Πέρυσι το αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς ξεκίνησε με τα ελληνικά άλμπουμ, ωστόσο φέτος ήμουν εξαιρετικά ικανοποιημένος με την εγχώρια παραγωγή και ήθελα να παρουσιάσουμε περισσότερα άλμπουμ από κάθε άλλο ημερολογιακό έτος. Επίσης θεωρώ λάθος το να βγαίνουν τα αφιερώματα με τα καλύτερα στις αρχές του Δεκέμβρη, καθώς υπάρχουν πολύ καλές δουλειές που βγαίνουν και αυτόν τον μήνα.

Με στόχο λοιπόν να παρουσιάσουμε όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και να συμπεριλάβουμε δίσκους του Δεκεμβρίου, ξεκινάμε ένα ακόμα αφιέρωμα, το οποίο θα ολοκληρωθεί μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου και στόχος του είναι να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη του rock και του metal. Όπως πάντα, σας βάζω και το είδος μουσικής του συγκροτήματος και τα social media του, προκειμένου ό,τι σας αρέσει να το βρείτε, να το ακούσετε και να το ακολουθήσετε!

Khirki – Κυκεώνας

Είδος: Heavy Rock/Folk

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα άλμπουμ της χρονιάς, ο Κυκεώνας θα ήταν σίγουρα η επιλογή μου. Οι Khirki είναι ένα συγκρότημα που είδα φέτος δύο φορές live και η παρουσίαση του άλμπουμ ήταν το δικό μου highlight στη φετινή συναυλιακή σεζόν. Στο αφιέρωμα που έκανα για εκείνους, έγραψα αναλυτικά γιατί και η Κτηνωδία, αλλά και ο Κυκεώνας αποτελούν μεγάλα διαμάντια για τη σύγχρονη ελληνική rock σκηνή.

Σε ένα άλμπουμ που είναι ο ορισμός του All Killer No Filler, έχουμε τραγούδια-φόρο τιμής στη θάλασσα και την αρχαία ελληνική μυθολογία, αλλά κυρίως έναν κυκεώνα (pun intended) των διαφορετικών επιρροών που έχει η τριάδα από την Αθήνα και οι οποίες γίνονται πιο ορατές στο δεύτερο τους δίσκο. Από το κλασικό ατσάλινο heavy metal στο Your Majesty, τα post intro και outro στο Hekate, την οριακά black εισαγωγή του Heart of the Sea, την όλη Mastodonίλα των Συμπληγάδων που για μένα είναι το καλύτερο τραγούδι του 2024 και όλα αυτά με το συγκρότημα να ανεβαίνει επίπεδο και τεχνικά.

Τα riffs είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα και γρήγορα, το μπάσο αποτελεί τον οδηγό σε κάθε κομμάτι σχεδόν επιβάλλοντας τον ρυθμό, ενώ τα ντραμς έχουν ακόμα περισσότερους και πιο πολύπλοκους ρυθμούς, δείγμα των οποίων είχαμε δει και στην Κτηνωδία. Όλο αυτό το εξαιρετικό πακέτο ενισχύεται πάντα από τα folk στοιχεία από την παραδοσιακή ελληνική και βαλκανική μουσική, μετατρέποντας τον δίσκο σε must άκουσμα.

Σε κάνει να ανατριχιάζεις, σε κάνει να κοπανηθείς, σε κάνει να συγκινηθείς και σε παρασέρνει σε ένα όμορφο ταξίδι στις θάλασσες της αρχαιότητας μέσα από μερικά από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα τραγούδια της χρονιάς. Μπείτε άμεσα στον κόσμο των Khirki αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

Facebook, Instagram, Spotify

Movement of Static – Projections

Είδος: Post-Metal

Η επιστροφή των αγαπημένων μου Θεσσαλονικιών ήταν κάτι που είχα γράψει ότι ανέμενα στο πρώτο Unstable Show της φετινής χρονιάς. Παρακολουθώ και θαυμάζω κάθε βήμα τους και κυρίως τον τρόπο που καταφέρνουν και δένουν όλη τη δισκογραφία τους ως ένα ενιαίο κόνσεπτ. Το Projections είναι ο διάδοχος και ταυτόχρονα prequel του εξαιρετικού Naegleria και οι MoS πέτυχαν για ακόμα μία φορά το σκοπό τους.

Το άκουγα ξανά και ξανά, κράταγα σημειώσεις, έψαχνα τι διάολο είναι τα Fractals, τι μπορεί να ήθελαν να πουν με τον τάδε τίτλο τραγουδιού και να περάσω πολλή ώρα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το νόημά του φτάνοντας στη λύτρωση με το καταπληκτικό Archetypes. Μήνες μετά παραμένει το άλμπουμ που ξεχώρισα περισσότερο από το φετινό Post (και πιστέψτε με ακούω πάρα πολύ Post) και βυθίζομαι συνεχώς στις απίθανες μπασογραμμές του, τα ηλεκτρονικά περάσματα, τις σκληρές κιθάρες του και το πόσο όμορφα δένουν όλα αυτά μεταξύ τους. Ίσως ο πιο cinematic δίσκος της χρονιάς, ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα, τους πλανήτες, αλλά και την ίδια μας την ύπαρξη.

Facebook, Instagram, Spotify

Altar of the Stag – Visceral Offering

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Δεύτερη επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα και αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για τους φοβερούς Altar of the Stag. Αυτόν τον δίσκο μου τον έστειλαν στις αρχές της χρονιάς γνωρίζοντας ότι και στο περσινό αφιέρωμα κάλυψα αρκετά άλμπουμ που πάντρευαν το sludge με το post. Το πολύ όμορφο εξώφυλλο μου θύμισε Mastodon, αλλά με χρωματική παλέτα των πρώιμων Baroness και κάπως έτσι βυθίστηκα στη μουσική τους.

Το Visceral Offering είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής στο συγκεκριμένο είδος. Αργόσυρτα εισαγωγικά riffs, στακάτο παίξιμο από το rhythm section, post ξεσπάσματα, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια με πολλές μεταβάσεις και τραχιά φωνητικά που απογειώνουν τους μυστικιστικούς τους στίχους. Οι instrumental στιγμές τους όπως το Celestial Offering μας δείχνουν ότι οι Θεσσαλονικείς μπορούν να σε μαγέψουν ακόμα και σε πιο post-rock συνθέσεις και μέσα στα πενήντα ένα λεπτά μουσικής τους θα βρεις έναν εξαιρετικό συγκερασμό διαφορετικών επιρροών, ήχων και ειδών από το extreme metal και το progressive πέραν του γενικότερου sludginess. Φανταστικό και πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο.

Facebook, Instagram, Spotify

Suicidal Angels – Profane Prayer

Είδος: Thrash Metal

Οι Suicidal Angels αποτέλεσαν για φέτος το νούμερο ένα συγκρότημα που άκουσα περισσότερο στο Spotify και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι άκουσα όλη τους τη δισκογραφία με αφορμή το Profane Prayer. Κι αν το Years of Aggression έμοιαζε για μένα η κορυφή τους συνθετικά, το Profane Prayer έρχεται και το εκθρονίζει ως το καλύτερο άλμπουμ σε μία ούτως ή άλλως πολύ όμορφη πορεία.

Οι Suicidal δεν έχασαν ποτέ την επιθετικότητα και την ταχύτητα τους, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και με την προσθήκη του εξαιρετικά ταλαντούχου Gus Drax, αλλάζουν και αναμειγνύουν τα προαναφερθέντα στοιχεία τους με τις μελωδίες και τα εξαιρετικά σόλο του Λαρισαίου κιθαρίστα. Δεν γίνεται να μη χτυπηθείς με τα riffs του When The Lions Die, να μη γουστάρεις τη ζωή σου με τη συμμετοχή Σάκη Τόλη, Φώτη Μπερνάντο και Ευθύμη Καραδήμα στο υπέροχο Deathstalker, να μην απολαύσεις το The Return of the Reaper, αλλά κυρίως να μην προσθέσεις το συγκλονιστικό The Fire Paths of Fate σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της δισκογραφίας τους ή να το θεωρήσεις (όπως εγώ) το καλύτερο τους τραγούδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Commuter – Guilt Eraser

Είδος: Post-Punk

Οι Μινέρβα είναι ένα συγκρότημα για το οποίο έχω γράψει στο παρελθόν και χαίρομαι που βλέπω ότι μέλη τους συνεχίζουν να ξεδιπλώνουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες μέσω των Commuter. To περσινό τους EP ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, περίμενα ωστόσο τι μας επιφυλάσσουν για τον πρώτο full length δίσκο τους. Το Guilt Eraser είναι ένας θρίαμβος. Χωρίς υπερβολή και έχοντας εξερευνήσει αρκετά την ελληνική και ξένη post-punk σκηνή αυτή τη χρονιά, νιώθω πως κανένα άλμπουμ δε με κράτησε στο repeat όσο αυτό.

Σε πολλά σημεία του σε ταξιδεύουν στα 80s ξεδιπλώνοντας τις επιρροές τους από εκείνη τη δεκαετία σχεδόν σε κάθε σύνθεση, αλλά προσδίδουν μια δική τους ταυτότητα που ηχεί πολύ όμορφη. Αυτό που ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση ήταν το πως συνδύαζαν τη μελαγχολική μουσική και τις ατμοσφαιρικές μελωδίες με τα έντονα ξεσπάσματα και κορυφώσεις όπως στο αγαπημένο Honestly ή πόσο τέλεια αναπτύσσουν τις ιδέες τους μέσα στα τραγούδια είτε σε κάτω από δύο λεπτά όπως στο Bruising, είτε σε πάνω από οχτώ λεπτά όπως στο φανταστικό -οριακά post- Glasgow. Οι Commuter σίγουρα αποτελούν ένα από τα ονόματα που θα παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον σε κάθε τους βήμα.

Facebook, Instagram, Spotify

Oath – Death Lurks Everyhere

Είδος: Doom Metal

Μία καλοκαιρινή κυκλοφορία που ανακάλυψα μέσω του καθιερωμένου ξεψαχνίσματος στο φοβερό κανάλι 666MrDoom, οι Oath με κέρδισαν από τη στιγμή που είδα ότι παίζουν Doom και ότι το άλμπουμ διαρκεί συνολικά εικοσιπέντε λεπτά με μόλις τρία τραγούδια. Το Death lurks everywhere είναι ακριβώς πάντως αυτό που χρειάζεται ο ήχος του doom είδους εν έτει 2024.

Χαμηλοκουρδισμένα αργόσυρτα riffs, μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, fuzzy κιθάρες, έντονο μπάσο, διάχυτη Sabbathίλα, ροκ ξεσπάσματα και αργά σολάκια που βοηθούν το τραγούδι να δέσει. Τίκαρε όλα τα κουτάκια μου μουσικά και έδεσε εξαιρετικά με το φανταστικό εξώφυλλο του Δημήτρη Μπασδέκη. Ειλικρινά ανυπομονώ να ακούσω το επόμενο βήμα αυτού του συγκροτήματος και να χαθώ στους μουσικούς δρόμους που θα επιλέξουν.

Facebook, Instagram, Spotify

Kvadrat – The Horrible Dissonance of Oblivion

Είδος: Black Metal/Death Metal

Έρεβος. Σκοτάδι. Ανατριχίλα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω όσα άκουσα στο ντεμπούτο των Kvadrat. Ήταν ένα ντεμπούτο που οι οπαδοί του ακραίου ήχου περίμεναν με τεράστια ανυπομονησία και απ’ όσο φάνηκε είχαν απόλυτο δίκιο. Πρόκειται για ένα extreme metal αριστούργημα με αργές εισαγωγές, αλλά γρήγορα τεχνικά thrash/death riffs, καταιγιστικά blast beats και ελληνόφωνους στίχους τόσο απαισιόδοξους, μαύρους και πεσιμιστικούς που καταλήγουν να ακούγονται ποιητικοί.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ με το πως ο δημιουργός του καταφέρνει και παρασέρνει από το πρώτο δευτερόλεπτο σε αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα, πως συνδυάζει υπέροχα τα black στοιχεία με το death και με πολύ λίγη μελωδία επιτυγχάνει απόλυτα το να σε κάνει να ακούς ξανά και ξανά ένα άκουσμα που σε βυθίζει σε σκέψεις χάρη στους κοινωνικούς στίχους και την φανταστική τεχνική του. Μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, όχι μόνο για τον εγχώριο ακραίο ήχο, αλλά και γενικά.

Facebook, Instagram, Spotify

Till Silence Breaks – I’m Gonna Tell God Everything

Είδος: Metalcore

Δε θυμάμαι πόσο καιρό έχω να ακούσω έναν ελληνικό metalcore δίσκο και να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το σύνολο τραγουδιών δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα συγκροτήματα του εξωτερικού. Οι Till Silence Breaks από το εισαγωγικό Sundown με βύθισαν αμέσως στο γρήγορο και επιθετικό στυλ τους μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνουν τον πλήρη μουσικό τους καμβά στα υπόλοιπα τραγούδια του I’m Gonna Tell God Everything. Δεν είναι μια μπάντα που της αρέσει μόνο το γενικότερο core στυλ, αλλά αρέσκεται να προσθέτει μελωδία στον ήχο της και τα ρεφρέν τους είναι εξαιρετικά δουλεμένα και αρκούντως κολλητικά.

Τραγούδι με το τραγούδι, ο δίσκος ανεβαίνει στα μάτια σου χάρη και στα post-metal στοιχεία με τα οποία μπολιάζουν τον ήχο τους και τη γενικότερη γλυκόπικρη και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Οι φωνητικές γραμμές του Νίκου Ευαγγελάτου είναι τόσο μελωδικές και ταυτόχρονα επιθετικές που νιώθεις συνεχώς αυτή τη μίξη Architects με Sleep Token που θέλουν να πετύχουν και η οποία συνοψίζεται τέλεια στο τελικό Darkness of Blue. Μια από τις πιο άρτιες κυκλοφορίες της χρονιάς σε θέμα συνοχής και ουσίας.

Facebook, Instagram, Spotify

1000mods – Cheat Death

Είδος: Heavy Rock

Είμαι πολύ χαρούμενος όταν βλέπω ελληνικά συγκροτήματα όπως τους 1000mods να περιοδεύουν συνεχώς ανά τον κόσμο, αποτελώντας ένα από τα πιο δυνατά εξαγώγιμα μουσικά χαρτιά της Ελλάδας. Τους ακούω από εποχές Super Van Vacation και έζησα την συνεχή τους εξέλιξη επικροτώντας την πορεία και την αλλαγή τους. Το Youth of Dissent αποτέλεσε την πιο πειραματική στιγμή τους και προσωπικά την κατατάσσω στην κορυφαία της μέχρι τώρα πορείας τους.

To Cheat Death αποτελεί ένα ακόμα βήμα σε διαφορετική κατεύθυνση. Λιγότερο επηρεασμένο από grunge και τον alternative ήχο των 90s, με μεγαλύτερα τραγούδια και πιο fuzzy κιθάρες, κινείται περισσότερο προς στην πλευρά του heavy rock, αν και γλυκοκοιτάζει ακόμα και το metal σε κάποια σημεία. Ίσως το πιο Sabbathικό τους πόνημα και αυτό που μου πήρε περισσότερες ακροάσεις για να κατανοήσω το ποιο ήταν το όραμά τους. Δεν σταματάνε να μας εκπλήσσουν πάντως με το πόσο διαφορετικοί και κυρίως καλλιτεχνικά ελεύθεροι ακούγονται με κάθε νέο δίσκο και αυτό μόνο όμορφο μπορεί να είναι.

Facebook, Instagram, Spotify

Psyanide – Vertigo

Είδος: Melodic Death Metal

Τι θα γινόταν αν οι ριφάρες των Lamb of God και τα επιθετικά φωνητικά τους προσαρμοζόντουσαν σε melodic death συνθετικές φόρμες; Την απάντηση έρχονται να μας δώσουν οι Psyanide με ένα άλμπουμ που δεν είναι απλά καλό, αλλά μαγικό. Είναι ένα άκουσμα, στο οποίο επέστρεφα συνεχώς μέσα στη χρονιά (μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο) και κάθε φορά μου ακουγόταν πολύ φρέσκο και οδηγούσε στο να ανακαλύψω πτυχές του που δεν έχω ξανακούσει.

Και στον προκάτοχο του, το I Delcare War ήταν εξαιρετικοί οι Θεσσαλονικείς, αλλά εδώ καταφέρνουν και ανεβαίνουν  αισθητά επίπεδο. Η παραγωγή είναι άψογη, τα riffs είναι τρομακτικά ενδιαφέροντα καθοδηγώντας τέλεια τις συνθέσεις, το rhythm section είναι στιβαρό ενώ τα φωνητικά δεν έχουν απολύτως τίποτα να ζηλέψουν από συγκροτήματα του εξωτερικού παντρεύοντας τέλεια το groove με το μελωδικό death. Το κυριότερο όμως είναι το πόσο εμπνευσμένο και γεμάτο ιδέες ακούγεται το Vertigo. Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό λοιπόν ήταν και το πρώτο μέρος του αφιερώματος μας στα καλύτερα άλμπουμ από Έλληνες καλλιτέχνες για το 2024! Τα λέμε σε περίπου δύο εβδομάδες με τα δύο επόμενα μέρη!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Κάθε σοβαρό σάιτ κάνει έναν έλεγχο εξαμήνου και αν και δεν είμαστε σοβαρό σάιτ, προσπαθώ κάθε χρόνο στο Six Songs να σας φέρνω τα καλύτερα της χρονιάς. Ρώτησα πολλούς αν θα ήθελαν να ξανακάνω αφιέρωμα εξαμήνου και κυρίως αν αυτό θα αφορούσε δίσκους. Πέρυσι ένιωσα ότι τα άλμπουμ που έβαλα στα καλύτερα του εξαμήνου κάπου χάθηκαν σε σχέση με τα καλύτερα όλης της χρονιάς όπου είχαμε πολύ περισσότερες συμμετοχές.

Αποφάσισα λοιπόν η στήλη αυτή να γυρίσει στην original ιδέα της όταν αξιολογούσαμε τραγούδια και μάλιστα αντί για έξι, να κάνουμε ένα Ten Songs edition. Μέσα λοιπόν από τις λίστες με αγαπημένες μου κυκλοφορίες και μη, ξεχώρισα είκοσι συμμετοχές για τις οποίες θα σας γράψω σε αυτό και στο επόμενο αφιέρωμα μας που θα βγει σε λίγες ημέρες. Enjoy!

1. Khirki – Συμπληγάδες

Τα είπα πολύ αναλυτικά για τους Khirki στο αφιέρωμα που έγινε στο Unstable Show. Δύο μήνες μετά, ο Κυκεώνας παραμένει το αγαπημένο μου άλμπουμ για το 2024 μέχρι τώρα και οι Συμπληγάδες φυσικά είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. Δικαιωματικά λοιπόν θα είναι και το πρώτο για το οποίο θα μιλήσω.

Αυτή η τριάδα έχει τόσες πολλές και τόσο ετερόκλητες επιρροές που είναι αλήθεια εντυπωσιακό πως καταφέρανε να τις συγκεράσουν σε ένα κομμάτι. Και μάλιστα ένα κομμάτι με στίχους στα ελληνικά για πρώτη φορά. Από τους Mastodon μέχρι το ελληνικό ροκ και από το απίστευτο μπάσο μέχρι το ξέσπασμα στο τέλος, οι Συμπληγάδες είναι ένα μοναδικό ταξίδι που μόνο αν το ακούσετε, θα μπορείτε να το βιώσετε κι εσείς. Στην παρουσίαση του Κυκεώνα ήταν για μένα η κορυφαία στιγμή της βραδιάς (σε μια συναυλία που είχε πολλές επικές στιγμές). Περιμένω να το απολαύσω ξανά live τον Οκτώβρη.

2. Suicidal Angels – The Fire Paths of Fate

Είχαν πέντε χρόνια να βγάλουν δίσκο οι Suicidal Angels, αλλά το Profane Prayer άξιζε πραγματικά την αναμονή. Ένιωσα σε πολλά σημεία του ότι άρχισαν να διαφοροποιούνται, να βάζουν νέα στοιχεία στη μουσική τους και αυτό φάνηκε περισσότερο στο φινάλε με το ασύλληπτο The Fire Paths of Fate. Απομακρυσμένο από τα γρήγορα thrash riffs του άλμπουμ και τα επιθετικά ρεφρέν, στα σχεδόν δέκα λεπτά του οι Αθηναίοι δημιουργούν μια απίστευτη ατμόσφαιρα με τα γυναικεία φωνητικά και τις πιο αργές μελωδίες τους για να οδηγηθούν τελικά σε ένα φανταστικό outro που σηματοδοτεί μία ακόμα σπουδαία στιγμή στη δισκογραφία τους. Εξαιρετικός δίσκος με ένα φανταστικό φινάλε.

3. Jenner – Down In the Pit

To all female συγκρότημα από τη Σερβία είχε εφτά χρόνια να βγάλει άλμπουμ και αν μη τι άλλο είχα καιρό να ακούσω κάτι τόσο ενδιαφέρον στο underground heavy/thrash είδος. Όπως είπα σε ένα φίλο χαριτολογώντας “Αυτό είναι το καλύτερο Judas Priest άλμπουμ φέτος”.

Προσωπικά ξεχώρισα το Down In the Pit γιατί η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετική και κυρίως από την εισαγωγή χτίζει σιγά σιγά αυτό το τρομερό ρεφρέν που άπαξ και το ακούσεις, θα κολλήσεις και θα το σκέφτεσαι για μέρες. Δεν έχει τις περισσότερες ακροάσεις στο Spotify, αλλά για μένα αποτελεί μακράν την κορυφή στην έως τώρα καριέρα τους. Αν δεν έχετε ακούσει Jenner, βάλτε άμεσα αυτό το συγκρότημα στη λίστα σας!

4. Die Apokalyptischen Reiter – Hallo Freunde

Μου αρέσει πολύ το γερμανικό ροκ και οι στίχοι του, αλλά δεν γνώριζα τους Die Apokalyptischen Reiter μέχρι φέτος, όταν μου έστειλαν το νέο τους EP. Παρά το εξώφυλλο που προϊδεάζει για κάτι πιο σκοτεινό, το “Hallo Freunde” είναι ένα αρκετά χαρούμενο τραγούδι που μιλάει για τη φιλία. Συγκεκριμένα, ασχολείται με τους φίλους που δεν βλέπουμε τόσο συχνά πλέον, αλλά συνεχίζουμε να τους αγαπάμε και να νοιαζόμαστε για εκείνους. Γερμανικοί στίχοι (που ευτυχώς τους καταλαβαίνω), χαρούμενη ατμόσφαιρα και μουσική που μπορείς να απολαύσεις παρέα με μια μπύρα και έναν φίλο από τα παλιά είναι μια συνταγή που πετυχαίνει με μένα!

5. Pelican – Tending the Embers

Έχω υποσχεθεί πολύ καιρό ένα αφιέρωμα στους Pelican που ακόμα δεν έχω γράψει. Τους αγαπώ απίστευτα και ανυπομονούσα να ακούσω καινούρια μουσική τους, ειδικά από τη στιγμή που επέστρεψε ο Laurent Schroeder-Lebec, με τον οποίον έβγαλαν τα καλύτερα άλμπουμ τους.

Το φετινό EP, που όπως πάντα αποτελεί προπομπό του full length άλμπουμ, έχει δύο ολοκαίνουρια τραγούδια που είναι εξαιρετικά, αλλά το “Tending the Embers” το αγάπησα ένα κλικ παραπάνω. Με αυτό το τραγούδι, οι Pelican μας επιστρέφουν στο παλιό, καλό shoegaze και μας θυμίζουν έντονα το “What We All Come to Need”, αλλά εμπλουτισμένο με τις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες του “Australasia” και τις μεταβάσεις του “The Fire in Our Throats”. Μια σπουδαία επιστροφή στις ρίζες για τους αγαπημένους post-metallers από το Σικάγο.

6. Selbst – The One Who Blackens Everything

Ας φύγουμε από το Σικάγο και πάμε να ταξιδέψουμε στη Χιλή για τους Selbst, το extreme metal πρότζεκτ του Ν. Δεν ξέρω πόσα μπορώ να γράψω για αυτό το κατάμαυρο άλμπουμ που από το εξώφυλλο φαίνεται ότι θα σε χτυπήσει στην ψυχή. Ξέρω όμως ότι το “The One Who Blackens Everything” αποτελεί μακράν την κορυφαία στιγμή του. Ένα έπος σχεδόν 8 λεπτών με μια τρίλεπτη εισαγωγή που οδηγεί σε μια απίστευτη μετάβαση, με τις κιθάρες και τα ντραμς να χτυπάνε αλύπητα και να σε εθίζουν ακόμα περισσότερο στην πεσιμιστική ατμόσφαιρα του. Μια σπουδαία σύνθεση από την αρχή έως το τέλος.

7. Kerry King – Residue

Ήθελα πολύ να μη μου αρέσει αυτό το άλμπουμ. Ήθελα να μην είμαι χατζημεταλλάς, να γράψω λίβελλους για χιλιοπαιγμένα riffs, ότι ακούμε τα ίδια και τα ίδια, ότι το thrash δεν είναι φρέσκο πλέον και άλλες τέτοιες γραφικότητες. Τελικά όμως, ό,τι και να γίνει, το thrash έχει έναν δικό του ιδιαίτερο τρόπο στο να με μετατρέπει ξανά στον 15χρονο Νικόλα που ήθελε να ακούσει το “South of Heaven” και το “Agent Orange” και να χτυπηθεί σε υπόγες.

Αυτό ακριβώς ένιωσα και με το “From Hell I Rise”. Ο King μπορεί να μην ήταν ποτέ φρέσκος, αλλά δείτε τους συντελεστές του δίσκου: Kyle Sanders, Phil Demmel, Paul Bostaph και φωνητικά από τον Mark Osegueda. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το “Residue” μαγεύτηκα. Έχει αυτές τις μυστικιστικές μελωδίες των Slayer, τη φωνάρα του Osegueda σε τοπ κατάσταση, πολύ σκληρά και έντονα riffs, ένα στιβαρό rhythm section να το υποστηρίζει τέλεια. Μια από τις πολύ μεγάλες εκπλήξεις στο metal φέτος.

8. Sum 41 – Landmines

Ήταν αρκετά μεγάλο σοκ για μένα η ανακοίνωση των Sum 41 ότι, μετά την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ, θα κάνουν μια τελευταία περιοδεία και θα διαλυθούν. Είναι ένα συγκρότημα με το οποίο η γενιά μας δέθηκε πολύ, ιδιαίτερα με το “All Killer No Filler”, και τα τραγούδια τους μας συνόδευσαν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο. Η επιστροφή του Dave Baksh έφερε φρέσκια πνοή, και ήλπιζα να κρατήσει κάμποσα χρόνια.

Δυστυχώς, το “Heaven :x: Hell” θα είναι το τελευταίο τους άλμπουμ. Αν και είναι κάπως άνισο, τραγούδια όπως το “Waiting on A Twist of Fate” και το “Landmines” μας ταξίδεψαν πίσω στα 00s, όταν χτυπιόμασταν με τις πανκιές των Καναδών. Μακάρι να μην ήταν αυτό το τέλος, αλλά αυτή η επιστροφή στις ρίζες τους με χτύπησε κάπως.

9. SLIFT – Ilion

Οι Γάλλοι SLIFT είναι μια από τις καλύτερες ανερχόμενες μπάντες της σκηνής και το Ilion που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο ήταν το πρώτο άλμπουμ του 2024 που με ενθουσίασε τόσο πολύ. Το ομώνυμο κομμάτι είναι πραγματικά εντυπωσιακό και δε γινόταν να λείψει από αυτή τη λίστα. Ένας heavy όλεθρος με πάρα πολλά ψυχεδελικά στοιχεία, μια δίνη από riffs, μπασογραμμές, πολύπλοκους ρυθμούς στα ντραμς, συνεχείς αλλαγές στη μελωδία, πραγματικά ένα έπος από την αρχή έως το τέλος που θέτει τον τόνο για την εξίσου εντυπωσιακή συνέχεια. Μπείτε στον κόσμο των SLIFT είτε με το Ummon (που είναι ανατριχιαστικά καλός δίσκος) είτε με το Ilion.

10. Kvadrat – Υπόγειος Λαβύρινθος

Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι αναμονή υπήρχε για το ντεμπούτο του Kvadrat στην εγχώρια extreme metal κοινότητα ώσπου να μιλήσω με φίλους που ασχολούνται. Πρόκειται για ένα πραγματικό αριστούργημα του ακραίου ήχου και βρίσκω υπέροχο ότι προέρχεται από Έλληνα καλλιτέχνη. Ο Υπόγειος Λαβύρινθος που ανοίγει το άλμπουμ είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής για το τι σημαίνει ελληνικό black/death metal. Αργή εισαγωγή, καταιγιστικά blast beats, riffs της σχολής των Mgla, ανατριχιαστικά φωνητικά με πεσιμιστικούς, οριακά ποιητικούς στίχους. Πέντε λεπτά καθαρής τέχνης.

Αυτό ήταν λοιπόν το πρώτο μέρος του αφιερώματος! Τα λέμε σε λίγες ημέρες με το δεύτερο και τελευταίο μέρος!

The post The Sound Vault: Τα καλύτερα τραγούδια του 2024 έως τώρα, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Στα πλαίσια των αφιερωμάτων που ετοιμάζω στο anthem.gr, ένα από τα αγαπημένα μου είναι αυτό που ζητάω από φίλους στο Twitter να μου προτείνουν το αγαπημένο τους άλμπουμ για τη χρονιά που πέρασε. Συγκεντρώνω όσα δεν έχω ακούσει και γράφω για τις εντυπώσεις που μου άφησαν. Το 2022 μάλιστα, οι συμμετοχές ήταν πολλές και το αφιέρωμα έσπασε σε δύο μέρη.

Εν αρχή ην η Κτηνωδία

Ένα κοινό λάθος που γίνεται στις συμμετοχές είναι να μου προτείνουν δίσκους της προηγούμενης χρονιάς. Το 2022 ο @PoppingDeath (που έχει κλείσει πλέον το account του και δεν έχω δυστυχώς το τουίτ του) μου έγραψε λακωνικά: Khirki – Κτηνωδία. Ψάχνοντας το άλμπουμ εντόπισα το λάθος του αφού η Κτηνωδία είχε βγει το 2021, αλλά πολλά πράγματα μου κίνησαν την περιέργεια.

Ήταν αυτό το υπέροχο εξώφυλλο, ο τίτλος στα ελληνικά, το ότι ο δίσκος είχε λίγα τραγούδια (πάντα εκτιμώ άλμπουμ με συνοχή) και έτσι είπα ότι ανεξαρτήτως αφιερώματος, αυτό το άλμπουμ έπρεπε να προστεθεί στη λίστα. Λίγο καιρό μετά ξεκίνησε η σχέση μου με τους Khirki. Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναγράψει, αλλά ένα από τα αγαπημένα μου συναισθήματα είναι όταν καταναλώνω μία ταινία/μια σειρά/ένα άλμπουμ να συνειδητοποιώ ότι αυτό που βλέπω ή ακούω είναι εξαιρετικά ποιοτικό.

Μπαίνει το Deadpan και από το πρώτο riff καταλαβαίνω ότι αυτή η μουσική έχει γραφτεί για μένα. Οι κιθάρες, το στιβαρό rhythm section, η μελωδία… Χρειάστηκε ένα τραγούδι για να νιώσω ότι αυτό που ακούω με ιντριγκάρει πολύ. Στο Black and Chrome μπήκαν αυτά τα folk στοιχεία και οι πινελιές από τη μουσική των Βαλκανίων που έχω υπερλατρέψει στους Khirki. Στο Raging Bull ερωτεύτηκα το υπέροχο ορχηστρικό outro.

Στη Medea ανατρίχιασα σε πέντε διαφορετικά σημεία του κομματιού. Εκεί άρχισα να νιώθω το συναίσθημα που περιέγραφα πιο πάνω. Η Κτηνωδία δεν είναι απλώς καλό άλμπουμ. Είναι συγκλονιστικός δίσκος. Κάτι που επιβεβαιώθηκε από το Bukovo που ακολουθούσε και με έκανε να χτυπιέμαι μανιωδώς κερδίζοντας τη θέση του αγαπημένου μου κομματιού στο δίσκο. Τελειώνοντας το, συνειδητοποίησα ότι μιλάμε για τον ορισμό του άλμπουμ “All Killer, No Filler”.

Ψάχνοντας στις σελίδες των Khirki στα social media, συνειδητοποίησα ότι μιλάμε για σχετικά νέους μουσικούς με πολλή ενέργεια που διοχετευόταν και στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Κάπου εκεί κατάλαβα κιόλας γιατί η Κτηνωδία ήταν τόσο καλό άλμπουμ. Επειδή τα τρία μέλη του συγκροτήματος έχουν απίστευτο μεράκι που είναι εμφανές σε κάθε καλλιτεχνική έκφανση του. Το ντεμπούτο τους δεν ήταν άψογο μουσικά. Είχε υπέροχο εξώφυλλο, το merch τους είναι ίσως το καλύτερο που έχω δει στην underground φάση, οι σελίδες τους στα social media ενεργές και οι ίδιοι απαντούσαν συνεχώς στον κόσμο που τους έγραφε καλά λόγια.

Μετά την Κτηνωδία, ακολουθεί ο Κυκεώνας

Αν ήλπιζα κάτι όσο διάβαζα τις αναρτήσεις τους, αυτό ήταν να ανακοινώσουν σύντομα ένα δεύτερο άλμπουμ. Γνώριζα πως αυτό εγκυμονεί κινδύνους, ειδικά όταν το ντεμπούτο σου έχει κερδίσει τόσο το κοινό, αλλά είχα εμπιστοσύνη στο συγκρότημα. Πίστευα ότι θα επιστρέψουν αρκετά διαφορετικοί μουσικά και ταυτόχρονα εξίσου ποιοτικοί. Στις 28 Φεβρουαρίου μας προετοιμάζουν για μια μεγάλη ανακοίνωση, η οποία μεταφράζεται σε ένα ολοκαίνουριο κομμάτι, το Featherless, μία μέρα μετά!

Αφού πέρασαν λίγες ακόμα μέρες, τελικά ανακοινώνεται ο Κυκεώνας και αποκαλύπτεται το συγκλονιστικό του εξώφυλλο δια χειρός Μάνθου Στεργίου και Manster Design. Εκεί φάνηκε για ακόμα μία φορά ότι το συγκρότημα διακατέχεται από μεράκι και πλάνο. Κάθε τους κίνηση είναι προσεγμένη, κάθε στοιχείο τους από το εξώφυλλο μέχρι τη σειρά των κομματιών πρέπει να είναι τέλειο. Είναι εμφανές από τους τίτλους και τις δηλώσεις τους ότι το άλμπουμ είναι περισσότερο επηρεασμένο από το στοιχείο του Νερού και τη θάλασσα. Στην Κτηνωδία διαπίστωσα ότι κυριαρχούν πιο πολύ τα στοιχεία της Γης και της Φωτιάς.

Η θεματική της θάλασσας φάνηκε περισσότερο και στο δεύτερο single τους Father Wind (που ήταν ένα από τα καλύτερα τραγούδια του Κυκεώνα) και οι αλλαγές στο μουσικό τους ύφος είναι διακριτές στο επόμενο single που κυκλοφόρησαν, το Your Majesty όπου το συγκρότημα αποδίδει το δικό του φόρο τιμής στο heavy metal των 70s και των 80s, μια πλευρά τους που δεν είχαμε δει πιο πριν.

Κάπου εκεί είχα τη χαρά να τους δω πρώτη φορά ζωντανά στο Φεστιβάλ craft μπύρας που έγινε στο ΣΕΦ πριν από περίπου ένα μήνα. Οι Khirki ήταν απλώς ισοπεδωτικοί εκείνο το απόγευμα. Απέδωσαν άψογα όλα τα κομμάτια τους, μας ενημέρωσαν για το ευρωπαϊκό τους tour, μας μίλησαν για τον καινούριο δίσκο τους που θα κυκλοφορούσε σε λίγες ημέρες και ανανέωσαν το ραντεβού μας για τις 10 Μαΐου στο An Club. Μέσα σε όλα, με τα μέλη του συγκροτήματος ανταλλάξαμε και δύο κουβέντες μετά τη συναυλία και φυσικά μου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις.

Με αφορμή την επερχόμενη συναυλία τους, ήθελα να γράψω λίγα πράγματα για την τριάδα από την Αθήνα και φυσικά για το πόσο αγάπησα και τον Κυκεώνα. Όπως προείπα, περίμενα να διαφέρει μουσικά από την Κτηνωδία και αυτό συνέβη, αφού το συγκρότημα αποφασίζει να ενσωματώσει ακόμα περισσότερες επιρροές του. Το heavy metal στοιχείο στο Your Majesty, τα κοφτά riffs και η ταχύτητα στο Pumping the Vein, το extreme intro του Heart of the Sea, η post εισαγωγή του Hekate που μου θύμισε Pelican, η μεγαλύτερη ποικιλομορφία σε ρυθμούς στα ντραμς, ο τρόπος που το μπάσο καθοδηγεί τις συνθέσεις, η εξαιρετική κιθαριστική δουλειά και κυρίως αυτά τα τρομερά folk περάσματα που απογειώνουν κάθε τους τραγούδι!

Οι στίχοι τους είναι πιο ώριμοι από ποτέ και το concept της θάλασσας τους ταιριάζει γάντι. Οι Khirki εδώ δεν έχουν τη συνοχή της Κτηνωδίας και πραγματικά δεν την χρειάζονται. Από το folk και το heavy rock με λίγα stoner στοιχεία, στον Κυκεώνα εξελίσσονται και παρουσιάζουν οχτώ φανταστικά κομμάτια έχοντας μπολιάσει τον ήχο τους με επιρροές από -κρατηθείτε- doom, heavy metal, black metal, Tool, Kvelertak, Sepultura, Gojira και κυρίως Mastodon που φαίνεται ότι τους αγαπούν πολύ. Θα μπορούσα να αραδιάσω κι άλλες επιρροές που εγώ έπιασα, αλλά δείτε πόσους διαφορετικούς καλλιτέχνες ανέφερα και πόσο υπέροχα τους έχουν παντρέψει με τη δική τους μουσική ταυτότητα οι Khirki, δημιουργώντας έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

Και τελικά τι θα συμβεί όταν κλείνουν οι Συμπληγάδες;

Από όλα όσα είπα για τον Κυκεώνα, άφησα σκοπίμως απ’ έξω τις Συμπληγάδες. Όσο άκουγα το άλμπουμ, περνούσα καλά, μέχρι που φτάσαμε σε αυτό το κομμάτι. Αυτό το αναθεματισμένο κομμάτι. Πολύ σπάνια στην ακρόαση ενός δίσκου, θα βάλω ένα τραγούδι σε επανάληψη. Το αφήνω για τις επόμενες φορές που θα τον ακούσω. Εκείνη τη μέρα έσπασα τον κανόνα μου έξι φορές. Τόσες έβαλα να ξανακούσω τις Συμπληγάδες.

Μου φαινόταν αδιανόητο ότι οι Khirki προσπάθησαν επιτέλους να γράψουν με ελληνόφωνο στίχο. Ήταν παράδοξο μιας και τα άλμπουμ τους έχουν ελληνικά ονόματα, αλλά οι στίχοι τους ήταν πάντα στα αγγλικά. Οι Συμπληγάδες σπάνε αυτό το στοιχείο τους, αλλά σπάνε και εμάς σαν ακροατές. Από την εισαγωγή που θυμίζει Mastodon, το τραγούδι δεν σταματάει να εξελίσσεται ραγδαία μέσα στα εφτά λεπτά της διάρκειας του.

Από το chorus, τους υπέροχους στίχους και την ατμόσφαιρα που σε ταξιδεύει μέχρι τους ρυθμούς στα ντραμς που εναλλάσσονται συνεχώς, το ασύλληπτο μπάσο και την folk έκρηξη στο τέλος, οι Συμπληγάδες παίρνουν σιγά σιγά σχήμα και διαμορφώνουν το αγαπημένο μου τραγούδι για το 2024 έως τώρα. Προφανώς και αποτελεί το αγαπημένο μου κομμάτι των Khirki πλέον.

Ραντεβού στις 10 Μαΐου

Το συμπέρασμα μου παρακολουθώντας το συγκρότημα εδώ και ενάμιση χρόνο καταλήγει στο ότι οι Αθηναίοι δρέπουν τους καρπούς των κόπων τους. Δεν είναι τυχαίο που σε μόλις λίγα χρόνια, σε μια μουσική σκηνή επηρεασμένη από την πανδημία, οι Khirki εμφανίστηκαν, έβγαλαν δύο άλμπουμ, κέρδισαν το κοινό και τώρα περιοδεύουν στο εξωτερικό χάρη στο ταλέντο τους, τη δίψα τους για καλή μουσική και κυρίως την εξαιρετική δουλειά που κάνουν σε κάθε τομέα. Προσέχουν άψογα την εικόνα τους και προσφέρουν μία ολοκληρωμένη εμπειρία από τη μουσική και τα social media μέχρι τις εκρηκτικές live εμφανίσεις τους.

Μία μέρα λοιπόν πριν την παρουσίαση του Κυκεώνα, σας συστήνω ανεπιφύλακτα την ακρόαση του. Ακούστε το, βιώστε το, απολαύστε το και ελάτε στις 10 Μαΐου στο An Club να το ξανακούσετε από τους συντελεστές του. Τραγουδήστε μαζί τους τους στίχους, κάντε το headbanging σας, περάστε καλά με τους Khirki και στο τέλος δώστε τους ένα ζεστό χειροκρότημα. Το αξίζουν!

The post The Unstable Show: Οι Khirki με παρέσυραν στον δικό τους Κυκεώνα appeared first on anthem.gr.