Θέλω για πρώτη φορά  μετά από καιρό να γράψω δύο λόγια και να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου για ένα θέμα που έρχεται συχνά σε συζητήσεις που κάνουμε με την παρέα, τη μοναξιά. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που επιδεινώνεται συνεχώς και εξελίσσεται σχεδόν σε μια “σιωπηλή επιδημία”. Το πιο ανησυχητικό στοιχείο με τη μοναξιά είναι ότι, αν και πολλοί άνθρωποι προσπαθούν σκληρά να την ξεπεράσουν (παρακολουθώντας βίντεο, συμμετέχοντας σε σεμινάρια, ή ακόμα και προσπαθώντας να γνωρίσουν νέο κόσμο) το πρόβλημα παραμένει. Βλέπουμε ανθρώπους να καταβάλλουν τεράστια προσπάθεια, χωρίς όμως ουσιαστικά αποτελέσματα.

Συχνά ακούμε συμβουλές όπως “βγες έξω και γνώρισε κόσμο” ή “αν έκανες αυτό, δε θα ένιωθες μόνος”. Αυτές οι προσεγγίσεις μεταφέρουν όλη την ευθύνη στο ίδιο το άτομο. Όμως η μοναξιά δεν είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να λυθεί ατομικά! Απαιτεί την παρουσία και τη συμμετοχή ενός άλλου ανθρώπου. Κι εκεί βρίσκεται η ουσία του προβλήματος…

Ο κόσμος μας αλλάζει ραγδαία. Ζούμε σε μια κοινωνία που προωθεί όλο και περισσότερο την ανεξαρτησία. Βλέπουμε κινήματα όπως το “anti-work”, όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν από τις συλλογικότητες. Η τεχνολογία μάς έχει δώσει τα εργαλεία για να λειτουργούμε σχεδόν αυτόνομα: μπορούμε να δουλεύουμε, να ψωνίζουμε και να διασκεδάζουμε χωρίς να αλληλεπιδρούμε με κανέναν. Αυτή η απομάκρυνση από τις ανθρώπινες σχέσεις έχει ως αποτέλεσμα να ξεχνάμε πώς να συσχετιζόμαστε και να συνδεόμαστε με άλλους ανθρώπους.

Παράλληλα, ο κόσμος γίνεται αντικειμενικά πιο στρεσογόνος. Ενώ παλαιότερα κυριαρχούσαν σωματικές ασθένειες όπως τα καρδιακά νοσήματα και ο καρκίνος, πλέον η ψυχική υγεία βρίσκεται στην κορυφή των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Καθώς αυξάνονται οι απαιτήσεις, ειδικά μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, η φυσική αντίδραση των ανθρώπων είναι να αποσύρονται σε “ασφαλείς ζώνες”.

Το διαδίκτυο, ενώ προσφέρει σύνδεση, συχνά ενισχύει την τοξικότητα. Οι πλατφόρμες βασίζονται στην συναισθηματική εμπλοκή και συχνά μας παρουσιάζουν περιεχόμενο που μας κάνει να αισθανόμαστε χειρότερα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, καταφεύγουμε σε διαδικτυακές “φούσκες”, τα λεγόμενα “echo chambers”, όπου ακούμε μόνο όσα ήδη πιστεύουμε. Αν και δεν είναι απαραιτήτως κακό να βρίσκεις ανθρώπους που συμφωνούν μαζί σου, αυτό ενισχύει την ανεκτικότητα μόνο προς ομοϊδεάτες και καλλιεργεί την απόρριψη κάθε διαφωνίας.

Καθώς η κοινωνία προωθεί την προσωπική ευθύνη για όλα, έχει παραγκωνιστεί εντελώς η έννοια της αμοιβαίας ευθύνης. Όμως η μοναξιά είναι το μόνο πρόβλημα που δεν μπορούμε να λύσουμε μόνοι μας. Χρειάζεται και την πρωτοβουλία κάποιου άλλου.

Τι πιστεύω πως μπορούμε να κάνουμε:

Προκειμένου να αλλάξουμε την κατεύθυνση στην οποία κινείται η κοινωνία μας, υπάρχουν κάποιες ενέργειες που οφείλουμε να κάνουμε, ακόμη κι αν μας φαίνονται δύσκολες ή άβολες.

Πρώτον, χρειάζεται περισσότερη ανεκτικότητα. Το φαινόμενο του “online drift” δείχνει πώς κάθε άποψη που διαφέρει από την επικρατούσα αποβάλλεται. Αυτή η πολωτική στάση δημιουργεί κοινωνική απομόνωση και συμβάλλει στη μοναξιά.

Δεύτερον, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η μοναξιά δεν είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να λύσει κανείς μόνος του. Αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξει κάτι, θα πρέπει να δείξουμε περισσότερη ενσυναίσθηση προς τους άλλους, ακόμη και προς ανθρώπους που δε θα σκεφτόμασταν να προσεγγίσουμε. Μπορεί να μην “οφείλουμε” τίποτα σε κανέναν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να επιλέξουμε να νοιαστούμε.

Ακόμα κι αν εσύ ο ίδιος αισθάνεσαι μοναξιά, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που μπορείς να δοκιμάσεις: να απευθυνθείς σε κάποιον όχι για δικό σου όφελος, αλλά για το δικό του. Η ψυχολογία της μοναξιάς μας δείχνει ότι όσο περισσότερο σκεφτόμαστε τον εαυτό μας, τόσο περισσότερο αυξάνεται το άγχος και η ανασφάλεια. Η σκέψη “είμαι μόνος και πρέπει να κάνω κάτι για μένα” συχνά φέρνει αντίσταση και φόβο.

Αντίθετα, όταν κάποιος λειτουργεί με σκοπό να βοηθήσει έναν άλλον άνθρωπο, ακόμα και αν νιώθει αρνητικά συναισθήματα, τότε αυτά τα συναισθήματα μειώνονται. Η προσφορά είναι μια μορφή λύτρωσης. Και αυτό μπορεί να γίνει το πρώτο βήμα για να ξεπεράσουμε το προσωπικό μας αδιέξοδο.

Πιστεύω πραγματικά πως η μοναξιά δεν είναι απλώς ένα ατομικό πρόβλημα, είναι κοινωνικό. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από έναν μοναχικό άνθρωπο να τη θεραπεύσει μόνος του. Είναι ευθύνη όλων μας να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για περισσότερη σύνδεση, κατανόηση και συμπόνια. Μόνο τότε μπορούμε να χτίσουμε έναν κόσμο όπου κανένα άτομο δε θα είναι πραγματικά μόνο.

The post Random Thoughts #10: Η επιδημία της μοναξιάς appeared first on anthem.gr.

Ο Τζανέτος Καβαλιώτης συζητά με τον ψυχοθεραπευτή Ανδρέα Γαλιατσάτο, για τη στροφή της Ευρώπης προς τις ακροδεξιές κυβερνήσεις, σχολιάζουν το εκλογικό αποτέλεσμα, την άνοδο των BRICS και την κρίση που βιώνουν οι ΗΠΑ τον τελευταίο χρόνο.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – Youtube – CastBox – RadioPublic
Google Podcasts – TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Η στροφή της Ευρώπης προς την ακροδεξιά – Anthem.gr Podcast appeared first on anthem.gr.

Το ερώτημα του αν ζούμε σε κάποιου είδους προσομοίωση, είναι κάτι που έχει απασχολήσει πολλούς ανθρώπους στο παρελθόν. Σε αυτό το επεισόδιο συζητάμε για τις προσομοιώσεις σε φιλοσοφικό επίπεδο και ποιες είναι οι πιθανότητες να ζούμε σε κάποιου είδους simulation; Πόσο εύκολο είναι τελικά να μας δώσει η τεχνολογία απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα;

Καλεσμένος ο σχεσιακός ψυχοθεραπευτής, Ανδρέας Γαλιατσάτος.

Timestamps

• 00:00 – Εισαγωγή
• 01:16 – Ο διαχωρισμός σε φιλοσοφικό και τεχνολογικό υπόβαθρο
• 02:30 – Πως παρουσίασαν οι ταινίες “Matrix” το ζήτημα της προσομοίωσης;
• 03:26 – Disclaimer για τη συζήτηση
• 04:18 – Οικογένεια και προσομοιώσεις της πραγματικότητας
• 05:30 – Panx Romana και ιστορική αναδρομή
• 09:25 – Προσομοιώσεις της κόλασης σε Χριστιανικούς Ναούς
• 10:40 – Το Matrix εν έτει 2022
• 12:10 – Φόβος, ποινές κι ενοχές
• 17:05 – Ραγδαία αυξανόμενη ανάγκη επιτήρησης
• 18:54 – Πειράματα, starlink και εταιριοκρατία
• 21:57 – Πόσο κερδίζει από τα data σου το Facebook;
• 25:27 – Η “εκπαίδευση” του αλγόριθμου
• 27:42 – Μετατροπές και upgrades του ανθρώπινου σώματος
• 30:58 – Η στρατιωτική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης
• 32:50 – Replika: Ένας “φίλος” που είναι AI
• 34:58 – Ένας βασικός διαχωρισμός
• 37:21 – Η επαφή με το φυσικό περιβάλλον
• 38:12 – Mandela Effect, Deja Vu, Φαινόμενο της Πεταλούδας
• 41:30 – Το πείραμα με τους πιθήκους
• 46:27 – Επίλογος

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – Youtube – CastBox – RadioPublic
Google Podcasts – TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Matrix και Προσομοιώσεις – Anthem.gr Podcast appeared first on anthem.gr.

Τίτλος: Ακόμα πιο παράξενα πράγματα
Ιστορίες φαντασίας και τρόμου που ήρθαν από τα ’80s
Εκδόσεις Momentum 2020
Σελίδες: 224
Τιμή: 12,72 ευρώ
ISBN: 978-618-84931-3-1

Συγγραφείς

• Γρηγόρης Ασημίνης
• Άννα-Αλεξανδρίνα Λεάχου
• Γιώργος Τσιρακίδης
• Αγγελική Ράδου
• Αγγέλα Γαβρίλη
• Γιώργος Σαφελάς
• Τζανέτος Καβαλιώτης

Εικονογράφηση εξωφύλλου

• Malk (Νίκος Γιαμαλάκης)

Ακόμα πιο παράξενα πράγματα από τη δεκαετία του ’80…

• Μια σπηλιά γεμάτη ανατριχιαστικούς θρύλους για κανίβαλους στις ακτές της Σκωτίας.
• Ο παράλληλος κόσμος των ονείρων και οι δαίμονες που τα στοιχειώνουν.
• Το βαμμένο με αίμα μυστικό ενός ορεινού χωριού της ελληνικής επαρχίας.
• Οι μυστικές μάχες στην αθέατη πλευρά του αστικού τοπίου της Αθήνας.
• Μια παρέα εφήβων βιώνει έναν τρόμο πολύ αρχαιότερο από τους δαίμονες στα εξώφυλλα των αγαπημένων τους δίσκων.
• Μια παραδοσιακή γιάτρισσα αντιμέτωπη με το τοξικό νέφος του Τσερνομπίλ.
• Μια αινιγματική γυναίκα κόβει βόλτες με τη μηχανή της στη ροκ αθηναϊκή σκηνή της εποχής.

Επτά ιστορίες φαντασίας, τρόμου και δυστοπίας από συγγραφείς διαφορετικών ηλικιών. Κάποιοι έζησαν τα ’80s. Κάποιοι όχι. Όλοι όμως μοιραζόμαστε την ίδια επιρροή από την τέχνη και τη συλλογική κουλτούρα εκείνης της δεκαετίας.

Το «υλικό» της ατομικής αλλά και της συλλογικής μνήμης από τη δεκαετία του ’80 γίνεται η αφορμή και η έμπνευση για ένα αναγνωστικό ταξίδι πίσω στον χρόνο, σε τόπους κοντινούς, μακρινούς ή μιας παράλληλης πραγματικότητας…

Το σίγουρο είναι ότι οι ιστορίες αυτής της συλλογής διαβάζονται ακούγοντας τα αγαπημένα σας eighties κομμάτια δυνατά!

Περιεχόμενα

1. Μέταλ, μπύρα και κανίβαλοι – Γρηγόρης Ασημίνης
2. Όταν οι δαίμονες κλαίνε – Άννα-Αλεξανδρίνα Λεάχου
3. Σλάσερ – Γιώργος Τσιρακίδης
4. Το Κόκκινο Δάσος – Αγγελική Ράδου
   Αυτή – Αγγέλα Γαβρίλη
5. Βρώμικος χρόνος – Γιώργος Σαφελάς
6. Η Μοίρα της ροκ – Τζανέτος Καβαλιώτης

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο και στο κατάστημα του webzine μας, Anthem Effect (Λυκούργου 70 – Καλλιθέα). Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να κλικάρετε εδώ.

Πρόσφατα “ανακρίναμε” δύο από τους συμμετέχοντες της συλλογής (Αγγελική Ράδου & Γρηγόρης Ασημίνης). Για να διαβάσετε τις συνεντεύξεις με τους συγγραφείς των εκδόσεων Momentum, μπορείτε να πατήσετε εδώ!

The post Ακόμα πιο παράξενα πράγματα από τις Εκδόσεις Momentum! appeared first on anthem.gr.

The post The Movie Corner: Fantastic Beasts – The Crimes of Grindelwald (spoilers) appeared first on anthem.gr.

Επιτρέπεται η χρήση των φωτογραφιών από όλους, χωρίς την αφαίρεση των λογότυπων. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μας.

Οι φωτογραφίες με το λευκό λογότυπο είναι του Θοδωρή.

Sealed Paths

Disillusive Play

Mental Disobedience

Acheron’s Chaos

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #14: Anthem Festival ACT IV (Φωτορεπορτάζ) appeared first on anthem.gr.

Φωτορεπορτάζ

Την Κυριακή 23 Απριλίου, είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε από κοντά το τελευταίο live που διοργάνωσε για φέτος ο Dean O’ Selly. Συναυλιακός χώρος της επιλογής του ήταν το Modu στο Μεταξουργείο, ενώ την μπάντα πλαισίωσαν οι Six Ton Burden και οι Roll Of Dice.

Ήταν ένα live που απολαύσαμε όλοι, με δυνατές σκηνικές παρουσίες, άρτιο ήχο, άφθονο χτύπημα και πολύ καλή διάθεση. Όλα τα συγκροτήματα ήταν εξαιρετικά, ενώ το κοινό έδειξε να απολαμβάνει το show από την αρχή μέχρι το τέλος. Ευχαριστούμε τον Παντελή Βαρβάκη για δύο από τις φωτογραφίες των Roll Of Dice.

Ευχόμαστε στον Dean καλή θητεία και με το καλό να επιστρέψει στις μουσικές του αναζητήσεις.

Οι φωτογραφίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν από όλους χωρίς την αφαίρεση των λογότυπων. Για τις φωτογραφίες σε πλήρη ανάλυση επικοινωνήστε μαζί μας.

Six Ton Burden

Roll Of Dice

Dean O’ Selly

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #13: Dean O’ Selly, Roll Of Dice & Six Ton Burden live @ MODU appeared first on anthem.gr.

Το 2016 μας αφήνει σιγά-σιγά χρόνους και θεωρώ πως ήρθε η ώρα να κάνουμε έναν απολογισμό. Ποιοι ήταν οι καλύτεροι δίσκοι της χρονιάς; Τα καλύτερα single; Οι πιο δυνατές εκδηλώσεις που παρακολουθήσαμε; Τι είδαμε από σειρές και ταινίες; Σας παρουσιάζουμε λοιπόν τα βραβεία μας για τη χρονιά που πέρασε. Πρόκειται για ένα αφιέρωμα σε όσα εμείς ξεχωρίσαμε, με μοναδικό σκοπό να αποδώσουμε τα εύσημα.

Προσοχή, επειδή θα ακουστούν γκρίνιες, με το συγκεκριμένο άρθρο δε θέλουμε να μειώσουμε κάποιο συγκρότημα ή καλλιτέχνη. Θέλουμε απλώς να παρουσιάσουμε όσα εμείς ξεχωρίσαμε, λέγοντας δύο λόγια γιατί. Πρόκειται για προσωπικές απόψεις!

[Βρείτε μας στο facebook πατώντας εδώ].

Gojira – Magma

Δίχως καμία αμφισβήτηση, οι Gojira δημιούργησαν το άλμπουμ της χρονιάς. Περιέχει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του συγκροτήματος, με τα οποία ο πήχης ανεβαίνει στα ύψη. Δίσκος με υψηλό replay value που αποτελεί must buy. Δικαιότατη η υψηλή βαθμολογία που έχει λάβει από τα μίντια.

Sabaton – The Last Stand

Είναι γεγονός πως ποτέ δεν έκρυψα την αγάπη για τους Sabaton, οι οποίοι διατηρούν υψηλή θέση στην καρδιά μου. Ωστόσο αποτελεί αντικειμενική αλήθεια το ότι είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Οι Sabaton κατάφεραν να στρέψουν την προσοχή στο power για μία ακόμη φορά, κερδίζοντας ολοένα και περισσότερους οπαδούς με τα εθιστικά τραγούδια τους. Πρόκειται για ένα θεματικό δίσκο, ενώ το συγκρότημα, κινούμενο σε γνώριμα χωράφια, συνέθεσε εξαιρετικά τραγούδια.

 Green Day – Revolution Radio

Πριν αρχίσεις τα κλισέ του τύπου: “Οι Green Day έπιασαν πάτο μετά το ¡Uno, ¡Dos!, ¡Tré!” κάτσε κι άκουσε τον! Οι Green Day δημιούργησαν κάτι πολύ όμορφο, θέτοντας ισχυρά θεμέλια για ένα καλύτερο μέλλον. Προφανώς η full-time επιστροφή του Jason White έπαιξε σημαντικό ρόλο. Θεωρώ πως τα τραγούδια του δίσκου θα ακούγονται για πολλά χρόνια ακόμη!

 Insomnium – Winter’s Gate

Οι θεματικοί δίσκοι είχαν την τιμητική τους το 2016 και οι Insomnium αφηγήθηκαν με μουσικό τρόπο την ιστορία της απόβασης μίας ομάδας vikings σε ένα μυθικό νησί στα δυτικά της Ιρλανδίας. Ένα άριστο μουσικό “μυθιστόρημα” το οποίο σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό. Ασφαλής και δυνατή επιλογή για κάποιον που θέλει να γνωρίσει το melodic death metal.

Nick Cave and the Bad Seeds – Skeleton Tree

Ανατριχιαστικός και συνάμα συγκλονιστικός ο τελευταίος δίσκος του Αυστραλού, το post production του οποίου έγινε μετά τον τραγικό χαμό του γιου του. Ένα άλμπουμ που ξεχωρίζει μέσα από τον μινιμαλισμό της μουσικής και το υπέροχο μουσικό ηχόχρωμα. Για πολλούς ο καλύτερος δίσκος του 2016.

Honorable Mentions: Metallica – Hardwired…to Self-Destruct, Dark Tranquility – Atoma, Amon Amarth – Jomsviking, Ghost – Popestar, Hammerfall – Built to Last, Blink 182 – California, David Bowie – Blackstar, Iggy Pop – Post Rock Depression, Battleme – Habitual Love Songs

The Rockin’ Dead – Here Comes The Darkness

Πρόκειται για ένα άρτιο ηχητικά άλμπουμ, το οποίο αποδεικνύει πως η χώρα μας δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τα μεγαθήρια του εξωτερικού. Με δυνατά και υπέροχα κομμάτια, οι Αθηναίοι rockers δημιούργησαν ένα πολύ όμορφο δίσκο που δεν πρέπει να λείπει από καμία συλλογή.

Siva Six – Dawn Of Days

Αν υπάρχει ένας δίσκος που έχω “λιώσει” το τελευταίο διάστημα στο Spotify, αυτός αναμφίβολα είναι το Dawn Of Days. Οι Siva Six με το χαρακτηριστικό dark electro ήχο απογειώνουν τις αισθήσεις του ακροατή. Ένα εξαιρετικό άλμπουμ, το οποίο σύντομα σχεδιάζω να αποκτήσω σε φυσική μορφή. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο κλιπ του Αποκάλυψις, πατώντας εδώ.

InnerWish – InnerWish

Για μία ακόμη φορά οι θρυλικοί InnerWish κέρδισαν τις εντυπώσεις και την αγάπη του ελληνικού κοινού. Δεν υπάρχουν λόγια που να περιγράφουν την ποιότητα του ήχου, την δυναμική των τραγουδιών και το replay value του. Το InnerWish έχει ήδη κερδίσει επάξια τη θέση του πάνθεον των καλύτερων δίσκων της σκηνής μας.

Foray Between Ocean – Depression Never Ending

Οι “Foray Between Ocean” πάντρεψαν άψογα το ατμοσφαιρικό στοιχείο με το death metal δημιουργώντας έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Οι αγαπημένοι μουσικοί που ένωσαν τις δυνάμεις τους για το συγκεκριμένο εγχείρημα κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα όμορφο σύνολο, κερδίζοντας τον σεβασμό των φίλων του σκληρού ήχου.

Sober On Tuxedos – Welcome To The Liquor Store

Το 2016 ήταν η χρονιά τους. Πρόκειται για ένα δυνατό άλμπουμ που αποτελείται από άψογα τραγούδια. Γρέζια, δυνατά riffs και αυθεντικό ηχόχρωμα. Ένα συγκρότημα με λαμπρό μέλλον!

Crimson Fire – Fireborn

Ναι, το πνεύμα του 80s heavy metal παραμένει ζωντανό και υπερήφανο στην Ελλάδα. Με το δεύτερο τους δίσκο οι Crimson Fire ανέβασαν ακόμη περισσότερο τον πήχη, αφού έχουν βρει τα πατήματα τους και ο ήχος τους έχει “μεστώσει”. Ένα αριστούργημα που συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Honorable Mentions: Beyond The Existence – Silent Mourning, Rotting Christ – Rituals, Wardrum – Awakening, Marauder – Bullethead, Sarissa – Nemesis, Planet Of Zeus – Loyal To The Pack.

Deathcrop Valley – Days to Come

Το κομμάτι κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο το περασμένο καλοκαίρι και οι “Deathcrop Valley” μας απέδειξαν πως το μέλλον τους ανήκει. Δυνατό stoner άσμα, άρτια δομημένο και απολύτως εθιστικό. Εύγε! Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

 My Inferno – Lanius

Μπορεί το “Inhuman” να κυκλοφορεί στις αρχές του 2017, ωστόσο τα singles που κυκλοφόρησε το περασμένο διάστημα το συγκρότημα έχουν μαγνητίσει το ενδιαφέρον. Εξαιρετικό τραγούδι και ίσως το αγαπημένο μου για το 2017! Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Ascendanth Path – Fallen One 

Πρόκειται για ένα επτάλεπτο melodic death έπος, το οποίο κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Άψογη ενορχήστρωση και δυνατοί στίχοι. Ένα ακόμη ταλαντούχο συγκρότημα που φαίνεται πως στο μέλλον θα πρωτοστατήσει στην μουσική σκηνή της χώρας. Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Sonata Antartika

Ναι, οι Sonata Antartika κράτησαν ψηλά για μία ακόμη φορά το λάβαρο (του ΠΑΣΟΚ;). Η σατυρική ροκ μπάντα έχει αγαπηθεί όσο λίγες, ενώ στις live εμφανίσεις τους δίνουν πάντοτε το καλύτερο τους εαυτό. Εννοείται πως κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή το κοινό παραληρεί (ενίοτε τους πετούν και πεντοχίλιαρα).

Dean O’ Selly

Αγνό ποιοτικό ροκ. Ο Dean O’ Selly και το συγκρότημα του κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή αποδεικνύουν πως η διασκέδαση του κοινού παραμένει προτεραιότητά τους, ενώ η ενέργεια που βγάζουν είναι μεταδοτική. Εκτός από τα τραγούδια του Dean, στα live του ακούμε και αγαπημένες ροκ διασκευές.

Strain Of Chaos

Οι Strain Of Chaos κράτησαν χαμηλό αριθμό εμφανίσεων εντός του 2016, καθώς έπαιξαν στο Remedy και στο Anthem Festival. Ωστόσο απέδειξαν πως η ποιότητα υπερισχύει της ποσότητας.Το κοινό τους δεν αφήνει καμία ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, αφού σε κάθε εμφάνιση τους οι Αθηναίοι dark metallers δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό.

Okwaho

Θεωρώ πως οι Okwaho έχουν λαμπρό μέλλον. Ένα συγκρότημα με πολύ καλές live εμφανίσεις και δυνατό ρεπερτόριο. Σίγουρα θα τους παρακολουθήσω ξανά στο μέλλον.

Simplefast

Οι πολυαγαπημένοι heavy metallers από την Αθήνα συνέχισαν να ροκάρουν και φέτος σε μεγάλα φεστιβάλ και να κάνουν χαμό στο σανίδι. Ανυπομονούμε για τον δίσκο τους που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο στάδιο της ηχογράφησης.

Reflections @ Death Disco

Οι θεματικές λογοτεχνικές βραδιές που αγαπήσαμε συνέχισαν να δίνουν βροντερό παρόν και το 2016, στηρίζοντας ενεργά τους underground συγγραφείς και καλλιτέχνες. Επιπλέον, μέσω των Metal Reflections και του Anthem Festival, έδωσαν βήμα σε νέα αλλά και καταξιωμένα underground συγκροτήματα. Πολλά μπράβο!

Φantasticon 2016 

Το φετινό Φantasticon ήταν μακράν το καλύτερο convention που οργανώθηκε στην Ελλάδα το 2016. Το event ήταν υπέροχο και οι δύο μέρες που “κατασκηνώσαμε” στην Ελληνοαμερικανική Ένωση κύλησαν πολύ όμορφα. Μπορείτε να δείτε το αναλυτικό φωτορεπορτάζ μας εδώ.

Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ.

Η πιο φιλόξενη κοινότητα που γνωρίσαμε εντός του 2016, ο Ελληνικός Σύλλογος Παιχνιδιών Ρόλων και Στρατηγικής είναι ό,τι καλύτερο μπορούν να βρουν οι φίλοι των RPG στην Ελλάδα!

 Better Call Saul

Η ιστορία του αγαπημένου δικηγόρου από το Breaking Bad, Saul Goodman, συνεχίστηκε με επιτυχία για δεύτερη σεζόν. Το casting της σειράς ήταν εξαιρετικό, η σκηνοθεσία άψογη, είχε δοθεί έμφαση σε κάθε λεπτομέρεια και η πλοκή εξελίχθηκε με σωστό τρόπο. Μία σειρά που αναμφίβολα θα αγαπήσουν οι λάτρεις του αργού παραδοσιακού story-telling.

Game of Thrones

Η γνωστότερη σύγχρονη σειρά επανήλθε μετά τη χειρότερη σεζόν της με την καλύτερη. Γεμάτη φοβερά επεισόδια, ωραίες ιστορίες και καταπληκτική εξέλιξη, ξεχωρίζει πολύ εύκολα!

American Crime Story: The People v. O.J Simpson

Η μικρή έκπληξη της φετινής σεζόν. Μία σειρά που απεικονίζει επακριβώς την ιστορία της δολοφονίας της γυναίκας του OJ Simpson και του συντρόφου της, καθώς και τη σύλληψη και τη δίκη του. Twists σε κάθε επεισόδιο και καταπληκτικές ερμηνείες. Μία πραγματικά αξέχαστη σειρά.

Stranger Things

Η μεγάλη έκπληξη της χρονιάς. Μία σειρά με άγνωστο cast και τη Winona Ryder μας έδωσε ανατριχιαστική πλοκή και ατμόσφαιρα. Μία μίξη 80s, Stephen King, Spielberg, X-Files και sci-fi που μας κάνει να ανυπομονούμε για τη 2η σεζόν.

The Blacklist

Η υπέροχη σειρά συνεχίστηκε για τέταρτη σεζόν, αποδεικνύοντας μας πως είναι ότι καλύτερο έχει να προσφέρει η αμερικανική τηλεόραση. Δυνατή σκηνοθεσία και καλογραμμένο σενάριο γεμάτο ανατροπές. Συγκλονιστική η ερμηνεία του James Spader ως Raymond Reddington.

Honorable mentions: House of Cards, Westworld, Daredevil, Mr. Robot

Captain America: Civil War

Η κορυφαία super hero movie της χρονιάς, γεμάτη καταπληκτική δράση, συγκίνηση, φοβερούς χαρακτήρες ήταν ένας από τους λόγους που το υπερωϊκό είδος τα πήγε περίφημα φέτος.

Rogue One: A Star Wars Story

Το Rogue One ήταν ένα καταπληκτικό prequel με απίστευτες αστρομαχίες, χαρακτήρες με ψυχή, πολλές ατάκες και one-liners, το οποίο ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον πήχη για το franchise.

Deadpool

Οι X-Men της Fox δεν τα πήγαν καλά, αλλά ο Deadpool έσκισε.  Η ταινία αποτελούνταν από πολλές μάχες, όμορφα απεικονισμένη ωμή βία και άπειρη καφρίλα. Το λατρέψαμε και το συστήνουμε σε μεγάλες παρέες για χαμούλη, γέλιο και πώρωση!

Zootopia

Το καλύτερο animation της χρονιάς που σίγουρα αξίζει να βρίσκεται στο πάνθεον δίπλα στα κλασικά που βλέπαμε μικροί. Δώσε στο Zootopia την ευκαιρία να σε μαγέψει, το καταφέρνει πολύ εύκολα.

The Jungle Book

Μακράν το καλύτερο live action της Disney μέχρι σήμερα. Καλοδουλεμένο με τρομερό cgi και εκπληκτική σκηνοθετική δουλειά. Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι.

Creed

Η επιστροφή του Rocky του Stalone με μία διαφορετική ιστορία ήταν ένα ρίσκο, αλλά το εγχείρημα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και το sequel το περιμένουμε με ανυπομονησία.

The Hateful Eight

Θα διαφωνήσουν πολλοί με την επιλογή, αλλά ο Tarantino έδωσε και πάλι κάτι εξαιρετικό σε εμάς που δε βαριόμαστε την αργή πλοκή και τους φοβερούς μονολόγους του. Η ατμόσφαιρα και η κινηματογραφία ήταν μαγικές, οι εικόνες και τα κάδρα ήταν όλα τραβηγμένα με πολύ μεράκι.

Spotlight

Αν και δεν είναι ακριβώς blockbuster, η ταινία που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας μας έδειξε πως γίνεται η σωστή σύγχρονη δημοσιογραφική έρευνα και μας σόκαρε σε πολλά σημεία με τις αποκαλύψεις της. Βασισμένη σε πραγματική ιστορία, 100% ρεαλιστική, αληθινή και με καταπληκτικές ερμηνείες.

Fantastic Beast And Where To Find Them

Η νέα ταινία του χαρρυποτερικού σύμπαντος ήταν όπως θα έπρεπε. Αν και η πλοκή ασχολούνταν με πολλές υποθέσεις ταυτόχρονα, η ταινία πέτυχε το στόχο της και μας προετοίμασε για τη νέα γενιά ταινιών από τον υπέροχο κόσμο της J. K. Rowling.

Honorable mentions: Finding Dory, Kung Fu Panda 3, Sausage Party, Room, Suicide Squad, Doctor Strange, Sully, Hacksaw Ridge, The Revenant, Star Trek Beyond, The Accountant, Arrival

Αυτά από εμάς λοιπόν, σας ευχόμαστε καλή χρονιά σε όλους με υγεία, ευτυχία, αγάπη και πολλή μουσική!

The post Μουσική Ανταρσία #29: Τα καλύτερα του 2016! appeared first on anthem.gr.

Την πένα της Ειρήνης τη γνώρισα μέσα από το λαβκραφτικό αριστούργημα, “Το Δαιμόνιο της Γραφής”, το οποίο επανακυκλοφόρησε το 2012 από την Ars Nocturna. Πρόκειται για ένα βιβλίο 296 σελίδων, το οποίο κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα.

Με το νέο της βιβλίο, η συγγραφέας μας ταξιδεύει στους κόσμους των παραμυθιών. Το βιβλίο μας εντυπωσιάζει από την πρώτη στιγμή που το κρατάμε στα χέρια μας, καθώς το καλαίσθητο εξώφυλλο έχει φιλοτεχνηθεί με μαεστρία.

Διαβάζοντας τα διηγήματα, συνειδητοποιούμε πως το σκηνικό είναι γνώριμο. Πρόκειται για αγαπημένα παραμύθια, τα οποία ωστόσο έχουν ειπωθεί με “σκοτεινή χροιά” και κινούνται γύρω από έναν θεματικό άξονα: τον τραγοπόδαρο θεό Πάνα.

Το βιβλίο είναι σχετικά μικρό, 106 σελίδες, όμως κάθε σελίδα εξυπηρετεί την πλοκή των παραμυθιών. Δεν υπάρχουν περιττολογίες. Οι περιγραφές είναι γλαφυρές και σκοτεινά παραμυθένιες, δημιουργώντας τις σωστές εικόνες στον αναγνώστη.

Κάθε ιστορία λοιπόν με βύθιζε ολοένα και περισσότερο στον κόσμο του παραμυθιού. Ένιωθα πως ήμουν εγώ ο καθρέφτης στο βασιλικό δωμάτιο της Αυγούστας, βρέθηκα στο εργαστήρι του ξυλουργού, απέδρασα ταξιδεύοντας στους αιθέρες μαζί με τον Πάνα και εισέπνευσα όλες τις υπέροχες μυρωδιές από το αρωματοποιείο της Σοφίας.

Αν και συνήθως τα παραμύθια διαθέτουν απλή γραμμική πλοκή, η Ειρήνη κατορθώνει να μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, ενώ πολλές φορές πειραματίζεται με τη γραφή της, όπως π.χ. με το θεατρικό μονόπρακτο “Μη Λύνεις τα Μάγια”, το οποίο είναι βασισμένο από το παραμύθι της “Πεντάμορφης και του Τέρατος”.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια από τις έξι ιστορίες, τότε αναμφίβολα θα επέλεγα τα “Καρφιά”. Πρόκειται για ένα αριστούργημα, το οποίο μας αφηγείται την αγάπη και τη θυσία ενός θεού για μία θνητή. Στο παραμύθι εκείνο κρύβονται φιλοσοφικές αναζητήσεις και διατηρείται το πνεύμα της πρωτότυπης ιστορίας του Σαρλ Περώ (Η Ωραία Κοιμωμένη). Στο τέλος, μαγεμένοι οι ίδιοι από την ιστορία αναρωτιόμαστε: “Τι θα συνέβαινε αν ένας θεός αγαπούσε τους ανθρώπους μέχρι θανάτου;”.

Οι “Έξι Ιστορίες…” λοιπόν με κέρδισαν. Θα έλεγα πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα μέσα στο 2016, μία χρονιά πλούσια για την ελληνική λογοτεχνία. Η συγγραφέας απογείωσε την αισθητική παλιών παραμυθιών και μας έδειξε πως μέσα σε κάθε άνθρωπο κρύβεται ο Πάνας, ο οποίος συμβολίζει όλες τις ανθρώπινες εκφάνσεις του όντος. Περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο έργο της.

Η Ειρήνη Μαντά γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κλασικό τραγούδι στο Ωδείο του Μανώλη Καλομοίρη και υποκριτική στη Σχολή Δραματικής Τέχνης ΙΑΣΜΟΣ.
Το 2005 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα “Genius Scribendi Το δαιμόνιο της γραφής” από τις Εκδόσεις ETRAbooks. Το μυθιστόρημα εξαντλήθηκε και επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Nocturna. Άρθρα της και διηγήματα έχουν κυκλοφορήσει στα περιοδικά λογοτεχνίας του Φανταστικού Κοσμική Διάσταση, Φανταστικά Χρονικά, Δραματουργοί των Γιανν και Συμπαντικές Διαδρομές.
Το 2014 συμμετείχε στις ανθολογίες “Κλειστοί χώροι” (εκδόσεις Ars Nocturna) στη συλλογή παραμυθιών “Κόκκινη κλωστή δεμένη” (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές) και στην ανθολογία διηγημάτων “7 Λέξεις, Διαγωνισμός Λόγω Τέχνης 2013” αφιερωμένος στον Κ. Π. Καβάφη (εκδόσεις Μεταίχμιο). Το 2015 εκδόθηκε το επικής φαντασίας μυθιστόρημά της “Το δάσος με τα πέπλα”, επίσης από τις εκδόσεις Ars Nocturna.Το τελευταίο της βιβλίο, 6 Ιστορίες για Μικρούς Σάτυρους, αποτελεί συλλογή ενήλικων παραμυθιών και κυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Nightread, Ars Nocturna.

The post The Book Corner: Έξι Ιστορίες για Μικρούς Σάτυρους appeared first on anthem.gr.

Τον Γιώργο Μεσολογγίτη τον γνώρισα κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου του στο Φantasticon, είχα ακούσει όμως από πριν εξαιρετικά λόγια το πόνημα του εκείνο, “Η εκδίκηση του Ιάσονα Λεμονιάτη“. Οφείλω να ομολογήσω λοιπόν πως όσα ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης μου κέντρισαν το ενδιαφέρον κι επικοινώνησα με τον Γιώργο, ο οποίος μου παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Από μικρός διάβαζα σαν τρελός. Όχι για το σχολείο φυσικά, αν και με έλκυε το μάθημα της ιστορίας. Συνεχώς ήμουν, αρχικά, με ένα κόμικ και αργότερα με ένα βιβλίο στο χέρι. Η μετάβαση από τα σκίτσα, στο κείμενο, νομίζω πως την πέτυχα με τις εκδόσεις των Κλασικών Εικονογραφημένων. Ο πατέρας μου τα μάζευε με πάθος και αυτά μου έμαθαν πανέμορφες κλασικές ιστορίες.

Η πρώτη φορά που προσπάθησα να γράψω κάτι, ήταν στα 8-9 μου, όταν και έπεσε στα χέρια μου μια γραφομηχανή. Ναι, καλά διάβασες. Όχι δεν ήμουν 8-9 το 1965, μιλάμε (μάλλον) για το 1992. Ερωτεύτηκα τον ήχο και τη στιβαρότητα της αν και δεν ήταν ούτε καν ημιεπαγγελματική. Ήταν μια… Γραφούλα, για όσους θυμούνται early 90s. Στην ουσία ένα παιχνίδι. Δεν θυμάμαι καν τι έγραφα.

Μετά από 3-4 χρόνια, επιτέλους είχα ηλ. υπολογιστή (486 με 8mb Ram και 1Gb Hdd) και εκεί σχηματίστηκε η πρώτη ολοκληρωμένη ιδέα, αλλά ανολοκλήρωτη ιστορία. Αφορούσε έναν αθλητή του American Football που προσπαθούσε να κάνει την επιστροφή μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό. Πιάσε το αυγό και κούρευτο δηλαδή. Φυσικά και κόλλησα στις δυο σελίδες…

Πολύ, πολύ αργότερα, το 2006 όταν μόλις είχα απολυθεί από φαντάρος έκανα πια τη σοβαρή προσπάθεια να μεταδώσω τις εικόνες από το κεφάλι μου σε χαρτί (ή word) και νότες, με ένα πρώτο blog που είχα μέσω myspace.

Πραγματικά δεν μπορώ να κρίνω το γραπτό μου. Το αφήνω σε όσους με διαβάζουν. Μεγάλωσα με τις ιστορίες του Ιουλίου Βερν κυρίως. Αργότερα μπήκαν στη ζωή μου οι Στέφεν Κινγκ και Κλάιβ Μπάρκερ όσον αφορά τον τρόμο και με συγκλόνισαν.

Γενικά, θαυμάζω εύκολα κόσμο που μπορεί και εξωτερικεύει με επιτυχία το ταλέντο του. Είτε είναι συγγραφέας, είτε μουσικός. Αρκεί να μπορεί να μου μεταδώσει τις εικόνες του. ασχέτως τι πραγματεύεται και ποιο είναι το «όχημα» που χρησιμοποιεί.

Οι βασικοί χαρακτήρες είναι ο Ιάσονας, η Κατερίνα κι ο Άλκης. Κάθε κεφάλαιο κι ένας χαρακτήρας που έχει αλληλεπίδραση όμως (λίγο έως πολύ) και στην συνολική εξέλιξη. Μια σπονδυλωτή ιστορία. Αν το δεις ψυχρά, η ιστορία είναι μια ζόμπι αποκάλυψη στον Πειραιά, με ό,τι συνεπάγεται αυτό (βία, αίμα).

Αυτό που προσπάθησα να αναδείξω είναι, τρεις (και λίγο παραπάνω με τους support χαρακτήρες) ανθρώπους και τις αντιδράσεις τους σε μια ακραία κατάσταση που βρέθηκαν. Το περίβλημα της ιστορίας είναι η οικονομική κρίση σε μια παράλληλη πραγματικότητα.

Ο Άλκης ήταν ένας φοβητσιάρης που εξελίχθηκε σε κάτι (spoiler).
H Κατερίνα ήταν μια κοπέλα δυσαρεστημένη από τη ζωή της που βρίσκει ένα σκοπό.
Ο Ιάσονας… ΧΑ! Ήταν ένας πληγωμένος δημιουργός, ένας σκηνοθέτης του παλαιού Ελληνικού κινηματογράφου. Άθελα του (ή μη), υπέγραψε την καταδίκη όλων, δουλεύοντας το πιο ακραίο έργο του.

Είναι στο 2010, άρα παράλληλο θα έλεγα καλύτερα. Και δεν επέλεξα τυχαία την ημερομηνία. Ήταν η απαρχή της κρίσης, όπως την ένιωσε επιδερμικά σε πρώτη φάση, η μεσαία τάξη. Όσο για την ενσωμάτωση των zombies, αυτό ήταν το μόνο εύκολο. Όπως είχα πει και στην παρουσίαση μου στο Φantasticon, τα zombies τα είχα σαν αναφορές κυρίως από τις ταινίες που βλέπω μετά μανίας από μικρός. Υπάρχουν εξέχουσες νουβέλες και μυθιστορήματα που είναι zombie stories, απλά εγώ δεν έχω διαβάσει. Εκτός κι αν μετράει το Δίψα για αίμα του Simon Clark που έχει στοιχειά zombie apocalypse.

Έτσι ήταν τρομερό challenge το πως γράφεται μια τέτοια ιστορία και φυσικά διασκεδαστικό να βιαιοπραγείς στις γειτονιές σου μέσα από τις λέξεις. Τι; Είναι τόσο κακό;

Ποτέ δεν γράφω με σχέδιο ή σημειώσεις. Απλά προέκυψε. Ίσως όταν ήθελα να ορίσω το νόημα του βιβλίου. Ήταν το νόημα τα zombies; Όχι! Για αυτό και η ιστορία του Ιάσονα (το τρίτο κεφάλαιο συγκεκριμένα), είναι μια: Gothic Horror ιστορία, με τη φιγούρα του σαλεμένου villain να παραμονεύει. Κάπως έτσι τη χαρακτήρισε ο Κωστας Κότσιας, ο εκδότης της Ars Nocturna που ήταν ο δεύτερος άνθρωπος που μου είχε εκφράσει την άποψη του για το έργο μου.

Η εξιστόρηση ξεκινάει από τη μέρα μηδέν και πάει πίσω, στο origin και τους λόγους που έγινε αυτό που έγινε.

Μεράκι να υπάρχει κι όλα γίνονται. Αν ο στόχος σου είναι να γίνεις Stephen King (σε φήμη και χρήμα), έχει τις ίδιες δυσκολίες που έχει και μια μπάντα που θέλει να γίνει Metallica. Απλά, ποσοτικά να το δεις, δεν υπάρχει το ανάλογο κοινό. Η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και το κοινό που ασχολείται με αυτό το είδος λογοτεχνίας (ή μουσικής), είναι ακόμα μικρότερο ποσοτικά αλλά και αναλογικά με αρκετές χώρες.

Αν θέλει κάποιος, καλή ώρα σαν του λόγου μου, να εκφραστεί και να μπει σε μια οικογένεια που δεν θα νιώθει πια παρίας και θα έχει και κάτι να πει αλλά και να ακούσει (διαβάσει κλπ) και γιατί όχι, να κάνει κι ένα όνομα αν το αξίζει, είναι ένας δρόμος που μπορείς να τον διαβείς (όχι εύκολος και πάλι).

Τρομακτικά θετική. Δεν είμαι άνθρωπος των δημοσίων σχέσεων, καλώς εννοούμενων, κι έτσι το βιβλίο μου το προώθησα ελάχιστα. Και όμως έφτασε στα χέρια πολλών ανθρώπων, όπου οι περισσότεροι δεν με αναθεμάτισαν για την επένδυση τους. Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν ένα πείραμα για να πειστώ αν μπορώ να γράψω κάτι που μπορεί να συγκινήσει κάποιον που δεν με ξέρει. Κάτι μεταξύ… Demo και κανονικής κυκλοφορίας, για να μιλήσουμε και μουσικά.

Η Rising Star εκφράζει τη νέα εποχή. Το κάν’το μόνος σου. Δεν υπάρχουν πια οι μεσσίες που θα σου δώσουν λεφτά για να κάθεσαι στο σπίτι σου για να γράφεις ιστορίες ή μουσική. Και αν το κάνουν, το τελικό ποσό που λαμβάνεις είναι σχεδόν συμβολικό. Αν θες κέρδος, πρέπει να είσαι καλός συγγραφέας αλλά και καλός manager του εαυτού σου. Να πιστέψεις σε σένα, πριν ζητήσεις να το κάνουν οι άλλοι. Σκληρό, αλλά και δίκαιο πιστεύω. Όταν επενδύεις την ψυχή σου σε κάτι και αυτό το κάτι, τυχαίνει τελικά να αρέσει σε αρκετό κόσμο, πρέπει να αμειφθείς. Στο χέρι σου είναι το αν, το πολύ καλό ποσοστό που θα φτάσει στα χέρια σου τελικά, επενδυθεί σε διαφήμιση ή πάει στις καθημερινές σου ανάγκες.

Όσο, για το νέο μου βιβλίο είναι έτοιμο και ευελπιστώ το Μάιο να κυκλοφορήσει. Το δύσκολο του εγχειρήματος έγκειται στο ότι είναι πολυεπίπεδο. Είναι πολλές σελίδες, θα έχει μια κάποια εικονογράφηση και θα έχει και μουσική. Μουσική δική μου, ηχογραφημένη στα Made In Hell Studios στο Μοσχάτο με επαγγελματίες μουσικούς και τραγουδιστές. Οπότε, όλη αυτή η οργάνωση αλλά και τα έξοδα, οδηγούν αυτό το project σε χαμηλές (αλλά σταθερές) ταχύτητες.

Να δώσω μια και μια αποκλειστικότητα:

Ο ήρωας μας ο Άρης, είναι λάτρης των Guns N Roses, ενώ η κοπέλα του η Μένη, των Motorhead. Και οι δυο τους έχουν όνειρα και (κρυφές) φιλοδοξίες, αλλά μόνο ο ένας κάνει πίσω (για πολύ συγκεκριμένο λόγο) για τον άλλον και η κατάληξη τους δεν είναι καλή. Ωστόσο, μερικά πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται αρχικά. Και ο διάβολος που ρίχνεις όλο το ανάθεμα, μπορεί να μην είναι ο τύπος με τα κέρατα, αλλά ο τύπος στον καθρέπτη. Και αυτό, να μην είναι καν το χειρότερο πράγμα που μπορείς να πάθεις.

Γενικά πριν την κυκλοφορία του βιβλίου μου, αγνοούσα την ύπαρξη της Ελληνικής σκηνής τρόμου. Έτσι, κατά τύχη έπεσα μέσω Facebook στο διαγωνισμό που διοργανώνουν κάθε χρόνο οι Συμπαντικές Διαδρομές και κυριολεκτικά, έστειλα τη συμμετοχή μου με τη λήξη του deadline. Αν θυμάμαι καλά, τα αποτελέσματα βγήκαν μετά από 20 μέρες και η ιστορία μου είχε πάρει την 3η θέση στην κατηγορία Νουβελέτα Τρόμου.

Τα Κελιά, είναι μια ιστορία που τόσο η ιδέα, όσο και η εκτέλεση της μου πήρε ένα βράδυ, 12 μήνες πριν το στείλω στο διαγωνισμό. Είναι μια δική μου εκδοχή μιας καθόδου στην κόλαση, μέσα από τα μάτια ενός χαρακτήρα, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζει με τον Οδυσσέα από τον Ιάσονα Λεμονιάτη. Οι support χαρακτήρες που λέγαμε. Ας πούμε ότι ήταν, ένας μακρινός του ξάδερφος.

Στα τρία χρόνια λειτουργίας του School Of Rock, το μεγάλο μας κέρδος είναι αυτή η γνωριμία με τις (κυρίως) μπάντες μέσω των demo που μας στέλνουν. Δεν ξέρω πια αν ο όρος underground ευσταθεί, γιατί εκεί έξω υπάρχουν πάντες χωρίς συμβόλαια, που έχουν και μουσικάρες αλλά και αναγνωρισιμότητα με τη βοήθεια των Social Media. Μερικές έχουν περισσότερη μάλιστα από μπάντες με συμβόλαια. Εξάλλου, το 2016 τι μπορεί να σου προσφέρει ένα συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία που δεν μπορείς να πετύχεις μόνος σου;

Δεν ζούμε μια στα 80s, ούτε στα 90s. Και μάλλον, αυτή η ελευθερία από το ζυγό των εταιρειών έχει δημιουργήσει τόσο καλή μουσική εκεί έξω. Αν δεν πειράζει να κάνω διαφήμιση, μου είχαν ρίξει το σαγόνι στο πάτωμα οι Lavalanche… Prog rock/metal με εμφανείς επιρροές Opeth αλλά και Anathema. Άψογα τραγούδια και παραγωγή, δυστυχώς δεν κατάφερα να τους δω live.

Ας ελπίσουμε υγεία. Όλα τα άλλα θα έρθουν. Στον ελάχιστο χρόνο που έχω διαθέσιμο, ετοιμάζω το τρίτο και τέταρτο βιβλίο μου, σε draft επίπεδο ακόμα. Γενικά δεν κάθομαι ήσυχος. Αν δεν διαβάζω, γράφω. Και αν δεν ακούω, γρατζουνάω.

Κάντε unlike σε ότι σας χαλάει. Χτες, όχι αύριο. Δεν είναι εύκολο, αλλά τελικά είναι μονόδρομος. Παλέψτε με τις λέξεις κόσμων που είναι τυπωμένοι σε χαρτί αλλά δεν είναι χάρτινοι και σκαρφαλώστε στις κυματομορφές μουσικών. Γίνετε ο δράκος του παραμυθιού σας αν χρειάζεται και… διαβάζετε anthem!

Sites n Social Media
Hauntedworlds.eu
https://www.facebook.com/thehauntedworlds/

The post Συνέντευξη με τον Γιώργο Μεσολογγίτη! appeared first on anthem.gr.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, ο εκδοτικός οίκος Ars Nocturna σήμανε για την επιστροφή των νυχτερίδων, καθώς κυκλοφόρησε το “Return Of The Bats…“, sequel του εξαιρετικού “Release The Bats”.

Στόχος του συγγραφέα, Νίκου Δρίβα, ήταν να καταγράψει τη νεότερη ιστορία του σκοτεινού εναλλακτικού χώρου, κι αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα η προσπάθεια ήταν επιτυχημένη. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο και με απλή γλώσσα που δεν κουράζει, επιτρέποντας την άμεση κατανόηση της ιστορίας των μουσικών σχημάτων, ενώ παράλληλα “ανοίγει την πόρτα” σε νέους ακροατές, οι οποίοι επιθυμούν να ανακαλύψουν τη σκηνή και τα συγκροτήματα της. Επιπλέον η καταγραφή των γεγονότων έχει γίνει με τρόπο σωστό, ώστε να δίνεται έμφαση στις “σωστές” λεπτομέρειες, ύστερα από το φιλτράρισμα των πληροφοριών.

Χρονολογικός άξονας του βιβλίου ήταν τα νεότερα χρόνια της οικονομικής κρίσης (2012 και μετά), κατά τη διάρκεια των οποίων η σκηνή πάλεψε για να επιβιώσει. Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν, τα δεδομένα που περίτεχνα μας παρουσιάζει ο Νίκος Δρίβας φανερώνουν πως η σκηνή παραμένει ζωντανή. Βλέπουμε λοιπόν πως στα χρόνια της κρίσης, αναδείχθηκε στο μέγιστο η δημιουργικότητα και το ταλέντο των ανθρώπων της σκηνής.

Στο βιβλίο υπάρχει και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, το οποίο το εντοπίζεται με δύο διαφορετικά φόρματ: ασπρόμαυρες φωτογραφίες που πλαισιώνουν τα κείμενα των συγκροτημάτων και έγχρωμα φωτογραφικά κολάζ, τα οποία έχουν εκτυπωθεί σε άριστο φωτογραφικό χαρτί, με στόχο την ανάδειξη όλων των λεπτομερειών. Η συλλογή και η παρουσίαση του φωτογραφικού υλικού έχει γίνει με σεβασμό προς τα συγκροτήματα και τους καλλιτέχνες, ενώ παράλληλα επιτρέπει στον αναγνώστη να βιώσει οπτικά μερικά από τα ωραιότερα δρώμενα των τελευταίων ετών.

Ωστόσο η εμπειρία του αναγνώστη είναι οπτικοακουστική, καθώς μαζί με το βιβλίο δίνεται δώρο ένα cd, το οποίο στην ουσία αποτελεί μία μουσική collectiva τραγουδιών από εξαιρετικούς καλλιτέχνες της σκηνής. Μεταξύ άλλων μπορούμε να βρούμε τραγούδια των SIVA SIX, ELECTRO VAMPIRES, NANO INFEKT, DORIC και SKALL & DAWN.

Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου και ακούγοντας παράλληλα το cd που σας αναφέραμε, ο αναγνώστης νιώθει πως έχει για λίγο ταξιδέψει στο κοντινό παρελθόν, αναβιώνοντας μουσικά δρώμενα και κυκλοφορίες, που μας κράτησαν για ώρες με τα ακουστικά στα αυτιά. Το βιβλίο αυτό είναι must buy για όσους ασχολούνται ενδελεχώς με την ελληνική underground σκηνή, για τους φίλους του σκοτεινού εναλλακτικού χώρου, καθώς και για όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν τα μουσικά ιδιώματα της σκηνής. Ένα εξαιρετικό πόνημα που θα κοσμεί για πολλά χρόνια τη βιβλιοθήκη μου!

Ο Νίκος Δρίβας γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας το 1971. Μεγάλωσε με τα αγγλοσαξονικά πρότυπα στο δημόσιο δημοτικό σχολείο του Brunswick. Οι μουσικές επιρροές που έλαβε από τους δασκάλους του ποικίλλουν από Beatles και Bob Dylan έως Pink Floyd. Σε μικρή ηλικία προσποιούνταν ότι έπαιζε τραγούδια του glam rock συγκροτήματος Sweet! Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 μαγνητίζεται από τραγούδια όπως “Babooshka” της Kate Bush, “Rock’n’Roll High School” των Ramones, “Ashes To Ashes” του David Bowie ή “Ant Music” των Adam And The Ants αλλά εντυπωσιάζεται και με τους Human League που βρίσκονται στα charts. Αγαπημένη στιγμή μέσα στην εβδομάδα η προβολή της τηλεοπτικής μουσικής εκπομπής Count Down, περιμένοντας να παρακολουθήσει τα αγαπημένα του βίντεο και φυσικά το νέο νούμερο 1.
Μετακομίζει στην Αθήνα το 1983. Εδώ καταλυτικό ρόλο στη μουσική του εξέλιξη παίζει η επαφή με το punk συγκρότημα Stress, το οποίο προβάρει στο υπόγειο του σπιτιού του. Συνδέεται έτσι με την τοπική αντεργκράουντ σκηνή και αποτελεί στο μέλλον μέλος τριών συγκροτημάτων, των Distorted Image, Starblind και Soho 6. Αρχικά, το 1988 σχηματίζει το darkwave / gothic συγκρότημα Distorted Image, με το οποίο βρίσκεται στην ενεργή δράση ως το 1992. Θα περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να ασχοληθεί ξανά με τη μουσική, λόγω σπουδών και στρατιωτικών υποχρεώσεων. Το 1998 δημιουργεί το βραχύβιο indie pop σχήμα των Starblind. Ακολουθεί το 2001 η δημιουργία του indie alternative συγκροτήματος Soho 6. Από τότε ασχολείται με τη συγγραφή άρθρων για την ελληνική αντεργκράουντ σκηνή. Σήμερα ανήκει στην ομάδα αρθρογράφων του μουσικού διαδικτυακού περιοδικού Postwave.gr. Το “Release the Bats, η Ιστορία της ελληνικής σκοτεινής εναλλακτικής σκηνής” είναι το πρώτο του βιβλίο.

The post The Book Corner: Return Of The Bats… appeared first on anthem.gr.

Τα τελευταία χρόνια οι σύλλογοι στο χώρο του Φανταστικού έχουν καταφέρει να ξεχωρίσουν και να πάρουν τα ηνία, κερδίζοντας την προσοχή ολοένα και περισσότερων οπαδών του χώρου. Αν υπάρχει ένας σύλλογος που διακρίνεται για τη φιλοξενία του και την ποιότητά των ανθρώπων του, τότε αναμφίβολα μιλούμε για τον Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ.! Πριν από λίγο καιρό, ο αδερφός μου (Πέτρος) κι εγώ είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με μερικά από τα παιδιά του Συλλόγου, κάνοντας μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για τη δράση τους. Σήμερα, μία μέρα μετά το Murder Party (θα διαβάσετε για αυτό), μπορώ δίχως καμία αμφιβολία να σας διαβεβαιώσω πως πράγματι πρόκειται για μία ομάδα ατόμων που μοιράζεται την ίδια αγάπη για το Φανταστικό, τα RPGs και τη συλλογικότητα!  

Εβίτα: Καλησπέρα! Ονομάζομαι Εβίτα Ντότα και είμαι η πρόεδρος εδώ στο σύλλογο  Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ. και από εδώ…

Πετρίνα: Εγώ είμαι η Πετρίνα Ραβιόλου και είμαι η αντιπρόεδρος

Yuri: Και εγώ ένα απλό μέλος του συλλόγου, ο Γιούρι.

Εβίτα: Τα αρχικά βγαίνουν από τον Ελληνικό Σύλλογο Παιχνιδιών Ρόλου και Στρατηγικής και στην πραγματικότητα είναι ένας σύλλογος στο οποίο μπορούμε να μαζευόμαστε και να παίζουμε War Games να παίζουμε RPG( role playing games) να παίζουμε επιτραπέζια και ότι αφορά το χώρο της Φαντασίας. Φέτος κλείνουμε τα 15 χρόνια.

Yuri: Έχουμε αλλάξει ανά καιρούς χώρους που νοικιάζουμε. Εδώ και 6 χρόνια βρισκόμαστε εδώ επί οδού Πατησίων 155, είναι ένας χώρος ο οποίος έχει πέντε μεγάλα δωμάτια που είναι διαμορφωμένα με τραπέζια για παιχνίδι. Όποιος θέλει μπορεί να μας βρει στην σελίδα μας στο facebook ή να μας στείλει ένα e-mail στο espairos@gmail.com ή απλά να μας «googlarei».

Εβίτα: Η αλήθεια είναι ότι ο Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ. ξεκίνησε στα πλαίσια μιας παρέας, οι οποίοι ψάχνανε ένα χώρο και τρόπο να μπορέσουν να ασκούνε καλύτερα το χόμπι τους. Και αυτό είναι που έχει μείνει και σήμερα! Είμαστε μια μεγάλη παρέα. Τα RPGs υπήρχαν στην Ελλάδα καιρό πριν, απλά πριν από 15 χρόνια δεν υπήρχαν τόσες προδιαγραφές όσες σήμερα, ώστε να μπορείς να ασκήσεις το χόμπι σου ποιο άνετα. Έτσι, η παρέα αυτή βρήκε το χώρο, απέκτησε ότι χρειαζότανε και σήμερα μιλάμε για ένα χώρο πλήρως εφοδιασμένο με ότι χρειάζεται κάποιος.

Yuri: Γενικά υπήρχαν και υπάρχουν μαγαζιά τα οποία πας και παίζεις, αλλά η όλη ιδέα ήτανε να υπάρχει ένας σύλλογος, ο οποίος είναι μη κερδοσκοπικός, κανονικά αναγνωρισμένος από το ελληνικό κράτος με όλα τα νομικά πλαίσια και να μπορεί ο καθένας να πηγαίνει και να παίζει με τη παρέα του και να κάνει το χόμπι του

Πετρίνα: Να συμπληρώσω ότι πριν 15 χρόνια, όπως γνωρίζετε, δεν ήταν και τόσο διαδεδομένο γενικά το φανταστικό στοιχείο στο χώρο του παιχνιδιού. Πλέον, έχουν ανοίξει πάρα πολλά μαγαζιά και υπάρχουν και άλλοι αντίστοιχοι χώροι για να μπορείς να εξασκήσεις τέτοια χόμπι, όποτε εκείνη την περίοδο ήταν κάτι πρωτότυπο.

Yuri: Ναι, και αντίστοιχα δεν υπάρχει κάτι ανάλογο και τότε δεν υπήρχε σαν ιδέα να υπάρξει ένας σύλλογος όπως αυτός.

Yuri:Ακριβώς! Κατά κάποιο τρόπο…

Yuri: Έτσι ακριβώς όπως τα λες.

Εβίτα: Και φυσικά ήταν πάντα λίγο άβολο να φωνάζεις «Σου επιτίθεμαι» όταν οι γονείς σου ήταν στο ίδιο τραπέζι.

Yuri: Είναι περίπου 70 μέλη. Ανά καιρούς, άλλοι έρχονται άλλοι φεύγουν, κάποιοι έκαναν παιδιά και τώρα τους είναι πιο δύσκολο κάποιοι πηγαίνουν στο εξωτερικό, έρχονται καινούργια πρόσωπα μέσα από δράσεις που κάνουμε, με συμμετοχές όπως εκείνη του Φantasticon. Εμείς σαν Σύλλογος προσπαθούμε να φέρουμε σε όποιον αγαπάει το φανταστικό, το παιχνίδι αυτό που κάνουμε το κάτι διαφορετικό να τον προσεγγίσουμε και να έρθει να γίνει μέλος της παρέας μας.

Yuri: Για αρχή να μας στείλει ένα μήνυμα, να ξέρει ότι κάποιος θα είναι στον χώρου του συλλόγου. Από εκεί και πέρα, μπορεί να έρθει μέχρι 4 φορές το χρόνο να παίξει, να δει,- μέσα σε αυτές τις φορές δεν μετράμε αν κάποιος έρθει για καφέ η μαζί με ένα φίλο του από το σύλλογο- και αν του αρέσει ο χώρος και θέλει να γραφτεί, είναι για 5-7 μήνες δόκιμο μέλος και μετά αποφασίζει είτε να συνεχίσει είτε να σταματήσει. Αν συνεχίσει και γραφτεί και γίνει τακτικό μέλος, αποκτάει δικαίωμα να μπει στο διοικητικό συμβούλιο, παίρνει κλειδί για την πόρτα και πλέον έρχεται όποτε θέλει και παίζει όποτε θέλει με τους φίλους του ή με άτομα που θα βρει εδώ.

Yuri: Ναι, αυτό υπάρχει περισσότερο σαν δικλείδα ασφαλείας και για το νέο μέλος και για τον σύλλογο. Επειδή είμαστε ένα μέρος που έχουμε βιβλία, έχουμε επιτραπέζια, είμαστε μια κοινότητα, για αυτό πρέπει να υπάρχει μια εμπιστοσύνη ώστε αυτός που θα έρθει δεν θα ναι κάποιος που θα το κάνει για ένα μήνα ή να μπορεί να κάνει κάτι «κακό» στο σύλλογο. Οπότε στους 5 μήνες που θα είναι μέλος καταλαβαίνεις αν είναι όντως κάποιος που όντως του αρέσει χώρος του αρέσει το χόμπι μας του αρέσουν τα παιχνίδια και είναι εδώ για την παρέα και την διασκέδαση.

Εβίτα: Η αλήθεια είναι ότι όντως έχουν γίνει διάφορες διοργανώσεις, αν και πιο πολύ έχουν γίνει στα πλαίσια του κεφιού που είχανε κάποια άτομα, οπότε είναι τυχαίες και πολλές. Διοργάνωση εμείς ονομάζουμε οποιοδήποτε γεγονός το οποίο είναι ανοικτό και όποιος θέλει μπορεί να έρθει. Παράδειγμα κλασσικό είναι τα party που κάνουμε σαν σύλλογος θέλουμε και εμείς μεταξύ μας να γιορτάζουμε και ψάχνουμε κάθε ευκαιρία και έτσι έχουμε party κάθε Χριστούγεννα κάθε απόκριες, κλπ. Φέτος έχουμε γιορτή για τα 15 χρόνια Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ. Τον τελευταίο καιρό έχουμε αρχίσει να γιορτάζουμε κάθε Halloween, μας αρέσει πολύ και ειδικά στην Πετρίνα από εδώ.

Yuri: Αυτό που γίνεται περισσότερο υπό την αιγίδα της Πετρίνας τον τελευταίο 1.5 χρόνο είναι τα Murder Mystery Party, τα οποία είναι ανοικτά προς το κοινό να έρθει κάποιος να παίξει χωρίς ιδιαίτερους κανόνες και δεν είναι κάτι δύσκολο αλλά καλύτερα να μιλήσει περαιτέρω η Πετρίνα.

Πετρίνα: Στην ουσία είναι ένα party στο οποίο όμως γίνεται κάποια αναπαράσταση, συνήθως είναι ένας φόνος, στα επίπεδα του παιχνιδιού πάντα, και οι καλεσμένοι καλούνται να εξιχνιάσουν το έγκλημα το οποίο έχει γίνει. Είναι συνήθως διαδραστικό, μπορούν να συμβούν και άλλα αναπάντεχα μέσα στο βράδυ ανάλογα με το concept κάθε βραδιάς. Στην ουσία είναι μια αφορμή να παίξουμε όλοι μαζί.

Πα: Όχι, γιατί κατά κάποιον τρόπο πρέπει να μείνεις στο χώρο, και όχι να φύγεις, για να λύσεις το μυστήριο του φόνου.

Yuri: Να διευκρινίσουμε ότι δεν είναι ένα κλασσικό παιχνίδι, όπου έχεις ένα ζάρι έχεις ένα χαρτί κανόνων. Ο καθένας παίζει ένα χαρακτήρα φανταστικό που έχει δημιουργήσει από λίγο νωρίτερα και είναι τελείως διαδραστικό μιλάς με τους άλλους, πρωσοποιείς το χαρακτήρα σου, σαν να κάνεις «ηθοποιία». Έτσι, είτε προσπαθείς να βρεις το δολοφόνο, είτε να τον βοηθήσεις είτε, αν είσαι ο δολοφόνος, να σκοτώσεις περισσότερα θύματα. Είναι καθαρά RPG της στιγμής χωρίς πολλούς κανόνες.

Πετρίνα: Πέρυσι έγιναν θεσμός και τα διοργανώναμε ανά τρίμηνο. Τώρα φέτος θα δούμε πως θα πάει. Το πρώτο party τώρα με την νέα season θα γίνει στο Halloween.

Yuri: Στο Halloween να διευκρινίσουμε το παιχνίδι για όποιον θα τον ενδιέφερε να έρθει: Γίνεται ένα γάμος, σε πλαίσια τρομακτικού και είναι όλοι καλεσμένοι, παίζοντας είτε κάποιο μέλος της οικογένειας είτε κάποιον φίλο και ξαφνικά κάποιος πεθαίνει και προσπαθούμε να βρούμε τι γίνετε σε ένα γενικό concept Παλέρμου

Εβίτα: Εγώ θα είμαι η νύφη.

Yuri: Εγώ θα είμαι ο γαμπρός.

Ε:Παίζουμε διάφορα οργανωμένα παιχνίδια εδώ. Μάλιστα, φροντίζουμε να κάνουμε μερικά RPG να έχουν μεγάλα campaigns και έτσι έχουμε ταυτόχρονα 5 τραπέζια το καθένα με DM να παίζουν την ίδια στιγμή στον ίδιο κόσμο.

Yuri: Τα λεγόμενα mass campaigns. Κάθε τραπέζι επηρεάζει τον κόσμο στον οποίο όλοι παίζουν, και έτσι δημιουργούνται συνέπειες για τα άλλα τραπέζια.

Εβίτα: Αυτό βοηθάει τα μέλη να γνωριστούν μεταξύ τους και να αρχίσουν να γνωρίζουν περισσότερο τον σύλλογο.

Yuri: Ναι, έχει συμβεί αρκετές φορές. Μάλιστα, μια φορά, οι χαρακτήρες των παικτών μέσα στο παιχνίδι άρχισαν να τσακώνονται.

Yuri: Εμείς προσπαθούμε να συμμετάσχουμε με οποιονδήποτε τρόπο στην κοινότητα και το Φantasticon είναι ένας από αυτούς. Πέρυσι δυστυχώς δεν καταφέραμε να πάμε. Φέτος, το προσπαθήσαμε, ήρθε πολύς κόσμος και θεωρώ ήταν μια απίθανη εκδήλωση. Είδαμε όλες τις πλευρές του κόσμου του φανταστικού και είχαμε μια καλή σχέση με όλη την κοινότητα. Για παράδειγμα έχουμε μέλη στο σύλλογο που την ίδια στιγμή συμμετάσχουν στην ελληνική κοινότητα LARP(Live Action Role Playing). Έχουμε επίσης πολλά άτομα που δουλεύουν στο χώρο σε διάφορα μαγαζιά που ασχολούνται στο χώρο του φανταστικού και των διαφόρων επιτραπέζιων. Όποιος αγαπάει το φανταστικό, όλα αυτά τα παιχνίδια, τα war games, τα RPG μπορεί να έρθει σε εμάς και να ασχοληθεί περαιτέρω.

Εβίτα: Είναι όπως θα το περίμενε κανείς. Δεν έχω δει ποτέ όλα μέλη ταυτόχρονα ίδιο χώρο, και πάντα θα υπάρχουν τα αναπάντεχα, οι διαμάχες.

Yuri: Δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο θέμα, αφού κάθε τακτικό μέλος έχει τα κλειδιά του, έρχεται όποτε θέλει, παίζει με την παρέα του, και φεύγει μετά. Από εκεί και πέρα θέματα ίσως δημιουργούνται όταν κάποιο μέλος κλείνει όλο το σύλλογο για κάποιο mass campaign, πιάνοντας 4-5 τραπέζια. Και για αυτό υπάρχει το ΔΣ, που αποφασίζει για τέτοια πράγματα, καθώς και κάνει κάποιες αγορές, αναλαμβάνει την καθαριότητα του χώρου, πως θα παίξουν οι παίκτες στις αντικρουόμενες μέρες, κλπ..

Εβίτα: Στην πραγματικότητα γίνονται εκλογές για το ΔΣ ανά τακτά χρονικά διαστήματα και έπειτα από αυτό ορίζονται τα 7 μέλη του ΔΣ. Και έτσι εκλέγονται Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος, Γραμματέας, Ταμίας 3 μέλη και 2 αναπληρωματικά. Η λειτουργία τους μέσα στο σύλλογο είναι καθαρά διαχειριστική, δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις ξεκάθαρα και αποφασίζει όλος ο σύλλογος στην Γενική Συνέλευση.

Yuri: Η συνέλευση αυτή πρόκειται για ένα παράδειγμα άμεσης δημοκρατίας και εκεί κυρίως θα μαζευτούν τα περισσότερα μέλη, γιατί έχει την ανασκόπηση της χρονιάς…

Εβίτα: Βασιλόπιτα με δώρο!

Yuri: Βασιλόπιτα με δώρο, σημαντικό! Μάλιστα υπάρχουν διάφορες μικρό διαφωνίες και ίντριγκες κατά την διάρκεια της συνέλευσης που κάνουν λίγο πιο «πικάντικη» την συγκέντρωση.

Εβίτα: Να σημειωθεί, ότι παρ’ όλες τις φήμες, και φέτος θα έχουμε βασιλόπιτα.

Yuri: Γενικά ναι. Το ΔΣ τρέχει το σύλλογο, πληρώνει τους λογαριασμούς, και όταν τα μέλη κάνουν αίτηση να αγοραστεί κάποιο βιβλίο ή επιτραπέζιο, το ΔΣ αναλαμβάνει να πάει να το πάρει. Επίσης, αναλαμβάνει να οργανώσει τις συμμετοχές του συλλόγου στις εκδηλώσεις.

Εβίτα: Είναι εύκολη η δουλειά μας στο ΔΣ γιατί δεν παίρνουμε αποφάσεις μόνοι μας, άλλα μαζί με όλο τον σύλλογο και επίσης υπάρχει το καταστατικό για να γνωρίζει το κάθε ΔΣ τις αρμοδιότητες του.

Yuri: Κατά κάποιο τρόπο. Ύστερα από 15 χρόνια λειτουργίας, έχουμε μάθει πώς να δουλεύουμε σαν σύλλογος και ΔΣ. Αλλά δεν ήταν πάντα όλα ρόδινα. Στην αρχή ειδικά υπήρχαν πολλά προβλήματα. Όμως η αγάπη για τον σύλλογο μας έφτασε εδώ που είμαστε σε ένα χώρο φτιαγμένο και διακοσμημένο από τα μέλη, έναν χώρο που οποιοσδήποτε που ενδιαφέρεται για το Φανταστικό μπορεί να έρθει να βρει.

Εβίτα:Ότι τυπωμένο βλέπεται εδώ μέσα, αρκετά βιβλία, επιτραπέζια καθώς και πολλά από τα πράγματα εδώ μέσα, τα έχουμε φέρει εμείς και τα υπόλοιπα μέλη. Επίσης εμείς βάψαμε το χώρο. Να κάνουμε ένα shout-out στο Βαγγέλη Γαλάνη, που αν και δεν ασχολείται με τα κοινά, έχει φτιάξει όλα τα banner εδώ και μας τα έχει δωρίσει. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό γραφίστα.

Πετρίνα: Γενικά όλα τα μέλη συντηρούμε το χώρο, εμείς καθαρίζουμε, εμείς προσέχουμε το χώρο, εμείς το διακοσμούμε, είναι αποτέλεσμα όλων των προσπαθειών μας.

Εβίτα:Είμαστε 70 άτομα, που μας δένει η αγάπη μας για το ίδιο χόμπι. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν ακριβώς προβλήματα.

Εβίτα: Έχω μια θεωρία.  Όσο περνάει ο καιρός, δημιουργείται ένα ρεύμα ρομαντισμού. Στις δύσκολες συνθήκες όλοι προσπαθούμε να βρούμε τρόπους ανακούφισης από την καθημερινότητα και την σκληρή πραγματικότητα. Έχουμε δει τέτοια προβλήματα και έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις πάνω στο θέμα σαν σύλλογος και πάντα προσπαθούμε να διευκολύνουμε τα μέλη που αντιμετωπίζουν προβλήματα, αλλά δεν έχουμε δει μείωση ίσα ίσα, μαζεύετε περισσότερος κόσμος να παίξει horror games που «αρμόζουν» στην κατάσταση.

Yuri:Ο Βαγγέλης μας είχε κάποτε φτιάξει το σλόγκαν “Find your game!”. Το Τελευταίο καιρό το σλόγκαν έχει εξελιχθεί σε «Find your game, find your Magic!”. Δηλαδή βρες το παιχνίδι που σου ταιριάζει, βρες την μαγεία σου και παίξε!

Εβίτα: Είναι πολύ εύστοχος τίτλος, γιατί πρόκειται για ένα χώρο που σου παρέχει ότι χρειάζεσαι. Σου δίνει τα βιβλία σου δίνει τα επιτραπέζια, και υπάρχει και ο κόσμος για να παίξεις μαζί. Έτσι, βρίσκεις τι σου ταιριάζει, τι σου αρέσει, μαθαίνεις περισσότερα για το χόμπι σου και βρίσκεις και τα άτομα που μπορείς να παίξεις μαζί και στην τελική να συμπορευτείς μαζί.

Yuri: Τίποτα το ιδιαίτερο αν και φέτος θα έχουμε ποτά φτιαγμένα σαν fantasy potions. Θα έχουμε healing potions, polymorph potions, invisibility potions. Αλλά ίσως πρόκειται για μια αφορμή να κάτσουμε να πιούμε… Που και που βγαίνουμε και εμείς έξω σαν άνθρωποι!

Yuri: Μπορούν να μας βρουν στο Facebook, στο Twitter στο ίδιο το site-forum.

The post Συνέντευξη “Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ.” appeared first on anthem.gr.

Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο Remedy Live Club, οι Gallows Pole παρουσιάζονται στο anthem.gr,

Ξεκινήσαμε σαν ένα συγκρότημα φίλων κάπου το 2013. Κάναμε 2 live με διασκευές και μετά για 2 χρόνια αρχίσαμε να το βλέπουμε πιο σοβαρά και με μεγαλύτερους στόχους.
Το 2015 έχοντας μείνει δυο μέλη από το πρώτο line-up, συμπληρώσαμε τις θέσεις και τον προηγούμενο Μάιο κάναμε το πρώτο μας live στο Methodia. Έκτοτε συνεχίζουμε να προβάρουμε με δικό μας υλικό.

Το σημερινό line-up είναι:
Τάσος Αλεξίου – Guitars, Backing Vocals
Στέφανος Αβραμίδης – Lead Vocals
Ορφέας Κοφινάκος -Guitars, Backing Vocals
Ορφέας Κωσταντόπουλος – Bass
Αντρέας Καλογεράς –  Drums, Percussion

Αρκετές επιρροές όπως Metallica, Megadeth, Testament, Slayer, Exodus, Death, Anthrax, Motorhead κτλ.

Δεν έχουμε κάποια συγκεκριμένη θεματολογία. Άλλα μιλάνε για ανθρώπινο φόβο, άλλα για πόλεμο και άλλα για την κοινωνία μας.

Σίγουρα μια δυνατή και γεμάτη thrash εμφάνιση, με πολύ ενεργεία και πάθος. Ακόμα στην λίστα μας θα είναι και το 2ο μας κομμάτι.

Ναι υπάρχει και ήδη τελειώνουμε με την σύνθεση. Αν όλα πάνε όπως τα σκεφτόμαστε κοντά στον Ιανουάριο να έχουμε βγάλει το πρώτο μας album.

Υπάρχουν σίγουρα αρκετά metal και όχι μόνο ελληνικά συγκροτήματα που είναι παραπάνω από αξιόλογα. Σίγουρα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η ελληνική underground σκηνή έχει πρόσφορο έδαφος, και μέσα από αυτή μπορούν να αναδειχθούν εξαιρετικοί μουσικοί και συγκροτήματα.

Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει ένας μόνο καλλιτέχνης που θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε, καθώς ο κάθε καλλιτέχνης έχει διαφορετικά πράγματα να σου προσφέρει μέσα από τη συνεργασία σου με αυτόν. Το μόνο που είναι σίγουρο, είναι ότι προσδοκούμε σε συνεργασίες από όσους περισσότερους αξιόλογους καλλιτέχνες είναι δυνατό, πάντα γύρω από την περιοχή της thrash/heavy σκηνής.

Από την official σελίδα στο facebook, https://www.facebook.com/gallowspoleband, όπου θα ανακοινώνονται όλα τα γεγονότα σχετικά με τη μπάντα, από lives μέχρι ηχογραφήσεις. Σύντομα θα δημιουργήσουμε και την επίσημη ιστοσελίδα της μπάντας.

Σίγουρα φαντάζει δυνατό και γεμάτο δουλεία, καθώς μετά την πλήρη στελέχωση και παγίωση του lineup της μπάντας, είμαστε έτοιμοι να μπούμε στο studio να ξεκινήσουμε το album.

Ευχαριστούμε πολύ και get ready to thrash out with Gallows Pole!

The post Συνέντευξη “Gallows Pole” appeared first on anthem.gr.

Χθες αποφάσισα να παρακολουθήσω μετά από αρκετά χρόνια μία ταινία που έχει λάβει πληθώρα αρνητικών κριτικών, παρά το δυνατό καστ που την πλαισίωσε. Πρόκειται για ένα techno thriller του 2007, στο οποίο πρωταγωνιστεί η Halle Berry και ο Bruce Willis. Η ταινία τοποθετείται  χρονικά στην Νέα Υόρκη του 21^ου αιώνα και οφείλουμε να ομολογήσουμε πως η σκηνοθεσία αναδεικνύει με όμορφο τρόπο την σκοτεινή και αστική ατμόσφαιρα της πόλης, δίχως να υπάρχουν υπερβολές. Ωστόσο κάποια από τα πλάνα είτε είναι κοφτά, είτε είναι ανούσια και αντιαισθητικά, όπως πχ το πλάνο με το συρμό του μετρό που αποχωρεί από την αποβάθρα, ή το πλάνο στο αυτοκίνητο, όπου η κάμερα βρίσκεται μπροστά από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου.

Η πρωταγωνίστρια μας ονομάζεται Rowena Price. Πρόκειται για μία ανερχόμενη και ταλαντούχα δημοσιογράφο, η οποία επιθυμεί να αποκτήσει το βραβείο Πούλιτζερ ξεσκεπάζοντας διάφορα σκάνδαλα. Πρώτος της στόχος είναι ο γερουσιαστής Sachs, ο οποίος σύμφωνα με το σενάριο επιχειρεί να μειώσει τα δικαιώματα των γκέι, την ώρα που ίδιος διατηρούσε ερωτική σχέση με έναν από τους εκπαιδευόμενος του προγράμματος πρακτικής του. Η Rowena λοιπόν καταφθάνει στο γραφείο του για να πάρει συνέντευξη, καταλήγει όμως να τον εκβιάζει, λέγοντας πως θα βρεθεί στο πρωτοσέλιδο της επόμενης ημέρας. Εν τέλει καταφέρνει να ηχογραφήσει την ομολογία του γερουσιαστή. Σίγουρα δεν πρόκειται για καλό τρόπο παρουσίασης της πρωταγωνίστριας, την οποία μισείς για το θράσος της από το πρώτο κιόλας λεπτό. Ωστόσο παρουσιάζει με ρεαλιστικό τρόπο τα όρια που είναι διατεθεμένοι να ξεπεράσουν ορισμένοι δημοσιογράφοι, προκειμένου να βγάλουν την είδηση που επιθυμούν.

Partner in crime είναι ο Miles Haley, τον οποίο υποδύεται ο Giovanni Ribisi, ο οποίος θεωρώ πως ισορροπεί μεταξύ επιτυχίας κι αποτυχίας στον ρόλο του geeky κομπιουτεράκια φίλου, που βρίσκεται χρόνια παγιδευμένος στο friendzone. Ορισμένες σκηνές προς το τέλος της ταινίας καταφέρνουν να ισοπεδώσουν ό,τι έχτισε ο ηθοποιός κατά τη διάρκεια της ταινίας(θα καταλάβετε αργότερα γιατί).

Σύντομα όμως τα όνειρα της Ro γίνονται «σκόνη», αφού ο παντοδύναμος γερουσιαστής κινεί τα νήματα και καταφέρνει να αποσιωπήσει την εφημερίδα. Η απογοητευμένη δημοσιογράφος παραιτείται εκνευρισμένη, αφού νιώθει ότι δεν υπάρχει ελευθεροτυπία και πως της στερούν το «λαβράκι», τις αποδείξεις για το οποίο απέκτησε παράνομα. Αν και γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο διευθυντής της εφημερίδας θα την παρακαλέσει γονατιστός, η Halley πετάει την εξής ατάκα που με προϊδέασε για το τι θα ακολουθήσει:

«Κλασικά. Οι ισχυροί άνδρες υποστηρίζουν ισχυρούς άνδρες».

Ναι, από εδώ και εξής υπάρχουν διάσπαρτα σχετικά μηνύματα. Όλοι, κι όταν λέω όλοι εννοώ ΟΛΟΙ, οι ανδρικοί χαρακτήρες είναι διεφθαρμένοι, βίαιοι, απατούν την γυναίκα τους, είναι ανώμαλοι (το δωματιάκι του Miles που θα αναλύσουμε αργότερα) καθώς και στιγεροί δολοφόνοι.

Την ώρα λοιπόν που η πρωταγωνίστρια φεύγει από το μαγαζί εκνευρισμένη, την ακολουθεί η παιδική της φίλη (το οποίο το μαθαίνουμε μία ώρα μετά, αλλά για κάποιο λόγο πρέπει να το υποθέσουμε) και καταφέρνει να την προλάβει στο μετρό, επιχειρώντας να της δώσει μία νέα υπόθεση, η οποία αφορά τον άνδρα πίσω από τη μεγαλύτερη διαφημιστική εταιρία της Νέας Υόρκης, τον  Harrison Hill (Bruce Willis). Αφού της αφηγείται για τη διαδικτυακή τους γνωριμία και τη σχέση που έκαναν αργότερα, τελικά αποκαλύπτει πως θέλει απλά να τον εκδικηθεί που επέστρεψε στη γυναίκα του. Ώστοσο περνάει στα μικρά γράμματα το γεγονός ότι κι εκείνη απάτησε τη σχέση της. Εκεί λοιπόν ακούγεται η περίφημη ατάκα που εξόργισε χιλιάδες και έκανε τους θεατές να μισήσουν την Grace πιο πολύ και από τον χαρακτήρα της Hale Berry:

“Με το να χαϊδεύεις το πουλί ενός άνδρα τον κερδίζεις για ένα βράδυ. Με το να χαϊδεύεις το εγώ του τον κερδίζεις για πάντα”. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Αν και η Ro δείχνει πως ενοχλείται από την κίνηση της φίλης της, ακούει όσα έχει να πει και δέχεται τα έγγραφα της υπόθεσης. Ωστόσο λίγο αργότερα έρχεται η πρώτη μεγάλη ανατροπή της ταινίας, πάνω στην οποία βασίζεται η πλοκή: Ως δια μαγείας, λίγο μετά την παραχώρηση των πληροφοριών η Grace δολοφονείται βίαια.

Σε αδιευκρίνιστο διάστημα πριν από τη δολοφονία της Grace, η Rowena είχε ξεκινήσει τις διαδικτυακές έρευνες για την εταιρία του Harrison Hill και η δολοφονία δίνει την τέλεια αφορμή για εισβολή στην προσωπική του ζωή, αφού είναι ο πιο πιθανός ένοχος. Παράλληλα η Ro δίνει υπόσχεση στην μητέρα της Grace πως θα βρει το δολοφόνο…

Μαζί λοιπόν με τον geeky φίλο αποφασίζουν να εισβάλλουν διαδικτυακά στην προσωπική ζωή του Harrison Hill κι αργότερα στην εταιρία του, με στόχο να αποκαλύψουν τον φόνο και τα κίνητρα. Ο Miles εργάζεται συχνά στο σπίτι της Ro, όπου έρχεται και η πιο creepy και άθλια σκηνή της ταινίας.

H Ro ετοιμάζεται για ερωτική έξοδο και καθώς φεύγει ζητάει από τον φίλο της να κλείσει καλά την πόρτα κατά την αποχώρησή του. Ωστόσο, όταν εκείνη επιστρέφει στο σπίτι με τον πρώην της, ο Miles παρέμενε στο διαμέρισμα, κρυμμένος στις σκιές. Εκτός του ότι η ερωτική σκηνή ήταν κάκιστη και μπήκε μόνο και μόνο για πουλήσει περισσότερα εισιτήρια στο όνομα της Hale Berry, ο τύπος παρέμενε κρυμμένος και παρακολουθούσε τα πάντα! ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ!

Την επόμενη μέρα ξεκινάει η κατασκοπία του Hill και σύντομα η Ro καταφέρνει να προσληφθεί στην εταιρία του δίνοντας ψεύτικα στοιχεία. Αρκούσε δηλαδή να δώσει ένα ψεύτικο όνομα για να την προσλάβουν στην μεγαλύτερη διαφημιστική της Νέας Υόρκης… FAIL.

Φυσικά ο Hill, ο οποίος έχει απατήσει τη γυναίκα του με ότι θηλυκό υπάρχει στην εταιρία (φήμες λένε ότι πρόκειται για τον Αμερικάνο Μάνθο Φουστάνο) την παρατηρεί αμέσως και ενθουσιάζεται από το hot παρουσιαστικό της.

Εντός της εταιρίας η Ro γίνεται η σκιά του Hills, αφού παρακολουθεί μονίμως το αφεντικό της, ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΧΑΜΠΑΡΙ!

Καθώς λοιπόν η εταιρική κατασκοπεία συνεχίζεται δίχως να ανοίξει μύτη και καθώς πλέον η Ro συνομιλεί διαδικτυακά με τον Hills ως μία πρώην υπάλληλος του, ανακαλύπτει πως η δολοφονημένη φίλη της ήταν έγκυο!

Η πλοκή εξελίσσεται γρήγορα με τη Ro να συνεχίζει τις έρευνες και τον Miles να τη βοηθάει με τις ικανότητές του, κάθε φορά που εκείνη τα έκανε μαντάρα. Σε κάποιο σημείο η πρωταγωνίστρια ανακαλύπτει πως το δεξί χέρι του αφεντικού της, η γραμματέας του, είναι γκέι. Σε μία συζήτηση με τον Miles άφησε κάποια ειρωνικά υπονοούμενα για εκείνη, φέρνοντας σε απόλυτη ρήξη το χαρακτήρα της με εκείνον που παρουσίασε στην αρχή της ταινίας, όπου ήθελε να ξεσκεπάσει τον γερουσιαστή, ώστε να προασπιστεί τα δικαιώματα των γκέι.

Η δημοσιογράφος φλερτάρει με τον Hills και καταφέρνει να βγει ραντεβού μαζί του, πείθοντας τον ότι είναι ερωτευμένη. Ωστόσο ένα λάθος μήνυμα προδίδει τη Ro και τα κίνητρά της.

Ακολουθεί μία δυνατή σκηνή στο αυτοκίνητο του Hills, όπου εκείνος της αποκαλύπτει το μήνυμα και αφού την τραμπουκίζει ακολουθεί ο εξής διάλογος:

Hills: «Ξέρεις καν τι σημαίνει η λέξη πίστη;»

Ro: «Φαντάζομαι ότι η γυναίκα σου αναρωτιέται το ίδιο πράγμα».

Φυσικά καταλήγει με απόπειρα βιαιοπραγίας, αφού ο Hills υψώνει το χέρι να την χτυπήσει. Ωστόσο σταματάει και ο σκηνοθέτης κάνει focus στη βέρα που φοράει ο Hills.

Έχοντας κάνει τη μεγάλη γκάφα, ο Miles επιχειρεί να διορθώσει το κλίμα πηγαίνοντας ο ίδιος για έρευνα στην εταιρία, όπου και σταδιακά αποκαλύπτει την αλήθεια. Η αποκάλυψη γίνεται όταν βλέπει στην εταιρία τις φωτογραφίες από κόρες ματιών που είχε φωτογραφήσει η γυναίκα του Hills. Παράλληλα η Ro επισκέπτεται τη μητέρα της, η οποία βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης αλλά ποτέ δε μαθαίνουμε το γιατί. Το ίδιο βράδυ, η Ro παραβιάζει για άλλη μία φορά τα όρια της ιδιωτικότητας και εισβάλει στο σπίτι του Miles, όπου ακούει τη φωνή της να λέει από το μπάνιο: “Miles is sexy”.

Τελικά στο μπάνιο ανακαλύπτει μία κρυμμένη πόρτα, η οποίο οδηγεί σε ένα κρυφό δωμάτιο. Ο τοίχος είναι καλυμμένος με φωτογραφίες γυμνών κορασίδων, στους υπολογιστές του υπάρχουν τα προφίλ με τα οποία συνομιλούσε διαδικτυακά η Ro, υπάρχει ένα βουντού ομοίωμα με φωτογραφίες της ίδιας, ενώ επίσης εντοπίζει και φωτογραφίες από ερωτικές συνευρέσεις εκείνου με την «συγχωρεμένη» φίλη της. Αφού λοιπόν τα πάντα «φωνάζουν» πως ο Miles είναι ένα ανώμαλο φρικιό και η Ro δίνει συγχωροχάρτι στον εαυτό της για ότι σιχαμερό έχει κάνει, ακούγεται η φράση που όλοι φωνάζουμε κατά τη διάρκεια της ταινίας:

«Μην είσαι τόσο υποκρίτρια Ro».

Τελικά οι δυο τους αποφασίζουν να ολοκληρώσουν το σχέδιο τους, παρά τον καβγά και αφού έχουν συλλέξει όλα τα στοιχεία αποφασίζουν να κανονίσουν ραντεβού του Hills με την Veronica, την υπάλληλο που προσποιούνταν η Ro. Ωστόσο στο ξενοδοχείο εμφανίζεται η αστυνομία, η οποία συνέδεσε το προφίλ Hills με τον ίδιο, καθώς με το ίδιο προφίλ συνομιλούσε και η Grace.

Ακολουθεί η μακροσκελής σκηνή της δίκης, αλλά και η σκηνή με την απόπειρα βιασμού της Ro σε μικρή ηλικία από τον πατριό της, την οποία σταμάτησε η μητέρα της. Καθώς όμως έθαβαν το πτώμα στην αυλή του σπιτιού τους (τόσο τους έκοβε), η φίλη της η Grace την κατασκόπευε. Ανακαλύπτουμε λοιπόν πως η Grace την εκβίαζε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, καθ’ όλη τη διάρκεια της μετέπειτα ζωής της.

Τότε λοιπόν έρχεται η πιο κακοστημένη και πρόχειρη ανατροπή που έχω παρακολουθήσει, η οποία ωστόσο μας έπιασε στον ύπνο. Ο Miles επιστρέφει στο σπίτι της Ro και της αποκαλύπτει πως γνωρίζει ότι εκείνη τα έκανε όλα: Από τη δολοφονία της Grace μέχρι και την τοποθέτηση των αποδεικτικών στοιχείων στο αυτοκίνητο του Hills, ο οποίος σιωπηλός αποδέχτηκε την άδικη μοίρα του κατά τη διάρκεια της δίκης.

Έτσι λοιπόν, για να προστατευτεί ο χαρακτήρας της Ro και για μία φορά ακόμη να εμπεδωθεί το γεγονός πως οι άντρες είμαστε γουρούνια, ο Miles την εκβιάζει, υπονοώντας πως θέλει να κάνει έρωτα μαζί της παραχωρώντας ως αντάλλαγμα τη σιωπή του. Όμως ο «πανέξυπνος» γκατζετάκιας χάκερ για δεύτερη φορά φέρεται ηλίθια και δε βλέπει το μαχαίρι που κρατάει η Ro, η οποία τον δολοφονεί εν ψυχρώ και φυτεύει πάνω του διάφορα στοιχεία για τη δολοφονία της Grace. Αφού δημιουργεί σκηνικό μάχης στο δωμάτιο, καλεί την αστυνομία και ζητάει βοήθεια, λέγοντας πως δέχτηκε επίθεση και πως τελικά λάθος άνθρωπος βρέθηκε στη φυλακή.

Η ταινία κλείνει με ένα εναέριο πλάνο της Ro να κλαίει πάνω από το πτώμα του φίλου της. Touching…

Μην βιάζεστε όμως να πείτε πω τι τέλος. Το πραγματικό τέλος έρχεται με έναν άνδρα να παρατηρεί σοκαρισμένος από το παράθυρο τη δολοφονία, όπως ακριβώς παρατηρούσε η Grace μικρή την ταφή του πατριού της Ro…

Αν και πολλές φορές το σενάριο μας σέρβιρε αρκετές υποψίες για το ποιος είναι ο δολοφόνος (πρώην της Ro, Hills, γυναίκα του Hills, Miles), η επιλογή της Ro ήταν αντικλιματική, αφού σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετούσε την πλοκή της ταινίας. Αν όμως προσέξουμε τις λεπτομέρειες, τότε κατανοούμε πως τα κίνητρα ταιριάζουν. Επιπλέον καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας υπάρχουν κάποια hints, τα οποία όμως δύσκολα παρατηρούνται.

Η Ro είναι μία στυγερή δολοφόνος που προσπάθησε να φορτώσει τη δολοφονία της φίλης της σε αθώους. Η επαγγελματική της αποτυχία με την υπόθεση του γερουσιαστή τη φόρτισε συναισθηματικά και την ώθησε στα άκρα, όταν η φίλη της έφερε τη νέα υπόθεση. Ήταν η τέλεια ευκαιρία για να την ξεφορτωθεί.

Όπως ανέφερα πρόκειται για μία όμορφη οπτικά ταινία, με πολλές τρύπες στην πλοκή και τους χαρακτήρες. Κάθε φορά που η Ro κάνει ένα έγκλημα, της δίνεται άφεση αμαρτιών, αφού όλοι οι άνδρες του περιβάλλοντός της είναι βίαιοι, σκάρτοι, ανώμαλοι, κτλ, κτλ. Όχι. Η Ro έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, καθώς εκείνη εισέβαλε σε ζωές άλλων ανθρώπων, εκείνη επιχείρησε να τους καταστρέψει και να τους αποδώσει τους φόνους που διέπραξε η ΙΔΙΑ. Ο τέλειος άγνωστος ήταν τελικά, το κατάλληλο θύμα, ο αποδιοπομπαίος τράγος που βρέθηκε φυλακισμένος για ένα έγκλημα που ποτέ δε διέπραξε…

Πρόκειται πράγματι για ένα techno thriller, το οποίο αποτυγχάνει παταγωδώς να μας συναρπάσει. Η καλή σκηνοθεσία σίγουρα δεν είναι από μόνη της λόγος για να δεις την ταινία αυτή, αφού υπάρχουν άλλα αριστουργήματα, τα οποία έχουν αποτυπώσει με άριστο τρόπο το αστικό-επιχειρησιακό τοπίο της Νέας Υόρκης. Επιπλέον σε πολλά σημεία η κοινή λογική εκτελείται εν ψυχρώ, υπάρχει ασυμβατότητα χαρακτήρων και δεν μπορεί να επέλθει ταύτιση, αφού η πρωταγωνίστρια γίνεται αντιπαθής από τα πρώτα λεπτά.

4/10

The post The Movie Corner: Perfect Stranger appeared first on anthem.gr.

Οι Ghost Season δημιουργήθηκαν το 2013 και σκοπός ήταν εξαρχής το original υλικό. Δεν υπήρχε κάποια επιθυμία για κάτι άλλο. Τα μονοπάτια που επιλέξαμε ήταν αυτά του Alternative Metal, δηλαδή καταβολές από Αμερική. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μπάντες όπως Three Days Grace, Shinedown, Stone Sour και άλλες.

Από το αρχικό line up παρών είναι ο Dorian Gates (μπάσο) που ουσιαστικά άρχισε το σχήμα και ο Nick Christolis (κιθάρα) που ήρθε λίγο μετά. Υπήρξε ο ερχομός του Hercules Zotos στα φωνητικά τον Σεπτέμβρη του 2015 και προσφάτως της Helen Nota στα τύμπανα και αυτό είναι το τελικό line up!

Όλοι αυτό περιμένουμε!!! Έχει πέσει πολύς κόπος στην συγκεκριμένη δουλειά και ανυπομονούμε. Ουσιαστικά η αρχή έγινε με το single “Break My Chains” τον Δεκέμβρη του 2015 και από τότε μέχρι και το καλοκαίρι του 2016 ήμασταν στο στούντιο και ηχογραφούσαμε.
Όταν λέω κόπος, εννοώ ότι το CD είναι δική μας δημιουργία στο κάθε τι του. Το εξώφυλλο είναι από τον Dorian και την όλη παραγωγή την έχει αναλάβει ο κιθαρίστας μας Nick. Αλλά αξίζει να σημειώσουμε ότι σε όλο το εγχείρημα έχει βοηθήσει και ο J Loren, τραγουδιστής των Αμερικάνων HURT που είναι μπαντάρα στο Alternative Metal. Πραγματικά είναι τιμή μας όταν ένας τέτοιος καλλιτέχνης δέχεται να δουλέψει μαζί μας!
10 κομμάτια λοιπόν και με μία διασκευή έκπληξη από Savage Garden!!! Το ποιο κομμάτι, θα το αφήσουμε για έκπληξη.

Οι επιρροές είναι καθαρά το Alternative Metal της Αμερικάνικης σχολής. Είπαμε και συγκροτήματα παραπάνω που θαυμάζουμε όχι μόνο μουσικά αλλά και για όλο το στήσιμο που έχουν σαν οντότητα. Ως προς την θεματολογία, οι στίχοι αναφέρονται στην αγάπη και αυτό γίνεται σε ποικίλες μορφές, είτε πρόκειται για μία γυναίκα, είτε για την ζωή, είτε ακόμη και για… αίμα!

Είναι χαρά μας να παίξουμε σε αυτό το φεστιβάλ στο Bums στα Εξάρχεια. Είναι μία όμορφη προσπάθεια του φίλου Phil Roussos από τους Simplefast που έχει καταφέρει να μαζέψει 21 μπάντες σε ένα τριήμερο event. Η Ελληνική σκηνή δεν είχε ποτέ κάτι αντιπροσωπευτικό για το Alternative Metal οπότε ευελπιστώ ότι το φεστιβάλ θα έχει και συνέχεια.
Από εμάς θα ακούσετε κομμάτια από το επερχόμενο άλμπουμ μας όπως και από το EP που είναι η πρώτη δουλειά των Ghost Season. Γενικά σκοπός είναι να περάσουμε όμορφο και έτσι θα γίνει.

Χμμμ… Μάλλον είναι το πρώτο live με το line up όπως είναι τώρα. Αυτό είχε γίνει πάλι στο Bums. Ο λόγος; Ίσως είναι η ηρεμία που έχουμε πως αυτό είναι! Αυτή είναι η μπάντα και όλοι μας είμαστε οικογένεια με τον καθέναν να ασχολείται σε αυτό που είναι καλύτερος. Οπότε όταν σκας στο stage με αυτή την «οικογένεια» νιώθεις μία πληρότητα που δεν είχες πριν.

Avenged Sevenfold!! Παιδικοί φίλοι, που φτιάξανε μία μπάντα, προχωρήσανε, κατακτήσανε τον κόσμο στο είδος τους και ακόμη διαπρέπουν παρόλο που έχασαν τον ντράμερ τους πριν λίγα χρόνια. Βασικά είναι παράδειγμα στο πως πρέπει να κινείται μία μπάντα. Γιατί το να είσαι παιδικός φίλος μπορεί να είναι ευχή και κατάρα. Στους Avenged Sevefold είναι ευχή.

Πονεμένη ιστορία. Γιατί ρωτάμε κάτι τέτοιο; Χαχαχαχαχα
Δεν υπάρχει underground σκηνή… Στην Ελλάδα έχει εντελώς διαφορετικό νόημα το underground. Underground για πολλούς είναι ότι δεν είναι mainstream αλλά αυτό είναι λάθος λογική ή ας πούμε χρυσώνουμε το χάπι όταν κάτι δεν είναι αρκετά καλό για παραπάνω.
Έτσι λοιπόν θα λέγαμε ότι δεν υπάρχει underground σκηνή. Υπάρχουν μπάντες, πολλές με αξιόλογο υλικό αλλά ούτε η μουσική παράδοση αυτής της χώρας ευνοεί, ούτε το κλίμα βοηθάει όταν ένας μουσικός είναι καταδικασμένος να πεινάει. Σε άλλες χώρες είσαι μουσικός και παίρνεις επίδομα από το κράτος, τι να λέμε…

Είναι φανταστικό αυτό που συμβαίνει. Γενικά το υλικό είναι εύηχο αλλά στα live βλέπεις ανθρώπους που δεν έχουν λόγο να σου μιλήσουν, δεν υπάρχει η ανάγκη να σε πλησιάσουν… Και όμως παίρνουν θάρρος, έρχονται και λένε μπράβο και ότι γουστάρανε!! Οπότε υπάρχει ανταπόκριση που μας δίνει χαρά για την συνέχεια!

Έχει πράγμα η φάση χαχαχαχαχα! Έχουμε αρκετά live μέχρι και τον Δεκέμβρη, μετά 27 Ιανουαρίου είναι η επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ μας και μαζί θα κυκλοφορήσει και το βίντεοκλιπ του κομματιού «Fade Away». Οπότε είμαι σε αυξημένη εγρήγορση.
Αν όλα πάνε καλά, σύντομα θα ανακοινωθεί και Ευρωπαϊκή περιοδεία.

Από κάθε social media! Σαν millennials και εμείς, είμαστε δικτυωμένοι:

Website – http://www.ghostseason.com

Facebook – https://facebook.com/GhostSeasonMusic

Twitter – https://twitter.com/GhostSeasonBand

Instagram – https://instagram.com/ghostseasonmusic

Youtube – https://youtube.com/GhostSeasonBand

Να είστε καλά ρε παιδιά και ακούστε Ghost Season!
Ευχαριστούμε πολύ.

The post Συνέντευξη “Ghost Season” appeared first on anthem.gr.