Το αινιγματικό επίσης τέλος που δεν μας άφησε ποτέ να δούμε αν το βιβλίο του Rosarch θα έφθανε στη δημοσιότητα όσο και να μην αρέσει σε πολλούς είναι καταλυτικό στη θρυλοποίηση των Watchmen.

– τα χρώματα που χρησιμοποίησε ο Higgins ήταν ίδια σε “καλούς” και “κακούς”, πράγμα πλήρως ασυνήθιστο για τα κόμικς τότε, αφού το καθιερωμένο μοτίβο ήθελε τα βασικά χρώματα να γεμίζουν τις φιγούρες των πρώτων και τα σύνθετα εκείνες των δεύτερων . Η τέλεια αντανάκλαση της αμφιλεγόμενης ηθικής που χαρακτήριζε την πλευρά των ηρώων όσο εκείνης των εχθρών.

– η ανάδειξη των Watcmen από το περιοδικό Time ως μιας από τις 100 κορυφαίες νουβέλες της ιστορίας. Τα κόμικς δεν θα ήταν μόνο για παιδιά ποτέ ξανά πια και σε αυτό είχε μπει σφραγίδα.

Ο άνθρωπος που έγινε θεός

Είναι χαρακτηριστικό το ποσό τσαλακώνεται ο μύθος των υπερηρώων σε αυτή τη σειρά κόμικς. Για αυτό άλλωστε δεν ακολουθήθηκε το αρχικό σενάριο όπου οι πρωταγωνιστές θα ήταν ήρωες ορόσημα όπως ο Question (που με ορισμένες παράλληλες γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα του τελικά ο Rosarch) και το δίδυμο Moore-Gibbons έπλασε νέους ήρωες. Είναι φανερό το μοτίβο στο οποίο κινήθηκαν όσο αφορά κάποιους χαρακτήρες αφαιρώντας τους τα δυνατότερα στοιχεία τους.

Δύο είναι τα πιο τρανταχτά παραδείγματα, ο Batman που απογυμνώθηκε από την ατσάλινη θέληση του και την επιμονή του να βρίσκει σε όλα τη λύση για να πάρουμε στα χέρια μας το δυσλειτουργικό Night Owl ενώ την ίδια στιγμή ο Ozymandias εχει το μυαλό του νυχτερίδα, δυνάμεις απίστευτες σαν εκείνες του Superman αλλά το ήθος του δεύτερου έχει πάει περίπατο.

Η πιο έξυπνη σκέψη όμως είναι ο Dr Manhattan, ο άνθρωπος που έγινε θεός. Ο ταπεινός και ταλαντούχος νέος που έχει γερά θεμέλια για μια καλή συζυγική ζωή και καριέρα γίνεται ένας θεός με απεριόριστες δυνάμεις και αθανασία μετά το φριχτό του ατύχημα. Ναι, εύστοχα το Watchmen έχει χαρακτηριστεί ως το Citizen Kane των κόμικς αλλά στην προκειμένη υπάρχει ένα διαφορετικό υπόβαθρο.

Κάποτε ο Ιησούς Χριστός από το Κάνσας , ο Κλαρκ Κεντ έγινε ο μεσσίας και ο καλός άνθρωπος που κοίταξε χαμηλά για να δει τους άλλους ανθρώπους στα μάτια. Όσο και να αντιπαθούν το Σούπερμαν για τον κλισέ αμερικανοκαθολικισμό του και το ποιόν του ως ένα καλό παιδί που κάνει όσα του δίδαξαν οι γονείς του, όσο και να μη σταματούν ποτέ τα κρύα αστεία για τη στολή του, νομίζω κάθε αναγνώστης κάπου, κάπως, κάποτε έχει ταυτιστεί με το ήθος του και την ήρεμη δύναμη που όταν την αγκαλιάζει η οργή του γίνεται ένα πάθος ικανό να αλλάξει τα πάντα. Είναι ο κρυφός πόθος κάθε ανθρώπου να το βρει στον εαυτό του και στους γύρω του.

Ο μπλε θεός είναι το αντίθετο,ε εκείνος που έγινε μια μεγάλη μπάλα αλαζονείας και κυνισμού όταν απομονώθηκε από την ανθρώπινη φύση του , ενώ μόνο η κατάθλιψη έχει απομείνει ενδόμυχα να του θυμίζει όσα ήταν και όσα δεν πρόλαβε να γίνει.Ο Moore κατά πάσα πιθανότητα είχε στο μυαλό του όταν έδινε πνοή σε αυτό το χαρακτήρα το αντίθετο του Σουπς και το αποδίδει με τρόπο φιλοσοφικό και καθόλου εξόφθαλμο μακριά από την πεπατημένη που ακόμα συναντάμε σήμερα στην ποπ κουλτούρα (βλέπε την πρόσφατη ταινία bright burn) όπου το αντίθετο του Σούπερμαν είναι απλώς ένα παντοδύναμο ον με σατανικές προθέσεις( ή σοβιετικό όπλο να προπαγανδίζει ) που προσγειώθηκε από κάπου μακριά .

Spawn #10 και άλλα Watchmen ανιψάκια

Το κόμικ The authority το Warren Ellis που έχει σαφείς επιρροές από τους Watchmen και είναι η πρώτη ιστορία κόμικς που παρουσίαζε σούπερ ήρωες εκ των οποίων κάποιοι μεταξύ άλλων ήταν ανοικτά γκέι . The boys επίσης που απολαύσαμε πρόσφατα στη μικρή που ξεκίνησε από τη Wildstorm επίσης για να συνεχίσει στη Dark Horse comics έπειτα από το περιστατικό λογοκρισίας με τη DC Comics και βλέπουμε ουσιαστικά τους Watchmen ξεκάθαρα χυδαίους και ανδρείκελα της σκοτεινής πλευράς του μάρκετινγκ ,πολλές ακόμα ιστορίες… Το ρητό λέει “οι σοφοί κλέβουν ενώ οι ατάλαντοι απλά αντιγράφουν ‘. Δε χρειάζονται αναλύσεις για να αποδειχθεί ότι ο αγαπημένος μας Garth Ennis εδώ υπάγεται στους πρώτους .

Και ένα διαμάντι , το τεύχος του Spawn που στα πρώτα του μόλις τεύχη έφερνε μια νέα επανάσταση στα κόμικς με το hardcore σχέδιο και τον απόλυτο αντιήρωα που πούλησε την ψυχή του στο διάολο σημαδεύοντας μια ολόκληρη γενιά πολύ νεαρών τότε αναγνωστών . Σε εκείνο το τεύχος ο Todd McFarlane αποφασίζει να μας διηγηθεί με τρόπο “γλυκό ” και χιουμοριστικό ορισμένα από τα πιο σοβαρά και θλιβερά ταυτόχρονα γεγονότα για τα δικαιώματα των χαρακτήρων κόμικς και καυτηριάζει αφενός τις δύο μεγάλες εταιρείες του χώρου και αφετέρου και τους δημιουργούς που πούλησαν την ψυχή τους την ίδια σε πολλές περιπτώσεις .

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη σελίδα όπου είναι σαφές το υπονοούμενο ότι ήρωες όπως ο Σούπερμαν και ο Γούλβεριν και οι άλλοι είναι σε ένα μπουντρούμι της κόλασης ενώ στην άλλη μεριά είναι οι δημιουργοί τους , καταδικασμένοι οικειοθελώς . Στη σελίδα αυτή φιγουράρει μεταξύ άλλων η λέξη ” Watchmen” . Ο Spawn στο τέλος καταλήγει με το φίλο του το Cerebus στη θαλπωρή του οικογενειακού του σπιτιού , την οποία δυόμισι δεκαετίες μετά ακόμα δεν έχει δει στο continuity της ιστορίας και στην τελευταία σελίδα δύο άλλοι φίλοι ,οι δημιουργοί των δύο , Todd McFarlane και δίνουν ορκο ότι οι ήρωες τους θα είναι δικά τους πνευματικά παιδιά για πάντα.

… το αν ο Todd McFarlane από Χριστός έγινε Ιούδας ή όχι στη συνέχεια αφήνοντας πλήρως τα κόμικς και το Spawn όταν εκείνος έγινε household name , έρμαιο ενός φαύλου κύκλου ιστοριών αέναης επανάληψης με εξαιρετικό σκίτσο πάντα και μια πολιτική ” τα βγάζουμε από τις φιγούρες” είναι μια άλλη ιστορία και όχι της παρούσης.

Ακολουθήστε μας στο facebook, για να διαβάζετε πρώτοι τα νέα αφιερώματα της στήλης Azrael Overtones!

The post Azrael Overtones #18: Watchmen! Αλήθειες και γεγονότα… appeared first on anthem.gr.

Το συγκεκριμένο άρθρο γράφτηκε πριν την προβολή της 8ης σεζόν του Game of Thrones. Στις 14 Ιουνίου του 2019 ανανεώθηκε με την κατάταξη της τελευταίας σεζόν της σειράς.

Είναι γεγονός! Επιτέλους, μετά από δύο χρόνια, το Game of Thrones επιστρέφει στις οθόνες μας και φυσικά δε θα μπορούσαμε να μην κάνουμε ένα μικρό αφιερωματάκι σε αυτό. Η σειρά βιβλίων του George R.R Martin μπορεί να μην έχει φτάσει στο τέλος (και όπως το καθυστερεί, δε βλέπω να τελειώνει σύντομα), η σειρά όμως από το 2011 κάνει τρομερή δουλειά, καταφέρνοντας να γίνει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες όλων των εποχών.

Οι Weiss και Benioff βρήκαν το HBO, το ιδανικότερο κανάλι για να τη χρηματοδοτήσει, έκαναν άψογο casting, προσάρμοσαν εξαιρετικά τις ιστορίες του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη, όπως και τους χαρακτήρες και όταν το υλικό από τα βιβλία τελείωσε, συνέχισαν να βγάζουν καλές σεζόν. Σε πολλούς αυτή η επιτάχυνση της πλοκής προς το τέλος, δεν άρεσε (προσωπικά διαφωνώ), ωστόσο η ιστορία έχει φτάσει στην κορύφωση της πλέον, δημιουργώντας απαράμιλλο hype. Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η όγδοη σεζόν είναι ίσως η πιο πολυαναμενόμενη τελευταία σεζόν σειράς στην ιστορία της τηλεόρασης.

Εδώ είμαστε λοιπόν για να μιλήσουμε για όλες τις σεζόν της σειράς. Ποια ήταν η καλύτερη, ποια η χειρότερη και ποιες θα μπορούσαν να είναι κοντά στην κορυφή; Πάμε λοιπόν να το δούμε! Μην ξεχνάμε πως πρόκειται για προσωπική άποψη…

8. Season 8

Δεν ανανέωσα την κατάταξη αμέσως μετά την όγδοη σεζόν, γιατί ήμουν πάρα πολύ εκνευρισμένος. Και ακόμα και τώρα ένα μήνα μετά, νιώθω στεναχώρια για την ίσως χειρότερη τελευταία σεζόν σειράς, τα κακογραμμένα επεισόδια και αυτή τη δολοφονία απαράμιλλου hype. Εκτός των δύο πρώτων και λίγο του πέμπτου, που είχαν ένα GoT feeling, η υπόλοιπγ σεζόν ήταν ένα φεστιβάλ ανοησίας με ηλίθιες αποφάσεις που πάρθηκαν απλά για το shock value και χωρίς impact στην ιστορία (π.χ. το Red Wedding ήταν και σοκαριστικό και τρομερή εξέλιξη για τη σειρά. Όσα έγιναν στην όγδοη σεζόν, συνέβησαν απλά για την ανατροπή, καθώς ήταν και ηλίθιες αποφάσεις και χωρίς σεναριακή εξήγηση). Χαρακτήρες που αναπτύχθηκαν χρόνια, εδώ κατακρεουργήθηκαν (Jaime Lannister, Jon Snow), άλλοι μετατρεπόντουσαν από πανέξυπνους σε ηλίθιους μέσα σε δευτερόλεπτα (ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΞΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΣΤΟΛΟ Η DANY; ) και κυρίως οι ιστορίες που περιμέναμε χρόνια να φτάσουν σε ένα τέλμα αποδείχθηκαν σούπες, κλείνοντας με ένα βολικό τρόπο, χωρίς να εξηγούν κανένα κίνητρο των πρωταγωνιστών. Και η 5η σεζόν ήταν βαρετή, αλλά είχε ένα Hardhome. Το σημείο αναφοράς αυτής της σεζόν ποιο ήταν; Κανένα. Τους πήρε δύο χρόνια με υποσχέσεις και φούσκωμα των προσδοκιών για μια κάκιστη προχειροδουλειά.

Και ήμαρτον πια με τον κάθε χαζό που νομίζει ότι αυτά τα λέμε, γιατί εμείς θα γράφαμε τη σειρά καλύτερα ή επειδή δεν έγινε ό,τι θέλαμε. Αυτά τα επιχειρήματα τα χρησιμοποιούσαν κάτι Κούλες από το Παγκράτι που βλέπουν τούρκικα και μετά Game of Thrones και μας λέγανε ότι η μάχη-αίσχος του τρίτου επεισοδίου ήταν καλύτερη από το Helm’s Deep (Ψόφος. Και ναι το διάβασα όντως αυτό). Απλά σε αντίθεση με εσάς έχουμε δει πολύ περισσότερες σειρές και δεν είμαστε πρόβατα του κάθε Benioff και του κάθε Weiss. Ήταν κακογραμμένη σεζόν, γιατί σκεφτήκανε πως θα κάνουν ανατροπές χωρίς κίνητρα, υπόβαθρο και λογική και βγάλανε μια πατάτα. Αναγνωρίστε μία γαμημένη φορά ότι οι αγαπημένοι μας συντελεστές έκαναν λάθος και δώστε επιχειρήματα υπέρ τους, μην επιτίθεστε στο χαρακτήρα όσων σας σερβίρουν την αλήθεια στη μούρη. Ντάξει;

7. Season 5

Η πέμπτη σεζόν ήταν μέτρια στην αρχή και κατάφερε να τα σώσει κάπως προς το τέλος, βγάζοντας κάποια φοβερά επεισόδια. Για όποιον θυμάται, τα πρώτα τέσσερα επεισόδια είχαν διαρρεύσει πριν προβληθούν και όσοι τα είχαμε δει, είχαμε νιώσει εκείνο το μούδιασμα ότι μετά από την εκπληκτική τέταρτη σεζόν, η πέμπτη θα είναι κατώτερου επιπέδου. Σίγουρα το Hardhome είναι από τα καλύτερες στιγμές της σειράς και το The Dance of Dragons με το Mother’s Mercy οδήγησαν σε όμορφο φινάλε, όμως κατά τ’ άλλα είδαμε μέτρια πράγματα με χειρότερη φάση της σεζόν οτιδήποτε συνέβαινε στο Dorne.

6. Season 2

Όταν ο βασικός χαρακτήρας μίας σειράς πεθαίνει στο τέλος της πρώτης σεζόν (άλλο τρομερό γεγονός κι αυτό), είναι λογικό να χρειαστεί χρόνος να αναπτυχθούν οι υπόλοιποι που θα πάρουν τη σειρά στα χέρια τους. Ε αυτό συνέβη στη δεύτερη σεζόν του Game of Thrones όπου πλέον μπαίνουν για τα καλά στη διεκδίκηση του χρόνου πολλοί ανταγωνιστές και ο θεατής πρέπει να γνωρίσει τόσο τους πρωταγωνιστές όσο και δευτερεύοντες χαρακτήρες. Είναι η σεζόν που λατρέψαμε ακόμα περισσότερο τον Tyrion, που ο Stannis άρχισε να αποκτά τους δικούς του οπαδούς, που συστήθηκε η Brienne of Tarth και που όλοι οι χαρακτήρες θα γνωρίσουν και θα περάσουν χρόνο με πρόσωπα που θα τους σημαδέψουν όπως ο Jon Snow με την Ygritte. Ο λόγος που είναι προτελευταία είναι η ποιότητα όλων των υπόλοιπων σεζόν.

5. Season 1

Ξεκίνησα να βλέπω τη σειρά, όταν είχε τελειώσει η τρίτη σεζόν, αλλά θα ήθελα πολύ να είμαι στη θέση όσων την έβλεπαν από την πρώτη και συγκεκριμένα των οπαδών των βιβλίων, όταν είδαν το πρώτο επεισόδιο. Το Game of Thrones απέδειξε ότι θα είναι κάτι το καινούριο και το πρωτοποριακό από την πρώτη του σκηνή. Ο Sean Bean ήταν μία καταπληκτική επιλογή ως Ned Stark (ακόμα κι αν το casting στον οποιοδήποτε ρόλο αποτελεί αυτόματα spoiler) και οδηγεί τη σεζόν μαεστρικά από το ένα συνταρακτικό γεγονός στο επόμενο. Αν κάνει κανείς ένα rewatch, θα παρατηρήσει επίσης πόσο διαφορετικοί ήταν οι περισσότεροι ήρωες της σειράς και πόσο όμορφα εξελίχθηκαν μέσα στα επόμενα χρόνια (με εξαίρεση φυσικά τη Sansa). Σίγουρα πάντως μιλάμε για μία δυνατή αρχή που θέτει τις βάσεις για όλα εκείνα τα όμορφα που θα ακολουθούσαν.

4. Season 3

Η συγκεκριμένη σεζόν έχει κερδίσει μία θέση μεταξύ των αγαπημένων για πολλούς λόγω του The Rains of Castamere, ίσως το πιο συγκλονιστικό επεισόδιο στην ιστορία της σειράς και μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία της τηλεόρασης. Πάντως και τα υπόλοιπα επεισόδια είναι πάρα πολύ καλά. Η άνοδος και η πτώση του πρωτότοκου γιου του Ned Stark, του Robb και η σχέση του Jon με την Ygritte θα αποτελέσουν βασικές ιστορίες μία σεζόν που όχι μόνο χτίζει, αλλά αρχίζει να προσφέρει και κάποια payoffs όπως το Red Wedding που προαναφέραμε. Εκτός αυτού, ξεκινάει και το will they-won’t they του Jaime με τη Brienne που καλά κρατάει μέχρι σήμερα. Η Daenerys συνεχίζει δυναμικά την περιοδεία της στο Essos ως άλλος Μητσοτάκης, αλλά προσωπικά με ενδιέφεραν άλλοι χαρακτήρες σε αυτή τη σεζόν, οπότε σίγουρα θα την κατέτασσα μεταξύ των μεταβατικών ιστοριών, αν και παίρνουμε μία πρώτη γεύση δράκων. Όπως και να ‘χει πολύ δυνατή και η τρίτη και σίγουρα μεταξύ των καλύτερων του Game of Thrones.

3. Season 7

Αυτό που υπήρξαν γκρίνιες για την έβδομη σεζόν ότι τα πάντα εξελίσσονταν πολύ γρήγορα και τη θεώρησαν βιαστική πραγματικά δεν το κατάλαβα. Στις προηγούμενες, οκ λογικό να θέλει χρόνο η Arya ή πχ άλλοι χαρακτήρες να διασχίσουν τo Westeros, εδώ όμως πρέπει να βιαστούμε μάγκες, η ιστορία φτάνει στο τέλος και δε χρειαζόμαστε κι άλλες περιπέτειες. Καλά έκανε ο Jon και διακτινίστηκε στο Dragonstone! Εντάξει; Και τώρα που το λύσαμε, η τελευταία σεζόν της σειράς πραγματικά με ενθουσίασε. Είχε πιο λίγα επεισόδια από τα δέκα των προηγούμενων, αλλά η πλοκή ήταν πολύ πιο δεμένη, στρωτή και επιτέλους είχαμε payoffs και όχι μόνο χτίσιμο χαρακτήρων και ιστοριών. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές τόσο με τη Daenerys που καταφθάνει στο Westeros όσο και στο Βορρά και το Τείχος με την έλευση των Night Walkers, οι οποίοι ισχυροποιούν πολύ τη θέση τους. Αναμφίβολα μία σεζόν που αντί να περιμένουμε μόνο θανάτους χαρακτήρων, καταφέρνει και συνεχίζει αυτό που άρχισε η έκτη, όπου κάποια arcs χαρακτήρων και αρκετά subplots φτάνουν στο τέλος τους με τρόπο λυτρωτικό για τον θεατή.

2. Season 4

Πόσο δύσκολο θα ήταν να ακολουθήσεις την καλύτερη σου σεζόν μέχρι τότε; Πολύ απλά, βγάζεις μία ακόμα καλύτερη, αυξάνοντας την ποιότητα σε δυσθεώρητα επίπεδα! Η τέταρτη σεζόν ήταν αυτή που μας έκανε να καταλάβουμε μία και καλή ότι ο Tyrion είναι ο πιο μάγκας χαρακτήρας σε όλη την ιστορία. Όταν τελείωσε η επική του ομιλία κατά τη διάρκεια της δίκης (μία από τις αγαπημένες μου σκηνές στη σειρά), έμεινα να κοιτάω την οθόνη σαν χαζός. Ο Peter Dinklage είναι πραγματικά συγκλονιστικός τόσο σε αυτό όσο και στο τελευταίο επεισόδιο που σκοτώνει το πρώην αμόρε και τον πατέρα του για να φτάσει στη λύτρωση. Έκτοτε έχει σχετικά καθοδική πορεία, αλλά το arc του αγαπημένου χαρακτήρα αναπτύσσεται και ολοκληρώνεται υποδειγματικά. Ταυτόχρονα συστήνεται ένας από τους πιο συμπαθείς χαρακτήρες, ο Oberyn Martell, έχουμε τη φοβερή μάχη στο τείχος στο ένατο επεισόδιο που επίσης έκλεισε ένα μεγάλο arc για τον Jon Snow και φυσικά το θάνατο του πιο μισητού χαρακτήρα που είδαμε ποτέ στη μικρή οθόνη. Και ναι ο Ramsay Bolton είναι μία τρίχα από το σπανό προσωπάκι του Joffrey σε θέμα μίσους. Και δεν τελειώνουμε εκεί. Ο Jaime συνεχίζει και εξελίσσεται από τον αυτάρεσκο μεγάλο γιο σε έναν άνθρωπο με αδυναμίες και πάθη και η Arya με τον Hound έχουν τις δικές τους περιπέτειες. Τρομερή σεζόν, τρομερή ανάπτυξη ιστορίας με κάποιους (Bran, Daenerys) να μην προχωράνε πολύ και άλλους όπως οι προαναφερόμενοι να πηγαίνουν βήματα μπροστά. Απόλαυση πραγματικά!

1. Season 6

Εύκολη απόφαση πραγματικά. Στην έκτη σεζόν περνάμε από τη συνεχή ανάπτυξη σιγά σιγά στα payoffs, ενώ επιτέλους κάποιοι συμπαθείς χαρακτήρες αντί να περνούν τα πάθη του Ιώβ, καταφέρνουν να επιτύχουν σημαντικά πράγματα για το μέλλον της σειράς. Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω; Αρχικά ο Miguel Sapochnik παραδίδει μαθήματα σκηνοθεσίας με τα Battle of the Bastards και The Winds of Winter (αν και μέχρι σήμερα θεωρώ το δεύτερο ένα κλικ καλύτερο από το πρώτο. FIGHT ME!). Δύο από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς back to back και μην ξεχνάμε στη μέση της σεζόν το Hold The Door, τη στιγμή που το Game of Thrones μας ανατίναξε το μυαλό και μας έκανε να συγκινηθούμε ταυτόχρονα! Τι άλλο να πω; Για την ανάσταση του Jon Snow που ολοκληρώνεται συγκλονιστικά στο Battle of the Bastards; Το φοβερό επεισόδιο με τον Hound και τον Septon Ray του πάντα μαγικού Ian McShane; Το ότι η Daenerys επιτέλους έρχεται προς το Westeros και οι χαρακτήρες μας μπορούν να βρεθούν μεταξύ τους και να αλληλεπιδράσουν; Την εκδίκηση της Arya; Το πιο cool κοριτσάκι ever, τη Lyanna Mormont; Το πως ο Bran αρχίζει και δίνει κάποιες απαντήσεις μέσω των ικανοτήτων του; Θα μπορούσα να αραδιάσω πολλούς ακόμα λόγους, αλλά πραγματικά δε βρίσκω νόημα.

Αυτά λοιπόν και για αυτό το Ranking. Το Game of Thrones επιστρέφει σε μόλις δύο ημέρες και περιμένουμε μία κορυφαία τελική σεζόν με μόλις έξι επεισόδια μεν, πολύ εντυπωσιακά από κάθε άποψη δε.

The post Ranking: Οι σεζόν του Game of Thrones από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.