Ο Νίκος Γαϊτανόπουλος είναι ένας ανερχόμενος συγγραφέας και εικονογράφος, που ασχολείται με το χώρο του Φανταστικού, ως συγγραφέας και εικονογράφος. Είχαμε τη χαρά να συζητήσουμε μαζί του για τον κόσμο που έχει δημιουργήσει, τα δύο πρώτα του βιβλία, τις εικονογραφήσεις καθώς και τις συνεργασίες που έχει κάνει.

Καλησπέρα Νίκο. Αν θα μπορούσες με λίγα λόγια να περιγράψεις τον εαυτό σου, ποια θα ήταν αυτά;

Καλησπέρα! Χαίρομαι πολύ που μιλάω μαζί σας, όπως επίσης και για το γεγονός ότι μου κάνατε την ερώτηση που με πιάνει πάντα απροετοίμαστο. Λοιπόν… είμαι 29 χρονών, διδάσκω Concept Art στο Teesside University στην Αγγλία, γράφω ιστορίες και κάνω σχέδια για video games και εικονογραφήσεις για βιβλία. Έχω σπουδάσει αρχιτεκτονική και έχω δουλέψει και στον χώρο της διαφήμισης. Μου αρέσει η μουσική, τα βιβλία και τα παιχνίδια, η ζωγραφική και το φαγητό. Α, κι όπως λέει και στο βιογραφικό μου, και η μπύρα.

Θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιο ήταν το κίνητρο που σε ώθησε να συνδυάσεις την τέχνη της εικονογράφησης με εκείνη της συγγραφής;

Δεν είχα ποτέ ακριβώς κίνητρο. Ζωγραφίζω από μικρός, αλλά έχω γράψει συνολικά πολύ περισσότερο. Τα πρώτα μου ερεθίσματα στον χώρο ήταν τα παραμύθια και οι ιστορίες των μεγάλων ζωγράφων που μου διάβαζε η μητέρα μου. Να ’ναι καλά οι εκδόσεις Στρατίκη και οι Modern Times. Ωστόσο και μεγαλώνοντας, πάντα οι δύο χώροι πήγαιναν χέρι-χέρι για μένα. Όταν διάβαζα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, έβλεπα δίπλα και τα σχέδια του Τόλκιν. Τα βιβλία του Ιουλίου Βερν είχαν μέσα υπέροχες γκραβούρες, ο Δον Κιχώτης ήταν εικονογραφημένος, το ίδιο και ο Βαρόνος Μινχάουζεν. Από τα πρώτα μου σχέδια ήταν να αντιγράφω αυτές τις εικονογραφήσεις και τα σχέδια του Αστερίξ. Για εμένα το κείμενο και η εικονογράφηση δεν απείχαν ποτέ πολύ.

Διαβάζοντας το βιογραφικό σου μία λέξη ξεχωρίζει αμέσως: Νόρνιμ. Πες μας δύο λόγια για το δημιούργημά σου αυτό.

Το Νόρνιμ είναι κάτι που προέκυψε πολύ σταδιακά με το όνομα οριακά τελευταίο. Είναι ένα κομμάτι του Βορρά, στο Ντάργκολ, στον κόσμο όπου διαδραματίζεται η ιστορία του Έρκαχοθ. Άλλαξε πολλά ονόματα, αλλά είχε πάντα την ίδια ουσία – και στην πραγματικότητα και στο κείμενο του βιβλίου. Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές έχω δοκιμάσει να το ονομάσω. Τελικά κατέληξα στο «Νόρνιμ», γιατί η λέξη ακουγόταν σαν αυτό που ήταν. Μια περιοχή απομονωμένη και σιωπηλή που κρέμεται στην άκρη του κόσμου, όπου ο χρόνος κυλάει διαφορετικά, αλλά όχι γαλήνια. Όπου η ομίχλη και το δάσος δεν είναι μόνο το τοπίο, αλλά και ο τόπος ο ίδιος και τα μυστικά του έχουν γίνει ένα με το χώμα του. Πάνω από όλα, όμως, είναι μια αφετηρία. Ένας τόπος που αφήνεις πίσω και γίνεται σημαντικότερος όσο πιο μακριά φεύγεις. Ένας τόπος που μια μέρα θα γυρίσεις πίσω.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να δημιουργήσεις ένα δικό σου φανταστικό σύμπαν από το μηδέν. Από πού άντλησες την έμπνευση;

Δεν ξέρω αν ήταν εύκολο ή δύσκολο – ακόμα το κάνω. Στην αρχή η αλήθεια ήταν είχα επηρεαστεί πάρα πολύ από τον Τόλκιν και για πολλά χρόνια συνέχισα έτσι. Κάποια στιγμή, όμως, όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου, ένας φίλος μου στην Αγγλία μου είπε ενώ πίναμε σε μια pub, ότι η Φαντασία ήταν βαρετή. Μου έκανε εντύπωση – για μένα ήταν ό,τι πιο ενδιαφέρον. Μου είπε ότι όλα είναι χιλιογραμμένα και αναπαράγονται και είδα κάποια αλήθεια σε αυτό. Από τότε αποφάσισα, ότι έπρεπε να βρω έναν λόγο και μια αιτία για το κάθε τι στην ιστορία μου. Ο κόσμος στο κάτω κάτω για μένα είναι το δυναμικό παρασκήνιο της ιστορίας μου. Αγαπάμε την Οδύσσεια και την Ιλιάδα, τον Τόλκιν και τον Moorcock όχι τόσο για τον κόσμο τους, όσο για το τι ιστορίες λένε. Και τότε άρχισε το δύσκολο. Έπρεπε να αποδεχτώ τις επιρροές μου και να επανεφεύρω και να κάνω αλλαγές σε όλα όσα είχα γράψει, ώστε να έχουν το νόημά τους στην ιστορία μου. Και η αλήθεια είναι ότι τότε αγάπησα πραγματικά το Ντάργκολ και απολαμβάνω την εξερεύνησή του όσο τίποτα άλλο.

Έρκαχοθ: ο βασικός χαρακτήρας του δεύτερου βιβλίου σου. Ένας χαρακτήρας που καλείται να αντιμετωπίσει την ύστατη πρόκληση για την επίτευξη του μεγαλύτερου του στόχου. Πες μας δύο λόγια για τον χαρακτήρα. Ποιες είναι αδυναμίες του και ποια τα δυνατά του χαρακτηριστικά.

Ο Έρκαχοθ είναι ένας νεαρός – όχι πολύ – ο οποίος θέλει να γίνει Ιππότης σε έναν κόσμο, όπου οι αριστερόχειρες σαν κι εκείνον δεν γίνονται τίποτα άλλο παρά δακτυλοδεικτούμενοι και παρίες – μιας και θεωρούνται γρουσούζηδες. Είναι ειλικρινής και ηρωικός, αλλά σε επίπεδο που τελικά τον βλάπτει. Θέλει τόσο πολύ να ανήκει στον κόσμο του, που ξεχνάει να χρησιμοποιήσει το μυαλό του και πιάνεται κορόιδο. Είναι γεμάτος καλοσύνη αλλά και οργή, θέλει να αγκαλιάσει τον κόσμο και ταυτόχρονα τον απορρίπτει. Είναι ένα άτομο απίστευτα ηθικό που ταυτόχρονα παρασύρεται και πολλές φορές πιστεύει ότι έχει το ηθικό προβάδισμα. Κάθε δύναμη του Έρκαχοθ συνδέεται με μια του αδυναμία – και αντίστροφα. Όπως και οι δικές μας.

Χωρίς κάποιο σπόιλερ, τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Έρκαχοθ; Θα είναι μακρύς ο δρόμος για την κάθαρση στα επόμενα βιβλία; Θα δούμε νέους χαρακτήρες να τον πλαισιώνουν στην περιπέτειά του;

Ο δρόμος του Έρκαχοθ δεν έχει παρά μόλις ξεκινήσει. Έχει να πονέσει πολύ και να μάθει πολλά πράγματα. Έχει να μάθει να αγαπάει, αλλά και να αφήνει πράγματα και ανθρώπους πίσω του. Έχει να μάθει το πραγματικό κόστος του στόχου του και να αποφασίσει αν θέλει να τον κυνηγήσει ως το τέλος. Να δει τον κόσμο και τον εαυτό ως κομμάτι του. Ο δρόμος είναι μακρύς και φυσικά οι χαρακτήρες που θα συναντήσει πολλοί – όλοι με τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους, τα ταξίδια και τις αποστολές τους.

Ποιους συγγραφείς θαυμάζεις και με ποιους θα ήθελες να συνεργαστείς κάποια στιγμή;
*πέρα από εκείνους που έχεις ήδη συνεργαστεί.

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω έχω μεγάλο θαυμασμό για τον Τόλκιν. Μου αρέσει πάρα πολύ ο Μούρκοκ, ο Πόε και ο Peake. Λατρεύω τον David Gemell και τη Le Guin.Επίσης, μου αρέσει ο Terry Pratchett και ο Ιούλιος Βερν, ο Όμηρος και ο Hesse. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι ιστορίες του Αστερίξ και του Scrooge McDuck από τον Don Rossa. Τώρα από συνεργασίες… θα ήταν όνειρο ζωής να συνεργαστώ με τον Neil Gaiman. Αλλά πραγματικά είναι πάντα χαρά μου να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν βαθιά αγάπη για το έργο τους.

Πρόσφατα θαυμάσαμε τη δουλειά σου στο έργο της Αγγελικής Ράδου, “Φάντασμα στο χιόνι”. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και ποια η εμπειρία σου από αυτή;

Γνώρισα την Αγγελική τη μέρα που έβγαινε το «Από τη Σοφίτα στο Νόρνιμ». Μιλούσε στην Αγγέλα Γαβρίλη, την εκδότριά μου, για ένα βιβλίο με θέμα την Ιαπωνία, το οποίο ήθελε να εικονογραφήσει. Η εκδότρια μας σύστησε και τα υπόλοιπα πήραν τον δρόμο τους. Ήθελα πάντα να εξερευνήσω αυτή τη μεριά του κόσμου και η ευκαιρία να βουτήξω – έστω και στα ρηχά – του ωκεανού της ιαπωνικής τέχνης και παράδοσης ήταν μια υπέροχη ευκαιρία, την οποία θα αποζητούσα ξανά και ξανά. Πέρασα πολύ όμορφα κάνοντας το «Φάντασμα στο  Χιόνι» και ανυπομονώ να βρεθώ σε ένα αντίστοιχο έργο στο μέλλον.

Για κάποιον που δεν έχει δει ένα έργο σου, πώς θα χαρακτήριζες το στυλ με το οποίο εικονογραφείς;

Παρότι εικονογραφώ ψηφιακά, όσον αφορά τα έγχρωμα σχέδιά μου, προσπαθώ να τους δίνω μια αισθητική που βλέπεις σε πίνακες σαν αυτούς του Aivazovsky, του Carl Gustav Carus και των Προραφαηλιτών, ή του John Howe και του Allan Lee. Των τελευταίων η αισθητική είναι αυτή που έχει επηρεάσει και τα περισσότερα έργα μου – ιδιαίτερα στο μολύβι. Το έργο του Gustave Doré είναι επίσης μεγάλη επιρροή για εμένα. Όταν ζωγραφίζω, ο πρώτος μου στόχος είναι να εκφράσω μία σκέψη ή ένα συναίσθημα και το μολύβι και η γραφίδα μου είναι τα εργαλεία μου.

Θεωρείς ότι υπάρχει ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού στο κάλεσμα των νέων συγγραφέων;

Όπως έχουν πάει τα πράγματα για εμένα, θα έλεγα ναι. Το «Από τη Σοφίτα στο Νόρνιμ» βρίσκεται ήδη στη δεύτερή του έκδοση και ο Έρκαχοθ παίρνει σιγά-σιγά φόρα. Νόμιζα ότι ο Έρκαχοθ θα σταματούσε στον κύκλο των γνωστών μου, αλλά από ό,τι φαίνεται υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δέχονται να με εμπιστευτούν με τον χρόνο και τα χρήματά τους – ειδικά σε μια εποχή που και τα δύο σπανίζουν. Αν κάποιος μας διαβάζει τώρα, να ξέρετε ότι σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου και ανυπομονώ να σας ξανασυναντήσω σε κάποια επόμενη δημιουργία μου. Ή και δική σας.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Νίκο Γαϊτανόπουλο;

Έχουμε και λέμε. Το δεύτερο βιβλίο του Έρκαχοθ είναι στα σκαριά με πολλή εκτενέστερη δομή και εικονογράφηση, με περισσότερα τραγούδια και περισσότερες ιστορίες. Αυτή τη στιγμή μεταφράζεται και το πρώτο βιβλίο από τον Αντρέα Μιχαηλίδη, οπότε αγωνιώ λίγο και για αυτό. Επίσης, κάθε τόσο θα γράψω μια μικρή ιστορία ή κάποιο ποίημα στο σημειωματάριό μου. Τέλος έχω σχέδια για 2-3 μεγαλύτερες ιστορίες και ένα παιδικό παραμύθι, αλλά αυτά είναι project για λίγο αργότερα. Αλλά πού ξέρεις; Μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα και να μπορώ σύντομα να κάνω περισσότερα.

Δύο λόγια για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Να είστε πάντα περίεργοι, πάντα ζωντανοί και να βλέπετε πάντα τον κόσμο με αγάπη. Ακόμη κι αν μοιάζει να μην έχει καθόλου, είναι απλώς καλά κρυμμένη. Και στηρίξτε τους καλλιτέχνες που σας στηρίζουν.

Διαβάστε περισσότερες συνεντεύξεις συγγραφέων πατώντας εδώ.

The post Συνέντευξη με τον Νίκο Γαϊτανόπουλο! appeared first on anthem.gr.

Ο Γρηγόρης Φρανκ Ασημίνης είναι Έλληνας Συγγραφέας που ασχολείται με την Λογοτεχνία Τρόμου. Τον Οκτώβριο του 2018 κυκλοφόρησε την πρώτη του νουβέλα, με τίτλο “Ο Οίκος των Βίριχ”, σε συνεργασία με τις εκδόσεις Momentum. Μας δόθηκε η ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί του για το πρώτο του εγχείρημα, την εξέλιξη της πλοκής και την αγάπη του για τον Τρόμο.

Καλησπέρα Γρηγόρη. Πως και πότε ξεκίνησε το ταξίδι σου στο χώρο της Λογοτεχνίας; Τι σου κέντρισε το ενδιαφέρον;

Καλησπέρα και ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι για εσένα και την ομάδα του Anthem.gr ό,τι καλύτερο. Οι πρώτες ιστορίες που έγραψα ήταν στην ουσία διασκευές από κινούμενα σχέδια που έβλεπα σε DVD στα 8 μου. Τις έγραφα στο σχολείο σε λευκά χαρτιά Α4, αδιαφορώντας παντελώς για τα μαθήματα στην τάξη. Μετά, στα 13 μου, ξεκίνησα να γράφω συστηματικά και τότε αποφάσισα πως αυτό θα ήταν ο προσανατολισμός μου. Το να γράφω ήρθε τελείως φυσικά.

Ως αναγνώστης και συγγραφέας βιβλίων τρόμου προτιμάς τον αργόσυρτο ψυχολογικό γοτθικό τρόμο ή το splatter, τη βία και τη γρήγορη δράση; Γιατί;

Μου αρέσουν και τα δύο. Πιστεύω πως και τα δύο έχουν να προσφέρουν στον χώρο. Το ένα βασίζεται στην ατμόσφαιρα και προωθεί την αγωνία μέσω της αναμονής για το χειρότερο. Το άλλο προκαλεί στιγμιαία ένταση και συνήθως αηδία, κάτι το οποίο μερικές φορές μπορεί να είναι και λυτρωτικό. Στις περιπτώσεις που ο τρόμος δεν γεννά φιλοσοφικά ερωτήματα και υπαρξιακή αγωνία, μπορεί έστω να σε κάνει να ξεχαστείς, να νιώσεις κάτι διαφορετικό. Το μόνο μου θέμα είναι η εμμονή στις σύγχρονες ταινίες τρόμου με το φαινόμενο “jump scare”. Στα βιντεοπαιχνίδια τρόμου όπου βλέπεις μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή, είναι σημαντικό, γιατί ο παίκτης ζει αυτά που συμβαίνουν. Στις ταινίες όμως που ο πρωταγωνιστής ζει τα συμβάντα, αισθάνεται και κάνει επιλογές, ο θεατής συμβαδίζει μαζί με τον πρωταγωνιστή. Εκεί τα “jump scares” φυσικά και είναι χρήσιμα, αλλά υπάρχουν και άλλες τεχνικές που αυξάνουν την ποιότητα και την εμπειρία του έργου. Εν ολίγοις, θεωρώ πως τα “jump scares” είναι χρήσιμα, αλλά πλεονάζουν στον χώρο και υπάρχουν και άλλες τεχνικές που μπορούν οι καλλιτέχνες να χρησιμοποιήσουν για μια καλή ταινία τρόμου. Επιστρέφοντας στη λογοτεχνία, πάντως μου αρέσουν και τα “σπληνάντεραˮ και η ατμόσφαιρα, οπότε επιλέγω και τα δύο, ανάλογα την περίσταση.

Ποτέ δεν κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλο του, αλλά πιάνοντας στα χέρια μας τον “Οίκο των Βίριχ” αντικρίζουμε ένα εξαιρετικό artwork. Ποιος το επιμελήθηκε;

Επιλέξαμε τη φωτογραφία μαζί με την εκδότρια από το site όπου ο εκδοτικός αγοράζει φωτογραφίες για εξώφυλλα, και την τελική μορφή τη διαμόρφωσε η γραφίστρια των εκδόσεων. Ήταν αυτό ακριβώς που είχα στο μυαλό μου. Θεωρώ πως το εξώφυλλο μετράει, στην αγορά ενός βιβλίου. Οπότε πρέπει να είναι κατατοπιστικό και να δίνει μια εικόνα στον αναγνώστη τι να περιμένει από ένα βιβλίο. Ακόμα πιο σημαντική είναι η περίληψη, για την αγορά ενός βιβλίου, αλλά ακόμα περισσότερο οι κριτικές του κόσμου. Γιατί πρώτα από όλα, τα βιβλία γράφονται για όλους εμάς. Η κοινότητα που σχολιάζει χωρίς αναστολές ένα έργο τέχνης είναι η πιο αντικειμενική διαφήμιση.

Πες μας δύο λόγια για την ιστορία και την εξέλιξη της πλοκής;

Ο Σύνεμπουργκ είναι ένας ξεναγός που διαμένει στη Βιέννη, θέλει όμως να αλλάξει παραστάσεις και να ζήσει κάπου στην επαρχία. Αγοράζει λοιπόν έναν αρχοντικό οίκο πάνω σε ένα βουνό στο Μαϊρχόφεν. Οι κάτοικοι τον αντιμετωπίζουν στην καλύτερη περίπτωση με ψυχρότητα και στη χειρότερη με επιθετικότητα. Την πρώτη νύχτα που είχε προγραμματίσει να μείνει εκεί, λόγω των γεγονότων που βιώνει, καταλήγει τελικά ταραγμένος και με τραύματα σε ένα ήσυχο μπαρ της πιο κοντινής κωμόπολης. Αυτά που είδε δεν μπορεί να τα πει σε κανέναν, διότι κανένας δεν θα τα πιστέψει. Δεν υπάρχει σαφήνεια για το ποιος είναι φίλος ή εχθρός σε αυτή την ιστορία. Κανείς δεν είναι πραγματικά καλός, κανείς δεν είναι πραγματικά κακός

Οπότε ποιον μπορεί να εμπιστευτεί ο Σύνεμπουργκ; Μπορεί να εμπιστευτεί ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό; Μπορεί να πιστέψει πως ό,τι είδε σε αυτό το σπίτι είναι αλήθεια; Αυτή η νουβέλα αναζωπυρώνει την κλασική ιστορία του στοιχειωμένου οίκου με μια νέα οπτική και μια ανατροπή που θα μπερδέψει τον αναγνώστη, μέχρι το τέλος.

Για ποιο λόγο επέλεξες το Μαϊρχόφεν της Αυστρίας ως σημείο μηδέν της ιστορίας σου;

Προσωπικά, όταν πήγα στην Αυστρία, έμεινα στη Βιέννη και επισκέφτηκα το Μπάντεν και το Σάλτσμπουργκ. Πριν όμως γράψω το βιβλίο, έκανα έρευνα στο διαδίκτυο και για άλλες περιοχές. Το Μαϊρχόφεν μου άρεσε, επειδή είναι στην ουσία μια πεδιάδα περικυκλωμένη από ατέλειωτα βουνά. Μου έδωσε την αίσθηση του εγκλωβισμού, οπότε ήταν το κατάλληλο σημείο για να διαδραματιστεί η ιστορία.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου Λογοτέχνες και από ποιους αντλείς έμπνευση;

Υπάρχουν αρκετοί καλλιτέχνες που μου ασκούν επιρροή σε ό,τι κάνω. Στη λογοτεχνία, θα έβαζα πρώτα τον Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, τον Λάβκραφτ και τον Μάριο Πούτζο. Ο Κλάιβ Μπάρκερ ίσως μπει στη λίστα μου, αν διαβάσω και μου αρέσουν τα Ευαγγέλια της Κολάσεως. Διότι αν λάβουμε υπόψιν το Hellraiser, η ταινία είναι μακράν καλύτερη από το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε (Hellbound Heart). Μέχρι τότε λοιπόν, τον κατατάσσω στους σεναριογράφους που με εμπνέουν περισσότερο. Γιατί για εμένα το Hellraiser είναι από τα πιο σημαντικά ευρήματα gore και ατμόσφαιρας.

Πώς εντάσσεται το στοιχείο της βόρειας μυθολογίας στο έργο σου;

Ταίριαζε. Θέλω να πω, στην αρχή ξεκίνησα να γράφω τον οίκο των Βίριχ ως άσκηση στη σχολή μου, σαν μια απλή ιστορία μιας σελίδας με στοιχειωμένο σπίτι. Μετά όμως, στην προσπάθεια η ιστορία να ολοκληρωθεί και να είναι έτοιμη για έκδοση, η φάση ξέφυγε τελείως, ξέρεις. Κατάρες, μάγισσες, βεντέτες, τοπική προκατάληψη και η βόρεια μυθολογία. Τώρα η απορία μπορεί να είναι «Κάτσε ρε φίλε, τι σχέση έχει η βόρεια μυθολογία με την Αυστρία; Αυτή είναι των Σκανδιναβών». Αυτή τη συζήτηση την έχω κάνει με φοιτητές θεολογίας και αρκετούς θαυμαστές της Marvel. Εν συντομία, η φράση «Βόρεια Μυθολογία» είναι μια πιο διαδεδομένη ονομασία για τους μύθους της προ-χριστιανικής γερμανικής θρησκείας. Θα εξηγήσω: Ο αρχαίος όρος «γερμανικός» χρησιμοποιήθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα και άλλους Ρωμαίους εθνογράφους σαν τον Τάκιτο, για να περιγράψει τις πληθυσμιακές ομάδες που κατέβηκαν από τη Δανία κατά τη μεγάλη «Μεταναστευτική Περίοδο», οι οποίες εξαπλώθηκαν κι εγκαταστάθηκαν σε διάφορα σημεία της δυτικής Ευρώπης. Οι Ρωμαίοι γνώρισαν από πρώτο χέρι τις γερμανικές φυλές που ζούσαν στον Ρήνο, διότι τους έκαναν πλιάτσικο. Οπότε η ορολογία διαφέρει από αυτό που λέμε σήμερα «Γερμανός», εννοώντας την εθνικότητα. Οι σημερινοί Αυστριακοί είναι επίσης απόγονοι αυτών των πληθυσμιακών ομάδων, έτσι αυτή είναι η προ-χριστιανική τους μυθολογία, αυτό ισχύει και για τους Γερμανούς και τους Σκανδιναβούς και τους Άγγλους. Και μέσω του βιβλίου, τη χρησιμοποίησα για να εμπλουτίσω το περιεχόμενο. Η τακτική τού “από μηχανής θεού”, όντως είναι ξεπερασμένη και δεν τη χρησιμοποιούμε πλέον θεωρώντας τη λανθασμένη, διότι γλιτώνει τον ήρωα από τη δράση. Όμως σε ορισμένα πλαίσια και χρησιμοποιώντας τη σωστά, μπορεί να φανεί αρκετά χρήσιμη στην εξέλιξη της πλοκής.

Διαβάζοντας το έργο, νιώθουμε σαν υπάρχει κάποια “δύναμη” που κινεί τα νήματα των χαρακτήρων της ιστορίας, όπως πχ η μοίρα. Θεωρείς πως ισχύει αυτή η άποψη;

Σε κάποια έργα ισχύει αυτό. Στο συγκεκριμένο, το συμφέρον και η μνησικακία κινούν τα νήματα.

Υπάρχει εν τέλει λύτρωση για τους χαρακτήρες;

Αυτό εξαρτάται από το πώς εκλαμβάνει ο καθένας τη λύτρωση. Πράγματι, επιφυλάσσω ένα ικανοποιητικό τέλος για τους χαρακτήρες. Μη φοβηθεί ο μελλοντικός αναγνώστης ότι θα διαβάσει κάτι στο οποίο θα πρέπει να μαντέψει ο ίδιος το τέλος. Αλλά από εκεί και πέρα, η έννοια της λύτρωσης είναι αρκετά υποκειμενική νομίζω. Μπορεί το τέλος που θα γράψει ένας συγγραφέας, να είναι καταδίκη στα μάτια του αναγνώστη.

Ποια η άποψη σου για την “ελληνική σκηνή Λογοτεχνίας Τρόμου”; Αν μπορούσες να συνεργαστείς με κάποια/ον συγγραφέα, ποια/ος θα ήταν και γιατί;

Αυτού του είδους οι ερωτήσεις με σφίγγουν από τον λαιμό, οφείλω να πω. Όπως έχω δηλώσει και σε προηγούμενη συνέντευξη, η ελληνική λογοτεχνική σκηνή τρόμου, έχει πολλούς ταλαντούχους δημιουργούς. Το θέμα είναι όμως ότι από τις συνθήκες που επικρατούν αποθαρρύνονται πολλοί, με αποτέλεσμα κάποιοι να μην εκδίδουν καν, κάποιοι άλλοι να ξεκινάνε αλλά να τα παρατάνε γιατί “δεν βλέπουν μέλλον”. Κάποιοι άλλοι συνεχίζουν, αλλά επηρεαζόμενοι από το πεσιμιστικό περιβάλλον, μένουν πίσω. Εμείς η νέα γενιά συγγραφέων πρέπει να σπρώξουμε τη σκηνή σε πιο υψηλά επίπεδα και να τραβήξουμε μαζί τούς πιο παλιούς που θεωρούσαν κάθε ελπίδα χαμένη.

Όσο για τις συνεργασίες, έχω πλέον διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό την επαγγελματική μου κοινότητα, όμως συζητώ συνεργασίες με άτομα με τα οποία μπορούμε να συμπλεύσουμε καλλιτεχνικώς. Μπορεί όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου στη σελίδα μου στο Facebook (The writings of Gregory Frank Asiminis) ή στο email (gregasiminis@hotmail.com) για συνεργασίες, αγορά του βιβλίου ή απλά ερωτήσεις.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Γρηγόρη-Φρανκ Ασημίνη;

Το μέλλον είναι μυστήριο, φίλε μου. Το μόνο που μπορώ να πω σίγουρα όμως, είναι πως τον επόμενο καιρό ετοιμάζονται πολλά πράγματα και θα γίνουν μεγάλες αλλαγές. Έχοντας πλέον διασφαλίσει τις κατάλληλες γνώσεις και διασυνδέσεις, σκοπεύω να επεκταθώ και σε άλλα ήδη τέχνης, όπως μουσική, κόμικς και κινηματογράφο, καλώς εχόντων των πραγμάτων, οπότε θα μπορέσω να προσφέρω και άλλα έργα πέρα από λογοτεχνικά. Το 2020 από μόνο του ήταν ένα μετα-αποκαλυπτικό σενάριο και το αναγνωστικό κοινό δικαιούται κάτι που θα το κάνει να ξεφύγει, κάτι που θα του δώσει κουράγιο να συνεχίσει σε αυτές τις δύσκολες στιγμές.

Δύο λόγια για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Αναγνώστες του Anthem.gr και απανταχού ακόλουθοι της σκηνής μας, όσο
συνεχίζετε να τροφοδοτείτε τη φωτιά, τόσο θα συνεχίσει να αυξάνεται. Σας
ευχαριστώ πολύ.__

Διαβάστε περισσότερες συνεντεύξεις συγγραφέων πατώντας εδώ.

The post Συνέντευξη με τον Γρηγόρη Φρανκ Ασημίνη! appeared first on anthem.gr.

Την Αγγελική Ράδου τη γνωρίσαμε μέσα από τη συμμετοχή της στα Reflections και την ενδιαφέρουσα σειρά μυστηρίου “Οι Σκοτεινές Ιστορίες του Νεαρού Πόε”. Με αφορμή τη νέα της κυκλοφορία, “Φάντασμα στο χιόνι-Πνεύματα, θρύλοι και ταφικά έθιμα στην Ιαπωνία“, είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε μαζί της για την μέχρι σήμερα πορεία της, το νέο της project και την αγάπη της για την ιαπωνική λαογραφία.

Ξεκίνησα να γράφω, σοβαρά, πριν από εννιά χρόνια περίπου, χάρη στον φίλο και συνεργάτη Αντώνη Αντωνιάδη. Ο Αντώνης, συγγραφέας ο ίδιος και αρχισυντάκτης στο περιοδικό Μυστική Ελλάδα, με ενθάρρυνε πάντα να γράψω κάτι δικό μου. Το 2010, κι ενώ είχαμε χαθεί, με εντόπισε μέσω Facebook και με ρώτησε αν γράφω κάτι. Του είπα όχι και μου πρότεινε να συνεργαστούμε πάνω σε μια δική του ιδέα, μιας κι εκείνος έγραφε το Νεκρονομικόν και δεν προλάβαινε. Έτσι προέκυψε ο “Δαιμόνιος Βάκχος” και άρχισε να δουλεύει το μυαλό και το χέρι μου.

Η πρώτη μου επαφή με την λογοτεχνία του παράξενου και του τρόμου, ήταν ο Edgar Allan Poe και τα βιβλία των εκδόσεων Οξύ. Είχα μόλις μετακομίσει από την Κέρκυρα στην Αθήνα, για σπουδές, και διάβαζα μανιωδώς. Ο Poe είναι σίγουρα μία από τις βασικές μου επιρροές, αλλά και πιο σύγχρονοι συγγραφείς όπως η Sarah Waters, η Shirley Jackson, η Celia Fremlin, ο Thomas Ligotti. Ωστόσο, ο συγγραφέας που θαυμάζω προέρχεται από την εγχώρια λογοτεχνία και είναι ο Μιχάλης Μακρόπουλος. Λέει πολλά, μέσα σε λίγες και εξαιρετικά δουλεμένες λέξεις, και επιπλέον γράφει φοβερές ιστορίες τρόμου, όταν προκύψει.

Το “Φάντασμα στο Χιόνι” προέκυψε μετά από τη συνεργασία μου με την Αγγέλα Γαβρίλη για το βιβλίο “Μάγισσες” των εκδόσεων Αρχέτυπο. Ζήτησα από την Αγγέλα να γράψει την εισαγωγή και μέσα από αυτό το project γνωριστήκαμε καλύτερα. Έτσι, της πρότεινα ένα βιβλίο για τους νεκρούς της Ιαπωνίας, ετοίμασα ένα πλάνο και συναντηθήκαμε για να το συζητήσουμε. Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την ιδέα μου και προχωρήσαμε γρήγορα στη συμφωνία που κατέληξε στο “Φάντασμα στο Χιόνι”.

Η “ζωντανή” σχέση των Ιαπώνων με τους νεκρούς τους και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν το θάνατο είναι ζητήματα που μου ασκούν γοητεία και τα μελετάω χρόνια. Τα φαντάσματα τους δε, είναι από τα πιο τρομακτικά που μπορεί να συναντήσει κανείς και οι θρύλοι γύρω από αυτά είναι συναρπαστικοί. Η έρευνα τώρα, είναι πάντα δύσκολη γιατί πρέπει να διαβάσεις και να σταχυολογήσεις μεγάλο όγκο πληροφοριών, να διασταυρώσεις στοιχεία και στο τέλος να γράψεις κάτι που θα είναι ενδιαφέρον και δεν θα μοιάζει με εγκυκλοπαίδεια. Με το “Φάντασμα στο Χιόνι”, προσπάθησα να γράψω ένα βιβλίο το οποίο θα αρέσει στον αναγνώστη που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με την ιαπωνική λαογραφία αλλά και σε ‘κείνον που ξέρει κάποια πράγματα και θέλει να το πάει λίγο πιο μακριά. Ελπίζω να το κατάφερα.

Το εξαιρετικό εξώφυλλο είναι δουλειά του ταλαντούχου εικονογράφου και συγγραφέα Νίκου Γαϊτανόπουλου. Ο Νίκος έχει σχεδιάσει και τέσσερις εικονογραφήσεις που μοιράζονται σε κάποια κεφάλαια του βιβλίου.

Αν τα τοποθετήσει κανείς δίπλα δίπλα, μπορεί να εντοπίσει κάποιες ομοιότητες, όπως τα λευκά ρούχα, κιμονό για τα γιουρέι και φορέματα για τις νεράιδες, ή τα μακριά μαλλιά. Οι ομοιότητές τους όμως, θεωρώ, σταματούν εκεί. Τα γιουρέι, τα φαντάσματα της Ιαπωνίας, δεν επικοινωνούν με τους ανθρώπους με σκοπό να τους σύρουν τελικά στον κόσμο τους, ούτε έχουν, για παράδειγμα, δική τους γλώσσα, όπως εικάζεται για τις νεράιδες. Οι κινητήριες δυνάμεις των γιουρέι είναι η ζήλια, ο φθόνος, η αγάπη, τα ανεκπλήρωτα χρέη ή οι ανικανοποίητοι πόθοι και μόλις ικανοποιηθεί το αίτημά τους, το στοίχειωμα, συνήθως, σταματάει. Αν μελετήσει κανείς λίγο το συμβολισμό τους, θα διαπιστώσει εύκολα πως δεν έχουν καμία σχέση με τις νεράιδες, οι οποίες, ίσως, έχουν περισσότερα κοινά σημεία με τα γιοκάι, τα παράξενα δηλαδή πλάσματα, τις οπτασίες και τα στοιχειά της πλούσιας ιαπωνικής παράδοσης.

Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τις δοξασίες που αφορούν τις μητέρες με νεογέννητα μωρά. Τα δέκα χρόνια που έζησα στην Κέρκυρα, είδα λεχώνες να αφήνουν κάρβουνα στην πόρτα του σπιτιού, για να “περνούν απ’ τη φωτιά” όσοι έμπαιναν να δουν το βρέφος και θυμάμαι ακόμα μια ιστορία που μου χει πει η μάνα μου για τη γιαγιά της, η οποία είχε δει τις νεράιδες να της παίρνουν τα παιδιά. Τις ξαναθυμήθηκα αυτές τις ιστορίες όταν έγινα και γω μητέρα.

Στεναχωρήθηκα πολύ γιατί ήξερα ότι ήταν μια καλή ιδέα που θα μπορούσε να πουληθεί στο εξωτερικό, πράγμα που προσπάθησε να κάνει η ατζέντισσα μου, προτείνοντας τον Νεαρό Πόε και στον Iσπανό εκδότη, που ενώ αρνήθηκε να τον αγοράσει, εμφανίστηκε ένα χρόνο μετά με παρόμοιο concept, το οποίο μάλιστα πρότεινε, θρασύτατα, και στον εκδότη μου! Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Ο Πόε ήταν πραγματικό πρόσωπο και γι’ αυτό διαθέσιμο προς “εκμετάλλευση”, σε όποιον είχε την όρεξη να το κάνει. Επιπλέον, η ισπανίδα συγγραφέας, έφτιαξε μια σειρά που έμοιαζε με διασκευές των ιστοριών του Πόε για παιδιά, ενώ τα δικά μου βιβλία ήταν πρωτότυπες ιστορίες με πραγματικά στοιχεία για τον Πόε, ένα σύμπαν, ας πούμε, μέσα στο οποίο ο νεαρός Πόε θα ζούσε και θα μεγάλωνε για να γίνει αυτός που έγινε.

Μια δικαστική διαμάχη θα σήμαινε χρόνο και χρήματα που ούτε εγώ αλλά ούτε ο εκδότης μου διαθέταμε και γι’ αυτό το θέμα έμεινε έτσι. Εγώ, ωστόσο, έψαξα και βρήκα το mail της Ισπανίδας συγγραφέως και της έγραψα προσωπικό μήνυμα. Δεν πήρα ποτέ απάντηση.

Η φετινή, στις αρχές Οκτώβρη, στην ομιλία μας με τον Νίκο Γαϊτανόπουλο. Ήταν ωραία γιατί μοιράστηκα τη σκηνή με έναν φίλο και μιλήσαμε για τα φαντάσματα της Ιαπωνίας και τη συνεργασία μας, που τη χαρήκαμε πολύ και οι δύο.

Μου αρέσουν πολύ οι τρομακτικές ιστορίες για παιδιά και θα ήθελα να γράψω ένα τέτοιο βιβλίο με εικονογράφηση από τον David Roberts, ο οποίος έχει εικονογραφήσει τη σειρά Tales of Terror του Chris Priestley.

Αυτές τις μέρες ολοκλήρωσα δύο διηγήματα, ένα για το ηλεκτρονικό περιοδικό Phantasmal, της Nyctophilia και ένα για το περιοδικό Πορτόνι, που κυκλοφορεί στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, στην Κέρκυρα. Ετοιμάζουμε κάτι ωραίο με την Αγγέλα Γαβρίλη για την άνοιξη και έχω στο μυαλό μου μια νουβέλα, την οποία ελπίζω να αρχίσω σύντομα να δουλεύω.

Να διαβάζετε ωραία βιβλία και να στηρίζετε τους συγγραφείς που αγαπάτε.

The post Συνέντευξη με την Αγγελική Ράδου! appeared first on anthem.gr.

Πριν από λίγες ημέρες είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με την αγαπημένη συγγραφέα και αρθρογράφο, Λυδία Ψαραδέλλη. Διαβάστε την όμορφη συνέντευξη που μας παραχώρησε!

Καλησπέρα Τζανέτο και σε ευχαριστώ για την φιλοξενία. Ο καθένας μας έχει έναν δικό του τρόπο να επικοινωνεί και να εκφράζεται. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιούσα ότι ήταν πιο εύκολο για μένα να εκφράζομαι μέσα από τον γραπτό λόγο, ίσως ακολουθώντας τις σκέψεις μου, οι οποίες δεν σταματούσαν ποτέ. Μικρά σημειώματα από τα πρώτα χρόνια του Δημοτικού μετατράπηκαν σε κείμενα τα οποία ήταν άγουρα. Τα χρόνια πέρασαν και όταν εγώ κατάλαβα ότι είχα ολοκληρώσει το πρώτο μου βιβλίο, όλοι οι άλλοι είπαν: «Επιτέλους, το κατάλαβε!». Από κει και πέρα, η αγάπη γι’αυτό απέκτησε και τίτλο που ακόμα τον χρησιμοποιώ με δυσκολία αλλά πλέον με χαρακτηρίζει. Είμαι μια συγγραφέας που δουλεύει καθημερινά να γίνει καλύτερη.

Ηλικιακά και λόγω της μεγάλης μου αγάπης για τα βιβλία, μέχρι σήμερα έχω διαβάσει πολλά βιβλία και συγγραφείς. Λόγω της ενασχόλησής μου όμως με τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής αλλά και της στήλης βιβλίου που διατηρώ μαθαίνω καθημερινά νέους συγγραφείς και τρόπους γραφής. Επηρεάζομαι από όλους και από όλα. Υποσυνείδητα όλοι μας επηρεαζόμαστε απ’ ό,τι έχουμε διαβάσει. Το τι θα θελήσουμε να μιμηθούμε, είναι επιλογή μας. Μαθαίνω από όλους. Θαυμάζω μικρές φράσεις και ιδέες. Θαυμάζω πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς που οι ιδέες τους αλλά και ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται το θέμα τους αξίζουν την προσοχή μας. Ανησυχώ όταν σκέφτομαι ότι ο κόσμος μπορεί να μην τους γνωρίσει ποτέ. Θαυμάζω και τρανούς συγγραφείς. Εκείνους που μπορούν να ζουν από αυτό. Επίσης, σκέφτομαι, και εν μέρει θαυμάζω, εκείνους που το εμπορικό κομμάτι μετέτρεψε την μεγάλη τους αγάπη σε ένα ανιαρό καθημερινό μοτίβο. Τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί πλέον να μισούν τη συγγραφή. Φυσικά, αναφέρομαι στην υπερβολή μιας κατάστασης, γιατί όταν μπορείς να ζεις από αυτό που αγαπάς, είναι το ιδανικό.

Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια αλλά σίγουρα έχω πολύ δρόμο να διανύσω ακόμα για να το καταφέρρω αυτό. Κι αν είμαι τυχερή κάποτε να ισχύσει αυτό και πάλι τα ίδια θα σου πω. Σαν άνθρωπος κρατώ χαμηλούς τόνους. Το δικό μου έργο διαφημίζεται λίγο ως ελάχιστα. Έχω συγγραφείς που μου έκαναν την τιμή να γράψουμε μαζί τα βιβλία τους και ποτέ δεν θα με δεις να βγω να το «διαφημίσω». Άλλωστε αυτό είναι από τα πρώτα λόγια που ανταλλάσσω μαζί τους. Μου κάνουν την τιμή να μοιραστούν μαζί μου την συγκεκριμένη δημιουργική περίοδο της ζωής τους, τις όποιες ανησυχίες τους και εγώ απλώς τους απαντώ με τις δικές μου γνώσεις. Από μικρή ηλικία λειτουργούσα συμβουλευτικά. Ό,τι γνώριζα το μοιραζόμουν εύκολα με τους γύρω μου. Δεν κάνω κάτι διαφορετικό αυτή την στιγμή. Με αυτό τον τρόπο νιώθω και εγώ πλήρης και οι γνώσεις ταξιδεύουν. Τα πρώτα βήματα έγιναν μέσα από τις συνομιλίες μου με φίλους που θέλησαν αρχικά να μου ζητήσουν την άποψή μου για τα κείμενά τους. Επαγγελματικά απασχολήθηκα σε εκδοτικό οίκο όπου επέλεγα τα ιδανικά κείμενα που ταίριαζαν στο ύφος του. Έγνοια μου εξακολουθούσαν να είναι οι συγγραφείς που τα κείμενά τους έχριζαν επιμέλειας, οπότε και πάντα συνόδευα την όποια απάντησή μου με συμβουλές. Νομίζω ότι τώρα έχω βρει την χρυσή τομή. Συμβουλεύω και είμαι δίπλα σε όποιον το θέλει και έχει όρεξη να γίνει συγγραφέας. Αφού το κατάφερα εγώ, μπορεί να το κάνει όποιος το επιθυμεί και θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με τη συγγραφή.

Συνηθίζω να λέω ότι αυτή η συνεργασία ήρθε την ιδανική περίοδο στην ζωή μου και χαίρομαι πάρα πολύ γιατί πιστεύω ότι με έκανε πολύ καλύτερο άνθρωπο και συγγραφέα. Είναι σημαντικό να έχεις έναν άνθρωπο στο πλευρό σου που σε κάνει καλύτερο. Και αυτή ακριβώς την επίδραση έχει η Μηλέβα σε μένα. Εκτιμώ σε κείνη ότι παρά το γεγονός ότι έχει μια δυνατή, από πολλές απόψεις, γραφή, δεν το πήρε ποτέ επάνω της. Πάντα με σκληρή δουλειά και μετρημένα λόγια, χαράζει τον πετυχημένο συγγραφικό της δρόμο. Ήταν μεγάλη χαρά και ιδιαίτερη τιμή για μένα να συνεργαστώ μαζί της και μαζί να αποτελέσουμε την δυνατότερη (συγγραφική) μπάντα. «Το Μυστικό της Καρυδιάς» ξεκίνησε μέσα από την ασφάλεια της καλής φιλικής σχέσης που έχουμε. Με δυνατό θέμα που αφορά τους κοινωνικούς ρόλους που καλούμαστε όλοι να υπηρετήσουμε, πλέξαμε μια ιστορία που απευθύνεται σε άντρες και γυναίκες, αν και το βιβλίο έχει δύο ισχυρές πρωταγωνίστριες και αρκετούς άντρες σε εξίσου δυνατούς ρόλους. Το μυστικό που κρύβει η καρυδιάς είναι συγκλονιστικό, το εμπνεύστηκε η Μηλέβα και γω απλώς το δανείστηκα και πρότεινα τίτλο. Τελικά, είναι ένα βιβλίο συνεργασίας σε όλα τα επίπεδα. Οι κριτικές είναι οι καλύτερες και θέλω να ευχαριστήσω όλον τον κόσμο που το στήριξε από την πρώτη στιγμή και συνεχίζει μέχρι σήμερα να το αγοράζει. Όποιος θέλει μπορεί να ενημερώνεται για «Το Μυστικό της Καρυδιάς», από την επίσημη ιστοσελίδα και να μας στείλει την κριτική του, που με μεγάλη χαρά θα δημοσιεύσουμε. Επίσης, μπορεί να βρει νέα με το #tomystikotiskarydias και να ακολουθήσει τις σελίδες σε Facebook και Twitter ή Goodreads, όπου επίσης χαιρόμαστε να διαβάζουμε κριτικές αναγνωστών.

Οι ιστορίες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο “7 Deadly Sins” είναι μικρές ιστορίες σχετικές με τις επτά αμαρτίες. Φανταστικές, υπερβολικές, με αίμα, πάθος και ξεχωριστές επιθυμίες αποτελούν το πρώτο μέρος ενός μεγαλύτερου project το οποίο θα ολοκληρωθεί σταδιακά. Το βιβλίο πωλείται αποκλειστικά από ξένα λογοτεχνικά eshops σε όλο τον κόσμο και χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί μέσα από την δική του δημιουργία έμαθα ακόμα περισσότερα πράγματα, τα οποία μοιράζομαι με όποιον ενδιαφέρεται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.

Αποτελούν και τα δύο μέρος της δημιουργικής μου πλευράς. Τα αγαπώ εξίσου αλλά πολλές φορές το ένα αποσπά την προσοχή μου εις βάρος του άλλου. Συνήθως υπερτερούν τα σεμινάρια. Καθώς απασχολούμαι και σαν σύμβουλος επιχειρήσεων, η ζυγαριά αλλάζει φορά σε τρελούς ρυθμούς. Ευτυχώς, έχω βρει την χρυσή τομή. Χρειάζομαι ελάχιστες ώρες ύπνου και έτσι εκμεταλλεύομαι με τον καλύτερο τρόπο τις ώρες μου. Ευτυχώς τα σεμινάρια πραγματοποιούνται διαδικτυακά και με τρόπο που εξυπηρετεί και μένα αλλά και την άλλη πλευρά, σε ώρες που όλα τα άλλα ηρεμούν. Τις πρώτες πρωινές ώρες μπορώ να γράψω ευκολότερα άρθρα ή επαγγελματικά κείμενα. Μπορεί να φαντάζουν πολλά, και έχω συνηθίσει να αναρωτιέται ο κόσμος πως τα προλαβαίνω όλα αλλά η αλήθεια είναι ότι πάντα ψάχνω και κάτι καινούργιο να μάθω, να ασχοληθώ, να κάνω επιπλέον. Νέες συνεργασίες και projects ομορφαίνουν και κάνουν πιο συναρπαστική την καθημερινότητα.

Είναι απίστευτο αλλά ο κόσμος έχει «αγκαλιάσει» με μεγάλη αγάπη την δουλειά μου. Στην αρχή ήμουν επιφυλακτική αλλά κάθε φορά που λαμβάνω ένα σχόλιο ή ένα email νιώθω ότι προσφέρω κι εγώ με τον τρόπο μου στον κόσμο που θέλει να δημιουργήσει. Είναι τόσο όμορφο το συναίσθημα αυτό της αποδοχής της δουλειάς μου. Ο κόσμος θέλει να γράφει, να μαθαίνει περισσότερα και πολλές φορές μαζί ξεπερνάμε τις πρώτες φοβίες του.

Αυτή την στιγμή κάποια βιβλία μεταφράζονται και άλλα συγγράφονται. Δεν σταματάω να δημιουργώ. Είναι η δική μου καθημερινή δημιουργική πραγματικότητα. Ταυτόχρονα είμαι ανοιχτή σε ενδιαφέρουσες επαγγελματικές προτάσεις.

Η ιστοσελίδα μου είναι η LydiaPsaradelli.gr και ο κόσμος μπορεί να ενημερώνεται στα Facebook, Goodreads ή με μια απλή αναζήτηση στο google να ανακαλύπτει ακόμα περισσότερα για την δουλειά μου.

Μη σταματάτε να ζείτε μουσικά, δημιουργικά και με πάθος!

The post Συνέντευξη με την Λυδία Ψαραδέλλη! appeared first on anthem.gr.

Τον Γιώργο Μεσολογγίτη τον γνώρισα κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου του στο Φantasticon, είχα ακούσει όμως από πριν εξαιρετικά λόγια το πόνημα του εκείνο, “Η εκδίκηση του Ιάσονα Λεμονιάτη“. Οφείλω να ομολογήσω λοιπόν πως όσα ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης μου κέντρισαν το ενδιαφέρον κι επικοινώνησα με τον Γιώργο, ο οποίος μου παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Από μικρός διάβαζα σαν τρελός. Όχι για το σχολείο φυσικά, αν και με έλκυε το μάθημα της ιστορίας. Συνεχώς ήμουν, αρχικά, με ένα κόμικ και αργότερα με ένα βιβλίο στο χέρι. Η μετάβαση από τα σκίτσα, στο κείμενο, νομίζω πως την πέτυχα με τις εκδόσεις των Κλασικών Εικονογραφημένων. Ο πατέρας μου τα μάζευε με πάθος και αυτά μου έμαθαν πανέμορφες κλασικές ιστορίες.

Η πρώτη φορά που προσπάθησα να γράψω κάτι, ήταν στα 8-9 μου, όταν και έπεσε στα χέρια μου μια γραφομηχανή. Ναι, καλά διάβασες. Όχι δεν ήμουν 8-9 το 1965, μιλάμε (μάλλον) για το 1992. Ερωτεύτηκα τον ήχο και τη στιβαρότητα της αν και δεν ήταν ούτε καν ημιεπαγγελματική. Ήταν μια… Γραφούλα, για όσους θυμούνται early 90s. Στην ουσία ένα παιχνίδι. Δεν θυμάμαι καν τι έγραφα.

Μετά από 3-4 χρόνια, επιτέλους είχα ηλ. υπολογιστή (486 με 8mb Ram και 1Gb Hdd) και εκεί σχηματίστηκε η πρώτη ολοκληρωμένη ιδέα, αλλά ανολοκλήρωτη ιστορία. Αφορούσε έναν αθλητή του American Football που προσπαθούσε να κάνει την επιστροφή μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό. Πιάσε το αυγό και κούρευτο δηλαδή. Φυσικά και κόλλησα στις δυο σελίδες…

Πολύ, πολύ αργότερα, το 2006 όταν μόλις είχα απολυθεί από φαντάρος έκανα πια τη σοβαρή προσπάθεια να μεταδώσω τις εικόνες από το κεφάλι μου σε χαρτί (ή word) και νότες, με ένα πρώτο blog που είχα μέσω myspace.

Πραγματικά δεν μπορώ να κρίνω το γραπτό μου. Το αφήνω σε όσους με διαβάζουν. Μεγάλωσα με τις ιστορίες του Ιουλίου Βερν κυρίως. Αργότερα μπήκαν στη ζωή μου οι Στέφεν Κινγκ και Κλάιβ Μπάρκερ όσον αφορά τον τρόμο και με συγκλόνισαν.

Γενικά, θαυμάζω εύκολα κόσμο που μπορεί και εξωτερικεύει με επιτυχία το ταλέντο του. Είτε είναι συγγραφέας, είτε μουσικός. Αρκεί να μπορεί να μου μεταδώσει τις εικόνες του. ασχέτως τι πραγματεύεται και ποιο είναι το «όχημα» που χρησιμοποιεί.

Οι βασικοί χαρακτήρες είναι ο Ιάσονας, η Κατερίνα κι ο Άλκης. Κάθε κεφάλαιο κι ένας χαρακτήρας που έχει αλληλεπίδραση όμως (λίγο έως πολύ) και στην συνολική εξέλιξη. Μια σπονδυλωτή ιστορία. Αν το δεις ψυχρά, η ιστορία είναι μια ζόμπι αποκάλυψη στον Πειραιά, με ό,τι συνεπάγεται αυτό (βία, αίμα).

Αυτό που προσπάθησα να αναδείξω είναι, τρεις (και λίγο παραπάνω με τους support χαρακτήρες) ανθρώπους και τις αντιδράσεις τους σε μια ακραία κατάσταση που βρέθηκαν. Το περίβλημα της ιστορίας είναι η οικονομική κρίση σε μια παράλληλη πραγματικότητα.

Ο Άλκης ήταν ένας φοβητσιάρης που εξελίχθηκε σε κάτι (spoiler).
H Κατερίνα ήταν μια κοπέλα δυσαρεστημένη από τη ζωή της που βρίσκει ένα σκοπό.
Ο Ιάσονας… ΧΑ! Ήταν ένας πληγωμένος δημιουργός, ένας σκηνοθέτης του παλαιού Ελληνικού κινηματογράφου. Άθελα του (ή μη), υπέγραψε την καταδίκη όλων, δουλεύοντας το πιο ακραίο έργο του.

Είναι στο 2010, άρα παράλληλο θα έλεγα καλύτερα. Και δεν επέλεξα τυχαία την ημερομηνία. Ήταν η απαρχή της κρίσης, όπως την ένιωσε επιδερμικά σε πρώτη φάση, η μεσαία τάξη. Όσο για την ενσωμάτωση των zombies, αυτό ήταν το μόνο εύκολο. Όπως είχα πει και στην παρουσίαση μου στο Φantasticon, τα zombies τα είχα σαν αναφορές κυρίως από τις ταινίες που βλέπω μετά μανίας από μικρός. Υπάρχουν εξέχουσες νουβέλες και μυθιστορήματα που είναι zombie stories, απλά εγώ δεν έχω διαβάσει. Εκτός κι αν μετράει το Δίψα για αίμα του Simon Clark που έχει στοιχειά zombie apocalypse.

Έτσι ήταν τρομερό challenge το πως γράφεται μια τέτοια ιστορία και φυσικά διασκεδαστικό να βιαιοπραγείς στις γειτονιές σου μέσα από τις λέξεις. Τι; Είναι τόσο κακό;

Ποτέ δεν γράφω με σχέδιο ή σημειώσεις. Απλά προέκυψε. Ίσως όταν ήθελα να ορίσω το νόημα του βιβλίου. Ήταν το νόημα τα zombies; Όχι! Για αυτό και η ιστορία του Ιάσονα (το τρίτο κεφάλαιο συγκεκριμένα), είναι μια: Gothic Horror ιστορία, με τη φιγούρα του σαλεμένου villain να παραμονεύει. Κάπως έτσι τη χαρακτήρισε ο Κωστας Κότσιας, ο εκδότης της Ars Nocturna που ήταν ο δεύτερος άνθρωπος που μου είχε εκφράσει την άποψη του για το έργο μου.

Η εξιστόρηση ξεκινάει από τη μέρα μηδέν και πάει πίσω, στο origin και τους λόγους που έγινε αυτό που έγινε.

Μεράκι να υπάρχει κι όλα γίνονται. Αν ο στόχος σου είναι να γίνεις Stephen King (σε φήμη και χρήμα), έχει τις ίδιες δυσκολίες που έχει και μια μπάντα που θέλει να γίνει Metallica. Απλά, ποσοτικά να το δεις, δεν υπάρχει το ανάλογο κοινό. Η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και το κοινό που ασχολείται με αυτό το είδος λογοτεχνίας (ή μουσικής), είναι ακόμα μικρότερο ποσοτικά αλλά και αναλογικά με αρκετές χώρες.

Αν θέλει κάποιος, καλή ώρα σαν του λόγου μου, να εκφραστεί και να μπει σε μια οικογένεια που δεν θα νιώθει πια παρίας και θα έχει και κάτι να πει αλλά και να ακούσει (διαβάσει κλπ) και γιατί όχι, να κάνει κι ένα όνομα αν το αξίζει, είναι ένας δρόμος που μπορείς να τον διαβείς (όχι εύκολος και πάλι).

Τρομακτικά θετική. Δεν είμαι άνθρωπος των δημοσίων σχέσεων, καλώς εννοούμενων, κι έτσι το βιβλίο μου το προώθησα ελάχιστα. Και όμως έφτασε στα χέρια πολλών ανθρώπων, όπου οι περισσότεροι δεν με αναθεμάτισαν για την επένδυση τους. Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν ένα πείραμα για να πειστώ αν μπορώ να γράψω κάτι που μπορεί να συγκινήσει κάποιον που δεν με ξέρει. Κάτι μεταξύ… Demo και κανονικής κυκλοφορίας, για να μιλήσουμε και μουσικά.

Η Rising Star εκφράζει τη νέα εποχή. Το κάν’το μόνος σου. Δεν υπάρχουν πια οι μεσσίες που θα σου δώσουν λεφτά για να κάθεσαι στο σπίτι σου για να γράφεις ιστορίες ή μουσική. Και αν το κάνουν, το τελικό ποσό που λαμβάνεις είναι σχεδόν συμβολικό. Αν θες κέρδος, πρέπει να είσαι καλός συγγραφέας αλλά και καλός manager του εαυτού σου. Να πιστέψεις σε σένα, πριν ζητήσεις να το κάνουν οι άλλοι. Σκληρό, αλλά και δίκαιο πιστεύω. Όταν επενδύεις την ψυχή σου σε κάτι και αυτό το κάτι, τυχαίνει τελικά να αρέσει σε αρκετό κόσμο, πρέπει να αμειφθείς. Στο χέρι σου είναι το αν, το πολύ καλό ποσοστό που θα φτάσει στα χέρια σου τελικά, επενδυθεί σε διαφήμιση ή πάει στις καθημερινές σου ανάγκες.

Όσο, για το νέο μου βιβλίο είναι έτοιμο και ευελπιστώ το Μάιο να κυκλοφορήσει. Το δύσκολο του εγχειρήματος έγκειται στο ότι είναι πολυεπίπεδο. Είναι πολλές σελίδες, θα έχει μια κάποια εικονογράφηση και θα έχει και μουσική. Μουσική δική μου, ηχογραφημένη στα Made In Hell Studios στο Μοσχάτο με επαγγελματίες μουσικούς και τραγουδιστές. Οπότε, όλη αυτή η οργάνωση αλλά και τα έξοδα, οδηγούν αυτό το project σε χαμηλές (αλλά σταθερές) ταχύτητες.

Να δώσω μια και μια αποκλειστικότητα:

Ο ήρωας μας ο Άρης, είναι λάτρης των Guns N Roses, ενώ η κοπέλα του η Μένη, των Motorhead. Και οι δυο τους έχουν όνειρα και (κρυφές) φιλοδοξίες, αλλά μόνο ο ένας κάνει πίσω (για πολύ συγκεκριμένο λόγο) για τον άλλον και η κατάληξη τους δεν είναι καλή. Ωστόσο, μερικά πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται αρχικά. Και ο διάβολος που ρίχνεις όλο το ανάθεμα, μπορεί να μην είναι ο τύπος με τα κέρατα, αλλά ο τύπος στον καθρέπτη. Και αυτό, να μην είναι καν το χειρότερο πράγμα που μπορείς να πάθεις.

Γενικά πριν την κυκλοφορία του βιβλίου μου, αγνοούσα την ύπαρξη της Ελληνικής σκηνής τρόμου. Έτσι, κατά τύχη έπεσα μέσω Facebook στο διαγωνισμό που διοργανώνουν κάθε χρόνο οι Συμπαντικές Διαδρομές και κυριολεκτικά, έστειλα τη συμμετοχή μου με τη λήξη του deadline. Αν θυμάμαι καλά, τα αποτελέσματα βγήκαν μετά από 20 μέρες και η ιστορία μου είχε πάρει την 3η θέση στην κατηγορία Νουβελέτα Τρόμου.

Τα Κελιά, είναι μια ιστορία που τόσο η ιδέα, όσο και η εκτέλεση της μου πήρε ένα βράδυ, 12 μήνες πριν το στείλω στο διαγωνισμό. Είναι μια δική μου εκδοχή μιας καθόδου στην κόλαση, μέσα από τα μάτια ενός χαρακτήρα, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζει με τον Οδυσσέα από τον Ιάσονα Λεμονιάτη. Οι support χαρακτήρες που λέγαμε. Ας πούμε ότι ήταν, ένας μακρινός του ξάδερφος.

Στα τρία χρόνια λειτουργίας του School Of Rock, το μεγάλο μας κέρδος είναι αυτή η γνωριμία με τις (κυρίως) μπάντες μέσω των demo που μας στέλνουν. Δεν ξέρω πια αν ο όρος underground ευσταθεί, γιατί εκεί έξω υπάρχουν πάντες χωρίς συμβόλαια, που έχουν και μουσικάρες αλλά και αναγνωρισιμότητα με τη βοήθεια των Social Media. Μερικές έχουν περισσότερη μάλιστα από μπάντες με συμβόλαια. Εξάλλου, το 2016 τι μπορεί να σου προσφέρει ένα συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία που δεν μπορείς να πετύχεις μόνος σου;

Δεν ζούμε μια στα 80s, ούτε στα 90s. Και μάλλον, αυτή η ελευθερία από το ζυγό των εταιρειών έχει δημιουργήσει τόσο καλή μουσική εκεί έξω. Αν δεν πειράζει να κάνω διαφήμιση, μου είχαν ρίξει το σαγόνι στο πάτωμα οι Lavalanche… Prog rock/metal με εμφανείς επιρροές Opeth αλλά και Anathema. Άψογα τραγούδια και παραγωγή, δυστυχώς δεν κατάφερα να τους δω live.

Ας ελπίσουμε υγεία. Όλα τα άλλα θα έρθουν. Στον ελάχιστο χρόνο που έχω διαθέσιμο, ετοιμάζω το τρίτο και τέταρτο βιβλίο μου, σε draft επίπεδο ακόμα. Γενικά δεν κάθομαι ήσυχος. Αν δεν διαβάζω, γράφω. Και αν δεν ακούω, γρατζουνάω.

Κάντε unlike σε ότι σας χαλάει. Χτες, όχι αύριο. Δεν είναι εύκολο, αλλά τελικά είναι μονόδρομος. Παλέψτε με τις λέξεις κόσμων που είναι τυπωμένοι σε χαρτί αλλά δεν είναι χάρτινοι και σκαρφαλώστε στις κυματομορφές μουσικών. Γίνετε ο δράκος του παραμυθιού σας αν χρειάζεται και… διαβάζετε anthem!

Sites n Social Media
Hauntedworlds.eu
https://www.facebook.com/thehauntedworlds/

The post Συνέντευξη με τον Γιώργο Μεσολογγίτη! appeared first on anthem.gr.

The post Συνέντευξη τη Φράνση Παπουτσάκη! appeared first on anthem.gr.

Στο anthem.gr, γνωρίσαμε το Γιώργο Μπελαούρη μέσα από το guest που έκανε στη στήλη των μουσικών reviews “Flashback”, όπου μας παρουσίασε το Darkly Darkly Venus Aversa των Cradle Of Filth. Ο Γιώργος είναι γνωστός στον underground λογοτεχνικό χώρο ως ο δημιουργός του σκοτεινού κόσμου της Λενόρ, ενός όμορφου κόσμου στον οποίο έχουν συνεισφέρει πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες. Ας τον γνωρίσουμε:

Μία από τις πιο παλιές αναμνήσεις που έχω είναι η μητέρα μου να γράφει στην γραφομηχανή και εμένα να με παίρνει ο ύπνος ακούγοντας των ήχο των πλήκτρων. Οπότε από πολύ μικρός ανυπομονούσα κι εγώ να γράψω ιστορίες. Ξεκίνησα στα εφτά μου χρόνια και μέχρι τα δώδεκα, διαβάζοντας αποκλειστικά Ανατριχίλες, δεν μπορώ να πω ότι ήταν αξιόλογα τα πρώτα δείγματα γραφής, ήταν όμως αρκετά για να κολλήσω το μικρόβιο και την εμμονή της συγγραφής. Οπότε ήταν πιο πολύ ένστικτο πιστεύω και ανάγκη να πω ιστορίες, αν και την αρχική ώθηση την έδωσε η μίμηση κάθε παιδιού για τον γονέα που νιώθει πιο κοντά του.

Πάντα ο Έρωτας και ο Θάνατος. Τα δύο απόλυτα. Οι καταραμένοι έρωτες, η υπαρξιακή αγωνία που εκπληρώνεται στο πρόσωπο και στην ψυχή του ατόμου που επιλέγεις για συνοδοιπόρο στην ζωή σου είναι κάτι που πάντα με συγκινεί. Όπως και ο φόβος του θανάτου, το αναπόφευκτό του ή η απειλή του για ένα πιο βίαιο και αναπάντεχο τέλος. Αυτά τα δύο με εμπνέουν τόσο στην ρομαντική τους φύση (σαν φιλοσοφικές αναρωτήσεις) όσο και στα άκρα τους (σε άλλες εκφάνσεις τους όπως ο φόνος και η πορνογραφία).

Όπως κάθε άνθρωπος που γράφει και θέλει η γραφή του να βελτιώνεται συνεχώς, οι επιρροές και τα αναγνώσματά μου ποικίλλουν. Από Δάντη και Έρασμο, στον Μπαλζακ και τον Ζολά, μέχρι Μπάρκερ και Αν Ράις, θα μπορούσα να κάνω μια λίστα δίχως τελειωμό… Θα ήθελα να έχω την λογοτεχνική ποιότητα και την ατμόσφαιρα του Χώθορν, αλλά πέρα από αυτό οι επιρροές είναι απλά απειράριθμες. Ίσως ένας καλλιτέχνης του λόγου –ο οποίος έχω πει ότι αν ασχοληθεί με λογοτεχνία εγώ θα πάψω να γράφω- που θαυμάζω πολύ και μπορώ να πω με έχει επηρεάσει περισσότερο από κάθε συγγραφέα είναι ο Dani Filth. Μου έδωσε την ώθηση να γράφω με αναφορές στην κουλτούρα μας, να κάνω παραπάνω λογοπαίγνια και να μην παίρνω τόσο στα σοβαρά κάθε κείμενο (δίχως να χάνει σε ποιότητα αυτό θέλω να πιστεύω), καθώς εκφράζει τόσο το ρομαντικό όσο και το πορνογραφικό στους στίχους του, το ακραίο και το αιματηρό (πράγματα που έκανα ανέκαθεν κι εγώ, μα μου έσπασε κάθε ταμπού που ίσως να μου είχε μείνει) με λεξιλόγιο που απλά είναι αξιοθαύμαστο.

Αυτός ο κόσμος ήταν ένα όνειρο που ήρθε στην ζωή απίστευτα ξαφνικά και γέμισε ένα κενό που με ταλάνιζε 13 χρόνια. Ήθελα να γράψω για τις δύο μεγαλύτερες αγάπες μου (πέρα από τον τρόμο) και να έχω ένα project που θα είμαι απόλυτα ελεύθερος να κάνω ότι μου καπνίσει, δίχως να με νοιάζει αν θα χαλάει η ατμόσφαιρα ή αν ο λόγος δεν θα είναι τόσο δουλεμένος ή αν κάτι που θέλω να μπει κάπου δεν κολλάει απόλυτα. Μεγάλωσα με ταινίες δράσης και μέχρι σήμερα είμαι μεγάλος φαν του Stalone και του Statham, στο πανεπιστήμιο ερωτεύτηκα όμως και τον κόσμο της Τέχνης. Οπότε ήθελα ένα έργο που να μπλέκει αυτούς τους δύο κόσμους: πολλή δράση και πολλή κουλτούρα. Οπότε ο κόσμος της Λενόρ ήταν για εμένα από το πρώτο κεφάλαιο ένας κόσμος που μπορούσα να γράψω για όλα όσα ήθελα (όσο σουρεάλ ή υπερβολικά κι αν είναι) με όποιο τρόπο ήθελα (αργκό, δοκιμιακά, βερμπαλιστικά…) και για εμένα αυτό συμβολίζει πια και η Λενόρ: την Απόλυτη Ελευθερία της έκφρασης. Επίσης ήρθε και έκλεισε ένα κενό στη βασική σειρά των βιβλίων που γράφω από το δημοτικό, οπότε γαλήνεψε η καρδιά μου τόσο μέσω της έκφρασης όσο και κλείνοντας επιτέλους το παζλ με ένα κομμάτι που έλειπε τόσο καιρό.

Ως αναφορά τον ίδιο τον κόσμο μέσα στο κείμενο τώρα, αποφάσισα να τον μοιραστώ και με άλλους καλλιτέχνες γιατί ένιωθα ότι δεν μου ανήκει ολοκληρωτικά. Βασικό συστατικό αυτού του κόσμου είναι μια ιδιότητα, η Ψυχοπλάνη, όπου κάθε καλλιτέχνης την ξεκλειδώνει έπειτα από ένα τραυματικό γεγονός της ζωή του ή έπειτα από κάποιου είδους συμβόλαιο με δαιμονική ύπαρξη. Αναφέρω μέσα στη νουβέλα μου ότι ακόμα και ο Όμηρος ήταν ψυχοπλάνος, οπότε μιλώντας για την Λενόρ μου, πιάνω ένα μικροσκοπικό κομματάκι όλου αυτού του κόσμου. Αν ισχυριζόμουν ότι τα έχω πει όλα σε ένα έργο δεν θα μου έφτανε μια ζωή για να γράφω μόνο γι αυτό. Όχι, ξεκαθαρίζω ότι εγώ πιάνω απλά μια ψυχοπλάνο του 2015 και αφήνω ανοιχτό το έδαφος σε κάθε συγγραφέα που θέλει να συνεισφέρει γράφοντας για έναν δικό του ψυχοπλάνο για να κλείσουμε μαζί τα κενά. Οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε…

Ευθύς εξαρχής, εικονογράφος και συνδημιουργός της νουβέλας ήταν και είναι η Lena Decay. Η Lena, πέρα από την ώθηση που μου δίνει για να συνεχίσω κάθε φορά που πελαγώνω, καταφέρνει να δίνει μορφή και εικόνα στην Λενόρ μου με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο κάθε φορά. Η Λενόρ στις εικόνες της Lena είναι κατά 98% η Λενόρ που έχω στο κεφάλι μου, αυτό πιστεύω τα λέει όλα για το ταλέντο της… Για έναν δημιουργό που δεν πιάνει το χέρι του στα εικαστικά και περιγράφει τα πάντα με λέξεις είναι μια ευλογία να βλέπει τους ήρωές του σε εικόνα, είναι απίστευτα συγκινητικό και δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω λέξεις για να το εξηγήσω γιατί η απάντησή μου θα είναι μακροσκελέστατη και  δίχως τέλος…

Πέρα από την Lena Decay όμως, η σελίδα της Λενόρ είναι μια ανοιχτή πρόσκληση για κάθε καλλιτέχνη που κάνει το ξεκίνημά του στον χώρο (σαν κι εμένα δηλαδή) για να δείξει δουλειά του, πατώντας βέβαια πάνω στο κόσμο της Λενόρ. Τα μέλη αυξάνονται συνεχώς και οι συνεισφορές δεν έχουν τελειωμό, πράγμα που με χαροποιεί και με συγκινεί απίστευτα. Το όνειρό μου είναι αυτή η σελίδα από ένα σημείο και μετά να μην είναι πια ‘’δική μου’’ αλλά ‘’δική μας’’, να γίνουμε κάτι σα κοινότητα… Μέχρι στιγμής είχαμε 13 guest artworks (illustrators, photoshopers, tattoo artists), 2 μουσικά κομμάτια και 2 διηγήματα επηρεασμένα από τον κόσμο της Λενόρ, καθώς και 1 guest artwork βασισμένο σε guest διήγημα. Δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιον από αυτούς, όλες οι δημιουργίες είναι μοναδικές και ο καθένας έχει πολύ διαφορετική προσέγγιση και τρόπο έκφρασης. Όλοι τους είναι πραγματικά ένας κι ένας,  έχουν δώσει την ψυχή τους και έχουν στείλει τρομερές δουλειές. Μπορείτε όμως να ρίξετε μια ματιά στη σελίδα και να κρίνετε από μόνοι σας…

Να σου πω, το συγκεκριμένο project που είδες ήταν για την προώθηση μιας θεατρικής παράστασης που ανέβασα το καλοκαίρι. Ήταν 17 συνοδευτικά διηγήματα (ένα για κάθε χαρακτήρα του έργου και τρία που έδιναν λίγες παραπάνω πληροφορίες για τον κόσμο του θεατρικού) και λειτουργούσαν σαν αντίστροφη μέτρηση για την παράσταση. Το έργο λεγόταν ‘’Ξενοδοχείον Ελπίς’’, με δικό μου σενάριο και σκηνοθεσία, έπαιξε τρεις μέρες στην Φάμπρικα στο Γκάζι και καταφέραμε να γεμίσουμε και τις τρεις μέρες τον χώρο ασφυκτικά. Όλοι οι ηθοποιοί ήταν απίστευτα αξιόλογοι και γάντι στον ρόλο τους και θα τους είμαι αιώνια ευγνώμων γιατί φέραμε στη ζωή αυτό το όνειρό μου. Η βασική ιστορία είναι ένα ξενοδοχείο όπου οι μισοί ένοικοι είναι ζωντανοί και οι άλλοι μισοί νεκροί, ενώ πρωταγωνιστές είναι οι προηγούμενες μετενσαρκώσεις των γονιών της Λενόρ (οι βασικοί ήρωες των βιβλίων μου και όσοι διαβάζουν Λενόρ θα καταλάβουν).

Με τη μία θα σου απαντήσω: Εμμανουήλ Ροΐδης! Τρομερή χρήση της γλώσσας (είναι και καθαρεύουσα όπου απλά λατρεύω), απίστευτη ατμόσφαιρα, μοναδικό φλέγμα, καυστικός, ιδιοφυία, είρων και πιο gothic Έλληνα δεν θα βρεις. Κονταροχτυπιέται μέσα μου με τον Χώθορν και τον Παπαδιαμάντη, μα πάντα υπερτερεί. Και το σημαντικότερο: τα είπε όλα με ελάχιστα έργα. Μόνο την Πάπισσα να διαβάσει κανείς θα αφήσει το θαύμα του. Τον έχω τόσο κοντά στην καρδιά μου που ενάμισι χρόνο τώρα δουλεύω ένα θεατρικό πάνω στον ίδιο και αν όλα πάνε κατ ευχήν θα ανέβει τα Χριστούγεννα. Τον Ροΐδη θα τον παίξει ένας πολύ καλός μου φίλος, με τρομερό ταλέντο στην υποκριτική που πιστεύω έχει μέλλον στον χώρο, ο συνονόματος του συγγραφέα Μανώλης Νόρμαντ Ψύλλας. Μακάρι να πάνε όλα καλά και να ανέβει, θα είναι πολύ όμορφη δουλειά, ποτέ πριν δεν έχω δουλέψει ένα θεατρικό κείμενο τόσο πολύ…

Ω φίλε μου είναι αγγούρι, σόρι κιόλας για την φράση μου. Δυστυχώς ο χώρος μας στην Ελλάδα δεν χαίρει γενικής εκτίμησης. Η αρχή μπορεί να γίνει με τα ιντερνετικά μέσα δικτύωσης αλλά μετά θέλει πολύ τρέξιμο. Πάρα πολύ τρέξιμο. Με κάθε ευκαιρία πρέπει να εμφανίζεσαι και να το κυνηγάς μέρα νύχτα. Εμένα η μετάβαση σε άλλο μέσο με βοήθησε πολύ και πιστεύω στην Ελλάδα αυτό πρέπει να γίνει με κάθε συγγραφέα. Τα μπλογκ είναι μια αρχή αλλά είναι ρίσκο, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ο καθένας είναι διατεθειμένος να σε διαβάσει. Το κείμενο κουράζει γρήγορα και δύσκολα θα προσεγγίσεις νέο κοινό, αν δεν έχεις κάποια καλή βάση από αναγνώστες ή αν δεν μεταπηδήσεις σε άλλο μέσο (κόμικ, βίντεο, οτιδήποτε). Εγώ είχα την τύχη μέσω του θεάτρου να το κάνω  αυτό. Έχουν έρθει στην επιφάνεια δύο μεγάλες παραστάσεις μου, τρεις μονόλογοι, δύο σκετσάκια και δέκα μονόπρακτα. Αυτά βοήθησαν πάρα πολύ, αλλά δεν υπάρχει χρόνος να επαναπαυτείς όταν κάνεις το ξεκίνημά σου. Κάθε τέχνη, πέρα από την σπίθα που σε ωθεί στην αρχή (κάποιοι το λένε ταλέντο, εμένα δεν μου αρέσει τόσο η λέξη για να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου) θέλει πάρα πολύ δουλειά. Είναι δουλειά αν το αγαπάς και πιστεύεις σε εσένα. Οπότε το τρέχεις σα να έχεις τον καλύτερο εργοδότη (την μούσα αν θες) ακόμα και αν δεν ανταμείβεσαι χρηματικά. Οπότε όποιος είναι στην ίδια μοίρα με εμένα τον συμβουλεύω κουράγιο, επιμονή και πολύ, πάρα πολύ τρέξιμο.

Για όλο αυτό θα είμαι αιώνια ευγνώμων στον Γιώργο Σαφελά, διοργανωτή των Reflections, ο οποίος με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε βήμα να παρουσιάσω δουλειά μου. Έγινε πολύ τυχαία, επέστρεφα στην Αθήνα από Μυτιλήνη που ήμουν φοιτητής και ενώ εκεί είχε γίνει μια αρχή με τα κείμενά μου, εδώ δεν είχα καμία άκρη. Έπρεπε όμως να βρω χώρους και μέρη να παρουσιάσω την δουλειά μου, αλλιώς η σκληρή αλήθεια είναι ότι ήμουν χαμένος. Είδα μια αφίσα για ένα παρόμοιο event με θέμα τα Βικτωριανά βαμπίρ και έστειλα. Ο Γιώργος με δέχτηκε και έκτοτε έχω χάσει τον λογαριασμό των παρουσιάσεων που έχω κάνει εκεί. Είναι από τα λίγα άτομα στον χώρο που δίνουν ευκαιρίες τόσο απλόχερα και τον ευχαριστώ πραγματικά και ολόψυχα.

Πριν από πέντε χρόνια διάβασα σε ένα Metal Hammer μία συνέντευξη του Dani Filth για το τελευταίο τους άλμπουμ με θέμα την Λίλιθ. Με την Λίλιθ είχα έρωτα από το γυμνάσιο, οπότε είπα να τους τσεκάρω. Η μουσική με τράβηξε αλλά τα φωνητικά με ξένισαν. Ο τραγουδιστής ούρλιαζε και κατέβαζε λόγια πόση ώρα. ‘’Τι βασανίζεται το παλικάρι;’’ απόρησα και έψαξα για τους στίχους. Αυτό ήταν, τα τελευταία πέντε χρόνια το 90% της μουσικής που ακούω είναι Filth. Είχα κόλλημα με την Μπάθορυ από το γυμνάσιο όπως και με την Λίλιθ, είχαν αντίστοιχα άλμπουμ, είχα κόλλημα με τον Μπάρκερ και τον Λάβκραφτ από πρώτη λυκείου, είχαν αντίστοιχο άλμπουμ, είχα κόλλημα με Μίλτον και Ζυλ ντε Ρε, είχαν τέτοια άλμπουμ… η λίστα δεν έχει τελειωμό. Είναι λες και ότι μου άρεσε υπήρχε σε τραγούδι. Αναφορές σε ντε Σαντ, Μπάυρον, Λεστάτ, πυρηνικά, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, λογοτεχνία, ιστορία, αποκρυφισμό… Κάθε στίχος του Dani μιλάει στην καρδιά μου, είναι σα να μιλάει σαν εμένα απευθείας και σαν καλλιτέχνη τον βάζω πάνω από όλους στη λίστα μου (Ζολά, Δάντη, Μικελάντζελο, Γκόγια, Καραβάτζο, Μπάρκερ, Ράις, Ροσέτι… πάνω από όλους). Όταν βρίσκεις μία τέτοια μπάντα που σε κάνει να νιώθεις ότι απευθύνεται μόνο σε εσένα είναι λογικό να κολλήσεις.

Παραπάνω θεατρικά, παραπάνω κείμενα, παραπάνω εμφανίσεις όπου μπορώ να ενταχθώ, παραπάνω διαλέξεις πάνω στην ιστορία της τέχνης, παραπάνω από τα πάντα… Όμως όλη μου η ενέργεια μπαίνει στην σελίδα της Λενόρ, έχει αρχίσει να χτίζεται κάτι πολύ όμορφο και θα ήθελα να το δω να εξελίσσεται σε κάποιου είδους κοινότητα. Μακάρι όλα να πάνε καλά και να ανοίξει πολύ η φάση της σελίδας, θα ήταν υπέροχο όλοι όσοι έχουμε συνεισφέρει σε αυτό να κάνουμε κάποιου είδους events με μουσική και αναγνώσεις από τον κόσμο της Λενόρ. Ένα Lenorecon, αν θες να το πούμε έτσι, θα ήταν το μεγαλύτερο όνειρό μου…

Η ζωή είναι ανούσια και όσο αναζητούμε το νόημα ή τον σκοπό χάνουμε τζάμπα χρόνο για τον οποίο θα μετανιώσουμε μετέπειτα. Βρείτε ένα πλασίμπο για λόγο ύπαρξης και δώστε εκεί όλο σας το είναι. Ζήστε την κάθε στιγμή, ερωτευτείτε στα άκρα και μην μετανιώνετε πολύ για τις πράξεις σας (εκτός αν κάνετε φόνο, χεχε). Το παρελθόν έφυγε, το μέλλον είναι άγνωστο και έχουμε μόνο το παρόν. Το τώρα σας κάντε το κάθε στιγμή να μετράει.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι:

Facebook:
https://www.facebook.com/dark.insaniac
https://www.facebook.com/LC-DLVI-468401843331786/timeline/?ref=ts

Blogspot:
http://mpelaouris.blogspot.gr/
http://lifetimeatdusties.blogspot.gr/

The post Συνέντευξη με τον Γιώργο Μπελαούρη! appeared first on anthem.gr.