Πέρυσι το αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς ξεκίνησε με τα ελληνικά άλμπουμ, ωστόσο φέτος ήμουν εξαιρετικά ικανοποιημένος με την εγχώρια παραγωγή και ήθελα να παρουσιάσουμε περισσότερα άλμπουμ από κάθε άλλο ημερολογιακό έτος. Επίσης θεωρώ λάθος το να βγαίνουν τα αφιερώματα με τα καλύτερα στις αρχές του Δεκέμβρη, καθώς υπάρχουν πολύ καλές δουλειές που βγαίνουν και αυτόν τον μήνα.

Με στόχο λοιπόν να παρουσιάσουμε όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και να συμπεριλάβουμε δίσκους του Δεκεμβρίου, ξεκινάμε ένα ακόμα αφιέρωμα, το οποίο θα ολοκληρωθεί μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου και στόχος του είναι να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη του rock και του metal. Όπως πάντα, σας βάζω και το είδος μουσικής του συγκροτήματος και τα social media του, προκειμένου ό,τι σας αρέσει να το βρείτε, να το ακούσετε και να το ακολουθήσετε!

Khirki – Κυκεώνας

Είδος: Heavy Rock/Folk

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα άλμπουμ της χρονιάς, ο Κυκεώνας θα ήταν σίγουρα η επιλογή μου. Οι Khirki είναι ένα συγκρότημα που είδα φέτος δύο φορές live και η παρουσίαση του άλμπουμ ήταν το δικό μου highlight στη φετινή συναυλιακή σεζόν. Στο αφιέρωμα που έκανα για εκείνους, έγραψα αναλυτικά γιατί και η Κτηνωδία, αλλά και ο Κυκεώνας αποτελούν μεγάλα διαμάντια για τη σύγχρονη ελληνική rock σκηνή.

Σε ένα άλμπουμ που είναι ο ορισμός του All Killer No Filler, έχουμε τραγούδια-φόρο τιμής στη θάλασσα και την αρχαία ελληνική μυθολογία, αλλά κυρίως έναν κυκεώνα (pun intended) των διαφορετικών επιρροών που έχει η τριάδα από την Αθήνα και οι οποίες γίνονται πιο ορατές στο δεύτερο τους δίσκο. Από το κλασικό ατσάλινο heavy metal στο Your Majesty, τα post intro και outro στο Hekate, την οριακά black εισαγωγή του Heart of the Sea, την όλη Mastodonίλα των Συμπληγάδων που για μένα είναι το καλύτερο τραγούδι του 2024 και όλα αυτά με το συγκρότημα να ανεβαίνει επίπεδο και τεχνικά.

Τα riffs είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα και γρήγορα, το μπάσο αποτελεί τον οδηγό σε κάθε κομμάτι σχεδόν επιβάλλοντας τον ρυθμό, ενώ τα ντραμς έχουν ακόμα περισσότερους και πιο πολύπλοκους ρυθμούς, δείγμα των οποίων είχαμε δει και στην Κτηνωδία. Όλο αυτό το εξαιρετικό πακέτο ενισχύεται πάντα από τα folk στοιχεία από την παραδοσιακή ελληνική και βαλκανική μουσική, μετατρέποντας τον δίσκο σε must άκουσμα.

Σε κάνει να ανατριχιάζεις, σε κάνει να κοπανηθείς, σε κάνει να συγκινηθείς και σε παρασέρνει σε ένα όμορφο ταξίδι στις θάλασσες της αρχαιότητας μέσα από μερικά από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα τραγούδια της χρονιάς. Μπείτε άμεσα στον κόσμο των Khirki αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

Facebook, Instagram, Spotify

Movement of Static – Projections

Είδος: Post-Metal

Η επιστροφή των αγαπημένων μου Θεσσαλονικιών ήταν κάτι που είχα γράψει ότι ανέμενα στο πρώτο Unstable Show της φετινής χρονιάς. Παρακολουθώ και θαυμάζω κάθε βήμα τους και κυρίως τον τρόπο που καταφέρνουν και δένουν όλη τη δισκογραφία τους ως ένα ενιαίο κόνσεπτ. Το Projections είναι ο διάδοχος και ταυτόχρονα prequel του εξαιρετικού Naegleria και οι MoS πέτυχαν για ακόμα μία φορά το σκοπό τους.

Το άκουγα ξανά και ξανά, κράταγα σημειώσεις, έψαχνα τι διάολο είναι τα Fractals, τι μπορεί να ήθελαν να πουν με τον τάδε τίτλο τραγουδιού και να περάσω πολλή ώρα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το νόημά του φτάνοντας στη λύτρωση με το καταπληκτικό Archetypes. Μήνες μετά παραμένει το άλμπουμ που ξεχώρισα περισσότερο από το φετινό Post (και πιστέψτε με ακούω πάρα πολύ Post) και βυθίζομαι συνεχώς στις απίθανες μπασογραμμές του, τα ηλεκτρονικά περάσματα, τις σκληρές κιθάρες του και το πόσο όμορφα δένουν όλα αυτά μεταξύ τους. Ίσως ο πιο cinematic δίσκος της χρονιάς, ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα, τους πλανήτες, αλλά και την ίδια μας την ύπαρξη.

Facebook, Instagram, Spotify

Altar of the Stag – Visceral Offering

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Δεύτερη επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα και αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για τους φοβερούς Altar of the Stag. Αυτόν τον δίσκο μου τον έστειλαν στις αρχές της χρονιάς γνωρίζοντας ότι και στο περσινό αφιέρωμα κάλυψα αρκετά άλμπουμ που πάντρευαν το sludge με το post. Το πολύ όμορφο εξώφυλλο μου θύμισε Mastodon, αλλά με χρωματική παλέτα των πρώιμων Baroness και κάπως έτσι βυθίστηκα στη μουσική τους.

Το Visceral Offering είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής στο συγκεκριμένο είδος. Αργόσυρτα εισαγωγικά riffs, στακάτο παίξιμο από το rhythm section, post ξεσπάσματα, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια με πολλές μεταβάσεις και τραχιά φωνητικά που απογειώνουν τους μυστικιστικούς τους στίχους. Οι instrumental στιγμές τους όπως το Celestial Offering μας δείχνουν ότι οι Θεσσαλονικείς μπορούν να σε μαγέψουν ακόμα και σε πιο post-rock συνθέσεις και μέσα στα πενήντα ένα λεπτά μουσικής τους θα βρεις έναν εξαιρετικό συγκερασμό διαφορετικών επιρροών, ήχων και ειδών από το extreme metal και το progressive πέραν του γενικότερου sludginess. Φανταστικό και πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο.

Facebook, Instagram, Spotify

Suicidal Angels – Profane Prayer

Είδος: Thrash Metal

Οι Suicidal Angels αποτέλεσαν για φέτος το νούμερο ένα συγκρότημα που άκουσα περισσότερο στο Spotify και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι άκουσα όλη τους τη δισκογραφία με αφορμή το Profane Prayer. Κι αν το Years of Aggression έμοιαζε για μένα η κορυφή τους συνθετικά, το Profane Prayer έρχεται και το εκθρονίζει ως το καλύτερο άλμπουμ σε μία ούτως ή άλλως πολύ όμορφη πορεία.

Οι Suicidal δεν έχασαν ποτέ την επιθετικότητα και την ταχύτητα τους, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και με την προσθήκη του εξαιρετικά ταλαντούχου Gus Drax, αλλάζουν και αναμειγνύουν τα προαναφερθέντα στοιχεία τους με τις μελωδίες και τα εξαιρετικά σόλο του Λαρισαίου κιθαρίστα. Δεν γίνεται να μη χτυπηθείς με τα riffs του When The Lions Die, να μη γουστάρεις τη ζωή σου με τη συμμετοχή Σάκη Τόλη, Φώτη Μπερνάντο και Ευθύμη Καραδήμα στο υπέροχο Deathstalker, να μην απολαύσεις το The Return of the Reaper, αλλά κυρίως να μην προσθέσεις το συγκλονιστικό The Fire Paths of Fate σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της δισκογραφίας τους ή να το θεωρήσεις (όπως εγώ) το καλύτερο τους τραγούδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Commuter – Guilt Eraser

Είδος: Post-Punk

Οι Μινέρβα είναι ένα συγκρότημα για το οποίο έχω γράψει στο παρελθόν και χαίρομαι που βλέπω ότι μέλη τους συνεχίζουν να ξεδιπλώνουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες μέσω των Commuter. To περσινό τους EP ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, περίμενα ωστόσο τι μας επιφυλάσσουν για τον πρώτο full length δίσκο τους. Το Guilt Eraser είναι ένας θρίαμβος. Χωρίς υπερβολή και έχοντας εξερευνήσει αρκετά την ελληνική και ξένη post-punk σκηνή αυτή τη χρονιά, νιώθω πως κανένα άλμπουμ δε με κράτησε στο repeat όσο αυτό.

Σε πολλά σημεία του σε ταξιδεύουν στα 80s ξεδιπλώνοντας τις επιρροές τους από εκείνη τη δεκαετία σχεδόν σε κάθε σύνθεση, αλλά προσδίδουν μια δική τους ταυτότητα που ηχεί πολύ όμορφη. Αυτό που ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση ήταν το πως συνδύαζαν τη μελαγχολική μουσική και τις ατμοσφαιρικές μελωδίες με τα έντονα ξεσπάσματα και κορυφώσεις όπως στο αγαπημένο Honestly ή πόσο τέλεια αναπτύσσουν τις ιδέες τους μέσα στα τραγούδια είτε σε κάτω από δύο λεπτά όπως στο Bruising, είτε σε πάνω από οχτώ λεπτά όπως στο φανταστικό -οριακά post- Glasgow. Οι Commuter σίγουρα αποτελούν ένα από τα ονόματα που θα παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον σε κάθε τους βήμα.

Facebook, Instagram, Spotify

Oath – Death Lurks Everyhere

Είδος: Doom Metal

Μία καλοκαιρινή κυκλοφορία που ανακάλυψα μέσω του καθιερωμένου ξεψαχνίσματος στο φοβερό κανάλι 666MrDoom, οι Oath με κέρδισαν από τη στιγμή που είδα ότι παίζουν Doom και ότι το άλμπουμ διαρκεί συνολικά εικοσιπέντε λεπτά με μόλις τρία τραγούδια. Το Death lurks everywhere είναι ακριβώς πάντως αυτό που χρειάζεται ο ήχος του doom είδους εν έτει 2024.

Χαμηλοκουρδισμένα αργόσυρτα riffs, μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, fuzzy κιθάρες, έντονο μπάσο, διάχυτη Sabbathίλα, ροκ ξεσπάσματα και αργά σολάκια που βοηθούν το τραγούδι να δέσει. Τίκαρε όλα τα κουτάκια μου μουσικά και έδεσε εξαιρετικά με το φανταστικό εξώφυλλο του Δημήτρη Μπασδέκη. Ειλικρινά ανυπομονώ να ακούσω το επόμενο βήμα αυτού του συγκροτήματος και να χαθώ στους μουσικούς δρόμους που θα επιλέξουν.

Facebook, Instagram, Spotify

Kvadrat – The Horrible Dissonance of Oblivion

Είδος: Black Metal/Death Metal

Έρεβος. Σκοτάδι. Ανατριχίλα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω όσα άκουσα στο ντεμπούτο των Kvadrat. Ήταν ένα ντεμπούτο που οι οπαδοί του ακραίου ήχου περίμεναν με τεράστια ανυπομονησία και απ’ όσο φάνηκε είχαν απόλυτο δίκιο. Πρόκειται για ένα extreme metal αριστούργημα με αργές εισαγωγές, αλλά γρήγορα τεχνικά thrash/death riffs, καταιγιστικά blast beats και ελληνόφωνους στίχους τόσο απαισιόδοξους, μαύρους και πεσιμιστικούς που καταλήγουν να ακούγονται ποιητικοί.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ με το πως ο δημιουργός του καταφέρνει και παρασέρνει από το πρώτο δευτερόλεπτο σε αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα, πως συνδυάζει υπέροχα τα black στοιχεία με το death και με πολύ λίγη μελωδία επιτυγχάνει απόλυτα το να σε κάνει να ακούς ξανά και ξανά ένα άκουσμα που σε βυθίζει σε σκέψεις χάρη στους κοινωνικούς στίχους και την φανταστική τεχνική του. Μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, όχι μόνο για τον εγχώριο ακραίο ήχο, αλλά και γενικά.

Facebook, Instagram, Spotify

Till Silence Breaks – I’m Gonna Tell God Everything

Είδος: Metalcore

Δε θυμάμαι πόσο καιρό έχω να ακούσω έναν ελληνικό metalcore δίσκο και να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το σύνολο τραγουδιών δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα συγκροτήματα του εξωτερικού. Οι Till Silence Breaks από το εισαγωγικό Sundown με βύθισαν αμέσως στο γρήγορο και επιθετικό στυλ τους μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνουν τον πλήρη μουσικό τους καμβά στα υπόλοιπα τραγούδια του I’m Gonna Tell God Everything. Δεν είναι μια μπάντα που της αρέσει μόνο το γενικότερο core στυλ, αλλά αρέσκεται να προσθέτει μελωδία στον ήχο της και τα ρεφρέν τους είναι εξαιρετικά δουλεμένα και αρκούντως κολλητικά.

Τραγούδι με το τραγούδι, ο δίσκος ανεβαίνει στα μάτια σου χάρη και στα post-metal στοιχεία με τα οποία μπολιάζουν τον ήχο τους και τη γενικότερη γλυκόπικρη και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Οι φωνητικές γραμμές του Νίκου Ευαγγελάτου είναι τόσο μελωδικές και ταυτόχρονα επιθετικές που νιώθεις συνεχώς αυτή τη μίξη Architects με Sleep Token που θέλουν να πετύχουν και η οποία συνοψίζεται τέλεια στο τελικό Darkness of Blue. Μια από τις πιο άρτιες κυκλοφορίες της χρονιάς σε θέμα συνοχής και ουσίας.

Facebook, Instagram, Spotify

1000mods – Cheat Death

Είδος: Heavy Rock

Είμαι πολύ χαρούμενος όταν βλέπω ελληνικά συγκροτήματα όπως τους 1000mods να περιοδεύουν συνεχώς ανά τον κόσμο, αποτελώντας ένα από τα πιο δυνατά εξαγώγιμα μουσικά χαρτιά της Ελλάδας. Τους ακούω από εποχές Super Van Vacation και έζησα την συνεχή τους εξέλιξη επικροτώντας την πορεία και την αλλαγή τους. Το Youth of Dissent αποτέλεσε την πιο πειραματική στιγμή τους και προσωπικά την κατατάσσω στην κορυφαία της μέχρι τώρα πορείας τους.

To Cheat Death αποτελεί ένα ακόμα βήμα σε διαφορετική κατεύθυνση. Λιγότερο επηρεασμένο από grunge και τον alternative ήχο των 90s, με μεγαλύτερα τραγούδια και πιο fuzzy κιθάρες, κινείται περισσότερο προς στην πλευρά του heavy rock, αν και γλυκοκοιτάζει ακόμα και το metal σε κάποια σημεία. Ίσως το πιο Sabbathικό τους πόνημα και αυτό που μου πήρε περισσότερες ακροάσεις για να κατανοήσω το ποιο ήταν το όραμά τους. Δεν σταματάνε να μας εκπλήσσουν πάντως με το πόσο διαφορετικοί και κυρίως καλλιτεχνικά ελεύθεροι ακούγονται με κάθε νέο δίσκο και αυτό μόνο όμορφο μπορεί να είναι.

Facebook, Instagram, Spotify

Psyanide – Vertigo

Είδος: Melodic Death Metal

Τι θα γινόταν αν οι ριφάρες των Lamb of God και τα επιθετικά φωνητικά τους προσαρμοζόντουσαν σε melodic death συνθετικές φόρμες; Την απάντηση έρχονται να μας δώσουν οι Psyanide με ένα άλμπουμ που δεν είναι απλά καλό, αλλά μαγικό. Είναι ένα άκουσμα, στο οποίο επέστρεφα συνεχώς μέσα στη χρονιά (μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο) και κάθε φορά μου ακουγόταν πολύ φρέσκο και οδηγούσε στο να ανακαλύψω πτυχές του που δεν έχω ξανακούσει.

Και στον προκάτοχο του, το I Delcare War ήταν εξαιρετικοί οι Θεσσαλονικείς, αλλά εδώ καταφέρνουν και ανεβαίνουν  αισθητά επίπεδο. Η παραγωγή είναι άψογη, τα riffs είναι τρομακτικά ενδιαφέροντα καθοδηγώντας τέλεια τις συνθέσεις, το rhythm section είναι στιβαρό ενώ τα φωνητικά δεν έχουν απολύτως τίποτα να ζηλέψουν από συγκροτήματα του εξωτερικού παντρεύοντας τέλεια το groove με το μελωδικό death. Το κυριότερο όμως είναι το πόσο εμπνευσμένο και γεμάτο ιδέες ακούγεται το Vertigo. Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό λοιπόν ήταν και το πρώτο μέρος του αφιερώματος μας στα καλύτερα άλμπουμ από Έλληνες καλλιτέχνες για το 2024! Τα λέμε σε περίπου δύο εβδομάδες με τα δύο επόμενα μέρη!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Σχόλιο αρχισυντάκτη: Το anthem.gr θα είναι και για μία ακόμη σεζόν χορηγός επικοινωνίας στα αγαπημένα μας Reflections. Την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε τα 80 χρόνια του Batman και φυσικά τα μέλη του webzine θα δώσουμε το παρόν. Εδώ θα βρείτε όλες τις πληροφορίες για το event!

Σε αυτό το δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος σε μερικές από τις καλύτερες πιο underground ιστορίες του Batman θα ασχοληθούμε με ιστορίες που αποτυπώνουν με ιδιαίτερο τρόπο τη σχέση του Batman με τη bat family, τους αντιήρωες, τη Gotham city, τη νέμεση του τον Joker και φυσικά τη σχέση του με όλους εμάς…

Διαβάστε το πρώτο μέρος πατώντας εδώ!

Για όσους διαβάζουν πρώτη φορά τη στήλη Azrael υπενθυμίζουμε ότι οι ιστορίες που παρουσιάζονται εδώ δεν κρίνονται ως καλές -κακές ή καλύτερες-χειρότερες από άλλες. Η φιλοσοφία της στήλης δίνει προτεραιότητα στο να καταγράφει στο χαρτί το συναίσθημα που μας αφήνουν οι ιστορίες και τα τραγούδια και όσα θέλουμε να ζήσουμε μετά…

Turning Points

Έχει γυρίσματα η ζωή …και η φιλία επίσης .

Το 2000 αμέσως μετά την ολοκλήρωση του αξέχαστου No Man’s Land κυκλοφορεί μίνι σειρά πέντε τευχών Turning points, η οποία είχε φόντο τις πέντε σημαντικότερες μέχρι τότε στιγμές στην ιστορία του Batman. Εξιστορεί το χτίσιμο και τις δοκιμασίες από τις οποίες πέρασε στο χρόνο η φιλία του Σκοτεινού Ιππότη και του επιθεωρητή Τζιμ Γκόρντον, μια από τις πιο παράξενες και ιστορικές στα κόμικς.

Η πρώτη ιστορία τοποθετείται μετά το Year One και την εγκατάλειψη του Γκόρντον από την οικογένεια του, με κάποια καρέ που μας δείχνουν ότι οι δύο χαρακτήρες αρχίζουν να ανακαλύπτουν οριστικά πλέον ότι ταιριάζουν πολύ περισσότερο από όσο νομιζαν. Η δεύτερη μας δείχνει έναν Μπρους Γουέιν να αναζητεί στη μοναξιά του τη δική του οικογένεια που άρχισε να χτίζεται με τον Ντικ Γκρεισον,τον πρώτο Ρόμπιν. Η τρίτη τη διαπίστωση του πόσο ανάγκη έχουν οι δύο ήρωες μας ο ένας τον άλλο, στον απόηχο της διπλής τραγωδίας, την παράλυση της Μπάρμπαρα Γκόρντον στο The Killing Joke και το θάνατο του Jason Todd στο A Death In the family, γεγονότα που βύθισαν αμφότερους στην εσωστρέφεια ξανά.

Επειδή όλα τα μακροχρόνια θέματα -ποσο μάλλον οι βαθιά ανθρώπινες σχέσεις – έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, στην πέμπτη ιστορία μετά το Knightfall και την παράλυση του Batman, ο James Gordon παρατηρώντας τον απόλυτα βίαιο Batman που σκοτώνει εγκληματίες δίχως να γνωρίζει ότι πίσω από τη μάσκα είναι πλέον ο Azrael, βλέπει την χρόνια εμπιστοσύνη του στο Μπρους Γουέιν να κλονίζεται!

Στον επίλογο ,μετά το No Man’s Land και το φόνο της δεύτερης συζύγου του Επιθεωρητή από το Joker, η μοίρα επιφυλάσσει ένα ευχάριστο παιχνίδι στους δύο αγαπημένους φίλους, οι οποίοι τελικά θα μάθουν ότι ακόμα και στην πιο θλιβερή τραγωδία από τις πολλές που χάραξαν το δρόμο τους: στο βάθος του δρόμου πάντα θα τους περιμένει κάτι πολύ βαθύτερο πέρα από τον κύκλο του αίματος που τους στιγμάτισε μέσα στη ροή του χρόνου.

Για τους οπαδούς της ακατάπαυστης δράσης δεν είναι η καλύτερη ιστορία… Είναι όμως η καλύτερη κοινωνική νυχτεριδοιστορία της προηγούμενης δεκαετίας(!), με τους δημιουργούς της να έχουν το θάρρος να “παίξουν ” με ιστορικά και αξεπέραστα κόμικς για να αφήσουν τη δική τους οπτική γωνία στα πράγματα. Επίσης πέρα από τη νοσταλγία που μας κερνάει με σχεδιαστές όπως ο Dick Giordano μας προσφέρει επίσης και νέες εναλλακτικές σκιτσογραφικές αποδόσεις του Batman με άλλους, όπως ο αρκετά νέος στο χώρο τότε Paul Pope (πλέξαμε το εγκώμιο του στο πρώτο μέρος του άρθρου).

Η ιστορία θα μπορούσε να αφιερωθεί σε όλους εμάς που θεωρούμε φανταστικούς φίλους εκείνους που ούτε βλέπουμε κάθε μέρα λόγω των δυσκολιών της ρουτίνας και ούτε και εκείνους που κάνουν τα “φοβερά ” πάρτι που άλλοι δεν μπαίνουν στον κόπο να φανταστούν καν.

Δείτε επίσης :
Legends of the dark knight #125
Ο Bruce επιστρέφει στη Gotham σαν ραγισμένο είδωλο μετά τα γεγονότα του No Man’s Land και λίγο πριν την τελική αναμέτρηση για την ψυχή της πόλης αποφασίζει να βγάλει τη μάσκα του μπροστά στο Jim. Τεύχος ορόσημο για τη φιλία των δύο καθώς μπήκε οριστικά η η ταφόπλακα στην χρόνια αμφισβήτηση του επιθεωρητή στο πρόσωπο του Batman.

Secrets

Sam Keith

Τον τρόπο γραφής και σχεδίου του Sam Kieth τον μίσησαν πολύ αλλά τον αγάπησαν πολλοί περισσότεροι. Τα σουρεάλ σκίτσα με την ανατομία του ανθρώπινου σώματος (πόσο μάλλον του κεφαλιού) να παίρνει νέες διαστάσεις ή την αγαπάς ή την απορρίπτεις. Σχέδια μεταξύ καρτούν και των χειρότερων εφιαλτών μας, ιδανικά για ιστορίες που εξερευνούν τις πιο σκοτεινές πτυχές του μυαλού μας.

Μιλάμε για τον συνδημιουργό του Sandman άλλωστε,ο δημιουργός αυτός δεν είναι τυχαία ύπαρξη στο χώρο της 9ης τέχνης. Στην ιστορία Secrets μας αποδίδει μια… παραπληγική (με την καλή έννοια) εκδοχή του Arkham Asylum και του Killing Joke με ατόφια συστατικά μιας πολύ καλής μαύρης κωμωδίας σε μια ψυχολογική αναμέτρηση των αιωνίων αντιπάλων, Batman και Joker.

Ο δεύτερος παγιδεύει τον πρώτο στήνοντας μια καλοσχεδιασμένη παγίδα μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το παιχνίδι αρχίζει με αρκετό σασπένς αφού τεύχος με τεύχος η πλάστιγγα γέρνει πότε στο τερέν του ενός και πότε στου αλλού. Μυστικά από το παρελθόν που κρατάει με νύχια και με δόντια ο Μπρους Γουέιν, ένας παιδικός του φίλος και η ψυχίατρος που ο Joker εκμεταλευέται (αυτή τη φορά δεν είναι η Harley). Οι διάλογοι στο σκοτάδι στις τελευταίες σελίδες κάθε κεφαλαίου της ιστορίας είναι απίστευτοι και κάνουν τον αναγνώστη να ταλαιπωρεί το μυαλό του για αρκετή ώρα για το ποιος είναι σωστός και ποιος λάθος. Η αποκάλυψη του ενόχου μυστικού από την παιδική ηλικία του Bruce στο τελευταίο μέρος του Secrets σίγουρα μας φανερώνει ότι κάθε άλλο παρά ίδιοι είναι.

Το secrets βασίστηκε σε πεπατημένες και σε έναν ασφαλή δρόμο αλλά δεν παύει να είναι σχεδιαστικά άψογο και ένα εξαιρετικό ιντερλούδιο στα δύο all time classic έπη που προαναφέραμε. Φυσικά, αξίζει να υπάρχει δίπλα τους στη βιβλιοθήκη μας σαν μια δεύτερη, πιο ψύχραιμη ματιά στο ποιος από τους δύο τελικά είναι ο σωστός και ποιος όχι.

Δείτε επίσης :Για τους comics enthusiasts :
Scratch , η υπόθεση ενός νεαρού λυκανθρώπου που ερευνά ο Batman .
The batman who laughs
Το πρώτο σε πωλήσεις κόμικ στον κόσμο που ολοκληρώθηκε πριν μόλις λίγες ημέρες . Η επιστημονική φαντασία είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι των νυχτεριδοιστοριων αλλά στο έβδομο και τελευταίο τεύχος γίνεται μια μοναδική σκιαγράφηση του μεγαλύτερου εφιάλτη όλων αν αυτός πάρει σάρκα και οστά : το σενάριο να έχουν δίκαιο και οι δύο μας χαρακτήρες σε όσα στηρίζουν τη φιλοσοφία και τη δράση τους .

Anarky In Gotham City

Detective Comics #608-609/1989
Alan Grant- Norm Breyfogle

Στο τεύχος 608 του Detective comics αρχίζει η σχέση συμφωνίας και ασυμφωνίας με τον Anarky, έναν αντιήρωα που είναι αγαπητός γιατί οι ιστορίες που πρωταγωνίστησε από τότε μέχρι σήμερα (πρόσφατα στα Batman -The wedding preludes) είναι λίγες και καλές, χωρίς να έχει κακοποιηθεί με ιστορίες που…έπρεπε απλά να κυκλοφορήσουν.

Η μάχη μεταξύ του καλού και του κακού που ενσαρκώνεται σε αέναη επανάληψη στα πρόσωπα των Batman και Joker εδώ παρουσιάζει ως παύση, αλλά η μάχη για το τι είναι σωστό και τι λάθος συνεχίζεται αδιάκοπα.

Που αρχίζει η αναρχία του Anarky και που τελειώνει δίνοντας τη σκυτάλη στο βανδαλισμό και την ανυπακοή; Που αρχίζει η δημοκρατία του Batman και που φλερτάρει με τα όρια του φασισμού; Ο δεύτερος παρακολουθεί τις μεθόδους και τα κίνητρα του πρώτου και σύντομα συλλαμβάνει τον εαυτό του να ασπάζεται τις προθέσεις και τα κίνητρα του Anarky, ωστόσο τον καταδιώκει με τις ενοχές να καταδιώκουν τον ίδιο ταυτόχρονα.

Εξαιρετική, απλή ιστορία από τους θρύλους Grant και τον συγχωρεμένο από πέρυσι Breyfogle να στηρίζονται σε αρχέτυπα και σύμβολα όπως έκαναν συχνά τότε. Οι φράσεις από τη φιλοσοφία του Lao TSE, μαγική γαρνιτούρα, ενώ στην τελευταία σελίδα ο συνειρμός του Batman με τον αγαπημένο μας misfit του bat family όλων των εποχών, του Jason Todd ο οποίος τότε μόλις είχε πεθάνει στα κόμικς από τα χέρια του Joker σπάει τις καρδιές των αναγνωστών.

Συλλογή : Batman/ Anarky
Δείτε επίσης :
Anarky the complete collection και οπωσδήποτε
Batman Adventures #31
Ο Anarky με την πολιτική του υπόσταση φυσικά ήταν πολύ “ενήλικος ” χαρακτήρας για το Batman animated series και ενώ δεν εμφανίστηκε ποτέ σε αυτό είναι χαρακτηριστικό ότι εμφανίστηκε σε τεύχος της μινιαιας σειράς ,εκεί όπου είναι σειρά του Robin να συγκρουστεί με τον εαυτό του και το κατά πόσο ειναι άδικο ή όχι να καταδικαστεί μια φιγούρα όπως ο Anarky .

The Scene Of The Crime

Ed Brubaker-Scott McDaniel
Batman #600 /2002

Μοναδικό ήταν το επετειακό τεύχος της σειράς εκείνο τον Απρίλιο.

Ο Bruce Wayne κατηγορείται για το φόνο της κοπέλας του, Vesper, και όντας φυλακισμένος δραπετεύει με τη βοήθεια του Alfred. Κατά την επιστροφή του στο Μέγαρο Wayne, αναπολεί αγέραστες και δύσκολες στιγμές με τα μέλη της οικογένειας που εκείνος διάλεξε. Συμβολικά cameos από εντάσεις με τον Jason Todd, τον Alfred και φυσικά το Dick Grayson. Ο τελευταίος μαζί με το στενό κύκλο του τότε bat family (Tim drake, Cassandra Cain, Barbara Gordon ) τον στριμώχνουν μεταφορικά στη σπηλιά και του ζητούν την αλήθεια για την οποία δεν αποσπούν κανένα σχόλιο.

Η συνέχεια είναι συγκλονιστική αφού ο Dick του επιτίθεται λεκτικά, η μια κόντρα ακολουθεί την άλλη και πατέρας με γιο (αυτό ήταν πάντα, πέρα απ’τις δοξασίες ότι οι δύο τους ουσιαστικά είναι ζευγάρι και τα άλλα παλαβά περί παιδοφιλίας) πιάνονται στα χέρια σε μια κατάσταση… Κράμερ εναντίον Κράμερ!

Αγάπη και μίσος, εμπιστοσύνη και καχυποψία φλερτάρουν στα έγκατα της batcave σε μια ιστορία εικοσιδύο σελίδων που όλοι όσοι την έχουν διαβάσει θα τη θυμούνται, άλλοι για τη μάχη σώμα με σώμα των Batman και Nightwing στον αέρα και στο έδαφος (ο Macdaniel είναι καλός όσο λίγοι σε αυτά, δείτε 90s Daredevil και 00ς Nightwing) και άλλοι για τη σκιαγράφηση των παράξενων, αλλά αληθινών σχέσεων και δεσμών της νυχτεριδοοικογένειας, σε μια στιγμή σκοτεινής γαλήνης για τον Batman που στα όρια της τρέλας αποφασίζει ότι χωρίς τον Bruce Wayne νιώθει πραγματικά ελεύθερος, την ίδια ώρα που το πρώτο του υιοθετημένο παιδί δείχνει να βιώνει την παράνοια του Bruce πιο έντονα από όλους.

Απλό σενάριο γεμάτο συμβολισμούς ,όπως η ιστορία CLIMAX που εξετάσαμε στο προηγούμενο μέρος του άρθρου.

Συλλογή : Batman Fugitive
Δείτε επίσης :
Όλες τις δουλειές Chuck Dixon μαζί με Scott McDaniel στην πρώτη σειρά του Nightwing και ειδικά την ιστορία Nightwing Year One.
Dark night- a true Batman story

Vertigo Original Graphic Novel

Paul Dini- Eduardo Risso
2016

Το 2016 μια είδηση για μια επερχόμενη κυκλοφορία υπό τη λατρεμένη θυγατρική εταιρεία Vertigo με το batman στο εξώφυλλο και στον τίτλο μας αφήνει άφωνους. Όλοι προετοιμαζόμαστε για την πιο ιδιαίτερη κυκλοφορία της χρονιάς και έτσι ακριβώς ήταν (γνώμη μας πάντα).

Ο Paul Dini, δημιουργός ο οποίος έγινε διάσημος από την τεράστια επιτυχία του Batman animated series στα 90ς, εδώ εκθέτει τον εαυτό του περισσότερο από ποτέ, εξιστορώντας μας το high lifestyle που ακολούθησε ως διασημότητα και το πόση έπαρση τον χαρακτήριζε τότε. Στην πορεία βλέπουμε το πώς χαμήλωσε το κεφάλι του ξανά, έπειτα από την επίθεση δύο ληστών που τον άφησε σχεδόν νεκρό.

Και κάπου εκεί ο αγαπημένος του φανταστικός φίλος, ο Σκοτεινός Ιππότης, τον ακολουθεί παντού και σε πρώτο στάδιο τον γεμίζει με ενοχές που δεν είναι τέλειος όπως ο Νυχτερίδας και αναγκάζεται να αγοράσει όπλο από την ανασφάλεια, για να ανακαλύψει εν τέλει ότι μπορεί στη ζωή να έχει το θάρρος, το κουράγιο και το πείσμα του αγαπημένου του ήρωα, χωρίς να είναι αψεγάδιαστος και χωρίς να διακρίνει μόνο το άσπρο και το μαύρο σε όσα ζει και σε όσα βλέπει γύρω του.

Για κάποιους η ιστορία πέρασε στα ψιλά γράμματα ως μια φλύαρη δραματοποίηση του συγγραφέα από ένα περιστατικό ρουτίνας για όλους στις ΗΠΑ. Για εμάς είναι το ιδανικό φιλί σύζευξης φιλοσοφίας DC comics και Vertigo και ωδή στη σχέση όλων εμάς των βαμμένων geeks με το Batman από την παιδική ηλικία που αρχίσαμε να τον διαβάζουμε, την ανούσια σύγκριση του μαζί μας και την ωρίμανση μας μέσα στο χρόνο αναζητώντας τις πιο ενήλικες ιστορίες του και τη διαχωριστική γραμμή που χαράξαμε αναπόφευκτα από τη λογική στην υπερβολή.

Δείτε επίσης :
Για τους φίλους του Risso :
Batman broken city,μια πολύ καλή crime noir ιστορία από το δημιουργικό δίδυμο του 100 bullets που χρόνια αδικήθηκε καθώς κυκλοφόρησε στον μηνιαίο τίτλο Batman αμέσως αφού ολοκληρώθηκε το superhit storyline Hush ,με τη φασαρια να μην έχει καταλαγιάσει ακόμα και το Broken city να περνάει σε δεύτερη μοίρα .

An innocent guy
Μεγάλη-μικρή ιστορία δια χειρός Brian Bolland,
Συλλογή : Batman Black & White , The Killing Joke deluxe edition(έγχρωμη απόδοση).

Bonus ιστορία Gotham Radio

Jim Krueger-Phil Hester
Mother panic #1-12 /2016-2017

***Καλύτερα να διαβαστεί μετά από όλες τις άλλες ιστορίες που αναφέρθηκαν παραπάνω ***

Στο μηνιαίο περιοδικό κόμικς Mother Panic από το imprint της DC, Young Animal, μια αξιοπρεπής προσπάθεια γεφυρώματος του χάσματος μεταξύ DC και Vertigo στη σύγχρονη κόμικς εποχή με την υπογραφή του Gerard Way, υπάρχει η tie in ιστορία Gotham Radio, η οποία αποτελούσε ένα ολιγοσέλιδο δωράκι έκπληξη στο τέλος της κύριας mother panic ιστορίας σε κάθε τεύχος.

Η σχέση του Batman με την πόλη του, τη Gotham, μια μητρόπολη που ζει και κοιμάται νιώθοντας πάντα την ανάσα του καυτή στο σβέρκο της και τους ψιθύρους στο αυτί της όπως και εκείνος το ίδιος το δικό του. Μια ραδιοφωνική εκπομπή, η επιρροή των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης και των social media, η θανατηφόρα τους πλευρά στα λάθος χέρια, οι συνέπειες των πράξεων του Batman σε αθώους και σε ενόχους, ένας Batman ο οποίος πάντα θα έχει το… ανάθεμα να καραδοκεί για αυτόν σε κάθε γωνιά, είτε στις σωστές πράξεις του είτε στις λανθασμένες , ένα σύμπλεγμα που ενώνει όλους τους Γκοθαμίτες, οι υπέρμαχοι του Batman που ρίχνουν φως στο σκοτάδι ανεξειχνίαστων υποθέσεων, ένας διεφθαρμένος ραδιοφωνικός παραγωγός που μάχεται λυσσασμένα για την πάταξη του Γουέιν ,ο Alfred Pennyworth, η δημοσιογράφος που στηρίζει το Batman, η Mother panic, όλοι.

Υ.Γ. διαβάστε το πριν κοιμηθείτε,ίσως χαμογελάσετε ξαπλωμένοι ,έχοντας στο νου σας πόσο ελκυστική ειναι τελικά αυτή η άγρια ομορφιά της μητρόπολης στην οποία εσείς ζείτε και ποσες φορές αλλάξατε γνώμη για το κατά πόσο είναι όλα όπως δείχνουν ή το ακριβώς αντίθετο .

..οι πιο πιτσιρικάδες που ζείτε στην επαρχία ονειρευτείτε τη ζωή σας μεθαύριο σε μεγαλύτερα μέρη.
Έχουμε πολλά να δούμε και να μάθουμε ακόμα για τα 80 χρόνια ύπαρξης του Batman. Τα υπόλοιπα θα μας τα πουν εκείνοι που τα γνωρίζουν καλύτερα σε λίγες μέρες στο Death Disco… καλό Φθινόπωρο.

The post Azrael Overtones #16: Batman! Οι άλλες νυχτερίδες… (Μέρος 2ο) appeared first on anthem.gr.

Θα ξεκινήσω από εκεί που είχαμε μείνει ουσιαστικά την τελευταία φορά,στους Cure και τη φιλοσοφία της Vertigo και τον τρόπο με τον οποίο έγινε η σύζευξη των δυο στο βιβλίο ‘οι κήποι των κρεμασμένων’.

Η φιλοσοφία της Vertigo και η ψυχολογική πίεση του να έχεις να διαλέξεις το λιγότερο λάθος και να το ντύσεις με μια περιβολή και μια ταμπέλα που να αναγράφουν πάνω τους *σωστό* δεσπόζουν στο θυμικό και το νευρικό μου σύστημα εδώ και περισσότερο από ένα μήνα. Η υπερβολή της κούρασης βαραίνουν ακόμα περισσότερο τις σκέψεις μου, ενώ η μέρα δείχνει να περνάει όλο και πιο γρήγορα εδώ και εβδομάδες.

Είναι αυτές οι περίοδοι που όταν ολοκληρώνονται λες ότι κάπου τα είχες μεγαλοποιήσει τα πράγματα μέσα στο κεφάλι σου αλλά γυρίζοντας στο παρόν λες μέσα σου ‘είμαι με την πλάτη στον τοίχο’.

Επιστρέφοντας στο σπίτι πληροφορήθηκα το θάνατο του τραγουδιστή των Prodigy. Αυτοκτονία. Γρήγορο τέλος. Η τελευταία πράξη της ζωής γίνεται μια από τις πρώτες. Κοιτάζω τη φωτογραφία του στο ίντερνετ και η ευχάριστα γραφική γκριμάτσα με τα σκουλαρίκια και τα σχηματισμένα κέρατα ξαφνικά για πρώτη φορά βαραίνει και εκείνη στην όψη της και εκπέμπει μια μελαγχολία. Τα ηλεκτρονικά μνημόσυνα δίνουν και παίρνουν ενώ οι απόψεις για την αυτοχειρία είναι ακόμα περισσότερες.

Πόσο εύκολο να κρίνεις κάτι που δε γνωρίζεις.

Πόσο τρομακτικό να σκέφτεσαι ότι όλα αυτά είναι κοντά και για σένα και για όλους. Δε χρειάζεται να είσαι σούπερσταρ ούτε να ζεις με ρίσκο. Μια άχαρη ημέρα στη δουλειά, ένα συναίσθημα που μπορώ να βαφτίσω ως παράξενο, όπως οτιδήποτε δεν είναι ούτε πολύ όμορφο μα συνάμα ούτε και πολύ άσχημο και μια κακή είδηση.

Αποφασίζω ότι θέλω να κρατήσω αυτό το κλίμα στη βόλτα που θα κάνω μέσα στο κεφάλι μου το συγκεκριμένο απόγευμα. Θέλω να διαβάσω κάτι δυσοίωνο αντί να δω κάποια κωμωδία για να ξεχαστώ,μέχρι να στραγγίξει το συναίσθημα αυτό. Είχα αγοράσει από ένα φίλο πρόσφατα τα 100 bullets λοιπόν. Εδώ είμαστε.

Ένας μυστηριώδης γέρος, ο agent Graves σου δίνει μια βαλίτσα με ένα πιστόλι και εκατό σφαίρες που ποτέ δε θα ταυτοποιηθούν και για γαρνιτούρα σου σερβίρει αποδείξεις μέσα από φωτογραφίες και άλλα ντοκουμέντα που σου δείχνουν ποιος ευθύνεται για την κάτω βόλτα που πήρε η ζωή σου. Το αν θα τον σκοτώσεις είναι δική σου επιλογή.

Φιγούρες μίζερες, τυχοδιώκτες, μαφιόζοι, ματσό, κομπιναδόροι, πράκτορες, ακόμα και πιο αξιόλογοι άνθρωποι, που εξαφανίστηκε όμως η προσωπικότητα τους κάπου στη διαδρομή μέσα από μια σειρά κακών συγκυριών και ατυχίας.

Αυτό κι αν είναι πάντοτε απέναντι μας να στέκεται να μας κοιτάζει σε κάθε πεζοδρόμιο. Σε αυτή τη στήλη δε θα σας πω ποτέ αν ένα βιβλίο είναι ‘καλό’ ή ‘κακό’ .Θα σας λέω πάντοτε τι βιώνω πριν και μετά από αυτό, σε ποιες μουσικές με παραπέμπει και τι θέλω να ζω μόλις το κλείνω και επανέρχομαι στον αληθινό κόσμο.

Το απολαμβάνω κι ας γνωρίζω από τις πρώτες σελίδες ότι το τέλος είναι μοιραία μη αίσιο. Νομίζω το λογικό είναι να μη ζήσει κανένας τους. Μου θυμίζει τις ταινίες του καλύτερου Έλληνα σκηνοθέτη, του Νίκου Νικολαίδη, που σου έδειχνε την προβλήτα στην οποία θα φτάσεις πριν βουτήξεις και πνιγείς, έχοντας φτάσει στο αδιέξοδο της οδού που γράφει ΠΑΡΑΚΜΗ.

Όλοι στρατολογούνται,κάποιοι το γνωρίζουν και κάποιοι όχι και κάποιοι ενώ το έχουν αντιληφθεί δε γνωρίζουν σε ποιο στρατόπεδο είναι και αν θα παραμείνουν σε αυτό μέχρι το τέλος. Όσο περνάνε οι σελίδες και οι τόμοι γίνονται περισσότερο ζώα και λιγότερο άνθρωποι ακόμα και οι πιο συναισθηματικοί της υπόθεσης. Αναρωτιέμαι αν ορισμένοι θυμούνται από που ξεκίνησαν όλα.

Κάποια στιγμή αφηρημένος σκέφτομαι τι συμβαίνει άραγε αν ποτέ διασταυρωθείς με κάποιον που κουβαλάει ένα όπλο είτε γιατί είσαι στόχος του είτε γιατί βρέθηκες εκεί που δεν έπρεπε. Ποιές είναι οι πιθανότητες να περάσεις αλώβητος από κάποιον που δε σκέφτεται δυο και τρεις φορές κάποια πράγματα όπως εσύ και μπορεί να τραβήξει τη σκανδάλη χωρίς αναστολές; Το ένστικτο σου και όσα έμαθες από κάποιο σύστημα αυτοάμυνας θα είναι σε μεγάλο ποσοστό σε νάρκωση. Όσα αξίζουν ίσως δε τα ξαναδείς.

Το δωμάτιο αρχίζει και με τοποθετεί σε κατάσταση μονοτονίας και έτσι αποφασίζω να πάω μια βόλτα. Στη μαύρη μου τσάντα από δερματίνη βάζω πάντα ένα βιβλίο ή ένα κόμικ όταν φεύγω και σήμερα είναι ένα από τα 13 βιβλία 100 bullets. Παρκάρω κάπου στο αγαπημένο μου Θησείο, εκεί στην πίσω μεριά προς Πετράλωνα, το ναό της γαλήνης στην Αττική. Ήταν μια δύσκολη μέρα στη δουλειά και καθώς σκέφτομαι εμένα ποια όπλα είναι πιθανόν να με σημαδέψουν και τι πιθανότητες έχω απέναντι τους εισέρχομαι στο μεταίχμιο μεταξύ ύπνου και ξύπνιου και το στόμιο ενός πιστολιού μου παγώνει το μέτωπο. Ο κάτοχός του αλλάζει μερικές φορές πρόσωπο μέχρι να πάρει το δικό μου αλλά εκεί πλέον δεν τρομάζω. Εμένα με πυροβολώ διαρκώς. Μέχρι εκεί όμως τρόμαξα γιατί κανένας γκάνγκστερ δεν κρατούσε το όπλο, ούτε κανένας απατεωνάκος, ούτε κάτι κοντά σε αυτό. Το όπλο το κρατούσαν όσοι είχαν καιρό να δω και όσοι βασανίζονται κρυφά λόγω της δική μου γκρι περιόδου που ψάχνει το λιγότερο λάθος για σωστό της.

Δε σας λέω κάτι που δεν έχετε ξανακούσει σήμερα, ούτε κάνω αναδρομή σε έναν σωρό από διαφορετικά πράγματα όπως στο προηγούμενο άρθρο, όμως εγώ θέλω να μοιραστώ μαζί σας πως ανακάλυψα ότι το πιστόλι που συχνά κάποιος κρατάει στις λίγες ιστορίες που έχω μέχρι στιγμής γράψει και εκδόσει, τελικά δεν ήταν ποτέ κυριολεκτικό. Πάντα είναι οι δικοί μου άνθρωποι που πολλές φορές απογοητεύω ή ανησυχώ μήπως απογοητεύσω.

Το crime noir εικονογραφημένο μυθιστόρημα αποτελεί δημιούργημα των Brian Azzarello και Eduardo Risso και κυκλοφόρησε σε μηνιαία βάση από τις εκδόσεις DC Comics/Vertigo από το 2000 μέχρι το 2009. Δεν γνωρίζω αν ήταν δικαίως στο περιβόητο άρθρο του 2018 με τα πιο εκατό υπερεκτιμημένα κόμικς και δε θα ασχοληθώ με αυτό τώρα. Θέλω απλά να σας ρωτήσω: σάς ποιός σας σημαδεύει με ένα όπλο όταν κλείνετε ανήσυχοι τα μάτια σας; Μπορείτε να τα ανοίξετε τα και να τον κοιτάξετε καθαρά στα δικά του; Αν είναι ο δικός σας άνθρωπος θα βρείτε το σθένος να φιλήσετε την παγωμένη κάννη του σίδερου που κρατάει; Θα σας κρυώσει τα χείλη και τον εγωισμό αλλά μπορεί να αξίζει τον κόπο.

Περπατώ λίγο πιο αισιόδοξος από ότι ήμουν σε όλο το δεύτερο μισό του φετινού χειμώνα. Στα Πετράλωνα έχει βγει ήλιος και είναι πολύ έντονος. Με αυτά κι αυτά μπήκε ο Μάρτιος. Και ο Μάρτιος είναι πάντα δυνατός όπως κι ο Απρίλιος. Μήνες ανάστασης ακόμα και μέσα από το πιιο βαθύ γκρι που υπάρχει.

Στο ραδιοσιντιί του αυτοκινήτου θα παίξει το Under The Gun των Sisters Of Mercy κατά την επιστροφή και με αυτό σας αφήνω μέχρι την επόμενη φορά….

The post Azrael Overtones #13: Under the gun… appeared first on anthem.gr.

Series October is here και στο anthem.gr κάθε Κυριακή σας παρουσιάζουμε σειρές που παίχτηκαν φέτος, τις λατρέψαμε και σας τις προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Σήμερα θα ασχοληθούμε με το Preacher, μία σειρά που βασίζεται στο ομώνυμο graphic novel της Vertigo.

Θα έλεγα πως τα κόμικ της Vertigo έχουν αρχίσει και εκτιμώνται από όλο και περισσότερο κόσμο και οι μεταφορές που γίνονται είναι πάρα πολύ καλές. Έτσι λίγους μήνες μετά το Lucifer και 1μιση χρόνο μετά το iZombie, το Preacher αναλαμβάνει να μας καθηλώσει και το AMC (Breaking Bad, Walking Dead), στο οποίο προβάλλεται η σειρά είναι συνώνυμο της ποιότητας, οπότε ξέρουμε ότι θα πάει καλά.

Πράγματι η σειρά μέχρι τώρα έχει κάνει εξαιρετική πορεία. Δια χειρός Seth Rogen και Evan Goldberg που αφήνουν στην άκρη τις larger than life κωμωδίες για ένα πολύ πιο αισιόδοξο και σοβαρό concept και του Sam Catlin που ήταν σεναριογράφος και συμπαραγωγός στο Breaking Bad, το Preacher ξεκινάει πολύ δυναμικά με την ιστορία να συνδυάζει κωμικά και δραματικά στοιχεία.

Πρωταγωνιστής είναι ο Jesse Custer, ένας ιεροκήρυκας στη μικρή πόλη Annville, ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε εγκληματίας. Μία μυστηριώδης δύναμη, η οποία διασχίζει το γαλαξία, προσβάλλει τον Jesse, ο οποίος συνειδητοποιεί πως πλέον έχει τη δυνατότητα να ελέγχει οποιοδήποτε άνθρωπο λέγοντας του τι να κάνει.

Στην πρώτη σεζόν βλέπουμε τον Jesse να προσπαθεί να ανακαλύψει τι ακριβώς είναι αυτή η δύναμη που διαθέτει και φυσικά να πρέπει να αντιμετωπίσει πολλά εμπόδια και περίεργους “επισκέπτες”. Στη δεύτερη σεζόν που είναι καταπληκτική, ο Jesse ξεκινάει ένα ταξίδι μαζί με τους φίλους του, Tulip και Cassidy προκειμένου να βρει το Θεό με αρκετούς εχθρούς να συνεχίζουν να τον κυνηγούν, ενώ έρχεται σε επαφή με άτομα με τα οποία θα πρέπει να συνεργαστεί και παραθρησκευτικές οργανώσεις, και οι οποίες θα του αποκαλύψουν πολλά μυστικά.

Δε λείπουν φυσικά τα sublots όπως το παρελθόν του Jesse και της Tulip, η σχέση του Cassidy που είναι βαμπίρ με το γιο του και η ιστορία του Eugene ενός πιτσιρικά από το Annville με παραμορφωμένο πρόσωπο που ακολουθεί τις συμβουλές του Jesse μέχρι που ο τελευταίος τον στέλνει στην κόλαση κατά λάθος, όπου βλέπουμε πως παραμορφώθηκε το πρόσωπο του, αλλά και τη ζωή του και την προσπάθεια του να ξεφύγει από τον κάτω κόσμο.

Ξέρω πως όταν διαβάζεις την υπόθεση στις δύο προηγούμενες παραγράφους, σου φαίνεται κάπως τρελή ή αστεία, αλλά η σειρά είναι 100% αγνή διασκέδαση και παρά τους περίεργους χαρακτήρες παίρνει τον εαυτό της ακριβώς όσο σοβαρά χρειάζεται, ανεβάζοντας την επίπεδο κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Η σκηνοθεσία είναι σταθερά εξαιρετική αποδίδοντας εξαιρετικά το country feeling του Annville, το jazz πνεύμα της Νέας Ορλεάνης και το σκοτάδι που επικρατεί στην κόλαση. Ο ρυθμός του Preacher είναι αργός στα πρώτα 6-7 επεισόδια, όπου συστήνονται οι χαρακτήρες και έχουμε τα πρώτα arcs, αλλά αυτό αλλάζει στη συνέχεια, όταν και τα γεγονότα παίρνουν από τα μάτια του θεατή πολύ πιο γρήγορα με αποτέλεσμα να είναι και τα επεισόδια πιο ποιοτικά και πιο ενδιαφέροντα.

Πολύ δυνατό σημείο της σειράς είναι οι ερμηνείες με τον Dominic Cooper ως Jesse, τον Ian Coletti ως Eugene και τον Joe Gilgun ως Cassidy να ξεχωρίζουν, ωστόσο υπάρχει και μία πλειάδα β’ χαρακτήρων με εξαιρετικές ερμηνείες, αλλά η αναφορά και μόνο στο ποιοι είναι αυτοί θα αποτελέσει spoiler. Τέλος, υπάρχουν καλοσκηνοθετημένες σκηνές δράσης, πολλοί πυροβολισμοί και κυρίως αίμα, αφού η βία δεν απεικονίζεται με γραφικό τρόπο, αλλά με απόλυτο ρεαλισμό, δημιουργώντας πολύ όμορφες εικόνες. Θα έλεγα πως όσο αχρείαστο ήταν στο Death Note του 2017, αλλά τόσο τέλειο είναι να το βλέπεις εδώ.

Βγάζοντας ένα γενικό συμπέρασμα, δεν περίμενα να ενθουσιαστώ τόσο πολύ με το Preacher και είναι κρίμα να μη μπορώ να κάνω spoilers σχετικά με την υπόθεση, αλλά είναι μία εξαιρετική σειρά που παρά το ότι αργεί να πάρει μπρος, εξελίσσει άριστα μέχρι στιγμής τους χαρακτήρες, προσφέρει συνεχώς σημαντικές κορυφώσεις της πλοκής και δε σταματάει να σε εντυπωσιάζει με τις αποκαλύψεις της. Όπως και οι υπόλοιπες αυτό το μήνα, προτείνεται ανεπιφύλακτα!

The post The Series Corner: Preacher appeared first on anthem.gr.