Πέρυσι το αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς ξεκίνησε με τα ελληνικά άλμπουμ, ωστόσο φέτος ήμουν εξαιρετικά ικανοποιημένος με την εγχώρια παραγωγή και ήθελα να παρουσιάσουμε περισσότερα άλμπουμ από κάθε άλλο ημερολογιακό έτος. Επίσης θεωρώ λάθος το να βγαίνουν τα αφιερώματα με τα καλύτερα στις αρχές του Δεκέμβρη, καθώς υπάρχουν πολύ καλές δουλειές που βγαίνουν και αυτόν τον μήνα.

Με στόχο λοιπόν να παρουσιάσουμε όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και να συμπεριλάβουμε δίσκους του Δεκεμβρίου, ξεκινάμε ένα ακόμα αφιέρωμα, το οποίο θα ολοκληρωθεί μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου και στόχος του είναι να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη του rock και του metal. Όπως πάντα, σας βάζω και το είδος μουσικής του συγκροτήματος και τα social media του, προκειμένου ό,τι σας αρέσει να το βρείτε, να το ακούσετε και να το ακολουθήσετε!

Khirki – Κυκεώνας

Είδος: Heavy Rock/Folk

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα άλμπουμ της χρονιάς, ο Κυκεώνας θα ήταν σίγουρα η επιλογή μου. Οι Khirki είναι ένα συγκρότημα που είδα φέτος δύο φορές live και η παρουσίαση του άλμπουμ ήταν το δικό μου highlight στη φετινή συναυλιακή σεζόν. Στο αφιέρωμα που έκανα για εκείνους, έγραψα αναλυτικά γιατί και η Κτηνωδία, αλλά και ο Κυκεώνας αποτελούν μεγάλα διαμάντια για τη σύγχρονη ελληνική rock σκηνή.

Σε ένα άλμπουμ που είναι ο ορισμός του All Killer No Filler, έχουμε τραγούδια-φόρο τιμής στη θάλασσα και την αρχαία ελληνική μυθολογία, αλλά κυρίως έναν κυκεώνα (pun intended) των διαφορετικών επιρροών που έχει η τριάδα από την Αθήνα και οι οποίες γίνονται πιο ορατές στο δεύτερο τους δίσκο. Από το κλασικό ατσάλινο heavy metal στο Your Majesty, τα post intro και outro στο Hekate, την οριακά black εισαγωγή του Heart of the Sea, την όλη Mastodonίλα των Συμπληγάδων που για μένα είναι το καλύτερο τραγούδι του 2024 και όλα αυτά με το συγκρότημα να ανεβαίνει επίπεδο και τεχνικά.

Τα riffs είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα και γρήγορα, το μπάσο αποτελεί τον οδηγό σε κάθε κομμάτι σχεδόν επιβάλλοντας τον ρυθμό, ενώ τα ντραμς έχουν ακόμα περισσότερους και πιο πολύπλοκους ρυθμούς, δείγμα των οποίων είχαμε δει και στην Κτηνωδία. Όλο αυτό το εξαιρετικό πακέτο ενισχύεται πάντα από τα folk στοιχεία από την παραδοσιακή ελληνική και βαλκανική μουσική, μετατρέποντας τον δίσκο σε must άκουσμα.

Σε κάνει να ανατριχιάζεις, σε κάνει να κοπανηθείς, σε κάνει να συγκινηθείς και σε παρασέρνει σε ένα όμορφο ταξίδι στις θάλασσες της αρχαιότητας μέσα από μερικά από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα τραγούδια της χρονιάς. Μπείτε άμεσα στον κόσμο των Khirki αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

Facebook, Instagram, Spotify

Movement of Static – Projections

Είδος: Post-Metal

Η επιστροφή των αγαπημένων μου Θεσσαλονικιών ήταν κάτι που είχα γράψει ότι ανέμενα στο πρώτο Unstable Show της φετινής χρονιάς. Παρακολουθώ και θαυμάζω κάθε βήμα τους και κυρίως τον τρόπο που καταφέρνουν και δένουν όλη τη δισκογραφία τους ως ένα ενιαίο κόνσεπτ. Το Projections είναι ο διάδοχος και ταυτόχρονα prequel του εξαιρετικού Naegleria και οι MoS πέτυχαν για ακόμα μία φορά το σκοπό τους.

Το άκουγα ξανά και ξανά, κράταγα σημειώσεις, έψαχνα τι διάολο είναι τα Fractals, τι μπορεί να ήθελαν να πουν με τον τάδε τίτλο τραγουδιού και να περάσω πολλή ώρα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το νόημά του φτάνοντας στη λύτρωση με το καταπληκτικό Archetypes. Μήνες μετά παραμένει το άλμπουμ που ξεχώρισα περισσότερο από το φετινό Post (και πιστέψτε με ακούω πάρα πολύ Post) και βυθίζομαι συνεχώς στις απίθανες μπασογραμμές του, τα ηλεκτρονικά περάσματα, τις σκληρές κιθάρες του και το πόσο όμορφα δένουν όλα αυτά μεταξύ τους. Ίσως ο πιο cinematic δίσκος της χρονιάς, ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα, τους πλανήτες, αλλά και την ίδια μας την ύπαρξη.

Facebook, Instagram, Spotify

Altar of the Stag – Visceral Offering

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Δεύτερη επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα και αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για τους φοβερούς Altar of the Stag. Αυτόν τον δίσκο μου τον έστειλαν στις αρχές της χρονιάς γνωρίζοντας ότι και στο περσινό αφιέρωμα κάλυψα αρκετά άλμπουμ που πάντρευαν το sludge με το post. Το πολύ όμορφο εξώφυλλο μου θύμισε Mastodon, αλλά με χρωματική παλέτα των πρώιμων Baroness και κάπως έτσι βυθίστηκα στη μουσική τους.

Το Visceral Offering είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής στο συγκεκριμένο είδος. Αργόσυρτα εισαγωγικά riffs, στακάτο παίξιμο από το rhythm section, post ξεσπάσματα, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια με πολλές μεταβάσεις και τραχιά φωνητικά που απογειώνουν τους μυστικιστικούς τους στίχους. Οι instrumental στιγμές τους όπως το Celestial Offering μας δείχνουν ότι οι Θεσσαλονικείς μπορούν να σε μαγέψουν ακόμα και σε πιο post-rock συνθέσεις και μέσα στα πενήντα ένα λεπτά μουσικής τους θα βρεις έναν εξαιρετικό συγκερασμό διαφορετικών επιρροών, ήχων και ειδών από το extreme metal και το progressive πέραν του γενικότερου sludginess. Φανταστικό και πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο.

Facebook, Instagram, Spotify

Suicidal Angels – Profane Prayer

Είδος: Thrash Metal

Οι Suicidal Angels αποτέλεσαν για φέτος το νούμερο ένα συγκρότημα που άκουσα περισσότερο στο Spotify και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι άκουσα όλη τους τη δισκογραφία με αφορμή το Profane Prayer. Κι αν το Years of Aggression έμοιαζε για μένα η κορυφή τους συνθετικά, το Profane Prayer έρχεται και το εκθρονίζει ως το καλύτερο άλμπουμ σε μία ούτως ή άλλως πολύ όμορφη πορεία.

Οι Suicidal δεν έχασαν ποτέ την επιθετικότητα και την ταχύτητα τους, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και με την προσθήκη του εξαιρετικά ταλαντούχου Gus Drax, αλλάζουν και αναμειγνύουν τα προαναφερθέντα στοιχεία τους με τις μελωδίες και τα εξαιρετικά σόλο του Λαρισαίου κιθαρίστα. Δεν γίνεται να μη χτυπηθείς με τα riffs του When The Lions Die, να μη γουστάρεις τη ζωή σου με τη συμμετοχή Σάκη Τόλη, Φώτη Μπερνάντο και Ευθύμη Καραδήμα στο υπέροχο Deathstalker, να μην απολαύσεις το The Return of the Reaper, αλλά κυρίως να μην προσθέσεις το συγκλονιστικό The Fire Paths of Fate σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της δισκογραφίας τους ή να το θεωρήσεις (όπως εγώ) το καλύτερο τους τραγούδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Commuter – Guilt Eraser

Είδος: Post-Punk

Οι Μινέρβα είναι ένα συγκρότημα για το οποίο έχω γράψει στο παρελθόν και χαίρομαι που βλέπω ότι μέλη τους συνεχίζουν να ξεδιπλώνουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες μέσω των Commuter. To περσινό τους EP ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, περίμενα ωστόσο τι μας επιφυλάσσουν για τον πρώτο full length δίσκο τους. Το Guilt Eraser είναι ένας θρίαμβος. Χωρίς υπερβολή και έχοντας εξερευνήσει αρκετά την ελληνική και ξένη post-punk σκηνή αυτή τη χρονιά, νιώθω πως κανένα άλμπουμ δε με κράτησε στο repeat όσο αυτό.

Σε πολλά σημεία του σε ταξιδεύουν στα 80s ξεδιπλώνοντας τις επιρροές τους από εκείνη τη δεκαετία σχεδόν σε κάθε σύνθεση, αλλά προσδίδουν μια δική τους ταυτότητα που ηχεί πολύ όμορφη. Αυτό που ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση ήταν το πως συνδύαζαν τη μελαγχολική μουσική και τις ατμοσφαιρικές μελωδίες με τα έντονα ξεσπάσματα και κορυφώσεις όπως στο αγαπημένο Honestly ή πόσο τέλεια αναπτύσσουν τις ιδέες τους μέσα στα τραγούδια είτε σε κάτω από δύο λεπτά όπως στο Bruising, είτε σε πάνω από οχτώ λεπτά όπως στο φανταστικό -οριακά post- Glasgow. Οι Commuter σίγουρα αποτελούν ένα από τα ονόματα που θα παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον σε κάθε τους βήμα.

Facebook, Instagram, Spotify

Oath – Death Lurks Everyhere

Είδος: Doom Metal

Μία καλοκαιρινή κυκλοφορία που ανακάλυψα μέσω του καθιερωμένου ξεψαχνίσματος στο φοβερό κανάλι 666MrDoom, οι Oath με κέρδισαν από τη στιγμή που είδα ότι παίζουν Doom και ότι το άλμπουμ διαρκεί συνολικά εικοσιπέντε λεπτά με μόλις τρία τραγούδια. Το Death lurks everywhere είναι ακριβώς πάντως αυτό που χρειάζεται ο ήχος του doom είδους εν έτει 2024.

Χαμηλοκουρδισμένα αργόσυρτα riffs, μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, fuzzy κιθάρες, έντονο μπάσο, διάχυτη Sabbathίλα, ροκ ξεσπάσματα και αργά σολάκια που βοηθούν το τραγούδι να δέσει. Τίκαρε όλα τα κουτάκια μου μουσικά και έδεσε εξαιρετικά με το φανταστικό εξώφυλλο του Δημήτρη Μπασδέκη. Ειλικρινά ανυπομονώ να ακούσω το επόμενο βήμα αυτού του συγκροτήματος και να χαθώ στους μουσικούς δρόμους που θα επιλέξουν.

Facebook, Instagram, Spotify

Kvadrat – The Horrible Dissonance of Oblivion

Είδος: Black Metal/Death Metal

Έρεβος. Σκοτάδι. Ανατριχίλα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω όσα άκουσα στο ντεμπούτο των Kvadrat. Ήταν ένα ντεμπούτο που οι οπαδοί του ακραίου ήχου περίμεναν με τεράστια ανυπομονησία και απ’ όσο φάνηκε είχαν απόλυτο δίκιο. Πρόκειται για ένα extreme metal αριστούργημα με αργές εισαγωγές, αλλά γρήγορα τεχνικά thrash/death riffs, καταιγιστικά blast beats και ελληνόφωνους στίχους τόσο απαισιόδοξους, μαύρους και πεσιμιστικούς που καταλήγουν να ακούγονται ποιητικοί.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ με το πως ο δημιουργός του καταφέρνει και παρασέρνει από το πρώτο δευτερόλεπτο σε αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα, πως συνδυάζει υπέροχα τα black στοιχεία με το death και με πολύ λίγη μελωδία επιτυγχάνει απόλυτα το να σε κάνει να ακούς ξανά και ξανά ένα άκουσμα που σε βυθίζει σε σκέψεις χάρη στους κοινωνικούς στίχους και την φανταστική τεχνική του. Μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, όχι μόνο για τον εγχώριο ακραίο ήχο, αλλά και γενικά.

Facebook, Instagram, Spotify

Till Silence Breaks – I’m Gonna Tell God Everything

Είδος: Metalcore

Δε θυμάμαι πόσο καιρό έχω να ακούσω έναν ελληνικό metalcore δίσκο και να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το σύνολο τραγουδιών δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα συγκροτήματα του εξωτερικού. Οι Till Silence Breaks από το εισαγωγικό Sundown με βύθισαν αμέσως στο γρήγορο και επιθετικό στυλ τους μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνουν τον πλήρη μουσικό τους καμβά στα υπόλοιπα τραγούδια του I’m Gonna Tell God Everything. Δεν είναι μια μπάντα που της αρέσει μόνο το γενικότερο core στυλ, αλλά αρέσκεται να προσθέτει μελωδία στον ήχο της και τα ρεφρέν τους είναι εξαιρετικά δουλεμένα και αρκούντως κολλητικά.

Τραγούδι με το τραγούδι, ο δίσκος ανεβαίνει στα μάτια σου χάρη και στα post-metal στοιχεία με τα οποία μπολιάζουν τον ήχο τους και τη γενικότερη γλυκόπικρη και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Οι φωνητικές γραμμές του Νίκου Ευαγγελάτου είναι τόσο μελωδικές και ταυτόχρονα επιθετικές που νιώθεις συνεχώς αυτή τη μίξη Architects με Sleep Token που θέλουν να πετύχουν και η οποία συνοψίζεται τέλεια στο τελικό Darkness of Blue. Μια από τις πιο άρτιες κυκλοφορίες της χρονιάς σε θέμα συνοχής και ουσίας.

Facebook, Instagram, Spotify

1000mods – Cheat Death

Είδος: Heavy Rock

Είμαι πολύ χαρούμενος όταν βλέπω ελληνικά συγκροτήματα όπως τους 1000mods να περιοδεύουν συνεχώς ανά τον κόσμο, αποτελώντας ένα από τα πιο δυνατά εξαγώγιμα μουσικά χαρτιά της Ελλάδας. Τους ακούω από εποχές Super Van Vacation και έζησα την συνεχή τους εξέλιξη επικροτώντας την πορεία και την αλλαγή τους. Το Youth of Dissent αποτέλεσε την πιο πειραματική στιγμή τους και προσωπικά την κατατάσσω στην κορυφαία της μέχρι τώρα πορείας τους.

To Cheat Death αποτελεί ένα ακόμα βήμα σε διαφορετική κατεύθυνση. Λιγότερο επηρεασμένο από grunge και τον alternative ήχο των 90s, με μεγαλύτερα τραγούδια και πιο fuzzy κιθάρες, κινείται περισσότερο προς στην πλευρά του heavy rock, αν και γλυκοκοιτάζει ακόμα και το metal σε κάποια σημεία. Ίσως το πιο Sabbathικό τους πόνημα και αυτό που μου πήρε περισσότερες ακροάσεις για να κατανοήσω το ποιο ήταν το όραμά τους. Δεν σταματάνε να μας εκπλήσσουν πάντως με το πόσο διαφορετικοί και κυρίως καλλιτεχνικά ελεύθεροι ακούγονται με κάθε νέο δίσκο και αυτό μόνο όμορφο μπορεί να είναι.

Facebook, Instagram, Spotify

Psyanide – Vertigo

Είδος: Melodic Death Metal

Τι θα γινόταν αν οι ριφάρες των Lamb of God και τα επιθετικά φωνητικά τους προσαρμοζόντουσαν σε melodic death συνθετικές φόρμες; Την απάντηση έρχονται να μας δώσουν οι Psyanide με ένα άλμπουμ που δεν είναι απλά καλό, αλλά μαγικό. Είναι ένα άκουσμα, στο οποίο επέστρεφα συνεχώς μέσα στη χρονιά (μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο) και κάθε φορά μου ακουγόταν πολύ φρέσκο και οδηγούσε στο να ανακαλύψω πτυχές του που δεν έχω ξανακούσει.

Και στον προκάτοχο του, το I Delcare War ήταν εξαιρετικοί οι Θεσσαλονικείς, αλλά εδώ καταφέρνουν και ανεβαίνουν  αισθητά επίπεδο. Η παραγωγή είναι άψογη, τα riffs είναι τρομακτικά ενδιαφέροντα καθοδηγώντας τέλεια τις συνθέσεις, το rhythm section είναι στιβαρό ενώ τα φωνητικά δεν έχουν απολύτως τίποτα να ζηλέψουν από συγκροτήματα του εξωτερικού παντρεύοντας τέλεια το groove με το μελωδικό death. Το κυριότερο όμως είναι το πόσο εμπνευσμένο και γεμάτο ιδέες ακούγεται το Vertigo. Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό λοιπόν ήταν και το πρώτο μέρος του αφιερώματος μας στα καλύτερα άλμπουμ από Έλληνες καλλιτέχνες για το 2024! Τα λέμε σε περίπου δύο εβδομάδες με τα δύο επόμενα μέρη!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Λοιπόν, ξεκινώντας αυτό το αφιέρωμα, πρέπει να πω ότι αυτήν την ιδέα την είχα σκεφτεί το καλοκαίρι του 2022. Ήθελα κάπως να μαζέψω το ποια ήταν τα αγαπημένα μου άλμπουμ από Έλληνες καλλιτέχνες των τελευταίων πέντε χρόνων και ξεκίνησα με πέντε επιλογές, εμπλουτίζοντας σιγά σιγά τη λίστα. Έκτοτε έχω γράψει εκτενή αφιερώματα στην ελληνική δισκογραφία μέσω της στήλης που διαβάζετε καλύπτοντας πολλούς δίσκους τις χρονιές 2022 και 2023.

Αποφάσισα ωστόσο σήμερα να συγκεντρώσω τα αγαπημένα μου, αυτά που λατρεύω, αυτά στα οποία σταθερά γυρίζω και ξανακούω. Και περιόρισα τη λίστα στην εξαετία 2017-2022. Η σειρά δεν είναι προφανώς σειρά προτίμησης και προσπάθησα να συμπεριλάβω όσο περισσότερα είδη γίνεται για μεγαλύτερη ποικιλία. Πάμε λοιπόν να κάνουμε μια αναδρομή λοιπόν και να θυμηθούμε μερικά από τα καλύτερα άλμπουμ Ελλήνων καλλιτεχνών!

1. Deaf Radio – Modern Panic (2019)

Το έχω ξανατιμήσει στο παρελθόν, αλλά θα το ξαναπώ ότι αν μου δίνανε τη δυνατότητα να επιλέξω έναν ελληνικό δίσκο για να προτείνω σε κάποιον, είτε ακούει rock είτε όχι, τότε αυτός θα ήταν το Modern Panic. Οι Deaf Radio είχαν δείξει από το ντεμπούτο τους ότι είναι πολύ καλοί μουσικοί, αλλά σε αυτό το δεύτερο άλμπουμ κατάφεραν και εξελίχθηκαν πολύ περισσότερο από αυτό που περιμέναμε. Παίρνουν όλα τα στοιχεία που είχαν στο Aggravation, τον εναλλακτικό ήχο, τις garage επιρροές τους και προσθέτουν τη μελωδικότητα που φάνηκε ακόμα πιο έντονα και στο Arsenal of Hope που ακολούθησε.

Το Modern Panic ωστόσο είναι ακριβώς το σημείο που όλα ισορρόπησαν και για αυτό κανένα κομμάτι δεν υστερεί σε ποιότητα. Από το γρήγορο Death Club που θέτει τον τόνο για το τι θα ακολουθήσει, το άκρως κολλητικό Animals και το garage Dance Like A Reptile μέχρι πιο αργές συνθέσεις όπως το φανταστικό Astypalea που σε ταξιδεύει και το ομώνυμο, αυτό το άλμπουμ έχει 42 υπέροχα λεπτά και σε κάνει σχεδόν να ζηλεύεις αυτούς που δεν το έχουν ακούσει και θα βιώσουν την ακρόαση του για πρώτη φορά. Ο ορισμός του instant classic.

2. Godsleep – Coming of Age (2018)

Το περσινό Lies to Survive των Godsleep μπήκε εύκολα στα αγαπημένα μου της χρονιάς, αλλά είμαστε εδώ για να μιλήσουμε για το Coming of Age που βγήκε πέντε χρόνια πριν. Σε αυτό το άλμπουμ το συγκρότημα απλά δείχνει πως μπορείς να κάνεις μια άκρως επιτυχημένη αλλαγή τραγουδιστή. Μετά την αποχώρηση του πρώτου τραγουδιστή τους λόγω μετακόμισης στο εξωτερικό, φέρνουν την ιδιαίτερα ταλαντούχα Amie Makris και δουλεύουν πάρα πολύ μαζί της για να βρουν την απαραίτητη χημεία.

Έτσι από το πιο αργό και stonerίζον Thousand Sons Of Sleep, αλλάζουν αρκετά το στυλ τους και το προσαρμόζουν στις φωνητικές γραμμές της Amie. Αυτό γίνεται εμφανές από τα πρώτα δύο κομμάτια, Ex-Nowhere Man και Unlearn που είναι από τα καλύτερα της δισκογραφίας τους. Το υπόλοιπο Coming of Age κυλάει υπέροχα. Μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, αλλά αρκετά σπιντάτες και με μια πιο fun συνολικά νότα, αποτέλεσε ένα από τα εισιτήρια τους για τις συνεχείς περιοδείες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Οι Godsleep βρήκαν την ταυτότητα τους και αυτό το άλμπουμ το πιστοποίησε.

3. Simplefast – Eternal (2020)

Αυτό το άλμπουμ ανά περιόδους ξεχνούσα να το ξανακούσω ενώ δεν έπρεπε. Βγήκε μόλις ένα μήνα πριν την πρώτη καραντίνα το 2020 και με συνόδευσε σε αρκετές βραδιές εκείνης της δύσκολης περιόδου. Έχοντας ζήσει όλες τις φάσεις του συγκροτήματος από το 2011 που ξεκίνησαν, το Eternal παραμένει μια στιγμή ολοκλήρωσης μιας τεράστιας εξελικτικής πορείας.

Από ένα καλό EP σε ένα ωραίο ντεμπούτο, το Eternal δεν είναι απλά το επόμενο βήμα. Με δύο αλλαγές στη lead κιθάρα και τα φωνητικά, οι Simplefast αλλάζουν επίπεδο και μας προσφέρουν την κορυφαία στιγμή τους. Άψογο rhythm section, καταπληκτική δουλειά στις κιθάρες, συνθέσεις άλλοτε μελωδικές και άλλοτε πιο γρήγορες και trashy. Μου έχουν λείψει πολύ οι Simplefast τόσο συναυλιακά όσο και μουσικά. Ελπίζω σύντομα να ετοιμάσουν ένα διάδοχο, όσο δύσκολο και να είναι το να διαδεχτείς μια δισκάρα σαν το Eternal.

4. Breath After Coma – Woke up in Babel (2019)

Το πρώτο draft αυτής της λίστας περιλάμβανε πέντε άλμπουμ και το δημοσίευσα στο Twitter. Τότε κάποιος από κάτω μου πρότεινε το Woke up in Babel των Αθηναίων Breath After Coma. Το αποθήκευσα τότε να δω τι έλεγε, αλλά ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που δεν το έβαλα νωρίτερα να παίζει. Με τα χρόνια, το Woke up in Babel άρχισε να εξελίσσεται σε ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ της δεκαετίας.

Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτείς με τι να πρωτοξεκινήσεις σε αυτό το άλμπουμ. Γαμάτες μπασοεισαγωγές, εκρηκτικά riffs, τέλειες φωνητικές γραμμές και chorus, εναλλαγές μέσα στα τραγούδια, υπέροχες μελωδίες. Ειδικά τα πρώτα πέντε τραγούδια σε πιάνουν από τα μούτρα και σε κολλάνε στο repeat. Δε χορταίνεις να ακούς αυτόν τον δίσκο, γιατί θέλεις να ρουφήξεις κάθε δευτερόλεπτο, κάθε πτυχή του. Μαγικό άλμπουμ που δυστυχώς αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα του συγκροτήματος…

5. Adolf Plays the Jazz – Low Life |We Can’t Lose. We Have Already Lost. (2022)

Οι Adolf Plays the Jazz είναι από τα μακροβιότερα projects στο χώρο του ελληνικού post-rock ξεκινώντας από το 2002 και παραμένοντας ενεργοί μέχρι και φέτος που μετονομάστηκαν σε Black Knot. Πριν τη μετονομασία τους ωστόσο και συμπληρώνοντας μια εικοσαετία ως σχήμα, πρόλαβαν να βγάλουν έναν εμβληματικό post δίσκο όπως το Low Life.

Είναι ένα 100% ατμοσφαιρικό άκουσμα με τις περισσότερες συνθέσεις να είναι instrumental και το ύφος τους αρκετά σκοτεινό. Το rhythm section τους είναι εξαιρετικό, ενώ τα πνευστά και ιδιαίτερα το σαξόφωνο απογειώνουν κάθε σύνθεση και συμβάλλουν στο jazzy στοιχείο που είχαν και στο προηγούμενο όνομά τους. Ένα άλμπουμ που το συγκρότημα δεν ψάχνεται, αλλά σχηματίζει μια νέα ταυτότητα καθώς κατευθύνεται σε μια νέα εποχή. Είμαι σίγουρος ότι και ως Black Knot θα γράφουν υπέροχη μουσική.

6. Bombing the Avenue – Dysfunctional (2019)

Το Dysfunctional το ανακάλυψα κάπως τυχαία ένα με δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Μου έκανε εντύπωση το εξώφυλλο και ο πολύ ωραίος ήχος που άκουγα στο Hangover City και είπα να το προσθέσω στη λίστα μου. Όσο κυλούσε η ακρόαση γινόταν και πιο απολαυστικό, βλέποντας μια προσέγγιση που μου είχε λείψει από ελληνικά συγκροτήματα.

Απλά riffs, πολύ ωραία ρεφρέν που θες να σιγοτραγουδήσεις και κυρίως κάποια εκπληκτικά outros που χτίζονταν πολύ προσεκτικά στα περίπου τέσσερα λεπτά που διαρκούν τα τραγούδια τους. Και φυσικά όλο αυτό κλείνει με μια κομματάρα όπως το αγαπημένο Bad Uncle που έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος των playlists μου. Ευελπιστώ να έχουμε σύντομα νέα της τριάδας από την Αθήνα, καθώς εδώ και δύο χρόνια φαίνονται απασχολημένοι σε άλλα projects.

7. Their Methlab – The Last Second (2019)

Άλλο ένα σχήμα που λάτρεψα και το οποίο έλιωσα στις ακροάσεις τη διετία 2019-2020 που ήταν πολύ παραγωγικοί με το The Last Second, το Tsunami και το Colours in Venice. Ιδιαίτερα ωστόσο το The Last Second, ως το ντεμπούτο τους με βρήκε σε μια φάση που εξερευνούσα πολύ ελληνικούς ορχηστρικούς δίσκους στο είδος του post όπως το Anassa και το Naegleria, οπότε δε μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο.

Πρόκειται για ένα πραγματικό post-apocalyptic ταξίδι με την τριάδα από τα Ιωάννινα να σε παρασέρνει στις μελωδίες της. Σε κάποια σημεία μελαγχολικό, σε άλλα απαισιόδοξο, σε άλλα πιο φωτεινό, το The Last Second μέσα από υπέροχες συνθέσεις όπως το Arctic Funk, το Decompression και το Muktuk θα σε κάνει να βιώσεις πάρα πολλά διαφορετικά συναισθήματα και σίγουρα δε θα σε αφήσει ασυγκίνητο. Ακόμα και να μην ακούς rock ή metal, σε αυτό το άλμπουμ αξίζει να δώσεις μια ευκαιρία.

8. Khirki – Κτηνωδία (2021)

Το Μάϊο έγραψα ότι ο Κυκεώνας είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους της φετινής χρονιάς. Δεν ξέρω τι άλμπουμ θα έρθουν μέσα στο επόμενο τρίμηνο, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι δύσκολα θα πέσει από την πρώτη θέση. Εδώ όμως είμαστε για να μιλήσουμε για την Κτηνωδία, τον δίσκο με τον οποίο συστήθηκαν οι Khirki και αποτελεί κι από μόνος του ένα ξεχωριστό διαμάντι.

Είναι ένα άλμπουμ που βρίθει από φανταστικά riffs, εξαιρετικό παίξιμο στα ντραμς που δίνουν τέλεια με τη μπασάρα του Ορέστη. Με εκρηκτικά κομμάτια όπως το Deadpan και το Bukovo, με γαμάτα outros όπως στο Raging Bull, αλλά και με πιο αργές συνθέσεις όπως το Medea (που στα live τους είναι μια συγκλονιστική εμπειρία), η Κτηνωδία έδειξε κάτι που επιβεβαιώθηκε στον Κυκεώνα: Οι Khirki είναι πραγματικά το next big thing της ελληνικής μουσικής σκηνής.

9. Tuber – Out of the Blue (2017)

Αυτό το άλμπουμ των Σερραίων Tuber μου φαινόταν πάντα κάπως υποτιμημένο σε σχέση με την υπόλοιπη δισκογραφία τους. Το Joyful Science είναι το πρόσφατο πόνημα που εμφανίστηκαν αρκετά διαφορετικοί, το Desert Overcrowded είναι αυτό που τους έκανε γνωστούς, αλλά το Out of the Blue αποτελεί τον τέλειο συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο.

Από το ομώνυμο και το Russian φαίνεται η διάθεσή του να παραμείνει εξίσου σκληρό με τον προκάτοχό του, αλλά αργότερα στο Cat Class και το Noman μπαίνουν περισσότερα ατμοσφαιρικά και ηλεκτρονικά στοιχεία που είδαμε μελλοντικά. Το συμπέρασμα παραμένει ένα. Το Out of the Blue συγκεράζει τέλεια τις επιρροές των δημιουργών του αποτελώντας ένα υπέροχο post άκουσμα με πολλά ψυχεδελικά και stoner στοιχεία.

10. Μινέρβα – Κονσέρβα (2020)

Πως είμαι όταν σκέφτομαι ότι ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο τους οι Μινέρβα διαλύθηκαν; Με Νεύρα όπως λέει και το δημοφιλέστερο κομμάτι τους. Θυμάμαι όταν μου πρότειναν να ακούσω την Κονσέρβα, το πρόσωπο μου έλαμψε από τα πρώτα δευτερόλεπτα του Eye On You. Τέλειος ήχος στις κιθάρες, catchy μελωδίες, πολύ ωραίο ρεφρέν και διάχυτη garagίλα σε ένα γενικότερο post-punk μουσικό πλαίσιο.

Θες τραγούδια που θα σε έκαναν να κολλήσεις αν ήταν κάποια ανεξάρτητη μπάντα από το εξωτερικό; Πάρε το Poppers και το Mercules. Θέλεις ελληνόφωνο στίχο; Από το προαναφερθέν Με Νεύρα, μέχρι το Καλά Μυαλά και το Δράμα, κάθε τραγούδι των Μινέρβα είναι ισορροπημένο, είναι κολλητικό, είναι μια απολαυστική εμπειρία από την αρχή έως το τέλος. Θα ήθελα πολύ να κάνουν reunion.

Bonus: Suicidal Angels – Years of Aggression (2019)

Θα έρθει μεγαλύτερο και αναλυτικότερο αφιέρωμα σε ολόκληρη τη δισκογραφία των Suicidal Angels, ωστόσο σε αυτό το σημείο θα ήθελα σαν bonus να συμπεριλάβω το φανταστικό Years of Aggression. Για όλους εμάς που τους ακούγαμε νεότεροι στο Dead Again και το Bloodbath, η προσθήκη του Gus Drax είχε έφερε φρέσκια πνοή και νέες ιδέες που φάνηκαν στο Division of Blood αλλά κυρίως στο Years of Aggression.

Οι Suicidal δεν χάνουν σε ταχύτητα ή σε riffs, αλλά σε αυτό το άλμπουμ έχουν μια απίστευτη συνοχή. Κιθαριστικά είναι πολύ ανώτεροι και τα σόλο του Gus αποδεικνύουν την εξέλιξη του ως κιθαρίστα δίπλα στους Νίκο, Άγγελο και Ορφέα που ήταν για χρόνια σταθερές της μπάντας. Επιπλέον αποδεικνύουν ότι και πιο αργές συνθέσεις όπως το Bloody Ground τους ταιριάζουν γάντι, αφού προσθέτουν ποιότητα στο άλμπουμ. Το Years of Aggression για μένα έδειξε ότι οι Αθηναίοι thrashάδες μεγαλώνουν και εξελίσσονται. Και όπως φάνηκε από το φετινό Profane Prayer είναι στην καλύτερη φάση της καριέρας τους.

Σαν εξτραδάκι για όσα είπαμε σήμερα, ετοίμασα και μια playlist με τρία τραγούδια από κάθε άλμπουμ που θα δείτε στο πρώτο μέρος αυτού του αφιερώματος. Τα λέμε μέσα στον Οκτώβρη με άλλα δέκα άλμπουμ και ακόμα περισσότερη μουσική!

The post The Sound Vault: Μια αναδρομή σε αγαπημένους δίσκους ελληνικών συγκροτημάτων Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Κάθε σοβαρό σάιτ κάνει έναν έλεγχο εξαμήνου και αν και δεν είμαστε σοβαρό σάιτ, προσπαθώ κάθε χρόνο στο Six Songs να σας φέρνω τα καλύτερα της χρονιάς. Ρώτησα πολλούς αν θα ήθελαν να ξανακάνω αφιέρωμα εξαμήνου και κυρίως αν αυτό θα αφορούσε δίσκους. Πέρυσι ένιωσα ότι τα άλμπουμ που έβαλα στα καλύτερα του εξαμήνου κάπου χάθηκαν σε σχέση με τα καλύτερα όλης της χρονιάς όπου είχαμε πολύ περισσότερες συμμετοχές.

Αποφάσισα λοιπόν η στήλη αυτή να γυρίσει στην original ιδέα της όταν αξιολογούσαμε τραγούδια και μάλιστα αντί για έξι, να κάνουμε ένα Ten Songs edition. Μέσα λοιπόν από τις λίστες με αγαπημένες μου κυκλοφορίες και μη, ξεχώρισα είκοσι συμμετοχές για τις οποίες θα σας γράψω σε αυτό και στο επόμενο αφιέρωμα μας που θα βγει σε λίγες ημέρες. Enjoy!

1. Khirki – Συμπληγάδες

Τα είπα πολύ αναλυτικά για τους Khirki στο αφιέρωμα που έγινε στο Unstable Show. Δύο μήνες μετά, ο Κυκεώνας παραμένει το αγαπημένο μου άλμπουμ για το 2024 μέχρι τώρα και οι Συμπληγάδες φυσικά είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. Δικαιωματικά λοιπόν θα είναι και το πρώτο για το οποίο θα μιλήσω.

Αυτή η τριάδα έχει τόσες πολλές και τόσο ετερόκλητες επιρροές που είναι αλήθεια εντυπωσιακό πως καταφέρανε να τις συγκεράσουν σε ένα κομμάτι. Και μάλιστα ένα κομμάτι με στίχους στα ελληνικά για πρώτη φορά. Από τους Mastodon μέχρι το ελληνικό ροκ και από το απίστευτο μπάσο μέχρι το ξέσπασμα στο τέλος, οι Συμπληγάδες είναι ένα μοναδικό ταξίδι που μόνο αν το ακούσετε, θα μπορείτε να το βιώσετε κι εσείς. Στην παρουσίαση του Κυκεώνα ήταν για μένα η κορυφαία στιγμή της βραδιάς (σε μια συναυλία που είχε πολλές επικές στιγμές). Περιμένω να το απολαύσω ξανά live τον Οκτώβρη.

2. Suicidal Angels – The Fire Paths of Fate

Είχαν πέντε χρόνια να βγάλουν δίσκο οι Suicidal Angels, αλλά το Profane Prayer άξιζε πραγματικά την αναμονή. Ένιωσα σε πολλά σημεία του ότι άρχισαν να διαφοροποιούνται, να βάζουν νέα στοιχεία στη μουσική τους και αυτό φάνηκε περισσότερο στο φινάλε με το ασύλληπτο The Fire Paths of Fate. Απομακρυσμένο από τα γρήγορα thrash riffs του άλμπουμ και τα επιθετικά ρεφρέν, στα σχεδόν δέκα λεπτά του οι Αθηναίοι δημιουργούν μια απίστευτη ατμόσφαιρα με τα γυναικεία φωνητικά και τις πιο αργές μελωδίες τους για να οδηγηθούν τελικά σε ένα φανταστικό outro που σηματοδοτεί μία ακόμα σπουδαία στιγμή στη δισκογραφία τους. Εξαιρετικός δίσκος με ένα φανταστικό φινάλε.

3. Jenner – Down In the Pit

To all female συγκρότημα από τη Σερβία είχε εφτά χρόνια να βγάλει άλμπουμ και αν μη τι άλλο είχα καιρό να ακούσω κάτι τόσο ενδιαφέρον στο underground heavy/thrash είδος. Όπως είπα σε ένα φίλο χαριτολογώντας “Αυτό είναι το καλύτερο Judas Priest άλμπουμ φέτος”.

Προσωπικά ξεχώρισα το Down In the Pit γιατί η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετική και κυρίως από την εισαγωγή χτίζει σιγά σιγά αυτό το τρομερό ρεφρέν που άπαξ και το ακούσεις, θα κολλήσεις και θα το σκέφτεσαι για μέρες. Δεν έχει τις περισσότερες ακροάσεις στο Spotify, αλλά για μένα αποτελεί μακράν την κορυφή στην έως τώρα καριέρα τους. Αν δεν έχετε ακούσει Jenner, βάλτε άμεσα αυτό το συγκρότημα στη λίστα σας!

4. Die Apokalyptischen Reiter – Hallo Freunde

Μου αρέσει πολύ το γερμανικό ροκ και οι στίχοι του, αλλά δεν γνώριζα τους Die Apokalyptischen Reiter μέχρι φέτος, όταν μου έστειλαν το νέο τους EP. Παρά το εξώφυλλο που προϊδεάζει για κάτι πιο σκοτεινό, το “Hallo Freunde” είναι ένα αρκετά χαρούμενο τραγούδι που μιλάει για τη φιλία. Συγκεκριμένα, ασχολείται με τους φίλους που δεν βλέπουμε τόσο συχνά πλέον, αλλά συνεχίζουμε να τους αγαπάμε και να νοιαζόμαστε για εκείνους. Γερμανικοί στίχοι (που ευτυχώς τους καταλαβαίνω), χαρούμενη ατμόσφαιρα και μουσική που μπορείς να απολαύσεις παρέα με μια μπύρα και έναν φίλο από τα παλιά είναι μια συνταγή που πετυχαίνει με μένα!

5. Pelican – Tending the Embers

Έχω υποσχεθεί πολύ καιρό ένα αφιέρωμα στους Pelican που ακόμα δεν έχω γράψει. Τους αγαπώ απίστευτα και ανυπομονούσα να ακούσω καινούρια μουσική τους, ειδικά από τη στιγμή που επέστρεψε ο Laurent Schroeder-Lebec, με τον οποίον έβγαλαν τα καλύτερα άλμπουμ τους.

Το φετινό EP, που όπως πάντα αποτελεί προπομπό του full length άλμπουμ, έχει δύο ολοκαίνουρια τραγούδια που είναι εξαιρετικά, αλλά το “Tending the Embers” το αγάπησα ένα κλικ παραπάνω. Με αυτό το τραγούδι, οι Pelican μας επιστρέφουν στο παλιό, καλό shoegaze και μας θυμίζουν έντονα το “What We All Come to Need”, αλλά εμπλουτισμένο με τις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες του “Australasia” και τις μεταβάσεις του “The Fire in Our Throats”. Μια σπουδαία επιστροφή στις ρίζες για τους αγαπημένους post-metallers από το Σικάγο.

6. Selbst – The One Who Blackens Everything

Ας φύγουμε από το Σικάγο και πάμε να ταξιδέψουμε στη Χιλή για τους Selbst, το extreme metal πρότζεκτ του Ν. Δεν ξέρω πόσα μπορώ να γράψω για αυτό το κατάμαυρο άλμπουμ που από το εξώφυλλο φαίνεται ότι θα σε χτυπήσει στην ψυχή. Ξέρω όμως ότι το “The One Who Blackens Everything” αποτελεί μακράν την κορυφαία στιγμή του. Ένα έπος σχεδόν 8 λεπτών με μια τρίλεπτη εισαγωγή που οδηγεί σε μια απίστευτη μετάβαση, με τις κιθάρες και τα ντραμς να χτυπάνε αλύπητα και να σε εθίζουν ακόμα περισσότερο στην πεσιμιστική ατμόσφαιρα του. Μια σπουδαία σύνθεση από την αρχή έως το τέλος.

7. Kerry King – Residue

Ήθελα πολύ να μη μου αρέσει αυτό το άλμπουμ. Ήθελα να μην είμαι χατζημεταλλάς, να γράψω λίβελλους για χιλιοπαιγμένα riffs, ότι ακούμε τα ίδια και τα ίδια, ότι το thrash δεν είναι φρέσκο πλέον και άλλες τέτοιες γραφικότητες. Τελικά όμως, ό,τι και να γίνει, το thrash έχει έναν δικό του ιδιαίτερο τρόπο στο να με μετατρέπει ξανά στον 15χρονο Νικόλα που ήθελε να ακούσει το “South of Heaven” και το “Agent Orange” και να χτυπηθεί σε υπόγες.

Αυτό ακριβώς ένιωσα και με το “From Hell I Rise”. Ο King μπορεί να μην ήταν ποτέ φρέσκος, αλλά δείτε τους συντελεστές του δίσκου: Kyle Sanders, Phil Demmel, Paul Bostaph και φωνητικά από τον Mark Osegueda. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το “Residue” μαγεύτηκα. Έχει αυτές τις μυστικιστικές μελωδίες των Slayer, τη φωνάρα του Osegueda σε τοπ κατάσταση, πολύ σκληρά και έντονα riffs, ένα στιβαρό rhythm section να το υποστηρίζει τέλεια. Μια από τις πολύ μεγάλες εκπλήξεις στο metal φέτος.

8. Sum 41 – Landmines

Ήταν αρκετά μεγάλο σοκ για μένα η ανακοίνωση των Sum 41 ότι, μετά την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ, θα κάνουν μια τελευταία περιοδεία και θα διαλυθούν. Είναι ένα συγκρότημα με το οποίο η γενιά μας δέθηκε πολύ, ιδιαίτερα με το “All Killer No Filler”, και τα τραγούδια τους μας συνόδευσαν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο. Η επιστροφή του Dave Baksh έφερε φρέσκια πνοή, και ήλπιζα να κρατήσει κάμποσα χρόνια.

Δυστυχώς, το “Heaven :x: Hell” θα είναι το τελευταίο τους άλμπουμ. Αν και είναι κάπως άνισο, τραγούδια όπως το “Waiting on A Twist of Fate” και το “Landmines” μας ταξίδεψαν πίσω στα 00s, όταν χτυπιόμασταν με τις πανκιές των Καναδών. Μακάρι να μην ήταν αυτό το τέλος, αλλά αυτή η επιστροφή στις ρίζες τους με χτύπησε κάπως.

9. SLIFT – Ilion

Οι Γάλλοι SLIFT είναι μια από τις καλύτερες ανερχόμενες μπάντες της σκηνής και το Ilion που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο ήταν το πρώτο άλμπουμ του 2024 που με ενθουσίασε τόσο πολύ. Το ομώνυμο κομμάτι είναι πραγματικά εντυπωσιακό και δε γινόταν να λείψει από αυτή τη λίστα. Ένας heavy όλεθρος με πάρα πολλά ψυχεδελικά στοιχεία, μια δίνη από riffs, μπασογραμμές, πολύπλοκους ρυθμούς στα ντραμς, συνεχείς αλλαγές στη μελωδία, πραγματικά ένα έπος από την αρχή έως το τέλος που θέτει τον τόνο για την εξίσου εντυπωσιακή συνέχεια. Μπείτε στον κόσμο των SLIFT είτε με το Ummon (που είναι ανατριχιαστικά καλός δίσκος) είτε με το Ilion.

10. Kvadrat – Υπόγειος Λαβύρινθος

Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι αναμονή υπήρχε για το ντεμπούτο του Kvadrat στην εγχώρια extreme metal κοινότητα ώσπου να μιλήσω με φίλους που ασχολούνται. Πρόκειται για ένα πραγματικό αριστούργημα του ακραίου ήχου και βρίσκω υπέροχο ότι προέρχεται από Έλληνα καλλιτέχνη. Ο Υπόγειος Λαβύρινθος που ανοίγει το άλμπουμ είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής για το τι σημαίνει ελληνικό black/death metal. Αργή εισαγωγή, καταιγιστικά blast beats, riffs της σχολής των Mgla, ανατριχιαστικά φωνητικά με πεσιμιστικούς, οριακά ποιητικούς στίχους. Πέντε λεπτά καθαρής τέχνης.

Αυτό ήταν λοιπόν το πρώτο μέρος του αφιερώματος! Τα λέμε σε λίγες ημέρες με το δεύτερο και τελευταίο μέρος!

The post The Sound Vault: Τα καλύτερα τραγούδια του 2024 έως τώρα, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.