Ιανουάριος 2025. Καθώς είμαστε στον αέρα του Radioalchemy παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη και τους Commuter, βλέπουμε ξαφνικά την είδηση του θανάτου του σπουδαίου David Lynch. Ήταν δεδομένο ότι κάτι τέτοιο επηρέασε και εμένα και τον φίλο και συμπαραγωγό μου μιας και ο Αμερικάνος αποτελεί και για τους δύο έναν από τους αγαπημένους μας σκηνοθέτες.

Έτσι λοιπόν πήραμε την απόφαση να ξαναδούμε όλες τις ταινίες του και να τις παρουσιάσουμε μέσα στο 2026 σε ένα μεγάλο podcast-αφιέρωμα καθώς και σε ένα άρθρο που θα τις βάζαμε από τη χειρότερη στην καλύτερη. Το πρώτο μέρος του podcast που ξεκινάει με το Eraserhead και φτάνει στο Wild at Heart μπορείτε να το ακούσετε εδώ, ενώ το δεύτερο μέρος που ξεκινάει με το Twin Peaks και φτάνει στο Inland Empire μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο άρθρο που διαβάζετε. Αυτή είναι η προσωπική μου κατάταξη και των δέκα ταινιών του David Lynch από αυτή που μου άρεσε λιγότερο έως αυτή που μου άρεσε περισσότερο. Όπως πάντα περιμένω τα δικά σας σχόλια και απόψεις και γιατί όχι και τη δική σας κατάταξη! Πάμε λοιπόν.

10. Dune (1984)

Έχοντας ήδη δύο πολύ καλές ταινίες στο παλμαρέ του, ο David Lynch απέρριψε μεν το ενδεχόμενο να σκηνοθετήσει το έκτο επεισόδιο του Star Wars, αλλά λέει τελικά το ναι στη μεταφορά του Dune του Frank Herbert. Τα σχέδια των Arthur P. Jacobs, Alejandro Jodorowsky και Ridley Scott ναυάγησαν για αυτήν την ταινία, ώσπου ο Dino De Laurentiis έδωσε τα κλειδιά στον Lynch.

Δυστυχώς το αποτέλεσμα είναι πολύ κακό. Το έργο προσπαθεί να μιλήσει για τον Μεσσιανισμό, τη σχέση εξουσίας και θρησκείας και το concept του σωτήρα γενικότερα. Μπορείς να εντοπίσεις πολλά στοιχεία των πρώτων ταινιών του Lynch με τις απόκοσμες φιγούρες και τις αλλόκοτες παρουσίες, ωστόσο το Dune είναι μια ταινία με αρχικό cut τεσσάρων ωρών που πετσοκόπηκε στη μέση.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ χωρίς κανένα ρυθμό, άλλοτε πολύ γρήγορο, άλλοτε πολύ αργό και με χαρακτήρες που μοιάζουν να μεταμορφώνονται παρά να εξελίσσονται. Κάπως έτσι καταλήγει στην τελευταία θέση της φιλμογραφίας του σπουδαίου δημιουργού. Του άφησε ωστόσο τη σχέση του με τον Kyle MacLachlan και φυσικά την ανάγκη να έχει ο ίδιος τις τελικές αποφάσεις στη δημιουργική διαδικασία των ταινιών του από εκεί και πέρα. Αυτό αποτυπώνεται τέλεια σε όλα τα επόμενα δημιουργήματά του.

9. Inland Empire (2006)

Αυτήν την ταινία θα μπορούσα περισσότερο να την περιγράψω ως μια ιδιότυπη οριακά arthouse εμπειρία παρά σαν καθαρό κινηματογραφικό προϊόν. Μετά το Mulholland Drive, o Lynch ήταν πιο απελευθερωμένος από ποτέ και κάπως έτσι ξεκίνησε να δημιουργεί μια ταινία χωρίς να έχει καν κάποια βασική πλοκή στο μυαλό του, αλλά έμοιαζε να γυρίζει κάποιες ανεξάρτητες σκηνές που στο τέλος θα έδεναν σε ένα ενιαίο έργο.

Το Inland Empire είναι μία ιστορία όπου ο χρόνος και η λογική καταρρέουν. Είναι μια ταινία για την κακοποίηση και το τραύμα που αφήνει, αλλά φαίνεται να μην έχει ένα βασικό πυρήνα και ο δημιουργός της χάνεται κάπου ανάμεσα στα πλάνα που μοιάζουν ερασιτεχνικά, την γκροτέσκα εικόνα και τον πειραματισμό του με άλλες γλώσσες ή με εμφολευμένες ιστορίες όπως της μίνι σειράς Rabbits που είχε δημιουργήσει ο ίδιος.

Αν προσεγγιστεί καθαρά σαν φιλμ, τότε εύκολα βρίσκει μια θέση αρκετά χαμηλά. Είναι πολύ μεγάλο σε διάρκεια, αργό και αρκετά κουραστικό. Προτείνεται ωστόσο να το δείτε σαν μια κινηματογραφική εμπειρία όπως προανέφερα. Έχει κάτι το μυστήριο και το τρομακτικό το Inland Empire και σίγουρα οι φόβοι του χαρακτήρα που ενσαρκώνει η Laura Dern μπορούν να περάσουν στον θεατή και να του δημιουργήσουν ένα αίσθημα πρωτόγνωρο.

8. The Straight Story (1999)

Αν δεις αυτήν την ταινία χωρίς να γνωρίζεις ποιανού σκηνοθέτη είναι, τότε αποκλείεται να μαντέψεις ότι είναι του Lynch. Ανάμεσα στις δύο ταινίες που σηματοδότησαν τι θα πει παράνοια, το Lost Highway και το Mulholland Drive, ο Lynch γύρισε το The Straight Story. Είναι μια συγκινητική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα για τον 73χρονο Alvin Straight που θα διασχίσει μια μεγάλη απόσταση με ένα τρακτέρ κήπου προκειμένου να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του με τον οποίο δε μιλάνε για χρόνια.

Το The Straight Story είναι μια ιστορία για την οικογένεια και τη συγχώρεση και δείχνει το εύρος που έχει ο Lynch ως σκηνοθέτης. Μέσα σε αυτό το αργό ταξίδι, κρύβονται μικρότερες ιστορίες που αφορούν την κόρη του Alvin Straight και την ίδια ώρα παρουσιάζονται με απλότητα η καλοσύνη, η υπομονή και η αλλαγή που χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ο Richard Farnsworth είναι εξαιρετικός στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του όπου αν και ταλαιπωρημένος από τα προβλήματα υγείας που τον μαστίζουν, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια τον πρωταγωνιστή και την πορεία μέχρι το σπίτι του αδερφού του. Ο Lynch δε θα χρειαστεί τα εφέ, τη μη γραμμική αφήγηση ή τα περίπλοκα νοήματα για να φτιάξει ένα συγκινητικό φινάλε, αλλά αυτή η ταινία θα βρεθεί στην όγδοη θέση γιατί μεγαλουργούσε όταν χρησιμοποιούσε τα παραπάνω στοιχεία στις ταινίες του.

7. Wild at Heart (1990)

Το πόσο λατρεύει ο Lynch ιστορίες για την αμερικανική επαρχία είχε φανεί στο Blue Velvet, ωστόσο το βιβλίο Wild at Heart: The Story of Sailor and Lula που του δάνεισε ο Monty Montgomery του έδωσε την ευκαιρία ώστε να φτιάξει ένα road movie με neo noir στοιχεία και με φόντο τον αμερικάνικο Νότο. Μάλιστα ο Montgomery είχε σαν πρώτη σκέψη να το γυρίσει ο ίδιος και τελικά ο Lynch ενθουσιάστηκε τόσο με το project που το ανέλαβε τελικά εκείνος.

Το Wild at Heart είναι ένα ρομαντικό παραμύθι, το οποίο όμως δεν κρύβει τη βρωμιά, τη βία, την αγάπη ως αντίσταση και το ρόλο που μπορεί να παίξει η μοίρα όταν αγαπιούνται δύο άνθρωποι. Εκπέμπει μια camp αισθητική εμπνευσμένη από τα 50s έχοντας πολλές αναφορές στον Elvis, αλλά και στον Μάγο του Οζ που ενέπνευσε τον σκηνοθέτη.

Ο ρομαντισμός που ενυπάρχει, ενσαρκώνεται εξαιρετικά από τον Nicholas Cage και τη Laura Dern και είναι πρωτεύον στοιχείο της ταινίας, ωστόσο καθώς κυλάει, οι χαρακτήρες γίνονται πιο υπερβολικοί, οι σκηνές πιο ακραίες με αποτέλεσμα να εκπέμπει μια πολύ πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα σε σχέση με άλλες ταινίες που αφορούν ζευγάρια. Το συναίσθημα και το πάθος συναντούν την σκανδαλώδη ματιά του Lynch και το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να μην είναι όμορφο.

6. The Elephant Man (1980)

Μετά το Eraserhead ο Lynch έμοιαζε να ψάχνει κάτι διαφορετικό και η ιστορία του Elephant Man ήρθε και κόλλησε τέλεια με το όραμα του δημιουργού. Κρατώντας την ασπρόμαυρη εικόνα και κάποια body horror στοιχεία, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης παραδίδει ένα έργο με γραμμική αφήγηση και θεματικές που το κάνουν ακόμα και σήμερα να μοιάζει επίκαιρο.

Η ιστορία του Joseph Merrick ξεδιπλώνεται με σεβασμό και ευαισθησία δείχνοντας την αξιοπρέπεια αυτού του ανθρώπου ενώ την ίδια ώρα βλέπουμε το πώς κάποιος που είναι διαφορετικός μπορεί να γίνει βορά ενός κοινωνικού συνόλου που κατά τ’ άλλα θέλει να θεωρείται φυσιολογικό. Ο Lynch γυρίζει τον καθρέφτη προς εμάς και αναρωτιέται το ποιος είναι τελικά το τέρας. Ο πρωταγωνιστής μας ή αυτοί που προσπάθησαν να τον εκμεταλλευτούν σε κάθε φάση της ζωής του;

Είναι ένα ουμανιστικό φιλμ και μπορεί να λειτουργήσει σαν μια αλληγορία για κάθε είδους διαφορετικότητα και στη σημερινή κοινωνία. Μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από την ψυχεδέλεια των μετέπειτα ταινιών του δημιουργού του, αλλά έχει έναν ωμό ρεαλισμό και μια συναισθηματική ένταση που κορυφώνεται συνεχώς όσο προχωράει και σου αφήνει μια αίσθηση συμπόνιας και ανθρωπιάς στο φινάλε.

5. Eraserhead (1977)

Για άλλους σκηνοθέτες η πρώτη ταινία είναι πειραματική, για άλλους κακή, για άλλους το magnum opus και για τον David Lynch ένα ορόσημο για την καριέρα του και το τι θα ακολουθούσε. Με τον ίδιο να εμπνέεται από ιστορίες του Kafka και του Gogol αλλά και το περιβάλλον στην πόλη της Philadelphia όπου έζησε, το Eraserhead ξεκίνησε σαν μια ταινία μικρού μήκους με πολύ λίγες σελίδες σενάριο και κατέληξε η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη.

Είναι ένα έργο τόσο ρηξικέλευθο σε ιδέες, αλλά και τόσο δύσκολο να το παρακολουθήσεις. Οπτικά εστιάζει στην αστική αποξένωση και τον βιομηχανικό τρόμο, ενώ οι μορφές είναι εξαιρετικά περίεργες. Είναι η ιστορία ενός πατέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει ένα φρικώδες μωρό απεικονίζοντας τον φόβο που έχει ένας άνθρωπος για την ανάληψη της ευθύνης όταν κάνει οικογένεια.

Σιγά σιγά η ταινία εξελίσσεται σε ένα body horror που σε τρομάζει, σε αποπροσανατολίζει, σε αηδιάζει και σε κάνει να σκεφτείς τα νοήματα που κρύβει. Ο Lynch έχει επενδύσει εξαιρετικά και στον ήχο κάνοντας το αποτέλεσμα ακόμα πιο απόκοσμο και μετατρέποντας την ταινία σε ένα all time classic. Χωρίς καμία υπερβολή, το πρώτο αριστούργημά του.

4. Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992)

Στις πρώτες δύο σεζόν του Twin Peaks o Lynch δεν κατάφερε να εμβαθύνει στον χαρακτήρα της Laura Palmer όσο θα ήθελε και αυτή του η επιθυμία φάνηκε τόσο στην τρίτη σεζόν όσο και στο Fire Walk with Me. Η ταινία αυτή λειτουργεί σαν prequel της σειράς εστιάζοντας στις τελευταίες μέρες της νεαρής Laura, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να τη δει οποιοσδήποτε και ως ένα αυτόνομο ψυχολογικό θρίλερ.

Απαλλαγμένος από τις επιταγές της τηλεόρασης όπου θα προστεθεί λίγο χιούμορ ή πιο ελαφριές σκηνές που θα βοηθήσουν στη ροή, ο Lynch προσφέρει μια ταινία για την κακοποίηση, την οικογενειακή βία και τα ζητήματα ταυτότητας που βιώνει ο κάθε άνθρωπος. Μέσα από τη δαιδαλώδη πλοκή της που περιλαμβάνει flashbacks, σκηνές που δένουν με τη σειρά και φυσικά όνειρα και αλλοίωση της πραγματικότητας, ο σκηνοθέτης μας δίνει μία από τις πιο σκληρές ταινίες του όσον αφορά τις θεματικές που θέλει να θίξει.

Το Twin Peaks: Fire Walk with Me μπορεί να μην πήρε μεγάλη αναγνώριση όταν πρωτοκυκλοφόρησε, αλλά με τα χρόνια αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της μυθολογία του Twin Peaks. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που χτίζει, το πόσο κεντράρει στην ψυχοσύνθεση της Laura και τον εσωτερικό της κόσμο, το πως παίζει με τις εναλλαγές της πραγματικότητας και κυρίως το γεγονός πως ανακατεύει το υπερφυσικό και το ανθρώπινο στοιχείο περισσότερο από ποτέ, την καθιστά μια από τις καλύτερες στη σπουδαία φιλμογραφία του σκηνοθέτη.

3. Lost Highway (1997)

Χρειάστηκαν μερικά χρόνια στον Lynch για να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη, αλλά όταν το έκανε, αποδόμησε τα όρια της αφήγησης όσο ποτέ. Το Lost Highway μπορεί να μην είχε τους κλασικούς ηθοποιούς με τους οποίους συνεργαζόταν συχνά ο σκηνοθέτης, αλλά βλέπουμε ένα φοβερό καστ όπου όλοι δίνουν μάλλον την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας τους σε ένα ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει να σπάει το χωροχρονικό συνεχές.

Συνδυάζει τέλεια το noir ύφος με την 90s σκοτεινή industrial αισθητική και εξερευνά περισσότερο τα ζητήματα ταυτότητας, την ανδρική ανασφάλεια και ζήλια, αλλά και την αυτοτιμωρία και την απώλεια μνήμης. Η αφήγηση προσομοιάζεται με τη λωρίδα του Μέμπιους και η χρήση των ψυχεδελικών φωτισμών και της μουσικής κάνει το έργο να μοιάζει πολύ κλειστοφοβικό δημιουργώντας στον θεατή υποσυνείδητα μηνύματα για τον φόβο που νιώθει.

Αν και είναι δύσκολο στην ερμηνεία του και έχει μικρές ατέλειες, το Lost Highway είναι μια ιστορία για δύο άνδρες και μία γυναίκα που χάνονται στο κλειστοφοβικό περιβάλλον που αναφέραμε. Αποτελεί την τέλεια γέφυρα μεταξύ των πρώτων πιο πειραματικών projects του Lynch και της καλλιτεχνικής ωριμότητας που απολαύσαμε στο Mulholland Drive. Γι’ αυτό καταλήγει τόσο ψηλά.

2. Blue Velvet (1986)

Αρκετά πικραμένος από την εμπορική και καλλιτεχνική αποτυχία του Dune, o Lynch αποφάσισε στην επόμενη ταινία του να έχει τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο, χωρίς παρεμβάσεις από κάποιο στούντιο και σε σενάριο του ιδίου. Κάπως έτσι προέκυψε το αριστουργηματικό Blue Velvet. Σε αυτήν την ταινία, ο δημιουργός έρχεται να καυτηριάσει και να σκιαγραφήσει την αμερικανική μικροαστική κοινωνία μέσα από την επαρχία, στην οποία έζησε για πολλά χρόνια.

Ο Lynch καταφέρνει να αποτυπώσει τέλεια τη διπλή όψη της Αμερικής και πως σε ένα ειδυλλιακό προάστιο, μπορεί να ενυπάρχουν η βία, τα σκοτεινά μυστικά και η σεξουαλική διαστροφή. Παρουσιάζει επίσης τόσο την εγκληματικότητα όσο και τη νεανική αθωότητα μέσα από τα μάτια του Jeffrey Beaumont που ενσαρκώνει ο εξαιρετικός Kyle MacLachlan.

Σε αυτήν την αθωότητα και την φαινομενική τελειότητα της κοινωνίας, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης μοιάζει να χαράσσει μια τομή και να αποκαλύπτει τη σήψη της. Ο τρόπος που καταφέρνει να κάνει τον ήρωα του να μοιάζει ένοχος είναι αριστοτεχνικός. Ταυτόχρονα το αίσθημα φόβου, αγωνίας και ασφυξίας σε κάποιες σκηνές επικαλύπτεται από τον ελκυστικό φωτισμό, την υπέροχη μουσική και τους ήχους που σε σαγηνεύουν, δημιουργώντας ένα από τα καλύτερα έργα της εποχής του. Ειρωνικό, τρομακτικό και αληθινό, το Blue Velvet είναι δείγμα σκεπτόμενου αμερικάνικου σινεμά.

1. Mulholland Drive (2001)

Δύσκολα θα μπορούσα να βάλω κάποια άλλη ταινία στην πρώτη θέση. Όχι γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου φιλμ γενικότερα, αλλά γιατί πιστεύω ότι αποτελεί κορωνίδα τόσο για τον κινηματογράφο όσο και για τον David Lynch. Στο Mulholland Drive ο δημιουργός συνθέτει όλα όσα είχαμε δει στα προηγούμενα έργα του σε μια ιστορία που αποτελεί το δίπολο ονείρου και εφιάλτη μέσα στο σύγχρονο Hollywood.

Ο Lynch αποδομεί το χολιγουντιανό όνειρο κατασκευάζοντας ένα σύμπαν όπου η ψευδαίσθηση του μεγαλείου έχει την ίδια βαρύτητα με τη ζοφερή πραγματικότητα. Όπως και στο Lost Highway καταπιάνεται με τις θεματικές της ζήλιας και της απώλειας, αλλά αυτή τη φορά μέσα από τα μάτια της Betty και της Rita που ενσαρκώνουν εξαιρετικά οι Naomi Watts και Laura Harring.

Αυτή η ταινία είναι δείγμα αψεγάδιαστου σινεμά. Κάθε σκηνή έχει νόημα, κάθε πλάνο ίσως κρύβει ένα κλειδί που αποκρυπτογραφεί το μυστήριο, κάθε παράξενος χαρακτήρας έχει λόγο ύπαρξης. Ο φωτισμός, η μουσική και οι διάλογοι συνθέτουν ένα σύμπαν μαγικό και ταυτόχρονα τρομακτικό και αληθινό. Αν και δε γυρίστηκε ως πιλότος σειράς όπως ήθελε ο Lynch, το Mulholland Drive έμελε να γίνει το αριστούργημα του και η ολοκληρωμένη του δήλωση για το πως φανταζόταν ο ίδιος τον κινηματογράφο. Μια δήλωση ωριμότητας και η τέλεια ισορροπία μεταξύ των έργων του.

Αυτό ήταν το Ranking για έναν από τους αγαπημένους μου δημιουργούς, τον σπουδαίο David Lynch. Πείτε μου που συμφωνείτε, που διαφωνείτε και ποια είναι η δικιά σας κατάταξη. Μέχρι τότε, τα λέμε σε κάποιο επόμενο άρθρο!

The post Ranking: Όλες οι ταινίες του David Lynch από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Πριν από λίγες μέρες αποχαιρετήσαμε και επίσημα το 2025 και μαζί του μια χρονιά κομβική για το pro wrestling. Η ευκολία με την οποία βλέπουμε στην Ελλάδα πλέον το WWE και τα events του μας έδωσε τεράστια χαρά σε όσους πλέον δε θα ταλαιπωρούμασταν για να παρακολουθήσουμε τη μεγαλύτερη εταιρία πάλης.

Από την άλλη ζήσαμε μια αναβίωση των καλών εποχών του AEW που τα τελευταία δύο χρόνια λειτουργούσε κυρίως με εκλάμψεις. Τα ματς του ήταν πάντα καλά, αλλά οι ιστορίες ήταν οριακά ανύπαρκτες, ωστόσο φέτος υπήρξε μια σημαντική εσωτερική αναδιοργάνωση, έμειναν όσοι παλαιστές ήθελαν πραγματικά να βρίσκονται στην εταιρία και το αποτέλεσμα ήταν να δούμε πολύ καλύτερα και ολοκληρωμένα storylines.

Ήταν επίσης μια χρονιά που τα premium live events και PPVs κυμάνθηκαν σε αρκετά καλό επίπεδο. Το WWE είχε κάποια πιο συμπαγή σόου, καλές κάρτες, αλλά και κάποιες απογοητεύσεις (εσένα κοιτάω Wrestlepalooza), ενώ το AEW είχε τις κλασικές υπερμεγέθεις κάρτες του και οριακά πεντάωρα events, αλλά παρ’ όλα αυτά πέτυχε να είναι όλα σε σχετικά καλό επίπεδο.

Το event της χρονιάς για εμένα είναι το All In που το παρακολούθησα live. Έγινε στην Αμερική αντί για το Wembley και αντιμετωπίστηκε ως μια καλοκαιρινή Wrestlemania από την εταιρία. Ποιοτικά και τα ματς και ο ρυθμός του ήταν πολύ καλός και είχαμε ένα από τα καλύτερα κλεισίματα της χρονιάς. Από την άλλη μεριά ξεχώρισα το Summerslam, το Crown Jewel και φυσικά το Elimination Chamber που μας πρόσφερε το τέλος της δεκαετίας και τον λόγο που είχα μείνει να κοιτάω την οθόνη αποσβολωμένος για πολλή ώρα.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν για το 2025 και πάμε στις επιλογές μου για τα δέκα καλύτερα ματς της χρονιάς!

10. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Bianca Belair – WWE Wrestlemania 41

Αυτό το ματς ήταν πραγματικά ένας καταλύτης για τη φετινή χρονιά. Αν είχε περισσότερο χρόνο, πιστεύω ότι θα μιλούσαμε χαλαρά για αγώνα πεντάδας. Τρεις από τις καλύτερες, αν όχι οι τρεις καλύτερες γυναίκες wrestlers της εταιρίας σε ένα triple threat για τον τίτλο. Η Iyo με την εμπειρία και τα high flying skills, η Bianca με την ωμή δύναμη και η Rhea ως η πιο ολοκληρωμένη performer της γενιάς της.

Από το ξεκίνημα φαινόταν ότι θα είναι ένα απλό showcase, αλλά μια παράσταση από τρεις παλαίστριες που μπορούσαν να σου δείξουν σε τι επίπεδο έχει φτάσει πλέον το γυναικείο wrestling. Το format του triple threat βοήθησε πάρα πολύ, αφού και τα τρία ζευγάρια έχουν φουλ χημεία μεταξύ τους και τα στυλ τους συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Έχει αφήγηση, έχει ρυθμό και ροή και δείχνει πόσο πολύ έχουν εξελιχθεί η Bianca, η Rhea και η Iyo σε μια από τις πολλές παραστάσεις που θα μας δώσουν στο μέλλον.

9. Will Ospreay vs Konosuke Takeshita – AEW Dynamite

Είναι λίγο τρελό πόσα ματς μεταξύ νέων και ταλαντούχων performers πήραμε φέτος. Οι Ospreay και Takeshita, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους και φυσικά έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους. Το ότι αυτό το ματς το είδαμε σε ένα απλό επεισόδιο του Dynamite ως μέρος του Owen Hart Tournament δείχνει και την ποιότητα που υπάρχει στα εβδομαδιαία σόου του AEW.

Υπάρχει το γενικότερο στόρι με τον Takeshita που είναι το poster boy της Don Callis Family να αντιμετωπίζει τον προηγούμενο παλαιστή που κατείχε τη θέση αυτή, αλλά από την άλλη πλευρά το βασικό ζήτημα είναι και για τους δύο είναι πολύ απλά να αποδείξουν πως ο ένας είναι ανώτερος του άλλου. Ματς ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλές κινήσεις ακόμα και στη ράμπα εισόδου και ένα εκρηκτικό φινάλε με γονατιές, Styles Clash, Storm Breaker και φοβερές ανατροπές. Θα έχουν περισσότερο χρόνο στο μέλλον να μας δείξουν τις δυνατότητές τους και σε PPV.

8. Kenny Omega vs Gabe Kidd – AEW/NJPW WrestleDynasty

Λατρεύω όταν ο Omega γυρίζει στην Ιαπωνία για να αντιμετωπίσει έναν νέο παλαιστή, ειδικά όταν δεν είναι Ιάπωνας. Με ενθουσιάζει η ιστορία του έμπειρου και κατασταλαγμένου Kenny που υπήρξε το πρόσωπο του New Japan απέναντι στην αλαζονεία νέων performers που θέλουν να διεκδικήσουν αυτή τη θέση για τον εαυτό τους. Αυτό το ματς έβαλε τον Gabe Kidd στον χάρτη των main eventers.

Δύο τελείως διαφορετικά στυλ μάχης έρχονται σε κόντρα στο πιο ωμό και γρήγορο pace της Ιαπωνίας. Ο Kenny μπήκε μέσα ως ένας ολοκληρωμένος σταρ και ο Gabe Kidd ως ένας διψασμένος νέος που θα ρισκάρει τα πάντα για να αποδείξει ότι ανήκει στην ελίτ. Χτυπήματα πολύ δυνατά και με ουσία, spots εκτελεσμένα με ανατριχιαστική ακρίβεια, ματς που έχει τεχνική, ψυχή και χαρακτήρα. Είναι πάντα ωραίο να βλέπεις αρχές της χρονιάς ένα Match of the Year contender.

7. Will Ospreay vs Swerve Strickland – AEW Dynamite Summer Blockbuster

Είχαν παλέψει και πέρυσι αυτοί οι δύο, αλλά το φετινό τους ματς ήταν αρκετά ανώτερο. Το καλοκαίρι, η κύρια ιστορία στο AEW ήταν ποιος εκ των Hangman, Swerve και Ospreay θα εκθρονίσει τον Jon Moxley και θα πάρει τον μεγάλο τίτλο με την κόντρα των πρώτων δύο να παραμένει έντονη και τον Ospreay να λειτουργεί ως συμφιλιωτής. Στο ματς με τον Swerve υπήρχε περισσότερη ιστορία με τους δύο να αναφέρουν τη φιλία τους και τη σχέση τους που πάει χρόνια πίσω.

Τη στιγμή που μπήκαν στο ring, οι δυο τους αποφάσισαν να κάνουν μια επίδειξη των δυνατοτήτων τους και μάλιστα στον μέγιστο βαθμό αφού το ματς τελείωσε ως ισοπαλία μετά από μισή ώρα. Ο τρόπος που συνδυάζουν αυτοί οι δύο την ταχύτητα και την αθλητικότητά τους είναι εξαιρετικός. Υπάρχουν spots όπως το Hidden Blade έξω από το ring που εντυπωσιάζουν, υπάρχουν χτυπήματα της ιαπωνικής σχολής και φυσικά εξαιρετικά kick outs που οδηγούν στην ισοπαλία. Αυτοί οι δύο είχαν ένα πολύ καλό 2025 και ματς όπως αυτό το πιστοποιούν.

6. Toni Storm vs Mariah May – AEW Revolution

Αυτό το ματς ήταν το επιστέγασμα της ίσως καλύτερης ιστορίας μεταξύ γυναικών των τελευταίων χρόνων. Η επιστροφή της Toni Storm με τον προηγούμενο χαρακτήρα της, το εξαιρετικό της παίξιμο και η συμπεριφορά της απέναντι στη Mariah που της πήρε τον τίτλο λίγους μήνες πριν, το σοκαριστικό segment με την αποκάλυψη ότι πάντα ήταν η Timeless Toni πίσω από τον χαρακτήρα και φυσικά η νίκη της στην Αυστραλία μας οδηγούν στο Hollywood Ending.

Ήταν μια κόντρα που όλες οι χαρακτηριστικές της στιγμές είχαν μέσα αίμα και οι δύο παλαίστριες φροντίζουν να το θυμάσαι αυτό εξαρχής. Είναι ένα ματς με σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, ένας αγώνας που γυρίζει συνεχώς στα πιο σημαντικά σημεία της κόντρας, έχει πάρα πολλή ένταση και πολύ βίαια spots. Από άποψη storytelling είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Σπάνια οι μεγάλες κόντρες μπορούν να έχουν τόσο σπουδαία φινάλε και αυτό είναι ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει. Και δυστυχώς όσοι επιχειρήσουν να αντιγράψουν την ίδια συνταγή, δύσκολα θα βρουν τη μαγεία που υπάρχει εδώ.

5. John Cena vs AJ Styles – WWE Crown Jewel Perth

Το ήθελε πολύ ο Cena αυτό το ματς, το ήθελε ο Styles, το αποζητούσαμε και εμείς ως κοινό. Μετά λοιπόν και από την απαίτηση του πρώτου, δύο παλαιστές που μας έχουν χαρίσει παρέα μερικά από τα καλύτερα ματς της καριέρας τους συναντήθηκαν στην Αυστραλία και έδωσαν μια πραγματική παράσταση. Δεν υπάρχει ουσιαστικά ιστορία, μιας και οι δύο έχουν το ρόλο του καλού.

Ωστόσο είναι μια τελευταία συνάντηση μεταξύ του poster boy του Sports Entertainment και του καλύτερου παλαιστή στην ιστορία του TNA και του απόλυτου αφεντικού του Bullet Club. Έτσι θέλησε ο Cena να προλογιστεί ο μεγάλος του αντίπαλος. Ίσως κάποιους να τους ξενέρωσε η εκτεταμένη χρήση κινήσεων άλλων παλαιστών, αλλά αυτό το ματς δεν ήταν ένας απλός αγώνας για το ποιος είναι ο καλύτερος.

Είναι κάτι σαν ταινία που χωρίζεται σε σκηνές. Έχεις τους δύο να μας θυμίζουν τα παλιότερα ματς τους και μετά το σκηνικό γυρίζει στην παρουσίαση της καριέρας τους. Μας θυμίζουν παλιούς τους αντιπάλους, αποτίουν ένα φόρο τιμής σε μεγάλες προσωπικότητες του wrestling και ουσιαστικά δημιουργούν ένα love letter στους οπαδούς του σπορ, τόσο στους πιο mainstream όσο και στους πιο hardcore. Αγώνας με τεράστια σημασία.

4. Will Ospreay vs Hangman Page – AEW Double or Nothing

To AEW έκανε εξαιρετικά τουρνουά φέτος (γρήγορο shout out στο φανταστικό C2 που αν γινόταν νωρίτερα μέσα στη χρονιά θα είχε σίγουρα 3-4 θέσεις στο αφιέρωμα) και αυτός ο τελικός του Owen Hart Cup Final είναι μακράν ο καλύτερος του βραχύβιου θεσμού μέχρι τώρα. Το διακύβευμα είναι ένας αγώνας τίτλου στο All In, το μεγαλύτερο event της χρονιάς και αντιμέτωποι έρχονται δύο παλαιστές όπου κανένας δεν έχει ρόλο κακού.

Από τη μία η νεανική ορμή και ο ενθουσιασμός του Ospreay που θέλει να κερδίσει τον μεγάλο τίτλο και από την άλλη πλευρά ο Hangman, ο καλύτερος χαρακτήρας της εταιρίας, το παιδί που υπήρξε χαμογελαστό και μεθυσμένο, που κέρδισε τον μεγάλο τίτλο και τον έχασε, έχασε επίσης τη χαρά του, είχε μια κόντρα με τον Swerve που τον χάραξε για πάντα και αναζητάει τη λύτρωση μέσα από το να ξεπερνάει τα τραύματά του σε κάθε ματς.

Όταν αυτοί οι δύο χαρακτήρες με αυτό το background και κυρίως αυτές τις ικανότητες, έρχονται αντιμέτωποι στο ring, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο εκτός από επικό. Ο Hangman ακολουθεί τον φρενήρη ρυθμό του Άγγλου, το ματς πηγαίνει παντού γύρω από το ring, ενώ ξεχωρίζουν το staredown τους πριν ορμήσουν ο ένας στον άλλον για να επιχειρήσουν finisher, η εξάντληση του Hangman στο Hidden Blade και ο τέλειος συγχρονισμός τους. Τρομερές στιγμές.

3. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Naomi – WWE Evolution

Αυτό το ματς είναι τόσο καλό που είναι κρίμα ότι μελλοντικά όλοι θα το θυμούνται μόνο για την εξαιρετική ανατροπή στο τέλος και όχι για την ποιότητά του. Ε αυτή η λίστα είπε να κάνει λίγο τη διαφορά. Το φετινό Evolution ήταν εξαιρετικό και φυσικά ένας ακόμη λόγος που το WWE πρέπει να δίνει πιο συχνά το spotlight του στις γυναίκες της εταιρίας.

Προφανώς η εισβολή και το cash in της Naomi που δεν περιμέναμε ήταν μια εξαιρετική έκπληξη και επιστέγασμα του πολύ καλού heel turn της. Επίσης ανανέωσε προσωρινά το women’s division του Raw. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μέχρι εκείνο το σημείο, η Rhea και η Iyo δίνουν μακράν το καλύτερο ματς γυναικών για όλο το 2025.

Οι δύο φίλες, αν και έχουν διαφορετικό σωματότυπο, βρίσκουν τρομερή χημεία στο ring και το high flying στυλ της μίας με τη δύναμη της άλλης δένουν σε σημείο που όλο αυτό μοιάζει αψεγάδιαστο. Έχει μια τρομερή ροή γενικά και κάνει το ματς να μοιάζει μεγαλύτερο σε διάρκεια λόγω όλων αυτών των spots που βλέπεις να εξελίσσονται μπροστά σου. Ε βάλε και την ανατροπή με τη Naomi και τότε παίρνεις ένα διαμαντάκι. Iyo και Rhea πρέπει να παλέψουν πολλές φορές ακόμα.

2. Hangman Page vs Jon Moxley – AEW All In

Αν στο μυαλό μου υπάρχουν δύο wrestlers της χρονιάς, αυτοί είναι οι Hangman Page και Jon Moxley. Ο λόγος είναι γιατί και οι δύο είχαν ένα τεράστιο redemption arc και όπως στο παρελθόν με τον Cody Rhodes, τα εκτιμώ πάρα πολύ αυτά. Στο event της χρονιάς για μένα, το All In του AEW οι δύο αυτοί παλαιστές συναντήθηκαν και μας πρόσφεραν κάτι σπουδαίο.

Από τη μία ο απόλυτος κακός, ο άνθρωπος που κλείδωσε το μεγάλο πρωτάθλημα της εταιρίας σε μια βαλίτσα και ζήτησε από τους πάντες να ανταποκριθούν στο επίπεδο του. Και από την άλλη ο άνθρωπος που από τότε που έχασε το πρωτάθλημα, πέρασε μια προσωπική Οδύσσεια. Ο άνθρωπος που έχασε τα πάντα και προσπάθησε να τα διεκδικήσει ξανά, φτάνοντας όμως σε όλο και πιο ακραίο σημείο.

Εκείνο το βράδυ ο Hangman μπήκε και διάλεξε τη βία απέναντι σε έναν άνθρωπο που ζει για ματς με αίμα. Όχι μόνο αρνείται να χάσει, αλλά πρέπει να προσπεράσει μια ολόκληρη αντίπαλη φατρία πριν τελικά έρθει η λύτρωση με τη μορφή του Bryan Danielson και του Swerve Strickland, του μεγάλου του αντιπάλου για να τον βοηθήσουν. Η σκηνή που βγάζει τον τίτλο από τη βαλίτσα και το βλέμμα του Swerve είναι η πιο όμορφη της χρονιάς. Και όλο αυτό σε ένα ματς με καρφιά, τραπέζια, γυαλιά και αλυσίδες που αποτύπωσαν πόσες δυσκολίες έπρεπε να περάσει ο ήρωας της ιστορίας μας για να φτάσει εκεί. Σπουδαία ιστορία, ακόμα πιο σπουδαίος αγώνας.

1. Kyle Fletcher vs Will Ospreay – AEW Revolution

Η ιστορία των δύο πρώην φίλων και μελών της United Empire που ξεκίνησε στα τέλη του 2024 θεωρώ πως είναι μια από τις πιο υποτιμημένες σε όλο το wrestling. Μετά τις ματσάρες του σε Full Gear και World’s End η κόντρα των δύο συνεχίστηκε με τη συμμαχία του Ospreay με τον Omega εναντίον της Don Callis Family και ολοκληρώθηκε στο φετινό Revolution σε ένα ματς σε κλουβί.

Τι ακριβώς να πω για αυτόν τον αγώνα; Οι δύο highflyers όχι απλά δεν περιορίστηκαν με το steel cage, αλλά αντίθετα βρήκαν τρόπους να εκμεταλλευτούν το stipulation και να μας προσφέρουν ίσως το καλύτερο ματς που έχουμε δει με αυτό. Υπάρχουν πλάνα από την έναρξη με τους δύο τους να στέκονται στις άκρες του κλουβιού και να κοιτάζονται αποφασισμένοι που προμηνύουν τι θα επακολουθήσει.

Είναι ένα ματς που ισορροπεί ανάμεσα στη βία και την τεχνική και κάποια spots όπως το Spanish Fly από την κορυφή του κελιού θεωρείς ότι μόνο αυτοί οι δύο μπορούν να τα εκτελέσουν, καθώς είναι οι πιο ταλαντούχοι της γενιάς τους. Ίσως πολλοί να μην το τοποθετούν τόσο ψηλά, όμως το τέλος αυτού του ματς με τον Fletcher να φωνάζει στον Ospreay ότι τον μισεί και τον Άγγλο να τον αποτελειώνει δείχνει γιατί ήταν το κορυφαίο της χρονιάς. Γιατί είχε ποιότητα, εξαιρετική εκτέλεση και φανταστική ιστορία. Θα το θυμόμαστε για χρόνια.

Αυτό ήταν και το τελευταίο μέρος του αφιερώματος στους καλύτερους αγώνες πάλης του 2025. Μπορείτε να μου στείλετε τη γνώμη σας και τα σχόλιά σας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για του χρόνου.

The post Ranking: Τα 10 καλύτερα wrestling matches του 2025 appeared first on anthem.gr.

Ναι, το δεύτερο μέρος είναι εδώ και όπως καταλάβατε κάθε φωτό σε εισαγωγή θα έχει John Cena. O λόγος είναι ότι το 2025 σημαδεύτηκε από το retirement run του καλύτερου που έχουμε δει ποτέ στο ρινγκ. Δυστυχώς είναι μια περίοδος που θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Είχε κάποιες πολύ καλές στιγμές, αλλά γενικά νιώθω ότι ούτε τον είδαμε απέναντι σε όσους θέλαμε, ενώ σε άλλους αντιπάλους δόθηκε περισσότερος χρόνος ή προσοχή απ’ όσο άξιζαν.

Αν σε αυτά προσθέσουμε και το αρκετά αποτυχημένο heel run που στην αρχή είχε ενθουσιάσει τους πάντες, μεταξύ άλλων και του γράφοντος, καταλαβαίνουμε ότι υπήρχαν καλές προθέσεις, πολύ καλές ιδέες, αλλά κακή εκτέλεση. Κάποια από αυτά τα παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Cena, ειδικά σε όσα αφορούν τον The Rock και την όλη ιστορία του turn που δεν πήγε πουθενά.

Το νόημα είναι ότι ο ίδιος άφησε πάρα πολλά ματς και ακόμα περισσότερες στιγμές που θα θυμόμαστε, πολύ δυναμικά promos και ένα συγκινητικό φινάλε. Περισσότερα για μένα και τη σχέση που έχω με τον Cena μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Όσο για το Ranking, το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας ξεκινάει και πάμε να δούμε ποια ματς επέλεξα για τις θέσεις 20-11!

20. Cody Rhodes vs Seth Rollins – WWE Crown Jewel Perth

Αν και δεν μπορώ να το βάλω δίπλα στην τριλογία τους πριν τρία χρόνια, αυτό το ματς έδειξε σε μεγάλο βαθμό πως η χημεία των Cody Rhodes και Seth Rollins δεν χάθηκε ποτέ. Κάθε τους συνάντηση μοιάζει διαφορετική, αλλά η ιστορία είναι ίδια. Στο Crown Jewel αν και το ματς είναι για αυτόν τον υπερμεγέθη τίτλο με το όνομα του event, η ουσία ήταν πολύ μεγαλύτερη.

Αυτή τη φορά δεν μάχονταν δύο εχθροί, αλλά δύο άνθρωποι που είχαν συμμαχήσει πριν έναν χρόνο, είχαν κερδίσει τον απόλυτο κακό της εταιρίας, αλλά πλέον ο Seth έμοιαζε να έχει γυρίσει στις παλιές του συνήθειες όσο ο Cody κρατούσε σταθερές τις αξίες του. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν αυτό που αναμέναμε. Ένα ματς με τρομερό pacing, φοβερά near falls και τον Seth να καταφέρνει επιτέλους να υπερισχύσει του μεγάλου του αντιπάλου.

19. Darby Allin, Roderick Strong and The Conglomeration vs Death Riders – AEW Dynamite Blood and Guts

Το πρόβλημα που είχα πάντα με τα Blood and Guts έναντι των Wargames ήταν ότι έμοιαζαν πιο χαοτικά. Το κλουβί ήταν μεγαλύτερο, η βία ήταν περισσότερη και κάπου ανάμεσα στα spots χανόσουν. Ε λοιπόν όχι φέτος. Αυτή τη φορά το Blood and Guts ήταν πολύ καλύτερο και πιο ισορροπημένο σε σχέση με άλλες χρονιές. Ο Darby Allin είναι πλέον συνηθισμένος στο να κάνει ακρότητες, ενώ ο Roderick Strong δίνει πολλή σταθερότητα, αν και απόλυτος πρωταγωνιστής γίνεται ο Kyle O’ Reilly.

Ο O’ Reilly είναι πραγματικά υπέροχος σε όλη την κόντρα με τον Moxley που προσπαθεί πολύ να τον ανεβάσει όπως έκανε και με άλλους σταρ φέτος. Ταυτόχρονα και οι πιτσιρικάδες των Death Riders δείχνουν ό,τι αξίζουν. Τα spots πέφτουν βροχή, η βία είναι ένα κλικ κάτω από πέρυσι και αυτό βοηθάει, η μία φατρία φέρνει ωμή βία και οι αντίπαλοι φέρνουν τεχνική. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι ένα ματς όπου όλοι έχουν ρόλο, όλοι έχουν στιγμές

18. Motor City Machine Guns vs DIY vs Street Profits – WWE Smackdown

Τεράστιο έγκλημα ότι σε μια Wrestlemania με δύο βραδιές, αυτό το ματς δεν βρήκε χώρο στην κάρτα. Οι τρεις ομάδες μάλλον το πήραν πατριωτικά και φρόντισαν να μας δώσουν ένα φοβερό TLC από τα παλιά, έχοντας βέβαια και την άνεση του χρόνου μαζί τους. Οι Motor City Machine Guns έφεραν την εμπειρία, οι Street Profits την ενέργεια και οι DIY λειτούργησαν ως συνδετικός κρίκος σε όλο αυτό.

Τα spots με τις σκάλες είναι φανταστικά, αν και σε κάποια φάση έχουμε το απίστευτο σκηνικό με τον Montez Ford να χρησιμοποιεί το τεχνητό πόδι ενός οπαδού στις πρώτες σειρές που του το έδωσε. Η χημεία πάντως είναι τρελή και τα τραπέζια με τις καρέκλες προσθέτουν το αλατοπίπερο σε ένα ματς με τρελό ρυθμό που αποτίει φόρο τιμής και στα θρυλικά TLC των Hardys/Dudleys/Edge and Christian. Στη Wrestlemania θα έκλεβε τη βραδιά.

17. Will Ospreay and Swerve Strickland vs Young Bucks – AEW All In

Τι να πω εγώ για αυτό το ματς που να μην έχει γραφτεί; Από τη μία οι Young Bucks, μία από τις κορυφαίες tag teams με μοναδική ικανότητα να βρίσκει χημεία με κάθε ομάδα απέναντί της. Από την άλλη οι Swerve και Ospreay, δύο από τους καλύτερους παλαιστές της σημερινής εποχής. Αν και υπήρχε ο τίτλος των Bucks ως EVPs, στην πραγματικότητα λειτούργησε σαν ένα μεγαλύτερο statement.

Η αθλητικότητα όλων των εμπλεκόμενων, η ταχύτητα με την οποία λειτουργούν και η φαντασία που έχουν κατά τη διάρκεια του ματς δημιουργούν έναν εκρηκτικό συνδυασμό. Υπάρχουν κάποια σημεία στο ματς που χρειάζεται να πάρεις ανάσα να χωνέψεις τι ακριβώς ήταν αυτό που είδες και να το επεξεργαστείς. Το happy ending της ιστορίας μπροστά σε ένα τεράστιο κοινό λειτουργεί σαν λύτρωση. Απλά υπέροχο.

16. Hangman Page vs Kyle Fletcher – AEW All Out

Αυτό το ματς με κέρδισε λίγο υπόκωφα. Ήρθε σε μια πολύ μεταβατική περίοδο όπου οι Swerve και Ospreay είχαν βγει νοκ άουτ και ο Hangman ήθελε έναν δυνατό αντίπαλο για το επερχόμενο All Out. Enter Kyle Fletcher. Ο νεαρός Αυστραλός που είχε κερδίσει πρόσφατα το TNT Championship πήγαινε για την απόλυτη έκπληξη και να γίνει διπλός πρωταθλητής.

Δεν τα κατάφερε, αλλά ο αγώνας μας έδειξε πάρα πολλά πράγματα. Πρώτον ότι ο Hangman Page είναι μάλλον ο καλύτερος άνδρας παλαιστής αυτήν την περίοδο, έχοντας βρει χημεία με κάθε αντίπαλο. Δεύτερον ο Fletcher είναι ένας από τα μεγαλύτερα ταλέντα αυτή τη στιγμή με φοβερό μέλλον μπροστά του. Ήταν ένα ματς με πολύ δυνατά χτυπήματα και που σταματούσε στα σωστά σημεία, μεγάλο σε διάρκεια χωρίς να κάνει κοιλιά. Σίγουρα όχι το τελευταίο μεταξύ των δύο.

15. The Wyatt Sicks vs Andrade and Rey Fénix vs #DIY vs Fraxiom vs Motor City Machine Guns vs The Street Profits – WWE Summerslam

Σε αντίθεση με τη Wrestlemania, το WWE δεν την πάτησε με τους tag team τίτλους στο Summerslam και φρόντισε το TLC για τους tag team τίτλους να βρει θέση στην κάρτα. Οι ίδιες ομάδες συμμετείχαν συν τους εξαιρετικούς ανερχόμενους Fraxiom, τους εντυπωσιακούς Andrade και Rey Fenix και τους Wyatt Sicks που πρόσφεραν σκληράδα και δύναμη.

Αν και ακούγεται πολύ χαοτικό, το αποτέλεσμα είναι απίστευτο. Οι Wyatt Sicks δίνουν μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα, οι Fraxiom και οι δύο Μεξικάνοι φέρνουν περισσότερα high flying spots, οι συνδυασμοί μεταξύ των έξι ομάδων είναι εκρηκτικοί. Είναι τόσο πλούσιο που ανά σημεία πρέπει να διαλέξεις που θα εστιάσεις και να χάσεις άλλα εντυπωσιακά πράγματα γύρω από το ring. Ένα ματς γεμάτο ωραίες στιγμές που θα σε εντυπωσιάσει και δε θα σε κάνει σε κανένα σημείο του να το βαρεθείς.

14. CM Punk vs Seth Rollins vs Roman Reigns – WWE Wrestlemania 41

Ήμουν αρκετά κατά του να λάβει χώρα η συγκεκριμένη ιστορία θεωρώντας πως και οι τρεις πάνε χαμένοι σε μια μεταξύ των κόντρα. Εν μέρει ισχύει, ωστόσο το main event της πρώτης βραδιάς της Wrestlemania μας έδωσε ένα πραγματικά σπουδαίο ματς. Ο Roman Reigns λειτουργεί σαν ο ιδανικός glue guy ανάμεσα σε Punk και Rollins που κατά τη γνώμη μου δεν είχαν ιδιαίτερη χημεία και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά triple threat matches των τελευταίων χρόνων.

Η ομορφιά είναι στις ιστορίες που έχουν ο ένας με τον άλλον. Η ένταση μεταξύ Punk και Seth, η διαχρονική κόντρα Seth με Roman και η διαφορά φιλοσοφίας μεταξύ Punk και Roman. Σε πάρα πολλά σημεία νιώθεις την ένταση, το μίσος και τον κρυφό σεβασμό που έχουν ο ένας για τον άλλον. Οι τρεις τους φρόντισαν να δώσουν μια μοναδική παράσταση και ένα φοβερό τέλος που ειδικά στην κόντρα των δύο πρώην μελών της Shield θα συμβάλλει πολύ μελλοντικά. Ή μάλλον αυτό ελπίζω. Όπως και να ‘χει, είναι σπουδαίος αγώνας.

13. Kyle Fletcher vs Mike Bailey – AEW Dynamite Winter Is Coming

Ένα μεγάλο κακό του Continental Classic είναι ότι γίνεται Δεκέμβρη και έχει ματσάρες που δεν προλαβαίνω να βάλω στα τοπ της χρονιάς. Αυτό το ματς ωστόσο βρήκε μια θέση στη λίστα, γιατί είναι ένας από τους πιο καθαρούς αγώνες της χρονιάς. Όχι παρεμβάσεις, είκοσι λεπτά χρόνος και δύο από τους καλύτερους νέους παλαιστές της εποχής τους να μάχονται μέχρι τελικής πτώσης.

Το C2 είναι ο ορισμός του τουρνουά που δεν χρειάζεσαι πολλή ιστορία, απλά βάζεις wrestlers με τελείως διαφορετικά στυλ και βλέπεις τις κόντρες τους. Οι κλωτσιές, το high flying στυλ και η εκρηκτικότητα του Bailey βρήκαν την τέλεια ισορροπία με τη δύναμη και το timing που έχει στις κινήσεις του ο Fletcher. Προσωπικά αγαπάω τέτοια ματς που οι δύο αντίπαλοι τα δίνουν όλα με συνεχή counters και γρήγορο ρυθμό, οπότε δε γινόταν να μη μπει στη φετινή λίστα.

12. Kenny Omega and Will Ospreay vs Konosuke Takeshita and Kyle Fletcher – AEW Grand Slam Australia

Ήταν λίγο κακογραμμένο και απότομο το πως οι πρώην εχθροί Omega και Ospreay αποφάσισαν να συμμαχήσουν, ωστόσο το ματς των δύο πρώην πρωτοκλασάτων μελών της Don Callis Family απέναντι στα τωρινά της αστέρια ήταν φανταστικό. Πάτησε μάλιστα στις ήδη υπάρχουσες κόντρες Omega/Takeshita και Ospreay/Fletcher που επίσης μας είπαν εξαιρετικές ιστορίες φέτος.

Το ταλέντο υπάρχει περίσσιο σε αυτό το ματς και η χημεία όλων των παλαιστών μεταξύ τους είναι αδιαμφισβήτητη. Τα counters και τα transitions βγαίνουν πολύ γρήγορα και φυσικά, τα spots με high flying κινήσεις αποτελούν το highlight και σε κάθε σημείο του νιώθεις πως όλο αυτό είναι κάτι τόσο ξεχωριστό και τόσο μοναδικό που απλά σε παρασύρει στη δίνη του. Σπάνια θα δούμε ένα tag team match που θα υπάρχει τόση έκρηξη και τόση χημεία χωρίς έστω μία από τις δύο ομάδες να είναι tag team. Αλλά όταν έχεις τόσο εξαιρετικούς παλαιστές, πως να πάει κάτι λάθος;

11. Konosuke Takeshita vs Kenny Omega – AEW Revolution

Είχαν ξανασυναντηθεί αυτοί οι δύο στο παρελθόν, ωστόσο αυτή τη φορά υπήρχε μια μεγάλη διαφορά. Στο Revolution της φετινής χρονιάς ο Omega δεν είχε απέναντι του τον άγουρο Takeshita του DDT, αλλά έναν ανερχόμενο σταρ που το στυλ πάλης του θυμίζει πολύ τον ίδιο. Αναμενόμενα λοιπόν αυτή η κόντρα και το συγκεκριμένο ματς ήταν μάλλον η τελική εξέταση για τον Ιάπωνα ότι ανήκει σε αυτό το επίπεδο.

Φυσικά και τα κατάφερε. Ο Omega είναι το απόλυτο μέτρο σύγκρισης και βρήκε απέναντι του έναν παλαιστή που μπόρεσε να τον κοιτάξει στα μάτια κι ας έχασε. Ήταν ένα σκληρό ματς, με wrestling της ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλά V triggers, αρκετά powerbombs και φυσικά ένα φινάλε με εκρηκτικό ρυθμό και υπέροχα near falls. Σπουδαίος αγώνας αν και ήθελα λίγο καλύτερο τέλος.

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας για τα καλύτερα ματς της χρονιάς. Κάπου εδώ αποχαιρετούμε το Ranking για το 2025 και τα λέμε τις πρώτες μέρες του 2026 με την πρώτη δεκάδα!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2025, Θέσεις 20-11 appeared first on anthem.gr.

Το 2025 τελειώνει και μαζί του πάντα έρχεται η τριπλέτα του Ranking με τα τριάντα καλύτερα ματς της χρονιάς. Μιας χρονιάς που χαρακτηρίστηκε από το μετριοκακό retirement tour του John Cena, την είσοδο του WWE στο Netflix που μας έκανε τη ζωή πιο εύκολη, τη συνεργασία του TNA με το WWE σε πολλά events, την βελτίωση του storytelling του AEW και πολλά ακόμα.

Φέτος λόγω χρόνου παρακολούθησα κυρίως τις δύο μεγάλες εταιρίες και λίγο το NJPW. Ούτως ή άλλως ματς από TNA, MLW και NWA δύσκολα θα κατέληγαν στις λίστες. Όπως έχω ξαναπεί, αυτή είναι μια υποκειμενική λίστα και έτσι πρέπει να την διαβάσετε και να μου πείτε τις προτάσεις σας. Προσπάθησα να έχω μια ισορροπία στις επιλογές μου χωρίς να κρύβω ποιο στυλ wrestling μου αρέσει περισσότερο και παρακολουθώ πιο ευχάριστα.

Όπως έγραψα και πέρυσι: “Δεν είμαι ο Meltzer, δεν είμαι κάποιο πληρωμένο μποτάκι πολυεθνικής που σπάει μπάλες στο Τουίτερ, είμαι απλά ένας τύπος που βλέπει wrestling και γουστάρει.” οπότε αυτά είναι τα τριάντα ματς που επέλεξα εγώ. Στις εισαγωγές των επόμενων δύο μερών θα μιλήσουμε λίγο για τα events της χρονιάς και φυσικά το retirement tour του προσωπικού μου GOAT John Cena. Μέχρι τότε πάμε να δούμε τις δέκα πρώτες ματσάρες στις θέσεις 30-21!

30. Fraxiom vs Josh Briggs and Yoshiki Inamura –  NXT Vengeance Day

Πρώτη μας επιλογή για σήμερα και θα πάμε με το μοναδικό NXT match της λίστας καθώς είδα λιγότερα shows από το αναπτυξιακό brand σε σχέση με άλλες χρονιές. Σε αυτό το ματς πάντως πρέπει να πω ότι πέρασα φανταστικά. Οι Fraxiom είναι μια από τις πιο ταλαντούχες νέες ομάδες όλου του WWE. Από την άλλη πλευρά ο Josh Briggs είναι ανερχόμενο ταλέντο και ο Yoshiki Inamura φέρνει το ιαπωνικό vibe που μου αρέσει πολύ.

Το highflying στυλ των πρώτων ταίριαξε τέλεια με τις power moves των δεύτερων με αποτέλεσμα να υπάρχει η κατάλληλη χημεία και ο τέλειος ρυθμός. Ένα tag team match όπως θα έπρεπε να είναι τα περισσότερα στο WWE, δηλαδή να έχει όλα τα στοιχεία που κάνουν ωραίο το wrestling.

29. Mark Briscoe vs Kyle Fletcher – AEW Full Gear

Με κάποιον περίεργο τρόπο, ο Mark Briscoe βρέθηκε φέτος να έχει μια μεγάλη κόντρα με τον Kyle Fletcher, ένα από τα πιο λαμπερά ανερχόμενα αστέρια της βιομηχανίας. Επειδή είχαν δώσει αρκετά ματς μεταξύ τους, αυτό αποφασίστηκε ως φινάλε και πραγματικά κράτησαν το καλύτερο για το τέλος. Ήταν η κόντρα φάσεων καριέρας με τον βετεράνο να παρασύρει τον πιτσιρικά σε ένα ματς που έδωσε περισσότερη βάση στη βία και τα ωραία spots παρά στην τεχνική.

Σε κάνει πολλές φορές να αναφωνήσεις, να ενθουσιαστείς, να φωνάξεις από την ένταση. Είναι η πιστοποίηση ότι ο Briscoe βρίσκεται σε μια εξαιρετική στιγμή για τη σόλο καριέρα του και ότι ο Kyle Fletcher θα εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους παλαιστές της γενιάς του.

28. John Cena vs Gunther – WWE Saturday Night’s Main Event XLII

Το έχω φρέσκο στη μνήμη μου αυτό το ματς και αν δεν ήταν η απόσυρση του Cena, λογικά δε θα έμπαινε στην τριαντάδα. Ωστόσο είναι ο αγαπημένος μου παλαιστής απέναντι στον εξαιρετικό Gunther και προφανώς αποκτά αυτόματα ενδιαφέρον. Το pacing του ματς είναι σχετικά αργό με τον Gunther να δείχνει πως ελέγχει απόλυτα τον Cena και κάθε comeback του GOAT να μοιάζει πιο απελπισμένο από το προηγούμενο.

Τελικά είχαμε ένα από τα πιο σοκαριστικά τέλη που έχουμε δει ποτέ. Έχω γράψει τις ενστάσεις μου εδώ, αλλά αυτό που μένει είναι το τέλος μιας σπουδαίας καριέρας και η παραίτηση ενός ανθρώπου που δεν παραιτούνταν ποτέ. Σπουδαίο ματς και για τους δύο.

27. Golden Lovers, Darby Allin, Hiroshi Tanahashi and Will Ospreay vs Death Riders, The Young Bucks and Gabe Kidd – AEW x NJPW Forbidden Door

Αρχικά αυτό το ματς είναι εντυπωσιακό που έγινε με τόσους τραυματισμούς που αντιμετώπιζαν στην πλευρά των καλών. Λέει πολλά για την ποιότητα τους ωστόσο πως κατάφεραν να μας ανταμείψουν με κάτι αντάξιο για να μπει στη λίστα. Μιλάμε για pure Forbidden Door chaos.

Τα spots έπεφταν βροχή, ο Darby Allin και ο Will Ospreay σε έκαναν να νομίζεις ότι μάλλον δεν σκέφτονται την καριέρα τους και ο Tanahashi, αν και πλέον πιο αργός από ποτέ, προσέθεσε κύρος και συναίσθημα ανάμεσα στο spotfest που είχε στηθεί. Τέτοια ματς αξίζει να τα βλέπεις σαν αγνός φίλος του wrestling και όχι ως κριτικός. Το νόημα είναι ότι είδαμε μαζί βετεράνους και ανερχόμενους σταρ σε έναν εντυπωσιακό αγώνα με πολύ συναίσθημα.

26. Cody Rhodes vs John Cena – WWE Summerslam

Αυτό το ματς έπρεπε να το δω αρκετές φορές για να το εκτιμήσω κυρίως γιατί πραγματικά το παρακάνει με τα finishers και τα kick outs. Όμως αυτό το booking είναι ολόσωστο, αφού είναι ο τρόπος του να καλύψεις την έλλειψη χημείας που είχαν Cody και Cena στη Wrestlemania. Σε αυτό το ματς έχουμε τη μάχη των δύο σπουδαιότερων καλών της γενιάς τους.

Είναι η μάχη του μέντορα με τον μαθητή, του φαν με το είδωλό του και το face turn του Cena βοήθησε σε αυτήν την κατεύθυνση. Δεν χτύπησαν στον ρυθμό, αλλά στο storytelling με κάθε kick out να έχει ειδικό βάρος και κάθε finisher να συμβάλλει σε όλη αυτήν την ένταση. Το τέλος που άξιζε στην κόντρα των δύο.

25. CM Punk vs Gunther – WWE Summerslam

Ήταν ένα περίεργο δίδυμο για παγκόσμιο τίτλο αυτοί οι δύο και τελικά το ματς τους δε με απογοήτευσε καθόλου. Σε θέμα ρυθμού ταιριάζουν οι δυο τους αφού δίνουν περισσότερο βάρος στην τεχνική, αλλά κατά τ’ άλλα διαφέρει πολύ το στυλ πάλης τους. Το ματς χτίζεται γύρω από το concept της φθοράς. Ο Gunther ποντάρει στην διαφορά της ηλικίας τους και έχει σκοπό να καταστρέψει αργά και σταθερά τον αντίπαλό του.

Ο Punk πάλι απαντά με την εμπειρία του και το timing του σε κάθε κίνηση κάνοντας ωραία submissions. Εκτιμώ ιδιαίτερα να υπάρχουν τέτοια ματς που σου δείχνει τη σύγκρουση σε δύο στυλ και φιλοσοφίες και

24. Kevin Owens vs Sami Zayn – WWE Elimination Chamber

Ό,τι και να κάνουν αυτοί οι δύο πάντα θα είναι ιδιαίτερο, πάντα θα είναι όμορφο, πάντα θα έχει αυτήν την ιδιαίτερη αίσθηση ότι παλεύουν δύο αδερφικοί φίλοι. Σε κάθε κόντρα τους, ο KO και ο Sami από τις μέρες του Ring of Honor έδειχναν την χημεία και την εμπιστοσύνη που έχουν ο ένας στον άλλον. Δε θα μπορούσε να γίνει κάτι λιγότερο στο ματς του Elimination Chamber.

Με τον KO να αποτελεί πλέον έναν από τους πιο δυναμικούς κακούς της εταιρίας, η ιστορία της ρήξης με τον κολλητό του άρχισε να απορρέει πολύ φυσικά και με τον ίδιο τον Owens να έχει επιχειρήματα για να είναι εκνευρισμένος με τον φίλο του. Ωραίος ρυθμός, πολύ δυνατά spots στα superplex και οι δύο φίλοι να χτίζουν διαρκώς την ένταση. Ίσως έλειψε λίγο το αίμα. Προσωπικά, πάντα θα έχω μια αδυναμία στα ματς αυτών των δύο. Έχουν τόση ιστορία και ψυχή που παρακαλάς να μας δώσουν πολλά ακόμα.

23. Anarchy in the Arena – Kenny Omega, Swerve Strickland, Willow Nightingale and The Opps vs Death Riders and The Young Bucks – AEW Double or Nothing

Το Anarchy in the Arena έχει εξελιχθεί ανά τα χρόνια σε ένα από τα αγαπημένα μου concepts στο wrestling. Προσπαθεί να συνδυάσει κάποιες πιο goofy στιγμές με σκηνές που έχουν αίμα και βία. Το φετινό AITR είναι πολύ χαοτικό και χρησιμοποιώ τη λέξη με την καλή έννοια. Με το που ακούγεται το Bodies των Drowning Pool από τα μεγάφωνα, ξέρεις πως θα επακολουθήσει κάτι γαμάτο.

Συνεχές brawling, σώματα να πέφτουν σε ακραία spots μέσα και έξω από το ρινγκ, ευφάνταστα όπλα δημιουργούν ένα feeling μεγαλύτερο από έναν απλό αγώνα. Η Willow ξεχωρίζει για την περσόνα της και το hardcore στυλ της, ο Omega είναι μετρονόμος για τον ρυθμό και κάθε ένας εξυπηρετεί τέλεια τον σκοπό του. Προσωπικά τέτοιου είδους ματς τα βάζω στη λίστα όχι επειδή είναι τέλεια, αλλά επειδή λειτουργούν ως εμπειρίες.

22. Men’s Elimination Chamber Match – WWE Elimination Chamber

Αυτό το ματς ήταν πραγματικά ένα από τα πιο σωστά δομημένα Chambers των τελευταίων χρόνων. Είχε αρκετούς έμπειρους superstars, αλλά και νεότερους σε ηλικία και ταυτόχρονα πολλές ιστορίες να πει, ιδίως χάρη στην παρουσία του Cena. Δεν είναι ένα ματς που σου μένει στη μνήμη λόγω του τελικού Cena vs Punk και του heel turn που ακολούθησε και σόκαρε τους πάντες.

Ακολούθησε τη σωστή συνταγή με κάθε είσοδο κάποιου σταρ να αλλάζει τις ισορροπίες και να φέρνει κάτι νέο στη σκακιέρα. Ο ρυθμός είναι πάρα πολύ καλός, τα spots καλοδουλεμένα, τα eliminations είναι πολύ καλά και φυσικά ο John Cena κλέβει την παράσταση στο τελευταίο του Elimination Chamber. Μακάρι να είναι και άλλες χρονιές εξίσου ισορροπημένα.

21. Toni Storm vs Mercedes Mone – AEW All In

Αυτό το ματς λειτουργεί γενικότερα ως μια πολύ δυνατή ιστορία. Από τη μία η Timeless Toni Storm, ο καλύτερος γυναικείος χαρακτήρας στο AEW και από την άλλη η Mercedes Mone, η απόλυτη belt collector. Αυτό που ουσιαστικά υποβόσκει είναι η ιστορία της Mone που μπορεί να κατακτήσει κάθε τίτλο εκτός του μεγάλου πρωταθλήματος της εταιρίας.

Οι δύο γυναίκες πραγματικά δίνουν μια απίστευτη παράσταση. Είτε στον αέρα, είτε με spots από τα σχοινιά και ωραία submissions, σε αυτό το ματς βλέπουμε δύο από τις καλύτερες wrestlers αυτών των ημερών να μάχονται μέχρι τέλους. Πιστεύω ότι έχουν πολλές ακόμα ιστορίες να πούνε και πολλά ακόμα ματς που θα εξερευνήσουν τη δυναμική τους.

Αυτό ήταν το πρώτο μέρος με τα καλύτερα ματς της χρονιάς, θα έρθουν άλλα δύο μέρη με τις θέσεις 20-11 και φυσικά την δεκάδα μας. Μέχρι τότε στείλτε μου γνώμες και την πρόβλεψή σας για το ποια θα είναι τα επόμενα!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2025, Θέσεις 30-21 appeared first on anthem.gr.

Το Ranking επέστρεψε και αυτή τη φορά είπα να γυρίσω με ένα project που είχα πολύ καιρό στα σκαριά. Όπως σας είπα σε ένα από τα τελευταία μου Unstable Show, τον τελευταίο χρόνο και ειδικά το καλοκαίρι ερωτεύτηκα ξανά το σινεμά. Έτσι είχα την ιδέα για μεγάλα αφιερώματα σε ολόκληρη τη φιλμογραφία αγαπημένων μου σκηνοθετών.

Αποφάσισα να ξεκινήσω με τον Stanley Kubrick. Μια εντυπωσιακή καριέρα, αποτελούμενη από δεκατρία φιλμ μεγάλου μήκους, τα οποία ξαναείδα όλα είτε στον κινηματογράφο είτε στο σπίτι μου και σήμερα θα σας δώσω τη δική μου κατάταξη από αυτό που μου άρεσε λιγότερο έως αυτό που μου άρεσε περισσότερο. Ήταν αρκετά δύσκολο να βάλω αυτές τις ταινίες σε σειρά δεδομένου ότι αρκετές από αυτές αποτελούν γενικά αγαπημένες μου επιλογές.

Όπως πάντα, περιμένω να ακούσω από εσάς που συμφωνείτε, που διαφωνείτε και ποια είναι η δική σας κατάταξη φυσικά. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

13. Fear and Desire (1952)

Η πρώτη απόπειρα του Kubrick, μόλις στα 24 του ήταν το Fear and Desire στην αρχή μιας πολύ παραγωγικής δεκαετίας για τον ίδιο. Πρόκειται για ένα πολύ πειραματικό φιλμ με τη ματιά ενός φωτογράφου που προσπαθεί να γυρίσει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία. Είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή με αντιπολεμικό μήνυμα στην οποία βρίσκεις κάποια πρώιμα στοιχεία της σπουδαίας καριέρας του σκηνοθέτη.

Κάποιες θεματικές της όπως η βία και ο πόλεμος, κάποιες γωνίες λήψης και μερικά κάδρα δείχνουν τι θα ακολουθούσε, ωστόσο συνολικά πρόκειται για μια αδύναμη προσπάθεια. Ο ίδιος ο Kubrick μετέπειτα την απεχθανόταν, αλλά είναι μια καλή ευκαιρία για όποιον δεν το έχει δει, να βιώσει κάποια συναισθήματα όπως κλειστοφοβία, φόβος και σύγχυση που στη μετέπειτα φιλμογραφία του σκηνοθέτη θα τα ένιωθε σε υπερθετικό βαθμό.

12. Killer’s Kiss (1955)

Ο Kubrick αγαπάει τη Νέα Υόρκη και αργότερα θα της άφηνε το δικό του love letter όμως στη δεύτερη ταινία του επενδύει πολύ και στη noir αισθητική που χαρακτήρισε τα πρώτα του βήματα. Το Killer’s Kiss είναι η ιστορία ενός μποξέρ και μιας χορεύτριας που έχουν μπλέξει στα σκοτεινά κυκλώματα της πόλης και προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτά για να ζήσουν τη δική τους σχέση.

Η εξέλιξη του Kubrick σε σχέση με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο είναι προφανής. Παρατηρεί σαν θεατής ή καλύτερα σαν φωτογράφος τη ζωή και την πορεία του κάθε ήρωα και αποδίδει έναν πρώιμο σαρκασμό, μια ειρωνεία για την αγάπη και τη μοναξιά που θα εξελιχθεί αργότερα σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του σκηνοθετικού του στυλ.

Για παράδειγμα η σκηνή προς το τέλος με το κυνηγητό ανάμεσα στις βιτρίνες δείχνει το πόσο ικανός σκηνοθέτης θα εξελιχθεί ο Stanley Kubrick. Παρ’ όλα αυτά παραμένει μια σχετικά αδύναμη ταινία ανάμεσα στα αριστουργήματα που σκηνοθέτησε ο χαρισματικός Νεοϋορκέζος.

11. Spartacus (1960)

Τα 50s και τα 60s φημίζονταν για τις τεραστίων διαστάσεων παραγωγές τους, ιδίως αν είχε να κάνει με ένα ιστορικό έπος. Ο Σπάρτακος είναι μάλλον το πιο “ξένο” δημιούργημα του Kubrick, αφού προσλήφθηκε από τον πρωταγωνιστή Kirk Douglas μετά την συνεργασία τους στο εξαιρετικό Paths of Glory, αλλά φαίνεται ότι ο ίδιος ως σκηνοθέτης δε μπορούσε να αφήσει την υπογραφή του. Αυτό είναι κάτι που οδήγησε σε σαφείς τριβές με τον ίδιο τον Douglas και το στούντιο.

Είναι μακράν η μεγαλύτερη σε διάρκεια ταινία του αφού διαρκεί τρεις ώρες και δεκαπέντε λεπτά και ταυτόχρονα η πρώτη παραγωγή που του έδωσε την ευκαιρία να έχει πολύ μεγάλο μπάτζετ να διαχειριστεί. Ανάμεσα στις επικές σκηνές και τις χιλιάδες των κομπάρσων, ο Stanley Kubrick προσπαθεί να προσφέρει τη δική του ματιά με τη γεωμετρία της κάμερας και το πως κινηματογραφεί πάρα πολλά καρέ, ενώ και θεματικά η κριτική ματιά στην εξουσία και η ανθρώπινη αδυναμία απέναντι στο σύστημα, είναι πράγματα που προσπαθεί να περάσει μέσα από την ιστορία του.

Παρόλο που το Spartacus δεν είναι κακό έργο, είναι περισσότερο το όραμα του Kirk Douglas και λιγότερο του Stanley Kubrick και για αυτό το λόγο δε μπορεί να καταλήξει ψηλότερα. Υπάρχουν ψήγματα του ταλέντου του, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι του άφησε σαν κληρονομιά να θέλει να έχει ο ίδιος τον απόλυτο έλεγχο στις ταινίες του, πράγμα που τον οδήγησε στις κορυφές του.

10. Lolita (1962)

Ο Kubrick είχε πάντα μια τρέλα με τη διασκευή βιβλίων σε σενάριο του ιδίου, ωστόσο εδώ συνεργάζεται με τον Vladimir Nabokov για να σκηνοθετήσει το Lolita, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του ίδιου συγγραφέα. Είναι μια πολύ δύσκολη ταινία για να βλέπεις στο σήμερα, πόσο μάλλον στα 60s και αποτέλεσε μια από τις πρώτες αληθινά τολμηρές και προκλητικές απόπειρες του σκηνοθέτη.

Ο James Mason υποδύεται εξαιρετικά τον Humbert Humbert, τον άντρα που έχει χαθεί στον έρωτα που νιώθει για την 14χρονη Lolita, ενώ εδώ ξεκινάει η συνεργασία του Kubrick με τον Peter Sellers ο οποίος είναι φανταστικός στον διπλό του ρόλο. Η ειρωνεία του έργου βρίσκεται παντού. Η κοινωνία κρίνει, αλλά δε βλέπει τον εαυτό της και η κάμερα το αποκαλύπτει με κρύο, ακριβές βλέμμα σε μια ακόμα στιγμή που ο Kubrick νιώθει πως “φωτογραφίζει” την όλη ιστορία.

Ο λόγος που το Lolita βρίσκεται αρκετά κάτω στην προσωπική μου κατάταξη δεν είναι λόγω της αμηχανίας που σου προκαλούν οι θεματικές του. Δε θεωρώ καν ότι προσπαθεί επιτηδευμένα να σοκάρει. Νιώθω όμως ότι είναι μια πολύ μεγάλη σε διάρκεια ταινία και αρκετά αργή για το θέμα που έχει, κάτι που εμένα ανά σημεία με κούρασε. Από την άλλη είναι σίγουρα μια από τις ταινίες που θα πρότεινα οπωσδήποτε να δει κάποιος από την συγκεκριμένη φιλμογραφία.

9. The Killing (1956)

Αν και μόλις η τρίτη του προσπάθεια, το The Killing είναι η πρώτη ταινία που ξεδιπλώνει το σκηνοθετικό ταλέντο του Stanley Kubrick. Το θέμα της είναι αρκετά απλό και αφορά μια οργανωμένη ληστεία του τοπικού ιπποδρόμου που αργά και σταθερά εξελίσσεται σε μια εξαιρετικά καλογραμμένη μελέτη για τη μοίρα, την ανθρώπινη αδυναμία και την τύχη.

Για πρώτη φορά το σενάριο δεν έχει γραμμική αφήγηση, παρουσιάζοντας σκηνές που εξελίσσονται είτε ταυτόχρονα είτε σε διαφορετικές ώρες και όχι απλά δε σε μπερδεύει, αλλά σου δίνει μια καλύτερη εικόνα για όσα παρακολουθείς χάρη στο voice-over του αφηγητή που προσφέρει την αίσθηση χρονικής αποστασιοποίησης. Παρά τη μικρή της διάρκεια, προλαβαίνει να σου αναλύσει διεξοδικά τον κάθε χαρακτήρα και τα κίνητρά του και το πόσο εγκλωβισμένος βρίσκεται σε όλο αυτό το παιχνίδι της μοίρας.

Η ειρωνεία της τύχης, ο πεσιμισμός και η ανθρώπινη αδυναμία είναι θεματικές που αργότερα θα απολαμβάναμε στη φιλμογραφία του Kubrick, όμως αυτή είναι η πρώτη πραγματικά άρτια ταινία του. Συνδυάζει σπουδαίες ερμηνείες, καλογυρισμένες σκηνές και μια πρώτη επαφή με το πως βλέπει ο δημιουργός της τον κόσμο και σε αφήνει να βιώσεις όλη αυτήν την αίσθηση αποτυχίας και απαισιοδοξίας στο έπακρο.

8. Full Metal Jacket (1987)

O Kubrick ήταν ανέκαθεν ένας σκηνοθέτης που ήθελε να περνάει τις θέσεις του μέσα από το κόνσεπτ του πολέμου. Με το Full Metal Jacket ασχολείται με τον πόλεμο του Βιετνάμ που επηρέασε όσο κανένας τις ταινίες και την αμερικάνικη ποπ κουλτούρα τις επόμενες δεκαετίες. Μάλιστα, αποφασίζει να φτιάξει μια ταινία που πρακτικά σπάει σε δύο μέρη με το πρώτο να αφορά την εκπαίδευση των στρατιωτών και το δεύτερο τα όσα συμβαίνουν στο πεδίο της μάχης.

Το πρώτο μισό είναι μια σπουδή του σκηνοθέτη πάνω στην εξάλειψη της ατομικότητας, τη διάβρωση που υφίσταται ο κάθε νεοσύλλεκτος και τις συνέπειες που έχει η υποταγή στην εξουσία. Στο δεύτερο μισό τα κάδρα του Kubrick απεικονίζουν την ωμή βία και την έλλειψη ανθρωπιάς και διαπροσωπικών σχέσεων σε ένα περιβάλλον στυγνού πολέμου.

Το Full Metal Jacket ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και τον τρόμο, προσφέροντας τόσο στιγμές γέλιου όσο και στιγμές κλειστοφοβίας, φόβου και διαρκούς αμηχανίας. Ο λόγος που καταλήγει λίγο πριν τη μέση της λίστας είναι γιατί τα δύο μέρη της είναι κάπως άνισα, με το πρώτο να είναι σαφώς ανώτερο, παρ’ όλα αυτά συγκεντρώνει σχεδόν όλες τις θεματικές που ήθελε να πραγματευτεί ο δημιουργός της στις ταινίες του.

7. Eyes Wide Shut (1999)

Το κύκνειο άσμα του Kubrick ήταν το Eyes Wide Shut που ο ίδιος θεώρησε την καλύτερη ταινία του. Παράλληλα αποτελεί το δικό του love letter στη Νέα Υόρκη, την πόλη του, αφού η ταινία διαδραματίζεται την περίοδο που είναι πιο όμορφη από ποτέ: τα Χριστούγεννα. Όλο αυτό την μετατρέπει στην πιο προσωπική και ποιητική στιγμή της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη.

Είναι ένα έργο που αποπνέει έναν απαράμιλλο ερωτισμό χάρη και στη χημεία των Tom Cruise και Nicole Kidman και ταυτόχρονα δείχνει πως ο Kubrick γυρίζει στα πρώτα του βήματα σκηνοθετικά και με την κάμερα του “φωτογραφίζει” την κάθε εξέλιξη. Η ιστορία θέλει να καταδείξει τη ζήλεια, την περιέργεια, την ανθρώπινη αδυναμία διανθισμένη από ένα μυστικιστικό και ερωτικό περιβάλλον.

Μοιάζει σαν ένα μεγάλο όνειρο που βιώνει ο θεατής μέσα στους ουρανοξύστες και τα υπέροχα σπίτια της Νέας Υόρκης, προσπαθώντας να κατανοήσει τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών και να χαλιναγωγήσει τις στιγμές της έντασης. Το τελευταίο πραγματικά μεγάλο έργο του Kubrick και ένα από τα καλύτερα τέλη που μας έχει προσφέρει σε ταινία.

6. Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Έχουμε σχολιάσει και για τις προηγούμενες ταινίες ότι ο Kubrick δείχνει συνεχώς μια διάθεση για ειρωνεία, αλλά η ταινία που διαπρέπει σε αυτόν τον τομέα είναι μακράν το Dr. Strangelove. Βασίζεται στο βιβλίο Red Alert του Peter George και ο Νεοϋορκέζος αποφασίζει να αλλάξει το ύφος σε μια πολιτική μαύρη κωμωδία, κάτι που δουλεύει στο μέγιστο.

Αυτή η ταινία είναι η σατιρική ματιά του Kubrick στον Ψυχρό Πόλεμο που εκείνη την εποχή βρισκόταν στο απόγειό του. Δεν έχει σκοπό μόνο να σε κάνει να γελάσεις, αλλά και να σε ανατριχιάσει με το γεγονός ότι ο σουρεαλισμός και το παράλογο είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Σου δημιουργεί μια κλειστοφοβία και μια αίσθηση αδιεξόδου για τον επερχόμενο πυρηνικό πόλεμο ενώ ταυτόχρονα σε κάνει να γελάς με τις ατάκες της και τους αλλοπρόσαλλους χαρακτήρες.

Ο Peter Sellers ξεχωρίζει, αυτή τη φορά σε τριπλό ρόλο, του στρατιωτικού Lionel Mandrake που είναι η φωνή της λογικής, του ψύχραιμου Προέδρου των ΗΠΑ Merkin Muffley και του συμβούλου και πρώην Ναζί επιστήμονα Dr. Strangelove που απλώς εισέρχεται στην ταινία για να αποτελέσει το λίκνο της ειρωνείας και του άκρατου σουρεαλισμού της. Ένα έργο πολύ αστείο και ταυτόχρονα πολύ τρομακτικό.

5. A Clockwork Orange (1971)

Στο Dr. Strangelove αναφέραμε την ειρωνεία ως διαχρονική θεματική της φιλμογραφίας του Kubrick, ωστόσο στο Κουρδιστό Πορτοκάλι ο σκηνοθέτης καταπιάνεται με ένα άλλο κόνσεπτ που ενυπάρχει σε κάθε ταινία του. Την βία. Και μάλιστα σε αυτό το έργο το κάνει τόσο προκλητικά, τόσο ανεξέλεγκτα που αποτέλεσε για χρόνια ένα απαγορευμένο φιλμ σε κάποιες χώρες.

Η ιστορία ακολουθεί την πορεία του Alex DeLarge που ενσαρκώνει ο εξαιρετικός Malcolm McDowell, ο οποίος ζει σε μια μελλοντική δυστοπική κοινωνία και με την παρέα του έχει ξεσπάσματα βίας με ξυλοδαρμούς άλλων συμμοριών, ληστείες σπιτιών και βιασμούς. Ωστόσο ο Alex αφού συλλαμβάνεται και θέλοντας να αλλάξει, συμφωνεί να συμμετέχει σε ένα πείραμα που θα τον κάνει να απεχθάνεται παντελώς τη βία.

Οπτικά είναι μια αριστουργηματική ταινία με άψογη χρήση κλασικής μουσικής, εξαιρετική χρωματική παλέτα και κάδρα που σε υπνωτίζουν. Το δυνατό της σημείο όμως είναι τα ερωτήματα που θέτει. Κατά πόσο είναι ηθικό να βασανίζεις έναν άνθρωπο με εικόνες σε βαθμό που να του καταργείς την ανθρώπινη υπόσταση και την ατομικότητά του; Μια σπουδαία ταινία με άψογα στυλιζαρισμένα πλάνα και πολλή τροφή για σκέψη που θα μείνει για πάντα διαχρονική.

4. Paths of Glory (1957)

Δεν είχα δει το Paths of Glory πριν ξεκινήσω το αφιέρωμα, ωστόσο διάβαζα παντού πως είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του Kubrick και σίγουρα πλέον μπορώ να το επιβεβαιώσω. Είναι ένα αντιπολεμικό φιλμ που απεικονίζει στο μέγιστο βαθμό την αδικία και την παράνοια του πολέμου, τη θυσία των κατώτερων στρατιωτών για την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας των ανωτέρων τους.

Η υπόθεση εξελίσσεται γύρω από μια ομάδα στρατιωτών στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία αποτυγχάνει να καταλάβει ένα οχυρό των Γερμανών με αποτέλεσμα τρεις στρατιώτες να επιλεχθούν να δικαστούν και να ζητηθεί η παραδειγματική τιμωρία τους. Ο Kirk Douglas υποδύεται τον Συνταγματάρχη Dax που ήταν κατά της επίθεσης και προσπαθεί να υπερασπιστεί τους στρατιώτες του στο προσχηματικό δικαστήριο.

Η πιο συγκινητική ταινία στην εργογραφία του σκηνοθέτη γεμάτη με πολύ σκληρές στιγμές και διδάγματα γύρω από την αδυναμία και την αδικία. Βλέποντας την, θες να φωνάξεις, να ουρλιάξεις, να απαιτήσεις τη δικαίωση για τους πολύπαθους ήρωες και μέσα στη ματαιοδοξία της προσπαθεί να σε κάνει να αναγνωρίσεις μια αμυδρή αίσθηση ελπίδας.

3. Barry Lyndon (1975)

Πριν δω αυτήν την ταινία, είχα ακούσει από αρκετούς να τη χαρακτηρίζουν ως την ομορφότερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ. Ίσως σε κάποιους να ακούγεται υπερβολικός χαρακτηρισμός, αλλά μπορώ να πω με ασφάλεια πως αυτό το αριστούργημα έχει σίγουρα θέση ανάμεσα στα πιο όμορφα φιλμ που βγήκαν ποτέ στον κινηματογράφο.

Είναι η προσπάθεια του Kubrick να γυρίσει ένα ιστορικό δράμα του 1750 βασισμένος στο βιβλίο The Luck of Barry Lyndon του William Makepeace Thackeray και η ολιστική προσέγγισή του θα αποβεί ένας εξαιρετικά ισχυρός σύμμαχος. Τα κοστούμια, οι τοποθεσίες, τα έπιπλα, η σκηνογραφία είναι τόσο πιστά στην εποχή τους και ταυτόχρονα κάθε πλάνο αυτής της ταινίας είναι από τα πιο όμορφα της έβδομης τέχνης. Η χρήση κλασικής μουσικής την κάνει ακόμα πιο ποιητική. Οι σκιές, το φυσικό φως, η συμμετρία στα καρέ είναι καθαρό σινεμά.

Ταυτόχρονα όμως και η ιστορία είναι εξαιρετική. Ο Kubrick επιλέγει ξανά να χωρίσει την ταινία σε δύο μέρη και να ασχοληθεί με την άνοδο και την πτώση ενός ταπεινού χαρακτήρα που οι δυσκολίες της ζωής του και τα χρήματα που τελικά κέρδισε τον οδηγούν στην απόλυτη ηθική και προσωπική κατάπτωση. Είναι ένα ακόμα μάθημα για την ειρωνεία, την τύχη και το να είσαι παγιδευμένος σε κοινωνικές δομές μιας άλλης εποχής, ένα τρίωρο έπος για την νίκη, την ήττα και τα πάθη.

2. 2001: A Space Odyssey (1968)

Υπάρχει μία άποψη με την οποία συμφωνώ απόλυτα, η οποία λέει ότι ο Kubrick γύρισε μία ταινία από κάθε κινηματογραφικό είδος και κατάφερε να κάνει την καλύτερη του είδους. Πως να μη συμφωνήσεις όταν από το 1968 που βγήκε η μοναδική ταινία επιστημονικής φαντασίας του σκηνοθέτη, πολλές την πλησίασαν, αλλά καμία δεν κατάφερε να την ξεπεράσει;

Πιστεύω ακράδαντα πως η Οδύσσεια του Διαστήματος δεν την βλέπεις απλά. Την βιώνεις. Από το πρώτο κάδρο με τους πιθήκους μέχρι τα διαστημικά ταξίδια με το Discovery One παρακολουθείς ένα κινηματογραφικό έπος για την εξέλιξη, το σύμπαν και την ανθρώπινη συνείδηση. Η χρήση της μουσικής, ο ακραίος πειραματισμός στα πλάνα, οι ρηξικέλευθες εικόνες που ακόμα και σήμερα μοιάζουν να βρίσκονται πολύ μπροστά από την εποχή τους, συνθέτουν ένα σπουδαίο δημιούργημα.

Είναι η πρώτη ταινία που ο Kubrick δεν ήθελε τόσο να μιλήσει για τις θέσεις του σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, αλλά να εξερευνήσει την ανθρώπινη φύση και να θέσει καίρια ερωτήματα γύρω από τη θέση μας στο σύμπαν, από που προερχόμαστε και που πηγαίνουμε. Ίσως ο λόγος που κανένα sci-fi έργο δεν κατάφερε να ξεπεράσει αυτό να ήταν απλός. Γιατί ήταν τόσο συνειδητοποιημένο στους στόχους του και τόσο τέλεια εκτελεσμένο που δύσκολα γίνεται ακόμα και να πλησιάσεις το μεγαλείο του.

1. The Shining (1980)

Πολλοί θα απορήσατε αφού μου αρέσει τόσο πολύ η Οδύσσεια του Διαστήματος, γιατί δεν την έχω στην κορυφή όπως οι εννιά στις δέκα λίστες εκεί έξω; Γιατί πολύ απλά η κορυφή ανήκει σε μια από τις αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Και αν και είμαι φαν του βιβλίου και τεράστιος λάτρης του Stephen King, θεωρώ πως η αναπροσαρμογή που έκανε ο Kubrick στη Λάμψη ήταν αυτή ακριβώς που χρειαζόταν για να μας προσφέρει την κορυφαία δημιουργία του.

Ο Kubrick παίρνει το μυθιστόρημα του King και το μετατρέπει σε ένα ψυχρό, μαθηματικό πορτρέτο τρέλας και αποξένωσης. Ωστόσο η μαγεία του έγκειται στα συναισθήματα που σου προξενεί αυτή η ταινία: ο τρόμος που καραδοκεί, η αγωνία με τα σκηνικά που έχει χτίσει, η αίσθηση ότι κάθε γωνία του ξενοδοχείου κρύβει κάτι απόκοσμο.

Η ερμηνεία του Jack Nicholson είναι θρυλική σε σημείο που αναρωτιέσαι αν είναι στο ρόλο ή αν έχει όντως αποτρελαθεί, η κάμερα παρακολουθεί τους χαρακτήρες σαν να διαβάζει την ψυχή τους και η μουσική σε στοιχειώνει. Κάθε στοιχείο της από τα κενά δωμάτια μέχρι τα φαντάσματα του παρελθόντος, σε κάνει να νιώθεις την ίδια αίσθηση ματαιότητας και αποξένωσης που νιώθουν οι χαρακτήρες.

Ο τρόμος του Kubrick είναι ψυχολογικός: το κακό δεν έρχεται απ’ έξω ή από τα πλάσματα που ζουν στο ξενοδοχείο. Γεννιέται μέσα μας. Για μένα, το The Shining είναι η ταινία που με έκανε να αγαπήσω το σινεμά του Kubrick. Τεχνικά καινοτόμο, ψυχολογικά τρομακτικό και βαθιά συναισθηματικό και ανθρώπινο, αλλά ταυτόχρονα απόκοσμο. Όσες φορές και να δω αυτήν την ταινία, δε μπορώ να της βρω ένα ψεγάδι ή κάτι που να θεωρώ πως δεν απεικονίζει καλά. Και για αυτό δε θα μπορούσε παρά να βρίσκεται εκεί που της αξίζει. Στην κορωνίδα της λίστας μου για όλα τα έργα του σπουδαίου Stanley Kubrick.

Αυτό λοιπόν ήταν το δικό μου αφιέρωμα στον Stanley Kubrick, έναν από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες που φέτος αγάπησα ξανά. Ένας άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα στην τέχνη του κινηματογράφου και άφησε για πάντα το αποτύπωμά του με τα πλάνα του, την τεχνοτροπία του, τη χρήση της μουσικής, τα κάδρα του και τα θέματα που έθιξε σε όλες του τις ταινίες. Περιμένω και τη δική σας γνώμη και τα σχόλιά σας!

The post Ranking: Όλες οι ταινίες του Stanley Kubrick από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Η ανακοίνωση ότι στην Ελλάδα έρχονται οι Dream Theater συνοδεύτηκε από έναν κάποιον ενθουσιασμό, αν και αυτό που μου κέντρισε περισσότερο την προσοχή ήταν ότι μαζί τους θα ερχόντουσαν και οι Haken. Το συγκρότημα από την Αγγλία είναι μακράν ο αγαπημένος μου εκπρόσωπος του σύγχρονου progressive metal και περνάω μεγάλα διαστήματα όπου ξανακούω ολόκληρη τη δισκογραφία τους.

Με αφορμή λοιπόν αυτή τη συναυλία, σκέφτηκα να φτιάξω ένα ολοκαίνουριο Ranking όπου θα βάλω σε σειρά προτίμησης όλα τα άλμπουμ των Haken από το λιγότερο αγαπημένο μου μέχρι το καλύτερο τους γράφοντας μερικά λόγια για τα τραγούδια, τους πειραματισμούς τους και γιατί το κάθε ένα κατέληξε σε αυτή τη θέση. Πάμε να δούμε λοιπόν!

8. Aquarius (2010)

Το ντεμπούτο των Haken έδειξε πολύ μεγάλα δείγματα γραφής για αυτό που θα ακολουθούσε. Είναι ένα από τα πιο heavy άλμπουμ τους με τον Ross Jennings να δοκιμάζει πολλά growls πέραν της κλασικής μελωδικής φωνάρας του. Οι διάρκειες των κομματιών είναι αρκετά μεγάλες με τα περισσότερα να κινούνται στα δέκα λεπτά αν και υπάρχει και το Celestial Elixir ένα δεκαεπτάλεπτο progressive έπος.

Το Aquarius έχει πολλή μελωδία, έχει ορχηστρικά περάσματα, έχει σκληρές στιγμές όπως το Streams και το Drowning in the Flood, έχει πολλή αγάπη για το σύγχρονο progressive metal και είναι ένα άλμπουμ που γενικότερα μπορεί να σε εντυπωσιάσει αν και είναι αρκετά ωμό όπως πολλά ντεμπούτα γνωστών συγκροτημάτων. Θα με ρωτήσετε ότι αφού μου αρέσει τόσο, γιατί βρίσκεται στην τελευταία θέση της λίστας.

Γιατί εκεί είναι η μαγεία των Haken. Ότι ένα αυθεντικά καλό άλμπουμ μπορεί να βρεθεί στις χαμηλές θέσεις της λίστας, γιατί υπάρχουν στη δισκογραφία τους πραγματικά αριστουργήματα.

7. Affinity (2016)

Ίσως πέσει λίγο κραξιματάκι εδώ, γιατί το Affinity έχει τεράστιους λάτρεις, αλλά όσο και να μου άρεσε δε μπορώ να το βάλω πιο ψηλά στη δισκογραφία τους. Αυτό που μπορώ να τους δώσω είναι ότι ο πειραματισμός τους σε αυτό το άλμπουμ τους βγήκε σε καλό. Γνωρίζοντας ότι στο The Mountain έπιασαν μια prog κορυφή, φέρνουν πολλά νέα στοιχεία στον ήχο τους.

Περισσότερα synth, 80s αισθητική, ένα γενικότερο sci-fi vibe και θεματική που όλα μαζί κορυφώνονται στο 1985, ένα από τα καλύτερα τραγούδια ολόκληρης της δισκογραφίας τους. Δεν παραλείπουν να γράψουν ένα ακόμα prog έπος με το The Architect που έχει και την εξαιρετική συμμετοχή του Einar Solberg των Leprous. Έχει τις στιγμές του, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να με κερδίσει στον απόλυτο βαθμό αν και έχω αγαπήσει αρκετά τραγούδια του.

6. Vector (2018)

Το Vector ήταν μια πολύ σοκαριστική στιγμή για τους οπαδούς των Haken, γιατί ο πειραματισμός του Affinity πήγε σε άλλο επίπεδο. Ομολογώ ότι μου πήρε πολλές ακροάσεις για να το εκτιμήσω και να το θεωρήσω ένα μικρό διαμαντάκι στη δισκογραφία τους. Αν και το Aquarius έμοιαζε η πιο σκληρή τους στιγμή, οι Haken αρχίζουν και ανεβάζουν στροφές και για πρώτη φορά παντρεύουν το progressive των προηγούμενων άλμπουμ με περισσότερα djent στοιχεία.

Ο Ross Jennings είχε πει ότι δεν τους αρέσει να γράφουν απλή μουσική και πράγματι το Vector σπρώχνει κάπως τα δικά τους όρια. Ένας concept δίσκος με θέμα έναν γιατρό που έχει εμμονή με έναν ασθενή του καθώς και η οπτική γωνία του ασθενούς ξεδιπλώνονται αργά και σταθερά καθ’ όλη τη διάρκεια του. Αρκετά σφιχτοδεμένο άλμπουμ με λίγες συνθέσεις, άμεση σύνδεση με το Virus που ακολούθησε δύο χρόνια μετά πολλές επιρροές από Φρόυντ, Μίλγκραμ, Παβλόφ και γενικότερα την επιστήμη της ψυχολογίας όπως φαίνεται και στο εξώφυλλό του.

Μουσικά πάλι δεν τα πάνε καθόλου άσχημα. Το The Good Doctor είναι ένα φανταστικό τραγούδι που στη μέση σχεδόν μεταμορφώνεται σε κάτι διαφορετικό, το Puzzle Box είναι επίσης από τις σπουδαιότερες στιγμές τους, το ορχηστρικό Nil by Mount αναδεικνύει την τεχνική τους και το A Cell Divides κλείνει λίγο το μάτι και προς το Fauna που θα ερχόταν χρόνια αργότερα. Εξαιρετικές ιδέες και μια στροφή που λίγα χρόνια μετά θα έφερνε νέες κορυφές.

5. Restoration (2014)

Αν και EP δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να το παραλείψω από αυτήν την κατάταξη λόγω της μεγάλης διάρκειας, αλλά και της ποιότητάς του. Την εποχή εκείνη οι Άγγλοι είναι πολύ φορμαρισμένοι μετά τα εξαιρετικά Visions και The Mountain και κάνουν κάτι αρκετά όμορφο ως κίνηση. Αποφασίζουν να γυρίσουν σε ένα demo που είχαν κυκλοφορήσει το 2008 και να επανηχογραφήσουν τα τραγούδια του αλλάζοντας κάπως τις συνθέσεις.

Κάπως έτσι μας ήρθε το εξαιρετικό Restoration. Περιλαμβάνει τρία τραγούδια που απευθύνονται περισσότερο στην εποχή του The Mountain με το progressive ύφος που τους έκανε ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα του είδους. Το Darkest Light δείχνει την επιθετική πλευρά τους και την τεχνική τους και το Earthlings είναι ένα από τα όμορφα και ατμοσφαιρικά κομμάτια της δισκογραφίας τους.

Η πραγματική κορυφή βέβαια είναι ένα ακόμα progressive έπος (από τα πολλά που έχουν γράψει) και το πιο διαχρονικό τραγούδι του EP ονόματι Crystallised. Αλλαγές ύφους, τρομερά riffs, θεατρικότητα, πολύ δυνατές ενορχηστρώσεις και ανεπανάληπτες κορυφώσεις που θυμίζουν κάτι από την περίοδο του Visions. Μέσα σε τριάντα τρία λεπτά οι Haken δίνουν ακόμα περισσότερη έμπνευση στα progressive συγκροτήματα της γενιάς μας.

4. Visions (2011)

Αυτό το άλμπουμ το αγαπώ πάρα πολύ για έναν λόγο. Ήταν αυτό με το οποίο έμαθα τους Haken το 2018 όσο υπηρετούσα τη θητεία μου και ο ΚΨΜιτζής που ήταν μεταλλάς ηχολήπτης το έβαζε όλη μέρα να παίζει. Δεν είναι όμως αυτή η πλύση εγκεφάλου που σου κάνουν οι πολλές επαναλήψεις, αλλά ότι το Visions είναι ένα από τα πιο υποτιμημένα progressive άλμπουμ της δεκαετίας.

Οι Haken αποφασίζουν να απομακρυνθούν κάπως από την ωμότητα του Aquarius και έτσι οι συνθέσεις τους αποκτούν μεγαλύτερο λυρισμό και περισσότερο συναίσθημα. Είναι ένα ακόμα concept album, αυτή τη φορά η ιστορία ενός αγοριού που βλέπει σε όνειρο ότι πεθαίνει και περνάει όλη τη του ζωή προσπαθώντας να αποφύγει. Η τραγικότητα της ιστορίας αποτυπώνεται με την θεατρικότητα που έχει το Visions και φυσικά με τα συνεχή μουσικά callbacks και τις επαναλήψεις μεταξύ τραγουδιών που δημιουργούν την αίσθηση θεατρικού έργου για τους πιο προσεκτικούς ακροατές.

Γενικότερα το Visions είναι μια από τις πιο συναισθηματικές δημιουργίες τους με κομμάτια όπως το Nocturnal Conspiracy, το Insomnia και το Shapeshifter να σε κερδίζουν με την πρώτη ακρόαση. Το highlight φυσικά είναι (τι άλλο;) το ομώνυμο τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ διάρκειας 22 λεπτών. Το πως σε όλο αυτό μοιάζουν να συμπυκνώνουν τον δίσκο με αναφορές σε όλα τα τραγούδια του και γράφουν μακράν την πιο cinematic σύνθεσή τους είναι πραγματικά μαγικό.

3. Fauna (2023)

Είναι εντυπωσιακό το πόσο σταθερά ποιοτικοί έχουν παραμείνει οι Haken καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας τους και το πως δε σκοντάφτουν μετά από κορυφαίες κυκλοφορίες του. Στο Fauna δεν επιλέγουν κάποιο γενικό concept ή μια ιστορία, αλλά αντλούν έμπνευση από το ζωικό βασίλειο και την πανίδα του πλανήτη μας γράφοντας κάθε κομμάτι έχοντας στο μυαλό τους ένα ζώο.

Με αυτήν την πολύ έξυπνη ιδέα οι Haken καταφέρνουν να παραλληλίσουν κοινωνικές καταστάσεις και την σύγχρονη καθημερινότητα βάσει της συμπεριφοράς του εκάστοτε ζώου. Έτσι προκύπτει ένα από τα πιο ώριμα άλμπουμ τους από στιχουργικής απόψεως με το Sempiternal Beings και το Beneath the White Rainbow να αποτελούν δύο κορυφαίες στιγμές όχι μόνο για τους Haken, αλλά για όλο τον σκληρό ήχο της δεκαετίας.

Μουσικά το Fauna αποτέλεσε μια επιστροφή στις πιο progressive φόρμες που είχαμε συνηθίσει στις αρχές των 10s πατώντας ανά σημεία ακόμα και σε πιο pop δρόμους εκμεταλλευόμενοι τις απίστευτες φωνητικές ικανότητες του Ross. Αν στα προηγούμενα άλμπουμ οι Haken όρισαν τον δικό τους ήχο, με άλμπουμ όπως αυτό ορίζουν όλο τον progressive ήχο του τώρα και περιμένουμε τι άλλο θα σκεφτούν για επόμενο βήμα.

2. The Mountain (2013)

Πως γίνεται μόλις δύο χρόνια μετά το Visions να έχεις τόση έμπνευση για να γράψεις ένα αριστούργημα σαν το The Mountain; Από τα πρώτα τραγούδια φαίνεται ότι οι Haken πατάνε πάνω στην θεατρικότητα και το επικό συναίσθημα που σου άφηνε ο προκάτοχός του και θα εξελίσσονταν ακόμα περισσότερο. Κάτι τέτοιο ήταν εμφανές στο Atlas Stone με τις ενορχηστρώσεις του και έγινε ακόμα πιο προφανές στο Cockroach King που εξελίχθηκε στο πιο γνωστό τους κομμάτι στο ευρύ κοινό. Εκεί φάνηκε ότι και ο συνδυασμός των φωνητικών τους έχει πλέον αλλάξει επίπεδο, ενώ ο χαρακτήρας του Cockroach King αποτέλεσε τη βάση για τη μυθολογία των μετέπειτα τραγουδιών τους.

Το The Mountain αν και είναι 100% progressive, κρύβει πολλές επιρροές που θα βλέπαμε στους Haken αργότερα. Συνδυάζει το πιάνο και τις οπερετικές λεπτομέρειες του Visions με μερικά djent riffs που θα ακούγαμε στο Vector και τρομερά κολλητικά ρεφρέν που αργότερα θα κυριαρχούσαν στο Virus. Με αυτή τη συνταγή φτάνουμε σε μία πραγματική κορυφή για το σύγχρονο progressive με κομματάρες όπως τα In Memoriam, Falling Back to Earth και Pareidolia.

Αν πρέπει να ακούσεις ένα άλμπουμ για να καταλάβεις ποια είναι η ακριβής ταυτότητα των Haken, εγώ μάλλον θα έλεγα το The Mountain. Συνδυάζει καλύτερα από κάθε άλμπουμ το πόσο τεχνικά καταρτισμένοι είναι όλοι τους, το πόσο συναίσθημα βγάζουν στα τραγούδια τους και πως κάθε φορά βρίσκουν κάτι να πειραματιστούν και να μας καταπλήξουν. Σίγουρα ένα από τα πέντε καλύτερα progressive άλμπουμ της προηγούμενης δεκαετίας.

1. Virus (2020)

Πόσο τυχαίο να έχεις προγραμματίσει να βγάλεις έναν δίσκο που λέγεται Virus στα μέσα του 2020; Και όμως οι Haken το κατάφεραν αυτό, αλλά το σημαντικό εδώ είναι ότι αυτό το άλμπουμ έμελλε να γίνει το magnum opus τους. Αρκετούς τους δίχασε, αλλά για μένα δεν υπάρχει ερώτημα για το ποιο είναι το απόλυτο αριστούργημα τους. Δεν είναι το πιο χαρακτηριστικό άλμπουμ τους, αλλά σίγουρα το πιο ολοκληρωμένο.

Θεματικά το Virus συνδέεται με το Vector μιας και οι συνθέσεις γράφτηκαν περίπου τις ίδιες χρονιές και συνεχίζει την ιστορία του Cockroach King με πολιτικό σχολιασμό και αναφορές σε θέματα ψυχικής υγείας. Μουσικά όπως και το Vector έχει αρκετά πιο σκληρό ήχο και οι djent επιρροές όχι απλά δεν χάνονται, αλλά τις εξερευνούν ακόμα περισσότερο.

Το Prosthetic θέτει αμέσως τον τόνο με την πολύ heavy εισαγωγή του και μετά ακολουθούν back to back κομματάρες όπως το Canary Yellow και το Carousel που προσθέτουν λυρισμό και spacey στοιχεία, αλλά και τα τρομερά εθιστικά Invasion και The Strain. Η αποθέωση βέβαια έρχεται στην κορύφωση όλου του concept των Vector/Virus. Το Messiah Complex είναι μια πενταμερής prog σουίτα με τρομερές εναλλαγές, πολύ κολλητικά ρεφρέν, τεχνικά riffs και το πάντα στιβαρό rhythm section τους να παραδίδει μαθήματα σε μια κορυφαία στιγμή για όλο το progressive.

Όσο και να δίχασε το Virus με πολλούς να το τοποθετούν είτε στην κορυφή είτε στο τέλος της προσωπικής λίστας τους, για μένα είναι ένα αριστούργημα που δύσκολα θα ακούσουμε στο μοντέρνο μέταλ.

Λατρεύω τους Haken γιατί είναι το συγκρότημα που ενσαρκώνει την έννοια της προοδευτικότητας. Όχι μόνο μουσικά, αλλά σε ό,τι αφορά τη συνεχή αναζήτηση ταυτότητας. Κάθε δίσκος τους είναι και μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού τους και ίσως αυτό είναι που τους κάνει πραγματικά μοναδικούς.

Αυτό ήταν το αφιέρωμα για το συγκρότημα που στις 23 Ιουλίου θα δούμε live στην Πλατεία Νερού δίπλα στους Dream Theater και τους Mastodon. Δε θα μπορούσα να λείπω από τη συναυλία φυσικά. Περιμένω τη γνώμη σας, τις απόψεις σας και φυσικά το δικό σας Ranking!

The post Ranking: Όλα τα άλμπουμ των Haken από το χειρότερο στο καλύτερο appeared first on anthem.gr.

Machine Head. Τι να πούμε για αυτό το συγκρότημα που δεν έχει γραφτεί στα είκοσι τέσσερα χρόνια πορείας του; Ξεκινώντας στις αρχές των 90s με groove metal, εξελίχθηκαν σε nu metal στα τέλη της δεκαετίας πριν τελικά ξεκινήσουν ένα σερί εξαιρετικών άλμπουμ στα 00s και τα 10s, στο οποίο τέσταραν τα όρια της μουσικής τους και δοκίμασαν νέα πράγματα.

Αυτήν την πορεία λοιπόν θα τιμήσουμε σήμερα με αφορμή την επικείμενη εμφάνισή τους στο Floyd. Εδώ και αρκετό καιρό άκουσα ξανά όλη τη δισκογραφία τους από το Burn My Eyes μέχρι το φετινό Unatoned και κατατάσσω κάθε τους δίσκο από τον χειρότερο μέχρι τον καλύτερο. Φυσικά επεξηγώ γιατί κάθε άλμπουμ βρίσκεται στη σχετική θέση, τι με εντυπωσίασε και γιατί θεωρώ κάποια εξ αυτών διαχρονικά.

11. Supercharger (2001)

Θα το δείτε να αναφέρετε πολλές φορές αυτό στο άρθρο, αλλά το μεγάλο κακό του Flynn είναι ότι είναι τρέντουλας. Αν και πάντα μεγαλουργούσε όταν απλά έπαιζε τη μουσική που του άρεσε, πάντα θα διάλεγε μουσικά μονοπάτια ανάλογα με την φάση που πέρναγε τότε το μέταλ. Αυτό που είχε γίνει σαφές από το The Burning Red ήταν η αλλαγή των Machine Head από το groove metal των πρώτων δύο δίσκων σε πιο nu metal μονοπάτια αφού εκείνη την εποχή συγκροτήματα όπως οι Korn και οι Linkin Park μεσουρανούσαν.

Ο Flynn προσπαθεί πολύ να βάλει και ραπ φωνητικά που δεν του ταίριαζαν, κρατάει τα χαμηλοκουρδισμένα riffs και προσπαθεί κάπως να παντρέψει μουσικές από το The More Things Change… με τη διαφορετική μουσική ρότα που είχαν πάρει τα πράγματα στο The Burning Red. Έχει τις στιγμές του στα Bulldozer, Nausea και Kick You When You’re Down αν και πάσχει από κάτι που επίσης θα αναφέρουμε πολλές φορές στη δισκογραφία τους. Παραείναι μεγάλος δίσκος με πολλά τραγούδια που χαλάει κάπως την ομοιογένεια.

10. The Burning Red (1999)

Γενικά η φάση με τους Machine Head από τα τέλη των 90s μέχρι τις αρχές των 00s ήταν λίγο περίεργη και αν και κορυφώθηκε στο Supercharger, το The Burning Red σηματοδότησε την αρχή της αλλαγής. Αλλαγή στο στυλ των τραγουδιών, περισσότερα hip-hop στοιχεία και μια ξαφνική προσπάθεια για πιο μικρά τραγούδια με πιο catchy ρεφρέν.

Ο λόγος που το βάζω πιο ψηλά από το Supercharger είναι γιατί οι κορυφαίες του στιγμές είναι από τις πολύ χαρακτηριστικές στην πορεία των Machine Head. Βλέπε From this Day και The Blood, the Sweat, the Tears (που συμπτωματικά βγήκε ίδια χρονιά με το Αίμα, Δάκρυα και Ιδρώτας του Ρουβά) που είναι σπουδαία τραγούδια για το συγκρότημα. Και μην ξεχνάμε τη διασκευή στο Message in a Bottle ή το ομώνυμο που δείχνουν ότι αν και υπάρχει μια καμπή, οι Machine Head παραμένουν ένα πολύ δυνατό συγκρότημα.

9. Catharsis (2018)

Μόνο αν έχεις ζήσει την εποχή που βγήκε, θυμάσαι πόσο έθαψε ο μέταλ Τύπος αυτό το άλμπουμ. Η παγωμάρα είχε ξεκινήσει με την κυκλοφορία του Bastards που ήταν λες και έπαιζαν alternative metal οι Dropkick Murphys, αλλά στην ουσία το Catharsis δεν είναι τόσο κακό άλμπουμ όσο παρουσιάστηκε τότε αν και είχε όντως μια μεγάλη αλλαγή στο στυλ τους.

Το ατυχές για αυτό το άλμπουμ είναι ότι ήρθε μετά από σερί πέντε εξαιρετικών κυκλοφοριών. Το άλλο κακό ήταν ότι έγιναν αρκετές αλλαγές στη μουσική κατεύθυνση, ώστε να διαφωνήσουν και τελικά να φύγουν ο Dave McClain και ο Phil Demmel που ήταν ακρογωνιαίοι λίθοι της επιτυχίας του συγκροτήματος για πάνω από 15 χρόνια. Το Catharsis βρίσκεται τόσο χαμηλά γιατί έκανε δύο λάθη.

Πρώτον έγραψαν ξανά ένα πάρα πολύ μεγάλο άλμπουμ αφού διαρκεί μία ώρα και δεκατέσσερα λεπτά και έχει πολλά τραγούδια fillers που σου περνάνε αδιάφορα. Δεύτερον προσπάθησε να εισάγει νέα στοιχεία στη μουσική των Machine Head, αλλά τα καλύτερα τραγούδια ήταν αυτά που έφερναν περισσότερο στην Blackening εποχή του σχήματος. Οπότε βρίσκεται τόσο κάτω γιατί επιχείρησε αλλαγές που δεν του βγήκαν και γιατί οδήγησε στη φυγή δύο σημαντικότατων μελών.

8. Unatoned (2025)

Τι είπαμε πριν για τον Flynn; Είναι τρέντουλας δυστυχώς. Και όταν είσαι τρέντουλας, αλλάζεις στυλ ανάλογα τι παίζει στη μουσική εκείνη την περίοδο. Έτσι μόλις τρία χρόνια μετά την επική επιστροφή με το Of Kingdom and Crown, αποφασίζουν ξανά να κινηθούν σε διαφορετικό μονοπάτι. Αφού έφυγε και ο Wacław Kiełtyka των Decapitated που ήταν από τους βασικούς λόγους της μεγάλης αυτής επιστροφής, ο Flynn έμεινε ελεύθερος να χαράξει αυτό το νέο μονοπάτι.

Το Unatoned έχει αισθητά μικρότερη διάρκεια από τα προηγούμενα πονήματά τους και επιχειρεί να παντρέψει τον κλασικό βαρύ και έντονο ήχο των Machine Head με το μέταλ του 2025. Αυτό είναι απόρροια και της συνεργασίας με τον Jordan Fish, παραγωγό και πρώην μέλος των Bring Me the Horizon. Μικρότερα κομμάτια, πιο catchy ρεφρέν και ταυτόχρονα σκληρά riffs και αρκετά σόλο.

Και εδώ έχουμε μερικές στιγμές που όλο αυτό το στυλ σε κάνει να κουνήσεις ρυθμικά το κεφάλι σου βλέπε Bonecraper, Atomic Revelations και These Scars Won’t Define Us, όλη αυτή η αλλαγή απλά σε αφήνει κάπως αδιάφορο αν ακούσεις τον δίσκο στο σύνολό του. Είναι κακό που δοκιμάζουν νέα πράγματα; Όχι βέβαια. Κατάφεραν όμως να συνεχίσουν με την ίδια ποιότητα που μας άφησαν στο Of Kingdom and Crown; Σε καμία περίπτωση.

7. Through the Ashes of Empires (2003)

Περνάμε στα ωραία σιγά σιγά. Με το Supercharger να είναι ο δίσκος με τη χαμηλότερη εμπορικότητα και αποδοχή στη μέχρι τότε πορεία τους, οι Machine Head αναδιοργανώνονται σχετικά γρήγορα. Αρχικά φέρνουν (μετά από ένα μικρό σήριαλ) τον Phil Demmel που έπαιζε μαζί με τον Flynn στους Vio-lence. Και ύστερα ενώ ψάχνουν δισκογραφική, γράφουν έναν δίσκο που σηματοδοτούσε μια νέα εποχή που έμελλε να εξελιχθεί στη συναρπαστικότερη της καριέρας τους.

Με διάρκεια λίγο μικρότερη από μία ώρα και με ένα πολύ σφιχτό σύνολο συνθέσεων, από τα πρώτα riffs του Imperium, οι Machine Head σε κερδίζουν απευθείας. Δεν είναι όμως μόνο το εισαγωγικό κομμάτι. Κομματάρες σαν το Left Unfinished, το Days Turn Blue to Gray και το Seasons Wither περνάνε από τα αυτιά σου και δεν μπορείς να ξεκολλήσεις.

Είναι ένα πιο σκοτεινό άλμπουμ όπως τα πρώτα του συγκροτήματος με τον Demmel να φέρνει thrash στοιχεία και να βρίσκει τέλεια χημεία ως δίδυμο στις κιθάρες με τον Flynn όσο ο McClain συνέχιζε να ταλαιπωρεί τα τύμπανα με το δυναμικό του παίξιμο. Το Through the Ashes of Empires ήταν ένα πολύ καλό άλμπουμ και αποτελούσε απλώς την προειδοποίηση για την καταιγίδα που θα ερχόταν λίγα χρόνια μετά.

6. The More Things Change… (1997)

Η πρώτη εποχή των Machine Head, πριν ο Flynn ανακαλύψει τους Korn και το ραπάρισμα, κινούνταν περισσότερο στο groove metal στο οποίο απόλυτοι πρωταγωνιστές της δεκαετίας ήταν οι Pantera. Τα δύο πρώτα άλμπουμ τους πάντως είναι εξαιρετικές δουλειές με δικό τους στυλ χωρίς να ντουμπλάρουν καμία άλλη επιτυχημένη μπάντα. Σίγουρα το Burn My Eyes αποτελεί έναν τεράστιο πυλώνα για το είδος στα 90s, αλλά το The More Things Change… αποτελεί άξιο διάδοχό του.

Με τον Chris Kontos να έχει φύγει από τα ντραμς, είναι η πρώτη συμμετοχή του McClain που φέρνει άλλον αέρα με το εξαιρετικό του παίξιμο. Οι Flynn και Mader στις κιθάρες συνεχίζουν και παραδίδουν μαθήματα με τις εκρηκτικές εισαγωγές και τα βαριά riffs όσο το μπάσο του Duce δένει τέλεια μαζί τους. Ο ήχος είναι φανταστικός και η παραγωγή αναδεικνύει όλες τις πλευρές της μουσικής της από την hardcore ως την πιο μελωδική.

Είναι τρομερό πως ένα άλμπουμ γεμάτο κομματάρες τύπου Take My Scars, The Frontlines, το πασίγνωστο Ten Ton Hammer και το Blood of the Zodiac που κλείνει εντυπωσιακά αυτήν την εμπειρία, καταλήγει εκτός πεντάδας. Και κατά τη γνώμη μου αυτό λέει πολλά για την ποιότητα των επόμενων δίσκων που θα δούμε στο σημερινό αφιέρωμα.

5. Bloodstone & Diamonds (2014)

Θα πω μια μεγάλη κουβέντα. Σε όλη τη δεκαετία των 10s κανένα συγκρότημα δεν είχε την πίεση που είχαν οι Machine Head σε αυτό το άλμπουμ. Όταν έχεις παραδώσει το The Blackening και το Unto the Locust, δύο κορωνίδες του μοντέρνου μέταλ ήχου, το επόμενο σου βήμα συγκεντρώνει όλα τα βλέμματα πάνω του. Ειδικά σε μια περίοδο που οι Machine Head είχαν κάποια ζητήματα υγείας του Flynn και τον καθόλου φιλικό (όπως φάνηκε) χωρισμό με τον Adam Duce.

Στη φάση που βρίσκονταν όμως δημιουργικά ήταν απλά αδύνατο να βγάλουν ακόμα και μέτριο άλμπουμ. Το Bloodstone & Diamonds συνέχισε το εξαιρετικό σερί που είχαν ξεκινήσει έντεκα χρόνια πριν. Από το εισαγωγικό Now We Die φαίνεται η διάθεσή τους να συνεχίσουν σε σκληρά μονοπάτια και ταυτόχρονα να πειραματιστούν και να εισάγουν νέα στοιχεία στον ήχο τους.

Το Bloodstone & Diamonds έχει μερικές από τις καλύτερες ερμηνείες του Flynn στα φωνητικά, ενώ ταυτόχρονα το thrash και heavy των τελευταίων κυκλοφοριών τους συναντάει τους πιο groove δρόμους των πρώτων τους άλμπουμ. Επίσης είναι ένα άλμπουμ που ξεκινάει δυνατά, αλλά όσο συνεχίζει γίνεται ακόμα καλύτερο, ακόμα σκληρότερο και φυσικά κλείνει με κομματάρα όπως μας έχουν συνηθίσει. Αυτή τη φορά ήταν το Take Me Through the Fire με το οποίο τελειώνει ο δίσκος, ένα πραγματικά ξεχωριστό τραγούδι σε ένα μεταβατικό άλμπουμ όπως φάνηκε και αργότερα.

4. Burn My Eyes (1994)

Τα ντραμς του Chris Kontos χτυπάνε δυνατά και η riffάρα του Davidian ακούγεται για πρώτη φορά. Εξαιρετική έναρξη για ένα συγκρότημα που έμελλε να επηρεάσει πάρα πολύ τον σύγχρονο σκληρό ήχο. Το Burn My Eyes είναι η επιτομή του 90s metal και όσο βλέπεις τα βίντεο κλιπ, το στυλ των Machine Head και ακούς το παίξιμό τους δε μπορείς παρά να το επιβεβαιώσεις.

Στην πρώτη τους εποχή, οι Machine Head επιλέγουν να παίξουν groove metal, αλλά σίγουρα ο ήχος τους έχει και ραπ στοιχεία, αλλά και ωραίες μελωδίες με catchy ρεφρέν όπως του A Thousand Lies που σου κολλάνε αμέσως στο μυαλό. Ωστόσο στην ολότητα του είναι ένα πολύ ωμό και επιθετικό πρώτο βήμα που εδραίωσε για τα καλά το συγκρότημα.

Το δίδυμο των Flynn και Mader ακούγεται τρομερά δεμένο και μερικές εισαγωγές είναι πραγματικά άρρωστες βλέπε The Rage to Overcome. Δεν έχει μέτρια στιγμή, δεν κάνει κοιλιά αφού ακόμα και στο τέλος ακούς κομματάρες τύπου A Nation on Fire, Blood for Blood και Block και κυρίως έχει “γεράσει” πάρα πολύ καλά ως άλμπουμ, αφού τα κομμάτια του έχουν μείνει διαχρονικά και ακούγονται εξίσου φρέσκα και σήμερα.

3. Of Kingdom and Crown (2022)

Έχω recency bias; Ίσως. Όμως το πόσο σπουδαίο είναι αυτό το άλμπουμ και πόσο τεράστια επιστροφή αντανακλάται στα όσα έγιναν μετά το Catharsis. Δύο στυλοβάτες της μπάντας, οι Demmel και McClain αποφάσισαν να φύγουν μετά το tour για συναυλίες και η είδηση παρερμηνεύτηκε ως διάλυση των Machine Head. Επίσης το 2019 έκαναν και επανένωση και επανηχογράφηση του Burn My Eyes με τους Chris Kontos και Logan Mader, αλλά τελικά δεν συνέχισαν στο συγκρότημα.

Ο Flynn έψαχνε μέλη και τα βρήκε στο πρόσωπο των Matt Alston και Wacław Kiełtyka που είχαν εντελώς διαφορετικό background ο καθένας και μάλιστα background που δεν είχε τόσο σχέση με τη μουσική των Machine Head. Όλα όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια μαζί με την πανδημία του κορονοϊού έδωσαν μια νέα ώθηση στον Flynn να διοχετεύσει τον θυμό του και την ένταση όσων πέρασε σε αυτήν την κυκλοφορία.

Το Of Kingdom and Crown είναι πραγματικά ένα από τα κορυφαία άλμπουμ στο χώρο του μέταλ για αυτή τη δεκαετία. Το πρώτο concept album των Machine Head, εμπνευσμένο από το Attack on Titan, η ιστορία διαφορετικών χαρακτήρων όπως οι Eros και Ares που χτίζεται σταδιακά σε ένα πολύ ξεχωριστό αφηγηματικό σύμπαν.

Μουσικά ωστόσο είναι μια πραγματική επιστροφή στους heavy/thrash δρόμους της εποχής του Blackening με τον Kieltyka να προσθέτει και αρκετά death στοιχεία. Από την ήρεμη εισαγωγή του Slaughter the Martyr που μεταμορφώνεται σε ένα από τα πιο επιθετικά τραγούδια τους στις κομματάρες Choke on the Ashes of your Hate και Become the Firestorm περνάς στα My Hands Are Empty και Unhallowed που είναι από τα καλύτερα τους τραγούδια, χτυπιέσαι με το μελωδικότατο ρεφρέν του No Gods, No Masters και απολαμβάνεις το κλείσιμο του Arrows in Words from the Sky. Μια ώρα μουσικής που δεν κάνει κοιλιά πουθενά και είναι κρίμα που δεν πάτησαν πάνω σε αυτή τη δισκάρα για τη συνέχεια της πορείας τους.

2. Unto the Locust (2011)

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ των Machine Head που θυμάμαι να ζω την κυκλοφορία του και να αναρωτιόμαστε όλοι πως θα κινηθεί η ταλαντούχα τετράδα από την Καλιφόρνια. Όταν έχεις βγάλει λίγα χρόνια πριν το magnum opus σου, το The Blackening, έναν από τους καλύτερους και επιδραστικότερους δίσκους για τον σκληρό ήχο τον 21ο αιώνα, τότε ζυγίζεις πολύ προσεκτικά τις επιλογές σου.

Η μαγκιά εκείνης της περιόδου των Machine Head είναι ότι κατάλαβαν ότι δε χρειάζεται κάθε δίσκος να διαρκεί πάνω από μία ώρα και να έχει διψήφιο αριθμό κομματιών. Έτσι συμπύκνωσαν όλες τις καλές τους ιδέες σε εφτά κομμάτια δημιουργώντας έναν ακόμα heavy/thrash όλεθρο. Με διάρκεια σχεδόν σαρανταεννιά λεπτά και όλα τα τραγούδια να έχουν διάρκεια έξι με επτά λεπτά, το Unto the Locust κατάφερε να θεωρείται κλασικό από τη στιγμή που κυκλοφόρησε.

Το εισαγωγικό I Am Hell συνεχίζει στο στυλ του The Blackening με το επιθετικό ρεφρέν του, αλλά οι Machine Head κοιτάνε και σε πιο εμπορικά μονοπάτια με το Locust ή το ανατριχιαστικό Darkness Within. Ακόμα και συνθέσεις όπως το Be Still and Know, το This is the End και το Pearls Before the Swine κέρδισαν airplay στα ραδιόφωνα και αγαπήθηκαν πολύ από τους οπαδούς.

Το Unto the Locust είχε μια πολύ δύσκολη δουλειά, αλλά για κάποιο λόγο πιστεύω πως σε αυτό και στον προκάτοχό του οι Machine Head δε μπορούσαν να γράψουν κάτι κακό. Είναι τέτοια η χημεία των Flynn και Demmel, τόσο δυναμικό το παίξιμο του McClain και το δέσιμο του με τον Duce που οτιδήποτε έβγαζαν θα το αγαπούσες. Από τα πιο κλασικά metal άλμπουμ της προηγούμενης δεκαετίας και από τα πιο καθοριστικά για τον ήχο της.

1. The Blackening (2007)

Εντάξει τι να λέμε τώρα; Περιμένατε κάποιον άλλο δίσκο στη θέση νούμερο ένα; Από τότε που βγήκε το The Blackening μέχρι και σήμερα, έχει βρει έναν δικό του τρόπο να μείνει κλασικό στη συνείδηση του κοινού του μέταλ. Υπάρχουν μεταλλάδες που δεν ακούνε Machine Head, αλλά σίγουρα έχουν τιμήσει κάποια κομμάτια από το The Blackening και το Unto the Locust.

Αν πάμε στο καθαρά στιχουργικό είναι σίγουρα ένα από τα πιο ώριμα άλμπουμ της μπάντας παρά τον εσωτερικευμένο θυμό και την επιθετικότητά του. Και να μιλήσουμε για μουσική; Η τετράδα βρίσκεται πραγματικά στα prime της και σχεδόν αρνείται να γράψει κακό τραγούδι. Ακόμα και οι διασκευές στα Battery των Metallica και Hallowed Be Thy Name των Iron Maiden είναι καταπληκτικές.

Μιλάμε για δίσκο που έχει μέσα το Halo που εκείνη την περίοδο ήταν μάλλον το γνωστότερο κομμάτι τους, περιλαμβάνει τεράστιες επιτυχίες τύπου Aesthetics of Hate και Now I Lay Thee Down, έχει κομματάρες τύπου Slanderous και Beautiful Mourning με τρομερές εισαγωγές, ακόμα και δεκάλεπτα έπη τύπου Clenching the Fists of Dissent και A Farewell to Arms να ανοίγουν και να κλείνουν τον δίσκο. Είναι μεν μεγάλο σε διάρκεια, αλλά όπως και ο διάδοχος του, συμπυκνώνει άψογα όλες τις καλές τους ιδέες σε έναν συγκεκριμένο αριθμό τραγουδιών με αποτέλεσμα να έχει τρομερή ομοιογένεια και να μην υπάρχει μέτρια στιγμή.

Το The Blackening είναι ο ορισμός του αριστουργήματος. Σφράγισε την πορεία ενός συγκροτήματος που μέχρι τότε είχε τα πάνω και τα κάτω του και όρισε σε μεγάλο βαθμό και τη συνέχεια του με πολύ ποιοτικούς δίσκους. Για μένα αποτελεί το magnum opus τους και δύσκολα θα βγάλουν κάτι που θα το ξεπεράσει.

Ευχαριστώ πολύ που ήσασταν εδώ για ένα ακόμα Ranking και ευελπιστώ σύντομα να έχουμε έτοιμο και το επόμενο!

The post Ranking: Όλα τα άλμπουμ των Machine Head από το χειρότερο στο καλύτερο appeared first on anthem.gr.

Έχω αρχίσει και νιώθω ότι εδώ και κάμποσα χρόνια τα Όσκαρ έχουν γίνει κάτι σαν τη Eurovision. Μια διοργάνωση που κάποιοι θεωρούν πανηγυράκι, αλλά στο τέλος μια χαρά θα κάτσουν και θα την παρακολουθήσουν προκειμένου να τη σχολιάσουν. Σαν σινεφίλ (ίσως χωρίς να διαθέτω όσο χρόνο θα ήθελα) βλέπω κάθε χρόνο αρκετές από τις ταινίες που προτείνονται, οπότε μπορώ να σχηματίσω άποψη για το αν μια χρονιά είναι μεστή, φτωχή και αν κέρδισε όντως η καλύτερη ταινία.

Το Anora που κέρδισε την Κυριακή δεν το έχω δει ακόμα. Ωστόσο το σημερινό Ranking αφορά τις δέκα τελευταίες ταινίες που κέρδισαν το μεγάλο Όσκαρ. Τις βάζω σε σειρά προτίμησης από το ποια μου άρεσε λιγότερο έως την αγαπημένη μου κάνοντας ένα σχόλιο για τους συνυποψήφιους της, ώστε να δούμε αν κέρδισε σωστά ή όχι. Πάμε λοιπόν να δούμε τη δικιά μου σειρά προτίμησης.

10. Green Book (2018)

Αυτή ήταν μια από τις πιο περίεργες νίκες που θυμάμαι προσωπικά. Το Green Book ήταν επιστροφή του Peter Farrelly χωρίς τον αδερφό του στον κινηματογράφο, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα ποια ήταν ακριβώς τα κριτήρια της επιλογής της σαν ταινία της χρονιάς. Σίγουρα το θέμα του ρατσισμού που πραγματεύεται παίζει το ρόλο του (αν και την ίδια χρονιά ο Spike Lee έχει κάνει εξαιρετική δουλειά με το BlacKkKlansman), αλλά ειλικρινά μιλάμε για ταινία που πάτησε στους καλούς ηθοποιούς, ενώ ακόμα και για τη σκηνοθεσία δεν είχε υποψηφιότητα.

Ναι ο Mahershala Ali είναι πολύ καλός, ο Viggo Mortensen δίνει μια αξιόλογη ερμηνεία, αν και λίγο κλισέ για τα γούστα μου, αλλά δεν έχει τίποτα άλλο που θα σε κρατήσει. Μιλάμε για μια χρονιά με πολύ καλές ταινίες όπως το Roma, το Bohemian Rhapsody, το Vice και το προαναφερθέν BlacKkKlansman που θα μπορούσαν εύκολα να πάρουν εκείνες το μγάλο βραβείο.

9. Nomadland (2020)

Η παραγωγή ταινιών για το 2020 ήταν λόγω του COVID κάπως κουτσουρεμένη, οπότε δεν μπορώ να πω εξαιρετικά λόγια για τις υποψηφιότητες, αν και το Nomadland σε γενικές γραμμές το βρήκα ένα πολύ φιλόδοξο project. H Chloe Zhao αποτυπώνει με τη δική της ματιά το βιβλίο της Jessica Bruder που αφορά τους ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν σε διάφορες δουλειές και να εργαστούν σε διαφορετικές περιοχές της Αμερικής επηρεασμένοι από την οικονομική κρίση του 2007-2009.

Η Frances McDormand είναι φανταστική στο ρόλο της Fern, μιας γυναίκας που έχασε τον άντρα της και προσπαθεί να επιζήσει μέσω διαφορετικών δουλειών στη Nevada και στην Arizona όσο η κοινωνία γύρω της αλλάζει και εκείνη προσπαθεί απλά να επιβιώσει. Σκληρό θέμα, υπέροχα κάδρα και εικόνες από την Zhao, αλλά σίγουρα αυτή τη δεκαετία είδαμε ανώτερες ταινίες.

8. The Shape of Water (2017)

Μια από τις πιο δυνατές χρονιές σε υποψηφιότητες και ταυτόχρονα μια από τις πιο artistic ταινίες του Del Toro, η οποία και απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας. Το Shape of Water παίρνει όλα αυτά τα παραμυθένια στοιχεία που αρέσουν στον Μεξικάνο σκηνοθέτη και τα προσαρμόζει σε μια ερωτική ιστορία για τη σχέση ενός μυστήριου αμφίβιου πλάσματος και της Elisa Esposito, καθαρίστριας στο μέρος όπου φυλάγεται το πλάσμα, η οποία είναι μουγκή.

Ήταν μια καλή ιδέα, αλλά ένιωσα ότι ο Del Toro προσπάθησε πολύ να την κάνει πιο φιλική στα Όσκαρ αλλάζοντας τις ιδιότυπες θεματικές και την τρέλα που συναντάμε σε άλλες ταινίες του. Επίσης σε μια χρονιά με τα εξαιρετικά πολεμικά Darkest Hour και Dunkirk, το ψυχολογικό θρίλερ Get Out που έσκασε από το πουθενά και μας μάγεψε και κυρίως το καταπληκτικό Three Billboards Outside Ebbing, Missouri που φρονώ ότι έπρεπε να κερδίσει, ήταν μια ταινία που την κατέταξα στις αδύναμες υποψηφιότητες.

7. CODA (2021)

Όπως το 2020, έτσι και το 2021 είχαμε λίγο φτωχή παραγωγή σε ταινίες και οι εκδηλώσεις των Όσκαρ έμοιαζαν να έχουν χάσει κάτι από τη λάμψη τους. Το CODA ωστόσο μπορώ να πω ότι ήταν μια καλή επιλογή ως νικητής και μια πολύ συγκινητική ιστορία γενικά. Μιλάμε για την ιστορία της Rubi, ενός κοριτσιού που έχει γεννηθεί από κωφάλαλους γονείς και έχει έναν κωφάλαλο αδερφό.

Πρόκειται για ένα νεαρό παιδί που θέλει να γίνει μουσικός και να σπουδάσει σε σχετικό σχολείο, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να στηρίξει την οικογενειακή επιχείρηση, όντας η μόνη που μπορεί να γεφυρώσει τα θέλω της οικογένειάς της με τους συνεργάτες τους. Ο Troy Kotsur που είναι και στην πραγματικότητα κωφάλαλος όπως και οι άλλοι ηθοποιοί, κερδίζει πανάξια το Όσκαρ Ερμηνείας Β Ανδρικού Ρόλου και σε ένα γενικότερο πλαίσιο θεωρώ ότι είναι μια ταινία που σε χτυπάει σε ευαίσθητες χορδές λόγω του οικογενειακού κλίματος, των υψηλών εντάσεων και των πολύ όμορφων στιγμών που χτίζει.

6. Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Το 2014 ήταν μια χρονιά που είχαμε αληθινά ωραίες υποψηφιότητες. Το ιδιαίτερο Boyhood, τα Imitation Game και The Theory of Everything με τις ξεχωριστές ερμηνείες των πρωταγωνιστών τους, το ενδιαφέρον The Grand Budapest Hotel και το πολύ αγαπημένο μου Whiplash ήταν ανάμεσά τους, όμως ο νικητής σηματοδοτούσε μεγάλες επιστροφές.

Ήταν αρχικά η επιστροφή του πολύ αξιόλογου σκηνοθέτη Alejandro González Iñárritu στα Όσκαρ οχτώ χρόνια μετά το Babel. Κυρίως όμως ήταν η επιστροφή του Michael Keaton σε έναν σπουδαίο, οριακά αυτοβιογραφικό ρόλο. Το Birdman είναι μια ταινία για τον Riggan, έναν ηθοποιό που δεκαετίες πριν είχε ενσαρκώσει τον ομώνυμο χαρακτήρα Birdman κάνοντας μεγάλη επιτυχία και έκτοτε τον θυμόντουσαν όλοι για αυτήν την τεράστια εισπρακτική επιτυχία και τίποτε άλλο όπως συνέβη στον Keaton για το Batman.

Όσο ο Riggan προσπαθεί να ξανακερδίζει το κοινό ανεβάζοντας μια παράσταση στο Broadway, παλεύει με τους δαίμονες του, παλεύει με τη φωνή του παλιού του χαρακτήρα να γυρίσει σε ταινίες για αυτόν, αντιμετωπίζει θέματα με την προβληματική του οικογένεια, τα ψυχολογικά του προβλήματα και έτσι ωθείται σε ένα επικό φινάλε. Η ταινία είναι γυρισμένη σαν one-shot κάτι που προσδίδει έξτρα μαγεία και καταλήγει μια πολύ εντυπωσιακή ιστορία για την εξιλέωση δίνοντας ταυτόχρονα μια νέα πνοή στην καριέρα του Michael Keaton.

5. Everything Everywhere All at Once (2022)

Τόσα χρόνια ασχολείται η Marvel με το multiverse και εν τέλει ήρθαν οι Daniel Kwan και Daniel Scheinert να γράψουν και να σκηνοθετήσουν μια ταινία που μπορούσε να δώσει περισσότερες απαντήσεις και να εξηγήσει το concept των πολλαπλών συμπάντων πολύ πιο κατανοητά. Πολλοί δεν την κατάλαβαν, πολλοί δεν θέλησαν να την καταλάβουν, αλλά στο τέλος της ημέρας το Everything Everywhere All at Once πετυχαίνει σε πολλαπλά επίπεδα.

Είναι σουρεαλιστικό, έχει πολλή ωραία δράση πρωτότυπα γυρισμένη, έχει ρομάντζο, έχει κωμικά στοιχεία, έχει φοβερές ερμηνείες από τους Michelle Yeoh και Ke Huy Quan και όλα αυτά τα παντρεύει πολύ όμορφα για το τελικό αποτέλεσμα. Σίγουρα πάντως μιλάμε για μια χρονιά με φοβερές δημιουργίες όπως το γερμανικό All Quiet on the Western Front που σου σπάει την καρδιά, το φοβερό The Banshees of Inisherin, το Top Gun: Maverick και το Avatar: The Way of Water. Το Everything Everywhere All at Once παραμένει όμως μια από τις πιο φρέσκες και ρηξικέλευθες ιδέες που μετατράπηκαν σε πολύ καλές ταινίες.

4. Moonlight (2016)

Αυτά τα Όσκαρ μας έμειναν σε όλους αξέχαστα για πολλαπλούς λόγους. Εκτός από φοβερή παραγωγή ταινιών, είχαμε το ασύλληπτο μπέρδεμα με τον φάκελο που οδήγησε το La La Land να ανέβει σαν νικητής και στη μέση να μαθαίνουμε πως τελικά κέρδισε το Moonlight. Σίγουρα τόσο η ταινία του Chazelle όσο και αυτή του Barry Jenkins αξίζανε τη διάκριση ανάμεσα σε άλλες πολύ καλές υποψηφιότητες όπως το Hacksaw Ridge, το Hell or High Water, το Manchester by the Sea και το Arrival. Είναι όμως οι δύο που ξεχωρίζουν.

Ίσως μιλήσουμε άλλη στιγμή για το La La Land, αλλά το Moonlight είναι μια ταινία που πραγματικά αγάπησα πολύ. Αρκετοί την κατηγόρησαν ότι συγκεντρώνει πολλές θεματικές που αρέσουν στα Όσκαρ όμως μιλάμε για έναν πολύ ταλαντούχο σκηνοθέτη όπως ο Barry Jenkins, ο οποίος αποδίδει εξαιρετικά την ιστορία του Chiron και του φίλου του Kevin σε διαφορετικές ηλικίες μιλώντας για τα ναρκωτικά και την σεξουαλικότητα του πρωταγωνιστή μας που προσπαθεί να βρει τη θέση του στην κοινωνία.

Όλα αυτά μέσα από τρομερές ερμηνείες από Mahershala Ali που πήρε το Β Ανδρικού αποτελώντας μια πατρική φιγούρα για τον ήρωα μας, τον Trevante Rhodes και τη Janelle Monáe. Πανέμορφο οπτικά, τρομερά σκηνοθετημένο και θίγοντας ουσιαστικά ζητήματα, το Moonlight είναι από τους πολύ άξιους νικητές.

3. Spotlight (2015)

Από το Moonlight στο Spotlight, σε μια επίσης πολύ πλούσια χρονιά με ταινίες όπως το Revenant, το Room (όχι με τον Tommy Wiseau, το άλλο), το The Martian, το Bridge of Spies και την προσωπική μου καψούρα που ακούει στο όνομα Mad Max: Fury Road. Όμως όπως φαίνεται και από τη θέση του στην τριάδα, το Spotlight το θεωρώ την κορυφαία αυτής της φουρνιάς και εξαιρετική ταινία γενικά.

Αφορά την πραγματική ιστορία μιας ομάδας δημοσιογράφων της Boston Globe, η οποία βραβεύτηκε μάλιστα με Πούλιτζερ, για τις αποκαλύψεις που έκανε σχετικά με καθολικούς ιερείς που βίαζαν και κακοποιούσαν νεαρά παιδιά, σημαδεύοντας τα για πάντα. Το πως συνδυάζει την ερευνητική δημοσιογραφία με τις συνομιλίες και την έρευνα ρωτώντας θύματα καθιστά το αποτέλεσμα πολύ σκληρό, πολύ εξοργιστικό, αλλά ταυτόχρονα πολύ δυνατό με ένα θετικό μήνυμα για την κατάληξη που είχε η έρευνα αυτή. Δείτε το άμεσα.

2. Oppenheimer (2023)

Το έχω ξαναπεί ότι το Oppenheimer το λάτρεψα, αλλά δεν το θεωρώ την καλύτερη ταινία του Christopher Nolan, που αποτελεί έναν εκ των αγαπημένων μου σκηνοθετών. Το πλήρες Ranking όλης της φιλμογραφίας του μπορείς να το βρεις εδώ. Ωστόσο είναι από τις πιο “φιλικές” προς τα Όσκαρ προσπάθειες του όσον αφορά το θέμα, τις ερμηνείες και κάποιος πιο κακοπροαίρετος θα έλεγε και τη διάρκεια.

Ο Nolan δε γράφει ένα προσωπικό φιλμ, δεν τον ενδιαφέρει μόνο το να χρησιμοποιήσει τον ήχο και την εικόνα στις εκρήξεις της βόμβας όσο το να αποτυπώσει τους δαίμονες του πρωταγωνιστή του στην οθόνη. Με στοιχεία που μας έχει μάθει όπως η μη γραμμική αφήγηση, μια τρομερή εμπειρία από άποψη εικόνας και ήχου και ταυτόχρονα οι συγκλονιστικοί Cillian Murphy, Emily Blunt και Robert Downey Jr. συνθέτουν μια ταινία που ξεχώρισε και όχι άδικα την περσινή χρονιά.

1. Parasite (2019)

Ένα μήνα πριν η πρώτη καραντίνα μας χτυπήσει την πόρτα, είχαμε μια από τις αγαπημένες μου απονομές. Το Parasite του Bong Joon-ho σάρωσε και δικαίως. Είναι μια ταινία που εξερευνά την πάλη των τάξεων και τις κοινωνικές ανισότητες της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας καλύτερα από κάθε άλλη. Και όλα αυτά σε μια χώρα που τα τελευταία χρόνια μας έχει συνηθίσει σε δημιουργίες που διακρίνονται για την κριτική τους ματιά στις συγκεκριμένες ανισότητες.

Το Parasite είναι μια καταπληκτική ταινία, γιατί έχει αρκετά κωμικά στοιχεία στην αρχή προκειμένου να σε κάνει να χαλαρώσεις και να θες να την απολαύσεις και στη συνέχεια μετατρέπεται σε ένα απίστευτο θρίλερ. Οι συμβολισμοί της, οι καλογραμμένοι χαρακτήρες, οι παθιασμένες ερμηνείες, η σκηνοθετική ματιά του ταλαντούχου Νοτιοκορεάτη που αποτυπώνει τόσο τέλεια τις θέσεις που θέλει να περάσει.

Σε μια χρονιά με το εξαιρετικό (επίσης γυρισμένο σαν one-shot) 1917, το Marriage Story με το άρτιο σενάριο και τις ερμηνείες του, το Joker του φοβερού Joaquin Phoenix, το σατιρικό Jojo Rabbit του Taika Waititi και το ξεχωριστό Once Upon a Time in Hollywood λόγω Tarantino, το Parasite ήρθε και κατάφερε κάτι απίθανο. Σε μια χώρα που αποθεώνει και ζει μέσα από το συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα, ήρθε και μίλησε για την πιο ακραία μορφή του παραμένοντας artistic από όλες τις απόψεις.

Που πιστεύετε θα καταλήξει το Anora; Ποιο είναι το δικό σας Ranking; Περιμένω τις απόψεις και τα σχόλια σας!

The post Ranking: Οι ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας την περίοδο 2014-2023 από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Άλλο Ranking προγραμματίζαμε και άλλο προέκυψε φίλοι μου, αλλά όλα καλά. Το Royal Rumble είναι ετήσια παράδοση να το βλέπω live κάθε χρόνο και φέτος με το WWE στο Netflix χωρίς να ψάχνω κάποιο κακό stream, Σάββατο και σε βολική ώρα, μου ήρθε κουτί. Στην προσπάθεια μου να μιλήσω για περισσότερο wrestling και με αφορμή την απογοήτευση που έφαγα με τους φετινούς νικητές, σκέφτηκα να βάλουμε όλα τα δίδυμα κάθε χρονιάς σε σειρά από το χειρότερο στο καλύτερο.

Σημαντική σημείωση. Αξιολογούμε νικητές από το 2018 και μετά, όταν ξεκίνησε το γυναικείο Royal Rumble ώστε να δούμε πόσο καλές ή πόσο κακές επιλογές έγιναν ταυτόχρονα. Επίσης η κατάταξη δεν γίνεται βάσει του τι συνέβη μετά το Rumble ή αν είχαν καλό ματς στη Wrestlemania. Γίνεται βάσει της απόδοσης που είχαν στο ματς, του αριθμού που βγήκαν και της ώρας που έκατσαν, αλλά κυρίως πόσο καλή επιλογή ήταν να νικήσουν οι συγκεκριμένοι παλαιστές. Πάμε λοιπόν!

8. Brock Lesnar & Ronda Rousey (2022)

Πολλοί ξεχνάνε το πόσο χάλια ήταν στις αρχές του 2022 τα πάντα στο WWE. O Vince McMahon έμοιαζε πιο ανεξέλεγκτος από ποτέ, λες και έπαιρνε επίτηδες κάκιστες αποφάσεις για να δούμε μέχρι ποιο σημείο θα παρατήσουμε το προϊόν. Όλο αυτό αποτυπώθηκε τέλεια στο Royal Rumble εκείνης της χρονιάς. Στο γυναικείο ματς φέρνει πίσω τη Ronda Rousey σε μια φάση που πραγματικά παίζει να βαριόταν να παλέψει και της δίνει εμφατική νίκη σε δέκα λεπτά.

Δύο ματς μετά, ο Brock Lesnar που είχε ήδη διαλύσει το title reign του Big E μερικές εβδομάδες πίσω, χάνει το dream match από τον Bobby Lashley μέσα σε ένα απογοητευτικό δεκάλεπτο. Και φυσικά λίγο αργότερα, στο ανδρικό Royal Rumble ο Vince του δίνει τον αριθμό 30 και σε δυόμιση λεπτά ξεπετάει πέντε αντιπάλους (εντωμεταξύ ήταν και ο Shane McMahon στο Final 3, τι έχουμε ζήσει) σε μια απόφαση που συνοψίζει ό,τι πήγαινε στραβά εκείνη την εποχή. Δηλαδή Lesnar, και πάλι Lesnar και ξανά Lesnar. Εύχομαι ποτέ ξανά.

7. Jey Uso & Charlotte Flair (2025)

Με ένα What the Fuck είμαστε όλοι από την Κυριακή. Δεν ξέρω τι πήγε λάθος, αλλά τις φετινές αποφάσεις τις θεωρώ ακατανόητες. Η επιλογή της Charlotte αρχικά είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε δει σε booking επιπέδου Vince από τον Triple H. Επιστροφή μετά από ένα χρόνο, νίκη Rumble, καπαρωμένο ματς τίτλου στη WrestleMania για τη Charlotte. Δεν λέω, είναι φανταστική wrestler, αλλά έχεις ίσως το πιο πλούσιο γυναικείο ρόστερ σου εδώ και χρόνια, δώσε επιτέλους ευκαιρία σε κάποια άλλη κοπέλα να κάνει το step up.

Τώρα στο ανδρικό, αυτά που είδαμε είναι αδιανόητα. Σε ένα ματς που έβλεπες τι τρομερό ρόστερ υπάρχει, έπαιζαν ταυτόχρονα οι Reigns, Rollins, CM Punk, McIntyre, AJ Styles και ο τεράστιος John Cena, όλοι τους ικανοί για ένα φοβερό ματς τίτλου, εσύ διαλέγεις τον Jey Uso. Που ναι μεν έχει τρομερή χημεία με το κοινό, αλλά είναι τρομερά περιορισμένων δυνατοτήτων στο ρινγκ. Πέρυσι στο ματς με τον Jimmy απογοήτευσε. Τον είδαμε τρεις φορές αντίπαλο του Gunther και καμία δεν έκανε κάτι το εξαιρετικό. Γιατί να το ξαναπροσπαθήσεις στην πιο σημαντική βραδιά της χρονιάς; Δε βρίσκω νόημα. Ακόμα και αλλαγές να γίνουν στους πρωταθλητές, δύσκολα σώζεται.

6. Drew McIntyre & Charlotte Flair (2020)

Το 2020 μας βρήκε με το ίσως πιο περίεργο σετ νικητών. Στο γυναικείο ματς είχαμε τη Charlotte Flair σε μια κίνηση που έδειχνε ότι δεν το είχαν σκεφτεί ιδιαίτερα το πλάνο τους. Ήταν σαν να δίνουν το Rumble στη Charlotte ώστε το χρυσό κορίτσι της εταιρίας να καταγράψει ένα ακόμα επίτευγμα στο παλμαρέ της. Μπορώ να πω ότι αυτό φάνηκε και από την επιλογή της να προκαλέσει για τον γυναικείο τίτλο του NXT και όχι κάποιον του main roster.

Στο αντρικό από την άλλη είχαμε ένα από τα καλύτερα ματς και έναν από τους καλύτερους νικητές όλων των εποχών. Ο Drew μπήκε ως ένα από τα πιο καυτά ονόματα της εταιρίας, πέταξε έξω τον Lesnar που κυριαρχούσε ως εκείνη τη στιγμή στο Rumble προκαλώντας αλαλαγμούς και σε ένα ματς με τεράστια ονόματα και εκπλήξεις κυριάρχησε. Στο τέλος πέφτει στα γόνατα και οριακά δακρύζει. Ήταν η πιο σημαντική νίκη για έναν σταρ που ξεκίνησε για μεγάλα πράγματα, χάθηκε κάπου στην πορεία, έκανε τεράστια επανεφεύρεση του εαυτού του στα indies, γύρισε και έγινε ένα τεράστιο όνομα για τη μεγαλύτερη εταιρία πάλης στον κόσμο. Ας ελπίσουμε να τον αφήσουν να ξαναγίνει.

5. Cody Rhodes & Bayley (2024)

Έχουμε ξεκινήσει και βλέπουμε σχετικά καλά ζευγάρια εδώ πέρα, οπότε με τους Cody Rhodes και Bayley δεν ήξερα ακριβώς που να τους τοποθετήσω. Σίγουρα ήταν οι καλύτερες επιλογές που μπορούσαν να γίνουν πέρυσι, αλλά και οι δύο έμοιαζαν λίγο προβλέψιμοι. Η μεν Bayley θα οδηγούνταν μαθηματικά σε face turn και κόντρα με την Iyo Sky και το Rumble ήταν το κατάλληλο όχημα. Συν ότι χρειαζόταν κάτι να την τονώσει μετά την εποχή της πανδημίας που ήταν η σημαντικότερη γυναίκα όλης της εταιρίας.

Ο Cody έπρεπε επιτέλους να τελειώσει την ιστορία του και να γίνει ο μεγάλος πρωταθλητής και το πρόσωπο του WWE ύστερα από ένα απίστευτο 2023 γεμάτο ματσάρες και ωραίες κόντρες. Η νίκη αυτή του έδωσε ένα θρυλικό status ως ένας από τους λίγους παλαιστές με δύο συνεχόμενες νίκες, ενώ και η απόδοση του ήταν εξαιρετική. Όπως είπαμε και πριν, ήταν ένα πολύ καλό ζευγάρι νικητών ως επιλογές, απλά είχαν κάτι το προβλέψιμο που ποτέ όμως δεν είναι κακό αν εξυπηρετεί τα θέλω του κοινού.

4. Edge & Bianca Belair (2021)

Το Rumble της pandemic era, πρώτο και ευτυχώς τελευταίο. Εδώ το δίδυμο των νικητών μας είχε απ’ όλα. Η Bianca Belair φάνταζε το φαβορί και αποδείχθηκε ότι ίσχυε, ωστόσο η νίκη της ήρθε με εξαιρετικό τρόπο. Μπήκε τρίτη στο Rumble, έμεινε μέσα 56 λεπτά, η παρουσία της ήταν πάρα πολύ καλή και στο φινάλε πέταξε έξω τη Rhea Ripley που δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα της. Ήταν μια πολύ πειστική παρουσία που έδειχνε πόσο άξιζε η Bianca εκείνη τη θέση και πόσο ικανή είναι για μεγάλα πράγματα.

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε στους άντρες. Το φαβορί της βραδιάς ήταν ο Daniel Bryan, ωστόσο βγήκε σχετικά νωρίς και ο Edge έκανε την μεγάλη ανατροπή. Μπήκε πρώτος και είχε μια τρομερή παρουσία σχεδόν 59 λεπτών ενώ προερχόταν από σοβαρό τραυματισμό. Είδαμε επανένωση με Christian, μια επανάληψη της κόντρας του με τον Orton και μια συνολικά πολύ πειστική παρουσία. Σε αντίθεση με την επόμενη χρονιά που οι νικητές μπήκαν στα τελευταία νούμερα, εδώ κέρδισαν έπειτα από σπουδαίες εμφανίσεις και για εμένα μετράει στην κατάταξη.

3. Shinsuke Nakamura & Asuka (2018)

Όπως είπα και πριν σκοπός της λίστας εξαρχής δεν είναι να κρίνει τι έκαναν όλοι αυτοί οι νικητές μετά το Royal Rumble. Σκοπός είναι να κρίνουμε κατά πόσο η επιλογή τους ήταν σωστή και αν η εμφάνισή τους ήταν πειστική. Παρά το γεγονός ότι Asuka και Nakamura παρασύρθηκαν από το ναυάγιο της Wrestlemania 34 με τον δεύτερο ειδικά να παίρνει την κάτω βόλτα, οι επιλογές τους ως νικητές ήταν ολόσωστες.

Η μεν Asuka προερχόταν από σερί χρονιές ως πρωταθλήτρια στο NXT που και στο main roster ήταν αήττητη. Μπήκε στο 25, έκατσε είκοσι λεπτά, είχε λίγους αποκλεισμούς, αλλά γενικότερα η παρουσία της είχε θετικό πρόσημο. Ο Nakamura από την άλλη έκατσε τρία τέταρτα σε ένα από τα καλύτερα Royal Rumble matches των τελευταίων χρόνων πετώντας έξω τον Cena και τον Reigns σε ένα εξαιρετικό φινάλε. Πολύ κρίμα που δύο τόσο σπουδαίες νίκες πήγαν στράφι.

2. Seth Rollins & Becky Lynch (2019)

Το 2019 ήταν μια πολύ σημαντική χρονιά για τους Seth Rollins και Becky Lynch που εκτός από ζευγάρι στην πραγματική ζωή, έγιναν και το δίδυμο που θα κέρδιζε τα δύο Royal Rumble. Η Becky είχε χάσει νωρίτερα σε ματς τίτλου από την Asuka, όμως το WWE έπαιξε το τέλειο χαρτί στο Royal Rumble και με αφορμή έναν τραυματισμό της Lana, η Becky μπήκε εσπευσμένα στο ματς. Το κοινό ούρλιαζε από χαρά και δε γινόταν η Ιρλανδή στην καλύτερη φάση της καριέρας της να χάσει. Από τις πιο feelgood νίκες και η έναρξη πολλών σπουδαίων ιστοριών.

Ο Rollins από την άλλη ήταν ένα από τα σημαντικότερα ονόματα στους άντρες και πολλοί θεωρούσαν πως ήταν η ώρα να πάρει ένα μεγάλο reign ως πρωταθλητής, αλλά αυτή τη φορά παίζοντας τον καλό και όχι τον κακό. Ανεξαρτήτως αν αυτή η απόφαση δε δούλεψε (όπως και η συνεργασία με τη Becky όντας και οι δύο πρωταθλητές αργότερα μέσα στη χρονιά), ο Seth ήταν η σωστή επιλογή, στη σωστή στιγμή και με ένα πολύ καλό πλάνο.

1. Cody Rhodes & Rhea Ripley (2023)

Πρώτο Royal Rumble με τον Triple H στο τιμόνι και ειλικρινά δύσκολα θα ξαναυπάρξει καλύτερο booking και πιο σωστές αποφάσεις. Η Ripley και ο Cody ήταν στα φαβορί, αλλά οι πινελιές του Hunter έκαναν τη διαφορά. Η Rhea μπήκε πρώτη στο γυναικείο ματς, έκατσε μία ώρα και ένα λεπτό, απέκλεισε εφτά άτομα (τα περισσότερα εκείνη τη χρονιά) και είχε μια από τις πιο κυρίαρχες και επιβλητικές παρουσίες που συνοδεύτηκαν από νίκη. Ήξερες ότι θα κερδίσει, αλλά το πόσο πειστικά έγινε αυτό, την έχτισε και ως χαρακτήρα.

Από εκεί και πέρα, η επιστροφή του Cody ήταν αναμενόμενη και η μουσική στον αριθμό 30 δεν ήχησε ποτέ καλύτερα. Το εντυπωσιακό ωστόσο ήταν ότι ο Cody Rhodes δεν μπήκε να πετάξει 2-3 άτομα και να νικήσει. Έκατσε μέσα ένα τέταρτο, είχε πέντε αποκλεισμούς που είναι πολύ καλό νούμερο για κάποιον που μπαίνει τελευταίος και κυρίως είχε ένα καταπληκτικό φινάλε παρέα με τον βιονικό Gunther. Ο Αυστριακός είχε μπει στο ματς πρώτος, έκατσε μία ώρα και έντεκα λεπτά, αλλά πάλεψε σθεναρά με τον Rhodes προσφέροντας μας την ίσως καλύτερη παρουσία που έχω δει προσωπικά σε Royal Rumble.

Στην πρώτη του χρονιά ο Triple H τα έκανε όλα σωστά. Έδωσε στους νικητές του μεγάλο αριθμό αποκλεισμών, τους χάρισε πειστικότατες παρουσίες και οι νίκες τους αποτέλεσαν κομμάτι του πλάνου αναβάθμισης των ιστοριών. Σπουδαία χρονιά.

Αυτό λοιπόν ήταν το Ranking με όλα τα δίδυμα νικητών σε Royal Rumble. Περιμένω τα σχόλια και τις εντυπώσεις σας!

The post Ranking: Τα δίδυμα νικητών του Royal Rumble από το χειρότερο στο καλύτερο appeared first on anthem.gr.

To 2024 τελείωσε και όπως πάντα είμαι εδώ για να σας προσφέρω την τελική δεκάδα των καλύτερων ματς που είδα στο pro wrestling φέτος. Το World’s End του AEW που έκλεισε τα events της χρονιάς ήταν αρκετά καλό, αλλά δεν είχε τη ματσάρα που θα τρύπαγε τη δεκάδα. Επίσης όπως είπα στο πρώτο άρθρο, αυτή η λίστα βασίζεται σε προσωπικές επιλογές και προσωπικά δε διαχωρίζω εταιρίες ή οτιδήποτε. Βλέπω και κρίνω τις ιστορίες και τα ματς που μου αρέσουν.

Η μέρα που ανεβαίνει το άρθρο είναι σημαδιακή, καθώς το βράδυ έχουμε το ντεμπούτο του Raw στο Netflix. Σίγουρα για την Αμερική είναι σπουδαίο, αλλά θεωρώ πως η συμφωνία για μεταφορά του περιεχομένου του WWE και των live αναμεταδόσεων των premium live events και των εβδομαδιαίων προγραμμάτων του στο Netflix σε παγκόσμια κλίμακα είναι ακόμα πιο σημαντική.

Εξαιρετικά σημαντική για ανθρώπους όπως εγώ που μεγαλώσαμε με κάκιστα links, να προσπαθούμε να δούμε μεγάλες στιγμές σε Wrestlemania τη στιγμή που συνέβαιναν και να παρακαλάμε να μην κολλήσει το live. Βραδιές με το φίλο Μιχάλη να ανταλλάσσουμε links και να συζητάμε τι παίχτηκε σε κάθε ματς ελπίζοντας ότι ο άλλος δεν είναι ένα με δύο λεπτά πίσω. Ελπίζω το Netflix να υποστηρίξει όλο αυτό το εγχείρημα χωρίς τεχνικά προβλήματα, γιατί είναι μια σπουδαία κίνηση. Ανυπομονώ πραγματικά.

Anyway ελπίζω να έχουμε μία εξίσου καλή χρονιά για το pro wrestling το 2025 και πάμε να δούμε τα δέκα καλύτερα ματς του 2024 κατά τη γνώμη μου.

10. Roman Reigns, The Usos (Jey Uso and Jimmy Uso), Sami Zayn and CM Punk vs The Bloodline – Survivor Series: WarGames

Υπάρχει μία ατμόσφαιρα στα Wargames του WWE που δύσκολα θα τα βρεις σε άλλη εταιρία. Ίσως η καλύτερη εποχή τους από άποψη πάλης να ήταν την περίοδο του NXT, όμως νομίζω ότι στο main roster οι ιστορίες είναι αρκετά ανώτερες. Η επιστροφή του Roman Reigns σήμαινε και σταδιακή επανένωση της original Bloodline απέναντι στην Bloodline από το Tem εεεε την Bloodline του Solo Sikoa. Αυτός ο εμφύλιος ήταν φτιαγμένος για επικά αποτελέσματα.

Ίσως το χτίσιμο της ιστορίας με την επανένωση των Usos και το σενάριο με τον Sami να ήταν κάπως βιαστικό (Crown Jewel και Σαουδική Αραβία ευχαριστούμε και για αυτό), αλλά τελικά τα teasers για Rollins και η προσθήκη του CM Punk μέσω του Paul Heyman βοήθησαν πολύ στο να τοποθετηθούν τέλεια τα πιόνια στη σκακιέρα. Το ματς φυσικά ήταν αντάξιο των προσδοκιών μας. Πολλή βία, αρκετό ξύλο, τραπέζια να σπάνε, εντυπωσιακές εναέριες κινήσεις, τρομερά call backs από τους Usos, δυνατό storytelling από Punk και Roman και πάρα πολλοί σπόροι που φυτεύτηκαν για μελλοντικές ιστορίες. Κανείς δεν κάνει Wargames όπως το WWE.

9. Pac vs Will Ospreay – AEW All Out

Αυτό το ματς θα μπορούσε να λάβει χώρα στο All In λίγες μέρες πίσω μιας και θα ήταν και οι δύο παλαιστές στη χώρα τους, ωστόσο σοφά προτιμήθηκε το All Out ως πρώτη υπεράσπιση του Ospreay σαν International champion. Ο λόγος είναι ότι ο Pac ήταν σε μια πολύ καλή φάση της καριέρας του, είχε κερδίσει τίτλο στο All In και επίσης πρόκειται για έναν από τους πιο αξιόπιστους παλαιστές, όταν θες κάποιον να σου δώσει ματσάρα.

Μέρος ενός πραγματικά σκοτεινού PPV, αυτός ο αγώνας ήταν σχεδόν αδύνατον να μας απογοητεύσει αν αναλογιστούμε τους δύο παλαιστές που τον απαρτίζουν. Δεν έχει πολλά στοιχεία από το βρετανικό στυλ πάλης, αλλά συνδυάζει γρήγορες κινήσεις, λαβές, highflying και φανταστικά counters και ως συνήθως ένα εκρηκτικό τελικό πεντάλεπτο με τον Ospreay να κάνει ένα φανταστικό pin. Όπως είπαμε: Αν θες να είσαι σίγουρος για ματσάρα, ο Pac και ο Ospreay είναι εγγύηση.

8. Will Ospreay vs Kyle Fletcher – AEW Full Gear

Θα πω την απόλυτη αλήθεια. Στην αρχή κάπως με είχε ξενερώσει το heel turn του Kyle Fletcher. Θεωρούσα πως η καλύτερη επιλογή θα ήταν η επιστροφή του Mark Davis και η απόσχιση των Fletcher/Ospreay από την Don Callis Family προκειμένου να δούμε την United Empire στο AEW. Το turn αυτό προφανώς σήμαινε ότι οι δύο πρώην κολλητοί θα γινόντουσαν πλέον εχθροί. Όμως το ματς τους στο Full Gear απέδειξε ότι τελικά η ανεξαρτητοποίηση του Αυστραλού μόνο καλό θα του έκανε.

Με διαφορετικό λουκ σε gear και μαλλί, αλλά εξίσου τεράστια ικανότητα μέσα στο ρινγκ, πήρε τον Ospreay και μας πρόσφεραν ένα από τα πιο εντυπωσιακά ματς όλης της χρονιάς. Παντού έβλεπες στοιχεία storytelling είτε από την Ιαπωνία είτε από το AEW, οι κινήσεις ήταν επικίνδυνες, αλλά άκρως εντυπωσιακές και το τέλος αρκετά συγκινητικό με τον Kyle να παίρνει τη μεγαλύτερη νίκη της καριέρας του. Στο World’s End ήταν επίσης εξαιρετικοί, όμως τη μαγεία του Full Gear ήταν δύσκολο να την αγγίξουν. Αν δεν κάνουν κάτι τρομερά λάθος, είναι ασφαλές να πούμε πως το μέλλον ανήκει όχι μόνο στον Ospreay, αλλά και στον Fletcher.

7. Cody Rhodes vs AJ Styles – WWE Backlash France

Ο Cody Rhodes κέρδισε τον μεγάλο τίτλο στη Wrestlemania και πάντα μετά από μια νίκη που περιμέναμε καιρό, θες κάποιον πολύ αξιόπιστο παλαιστή για την πρώτη κόντρα. Όπως με τον Roman Reigns το 2016, έτσι και εδώ επιλέχθηκε πολύ σωστά ο AJ Styles, ένας άνθρωπος που θεωρώ αδύνατον να δώσει στο ρινγκ έστω και μέτριο ματς. Ο Styles αξίζει τεράστιο σεβασμό για το γεγονός ότι στα 47 του είναι σε καλύτερη κατάσταση από ποτέ σωματικά και το εξαιρετικό κοινό του Backlash στη Γαλλία υποδέχθηκε με ενθουσιασμό τους δύο αθλητές.

Εκείνοι φρόντισαν να αποζημιώσουν και εκείνους και εμάς με έναν από τους πιο εντυπωσιακούς αγώνες της καριέρας τους, την επιτομή του τι μπορεί να κάνει το στυλ πάλης του WWE όταν είναι στα καλύτερα του. Απίστευτες κινήσεις, άψογη χημεία, οριακά ποιητικό storytelling και ένα τέλειο κοινό να τα πλαισιώνει όλα αυτά από πριν ξεκινήσει το ματς με τραγούδια και συνθήματα. Ήταν ο τέλειος αντίπαλος για τον Rhodes ο Styles και έδωσε την καλύτερη πρώτη υπεράσπιση στον Cody.

6. Will Ospreay vs Ricochet vs Konosuke Takeshita – AEW WrestleDream

Νομίζω ότι το triple threat ως ματς αρχίζει και ξαναβρίσκει τη μαγεία του τα τελευταία χρόνια. Για πολύ καιρό μόνο το Lesnar/Rollins/Cena του 2015 μπορούσε να απειλήσει τα Triple H/Shawn Michaels/Benoit και το υπέρτατο Styles/Daniels/Samoa Joe. Όμως τόσο το NXT όσο και το WWE με τα Reigns/Bryan/Edge το 2021 και Sheamus/McIntyre/Gunther το 2023 έφτασε κοντά στο να μιλάμε για τα καλύτερα triple threat matches όλων των εποχών.

Το AEW στο WrestleDream έβαλε τρεις εξαιρετικούς παλαιστές με φανταστική χημεία μεταξύ τους σε ένα τέτοιο ματς και το αποτέλεσμα δε μπορούσε παρά να είναι εξίσου εκπληκτικό. Είτε σε ζευγάρια, είτε και οι τρεις μαζί, οι τρεις αθλητές δίνουν σεμινάριο στο πως ανακατεύεις διαφορετικά στυλ πάλης σε μια πανδαισία κινήσεων, δυνατών χτυπημάτων, πολύ γρήγορων εναλλαγών που σε κάνει συνέχεια να αναρωτιέσαι ποιος θα κερδίσει τελικά. Αν είχε καθαρό τέλος, πιστεύω θα ήταν στην πεντάδα.

5. Drew McIntyre vs CM Punk – WWE Summerslam/WWE Bash In Berlin/WWE Bad Blood

Μου αρέσει πολύ στις ετήσιες λίστες μου να συμπεριλαμβάνω τριλογίες ή ολόκληρες κόντρες. Αν έπαιρνες τα ματς ένα προς ένα, ίσως το πρώτο και το τρίτο να έμπαιναν στη δεκάδα, αλλά όλη η κόντρα αξίζει χαλαρά την πεντάδα. Είναι το δεύτερο παράδειγμα φέτος όπου βλέπεις δύο παλαιστές να μην τηρούν απλώς ένα σενάριο, αλλά να πιστεύουν πραγματικά όσα λένε, να θέλουν να πονέσουν ο ένας τον άλλον, να σε κάνουν να νιώθεις ότι πραγματικά μισιούνται (στην περίπτωσή τους ίσως και να ισχύει).

Στον Drew έχω πραγματικά μεγάλη αδυναμία και θεωρώ ότι ως heel και στα social media και στο μικρόφωνο έδωσε μια πραγματική παράσταση σε αυτήν την κόντρα. O Punk μπόρεσε και ακολούθησε τον ρυθμό τόσο στις κατά ριπάς προσβολές όσο και στα ματς και μας πρόσφεραν έναν πολύ καλό αγώνα στο Summerslam και το καλύτερο και πιο βίαιο Hell In A Cell των τελευταίων χρόνων. Προσωπικά είχα κάποιες ενστάσεις με την πορεία που πήρε η κόντρα, θα προτιμούσα να μην υπήρχε αυτή η ηλίθια ιστορία με το βραχιολάκι, αλλά στο τέλος της ημέρας και ο Σκωτσέζος και ο Punk βγαίνουν κερδισμένοι και μας χαρίζουν μία από τις καλύτερες κόντρες των τελευταίων χρόνων. Πιστεύω θα κάνουν μεγάλα πράγματα μέσα στο 2025.

4. Swerve Strickland vs Bryan Danielson – AEW All In

Η επιστροφή του Bryan Danielson στο ρινγκ πριν μερικά χρόνια ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της δεκαετίας. Τόσο στο WWE όσο και στο AEW είχε δύο καταπληκτικά runs είτε ως πρωταθλητής είτε ως ένα πολύ σημαντικό όνομα στο ρόστερ. Στο AEW ωστόσο είχε και την ευκαιρία για ένα ενθουσιώδες κλείσιμο στην full time καριέρα του. Στο μεγαλύτερο event της εταιρίας για φέτος, μπροστά στο θρυλικό στάδιο του Wembley, ο Danielson συνάντησε τον πρωταθλητή Swerve Strickland για το AEW World Championship.

Όμως ο Danielson έβαλε έναν ακόμα όρο. Αν έχανε, θα αποσυρόταν. Ο Swerve αν και ήταν περισσότερο tweener εκείνη την περίοδο, παίζει εξαιρετικά το ρόλο του κακού της ιστορίας και βάζει στο παιχνίδι και την οικογένεια του Bryan που καθόταν στα πρώτα καθίσματα. Οι δυο τους δεν μας προσφέρουν ένα από τα καλύτερα ματς της χρονιάς, αλλά ένα αριστούργημα με συνεχείς ανατροπές, πολλή συγκίνηση, τεράστια ποικιλία κινήσεων και ένα από τα καλύτερα φινάλε που έχω δει ποτέ. Ήταν η αρχή του τέλους για την full time καριέρα του Bryan και δε θα μπορούσε να γίνει καλύτερη από το ματς με την αποκάλυψη που λέγεται Swerve.

3. MJF vs Will Ospreay – AEW Dynamite

Κάποιες φορές θέλεις να δεις δύο από τους καλύτερους παλαιστές της γενιάς τους να παλεύουν. Ωστόσο η ιδέα του να βάλουν τον MJF σε μια φάση που δεν είχε κάποια κόντρα και τον Ospreay στη μέση ενός πολύ εκρηκτικού 2024 για τον ίδιο, ήταν μια φανταστική ιδέα. Μάλιστα όπως είχε γίνει και στην κόντρα του MJF με τον CM Punk στο παρελθόν, το πρώτο ματς δεν συνέβη σε PPV, αλλά σε εβδομαδιαίο επεισόδιο του Dynamite.

Και όπως και σε εκείνο το ματς, οι δύο παλαιστές πήραν σχεδόν μια ώρα και μας έδωσαν ένα υπέρτατο classic. Για μένα ο Ospreay είναι αυτή τη στιγμή ο καλύτερος στον κόσμο και ο MJF είναι από τους καλύτερους στο να προσαρμόζεται στο στυλ του αντιπάλου του. Κοροϊδεύει το high flying στυλ άλλων παλαιστών, αλλά μπορεί να το εξυπηρετήσει εξαιρετικά και ο ίδιος. Αυτό το ματς ήταν καλύτερο από το αντίστοιχο στο All In, γιατί μέσα σε μία ώρα δε σε κάνουν ποτέ να βαρεθείς, χτίζουν διαρκώς μια ιστορία με payoffs που θα σου δώσουν αργότερα και μας προσφέρουν μερικά από τα καλύτερα spots της χρονιάς. Επίσης το φινάλε με το pin λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος ήταν φανταστικό.

2. Cody Rhodes vs Roman Reigns – WWE Wrestlemania XL

Επιτέλους το ματς που είδαμε τον Cody να τελειώνει την ιστορία. Τα έγραψα πολύ αναλυτικά στο αφιέρωμά μου λίγες μέρες μετά, αλλά θα τα επαναλάβω στο Ranking για το τέλος του 2024. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο και σημαντικότερο main event της Wrestlemania, αντάξιο του hype που υπήρξε. Αν το πάρουμε καθαρά παλαιστικά ίσως το ματς των Rhodes και Reigns την προηγούμενη χρονιά να ήταν ένα κλικ ανώτερο.

Αλλά το τελευταίο δεκάλεπτο του φετινού τους αγώνα είναι έπος βιβλικών διαστάσεων. Βλέπεις τόσους σταρ να εμφανίζονται και τόσες ιστορίες των τελευταίων μηνών να περνάνε μπροστά από τα μάτια σου. Ο Jimmy και o Jey Uso, τον Solo Sikoa με τον τεράστιο John Cena, τον Rollins να προσθέτει το λιθαράκι του στην διαχρονική έχθρα του με τον Roman, τον Rock και τον θρύλο Undertaker που μας έκανε να παγώσουμε με το που ακούστηκε η θρυλική καμπάνα.

Και όλα αυτά ενώ παίζουν με την ψυχολογία σου από την προηγούμενη χρονιά (και την προηγούμενη βραδιά) κάνοντας σε να νομίζεις ότι ο Cody θα χάσει. Αναστενάζεις στα τεράστια kick out, ειδικά στο σημείο με τον Solo, και ουρλιάζεις όταν επιτέλους κερδίζει. Τεράστιο main event, τρομερός Cody Rhodes και μεγάλο respect στον Roman Reigns. Το απόλυτο storytelling για φέτος.

1. Will Ospreay vs Bryan Danielson – AEW Dynasty

Εδώ και αρκετή ώρα είμαι πολύ θετικός οπότε θα βγάλω λίγη κακία. Η μεγαλύτερη βλακεία που βλέπω να αναμασιέται στο Ίντερνετ είναι το “What’s the story behind the match?”. Αναμασιέται από ανθρώπους που βλέπουν σχεδόν αποκλειστικά WWE, επειδή τώρα υπάρχει ο Triple H που γράφει μερικές εξαιρετικές ιστορίες και την είδαν μεγάλοι φανς του storytelling όταν πριν λίγα χρόνια έχαφταν ό,τι παπαριά τους σέρβιρε ο Vince McMahon.

Ναι, και εγώ εκθείασα τις ιστορίες πιο πάνω, αλλά κάποιες φορές θέλουμε έναν αγώνα wrestling χωρίς πομπώδες storytelling, ένα απλό ματς μεταξύ δύο παλαιστών για να μάθουμε όλοι το ποιος είναι ο καλύτερος. Χρειάζεται απλά να βγει ο Bryan Danielson, ίσως ο καλύτερος παλαιστής που έχουμε δει ποτέ και να κοιτάξει τον Will Ospreay που φέτος μόνο ματσάρες μας έχει δώσει.

Δύο άνθρωποι που αρνούνται να βγάλουν κακό ματς, δύο μάστορες της τέχνης του pro wrestling, δύο συγκλονιστικοί παλαιστές συναντήθηκαν στο Dynasty χωρίς κάποια ιδιαίτερη ιστορία. Απλά για να δουν ποιος από τους δύο θα κερδίσει. Θες τεχνικές λαβές; Έχουμε. Θες συνεχείς ανατροπές και wrestling στο έδαφος; Έχουμε. Θες high flying και συγκλονιστικές κινήσεις σε κάθε μεριά του ρινγκ; Έχουμε. Θες ένα εκρηκτικό τελευταίο πεντάλεπτο με τους δύο οριακά να κάνουν μαγικά και κινήσεις που θυμίζουν Dragon Ball (χωρίς την κακή μεταγλώττιση); Φυσικά υπάρχει κι από αυτό! Ένας από τους κορυφαίους αγώνες όλων των εποχών, ένα ματς που δε μπορούσα να πιστέψω ότι βλέπω. Τυχεροί που το ζήσαμε.

Σας ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη και στο φετινό αφιέρωμα για τις απόψεις, τις διορθώσεις και τα σχόλιά σας!

The post Ranking: Τα 10 καλύτερα wrestling matches του 2024 appeared first on anthem.gr.

Καθώς λοιπόν φτάνουμε στο τέλος του 2024, η λίστα για τα τριάντα καλύτερα ματς της χρονιάς φτάνει κοντά στην τελική δεκάδα και περιμένω από όλους τις προβλέψεις σας και τα σχόλια σας για το ποια ματς θα βρίσκονται εκεί. Θα ήθελα να πω ότι γενικότερα δε μου αρέσουν καθόλου οι λίστες της χρονιάς να βγαίνουν αρχές Δεκέμβρη.

Ιδιαίτερα σε έναν μήνα που το WWE είχε το Saturday Night’s Main Event σε μια τρομερή επιστροφή και το AEW το Continental Classic, αποφάσισα να κλείσω την τριαντάδα μου κάπου στις 15 του μήνα. Έκτοτε ίσως μόνο το πρόσφατο Will Ospreay vs Darby Allin να έβαζα στη λίστα, αφού το μεν Continental Classic είναι πολύ κατώτερο του περσινού, ενώ το SNME εξελίχθηκε σε μια μεγάλη απογοήτευση (και τρελή χαμένη ευκαιρία κατ’ εμέ).

Όπως και να ‘χει, μια χαρά wrestling είδαμε φέτος και πάμε να δούμε ακόμα δέκα ματσάρες του 2024 που προσωπικά τις θεωρώ τις καλύτερες της χρονιάς!

20. Eddie Kingston vs. Bryan Danielson – AEW Revolution

Η ιστορία μεταξύ Eddie και Bryan εξελίσσεται πολύ καιρό στο AEW. Έχεις από τη μία τον απόλυτο σταρ του τεχνικού wrestling και από την άλλη έναν brawler που παρά τη σωματοδομή του μπορεί να προσφέρει πολύ σπουδαία ματς. Οι δυο τους είχαν κοντραριστεί και τα προηγούμενα χρόνια με τον Danielson να νικάει συνεχώς, ωστόσο αυτή τη φορά τα πράγματα είχαν πάρει άλλη τροπή.

Ο Kingston ήταν πλέον πρωταθλητής με τρεις ζώνες σε διαφορετικά promotions και έτσι η ιστορία έδειχνε ότι ο Danielson θα γίνει ο αλαζονικός heel που θέλει να δείξει στον αντίπαλο του πόσο ανώτερος είναι. Όλο το ματς έχει να κάνει με τον σεβασμό, δηλαδή τον Eddie να προσπαθεί να αποδείξει σε έναν ανώτερο παλαιστή ότι κι εκείνος είναι σπουδαίος και ότι επιτέλους μπορεί να τον κερδίσει. Ήταν από τις πολύ σπουδαίες στιγμές όταν ο Danielson έδειξε τελικά στον αντίπαλό του ότι αξίζει να βρίσκεται εκεί και του έδωσε το χέρι του. Κρίμα για τον Eddie που έχει έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό πλέον.

19. Sami Zayn vs Gunther – WWE Wrestlemania XL

Το δεύτερο It’s not a match, it’s a fucking moment της φετινής λίστας. Ο Triple H έστησε με τον Gunther τον καλύτερο Intercontinental champion όλων των εποχών. Η διαδρομή του ως πρωταθλητής είναι η καλύτερη που έχουμε δει με μερικά από τα καλύτερα ματς που έχουμε δει ποτέ για τον τίτλο, συνεχείς υπερασπίσεις και έναν πρωταθλητή που σέβεται την κληρονομιά του τίτλου.

Τι καλύτερο από το να τερματίσει αυτό το reign το απόλυτο αουτσάιντερ, ο άνθρωπος που συνεχώς ξεπερνάει τις προκλήσεις, δηλαδή ο Sami Zayn; Δεν είναι ένα μεγάλο ματς σε διάρκεια, αλλά κατακλύζεσαι από συναισθήματα αφού συμβαίνει στη μεγαλύτερη βραδιά της χρονιάς. Πριν βγει στη σκηνή, ο Kevin Owens εμψυχώνει με πάθος τον καλύτερο του φίλο. Και εκείνος βγαίνει έξω και κερδίζει ένα φαινομενικά ανίκητο τέρας. Κάποιες φορές τα crowning moments αξίζουν περισσότερο από ένα απλά σπουδαίο ματς και η νίκη του Zayn αποτελεί ένα τέτοιο.

18. Becky Lynch vs Rhea Ripley – WWE Wrestlemania XL

Η Becky και η Rhea έχουν υπάρξει πολύ αγαπημένες μου wrestlers σε πολλές φάσεις της καριέρας τους. Έπρεπε λοιπόν να συναντηθούν κάποια στιγμή και σε Wrestlemania και τι καλύτερο από το να βρεθούν στη μεγαλύτερη Wrestlemania όλων των εποχών. Η Rhea βρισκόταν στο απόγειο ενός εξαιρετικού reign που ήταν η απόδειξη γιατί είναι η κορυφαία γυναίκα της εταιρίας και η Becky σε μια φάση που σίγουρα μπορούσε να της δώσει την κορυφαία της υπεράσπιση.

Ο αγώνας ήταν τελικά το καλύτερο γυναικείο ματς που είδα φέτος με την Rhea να προσπαθεί να υπερισχύσει επί της Becky στη δύναμη και την Ιρλανδή να παλεύει ως το underdog που αγαπήσαμε μερικά χρόνια πριν για να ξεπεράσει ένα ακόμα μεγάλο εμπόδιο. Ένα σπουδαίο ματς σε μια σπουδαία βραδιά που ίσως στην πάροδο του χρόνου να ξεχάστηκε και κατ’ εμέ κακώς.

17. Sting and Darby Allin vs Young Bucks – AEW Revolution

Πόσα σπουδαία επιτεύγματα έχει στην πλάτη του ο τεράστιος Sting; Από την απόσυρση μέχρι την επιστροφή του στο ρινγκ, έχοντας πλέον μπει στα εξήντα, να κάνει ακραία spots και να λειτουργεί ως ο μέντορας του Darby Allin. Μπορούσε και να συνεχίσει, αλλά βλέποντας ότι με τα χρόνια θα γίνει πιο αργός, αποφάσισε να αποσυρθεί. Και κάπως έτσι κανονίστηκε ένα ματς τίτλου απέναντι στους αλαζόνες Young Bucks με τον Icon να έχει δίπλα του τον παλαιστή που θα αποτελέσει μεγάλο κεφάλαιο για το AEW σε λίγο καιρό.

Ο αγώνας έχει τις τρέλες του Darby Allin, τα συγκλονιστικά spots των Young Bucks και φυσικά έναν Sting να αποτίει φόρο τιμής σε όλη την καριέρα του έχοντας μαζί τους γιους του ντυμένοι παρελθοντικές εκδοχές του εαυτού του. Ειλικρινά από τα καλύτερα και πιο τρελά ματς απόσυρσης που έχω δει ποτέ, ένα αληθινά ξεχωριστό φινάλε για έναν αληθινά ξεχωριστό παλαιστή.

16. Will Ospreay vs Kazuchika Okada – NJPW Battle in the Valley

Το αντίο δύο εκ των σπουδαιότερων παλαιστών του New Japan Pro Wrestling στην εταιρία που τους πήρε νέους και τους μετέτρεψε σε σταρ. Η ιστορία Okada και Ospreay είναι από τις πιο υποτιμημένες στο NJPW με τον Ιάπωνα να φέρνει τον Άγγλο στην εταιρία για να γίνει μέλος του CHAOS πριν τελικά ο δεύτερος τον προδώσει για να φτιάξει την United Empire.

Οι αγώνες τους το 2021 και ειδικά η κόντρα τους το 2022 μας έδωσε μερικά από τα καλύτερα ματς που έχουμε δει την τελευταία δεκαετία. Με τον Ospreay να έχει υπογράψει στο AEW και τον Okada να τον ακολουθεί μέσα στη χρονιά, το NJPW μας έδωσε μια τελευταία παράσταση μεταξύ των δύο σπουδαίων παλαιστών που υπήρξαν πολύ καλοί φίλοι και ακόμα μεγαλύτεροι εχθροί. Η χημεία τους είναι αδιαμφισβήτητη και το ματς μας γύρισε πολλά χρόνια πίσω επαναλαμβάνοντας σεκάνς από προηγούμενες αναμετρήσεις τους.

15. Swerve Strickland vs Hangman Page – AEW All Out

Πόσες φορές έχεις δει ένα ματς ή μία κόντρα και να νιώθεις ότι αυτοί οι δύο wrestlers δεν τηρούν ένα απλό σενάριο. Αυτοί οι δύο πραγματικά μισιούνται. Η κόντρα των Swerve και Hangman κατάφερε στον απόλυτο βαθμό να μας πείσει για όλο αυτό. Ξεκίνησε πέρυσι, αλλά κλιμακώθηκε φέτος με τον Swerve να έχει φέρει τον αντίπαλο στα όρια του με όσα του είχε κάνει, αλλά κυρίως με τις νίκες του εναντίον του που έδειχναν ότι μάλλον ο Cowboy δεν μπορεί να τον κερδίσει.

Και ήρθε το All Out ίσως το πιο σκοτεινό PPV του AEW. Ο Hangman πήρε την εκδίκηση του. Όχι απλά καίγοντας το σπίτι που μεγάλωσε ο Swerve ως παιδί σε μια από τις πιο iconic στιγμές της χρονιάς, αλλά με τους δύο μέσα σε κλουβί τιμώρησε τον αντίπαλό του για όσα είχαν γίνει ένα χρόνο τώρα. Το φινάλε με την καρέκλα, με τη σύριγγα, με τα απίστευτα χτυπήματα και τον Millennial Cowboy να βρίσκεται εκτός εαυτού προκειμένου να πετύχει το pin, είναι ο λόγος που αγαπώ τόσο πολύ το hardcore wrestling.

14. Kazuchika Okada vs Bryan Danielson – NJPW Wrestle Kingdom 18

Το rematch που αξίζαμε φίλοι μου. Πέρυσι στο Forbidden Door μας έδωσαν σίγουρα έναν όμορφο αγώνα, αλλά ο τραυματισμός του Danielson δεν βοήθησε στο τέλος. Έτσι τον Ιανουάριο, στη μεγαλύτερη βραδιά της χρονιάς για το ιαπωνικό wrestling, οι δυο τους είπαν να το επαναλάβουν. Έμειναν υγιείς μέχρι το τέλος και μας χάρισαν έναν άρτιο αγώνα τεχνικά, με πολλά πράγματα που δε μπορούσαν να κάνουν λίγους μήνες πριν και είδαμε ένα ματς αντάξιο του πρεστίζ του Tokyo Dome και του Wrestle Kingdom. Ο αμοιβαίος σεβασμός και τα διαφορετικά στυλ πάλης, τα οποία ξεδίπλωσαν στο ρινγκ είναι ενδεικτικά του ταλέντου αυτών των δύο ανθρώπων.

13. Cody Rhodes vs Kevin Owens – WWE Bash in Berlin

Όπως είπα και στην εισαγωγή, περίμενα πολύ περισσότερα στο Saturday Night’s Main Event και απογοητεύτηκα. Μεταξύ μας αν και δηλώνω fanboy του Cody θεωρώ ότι το ιδανικό σενάριο εκείνης της βραδιάς θα ήταν ένα σοκαριστικό squash όπως αυτό που πέτυχε εναντίον του ο εκλιπών Brodie Lee για τον TNT τίτλο κάποια χρόνια πίσω.

Ωστόσο δε μπορώ να μην τιμήσω την αρχή μίας κόντρας που μοιάζει ότι θα μας απασχολήσει πολύ μέσα στο 2025. Η ιστορία του Cody Rhodes ως fighting champion απέναντι στον Kevin Owens, τον άνθρωπο που θεωρεί φίλο του, δίνοντας του έτσι μια ευκαιρία για τον τίτλο που ο ίδιος θεωρεί ότι δεν την αξίζει. Ο Triple H πρόσθεσε τη γαρνιτούρα κάνοντας μας να πιστέψουμε ότι το πολυπόθητο heel turn του KO θα ερχόταν είτε πριν το ματς είτε μετά από αυτό, αλλά τελικά έπρεπε να προστεθούν περισσότερα αφηγηματικά layers στην ιστορία. Το ματς πάντως είναι η απόδειξη ότι Cody και Owens είναι ανάμεσα στους καλύτερους παλαιστές του WWE αυτή τη στιγμή και η κόντρα τους μοιάζει πλέον πολλά υποσχόμενη.

12. Will Ospreay vs. Konosuke Takeshita – AEW Revolution

Η καλύτερη δυνατή επιλογή για τον Ospreay ερχόμενος στο AEW ήταν να δώσει έναν αγώνα με κάποιον από τη δική του φατρία, τόσο γιατί με τον Takeshita θα βρίσκανε εύκολα χημεία, αλλά και για να φυτευτούν οι σπόροι για το face turn του Άγγλου και τελικά την κόντρα με την Don Callis Family στην οποία άνηκε. Το ματς είναι πολύ επηρεασμένο από την ιαπωνική σχολή και απόλυτα λογικό αφού έχουμε έναν Ιάπωνα και έναν παλαιστή που ανδρώθηκε στην Ιαπωνία και έτσι τα near falls είναι πολλά, τα χτυπήματα πολύ δυνατά, οι ανατροπές και οι εναλλαγές σε κινήσεις τεράστιες και γενικότερα ήταν μια απολαυστική παράσταση δύο ανθρώπων που θα αποτελέσουν το μέλλον του AEW.

11. MJF vs Will Ospreay – AEW All In

Αυτές οι μίνι ιστορίες του AEW μου φαινόντουσαν πάντα πολύ ενδιαφέρουσες, ειδικά όταν η εταιρία μπλέκει δύο από τους καλύτερους παλαιστές της. Με τον MJF σε μια φάση που πρακτικά περιμένει την επιστροφή του Adam Cole για να συνεχίσουν την ιστορία τους και τον Ospreay σε ένα πολύ όμορφο reign ως International Champion, το καλοκαίρι βρήκε τους δύο να μάχονται για τον τίτλο.

Η ιστορία είναι διασκεδαστικότατη, με τον κλασικό heel MJF να θέλει να κάνει τον International τίτλο καθαρά αμερικάνικο και να οδηγηθούμε για μια ακόμα μεγάλη στιγμή του Ospreay με νίκη και επανάκτηση της ζώνης μπροστά στους συμπατριώτες του στο Λονδίνο. Είναι ένα τρομακτικά ποιοτικό ματς με το στυλ του MJF να προσαρμόζεται για ακόμα μία φορά άψογα απέναντι σε έναν τελείως διαφορετικό αντίπαλο και τους δύο να μας προσφέρουν ένα απολαυστικό θέαμα από τις επικές εισόδους μέχρι και το pin.

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας στους τριάντα καλύτερους αγώνες wrestling για το 2024. Το τρίτο και τελευταίο μέρος θα συμπέσει με την έναρξη του Raw στο Netflix τη νέα χρονιά, οπότε μην το χάσετε!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2024, Θέσεις 20-11 appeared first on anthem.gr.

Μία ακόμα χρονιά τελειώνει και όπως πάντα, φρόντισα να δω αρκετό wrestling και φέτος. Χαίρομαι που το 2024 είχα χρόνο να επιστρέψω στο φορμάτ με την παρουσίαση τριάντα αγώνων όπως το 2022 και όχι μόνο της τελικής δεκάδας όπως το 2023. Οφείλω να πω ότι πλέον οι λίστες δεν θα είναι τόσο πολυσυλλεκτικές, αφού εξαιτίας έλλειψης χρόνου σταμάτησα να βλέπω NWA, MLW, ROH, ενώ TNA και New Japan Pro Wrestling είδα αρκετά επιλεκτικά.

Προσπάθησα όμως όπως σε κάθε αφιέρωμα να υπάρχει μια ισορροπία στις επιλογές μου. Δεν έχω κρύψει και στο παρελθόν ότι μου αρέσει το hardcore wrestling, το ιαπωνικό στυλ και ότι αρκετοί παλαιστές του AEW είναι στις τοπ επιλογές μου. Όμως είμαι ένας άνθρωπος που βλέπει WWE κάθε εβδομάδα, μου αρέσουν πολλές ιστορίες του και παρακολουθώ όλα τα events με ενδιαφέρον. Δε βρίσκω λόγο να υπάρξουν γκρίνιες ή κάποια κατηγορία για μεροληψία, καθώς με θεωρώ αρκετά αντικειμενικό στην κριτική μου και οι επιλογές είναι πραγματικά κάπου στη μέση.

Δεν είμαι ο Meltzer, δεν είμαι κάποιο πληρωμένο μποτάκι πολυεθνικής που σπάει μπάλες στο Τουίτερ, είμαι απλά ένας τύπος που βλέπει wrestling και γουστάρει. Κάποια σύντομα σχόλια για την επικείμενη απόβαση του WWE στο Netflix και άλλα ζητήματα για τα φετινά events θα τα δούμε στα δύο επόμενα μέρη. Πάμε λοιπόν να δούμε ποια ματς επέλεξα για τις θέσεις 30-21!

30. Iyo Sky vs Bayley – WWE Wrestlemania XL

Τα δύο ματς για τους γυναικείους τίτλους στη Wrestlemania ήταν από τις ποιοτικότερες και πιο καλοδουλεμένες ιστορίες των τελευταίων χρόνων. Η Bayley με την Iyo Sky προέρχονται από μία σχέση χρόνων με την πρώτη να ξεκινάει ως το νούμερο ένα στη φατρία των Damage CTRL για να καταλήξει τελικά να επισκιαστεί από τις υπόλοιπες. Η νίκη της στο Rumble ήταν μια πολύ καλή απόφαση που οδήγησε σε μια ιστορία όπου θα προσπαθούσε να πάρει τον τίτλο από την πρώην φίλη της. Η Iyo Sky είναι ίσως η καλύτερη γυναίκα wrestler στον κόσμο και μετά από ένα πολύ ωραίο ματς άφησε τον τίτλο στην Bayley. Αν και το reign της ήταν μέτριο, το ματς, η ωραία ιστορία και το Wrestlemania moment είναι αυτό που κρατάμε.

29. FTR vs Blackpool Combat Club – AEW Revolution

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η κόντρα ήταν αρκετά filler, δηλαδή δεν είχαν σαφή πλάνα για την FTR και το BCC εκείνη την περίοδο, αλλά επειδή ήταν μεγάλα ονόματα, αποφάσισαν να μας δώσουν μία μεταξύ τους κόντρα. Ο Mox γενικά δεν παλεύει συχνά σε tag teams, αλλά έχοντας μαζί του τον Claudio και απέναντι του μία από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο, μπόρεσε να ενσωματωθεί, να βρει χημεία με τους αντιπάλους και να μας προσφέρουν ένα από τα πιο ωραία και πλούσια σε κινήσεις ματς της tag team division φέτος. Μόνη ένσταση ότι θα ήθελα να έχουν κερδίσει οι FTR, αν και όπως φαίνεται θα έχουμε σύντομα επανάληψη της κόντρας.

28. Women’s Money in the Bank Match – WWE Money in the Bank

Τα τελευταία χρόνια το γυναικείο Money in the Bank έχω αρχίσει και το βρίσκω αισθητά ανώτερο του αντρικού. Νομίζω ότι είναι μια καλή ευκαιρία και για τις γυναίκες να δείξουν πως μπορούν να βγάλουν πιο extreme spots και να χρησιμοποιήσουν με ευφάνταστους τρόπους τις σκάλες. Με ένα line-up πολύ ταλαντούχο, με εξαιρετικά ικανές wrestlers όπως η Iyo Sky και η Lyra Valkyria, αλλά και την Tiffany Stratton που ήταν το σωστό πρόσωπο ως νικήτρια, το φετινό Money In the Bank θα μείνει ως μία ακόμα πολύ καλή στιγμή σε αυτή τη χρονιά για τις γυναίκες που συνεχίζουν να δείχνουν ότι αξίζουν την εμπιστοσύνη του WWE.

27. Men’s Iron Survivor Challenge – NXT Deadline

Το NXT με το Iron Survivor πέτυχε κάτι που δεν περίμενα, δηλαδή την επιστροφή του Championship Scramble, αλλά ο νικητής δεν είναι αυτός που πετυχαίνει το τελευταίο fall, αλλά αυτός που έχει τα περισσότερα. Όπως φάνηκε και στα περσινά ματς, το ΝΧΤ ξέρει να εκμεταλλεύεται άψογα το time limit των 25 λεπτών και τα τελευταία πέντε λεπτά σε όλα τα ματς έως τώρα είναι αριστουργηματικά. Φέτος στους άντρες είχαμε ένα τρομερό line up όπου όλοι κατάφεραν να δείξουν τις ικανότητες τους, το δράμα πήγε σε άλλο επίπεδο σε κάποιες στιγμές και τελικά κέρδισε ο Oba Femi για τον οποίον υπάρχουν μεγάλα πλάνα, αν και προσωπικά θα ήθελα πολύ να δω τον Evans ή τον Frazer να κερδίζουν.

26. Women’s Iron Survivor Challenge – NXT Deadline

Τα κορίτσια βέβαια σε αυτό το κόνσεπτ τα κατάφεραν λίγο καλύτερα. Και εδώ το line up είναι πολύ καλό βάζοντας κατευθείαν στο παιχνίδι τις νεαποκτηθείσες Giulia, Vaquer και Zaria που αποτελούν το μέλλον όλου του γυναικείου division (του WWE γενικά και όχι μόνο του NXT), καθώς και τις ελπιδοφόρες Sol Ruca και Wren Sinclair. Το αποτέλεσμα είναι ένα ματς με σχετικά λίγα falls, αλλά εξαιρετική χημεία, υπέροχο wrestling και τις πέντε γυναίκες να μας δείχνουν γιατί το NXT έχει ίσως την καλύτερη γυναικεία division από όλα τα ρόστερ. Και φυσικά η Giulia που επιλέχθηκε ως νικήτρια ήταν η πιο σωστή επιλογή που μπορούσε να γίνει, αφού ακόμα και σε αυτό το ταλαντούχο division ξεχωρίζει εύκολα ως το αστέρι του.

25. Team AEW vs Team Elite – AEW Dynamite Blood and Guts

Αν μου αρέσει κάτι στο AEW είναι η χρήση της βίας, ωστόσο δεν μπορώ να καταλάβω πως τα Wargames του WWE είναι πάντα τόσο ανώτερα από τα Blood and Guts, όταν προσωπικά θέλω αυτά τα ματς βίαια και με αίμα. Νομίζω απλώς ότι το χτίσιμο που κάνει το WWE σε αυτά τα ματς και το storytelling είναι πολλά επίπεδα πάνω. Όπως και να ‘χει, το φετινό Blood and Guts είχε Elite και Hangman Page εναντίον της Team AEW και ειλικρινά μετά από πολύ καιρό αυτό το ματς ήταν απόλαυση.

Δεν ήταν μόνο τα ακραία spots όσο το γενικότερο αίσθημα μίσους που υπήρχε. Ένιωθες ότι μέσα από τις ιστορίες, όλοι αυτοί οι wrestlers πραγματικά μισιούνται, πραγματικά θέλουν να κάνουν κακό ο ένας στον άλλον. Όχι μόνο στη γνωστή κόντρα Swerve με Hangman αλλά και με όλα τα μέλη της Team AEW που είχαν φτάσει στο αμήν με την Elite και ήθελαν να την πονέσουν. Το τέλος με την παραίτηση της Elite μετά τις απειλές της Team AEW ότι τα πράγματα θα ξεφύγουν κι άλλο είναι ό,τι πιο αληθινό και τρομακτικό είχα δει φέτος μέχρι το All Out. Δείτε αυτό το ματς, απλά για να δείτε το ανατριχιαστικό φινάλε του.

24. David Finlay vs Will Ospreay vs Jon Moxley – NJPW Wrestle Kingdom 18

Το NJPW αποφάσισε στο τελευταίο Wrestle Kingdom να προσθέσει έναν νέο τίτλο, το Global Championship και για πρώτο ματς χρειαζόντουσαν κάτι πολύ δυνατό παρά το ότι ως εταιρία δεν αρέσκονται σε ματς Triple Threat. Έτσι έχουμε David Finlay, αρχηγό του Bullet Club που ήθελαν να προωθήσουν ως τον νέο μεγάλο σταρ τους, τον Jon Moxley, το αστέρι του AEW και φυσικά τον εξαιρετικό (αλλά φευγάτο τότε) Will Ospreay. Ένα πραγματικά εξαιρετικό triple threat με τα διαφορετικά παλαιστικά στυλ των τριών να κολλάνε άψογα και να δίνουν είτε σε δυάδες είτε και οι τρεις μαζί πολύ ωραίες στιγμές.

23. Jey Uso vs Bron Breakker – WWE Raw

Κάποιες φορές λέμε ότι It was not a match, it was a fucking moment και ειλικρινά αρκετές θέσεις από αυτές που θα δείτε σε αυτό το αφιέρωμα κερδίζονται έτσι. Η μάχη μεταξύ Jey Uso και Bron Breakker ήταν επική, όχι μόνο γιατί ο Bron είναι ταλεντάρα, αλλά κυρίως γιατί φαινόταν ότι ο Jey θα κερδίσει τον πρώτο του ατομικό τίτλο. Ήταν μια πραγματικά συγκινητική στιγμή με ένα γεμάτο στάδιο να ουρλιάζει για τον αγαπημένο του παλαιστή, έναν άνθρωπο που ξεχωρίζει πλέον για τα όσα έχει καταφέρει και που αξίζει κάθε δευτερόλεπτο προβολής που παίρνει. Και να μη θυμάσαι καμία κίνηση από αυτό το ματς, θυμάσαι πόσο επική ήταν η στιγμή του pin.

22. Swerve Strickland vs Will Ospreay – AEW/NJPW Forbidden Door

Αυτό το ματς κάπως το είχα ξεχάσει, ίσως γιατί γενικότερα το φετινό Forbidden Door ήταν αρκετά κατώτερο από τα προηγούμενα. Ωστόσο η επιλογή του Ospreay ως αντιπάλου για το AEW World Championship ήταν ενδιαφέρουσα, γιατί αν είχαμε κάποιον αντίπαλο από το NJPW ήταν βέβαιο ποιος θα κέρδιζε όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Ο Άγγλος ήταν σε ένα πολύ καλό σερί, αν και είχε ήδη στην κατοχή του το International Championship, το να προσθέσει έναν δεύτερο τίτλο θα ήταν θαυμάσιο. O Swerve από την άλλη ήταν στη μέση ενός πολύ τίμιου reign, στο οποίο ανέβασε τις μετοχές του. Τελικά είχαμε ένα ακόμα εντυπωσιακό ματς, με υπέροχο τελευταίο πεντάλεπτο και τους δύο παλαιστές να αποδεικνύουν γιατί αποτελούν πολύ δυνατά χαρτιά για το AEW.

21. Josh Alexander vs Will Ospreay – TNA Impact Wrestling

Πριν ο Ospreay ξεκινήσει το τρομερό φετινό run του στο AEW, είχε φροντίσει να περάσει από διάφορες εταιρίες και έτσι είχε και μια σύντομη επανεμφάνιση στο TNA. Εκεί βρέθηκε με τον Josh Alexander που κατά τη γνώμη μου είναι από τους πιο υποτιμημένους παλαιστές σε όλο τον κόσμο. Το αποτέλεσμα ήταν μια ασύλληπτη ματσάρα όπου το highflying στυλ του Ospreay με τη δύναμη του Alexander συγκρούονται και τους δυο τους να έχουν τρομακτική χημεία ως αντίπαλοι. Ο Scott D’ Amore βγήκε μετά το ματς και είπε τα καλύτερα για αυτό το ματς και τι σημαίνει για το TNA. Τι να το κάνω ρε Scott που πλέον δεν είσαι εκεί και έχει πάρει την κάτω βόλτα;

Αυτό λοιπόν ήταν το πρώτο μέρος του αφιερώματος με τα τριάντα καλύτερα ματς του 2024. Τα λέμε σε μία εβδομάδα με το επόμενο μέρος!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2024, Θέσεις 30-21 appeared first on anthem.gr.

Είναι αρκετά δύσκολο να βρω για ποιο συγκρότημα έχω μιλήσει περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια στο anthem.gr. Το πάθος μου για τη μουσική και το συναισθηματικό μου δέσιμο με πολλά συγκροτήματα που μεγάλωσα με ωθεί συχνά στο να θέλω να αναφερθώ εκτενώς σε αυτά. Οι Linkin Park αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της εφηβείας μου όπως και άλλων ατόμων της γενιάς μου.

Άρχισα να τους ακούσω γύρω στο 2007-2008. Ήμουν σε μια φάση που έψαχνα να δω τι μου αρέσει και τότε έκλινα αρκετά προς το hip-hop. Ωστόσο κάποια σκόρπια ακούσματα από rock και metal με είχαν κερδίσει εξίσου. Οι Καλιφορνέζοι ήρθαν πάνω στη φάση της αναζήτησης και ήταν ο ήχος που χρειαζόμουν να ακούσω. Πάντρευαν το rap με το metal δημιουργώντας έναν εκρηκτικό συνδυασμό, ιδανικό για έναν έφηβο που ψάχνει να ξεσπάσει.

Έκτοτε έζησα όλες τις φάσεις των νέων κυκλοφοριών και σήμερα σε αυτό το Ranking θα σας πω πολλά πράγματα που θυμάμαι από την εκάστοτε εποχή. Πως νιώσαμε ως φανς, τι αγαπήσαμε, τι μισήσαμε. Δεν ξέρω σε ποια θέση αυτού του άρθρου θα καταλήξει το επερχόμενο From Zero. Σίγουρα έχω μια περιέργεια να δω τι θα ακούσουμε. Περισσότερα σχετικά με την επανένωση του συγκροτήματος έγραψα εδώ. Ωστόσο τώρα ήρθε η ώρα να σας πω εγώ με ποια σειρά κατατάσσω τα άλμπουμ των Linkin Park.

7. One More Light (2017)

Ειλικρινά είναι κρίμα που ένας δίσκος σαν το One More Light αποτελεί το κύκνειο άσμα του Chester Bennington. Οι LP από ένα σημείο και μετά μας είχαν συνηθίσει σε ένα συναισθηματικό αλλά και μουσικό roller coaster με τις αποφάσεις που έπαιρναν. Άλλαζαν συνεχώς κατευθύνσεις μουσικά, διαφοροποιούντα ως προς το στυλ που ήθελαν να παίξουν, αξιοποιούσαν ή άφηναν στο μίνιμουμ τη συνδρομή των μελών τους εκτός των δύο τραγουδιστών και γενικά κάθε νέα τους κυκλοφορία αποτελούσε έκπληξη.

Κάπως έτσι ήταν και το One More Light. Είχαμε γουστάρει τη ζωή μας στο The Hunting Party τρία χρόνια νωρίτερα με τέλειες συνεργασίες και επιστροφή σε πραγματικά σκληρό ήχο, ε το 2017 αποφάσισαν να αλλάξουν ξανά κατεύθυνση. Απομακρύνθηκαν τελείως από το rock στοιχείο και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το One More Light είναι ένας pop-electronic δίσκος. Ακόμα και σε αυτό το είδος όμως δεν κάνει τη διαφορά. Μέτριες συνθέσεις, μέτριες συνεργασίες, ένα αποτέλεσμα που δε θυμίζει σε τίποτα το συγκρότημα που αγαπάμε.

Αγαπημένο τραγούδι: Θα έλεγα κανένα, αλλά θα είμαι κακός, οπότε ας πούμε χαριστικά το Talking to Myself.

6. A Thousand Suns (2010)

Αν το Minutes to Midnight αποτέλεσε έως κάποιο βαθμό στόχο λόγω της πιο alternative και εμπορικής στροφής του συγκροτήματος, τότε δε φαντάζεστε τι έγινε με το A Thousand Suns. Θυμάμαι την πρώτη ακρόαση αυτού του άλμπουμ όταν ήμουν ένας 15χρονος έφηβος που έβαζε να ακούσει το επόμενο βήμα του αγαπημένου του συγκροτήματος και απλά να ξενερώνω σε πολύ ακραίο βαθμό.

Το A Thousand Suns είναι ένα άλμπουμ χωρίς ουσιαστική ταυτότητα. Αν και δεν είναι μεγάλο σε διάρκεια, έχει δεκαπέντε κομμάτια, καθώς προσπαθεί να παίξει πολύ με ιντερλούδια και να έχει συνοχή σαν ροή, αλλά αυτό ήταν πραγματικά το τελευταίο που χρειαζόμασταν. Τα ηλεκτρονικά στοιχεία βρίσκονται παντού, άλλες συνθέσεις κλίνουν προς το Minutes to Midnight, άλλες είναι αρκετά πιο τολμηρές, ενώ προσπαθούν να σε κερδίσουν και με μπαλάντες. Συνολικά όμως είναι ένα μικρό τουρλουμπούκι και δεν έχει τις 2-3 χιτάρες που θα το ανεβάσουν στα μάτια σου.

Αγαπημένο τραγούδι: Όσο κράξιμο και να τρώει το Wretches and Kings, εμένα μου αρέσει. Προσπάθησαν κάτι διαφορετικό και το εκτίμησα. Επίσης το When They Come for Me, έχει φοβερή σύνθεση και παραγωγή.

5. Living Things (2012)

Την περίοδο 2007-2014 οι Linkin Park ήταν πολύ παραγωγικοί με συνεχόμενα άλμπουμ όπου διοχέτευαν όλη τη δημιουργικότητα τους. Το Living Things είναι μια πραγματικά πολύ καλή προσπάθεια δεδομένου τι μουσική ήθελαν να γράψουν. Δεν ήθελαν να γυρίσουν στο alternative ή το rock, αλλά ήθελαν να το ισορροπήσουν με τα electronic και industrial στοιχεία που έμπαιναν αργά και σταθερά στη μουσική τους.

Αν αυτό έγινε λίγο άτσαλα στον προκάτοχό του, στο Living Things έχουμε μια πολύ μεγαλύτερη ηχητική και συνθετική ισορροπία. Το άλμπουμ κλίνει προς την ηλεκτρονική μεριά, αλλά αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Η πραγματικά σωστή κίνηση είναι η εκμετάλλευση της μελωδικής πλευράς του Chester που είναι εμφανής στα εναρκτήρια Lost in the Echo και In My Remains.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν και τα χιτάκια όπως το Burn It Down, το I’ll Be Gone και το υπέροχο Castle of Glass για να χτυπήσουμε τα πιο εμπορικά αυτιά, αλλά μετά από καιρό έχουμε και την πιο σκληρή πλευρά του Chester. Στα Lies Greed Misery και Victimized είναι λες και του δίνουν λίγο χρόνο να κάνει όσο screaming γουστάρει πατώντας όμως στις νέες συνθετικές τους φόρμες από άποψη ενορχήστρωσης. Ένα πραγματικά καλό και ίσως παρεξηγημένο άλμπουμ.

Αγαπημένο τραγούδι: Αγαπώ πολύ το Lies Greed Misery, αλλά δε μπορώ να αγνοήσω τις γέφυρες και τις μελωδίες του Castle of Glass.

4. Minutes to Midnight (2007)

Όλοι ξέρουμε ποιες είναι οι πρώτες δύο θέσεις, αλλά είχα τεράστιο πρόβλημα στο τι θα κάνουμε με Minutes to Midnight και The Hunting Party. Και ξέρετε κάτι; Αγαπώ το πρώτο, γιατί έχει μέσα τραγουδάρες, αλλά το δεύτερο είναι τρομερά υποτιμημένο οπότε θα το επιβραβεύσω. Πάμε όμως να μιλήσουμε για το Minutes to Midnight περισσότερο.

Αυτό το άλμπουμ αποτέλεσε τη σταδιακή απομάκρυνση των LP από το καθαρόαιμο nu metal με το συγκρότημα να αποφασίσει να κινηθεί στα alternative μονοπάτια που έδειξαν να του ταιριάζουν σε συνθέσεις όπως το Numb. Υπάρχει ένα από τελευταία μεγάλα χιτ της πρώτης εποχής τους, το What I’ve Done, το εκρηκτικό Given Up (συγκλονιστικό σε live εκτέλεση), το πιο σκοτεινό No More Sorrow και γενικά είναι ένας δίσκος με τρομερή συνοχή και διάρκεια.

Νομίζω ότι θεματολογικά οι LP στο Minutes to Midnight κατάφεραν και ισορρόπησαν άψογα ανάμεσα στην έκρηξη και το θυμό τους και την πιο μελαγχολική τους πλευρά. Είναι από τους δίσκους που ο Chester χρησιμοποιεί όλο το εύρος της ερμηνείας και της φωνής του κι αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι.

Αγαπημένο τραγούδι: Το Given Up. Μας τα έλεγε ο Chester. Μας το έδειχνε. Αλλά δεν το βλέπαμε μέχρι να έρθει το αναπόφευκτο. Και φυσικά ακολουθεί το τρομερό No More Sorrow.

3. The Hunting Party (2014)

Ο Chester ουρλιάζει No Control. Οι κιθάρες μπαίνουν με ριφάρα. Τα μάτια μου γουρλώνουν. Οι Linkin Park δεν επιστρέφουν απλά στο rock. Γράφουν έναν δίσκο με στοιχεία από alternative metal, nu metal, ακόμα και thrash και μας θυμίζουν το συγκρότημα που αγαπήσαμε στο Meteora και το Hybrid Theory. Το The Hunting Party είναι ένας δίσκος με πολλές συνεργασίες που αφήνουν το δικό τους στίγμα στα κομμάτια και στο συγκρότημα.

Από τον Page Hamilton των υποτιμημένων Helmet και τον Rakim που φέρνει το rap στοιχείο μέχρι τους σπουδαίους Tom Morello και Daron Malakian, ο καθένας προσθέτει τις δικές του πινελιές. Το Rebellion ας πούμε ακούγεται πολύ κοντά στους πρώιμους System of a Down. Το Guilty All the Same θυμίζει εποχές συνεργασιών των Linkin Park με rappers, αλλά το δικό τους rock στοιχείο είναι πολύ πιο έντονο και η παραγωγή αρκετά underground.

Βέβαια και σε όσα γράφουν μόνοι τους, το πάνε πάρα πολύ καλά. Τραγούδια που σου κολλάνε στο μυαλό όπως το Wastelands, πιο σκληρά, πιο έντονα τραγούδια που επιτέλους σου θυμίζουν ποιοι είναι οι Linkin Park και γιατί τους αγαπάς. Και φυσικά αφήνουν για το τέλος το καταληκτικό Final Masquerade, ένα alternative κομμάτι τόσο καλό που πιστεύω ακράδαντα ότι αν έβγαινε το 2007 θα ήταν από τα αδιαμφισβήτητα χιτ τους. Το The Hunting Party απέδειξε περίτρανα ότι οι LP δεν ξέχασαν να παίζουν rock. Καλλιτέχνες είναι και ήθελαν να δοκιμάσουν άλλα πράγματα. Όταν επέστρεψαν στις ρίζες τους, σίγουρα όμως εντυπωσίασαν.

Αγαπημένο τραγούδι: Final Masquerade όπως είναι προφανές. Και από τις συνεργασίες Rebellion και Guilty All the Same.

Από εδώ και πέρα είχα μια τρελή κόντρα μέσα μου για το τι πρέπει να κάνω. Το Meteora και το Hybrid Theory πάντα κοντράρονται στη συνείδηση του κόσμου όντας δύο ορόσημα των 00s και της γενιάς μας. Μιλάμε για αριστουργήματα απαράμιλλης ποιότητας. Δε μπορούσα να τους δώσω όμως κοινή πρώτη θέση για να σπάσω το γραφικόμετρο. Έτσι το ζύγισα αρκετά και κατέληξα.

2. Meteora (2003)

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαδεχθείς ένα τόσο εκρηκτικό ντεμπούτο όσο το Hybrid Theory. Το Meteora κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Εμπεριέχει το αγαπημένο μου τραγούδι των Linkin Park, το Somewhere I Belong και ήταν ο πρώτος τους δίσκος που άκουσα και φυσικά αγόρασα. Όσον αφορά το μουσικό κομμάτι, οι Καλιφορνέζοι δεν παρεκκλίνουν καθόλου από την συνταγή της επιτυχίας.

Ξανά nu metal παίζουν, η χημεία του Chester με τον Mike φτάνει στο τέλειο σημείο, οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ σκληρές και ταυτόχρονα το συγκρότημα γράφει τραγούδια για τον εσωτερικευμένο πόνο που ένιωθε η γενιά των 00s αλλά και οι δημιουργοί του άλμπουμ. Παράλληλα έχουμε και το πρώτο κομμάτι τους που πατάει λίγο στο alternative και είναι μια προσπάθεια να πιάσουν περισσότερο κοινό και δεν είναι άλλο από το Numb που πλέον είναι ένας ύμνος όσων ακούν mainstream ροκ μουσική.

Το Meteora πάντως είναι ένας δίσκος που γενικότερα σε μαγεύει μουσικά. Μαζί με το Hybrid Theory μοιράζεται τα περισσότερα γνωστά τραγούδια των Linkin Park στο ευρύ κοινό. Ο λόγος που κατέληξε δεύτερο είναι γιατί απλά πιστεύω ότι ο προκάτοχός του είχε ακόμα περισσότερα κλασικά κομμάτια. Όπως και να ‘χει, μιλάμε για δύο υπέροχα άλμπουμ που όρισαν τη μουσική της γενιάς μας και ενέπνευσαν ένα ολόκληρο κίνημα νέων συγκροτημάτων ασχέτως αν κανένα δεν κατάφερε να καταλήξει σε αυτό το επίπεδο.

Αγαπημένο τραγούδι: Όπως προανέφερα, το Somewhere I Belong. Κι από κοντά Faint, Lying From You και μισή ντουζίνα ακόμα.

1. Hybrid Theory (2000)

Η αρχή των πάντων. Το Millenium ήταν μια χρυσή εποχή για την κουλτούρα και τρομερά νεωτεριστική για τη μουσική, ειδικά στον πιο ακραίο ήχο. Κάπου εκεί λοιπόν έσκασαν οι Linkin Park και με το Hybrid Theory πρόσφεραν το δικό τους τυφώνα. Αυτό το άλμπουμ δεν είχε τις πιο ακραίες αντιθέσεις στο σκληρό ήχο (κατά τη γνώμη μου αυτό έκαναν οι Slipknot ένα χρόνο νωρίτερα όπου ταίριαξαν το ακραίο metal με rap στοιχεία και λούπες), αλλά σίγουρα ήταν ένα από τα πιο ποιοτικά ντεμπούτα που έχουμε ακούσει ποτέ.

Από το εναρκτήριο Papercut και το εκρηκτικό One Step Closer μέχρι το A Place for my Head και το In the End, ο Chester, o Mike και η υπόλοιπη παρέα πιάνει 100% τον παλμό της εποχής. Γράφουν μουσική για ανθρώπους που νιώθουν να κλείνονται στον εαυτό τους, που κάθε εμπόδιο τους μοιάζει δύσκολο, που θέλουν να ξεσπάσουν. Και σε αυτό μπορεί να ταυτιζόμαστε και σε πιο μεγάλη ηλικία, αλλά σαν έφηβοι το νιώθαμε σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό.

Τα riffs είναι σκληρά, τα ρεφρέν κολλητικά, ο Chester δίνει τεράστιες ερμηνείες και ο Mike έρχεται να συνδυάσει όλα τα παραπάνω ως ο glue guy της παρέας. 24 χρόνια μετά, το Hybrid Theory ακούγεται ακόμα φρέσκο και κυρίως αψεγάδιαστο.

Αγαπημένο τραγούδι: Πολύ δύσκολη επιλογή, γιατί μπορώ να σου πω χαλαρά δέκα επιλογές. Ας το δώσουμε ισοπαλία μεταξύ Points of Authority, Runaway και In the End.

Που θα καταλήξει το From Zero σε αυτήν την κατάταξη; Θα μάθετε πολύ σύντομα στο update που θα βγει για αυτό το άρθρο! Μέχρι τότε σε ευχαριστούμε για όλα Chester και θα τα πούμε σε κάποιο ολοκαίνουριο Ranking ελπίζω πολύ σύντομα!

The post Ranking: Τα άλμπουμ των Linkin Park από το χειρότερο στο καλύτερο appeared first on anthem.gr.

Το καλοκαίρι έφτασε και οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος, το ρίχνουν στις σειρές. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καταφέρει να παρακολουθώ με τη συχνότητα που το έκανα παλιότερα και ειδικά σειρές με περισσότερες από 3-4 σεζόν έχουν καταλήξει projects πλέον. Ωστόσο προσπαθώ όσο μπορώ να το ακολουθώ το σπορ.

Σήμερα λοιπόν είπα να προτείνω έναν από τους καλύτερους τύπους σειράς. Τέλειο για ανθρώπους χωρίς πολύ ελεύθερο χρόνο. Ανθολογίες. Ψάχνεις ποιες σεζόν είναι οι τοπ, τις βλέπεις με αρχή, μέση και τέλος και κλείνεις την υπόθεση. Μια από τις καλύτερες εκεί έξω είναι το True Detective και για χρόνια κονταροχτυπιέται για την κορυφή με το Fargo.

Με πολύπλοκη δομή, κάποιες συνδέσεις μεταξύ χαρακτήρων διαφορετικών σεζόν, ενδιαφέροντες πρωταγωνιστές και καταπληκτική κινηματογραφία, το True Detective μπορεί να έχει βγάλει μόλις τέσσερις σεζόν σε δέκα χρόνια, αλλά ειδικά η πρώτη έχει καταφέρει να χαραχτεί στη μνήμη όσων την παρακολούθησαν. Εν μια νυκτί έγινε αντικείμενο μελέτης για την ποπ κουλτούρα, οπότε είπα το σημερινό Ranking να αφιερωθεί στην κατάταξη των σεζόν True Detective από την χειρότερη στην καλύτερη.

Season 4: Το Night Country που δε μας ικανοποίησε

Το τελευταίο πόνημα της σειράς είναι δυστυχώς και το πιο αδύναμο. Από τα πρώτα τρέιλερ φάνηκε μια back to the roots προσέγγιση με ένα δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο και την Jodie Foster να ξεχωρίζει, σκοτεινή ατμόσφαιρα και ένα αποπνικτικό χειμερινό τοπίο στην Αλάσκα. Στα πρώτα επεισόδια πειραματίστηκε πάρα πολύ με το horror και το υπερφυσικό βάζοντας κάποιες τρομακτικές σκηνές και παίζοντας με τον θεατή για το αν οι φόνοι έχουν γίνει από κάποιο φανταστικό ον ή από άνθρωπο.

Επίσης κάνει κάποιες αναφορές στην μυθολογία της πρώτης σεζόν, αλλά περισσότερο για το reference και λιγότερο για την ουσία. Δυστυχώς όσο το Night Country προχωράει γίνεται όλο και πιο αδύναμο και κάθε επεισόδιο καταλήγει χειρότερο από το προηγούμενο.

Η Foster προσπαθεί, αλλά το σενάριο είναι κακογραμμένο, οι συγκρούσεις των χαρακτήρων μπλέκονται σε βαθμό που οι αποφάσεις τους δεν βγάζουν νόημα και η αποκάλυψη για τις δολοφονίες είναι από ανεπαρκής έως απογοητευτική. Η έλλειψη του Nic Pizzolatto, του μυαλού πίσω από το concept του True Detective είναι εμφανής καθ’ όλη τη διάρκεια της.

Season 2: Η σεζόν που κρίθηκε πολύ αυστηρά

Στη θέση των παραγωγών της σειράς, θα περίμενα λίγο παραπάνω μέχρι να βγάλω αυτή τη δεύτερη σεζόν. Ένα sequel ή μια δεύτερη σεζόν ενός αριστουργήματος είναι δύσκολο βήμα. Πρέπει να ζυγίζεις ανάμεσα στο hype που μπορείς να πατήσεις και την πιθανότητα να απογοητεύσεις. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η Season 2 κρίθηκε πολύ πιο αυστηρά απ’ όσο χρειαζόταν κυρίως γιατί έπαιξε μόλις ένα χρόνο και λίγους μήνες μετά την πρώτη.

Ο Pizzolatto αποφάσισε να αλλάξει τελείως την προσέγγισή του και σε αντίθεση με την πρώτη σεζόν που επενδύει στους πρωταγωνιστές του, αυτή τη φορά αποφασίζει ο πρωταγωνιστής του να είναι η πόλη Vinci της California. Γράφει μια ιστορία γύρω από τη διαφθορά και την εγκληματικότητα στην πόλη, το πόσο βαθιά έχουν ριζώσει στους θεσμούς που επηρεάζουν τα πάντα ανεξαρτήτως προσώπων, το πως η μαφία ελέγχει τους πάντες και βγάζει από τη μέση όποιον αντιστέκεται.

Είναι η ιστορία των Raymond Velcoro και Ani Bezzerides που από ένα φόνο ανακαλύπτουν ένα βρώμικο δίκτυο διαφθοράς που έχει απλώσει παντού τα δίχτυα του. Είναι η ιστορία του Frank Semyon, ενός εγκληματία που συμμαχεί μαζί τους για να έρθει στο φως όλη η αλήθεια. Τελικά όμως αλλάζουν τα πράγματα σε ένα τόσο σκοτεινό μέρος που μοιάζει να έχει παραδοθεί σε όσους το καταδυναστεύουν; Ή μπορούν μια χούφτα άνθρωποι να το αλλάξουν;

Ο Colin Farrell, η Rachel McAdams και ο Vince Vaughn είναι φανταστικοί στους ρόλους τους και ο Pizzolatto προσεγγίζει την ιστορία του υπό μια νέα, τελείως διαφορετική βάση με αποτέλεσμα η δεύτερη σεζόν του True Detective να βλέπεται πολύ ευχάριστα. Αν είχατε απογοητευτεί το 2015, ξαναδώστε του μια ευκαιρία, αξίζει.

Season 3: O Mahershala Ali σε ρόλο καριέρας

Αν κάτι θεωρούσα τρομερό στο True Detective είναι το πως μπορούσε πάντα να βρίσκει τον πρωταγωνιστή του σε μια από τις καλύτερες περιόδους της καριέρας του ερμηνευτικά. Βρήκε τον Matthew McConaughey μετά από το Wolf of Wall Street και την ερμηνεία καριέρας στο Dallas Buyers Club. Πήρε τον Colin Farrell σε μια από τις φάσεις που ωρίμαζε πολύ ως ηθοποιός. Και φυσικά μας έφερε τον Mahershala Ali μετά από τα δύο Όσκαρ σε Moonlight και Green Book.

Το θέμα είναι ότι ο Pizzolatto είχε και έναν διαολεμένο τρόπο να γράφει τον τέλειο χαρακτήρα για τους ηθοποιούς αυτούς και να εκμεταλλεύεται όλο το εύρος της ερμηνείας τους. Η πραγματικά καλή back to the roots προσέγγιση έγινε σε αυτή τη σεζόν με τον σεναριογράφο να επιστρέφει στο μοντέλο που έκανε την πρώτη τόσο ξεχωριστή. Το να αφηγηθεί την ιστορία σε τρία διαφορετικά χρονικά διαστήματα και με αριστοτεχνικό μοντάζ και καλό σενάριο να δέσει αυτά τα διαστήματα μεταξύ τους για να φτάσουμε στη λύση του μυστηρίου.

Ο Mahershala Ali υποδύεται έναν πρώην ντεντέκτιβ που έχει σημαντικά προβλήματα μνήμης και ο οποίος περνάει συνέντευξη από ένα ντοκιμαντέρ για μια παλιά υπόθεση που δεν έχει καταφέρει να λύσει. Μέσα από τα flashbacks τόσο στην εποχή της υπόθεσης όσο και κάποια χρόνια μετά που προσπάθησε να την ξανανοίξει, ο Wayne έρχεται αντιμέτωπος με λάθη του παρελθόντος, την αποκατάσταση σχέσεων με συνεργάτες και μέλη της οικογένειας του που είχαν ψυχρανθεί και ταυτόχρονα η κατάσταση της μνήμης του οδηγεί σε συνεχείς ανατροπές.

Αυτή η τρίτη σεζόν ίσως δεν είχε την ξεχωριστή σκηνοθετική ματιά και την εικόνα των προηγούμενων δύο με τον Pizzolatto να εκτελεί και χρέη σκηνοθέτη σε μερικά επεισόδια, αλλά τελικά εξελίσσεται σε ένα πολύ σοβαρό dark horse χάρη στην ιστορία που ξεδιπλώνεται στις οθόνες μας.

Season 1: Το αριστούργημα των αριστουργημάτων

Για τη γενιά των γονιών μας, το ερώτημα είναι ποιος σκότωσε την Laura Palmer. Για τη δικιά μας θα είναι ποιος σκότωσε την Dora Lange. Τι να γράψω για αυτή τη σεζόν ακριβώς που να μην έχει ειπωθεί ήδη; Έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία τον Γενάρη του 2014 και θυμάμαι τότε πρωτοετής να βάζω από περιέργεια να τη δω λόγω των διθυραμβικών σχολίων που λάμβανε.

Το έχω γράψει και σε παλιότερο άρθρο μου ότι ένα από τα αγαπημένα μου συναισθήματα είναι αυτό που ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι το άλμπουμ που ακούς, η ταινία ή η σειρά που βλέπεις είναι στην πραγματικότητα κάτι το αριστουργηματικό. Αυτό νιώθεις σε κάθε επεισόδιο του True Detective.

Η ιστορία σπάει σε τρία timelines: στο 1995 όπου οι Rust Cohle και Marty Hart προσπαθούν να λύσουν την υπόθεση του φόνου της Dora Lange ενώ χτίζουν τη φιλία τους, στο 2002 που η υπόθεση εξελίσσεται και η σχέση τους καταστρέφεται και στο 2012 όπου οι δύο ντεντέκτιβ έρχονται ξανά αντιμέτωποι όχι μόνο με την παλιά δολοφονία αλλά και με το γεγονός ότι πρέπει να συνεργαστούν παρά τη διάλυση της φιλίας τους και την διακοπή της διαπροσωπικής τους επαφής.

Μια σεζόν όπου το μυστήριο είναι εντυπωσιακό και μπλέκεται εξαιρετικά με τις συγκρούσεις των χαρακτήρων τόσο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών όσο και μεταξύ των ίδιων και των οικογενειών τους, μια σεζόν που ξεχειλίζει πεσιμισμό, μαυρίλα και σκοτεινές θεματικές, μια σεζόν που συνδυάζει την εξαιρετική πένα του Nic Pizzolatto, τις φανταστικές ερμηνείες των McConaughey και Harrelson και την υπέροχη σκηνοθετική ματιά του Cary Joji Fukunaga.

Έχει επιρροές από horror ταινίες και κλασικά βιβλία τρόμου όπως ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα του Ρόμπερτ Τσέιμπερς και όλα αυτά τα παντρεύει με το μοντέρνο setting και παίξιμο. Δεν θυμάμαι άλλη μίνι σειρά να σε παρασέρνει τόσο στο νιχιλισμό και το σκοτάδι της και για μένα δύσκολα θα ξαναβγεί κάτι τόσο κορυφαίο στη μικρή οθόνη. Αν έχετε χρόνο, κάντε ένα rewatch για να θυμηθείτε πόσο αυθεντικά καλή τηλεόραση είδαμε σε αυτά τα οχτώ επεισόδια.

Αυτό λοιπόν ήταν το Ranking για το True Detective και εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα με νέο άρθρο!

The post Ranking: Οι σεζόν του True Detective από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Το 2023 ήταν ίσως η πιο σημαντική χρονιά στη σύγχρονη ιστορία του pro wrestling. Ομολογώ πως φέτος δεν είδα τόσες εταιρίες και όσα σόου θα ήθελα. Είναι η πρώτη χρονιά που παρακολούθησα ελάχιστα NJPW και έχασα το G1 που είχε σταθερά 6-7 ματς στις ετήσιες λίστες μου. Δεν είδα καθόλου NWA, MLW και μικρά promotions που τιμούσα. Το Impact κάπου με κούρασε.

Από την άλλη πλευρά το WWE έχει μία συγκλονιστική αναβίωση υπό τον σπουδαίο Triple H. Από το 2022, ο Cerebral Assassin παρέλαβε χάος και διόρθωσε πάρα πολλές ιστορίες κάνοντας τες καλύτερες και πιο πρωτότυπες. Σίγουρα έκανε λάθη (δώσε ρε Trips τον τίτλο στον Cody να γουστάρουμε), αλλά κατάφερε κάτι τρομερό. Έκανε τα σπουδαία σόου του WWE ακόμα πιο σπουδαία βλέπε Wrestlemania γεμάτη matches of the year και κυρίως έκανε τα δευτερεύοντα σόου να μοιάζουν ξανά σημαντικά.

Κάποτε βλέπαμε Fastlane και θέλαμε να βγάλουμε τα μάτια μας και να τα κάψουμε. Τώρα είναι ένα πολύ ευχάριστο τρίωρο όπως και τα υπόλοιπα. Δε θα έχουν μέσα κανένα τρομερό ματς. Αλλά δε θα έχουν και σαπίλες. Όλη η κάρτα θα είναι μεστή και το σόου θα βλέπεται ευχάριστα. Το WWE έχει επανέλθει σε επίπεδο που είχαμε χρόνια να δούμε με την παραγωγή του να γίνεται ολοένα και καλύτερη.

Από την άλλη πλευρά είχαμε την κλασική γκρίνια για το AEW. Κυρίως από ανθρώπους που δεν το γουστάρουν εκ προοιμίου ή το άφησαν σε κακή περίοδο. Προσωπικά συνεχίζω να το απολαμβάνω. Το Collision είναι ένα πολύ όμορφο σόου, sports oriented όπως χρειαζόταν, τα ματς σε εβδομαδιαία βάση στο Dynamite είναι αρκετά καλά και επιτέλους αντί να προστατεύονται συνέχεια οι μεγάλοι σταρ σε κακά ματς με μετριότητες, τους βλέπουμε να κοντράρονται μεταξύ τους.

Παράδειγμα η εξαιρετική κόντρα του Hangman Page με τον Swerve Strickland. Το sports feeling ενισχύθηκε με το φανταστικό Continental Classic στα τέλη της χρονιάς. Το λάθος του AEW είναι να προσπαθεί ώρες ώρες με κάποιες ηλίθιες κόντρες και ματς να γίνει WWE. Δεν χρειαζόμαστε το WWE. Θέλουμε μια εναλλακτική του. Το WWE είναι εξαιρετικό σε αυτό που κάνει. Το AEW πρέπει να συνεχίζει να εκμεταλλεύεται το τρομερό του ρόστερ που μπορεί να δώσει ματσάρες και να αλλάξει την προσέγγιση σε ιστορίες.

Φέτος όπως είπα δεν είδα πολύ pro wrestling. Ελλείψει χρόνου για τα αφιερώματα στο anthem.gr αποφάσισα φέτος να μην έχουμε τοπ 30 ματς της χρονιάς. Φέτος θα σας βάλω ονομαστικά τις θέσεις 11-25 στο τέλος της λίστας και θα σας αναλύσω την αγαπημένη μου δεκάδα. Πάμε λοιπόν να δούμε τα 10 αγαπημένα μου ματς της χρονιάς.

10. Rhea Ripley vs Charlotte Flair – WWE Wrestlemania 39

Δύο ματς της Wrestlemania κονταροχτυπήθηκαν για μια θέση στη δεκάδα. Το ένα ήταν το απίστευτο triple threat για το Intercontinental Championship μεταξύ Gunther, Sheamus και Drew McIntyre. Ελλείψει γυναικείου αγώνα, είπα να προτιμήσω το Rhea Ripley vs Charlotte. Η Ripley είχε ένα εξαιρετικό 2023 με το ρόλο της στην Judgement Day να είναι καθοριστικός σε κάθε κόντρα της ομάδας επισκιάζοντας ότι το reign της είναι κάπως μέτριο. Δε φταίει βέβαια εκείνη, αλλά το επίπεδο του γυναικείου division στο Raw.

Όπως και να ‘χει, η νίκη της στο Royal Rumble ήταν απολαυστική και ήθελα οπωσδήποτε να τη δούμε ενάντια στη Charlotte προκειμένου να ολοκληρωθεί η ιστορία που είχε αρχίσει τρία χρόνια πριν. Εκείνη η ήττα στη Wrestlemania 36 aka τη WM της πανδημίας με είχε πονέσει πολύ ως φαν της Ripley. Πλέον με φουλ κόσμο σε ένα απίστευτο ματς με μια από τις πιο ταλαντούχες γυναίκες wrestlers, η Rhea τα κατάφερε και πέτυχε σπουδαία νίκη. Bonus η Charlotte που δε μπορούσε να κρύψει το χαμόγελο της μετά την ήττα της.

9. MJF vs Sammy Guevara vs Darby Allin vs Jack Perry – AEW Double or Nothing

Όταν είδα για πρώτη φορά τους τέσσερις Pillars του AEW να είναι μαζί στο ίδιο ρινγκ, δε μπορούσα να πιστέψω ότι η εταιρία θα έπαιρνε την απόφαση για Fatal 4 Way για τον παγκόσμιο τίτλο. Ο MJF είχε ξεκινήσει το reign του πολύ εντυπωσιακά και νομίζω ότι αυτήν την κόντρα τη χρειαζόταν πάρα πολύ. Ήταν ένα ματς που έπρεπε να δούμε πριν κάποιος εξ αυτών φύγει για κανά WWE και ήταν πολύ σημαντικό οι Allin, Perry και Guevara να πάρουν μια ευκαιρία στο main event ενός PPV.

Η ιστορία ξεκίνησε με πολύ ωραία promos και συνεχίστηκε με κωμικό στοιχείο όπως τη φιλία των MJF και Sammy πριν καταλήξουμε σε ένα καταπληκτικό ματς. Τέσσερα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στο pro wrestling συγκρούστηκαν και τα πήγαν περίφημα. Φοβερές κινήσεις, μερικές αξιομνημόνευτες στιγμές με αγαπημένη μου αυτή που όλοι τους χρησιμοποιούν το finisher του μέντορα τους και τα prospects του AEW απέδειξαν πως η δική τους ώρα είναι τώρα. Κρίμα που μόνο ο MJF συνέχισε τη χρονιά του εξίσου καλά.

8. The Usos vs Kevin Owens and Sami Zayn – WWE Wrestlemania 39

Το Bloodline Saga είναι ένα από τα καλύτερα storylines στην ιστορία του pro wrestling. Το πως ο Triple H πήρε τον Sami Zayn και από έναν χαρακτήρα-ανέκδοτο που έπαιζε έναν φαν της Bloodline, τον μετέτρεψε σε μέλος της ομάδας που τους πείθει όλους ότι τους αγαπάει, κοντράρεται με τον καλύτερο του φίλο και τελικά σπάει με τη φατρία του και επανενώνεται με εκείνον, πρέπει να διδάσκεται σε σεμινάρια σεναρίου. Όχι pro wrestling, γενικά.

Όπως ήταν προφανές οι Zayn και Owens θα προκαλούσαν τους Usos και τα δύο παιδιά που κάποτε πάλευαν για μια χούφτα φανς στο Ring of Honor και το PWG βρέθηκαν στο main event του μεγαλύτερου σόου της χρονιάς. Ήταν ένα ματς συγκινητικό, ένα ματς με μεγάλες στιγμές, ένα ματς αντάξιο του main event της Wrestlemania. Και στο τέλος, σε μια σκηνή που θύμισε την παλιότερη κόντρα των Owens-Zayn, o Sami χτύπησε με το Helluva Kick τον Jey, τον άνθρωπο που ποτέ δεν τον εμπιστεύτηκε. Ο Jey έπεσε στην αγκαλιά του και ύστερα ο Sami τον ξαναχτύπησε. Και μετά το ξαναέκανε και τελείωσε το ματς. Το pro wrestling είναι μαγικό κάποιες φορές.

7. FTR vs Bullet Club Gold – AEW Collision

Το 2023 ήταν η χρονιά των FTR με ένα αρκετά καλό reign που τελείωσε βέβαια λίγο απογοητευτικά. Η μεγάλη έκπληξη βέβαια ήταν ότι το καλύτερο τους ματς φέτος δεν ήταν ούτε το rematch με τους Aussie Open στο Wrestledream (το περσινό τους στο Royal Quest ήταν νούμερο 22 στη λίστα), ούτε το τρίτο ματς της τριλογίας τους με τους Young Bucks (το περσινό τους ήταν νούμερο 6 στη λίστα). Αντιθέτως δεν ήταν ούτε με μια κανονική tag team με προυπάρχουσα χημεία.

Το καλοκαίρι λοιπόν ως μέρος του Collision το Bullet Club Gold ανέβαινε και οι FTR χρειαζόντουσαν μια τηλεοπτική κόντρα. Αντί των Gunns επιλέχθηκαν τα άλλα δύο μέλη της φατρίας, οι Jay White και Juice Robinson. Και οι δύο φανταστικοί wrestlers, ειδικά ο White, αλλά δεν είναι μια συνηθισμένη ομάδα. Αυτό που ακολούθησε ήταν απίστευτο. Δύο τεράστια σε διάρκεια ματς, το ένα two out of three falls όπου η τετράδα δείχνει να έχει τρομερή χημεία. Δύο ματς που παίζουν με την ψυχολογία σου και κλιμακώνονται φανταστικά. Δεν είναι τα αγαπημένα μου tag team matches όλων των εποχών. Αλλά είναι χαλαρά στο τοπ 3 από ματς σε εβδομαδιαίο σόου.

6. The Judgement Day and Drew McIntyre vs Seth Rollins, Cody Rhodes, Randy Orton, Jey Uso and Sami Zayn – WWE Survivor Series

Είναι τρομερό πως η Judgement Day από μια κριντζοομάδα υπό την ηγεσία του Edge, έγινε μία από τις καλύτερες heel φατρίες στο pro wrestling. Σε μια ιστορία που χτιζόταν μήνες, η κόντρα τους με τους faces του Raw έφτασε στο φινάλε της στο Survivor Series και μάλιστα σε Wargames. Θα μου επιτρέψετε να έχω μία άποψη. Όσον αφορά τη βία σε μεγάλες εταιρίες, το AEW έχει πολύ καλύτερα βίαια ματς. Ωστόσο η βία σε Wargames/Blood and Guts αγώνα στο WWE είναι κλάσεις ανώτερη και καμία εταιρία δεν το κάνει καλύτερα.

Σε έναν εκπληκτικό αγώνα με συνεχείς αλλαγές στην ψυχολογία, με πολύ δυνατά χτυπήματα, με απίστευτες εναέριες κινήσεις και την επιστροφή του σπουδαίου Randy Orton, οι καλοί κέρδισαν τους κακούς και έδειξαν έτοιμοι να προχωρήσουν σε μεταξύ τους κόντρες πλέον. Τα μικρά subplots όπως η σχέση των Uso/Zayn και Rollins/Rhodes βοήθησαν πολύ στην εξέλιξη της ιστορίας, αλλά και το ματς καθ’ αυτό θα μας μείνει ως ένα από τα καλύτερα Wargames όλων των εποχών.

5. The Usos vs Roman Reigns and Solo Sikoa – WWE Money in the Bank

Η αποκοπή του Zayn από τη Bloodline τελείωσε στη Wrestlemania και από εκεί και πέρα άρχισαν να φυτεύονται πολύ προσεκτικά οι σπόροι για τον Εμφύλιο της φατρίας. Ξεκινώντας από το Night of Champions όπου επιτέλους ο Jimmy έσπασε και επιτέθηκε στον αρχηγό του, ο Jey σιγά σιγά πείστηκε και σε ένα από τα καλύτερα φινάλε ever σε Smackdown, στήθηκε επιτέλους το ματς που θέλαμε να δούμε.

Οι δίδυμοι εναντίον του αδερφού τους και του Tribal Chief μπροστά στο φανταστικό αγγλικό κοινό της O2 Arena. To ματς ξεκινάει αργά όπως θέλαμε και μετά από μισή ώρα έχουμε ένα πραγματικό χάος. Και για ακόμα ένα ματς των Usos έχουμε ένα φανταστικό φινάλε με τα δύο αδέρφια να πετυχαίνουν το pin ενάντια στον Roman Reigns κάτι που είχε να συμβεί από το 2019. Αν αυτό ήταν το φινάλε, θα ήταν απίστευτο, αλλά δυστυχώς στο Summerslam ανατράπηκαν τα δεδομένα. Ωστόσο αυτό το ματς, αυτή η στιγμή θα μας θυμίζει πάντα γιατί αγαπήσαμε τόσο πολύ αυτήν την ιστορία.

4. Roman Reigns vs Sami Zayn – WWE Elimination Chamber

Κάποια ματς στο pro wrestling σε πληγώνουν με έναν δικό τους ιδιαίτερο τρόπο. Είναι η στιγμή που ξέρεις ότι αυτή η ιστορία έπρεπε να εξελιχθεί αλλιώς. Όλοι θέλαμε ο Cody να κερδίσει τον Reigns στην Wrestlemania. Αλλά όταν ο Zayn έφυγε από τη Bloodline, όλοι καταλάβαμε πως αυτή ήταν η στιγμή του. Δεν υπήρχε κάτι καλύτερο σεναριακά από το να εκθρονίσει εκείνος τον Tribal Chief. Και το ξέραμε ρε γαμώτο. Το ξέραμε ότι δε θα γίνει και πάλι ελπίζαμε.

Μπροστά στο παθιασμένο κοινό του Μόντρεαλ που έβλεπε το δικό του παιδί, ο Sami Zayn και ο Roman Reigns έδωσαν ένα σόου. Ένα από τα καλύτερα singles matches του WWE εδώ και χρόνια. Το WWE έκανε αυτό που έπρεπε. Μας έκανε πολλές φορές να πιστέψουμε ότι θα γίνει. Ότι ο Sami θα τα καταφέρει. Helluva Kicks, o Owens δίπλα του, το κοινό να ουρλιάζει. Ξέραμε ότι δε θα γίνει. Και μας έδωσαν αυτό το λίγο, τη μικρή υποψία ότι θα τα καταφέρει. Αν με ρώταγες μία μέρα μετά θα σου έλεγα ότι σιχαίνομαι αυτό το ματς. Μερικούς μήνες μετά, αναγνωρίζω ότι αυτή ήταν η κορυφή του WWE για το 2023.

3. Will Ospreay vs Kenny Omega – NJPW Wrestle Kingdom 17

Το NJPW δε συνηθίζει να μας δίνει τέτοιες ξαφνικές ιστορίες, αλλά η κόντρα του Ospreay και του Omega, δύο εκ των καλύτερων wrestlers όλων των εποχών έπρεπε να συμβεί. Η κόντρα του βετεράνου που έφυγε από την Ιαπωνία για να παλέψει στην Αμερική και του νέου σταρ που έμεινε πίσω και πήρε τα ηνία. Η κόντρα του απόλυτου ξένου του New Japan και του ανθρώπου που τον απογοήτευσε με όσα έκανε μετά από εκείνον.

Χωρίς τα φοβερά promos, οι δύο σταρ μίλησαν στο ρινγκ και έκαναν το US Heavyweight Championship να μοιάζει εξαιρετικά βαρύς τίτλος. Το ματς τους στην Ιαπωνία με ανησυχούσε για το αν οι δυο τους θα έχουν χημεία. Τελικά δεν είχαν απλά χημεία, αλλά παρέδωσαν ένα σεμινάριο για το πως ξεκινάνε, πορεύονται και τελειώνουν τα ματς στο wrestling. Με κινήσεις που σπάνια βλέπεις, με απίστευτη αθλητικότητα και στυλ βλέπουμε 35 απολαυστικά λεπτά που δύσκολα επαναμβάνονται. Ή ίσως και όχι.

2. MJF vs Bryan Danielson – AEW Revolution

O MJF χρειαζόταν ένα δυνατό πρώτο κρας τεστ ως ο heel παγκόσμιος πρωταθλητής. Έχοντας ως backstory ότι παλεύει πολύ λίγες φορές τον χρόνο, βρέθηκε απέναντι του το απόλυτο workhorse. Ο άνθρωπος που για να πάρει εκδίκηση για τον τραυματισμό του μέντορά του William Regal θα έκανε τα πάντα. Ο καλύτερος wrestler στον πλανήτη, ο Bryan Danielson. Για να τον προκαλέσει και να διαλέξει stipulation, o Danielson έδωσε επίσης ματσάρες σε εβδομαδιαία βάση με τους Takeshita, Bandido, Thatcher, Brian Cage και Rush. Wrestlers διαφορετικούς ή με παρόμοιο ρεπερτόριο που μάγεψαν δίπλα στον καλύτερο. Και αφού τα έκανε όλα επέλεξε stipulation.

Iron Man match. Όποιος πετύχει περισσότερα falls σε μια ώρα. Καταλαβαίνω για όποιον πει ότι άλλο Iron Man match μπορεί να του άρεσε περισσότερο. Αλλά ειλικρινά δεν υπάρχει σύγκριση. Ο Danielson παίρνει το πρώτο fall και κερδίζει δεύτερο μετά από DQ του αντιπάλου. Όμως το DQ τον έχει αποδυναμώσει και ο MJF ισοφαρίζει. Μετά από λίγο περνάει μπροστά. Ο Danielson ισοφαρίζει με την κίνηση του Regal, του μέντορα που ο αντίπαλος του τραυμάτισε. Ισοπαλία και ξαφνικός θάνατος. Ο MJF κερδίζει με την κίνηση παράδοσης του Danielson.

Τι ματς, τι απόλαυση ήταν να βλέπεις δύο από τους καλύτερους στον κόσμο να λένε μια ιστορία για 65 λεπτά. Να σου αλλάζουν συνέχεια την ψυχολογία, να σε μαγεύουν με τις κινήσεις τους, να χτυπιούνται για πάρα πολλή ώρα και να μη βαριέσαι ποτέ. Δεν ξέρω αν θα ξαναγίνει σύντομα κάποιο Iron Man match, αλλά αυτό έθεσε τον πήχη πάρα πολύ ψηλά.

1. Will Ospreay vs Kenny Omega – NJPW x AEW Forbidden Door

Τα ματς στο NJPW πάντα μου αρέσουν πολύ, αλλά έχουν ένα κακό. Το κοινό είναι αρκετά ήσυχο. Δεν έχουν την έκρηξη και τη φωνή των ευρωπαϊκών κοινών ή την ένταση των Αμερικάνων (όταν θέλουν). Ε βάλε τώρα το παθιασμένο κοινό του Toronto και όλα γίνονται καλύτερα. Το sequel του Will Ospreay vs Kenny Omega από το Wrestle Kingdom είχε μία μεγάλη σεναριακή εξέλιξη. Ο Don Callis, μακροχρόνιος φίλος και μέντορας του Kenny Omega, ο άνθρωπος που ήταν πλάι του στο ματς του Ιανουαρίου, τον είχε προδώσει και είχε συμμαχήσει με τον Ospreay.

Για τον Ospreay αυτό το ματς ήταν πολύ σπουδαίο. Έπρεπε να αποδείξει ότι μπορεί να κοντράρει τον Omega, ότι η πρώτη ήττα ήταν απλώς μια κακή μέρα και ότι ο ίδιος είναι το μέλλον του NJPW (και πλέον του AEW). Τελικά έχοντας περισσότερο χρόνο από το πρώτο ματς, οι Ospreay και Omega πρόσφεραν άλλο ένα σόου, ένα δεύτερο σεμινάριο απολαυστικού pro wrestling. Ίσως πιο βίαιο από την πρώτη τους συνάντηση, αυτό το ματς έκλεισε ένα από τα καλύτερα σόου της χρονιάς και με σχετική ευκολία ανέβηκε στην πρώτη θέση της λίστας μου για match of the year.

Ακολουθούν τα ματς που δεν προλάβαινα να αναλύσω και κατέληξαν στις θέσεις 11-25:

11. Gunther vs Drew McIntyre vs Sheamus – WWE Wrestlemania 39
12. Kenny Omega vs El Hijo Del Vikingo – AEW Dynamite
13. Bryan Danielson vs. Zack Sabre Jr. – AEW WrestleDream
14. Swerve Strickland vs Hangman Page – AEW Full Gear
15. The Elite vs Blackpool Combat Club Anarchy in the Arena – AEW Double or Nothing
16. Bianca Belair, Charlotte Flair, Shotzi, and Becky Lynch vs Damage CTRL – WWE Survivor Series
17. Bad Bunny vs Damian Priest – WWE Backlash
18. Kenny Omega vs Konosuke Takeshita – AEW All Out
19. Claudio Castagnoli vs Eddie Kingston – ROH Supercard of Honor
20. The Elite & Eddie Kingston, Tomohiro Ishii vs. The Blackpool Combat Club – NJPW x AEW Forbidden Door
21. The Elite vs House of Black – AEW Revolution
22. FTR vs Young Bucks – AEW All In
23. Hangman Page vs Jon Moxley – AEW Revolution
24. Bryan Danielson vs. Kazuchika Okada – NJPW x AEW Forbidden Door
25. Dijak vs Ilja Dragunov – WWE NXT Battleground

Εσάς ποια ήταν τα αγαπημένα σας ματς φέτος; Γράψτε μου στα σχόλια ή στείλτε μου μήνυμα. Το Ranking θα επιστρέψει το 2024!

The post Ranking: Τα καλύτερα wrestling matches του 2023 appeared first on anthem.gr.