Ακολουθεί μια ματιά σε τρεις συν μία ιστορίες από διαφορετικά μέσα.

Fears of the dark

Η ενηλικίωση και ο θάνατος του Ρόι Μπάττυ

Edgar Allan Poe: Η Σκιά

Η Άγρια Νύχτα

The post Azrael Overtones #21: Οι κλειστοί χώροι… appeared first on anthem.gr.

Πήγαμε λοιπόν στο Σινέ Αλεξάνδρα, πλήρως συμβολικά, καθώς βρίσκεται στην έδρα του anthem, την Καλλιθέα (ναι δεν έχει σύστημα Dolby Atmos ούτε και την καλύτερη οθόνη στον κόσμο αλλά στηρίζουμε για πολλούς λόγους πάντα). Εκεί είδαμε την ταινία ” The Batman” του Mat Reeves με πρωταγωνιστές τους Robert Pattinson στο ρόλο του ανθρώπου νυχτερίδα και Zoe Kravitz στο ρόλο της Catwoman.

Είναι πράγματι το πιο νουάρ film του Batman μέχρι τώρα με ατμόσφαιρα ανατριχιαστική που θύμιζε πολλά από αγαπημένα καρέ κορυφαίων ιστοριών από τις τελευταίες δεκαετίες.

Στο τελευταίο μέρος της ταινίας, η εσωτερική σύγκρουση του ήρωα μας συνδυαστικά με τη σύγκρουση με το Γρίφο που είναι ψυχική και όχι… κλωτσοπατινάδα, αγγίζει το ζενίθ ενός ποιοτικού ψυχολογικού θρίλερ και μας δίνει αυτό που μας άξιζε: μια ταινία μακριά από κλισέ επίδειξης δύναμης και μυών που είδαμε τα τελευταία χρόνια σε διάφορα κόμικς και βιντεοπαιχνίδια και ξενίζουν ακόμα.

Τα δύο αυτά θετικά στοιχεία αποκτούν ενδελέχεια με το γεγονός ότι ενώ οι σκηνές δράσης είναι εντυπωσιακές, ευτυχώς δεν έχουν (πολλές) υπερβολές. Στο δεύτερο μισό της ταινίας η εμβάθυνση στους χαρακτήρες ήρθε ακριβώς τη στιγμή που αναρωτιόμασταν γιατί έχει αργήσει και αν θα υπάρξει καν. Εκεί ακριβώς έχουμε ακόμα ένα πολύτιμο “δώρο”: Mας την προσφέρουν χωρίς αναδρομές σε γεγονότα που μέσα από τις σελίδες είναι ιστορικά και βαρυσήμαντα, αλλά τα έχουμε βιώσει πολλάκις πλέον στις οθόνες.

Οι διάλογοι είναι δυνατοί, μεταφορικές γροθιές και μας δίνουν όλα εκείνα τα σύμβολα με τα οποία θεμελιώθηκε ο κορυφαίος, χάρτινος ήρωας που υπήρξε ποτέ. Ο ίδιος άλλωστε ζει πάντοτε με σύμβολα και φραγμούς που είναι ταυτόχρονα η ευχή και η κατάρα του. Πάμε λοιπόν να τα εξετάσουμε φεύγοντας από στερεοτυπικές κριτικές ταινιών και βαδίζοντας σε.. ημιλογοτεχνικά μονοπάτια όπως πάντα.

Η πίστη: Στο νου του Bruce Wayne πάντα υπάρχει το “καλό ” όπως το διδάχθηκε από τους δολοφονημένους μπροστά στα μάτια του γονείς και από τον μπάτλερ του, τον Άλφρεντ. Απλά και αδιαμφισβήτητα πράγματα, σα το μαύρο και το λευκό χρώμα.

Στις ιστορίες του παρόντος πολλές φορές είδαμε να ξεσκεπάζονται κρυμμένες πτυχές της αλήθειας για την οικογένεια του, τους συμμάχους του και την ψυχή της Γκόθαμ, της πόλης του. ίναι η πρώτη ταινία που τους δίνει σάρκα και οστά στην οθόνη.

Στο χαρτί το είδαμε για πρώτη φορά στα 90ς με το Arkham Asylum των Grant Morrison και Dave McKean, όπου τα τέρατα που βλέπει στη φυλακή – νευρολογική κλινική του θέτουν την απορία για το αν είναι ίδιος με εκείνους ή όχι. Ο Τζόκερ τον καλεί να έρθει να μείνει μαζί τους κάνοντας διαπραγματεύσεις για τους ομήρους που κρατάει και του λέει ότι τον θεωρεί έναν από αυτούς και ότι ανήκει εκεί. Τα ψυχομετρικά τεστ τον κάνουν να αναρωτιέται αν η νέμεση του έχει δίκιο σε όσα στηρίζει.

Μέσα σε αυτό το χάος σε αυτή την ιστορία όπως και στο κόμικ, ο στόχος και η οδός διαφυγής είναι μια: η μάχη να αποδείξει ότι είναι διαφορετικός από εκείνους και το τεράστιο ερωτηματικό που δε λύθηκε ποτέ, αν το κάνει για εκείνον ή για τους άλλους. Ιστορίες χαμηλότερου επιπέδου νοσηρής φαντασίας που αποδίδουν την κρίση ταυτότητας μπροστά σε σοκαριστικές αποκαλύψεις είναι επίσης η πανέμορφη steampunk ιστορία Gates Of Gotham και φυσικά το κοινωνικοπολιτικό The White Knight.

Ο φόβος: ένα ενθύμιο για κάθε αναγνώστη που αγαπάει το χαρακτήρα ήταν και αυτό. Χωρίς να ρεφλεξαρει τα μπράτσα του και χωρίς να είναι..εγκληματικά και γελοιωδώς πανέξυπνος και Ατρόμητος. Είναι ο Batman που αγκαλιάσαμε μέσα από τα θρυλικά arcs της νιότης του, το “The long Halloween”, του Year Two: Fear the reaper, του legends of the dark knight και του Zero Year.

Προχωράει με το σταυρό του φόβου στην πλάτη του, ζει τις αδυναμίες του, κάνει λάθη και το γνωρίζει αλλά ξέρει πότε να παραμερίζει το φόβο του και να προχωρήσει μπροστά στην πρόκληση. Η παραδοχή του φόβου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του αλλά όταν υπάρχει κάποιος που αγαπά απέναντι του μπορεί να ομολογήσει ακόμα και ένας τόσο ορκισμένος άνθρωπος ότι το στίγμα της απώλειας γεννά μέσα σου για πάντα το αθάνατο φάντασμα του φόβου της επανάληψης (“ο φόβος για το φόβο” αν θέλετε).

Ο (αμφιλεγόμενος), τρελός εχθρός.

Ένας Γρίφος πιο εγωκεντρικός από ποτέ… Ή μήπως όχι; Όπως στην ιστορία Hush, που σεναριακά ουσιαστικά καταλήγει εκεί από όπου άρχισε αλλά μας χαρίζει ένα μοναδικό ταξίδι στο χάρτη της νόησης του Bruce Wayne, έτσι κι εδώ ο Γρίφος παίζει με το μυαλό του. Τον τρομοκρατεί αποκαλύπτοντας του ότι ξέρει τα μυστικά του και τον βάζει σε δοκιμασία να παραδεχθεί μέσα του ότι είναι το ίδιο διεφθαρμένος και εγωπαθης με όσους πολεμά.

Ο εχθρός σκοτώνει πιόνια του σάπιου συστήματος και ομολογεί ότι θέλει να κλέψει δημοσιότητα μέσα από αυτό έχοντας βαρεθεί τη ζωή του κομπάρσου αλλά παράλληλα ισχυρίζεται ότι είναι ένας αληθινός ιδεολόγος που βγάζει από τη μέση υποχείρια των τεράτων. Εδώ τα ερωτήματα που παίρνουν πνοή ζωής είναι πολλά. Ποιος ξεκινάει τον φαύλο κύκλο; Η ξεπουλημενη αστυνομία; Ο ψυχοπαθής γρίφος; Η επιρροή του νυχτερίδα που δημιουργεί φονικούς κλώνους;

Μιλώντας για σύμβολα, είμαστε σίγουροι ότι πολλοί από εσάς σκεφτήκατε ο,τι κι εμείς: ο Γρίφος είναι σχεδόν ολοιδιος με τον Chapman, το δολοφόνο του John Lennon, ο οποίος δήλωσε φανατικός οπαδός του σκαθαριού και σε μια εξ αποστάσεως συνέντευξη μέσω από τη φυλακή στο Larry King πολλά χρόνια μετά δήλωνε πόσο δέος νιώθει που μετατράπηκε σε μια φιγούρα αξέχαστη.

Ποιος λοιπόν εξυπηρετεί ποιον; Ο ένας από τους δύο γιους του Λένον είχε πει το 1997: “οποίος πίστεψε ότι ο φονιάς του πατέρα μου ήταν ο Chapman είτε ηλίθιος είναι, είτε δε σκέφτηκε ποτέ προσεκτικά το τι έγινε, οι αμερικανικές αρχές ήθελαν να βγει από τη μέση ο πατέρας μου γιατί ασκούσε επιρροή, αν έλεγε να βάλουν βόμβα στο λευκό οίκο , την επόμενη μέρα θα το έκαναν χιλιάδες άνθρωποι”.

Η φιλία: Παράξενοι κύριοι και παράξενες φιλίες. Τζιμ Γκόρντον και Batman, δύο φίλοι που δεν απολαμβάνουν μαζί τον καφέ τους, ούτε και έχουν κάποια ισότητα στο μοίρασμα μυστικών, αλλά δε λείπει το μεταξύ τους λεπτό χιούμορ, η συνεργασία και η ανάγκη.

Τίποτα και κανένας δε στέκεται μόνος του στο λόγο. Έτσι και εδώ, είναι δύο άνθρωποι των άκρων. Ο ένας αδιάφθορος υπέρ του δέοντος για αστυνομικός με τη μοναξιά που συνεπάγεται αυτό για φορτίο στην πλάτη του. Κι ο Batman είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος που δε μπορεί να εμπιστευτεί στο έπακρο κανένα. Χρειάζονται ένα στήριγμα που ο εγωισμός τους δεν τους επιτρέπει να το παραδεχτούν. Επίσης τέτοιες προσωπικότητες χρειάζονται πάντα και “κοινό”.

Η ταράτσα που έχει τοποθετηθεί το μπατ-σινιάλο είναι η καθημερινή λύτρωση των δύο, όπου κάτι σαν επιτροπή εγκρίνει τα θέλω και τα πιστεύω και των δύο. Η ιστορία Turning points στην οποία είχαμε αναφερθεί παλαιότερα είναι ένας συγκινητικός ύμνος στην ιδιότυπη φιλιά, κορυφαία στην ιστορία των κόμικς.

Ο έρωτας: Παράξενοι κύριοι και κυρίες, παράξενες σχέσεις. Η Catwoman έχει χαμηλότερα ηθικά standards από τον Batman. Kλέβει και αν χρειαστεί δε θα διστάσει να σκοτώσει, αλλά ο κοινός παρονομαστής και των δύο είναι οι δραματικές τους ρίζες ,η αδικία και η ειρωνεία και αυτό δεν αλλάζει.

Στο βάθος ο ένας θαυμάζει τη δύναμη του άλλου για όλα εκείνα που δε μπορεί έκαστος να είναι αλλά συμπληρώνεται από τον άλλον. Η μοίρα τους θέλει πάντα μαζί, η ψυχή τους το απαγορεύει σχεδόν πάντα. Η σταυροφορία τους είναι βαριά και γεμάτη από αισθήματα ευθύνης και φόβου που δυστυχώς είναι πιο αρχέγονα συναισθήματα από την αγάπη και τους κρατούν σε χωριστές διαδρομές.

Προς το φινάλε, όταν οδηγώντας τις μηχανές τους παίρνουν διαφορετικές κατευθύνσεις στο σταυροδρόμι, γνωρίζουν ότι… φεύγουν για να μπορούν να επιστρέψουν. Όπως είχε πει κάποιος εξάλλου, ο αιώνιος έρωτας ίσως να είναι μόνο ο ανεκπλήρωτος έρωτας.

Υπάρχουν επίσης ιστορίες όπως το Gothic και ο ακρογωνιαίος λίθος της σύγχρονης εποχής του Batman, το Court Of Owls, που αντανακλούν πολλά από τα παραπάνω αλλά έχουν μια υπόσταση πιο μεταφυσική και δεισιδαιμονική οπότε αποφασίσαμε ότι δεν ταιριάζουν στο παρόν κείμενο.

Εν κατακλείδι νομίζουμε ότι δεν υπάρχει λόγος για σύγκριση με την τριλογία του Nolan, με την οποία το συναισθηματικό μας δέσιμο είναι μεγάλο καθώς η κινηματογραφική ανάσταση του ήρωα μας οφείλεται σε αυτή. Ωστόσο προχωράμε και χρειαζόμαστε εκφραστική δύναμη με νέα πνοή σε ίσα αγαπάμε.

Θα αναφέρουμε απλά ότι η συγκεκριμένη ταινία οφείλει την ύπαρξη της σε όσα έκανε ο Nolan μαζί με το Bale κάποτε και αξίζει και το πόνημα του Mat Reeves αξίζει τον ίδιο σεβασμό με το Dark Knight έργο.

The post Azrael Overtones #20: The Batman… (2022) appeared first on anthem.gr.

Το πρώτο μας θέμα είναι δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το “εγώ” καθώς μέσα από καραντίνα και την άτυπη φάρσα – καραντίνα που βιώνουμε από τις τελευταίες ημέρες του 2021 όλοι προσπαθούμε με όποιον τρόπο μπορούμε αφενός να κάνουμε μια ποιοτική ενδοσκόπηση και να μην επιτρέψουμε να εξαφανιστεί ξανά η προσωπικότητά μας μέσα στους φόβους του 2020.

Ας δούμε παρακάτω τι συνέβη όταν κάποιοι χάρτινοι ήρωες διάλεξαν είτε το μονοπάτι του εγωκεντρισμού είτε το αντίθετο.

Sandman

Ο Μορφέας, ο θεός των ονείρων αποτελεί μοιραία την ελπίδα κι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που παίρνει διάφορες ενσαρκώσεις στην καθημερινότητα όλων. Πέρα από αυτό είναι επίσης ένα ον με εγωισμό πλήρως ανθρώπινο που στη διάρκεια της αέναης ύπαρξης του – σε στιγμές που φλέρταρε με την ανθρώπινη υπόσταση – έχει πληγώσει πολλούς ανθρώπους.

Στην πορεία των πραγμάτων, ο γιος του ο Ορφέας έχοντας υποστεί ζημιά ανεπανόρθωτη και ζώντας πλέον καταραμένος – όντας ένα…ζωντανό κεφάλι – του ζητά να τον σκοτώσει για να τον απαλλάξει από το μαρτύριο του. Η πράξη αυτή είναι η αρχή του τέλους του, καθώς χύνει το δικό του αίμα και ανοίγει το δρόμο για τις Ερινύες που επιθυμούν τον αφανισμό του.

Μπορεί να κρυφτεί και να γλιτώσει αλλά αποφασίζει να αφεθεί στο θάνατο, έχοντας λυγίσει από τους αμέτρητους αιώνες πόνου. Πριν φύγει διαλέγει τον διάδοχο του, στρώνει το δρόμο του τιμήματος για τις φόνισσες του, αλλά ρισκάρει την απόλυτη ισορροπία στο σύμπαν. Γιατί χωρίς τα όνειρα δεν υφίσταται το αύριο.

Παρά τις εκλάμψεις που παραμέρισαν σε πολλές ιστορίες τον εγωισμό του, όπως το ότι δημιούργησε μια φιλία με κάποιον που συναντούσε κάθε εκατό χρόνια, το υποκειμενικό μας πόρισμα είναι ότι αφέθηκε στο θάνατο επειδή στο βάθος δεν ήθελε να δώσει νέα πνοή και να κοιμίσει το τεράστιο εγώ του. Οι καταστάσεις στον κόσμο του σήμερα το απαιτούσαν διαρκώς και έτσι έκανε τον κύκλο του.

Hellblazer: Hold me

Μια από τις σημαντικότερες ιστορίες των 90ς με τον μπάσταρδο που πολλές φορές δε θέλουμε, όμως αξίζουμε. Ο Τζον είναι απατεώνας και μάγος της παραπλάνησης και του “σκαπουλαρίσματος” αλλά έχει αποδείξει πολλάκις ότι αγαπάει την ανθρωπότητα.

Σε αυτή την ιστορία των Neil Gaiman και Dave McKean, ο Constantine επισκέπτεται τη γειτονιά όπου έμενε ένας φίλος του που απεβίωσε, για να δει κάποια αγαπημένη του. Από την αρχή της διαδρομής μέσα στο ταξί η υπομονή του με τους ανθρώπους δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη.

Tα ρατσιστικά σχόλια του οδηγού για τους άστεγους του προκαλούν αηδία και αποφασίζει να συνεχίσει με τα πόδια. Στη συνέχεια, εξερευνώντας το σημείο στο οποίο φιλοξενούνται προσωρινά οι άστεγοι, είναι αυστηρός και με εκείνους, γυρνώντας την πλάτη στα σχόλια τους για το κρύο και την ανάγκη να μιλήσουν σε κάποιον, έστω και για λίγο.

Η ομοφυλόφιλη φίλη του του ζητά σαν χάρη να χαρίσει σε εκείνη και τη σύντροφό της ένα παιδί και εκείνος φεύγει εξοργισμένος καθώς δεν είχε προειδοποιηθεί κι επειδή του αναθέτουν μια ευθύνη πέρα από το… Ευαγγέλιο του. Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας έχει πάντα πλήρη αυτογνωσία για τις χαμηλής ηθικής σταθερές του και δεν είναι ένας αυστηρός κριτής των άλλων. Ωστόσο εδώ το κάνει και με το παραπάνω.

Μια βασανισμένη ψυχή τριγυρνά στη γειτονιά και ζητά απεγνωσμένα από όποιον συναντήσει απλώς να τον κρατήσει για λίγο. Κάποια γυναίκα από την ταραχή της παθαίνει έμφραγμα και πεθαίνει, ο Τζον παίρνει το παιδί της και το πάει στη φίλη του με την οποία είχαν τσακωθεί καθώς εκείνη τελεί ως έργο την προστασία των αστέγων και των ανυπεράσπιστων.

Στο επόμενο σοκάκι ο βασανισμένος ζητά από το Τζον να τον αγκαλιάσει, εκείνος το κάνει σαρκάζοντας, η ψυχή του άστεγου γαληνεύει και φεύγει προς τον ουρανό. Ο ήρωας μας πετάει τον εαυτό του στην άκρη, ταυτίζεται με εκείνον που λύτρωσε εν’ αγνοία του, ξέχνα τα απωθημένα και τρέχει στη φίλη του συντετριμμένος ζητώντας της μια αγκαλιά.

Υπέροχη ιστορία με ένα μήνυμα που έχουμε ακούσει πολλές φορές αλλά εδώ το αφομοιώνουμε πιο ζεστά μέσα σε μόλις 22 σελίδες. Θα μπορούσε να είναι η απόλυτη χριστουγεννιάτικη ιστορία για παιδιά αν φυσικά ένας γονιός δεχθεί να τους δείξει υλικό με μια δόση μεταφυσικού στοιχείου και με ανθρώπους που λογοκρίνονται καθημερινά σε κάθε τους κίνηση και λέξη.

Dark Νight: A true Batman story

Αυτοβιογραφία με αλληγορίες από τον Paul Dini, το σχεδιαστή που στις αρχές της δεκαετίας του ’90 βίωσε για πρώτη φορά την απόλυτη αναγνώριση μέσα από το “Βatman: Τhe Animated Series”. Ο Dini κάνει αναδρομή στο εσωστρεφές παρελθόν του από όταν ήταν ακόμη μαθητής του σχολείου, το bullying, την εμμονική ενασχόληση με το σχέδιο μέχρι και τη ζωή του celebrity.

Πέρα από την ομορφιά του γεγονότος ότι ένας τόσο ιδιότροπος μικρούλης πέτυχε πολλά στη διάρκεια της ζωής του, ο συγγραφέας παραδέχεται ότι μοιραία κάπου στην πορεία ανακάλυψε πόσο εγωιστικό τρόπο ζωής είχε υιοθετήσει και ότι σε μια καθημερινότητα φαινομενικά άρτια είχε χάσει κατά πολύ την ενσυναίσθηση του, έχοντας αμελήσει την οικογένεια του και τους γύρω του. Η φήμη τον ώθησε σε πράξεις που, παρά την λάμψη τους στο βάθος μετά τον ξυλοδαρμό του σχεδόν μέχρι θανάτου από δύο άγνωστους ληστές, κατάλαβε ότι ήταν αντιδράσεις ενός θλιμμένου ανθρώπου που η αντικοινωνική του ζωή τον είχε κάνει να μην ξέρει τι πάει να πει σωστή συμπεριφορά απέναντι σε όσους νοιάζονται για εκείνον.

Στη συνάντηση με τον καλό και τον κακό του εαυτό, στη σιωπή πέρα από τους φανταστικούς, χάρτινους φίλους του θα συναντήσει το μεγαλύτερο δώρο, την ανακάλυψη ότι δε χρειάζεται να είναι υπεράνθρωπος αλλά απλά να γίνει καλύτερος. Η ιστορία αυτή είναι ένα ειλικρινές αφιέρωμα για το (σκοτεινό) παιδί μέσα μας που ψάχνει το δρόμο του.

The me you love in the dark

Για τον επίλογο θα πάμε σε μια ιστορία που μας κέντρισε το ενδιαφέρον από το περασμένο φθινόπωρο μέχρι και τα Χριστούγεννα όπου και ολοκληρώθηκε. Μια καλλιτέχνιδα αποφασίζει να απομονωθεί σε ένα σπίτι κάπου επαρχιακά για να ζωγραφίσει σα να μην υπάρχει αύριο, ελπίζοντας να βρει κάτι που έχει χάσει από τη συγκέντρωση της και τον εαυτό της.

Στο σκοτάδι υπάρχει μια υπόσταση, κάτι σαν φάντασμα για το οποίο επίσης δε θα μάθουμε πολλά πράγματα. Ξέρουμε μόνο ότι υπάρχει αμοιβαία έλξη μεταξύ εκείνου και της νέας… συγκατοίκου που έχει αποκτήσει. Στην αναζήτηση της για τη δημιουργία τέχνης λιγότερο χαρούμενης από αυτή που ζητά, το ευρύ κοινό γοητεύεται από το άκρως εγωιστικό στοιχείο, που της θυμίζει κάτι από εκείνη. Το κοινό με τη σειρά του αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Η αρχή είναι γοητευτική, οι πίνακες διαδέχονται ο ένας τον άλλον και η συνέχεια είναι καταστροφική γιατί οι επιθυμίες του ενός είναι οι εφιάλτες του άλλου.

Λίγοι διάλογοι και κυρίως σε σημεία όπου η πλοκή κλιμακώνεται, σχέδια με στοιχεία καρτούν χωρίς αυστηρή ανατομία σώματος, που καταφέρνουν όμως να δημιουργήσουν μία αρκετά ανατριχιαστική ατμόσφαιρα σε πολλές στιγμές. Μια ιστορία που κυκλοφόρησε ακριβώς όταν έπρεπε και όπως έπρεπε καθώς ο εγκλεισμός της καραντίνας του 2021 μας έκανε όλους να φλερτάρουμε με την υπερβολή.

Το lockdown δοκίμασε τα όρια μας και πολλοί σίγουρα εισχώρησαν σε έναν κυκλώνα κατάχρησης όσων τους άρεσαν χωρίς να προσέξουν, ενώ ακόμα περισσότεροι προσπάθησαν να πείσουν τον εαυτό τους ότι περνούν καλά μόνο με υλικά. Aντικατέστησαν τους ανθρώπους με αυτά μέχρι που τα χρώματα ξεθώριασαν σχεδόν τελείως.

Τώρα που ακόμη μπαινοβγαίνουμε σε τέτοιες καταστάσεις, μένει να δούμε αν το εγώ μας είναι αρκετά σοφό ώστε να έχει την ευελιξία να παραμερίζεται όταν πρέπει.

’till next time…

Για περισσότερες αναρτήσεις του Γιώργου Σαφελά, ακολουθήστε τις σελίδες Reflections at Death Disco και Nightread Εκδόσεις στο facebook.

The post Azrael Overtones #19: Το εγώ στον καθρέφτη… appeared first on anthem.gr.

Με αφορμή την έναρξη της πολυαναμενόμενης σειράς του τηλεοπτικού DC (grim) universe σε απόδοση από το HBO θα εξετάσουμε γεγονότα και αλήθειες που άλλαξαν την ιστορία των κόμικς μετά από την πρώτη κυκλοφορία των Watchmen και όσα επακολούθησαν σε τεχνικό επίπεδο, δικαιώματα δημιουργών και μετέπειτα κόμικς. Δε θα μακρηγορήσουμε με την περίληψη του βιβλίου ούτε θα κάνουμε spoilers στο βαθμό που έγιναν στα πρόσφατα άρθρα “Batman! Οι άλλες νυχτερίδες” και “Joker! Τα κρυμμένα χαμόγελα”. Ιστορίες όπως το “DC universe rebirth”, “flash/batman: the button” και φυσικά το “Doomsday Clock” είναι πολύ πρόσφατες για να αναφερθούμε στα γεγονότα τους και να χαλάσουμε την έκπληξη για όσους τυχόν δε τα έχουν διαβάσει ακόμα. Πάμε να δούμε αντικειμενικές και υποκειμενικά απόψεις παρακάτω:

Δικαιώματα

Η DC Comics ανέφερε στους δημιουργούς της σειράς ότι ένα χρόνο έπειτα από την πρώτη κυκλοφορία της θα τους μεταβίβαζε τα δικαιώματα. Alan Moore & Dave Gibbons σύντομα κατάλαβαν ότι ο εκδοτικός οίκος ουδέποτε είχε σκοπό να κάνει τέτοια παραχώρηση. Η στάση του Moore ανά τα χρόνια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τη φράση “συγχωρώ αλλά δεν ξεχνώ ” αφού μετέπειτα υπήρξαν ιστορικές κυκλοφορίες όπως το V For Vendetta από το Vertigo imprint της DC αλλά κράτησε ακέραιη τη στάση του όσο αφορά τους Watchmen.

Στις αμέτρητες δημόσιες εκδηλώσεις για το κόμικ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ποτέ δε δήλωσε παρών, ενώ η DC κάποια στιγμή δήλωσε ότι θα του επέστρεφε τα δικαιώματα αν εκείνος άρχισε να εμφανίζεται στις σχετικές παρουσιάσεις. Ο Moore αρνήθηκε ενώ στη συνέχεια αποκάλυψε ότι το 2010 επίσης αρνήθηκε πρόταση παχυλής αμοιβής προκειμένου να επανέλθει στη σειρά με διάφορα prequels και sequels αυτής μαζί με το Dave Gibbons ενώ μέρος της λίστας υποσχέσεων ήταν και πάλι η επιστροφή των δικαιωμάτων των ηρώων τους σε αυτούς. Αμφότεροι απάντησαν αρνητικά και πάλι.

Ο Moore σε μια κρίση αλήθειας πάντως κάποια στιγμή δεν έκρυψε το ότι ήθελε πολύ να βγει μια ιστορία σχετική με τους Minutemen, τους πρώτους υπερήρωες της ιστορίας κατά το Watchmen σύμπαν, κάτι το οποίο δε συνέβη ποτέ τελικά από τη συγκεκριμένη δημιουργική ομάδα τουλάχιστον. Στη σειρά “Before Watchmen” τελικά κυκλοφόρησε η ιστορία των Minutemen μια σειρά που ασφαλώς θα ζει πάντα στη σκιά του “δεν είναι Moore – Gibbons”. Για τους comics enthusiasts προτείνουμε πάντως το Night Owl με τη συμβολή του ιερού Andy Kubert. Στο “2” και στο “3” θα δούμε περιπτώσεις δύο άλλων τιτάνων που θεωρούμε ότι επηρεάστηκαν άμεσα, όχι τόσο στην τέχνη τους όσο στον τρόπο σκέψης και αντίδρασης τους στην προδοσία της DC…

…και αν νομίζετε ότι δεν υπάρχουν χειρότερες περιπτώσεις προδοσίας δείτε εκείνη του Frank Miller από τη Marvel και την ηρωίδα Elektra που ευτελίστηκε σε αντίθεση με το Sandman που θα δούμε πιο κάτω ενώ ένα σπουδαίο graphic novel, το “Elektra Lives Again” (στα top 100 overrated comics κατά το Comicdom αλλά καθόλου δε μας νοιάζει) έχει θαφτεί στη σκόνη από τον ίδιο του το δημιουργό καθώς πάντα θα του θυμίζει ένα χτύπημα κάτω από τη μέση από τη Marvel Comics με την οποία έκτοτε δε συνεργάστηκε ποτέ ξανά μέχρι σήμερα.

Neil Gaiman

Ο Alan Moore κάποια στιγμή είχε αποκαλύψει παλαιότερα ότι συμβουλεύτηκε το Neil Gaiman ουκ ολίγες φορές όσο έγραφε την ιστορία των Watchmen, ειδικά όσοn αφορά θέματα αναφορών σε στοιχεία Χριστιανικά όπως αυτά της Βίβλου και το συμβολισμό της κουκουβάγιας – στο δεύτερο ειδικά σημείο είναι προφανές. Υπενθυμίζουμε ότι στη μυθολογία του Μορφέα ο Neil Gaiman είχε χρησιμοποιήσει στοιχεία από πολλές θρησκείες αλλά κυρίως από τη Χριστιανική.

Σχετικά με το Gaiman και τη σχέση του με τον Alan Moore ας δούμε, σύμφωνα με τη δική μας γνώμη πάντα πως γράφτηκε μια χρυσή σελίδα στην ιστορία των κόμικς στη συνέχεια. Ο Neil Gaiman υποψιασμένος από τα δικαιώματα και το πάθημα του νεαρού Alan Moore αναλαμβάνει τη σειρά Sandman με την ευτυχή συγκυρία να είναι προστατευόμενος της λατρεμένης εκδότριας της Vertigo, Karen Berger και στη ρήτρα βάζει έναν απόλυτα σαφή όρο: Η σειρά ολοκληρώνεται σε 75 τεύχη , τον σκοτώνω και κανένας σας ποτέ σε θα τον χρησιμοποιήσει.

Η συνέχεια; Κοινό και κριτικοί αποχαιρετούν τη σειρά σαν τη σημαντικότερη της δεκαετίας των 90s, τα spin off για πολλά χρόνια μετά είναι λίγα και εξαιρετικά υψηλής ποιότητας όλα , όπως το endless nights ,το αξέχαστο sandman presents: Lucifer the Morningstar option και τα… ξεχασμένα κλασσικά “The Furies” και “Love Street “, ιστορία με το John Constantine στα νιάτα του. Ο Sandman δεν κακοποιείται με φλύαρες ιστορίες σε γραμμή παραγωγής και γίνεται θρύλος. Χωρίς την εξαπάτηση του Alan Moore για παράδειγμα θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Ολόκληρη Vertigo ίσως είχε μείνει στη σφαίρα του δυνατού κι όχι του υπαρκτού , αφού ουσιαστικά η Karen Berger αποφάσισε να πάρει τα δύο βήματα που η DC δεν πήρε ποτέ , να διατηρεί εμπιστοσύνη στους δημιουργούς της δίχως να τους αποσπά τα δικαιώματα και να τολμήσει αυτό που δεν άφησαν το Moore να κάνει, να δώσουν μια πιο σκοτεινή, με ψεγάδια χροιά σε ήρωες established.

“Πάρε απλά το όνομα και ξέχνα τον ήρωα της Golden age, φτιάξε ο,τι θέλεις εσύ”. (Τάδε Έφη Karen Berger στο Neil Gaiman για το Sandman).

Δυστοπία και έκπληξη

Η σειρά μοιραία είναι επηρεασμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της από τη βαθιά αγωνία που στιγμάτισε βαθιά τη δεκαετία του 1980 στα κόμικς, τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας και τον κινηματογράφο. Σε επίπεδο αμερικανικό, ευρωπαϊκό και εγχώριο δεν υπάρχει κάτι που να εξέπεμπε ένα άρωμα πιο έντονο από ότι αυτό . Από ένα σημείο και μετά το “κακό” ( ή αν προτιμάτε, απλά πολύ σκληρό) τέλος φαίνεται ότι θα έρθει , αλλά μέσα από αμέτρητες λεπτομέρειες (το μεγάλο όπλο των Watchmen) διατηρείται μια ισορροπία που βγάζει ταυτόχρονα ένα 50-50 για την τελική έκβαση. Το βιβλίο με τις μαρτυρίες του μάρτυρα πίστης Rosarch που σώθηκε δίνει μια σκοτεινή δικαίωση στο μεγάλο παράπονο με το οποίο αφήνει τον αναγνώστη στο τέλος η ιστορία.

Πρόσφατα έκανα το συνειρμό με τους Watchmen βλέποντας μια άλλη σειρά του Hbo, το βιογραφικό Chernobyl. Όταν αναφέρθηκαν στο τέλος οι κασέτες με τις μαρτυρίες του που βγήκαν στο φως μετά το θάνατο του, ένα θάνατο που προήλθε έπειτα από την προσωπική κόλαση στην οποία φρόντισαν να τον βάλουν ανώτερα κεφάλια επειδή τόλμησε να μην αποκρύψει αλήθειες που καυτηρίασαν την πάλαι ποτέ Σοβιετική ένωση. Η δυστοπική ατμόσφαιρα λοιπόν του Moore γίνεται σκέψη στο κεφάλι μας βλέποντας μια αληθινή ιστορία που επί Ουκρανικού εδάφους έμελλε να μείνει για πάντα ως ένα από τα πιο τρομακτικά συμβάντα στην ιστορία της ανθρωπότητας αφού το προσωπικό συμφέρον και η μεγαλομανία στα όρια της σχιζοφρένειας έβαψαν με αίμα τον πλανήτη και στις δύο περιπτώσεις, τη μυθοπλασία και την πραγματικότητα. Το Watchmen στα late 80s ήταν πραγματικά ο ακρογωνιαίος λίθος της ενηλικίωσης των κόμικς.

Σειρά και προσδοκίες

Ζούμε ακόμα σε ρυθμούς … Τζόκερ, μια ενήλικη ιστορία που με μεγάλες παραλλαγές έγινε ταινία και σε πολλούς δεν άρεσε αυτό. Ένας παραλληλισμός στο τρέιλερ εύκολα γίνεται αφού παρακολουθούμε μια παρέλαση ιδεαλιστών με μάσκες Rosarsch, έπειτα από την αντίστοιχη με μάσκες κλόουν στην ταινία με τον Χοακίν Φοίνιξ. Η DC comics αποδίδει σιγά σιγά τη black label φιλοσοφία στην οποία έχει επενδύσει τελευταία στα κόμικς και στην οθόνη, δίνοντας στους δημιουργούς την ελευθερία που επί χρόνια της στέρησε ώστε να κινηθούν ελεύθερα χωρίς να ακολουθούν πιστά τα origins των χαρακτήρων αποδίδοντας φανταστικές ιστορίες, συχνά ακατάλληλες για ανηλίκους μέσα από μίνι σειρές με μέση, αρχή και τέλος (επιτέλους) και μακριά από το φαύλο κύκλο των μηνιαίων σειρών που ευτελίζονται από μόνες τους (Batman by Tom King, το ένα μηνιαίο τεύχος έγινε δύο τεύχη για να εξαργυρώσει η DC την επιτυχία στο έπακρο και τα δύο τεύχη έγιναν η καταστροφή).

Στη σειρά λογικά θα δούμε πολλά πράγματα που δε συνέβησαν ποτέ στην κεντρική ιστορία ούτε στα Before Watchmen prequels ή στο Doomsday Clock. Πολλά καλά βιβλία και ταινίες γίνονται βασιζόμενα σε έναν απλό κανόνα. Στη μυθοπλασία υπάρχει ελευθερία και ένα based προϊόν μυθοπλασίας αλλάζει ως ένα βαθμό για καλό σκοπό . Αυτός ο επαναστατικός τρόπος σκέψης ξεκίνησε κατά μία έννοια το 1986 με το The Dark Knight Returns του Frank Miller και φυσικά με το Watchmen (σε mainstream επίπεδο πάντα).

Who watches the Watchmen

Πράγματα που θα θυμόμαστε:

– η ανατριχιαστική παραπομπή του ρολογιού με εκείνο της ανθρωπότητας που πλησίαζε προς…μεσάνυχτα στο πλαίσιο του τρόμου του πυρηνικού πολέμου των 80s μεταξύ Σοβιετικών και ΗΠΑ.

-η αποδοχή του σεξ, της βίας και του μη κοινώς αποδεκτού στα mainstream comics. Οι σκηνές σεξ της μητέρας του Rosarch, ο γυμνός Doctor Manhattan, η εξαΰλωση του Rosarch και η… πολύ σέξι Silk Spectre ήταν στοιχεία που μέχρι τότε είχαμε δει μόνο σε indie comics.

– το “κακό ” τέλος που έκανε την εκδοτική ομάδα να τσακωθεί με τον Alan Moore καθώς θεωρήθηκε ότι δεν έβγαινε νόημα από το μήνυμα του Ozymandias ότι βάφοντας με αίμα εκατομμυρίων νεκρών τον πλανήτη θα έφερνε την ειρήνη και ότι οι αναγνώστες θα σοκάρονταν. Το αινιγματικό επίσης τέλος που δεν μας άφησε ποτέ να δούμε αν το βιβλίο του Rosarch θα έφθανε στη δημοσιότητα όσο και να μην αρέσει σε πολλούς είναι καταλυτικό στη θρυλοποίηση των Watchmen.

– τα χρώματα που χρησιμοποίησε ο Higgins ήταν ίδια σε “καλούς” και “κακούς”, πράγμα πλήρως ασυνήθιστο για τα κόμικς τότε, αφού το καθιερωμένο μοτίβο ήθελε τα βασικά χρώματα να γεμίζουν τις φιγούρες των πρώτων και τα σύνθετα εκείνες των δεύτερων . Η τέλεια αντανάκλαση της αμφιλεγόμενης ηθικής που χαρακτήριζε την πλευρά των ηρώων όσο εκείνης των εχθρών.

– η ανάδειξη των Watcmen από το περιοδικό Time ως μιας από τις 100 κορυφαίες νουβέλες της ιστορίας. Τα κόμικς δεν θα ήταν μόνο για παιδιά ποτέ ξανά πια και σε αυτό είχε μπει σφραγίδα.

Ο άνθρωπος που έγινε θεός

Είναι χαρακτηριστικό το ποσό τσαλακώνεται ο μύθος των υπερηρώων σε αυτή τη σειρά κόμικς. Για αυτό άλλωστε δεν ακολουθήθηκε το αρχικό σενάριο όπου οι πρωταγωνιστές θα ήταν ήρωες ορόσημα όπως ο Question (που με ορισμένες παράλληλες γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα του τελικά ο Rosarch) και το δίδυμο Moore-Gibbons έπλασε νέους ήρωες. Είναι φανερό το μοτίβο στο οποίο κινήθηκαν όσο αφορά κάποιους χαρακτήρες αφαιρώντας τους τα δυνατότερα στοιχεία τους.

Δύο είναι τα πιο τρανταχτά παραδείγματα, ο Batman που απογυμνώθηκε από την ατσάλινη θέληση του και την επιμονή του να βρίσκει σε όλα τη λύση για να πάρουμε στα χέρια μας το δυσλειτουργικό Night Owl ενώ την ίδια στιγμή ο Ozymandias εχει το μυαλό του νυχτερίδα, δυνάμεις απίστευτες σαν εκείνες του Superman αλλά το ήθος του δεύτερου έχει πάει περίπατο.

Η πιο έξυπνη σκέψη όμως είναι ο Dr Manhattan, ο άνθρωπος που έγινε θεός. Ο ταπεινός και ταλαντούχος νέος που έχει γερά θεμέλια για μια καλή συζυγική ζωή και καριέρα γίνεται ένας θεός με απεριόριστες δυνάμεις και αθανασία μετά το φριχτό του ατύχημα. Ναι, εύστοχα το Watchmen έχει χαρακτηριστεί ως το Citizen Kane των κόμικς αλλά στην προκειμένη υπάρχει ένα διαφορετικό υπόβαθρο.

Κάποτε ο Ιησούς Χριστός από το Κάνσας , ο Κλαρκ Κεντ έγινε ο μεσσίας και ο καλός άνθρωπος που κοίταξε χαμηλά για να δει τους άλλους ανθρώπους στα μάτια. Όσο και να αντιπαθούν το Σούπερμαν για τον κλισέ αμερικανοκαθολικισμό του και το ποιόν του ως ένα καλό παιδί που κάνει όσα του δίδαξαν οι γονείς του, όσο και να μη σταματούν ποτέ τα κρύα αστεία για τη στολή του, νομίζω κάθε αναγνώστης κάπου, κάπως, κάποτε έχει ταυτιστεί με το ήθος του και την ήρεμη δύναμη που όταν την αγκαλιάζει η οργή του γίνεται ένα πάθος ικανό να αλλάξει τα πάντα. Είναι ο κρυφός πόθος κάθε ανθρώπου να το βρει στον εαυτό του και στους γύρω του.

Ο μπλε θεός είναι το αντίθετο,ε εκείνος που έγινε μια μεγάλη μπάλα αλαζονείας και κυνισμού όταν απομονώθηκε από την ανθρώπινη φύση του , ενώ μόνο η κατάθλιψη έχει απομείνει ενδόμυχα να του θυμίζει όσα ήταν και όσα δεν πρόλαβε να γίνει.Ο Moore κατά πάσα πιθανότητα είχε στο μυαλό του όταν έδινε πνοή σε αυτό το χαρακτήρα το αντίθετο του Σουπς και το αποδίδει με τρόπο φιλοσοφικό και καθόλου εξόφθαλμο μακριά από την πεπατημένη που ακόμα συναντάμε σήμερα στην ποπ κουλτούρα (βλέπε την πρόσφατη ταινία bright burn) όπου το αντίθετο του Σούπερμαν είναι απλώς ένα παντοδύναμο ον με σατανικές προθέσεις( ή σοβιετικό όπλο να προπαγανδίζει ) που προσγειώθηκε από κάπου μακριά .

Spawn #10 και άλλα Watchmen ανιψάκια

Το κόμικ The authority το Warren Ellis που έχει σαφείς επιρροές από τους Watchmen και είναι η πρώτη ιστορία κόμικς που παρουσίαζε σούπερ ήρωες εκ των οποίων κάποιοι μεταξύ άλλων ήταν ανοικτά γκέι . The boys επίσης που απολαύσαμε πρόσφατα στη μικρή που ξεκίνησε από τη Wildstorm επίσης για να συνεχίσει στη Dark Horse comics έπειτα από το περιστατικό λογοκρισίας με τη DC Comics και βλέπουμε ουσιαστικά τους Watchmen ξεκάθαρα χυδαίους και ανδρείκελα της σκοτεινής πλευράς του μάρκετινγκ ,πολλές ακόμα ιστορίες… Το ρητό λέει “οι σοφοί κλέβουν ενώ οι ατάλαντοι απλά αντιγράφουν ‘. Δε χρειάζονται αναλύσεις για να αποδειχθεί ότι ο αγαπημένος μας Garth Ennis εδώ υπάγεται στους πρώτους .

Και ένα διαμάντι , το τεύχος του Spawn που στα πρώτα του μόλις τεύχη έφερνε μια νέα επανάσταση στα κόμικς με το hardcore σχέδιο και τον απόλυτο αντιήρωα που πούλησε την ψυχή του στο διάολο σημαδεύοντας μια ολόκληρη γενιά πολύ νεαρών τότε αναγνωστών . Σε εκείνο το τεύχος ο Todd McFarlane αποφασίζει να μας διηγηθεί με τρόπο “γλυκό ” και χιουμοριστικό ορισμένα από τα πιο σοβαρά και θλιβερά ταυτόχρονα γεγονότα για τα δικαιώματα των χαρακτήρων κόμικς και καυτηριάζει αφενός τις δύο μεγάλες εταιρείες του χώρου και αφετέρου και τους δημιουργούς που πούλησαν την ψυχή τους την ίδια σε πολλές περιπτώσεις .

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη σελίδα όπου είναι σαφές το υπονοούμενο ότι ήρωες όπως ο Σούπερμαν και ο Γούλβεριν και οι άλλοι είναι σε ένα μπουντρούμι της κόλασης ενώ στην άλλη μεριά είναι οι δημιουργοί τους , καταδικασμένοι οικειοθελώς . Στη σελίδα αυτή φιγουράρει μεταξύ άλλων η λέξη ” Watchmen” . Ο Spawn στο τέλος καταλήγει με το φίλο του το Cerebus στη θαλπωρή του οικογενειακού του σπιτιού , την οποία δυόμισι δεκαετίες μετά ακόμα δεν έχει δει στο continuity της ιστορίας και στην τελευταία σελίδα δύο άλλοι φίλοι ,οι δημιουργοί των δύο , Todd McFarlane και δίνουν ορκο ότι οι ήρωες τους θα είναι δικά τους πνευματικά παιδιά για πάντα.

… το αν ο Todd McFarlane από Χριστός έγινε Ιούδας ή όχι στη συνέχεια αφήνοντας πλήρως τα κόμικς και το Spawn όταν εκείνος έγινε household name , έρμαιο ενός φαύλου κύκλου ιστοριών αέναης επανάληψης με εξαιρετικό σκίτσο πάντα και μια πολιτική ” τα βγάζουμε από τις φιγούρες” είναι μια άλλη ιστορία και όχι της παρούσης.

Ακολουθήστε μας στο facebook, για να διαβάζετε πρώτοι τα νέα αφιερώματα της στήλης Azrael Overtones!

The post Azrael Overtones #18: Watchmen! Αλήθειες και γεγονότα… appeared first on anthem.gr.

Μετά από την έντονη ανταπόκριση σας στα δύο άρθρα για μερικές από τις καλύτερες, ξεχασμένες ιστορίες του Batman και ζώντας σε ρυθμούς Joker, με φόντο τη νέα κινηματογραφική ταινία αποφασίσαμε να ολοκληρώσουμε φθάνοντας σε… τριλογία με ένα άρθρο για τον μεγαλύτερο αντιήρωα της ιστορίας των κόμικς, τον “κακό ” που άλλοι μισούν αβυσσαλέα, ενώ άλλοι λατρεύουν θεωρώντας τον μια φιγούρα πολύ πιο λογική από το Μπάτμαν σαν ύπαρξη αλλά και ένα θύμα της κοινωνικοπολιτικής πλάνης. Για αυτό άλλωστε λέγεται και πρίγκηπας, γιατί πυροδοτεί έντονα συναισθήματα σε όλους.

Διαβάστε τα υπόλοιπα άρθρα του Γιώργου πατώντας εδώ!

Εδώ θα ξεκινήσουμε από το 1990 για να φθάσουμε στο τώρα, ρίχνοντας ξανά μια (πολύ βαθιά) ματιά σε 5+1 από τις καλύτερες ιστορίες του πέρα από τα Κilling Joke, Endgame, the Βatman Who Laughs και The Joker.

Θα υπάρξουν spoilers σε όλες τις ιστορίες αλλά με κεντρικό άξονα το συναίσθημα που μας άφησε η καθεμία όπως πάντα ολοκληρώνουμε το αφιέρωμα μας με ένα ζουμερό τρίτο μέρος που εστιάζει στην ύπαρξη του Joker στις ζωές των “καλών”.

Joker’s Night Lunacy

Batman adventures #3
Burchett-templeton /1992

Η πρώτη εμφάνιση του “κινούμενου” Joker στα comics σε μια από τις καλύτερες stand alone ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ στα 90s, χαρακτηριστικό του επιπέδου της σειράς που σε πολλούς από εμάς τους τότε πολύ μικρούς μας έμαθε τα κόμικς. Χωρίς φλυαρία και λεπτομέρειες, ο Joker εδώ κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους, καταλαμβάνει τον έλεγχο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (στην προκειμένη ήταν η τηλεόραση) και έχει ένα στόχο χωρίς μορφή, χωρίς αρχή και τέλος, το χάος και να πετύχει να φωλιάσει καλά στους κατοίκους της Γκόθαμ την ιδέα ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτό.

Λίγες αλλά δυνατές σκηνές δράσης σε μια ιστορία απλή που δείχνει μέσα από λίγα μόλις καρέ την αιώνια αντιπαλότητα μεταξύ του Τζόκερ και του ανθρώπου Νυχτερίδα, ενώ το τέλος είναι χαρακτηριστικό αυτού που πλέον σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα θεωρούμε δεδομένο και για κάποιο λόγο δε λέμε να το χορτάσουμε: ότι δεν υπάρχει τέλος μεταξύ αυτών των δύο που θυμίζοντας περισσότερο επαναλαμβανόμενα μοτίβα καλού, κακού και αμφισβήτησης, παρά ανθρώπινες οντότητες θα μάχονται αιώνια.

Στα πολύ ευχάριστα αλλά και ιστορικής σημασίας σημεία είναι επίσης η πρώτη επίσης χάρτινη εμφάνιση του κινούμενου Harvey Dent πριν ακόμα γίνει ο Διπρόσωπος. Όλες οι ιστορίες που εστιάζουν στα χρόνια της νιότης του Batman είχαν πάντα ενδιαφέρον, από τα κορυφαία Batman Adventures και τα Legends Of The Dark Knight, μέχρι τα στοιχεία που αποκαλύφθηκαν δεκαετίες αργότερα με ιστορίες όπως το Gates Of Gotham και φυσικά το Court Of Owls.

Συλλογή : The Batman Adventures volume 1

Οι λάτρεις ρομαντισμού προσπαθήστε να βρείτε το τεύχος για να αφιερώσετε λίγο χρόνο να διαβάσετε την αξέχαστη στήλη αλληλογραφίας της εποχής στο τέλος του περιοδικού με γράμματα από αναγνώστες κάθε ηλικίας. Ο ρομαντισμός του χθες στα καλύτερα του.

Δείτε επίσης :

Batman & Robin Adventures

Επίσης μια ιστορία που βαθμολογείται με 10 αν λάβει κανένας κατά νου πόσα πολλά εκτυλίσσονται σε μόλις 22 σελίδες. Φοβερή, χριστουγεννιάτικη περιπέτεια με το Joker στο ρόλο του κεντρικού κακού να αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι όταν θέλει μπορεί να πάρει τον έλεγχο μιας ολόκληρης κοινωνίας και των μηχανισμών της και τα αστεία να δώσουν τη θέση τους στη σύγχυση και στον τρόμο .

Wildcard

Wolfman-James Aparo
Batman #450-451 /1990

Το αφιέρωμα εδώ συνεχίζει από το σημείο που είχε ξεκινήσει το πρώτο μέρος του “Batman! Οι άλλες νυχτερίδες”. Με τη στιγμή που στα αλήθεια τρόμαξε ο Joker. 1990 λοιπόν και οι θρυλικοί και συνάμα υπεύθυνοι για πολλές κλασσικές και γοητευτικά απλές ιστορίες όπως αυτοί εδώ, Wolfman και Aparo, συγγράφουν την επιστροφή του Joker έπειτα από το “A Death in the Family” όπου ο κλόουν πρίγκηπας του εγκλήματος σκότωσε το Robin-Jason Todd με ένα λοστό και βύθισε τον Batman στην εσωστρέφεια αφού ήρθε αντιμέτωπος με την πρώτη του αληθινή αποτυχία.

Εδώ, περίπου ένα χρόνο μετά έχει κλείσει έναν κύκλο αυτοκαταστροφής, στη συνέχεια έχει συναντηθεί με τον Tim Drake, ο οποίος διεκδικώντας μανιασμένα το πέπλο του κοκκινολαίμη, το κέρδισε πέρα από τους φόβους του Μπρους ότι η ιστορία θα επαναληφθεί και τα πράγματα έχουν μια φυσιολογική ροή ξανά στο Μέγαρο Γουέιν. Όλα αυτά μέχρι το άκουσμα της επιστροφής του Τζόκερ που αρχίζει με το κρέμασμα ενός εισαγγελέα και όλα έχουν αλυσιδωτή αντίδραση. Ο James Gordon νιώθει το μετατραυματικό στρες στη ράχη του πιο έντονα από ποτέ αφού σε κάθε πράξη του Τζόκερ βλέπει και πάλι την παράλυση της κόρης του (The Killing Joke) ενώ ο Batman νιώθει επίσης ένα ρίγος φόβου να διαπερνά το σώμα του καθώς αναρωτιέται αν με την επιστροφή του Τζόκερ, που στο τέλος του “A Death in the Family” είναι αγνοούμενος, έπραξε σωστά που έβαλε και πάλι ένα έφηβο στο μονοπάτι του κινδύνου.

Δεν είναι οι μόνοι που μετρούν τις δυνάμεις τους όμως. Ο Τζόκερ φοβάται και αναζητεί και εκείνος τις ρίζες της ύπαρξης του ενώ υπάρχουν στιγμές που κλαίει γοερά, καθώς νιώθει ένα κενό σε όλα όσα κάνει. Τότε θα συμβεί κάτι πραγματικά αναπάντεχο, οι πράξεις ενός υποτιθέμενου Τζόκερ δείχνουν ότι δεν είναι ο αυθεντικός, όχι εκείνος που ευθύνεται για το φόνο του Robin και την παράλυση της Barbara Gordon, αλλά ένας ακόλουθος το ίδιο ψυχασθενής και επικίνδυνος. Ο δεύτερος στήνει μια ενέδρα θανάτου στο τέλος του δεύτερου μέρος της ιστορίας στον τόπο όπου γεννήθηκε ο πρώτος Τζόκερ ύστερα από την πτώση του σε χημικά απόβλητα. Εκεί ξεκινάει ένα μακελειό που καταλήγει στο θάνατο (;) του wannabe Joker ενώ ο αυθεντικός συλλαμβάνεται και οδηγείται ξανά στο Άρκαμ γελώντας ευτυχής αφού θεωρεί ότι σε ένα μέρος τόσο οικείο σε αυτόν πλέον θα ξαναβρεί τον εαυτό του.

Από ιστορικής πλευράς το Wildcard εν έτει 2019 παρουσιάζει μοναδικό ενδιαφέρον αφού η DC ανακοίνωσε ότι στα προσεχώς υπάρχει η ιστορία “The Three Jokers” από το νέο imprint Black label στο οποίο μας υπόσχεται να πέσει φως στο μυστήριο του αν όλα αυτά τα χρόνια έχουμε να κάνουμε με τρία πρόσωπα πίσω από το μακιγιάζ και το κραγιόν και όχι μόνο ένα. Διαβάζοντας ξανά την ιστορία αναρωτηθήκαμε αν εδώ είχαμε μια πρώτη συσχέτιση. Ο σφετεριστής τζόκερ μας δείχνει το πρόσωπο του για μια στιγμή αλλά μέχρι και την τελευταία σελίδα δεν έχουμε άλλη πληροφορία ενώ ο θάνατος του επίσης υπονοείται και δεν τον βλέπουμε οι ίδιοι σε κάποιο καρέ (συγχωρέστε μου αν μου διαφεύγει κάτι άλλο σε μετέπειτα ιστορίες).

Στα αρνητικά, υπάρχει ένα πολύ φτωχό θα λέγαμε σημείο όπου ο Batman κρατώντας στο τέλος τον Τζόκερ, ρωτάει τον επιθεωρητή Γκόρντον τι επιθυμεί να κάνουν μαζί του. Η απόδοση εδώ συγγραφικά είναι άχρωμη, άοσμη και άγευστη σε μια ιστορία που όμως άφησε ένα αρκετά θετικό στίγμα.

Συλλογή : The caped Crusader volume 3.

Δείτε επίσης:
Robin II: Τhe Joker’s wild !

Αρκετά καλή μίνι σειρά με την πρώτη ουσιαστικά συνάντηση του Robin -Tim Drake με το Joker ο οποίος στην πρώτη τους αναμέτρηση φθάνει στα όρια νευρικού κλονισμού βλέποντας το Robin ζωντανό,σκεπτόμενος ότι η μεγαλύτερη επιτυχία του έχει αναιρεθεί ,για να ανακαλύψει αργότερα ότι πίσω από τη μάσκα κρύβεται κάποιος άλλος και εκεί αρχίζει ένα λυσσασμένο κυνήγι .

No man’s land Endgame part 3: Rest in Heavenly Peace

Detective comics #741/2000
Greg Ruccka, Devin Grayson-Damion, Scott-Dave Eaglesham

Εδώ συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε μείνει στο αφιέρωμα για τις καλύτερες πιο underground ιστορίες του Batman που χάθηκαν στο χρόνο. Η εποχή της No Man’s Land ήταν η πρώτη συμπαγής περίοδος που θα σήκωνε ένα τεράστιο Μπατ σινιάλο για τη γραμμή αμέτρητων πανίσχυρων ιστοριών που θα κυκλοφορούσαν μέχρι και σήμερα. Η φυσική καταστροφή στο cataclysm storyline έφερε σαν αποτέλεσμα να αποκοπεί η Γκόθαμ από τις ΗΠΑ και στη συνέχεια μέσα στο χάος και στον κίνδυνο παρέμειναν μόνο οι τολμηροί που το έβλεπαν σαν μια μεγάλη περιπέτεια, οι γκάνγκστερ και ακόμα και ο Μπάτμαν αποχωρεί για λίγο συντετριμμένος από τις ενοχές του που δεν κατάφερε να σώσει την πολιτική παρτίδα της υπόθεσης ως Μπρους Γουέιν (the road to no man’s land-prelude).

Πολιτικά παιχνίδια με δεκάδες μέτωπα, στο ένα ο γνωστός και μη εξαιρετέος scavenger, Lex Luthor, από την άλλη μεριά ο Bane και μέσα σε όλα αυτά ο Batman αποδεχόμενος όπως πάντα οποιαδήποτε συνθήκη κινείται με νέους κανόνες και τακτικές που δε συνήθιζε. Ας πάμε όμως τώρα στο Joker.

O Joker έμεινε κρυμμένος το μεγαλύτερο διάστημα για να αποφασίσει να κάνει μια δυνατή και αιματηρή επανεμφάνιση προκειμένου να κλέψει δημοσιότητα όπως αγαπάει πάντα. Αφού ξεπάστρεψε το μισό GCPD και ξυλοφόρτωσε τη Huntress αφήνοντας τη μισοπεθαμένη για να τη μεταφέρει στο νοσοκομείο, ο διαχρονικός της πόθος, ο Nightwing, στη συνέχεια απαγάγει μωρά από τη Γκόθαμ. Μετά από μια επιτυχημένη παγίδα που έστησε στον νυχτερίδα με τη βοήθεια της Harley Quinn, που έκανε τον απαραίτητο αντιπερισπασμό τελικά δολοφονεί εν ψυχρώ τη σύζυγό του James Gordon, η Sarah σε μια από τις πιο θλιβερές στιγμές στη φιλία των Batman και Jim (βλέπε batman, οι άλλες νυχτερίδες-μέρος δεύτερο).

Στις τελευταίες, δραματικές σελίδες θα αντικρίσουμε πράγματα που σαν αναγνώστες δε τα έχουμε ξαναδεί. Ο σκοτεινός ιππότης που ποτέ του δε θέλει να χάνει τον έλεγχο σε οτιδήποτε, δηλώνει ειλικρινέστατα ότι μέσα από όσα έχουν λάβει χώρα όλοι έφτασαν μακριά από τα όρια και αντί να σταματήσει τον Γκόρντον την ώρα που εκείνος σημαδεύει με πιστόλι τον Τζόκερ του λέει απλά “δε θα σε σταματήσω “. Ο Γκόρντον τον πυροβολεί και του αχρηστεύει το γόνατο και στη συνέχεια χάνει την ισορροπία του στα σκαλοπάτια και ξεσπάει σε κλάματα αγορεύοντας τις κατηγορίες φόνου για τα πρακτικά. Ο Batman τον αγκαλιάζει κρατώντας τα δικά του δάκρυα.

Σε αυτή την ιστορία που τα γεγονότα της λαμβάνουν μέρος την παραμονή Χριστουγέννων έχουμε οικογενειακά σύμβολα παντού. Η bat family και ο σκληρός πυρήνας της πιο δεμένη από ποτέ (η σημασία του no man’s land είναι ουσιαστικά η γέννηση της περισσότερο από καθετί άλλο), ο Γκόρντον με τη δική του οικογένεια ευτυχής στο σαλόνι του σπιτιού πριν αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το φόνο της συζύγου του και ο κλόουν πρίγκηπας του εγκλήματος έχει μια φοβερή εναλλαγή συναισθημάτων στις τελευταίες τρεις σελίδες, από την ατέλειωτη ηδονή στη μελαγχολία και ξανά πίσω και κάπου εκεί αναρωτιέσαι αν έχεις κάνει τεράστιο λάθος που κατά καιρούς σκέφτηκες ότι ίσως τελικά τον συμπαθείς και ότι είναι απλώς ένας σκατόψυχος φονιάς και όχι ένα θύμα ενός συστήματος που δεν καταλαβαίνουμε. Ο φθόνος για τις οικογένειες των Μπρους και Τζέιμς ίσως ήταν μεγαλύτερο κίνητρο ακόμα και από την πιο αβυσσαλέα του αγάπη, την αυτοπροβολή.

Και η γλυκιά ειρωνεία της υπόθεσης: ο θάνατος της Sarah Gordon αποτέλεσε τον προθάλαμο για την πρώτη φορά που η εμπιστοσύνη μεταξύ bats και Jimbo μπήκε πλέον σε στέρεα θεμέλια.

Duty

C.J. Henderson- Trevor Von Ceden /1998
Legends of the Dark Knight #104-105

Ανέκαθεν ένα θέμα προβληματισμού και αμφισβήτησης είναι η κλιμάκωση που δημιουργεί η παρουσία του Μπάτμαν και του Τζόκερ στη Γκόθαμ. Όσο ο πρώτος επιμένει και σφίγγει τον κλοιό της αντιδραστικής βίας απέναντι στο έγκλημα , τόσο ο δεύτερος αναζητεί το φιάσκο, την τρομοκρατία και τον τρόμο στα μάτια των άλλων.

Η ιστορία αυτή μας πάει πίσω στον πρώτο ή δεύτερο χρόνο ζωής του Μπάτμαν και μας δείχνει υπό το οπτικό πρίσμα των αγαπημένων μας αστυνομικών, Jim Gordon και Harvey Bullock (αυτούς τους δύο αγαπήσαμε σε όλοι μας τη ζωή μόνο και τον ταξίαρχο Θεοχάρη, μη μας παρεξηγήσετε) πως αλλάζει πλήρως ξαφνικά μια ολόκληρη μητρόπολη δίχως αυτόν.

Ο Batman δεν ανταποκρίνεται στο σινιάλο και καθώς ο Γκόρντον μονολογεί παραδέχεται στον εαυτό του ότι η χρονική στιγμή που ο Μπάτμαν δεν είναι παρών είναι η χειρότερη δυνατή, καθώς έχει επανεμφανιστεί ο Τζόκερ, που κανένας άλλος ρεαλιστικά δε μπορεί να αναμετρηθεί με τις μεθόδους του. Ο Bullock παίρνει πατριωτικά το ζήτημα και θέλει να αποδείξει ότι η αστυνομία μπορεί και χωρίς εκείνον.

Όλα έχουν να κάνουν με ισορροπία και είτε το θέλουμε είτε όχι εδώ χωρίς έναν Μπάτμαν και έναν Τζόκερ εκείνη δεν είναι ποτέ αυτή που ξέρουμε, σαν μια σχέση σου που ξαφνικά περνά κρίση και σαν μια κακή περίοδο στην εργασία σου που σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι όσο γερά και να νιώθεις ότι πατάς στα πόδια σου η παραμικρή αλλαγή είναι τελικά μια μοιραία αλλαγή στον πύργο της Τζένγκα. Περσόνες όπως ο δήμαρχος ουρλιάζει στο Γκόρντον να βρει το μασκοφόρο φρικιό του, ο Τζόκερ ξεκινάει ένα μεγάλο παραλήρημα όταν ενώ ολόκληρη η Γκόθαμ γνωρίζει ότι η βόμβα που θα σκάσει εντός ολίγου είναι αρκετή για να την εξαφανίσει στο μισό της, αλλά ο Μπάτμαν δεν εμφανίζεται και ο Τζόκερ φωνάζει ότι θέλει να χορέψει με τον άνδρα του και δε τον νοιάζει τίποτα άλλο παρά να υπάρχει αυτός τριγύρω.

Στο κομμάτι της αισθητικής ξεχωρίζει η έκφραση πανικού στο πρόσωπο ενός συνεργάτη του Τζόκερ όταν εκείνος έχει συλληφθεί καθώς και η ρετρό αισθητική του κλόουν, το κουστούμι και το χτένισμα είναι ονείρωξη των vintage lovers εδώ .

Η ιστορία είναι απαραίτητη για όσους αγαπούν τις ιστορίες… Μπάτμαν χωρίς Μπάτμαν και για όσους θέλουν να δουν το Τζόκερ να τρομάζει αληθινά πίσω από τα φονικά αστεία και το ντελίριο .

Δείτε επίσης :
Gotham Central
Για τους οπαδούς των ιστοριών Μπάτμαν δίχως Μπάτμαν και αυτό .

A black and white world

Batman black & white #2
Neil Gaiman-Simon Brisket/1996

Εδώ σε σχέση με τις προηγούμενες ιστορίες που εξετάζουμε, είμαστε μακριά από το continuity και τη… σοβαροφάνεια, κρατάμε μόνο τους συμβολισμούς και πάμε… σουρεαλιστικά και με χαμόγελο (;).

Το τελευταίο είναι σχετικό αφού εδώ τα σκοτεινά παραμύθια με τη δόση τρόμου και κωμικοτραγικού στοιχείου του Neil Gaiman ενώνονται με το Simon Bisley, κορυφαίο σχεδιαστή του -για γέλια και για κλάματα – Lobo. Ιδανικό ντουέτο για μια ιστορία καυστική με γαργαλιστικές λεπτομέρειες, όπου οι Τζόκερ και Μπάτμαν σαν να είναι ο Deadpool της Marvel, γνωρίζουν ότι είναι χαρακτήρες κόμικς και είναι η δουλειά από την οποία βιοπορίζονται. Πάνε το πρωί στο κοινό τους γραφείο, γκρινιάζουν, πίνουν καφέ και μαλώνουν μεταξύ τους για το πόσο άδικη και προβλέψιμη είναι η εργασία τους αφού πάντα ο ένας παίρνει πιο εντυπωσιακές ατάκες και σκηνές στο ρόλο του από τον άλλο και στο τέλος πάντα συμφωνούν ότι αφού και οι δύο δεν είναι άνεργοι …δόξα τω θεώ να λένε κιόλας.

Μας αρέσει πολύ να ανακαλύπτουμε ιστορίες που μπήκαν σε μια κρυψώνα του χρόνου και εδώ είναι μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση. Η πρώτη σειρά Batman Black & white κυκλοφόρησε το 1996 και στο τεύχος 2 συμπεριλήφθηκε αυτή η μικρή ιστορία σαν γκραν φινάλε του συγκεκριμένου τεύχους. Μέσα από ένα αστείο σουρεάλ παραμυθάκι (με πολύ πιο hardcore σχέδιο) στο τέλος θα αναρωτηθούμε αν ο Μπάτμαν, ο Joker και τα κόμικς είναι ο,τι πιο αστείο και προβλέψιμο συναντήσαμε ποτέ και δε το παραδεχόμαστε στον εαυτό μας γιατί μια ολόκληρη πορεία ζωής θα είναι πια μια φάρσα και μια εμπορική πλάνη… ευτυχώς υπάρχουν κόμικς σαν το Dark Victory ( batman! Οι άλλες νυχτερίδες μέρος πρώτο ) για να διώχνουν τέτοιες σκέψεις μακριά.

Η σειρά πήρε βραβείο Eisner για την αισθητική της, έχει φθάσει μέχρι και σε volume 4 προς το παρόν ενώ ακόμα και σήμερα, 23 χρόνια μετά ενώ η αναφορά στο κόμικ δεν είναι τόσο συχνή, η επιρροή της στη βιομηχανία των κόμικς related είναι πανίσχυρη αφού φιγούρες και αγαλματίδια και τυχερά σακουλάκια με μικρότερες φιγούρες υπό τον τίτλο Batman Black and white βασισμένες στα σχέδια της σειράς κυκλοφορούν διαρκώς.

Συλλογή : Batman black & white ( πολύ όμορφη oversized έκδοση)

The Dark Knight Returns: The Last Crusade

One shot- prestige format
Frank Miller – John Romitta Jr./2016

Αφήσαμε για το τέλος μια ιστορία πιο πρόσφατη από τις άλλες και μακράν πιο αμφιλεγόμενη και παρεξηγημένη.

Το 2016 με αφορμή τη συμπλήρωση των τριάντα χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία της καλύτερης ιστορίας κόμικς όλων των εποχών, του The Dark Knight Returns, ο Frank Miller με τη βοήθεια του John Romitta jr. Κυκλοφορεί ένα επετειακό πρελούδιο με τίτλο The last crusade , στην οποία όπως αποδεικνύει και ο τίτλος θεωρητικά θα ανακαλύπταμε την αιτία που ο Bruce Wayne αποσύρθηκε στα 45 του χρόνια για να επανέλθει δέκα χρόνια μετά στο The dark knight returns.

Ουσιαστικά δε μαθαίνουμε κάτι που δε γνωρίζαμε πλήρως, αφού τα υπονοούμενα για το θάνατο του Jason Todd υπήρχαν ήδη στην original ιστορία. Η ιστορία σε μια εποχή που ο Miller εξιλεωνόταν για τις απαράδεκτες ιστορίες του, χτισμένες σε φασιστικά πρότυπα από το 2002 και μετά με το Dark Knight III: The master race (με μεγάλη δόση καχυποψίας όμως καθώς στο σενάριο τον στήριζε ο Brian Azzarello, ο οποίος κατά πολλούς περιμάζεψε την ανεξέλεγκτη πλέον παράνοια του Miller και απέδωσε ένα πολύ καλό graphic novel), εδώ αποδοκιμάστηκε από πολλούς ότι η ιστορία απλά αναπαράγει κάτι που ήδη μας είναι γνωστό για να εξαργυρώσει απλά την επέτειο του Dkr. Ίσως ισχύει, αλλά εμείς θα εστιάσουμε στα θετικά της και προφανώς στο Joker.

Ο ψυχοπαθής κλόουν εδώ είναι σε μια από τις πιο εύστοχες αποδόσεις του: μεσήλικας πλέον και αυτός όπως και ο Μπρους Γουέιν που δε λέει να παραιτηθεί από άνθρωπος νυχτερίδα δε σταματά σαν τη νέμεση του και αυτός να ηδονίζεται με την αιώνια διαμάχη τους καθώς οι αποδράσεις από το άσυλο Arkham δίνουν και παίρνουν ενώ κατά τη διάρκεια της τελευταίας ο Robin-Jason τον παγιδεύει πανηγυρικά.

Από εκεί και ύστερα το νοσταλγικό Μίλλερ κύμα είναι χορταστικό \. Πολύ καλά δομημένη ιστορία με τα γνωστά πάνελ των ειδήσεων και τα ρεπορτάζ να στοχοποιούν τον Μπάτμαν για τη βία κατά παιδιών και τη χρήση άλλων για τον Άγιο πόλεμο του, ενώ άλλες φορές τον ηρωοποιούν. Ο John Romitta jr πιστός στο ύφος του Miller είναι στα καλύτερά του (ο δημιουργός αυτός πραγματικά όσο μεγαλώνει …μικραίνει) αλλά και ο Joker δεν πάει πίσω.

Σε ελάχιστες ιστορίες έχουμε δει τον κλόουν με τόσο παρανοϊκό και επιθετικό βλέμμα που μας κάνει να αναφωνούμε “ο JOker όπως έπρεπε ” και οι μονόλογοι του στο Άρκαμ με κλασσικό θυμωμένο αλλά σίγουρο μιλερικό ύφος μας κάνουν να μη χορταίνουμε να τον παρατηρούμε στα καρέ, ειδικά στις σκηνές που παίζει πόκερ με κάποιον άλλο. Οι ποιητικές του αναφορές γεμάτες φονικά σημεία για το Ρόμπιν καθώς και η διαολεμένη του σιγουριά μας καθηλώνουν και μας κάνει να αγωνιούμε πριν έρθει ένα τραγικό τέλος που ενώ γνωρίζουμε δε σταματά να μας κρατάει σε αγωνία με αυτό τον τρόπο. Ποιητικός αν και νοσηρά ο τρόπος με τον οποίο στο τέλος ο Joker “τελειώνει ” τον Τζέισον ο οποίος εδώ είναι παρορμητικός και ανυπάκουος όπως ήταν ανέκαθεν .

Ναι, ο Μίλλερ δύσκολα θα συγχωρεθεί που προσέβαλλε αγαπημένους μας ήρωες και που το πολύ δημοκρατικό ξεκίνημα με το Daredevil έγινε ένα ναζιστικό παραλήρημα από την 11η Σεπτεμβρίου και έπειτα. Ναι, διαβάζουμε για μια ακόμη φορά θυμωμένες στα πρόθυρα κρίσης εκδοχές των λατρεμένων μας χαρακτήρων , αλλά ο Τζόκερ αποδίδεται όπως του αξίζει είτε μας αρέσει είτε όχι και δίνει ματωμένο τέλος στη ζωή που λίγες σελίδες πριν το κλείσιμο της ιστορίας ονειρεύεται ο Μπρους Γουέιν σε ένα διάλογο που έχει με τον Άλφρεντ.

Όπως πάντα θα υπάρχει ο Batman, έτσι θα υπάρχει και ο Τζόκερ, με χίλιους διαφορετικούς τρόπους και σε χίλιες διαφορετικές ιστορίες και εκδοχές μέσα και έξω από το continuity.

Δείτε : the dark knight returns: the last crusade /deluxe edition

Αξίζει καθώς είναι πανέμορφη έκδοση με σκληρό εξώφυλλο ,οικονομική και λίγο μεγαλύτερη από το σύνηθες μέγεθος των κόμικς .

Δείτε επίσης :
Citizen Wayne
Michael Bendis first batman story ever .
Batman Chronicles #21 /2000
Reprint: Pearl #1 / 2019

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, μια πολύ μικρή ιστορία με τον Τζόκερ να εμφανίζεται για μια στιγμή βάζοντας παρακαταθήκη αυτό που αναφέρουμε πιο πάνω ,ότι χωρίς τον ένα δεν υφίσταται μόνος στο λόγο ούτε και ο άλλος. Σε ιστορίες παράλληλης πραγματικότητας, σε ιστορίες για το μέλλον, παντού .

Αποχαιρετούμε το άρθρο που μοιράστηκε σε τρία μέρη θέλοντας να σας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ που μας προτρέψατε, χωρίς να το γνωρίζετε να ανατρέξουμε στη βιβλιοθήκη μας, για να διαβάσουμε και πάλι ιστορίες που είχαμε αφήσει πίσω μας για χρόνια. Μαζί τους επέστρεψαν οι αναμνήσεις από τις βόλτες στα κομιξάδικα πίσω στα 00s που μας κάνει να μη μετανιώνουμε ούτε στιγμή που εξακολουθούμε να στηρίζουμε το έντυπο και μας δίνει την ελπίδα ότι για κάτι τέτοιες αναμνήσεις και καθημερινές, μικρές περιπέτειες είναι που πάντα έχει πιθανότητες να επιβιώνει στο χρόνο. Σας αφήνουμε με ένα δώρο από την αξέχαστη βραδιά Batman 80 years at Death Disco οπού ο Μπρους Γουέιν και ο Τζόκερ πήραν σάρκα και οστά στη σκηνή του χώρου από το σκηνοθέτη Γιώργο Λουριδά και τους ηθοποιούς Γιάννης Οιχαλιώτη και Χρήστο Χριστακόπουλο Μαυράκη.

Καλό Φθινόπωρο και επίσημα και θα τα λέμε πολύ σύντομα φέτος όπως ήδη έχετε καταλάβει με περισσότερα αφιερώματα για το χθες αλλά και για όσα έρχονται στα προσεχώς. 

The post Azrael Overtones #17: Joker! Τα κρυμμένα χαμόγελα… appeared first on anthem.gr.

Σχόλιο αρχισυντάκτη: Το anthem.gr θα είναι και για μία ακόμη σεζόν χορηγός επικοινωνίας στα αγαπημένα μας Reflections. Την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε τα 80 χρόνια του Batman και φυσικά τα μέλη του webzine θα δώσουμε το παρόν. Εδώ θα βρείτε όλες τις πληροφορίες για το event!

Σε αυτό το δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος σε μερικές από τις καλύτερες πιο underground ιστορίες του Batman θα ασχοληθούμε με ιστορίες που αποτυπώνουν με ιδιαίτερο τρόπο τη σχέση του Batman με τη bat family, τους αντιήρωες, τη Gotham city, τη νέμεση του τον Joker και φυσικά τη σχέση του με όλους εμάς…

Διαβάστε το πρώτο μέρος πατώντας εδώ!

Για όσους διαβάζουν πρώτη φορά τη στήλη Azrael υπενθυμίζουμε ότι οι ιστορίες που παρουσιάζονται εδώ δεν κρίνονται ως καλές -κακές ή καλύτερες-χειρότερες από άλλες. Η φιλοσοφία της στήλης δίνει προτεραιότητα στο να καταγράφει στο χαρτί το συναίσθημα που μας αφήνουν οι ιστορίες και τα τραγούδια και όσα θέλουμε να ζήσουμε μετά…

Turning Points

Έχει γυρίσματα η ζωή …και η φιλία επίσης .

Το 2000 αμέσως μετά την ολοκλήρωση του αξέχαστου No Man’s Land κυκλοφορεί μίνι σειρά πέντε τευχών Turning points, η οποία είχε φόντο τις πέντε σημαντικότερες μέχρι τότε στιγμές στην ιστορία του Batman. Εξιστορεί το χτίσιμο και τις δοκιμασίες από τις οποίες πέρασε στο χρόνο η φιλία του Σκοτεινού Ιππότη και του επιθεωρητή Τζιμ Γκόρντον, μια από τις πιο παράξενες και ιστορικές στα κόμικς.

Η πρώτη ιστορία τοποθετείται μετά το Year One και την εγκατάλειψη του Γκόρντον από την οικογένεια του, με κάποια καρέ που μας δείχνουν ότι οι δύο χαρακτήρες αρχίζουν να ανακαλύπτουν οριστικά πλέον ότι ταιριάζουν πολύ περισσότερο από όσο νομιζαν. Η δεύτερη μας δείχνει έναν Μπρους Γουέιν να αναζητεί στη μοναξιά του τη δική του οικογένεια που άρχισε να χτίζεται με τον Ντικ Γκρεισον,τον πρώτο Ρόμπιν. Η τρίτη τη διαπίστωση του πόσο ανάγκη έχουν οι δύο ήρωες μας ο ένας τον άλλο, στον απόηχο της διπλής τραγωδίας, την παράλυση της Μπάρμπαρα Γκόρντον στο The Killing Joke και το θάνατο του Jason Todd στο A Death In the family, γεγονότα που βύθισαν αμφότερους στην εσωστρέφεια ξανά.

Επειδή όλα τα μακροχρόνια θέματα -ποσο μάλλον οι βαθιά ανθρώπινες σχέσεις – έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, στην πέμπτη ιστορία μετά το Knightfall και την παράλυση του Batman, ο James Gordon παρατηρώντας τον απόλυτα βίαιο Batman που σκοτώνει εγκληματίες δίχως να γνωρίζει ότι πίσω από τη μάσκα είναι πλέον ο Azrael, βλέπει την χρόνια εμπιστοσύνη του στο Μπρους Γουέιν να κλονίζεται!

Στον επίλογο ,μετά το No Man’s Land και το φόνο της δεύτερης συζύγου του Επιθεωρητή από το Joker, η μοίρα επιφυλάσσει ένα ευχάριστο παιχνίδι στους δύο αγαπημένους φίλους, οι οποίοι τελικά θα μάθουν ότι ακόμα και στην πιο θλιβερή τραγωδία από τις πολλές που χάραξαν το δρόμο τους: στο βάθος του δρόμου πάντα θα τους περιμένει κάτι πολύ βαθύτερο πέρα από τον κύκλο του αίματος που τους στιγμάτισε μέσα στη ροή του χρόνου.

Για τους οπαδούς της ακατάπαυστης δράσης δεν είναι η καλύτερη ιστορία… Είναι όμως η καλύτερη κοινωνική νυχτεριδοιστορία της προηγούμενης δεκαετίας(!), με τους δημιουργούς της να έχουν το θάρρος να “παίξουν ” με ιστορικά και αξεπέραστα κόμικς για να αφήσουν τη δική τους οπτική γωνία στα πράγματα. Επίσης πέρα από τη νοσταλγία που μας κερνάει με σχεδιαστές όπως ο Dick Giordano μας προσφέρει επίσης και νέες εναλλακτικές σκιτσογραφικές αποδόσεις του Batman με άλλους, όπως ο αρκετά νέος στο χώρο τότε Paul Pope (πλέξαμε το εγκώμιο του στο πρώτο μέρος του άρθρου).

Η ιστορία θα μπορούσε να αφιερωθεί σε όλους εμάς που θεωρούμε φανταστικούς φίλους εκείνους που ούτε βλέπουμε κάθε μέρα λόγω των δυσκολιών της ρουτίνας και ούτε και εκείνους που κάνουν τα “φοβερά ” πάρτι που άλλοι δεν μπαίνουν στον κόπο να φανταστούν καν.

Δείτε επίσης :
Legends of the dark knight #125
Ο Bruce επιστρέφει στη Gotham σαν ραγισμένο είδωλο μετά τα γεγονότα του No Man’s Land και λίγο πριν την τελική αναμέτρηση για την ψυχή της πόλης αποφασίζει να βγάλει τη μάσκα του μπροστά στο Jim. Τεύχος ορόσημο για τη φιλία των δύο καθώς μπήκε οριστικά η η ταφόπλακα στην χρόνια αμφισβήτηση του επιθεωρητή στο πρόσωπο του Batman.

Secrets

Sam Keith

Τον τρόπο γραφής και σχεδίου του Sam Kieth τον μίσησαν πολύ αλλά τον αγάπησαν πολλοί περισσότεροι. Τα σουρεάλ σκίτσα με την ανατομία του ανθρώπινου σώματος (πόσο μάλλον του κεφαλιού) να παίρνει νέες διαστάσεις ή την αγαπάς ή την απορρίπτεις. Σχέδια μεταξύ καρτούν και των χειρότερων εφιαλτών μας, ιδανικά για ιστορίες που εξερευνούν τις πιο σκοτεινές πτυχές του μυαλού μας.

Μιλάμε για τον συνδημιουργό του Sandman άλλωστε,ο δημιουργός αυτός δεν είναι τυχαία ύπαρξη στο χώρο της 9ης τέχνης. Στην ιστορία Secrets μας αποδίδει μια… παραπληγική (με την καλή έννοια) εκδοχή του Arkham Asylum και του Killing Joke με ατόφια συστατικά μιας πολύ καλής μαύρης κωμωδίας σε μια ψυχολογική αναμέτρηση των αιωνίων αντιπάλων, Batman και Joker.

Ο δεύτερος παγιδεύει τον πρώτο στήνοντας μια καλοσχεδιασμένη παγίδα μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το παιχνίδι αρχίζει με αρκετό σασπένς αφού τεύχος με τεύχος η πλάστιγγα γέρνει πότε στο τερέν του ενός και πότε στου αλλού. Μυστικά από το παρελθόν που κρατάει με νύχια και με δόντια ο Μπρους Γουέιν, ένας παιδικός του φίλος και η ψυχίατρος που ο Joker εκμεταλευέται (αυτή τη φορά δεν είναι η Harley). Οι διάλογοι στο σκοτάδι στις τελευταίες σελίδες κάθε κεφαλαίου της ιστορίας είναι απίστευτοι και κάνουν τον αναγνώστη να ταλαιπωρεί το μυαλό του για αρκετή ώρα για το ποιος είναι σωστός και ποιος λάθος. Η αποκάλυψη του ενόχου μυστικού από την παιδική ηλικία του Bruce στο τελευταίο μέρος του Secrets σίγουρα μας φανερώνει ότι κάθε άλλο παρά ίδιοι είναι.

Το secrets βασίστηκε σε πεπατημένες και σε έναν ασφαλή δρόμο αλλά δεν παύει να είναι σχεδιαστικά άψογο και ένα εξαιρετικό ιντερλούδιο στα δύο all time classic έπη που προαναφέραμε. Φυσικά, αξίζει να υπάρχει δίπλα τους στη βιβλιοθήκη μας σαν μια δεύτερη, πιο ψύχραιμη ματιά στο ποιος από τους δύο τελικά είναι ο σωστός και ποιος όχι.

Δείτε επίσης :Για τους comics enthusiasts :
Scratch , η υπόθεση ενός νεαρού λυκανθρώπου που ερευνά ο Batman .
The batman who laughs
Το πρώτο σε πωλήσεις κόμικ στον κόσμο που ολοκληρώθηκε πριν μόλις λίγες ημέρες . Η επιστημονική φαντασία είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι των νυχτεριδοιστοριων αλλά στο έβδομο και τελευταίο τεύχος γίνεται μια μοναδική σκιαγράφηση του μεγαλύτερου εφιάλτη όλων αν αυτός πάρει σάρκα και οστά : το σενάριο να έχουν δίκαιο και οι δύο μας χαρακτήρες σε όσα στηρίζουν τη φιλοσοφία και τη δράση τους .

Anarky In Gotham City

Detective Comics #608-609/1989
Alan Grant- Norm Breyfogle

Στο τεύχος 608 του Detective comics αρχίζει η σχέση συμφωνίας και ασυμφωνίας με τον Anarky, έναν αντιήρωα που είναι αγαπητός γιατί οι ιστορίες που πρωταγωνίστησε από τότε μέχρι σήμερα (πρόσφατα στα Batman -The wedding preludes) είναι λίγες και καλές, χωρίς να έχει κακοποιηθεί με ιστορίες που…έπρεπε απλά να κυκλοφορήσουν.

Η μάχη μεταξύ του καλού και του κακού που ενσαρκώνεται σε αέναη επανάληψη στα πρόσωπα των Batman και Joker εδώ παρουσιάζει ως παύση, αλλά η μάχη για το τι είναι σωστό και τι λάθος συνεχίζεται αδιάκοπα.

Που αρχίζει η αναρχία του Anarky και που τελειώνει δίνοντας τη σκυτάλη στο βανδαλισμό και την ανυπακοή; Που αρχίζει η δημοκρατία του Batman και που φλερτάρει με τα όρια του φασισμού; Ο δεύτερος παρακολουθεί τις μεθόδους και τα κίνητρα του πρώτου και σύντομα συλλαμβάνει τον εαυτό του να ασπάζεται τις προθέσεις και τα κίνητρα του Anarky, ωστόσο τον καταδιώκει με τις ενοχές να καταδιώκουν τον ίδιο ταυτόχρονα.

Εξαιρετική, απλή ιστορία από τους θρύλους Grant και τον συγχωρεμένο από πέρυσι Breyfogle να στηρίζονται σε αρχέτυπα και σύμβολα όπως έκαναν συχνά τότε. Οι φράσεις από τη φιλοσοφία του Lao TSE, μαγική γαρνιτούρα, ενώ στην τελευταία σελίδα ο συνειρμός του Batman με τον αγαπημένο μας misfit του bat family όλων των εποχών, του Jason Todd ο οποίος τότε μόλις είχε πεθάνει στα κόμικς από τα χέρια του Joker σπάει τις καρδιές των αναγνωστών.

Συλλογή : Batman/ Anarky
Δείτε επίσης :
Anarky the complete collection και οπωσδήποτε
Batman Adventures #31
Ο Anarky με την πολιτική του υπόσταση φυσικά ήταν πολύ “ενήλικος ” χαρακτήρας για το Batman animated series και ενώ δεν εμφανίστηκε ποτέ σε αυτό είναι χαρακτηριστικό ότι εμφανίστηκε σε τεύχος της μινιαιας σειράς ,εκεί όπου είναι σειρά του Robin να συγκρουστεί με τον εαυτό του και το κατά πόσο ειναι άδικο ή όχι να καταδικαστεί μια φιγούρα όπως ο Anarky .

The Scene Of The Crime

Ed Brubaker-Scott McDaniel
Batman #600 /2002

Μοναδικό ήταν το επετειακό τεύχος της σειράς εκείνο τον Απρίλιο.

Ο Bruce Wayne κατηγορείται για το φόνο της κοπέλας του, Vesper, και όντας φυλακισμένος δραπετεύει με τη βοήθεια του Alfred. Κατά την επιστροφή του στο Μέγαρο Wayne, αναπολεί αγέραστες και δύσκολες στιγμές με τα μέλη της οικογένειας που εκείνος διάλεξε. Συμβολικά cameos από εντάσεις με τον Jason Todd, τον Alfred και φυσικά το Dick Grayson. Ο τελευταίος μαζί με το στενό κύκλο του τότε bat family (Tim drake, Cassandra Cain, Barbara Gordon ) τον στριμώχνουν μεταφορικά στη σπηλιά και του ζητούν την αλήθεια για την οποία δεν αποσπούν κανένα σχόλιο.

Η συνέχεια είναι συγκλονιστική αφού ο Dick του επιτίθεται λεκτικά, η μια κόντρα ακολουθεί την άλλη και πατέρας με γιο (αυτό ήταν πάντα, πέρα απ’τις δοξασίες ότι οι δύο τους ουσιαστικά είναι ζευγάρι και τα άλλα παλαβά περί παιδοφιλίας) πιάνονται στα χέρια σε μια κατάσταση… Κράμερ εναντίον Κράμερ!

Αγάπη και μίσος, εμπιστοσύνη και καχυποψία φλερτάρουν στα έγκατα της batcave σε μια ιστορία εικοσιδύο σελίδων που όλοι όσοι την έχουν διαβάσει θα τη θυμούνται, άλλοι για τη μάχη σώμα με σώμα των Batman και Nightwing στον αέρα και στο έδαφος (ο Macdaniel είναι καλός όσο λίγοι σε αυτά, δείτε 90s Daredevil και 00ς Nightwing) και άλλοι για τη σκιαγράφηση των παράξενων, αλλά αληθινών σχέσεων και δεσμών της νυχτεριδοοικογένειας, σε μια στιγμή σκοτεινής γαλήνης για τον Batman που στα όρια της τρέλας αποφασίζει ότι χωρίς τον Bruce Wayne νιώθει πραγματικά ελεύθερος, την ίδια ώρα που το πρώτο του υιοθετημένο παιδί δείχνει να βιώνει την παράνοια του Bruce πιο έντονα από όλους.

Απλό σενάριο γεμάτο συμβολισμούς ,όπως η ιστορία CLIMAX που εξετάσαμε στο προηγούμενο μέρος του άρθρου.

Συλλογή : Batman Fugitive
Δείτε επίσης :
Όλες τις δουλειές Chuck Dixon μαζί με Scott McDaniel στην πρώτη σειρά του Nightwing και ειδικά την ιστορία Nightwing Year One.
Dark night- a true Batman story

Vertigo Original Graphic Novel

Paul Dini- Eduardo Risso
2016

Το 2016 μια είδηση για μια επερχόμενη κυκλοφορία υπό τη λατρεμένη θυγατρική εταιρεία Vertigo με το batman στο εξώφυλλο και στον τίτλο μας αφήνει άφωνους. Όλοι προετοιμαζόμαστε για την πιο ιδιαίτερη κυκλοφορία της χρονιάς και έτσι ακριβώς ήταν (γνώμη μας πάντα).

Ο Paul Dini, δημιουργός ο οποίος έγινε διάσημος από την τεράστια επιτυχία του Batman animated series στα 90ς, εδώ εκθέτει τον εαυτό του περισσότερο από ποτέ, εξιστορώντας μας το high lifestyle που ακολούθησε ως διασημότητα και το πόση έπαρση τον χαρακτήριζε τότε. Στην πορεία βλέπουμε το πώς χαμήλωσε το κεφάλι του ξανά, έπειτα από την επίθεση δύο ληστών που τον άφησε σχεδόν νεκρό.

Και κάπου εκεί ο αγαπημένος του φανταστικός φίλος, ο Σκοτεινός Ιππότης, τον ακολουθεί παντού και σε πρώτο στάδιο τον γεμίζει με ενοχές που δεν είναι τέλειος όπως ο Νυχτερίδας και αναγκάζεται να αγοράσει όπλο από την ανασφάλεια, για να ανακαλύψει εν τέλει ότι μπορεί στη ζωή να έχει το θάρρος, το κουράγιο και το πείσμα του αγαπημένου του ήρωα, χωρίς να είναι αψεγάδιαστος και χωρίς να διακρίνει μόνο το άσπρο και το μαύρο σε όσα ζει και σε όσα βλέπει γύρω του.

Για κάποιους η ιστορία πέρασε στα ψιλά γράμματα ως μια φλύαρη δραματοποίηση του συγγραφέα από ένα περιστατικό ρουτίνας για όλους στις ΗΠΑ. Για εμάς είναι το ιδανικό φιλί σύζευξης φιλοσοφίας DC comics και Vertigo και ωδή στη σχέση όλων εμάς των βαμμένων geeks με το Batman από την παιδική ηλικία που αρχίσαμε να τον διαβάζουμε, την ανούσια σύγκριση του μαζί μας και την ωρίμανση μας μέσα στο χρόνο αναζητώντας τις πιο ενήλικες ιστορίες του και τη διαχωριστική γραμμή που χαράξαμε αναπόφευκτα από τη λογική στην υπερβολή.

Δείτε επίσης :
Για τους φίλους του Risso :
Batman broken city,μια πολύ καλή crime noir ιστορία από το δημιουργικό δίδυμο του 100 bullets που χρόνια αδικήθηκε καθώς κυκλοφόρησε στον μηνιαίο τίτλο Batman αμέσως αφού ολοκληρώθηκε το superhit storyline Hush ,με τη φασαρια να μην έχει καταλαγιάσει ακόμα και το Broken city να περνάει σε δεύτερη μοίρα .

An innocent guy
Μεγάλη-μικρή ιστορία δια χειρός Brian Bolland,
Συλλογή : Batman Black & White , The Killing Joke deluxe edition(έγχρωμη απόδοση).

Bonus ιστορία Gotham Radio

Jim Krueger-Phil Hester
Mother panic #1-12 /2016-2017

***Καλύτερα να διαβαστεί μετά από όλες τις άλλες ιστορίες που αναφέρθηκαν παραπάνω ***

Στο μηνιαίο περιοδικό κόμικς Mother Panic από το imprint της DC, Young Animal, μια αξιοπρεπής προσπάθεια γεφυρώματος του χάσματος μεταξύ DC και Vertigo στη σύγχρονη κόμικς εποχή με την υπογραφή του Gerard Way, υπάρχει η tie in ιστορία Gotham Radio, η οποία αποτελούσε ένα ολιγοσέλιδο δωράκι έκπληξη στο τέλος της κύριας mother panic ιστορίας σε κάθε τεύχος.

Η σχέση του Batman με την πόλη του, τη Gotham, μια μητρόπολη που ζει και κοιμάται νιώθοντας πάντα την ανάσα του καυτή στο σβέρκο της και τους ψιθύρους στο αυτί της όπως και εκείνος το ίδιος το δικό του. Μια ραδιοφωνική εκπομπή, η επιρροή των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης και των social media, η θανατηφόρα τους πλευρά στα λάθος χέρια, οι συνέπειες των πράξεων του Batman σε αθώους και σε ενόχους, ένας Batman ο οποίος πάντα θα έχει το… ανάθεμα να καραδοκεί για αυτόν σε κάθε γωνιά, είτε στις σωστές πράξεις του είτε στις λανθασμένες , ένα σύμπλεγμα που ενώνει όλους τους Γκοθαμίτες, οι υπέρμαχοι του Batman που ρίχνουν φως στο σκοτάδι ανεξειχνίαστων υποθέσεων, ένας διεφθαρμένος ραδιοφωνικός παραγωγός που μάχεται λυσσασμένα για την πάταξη του Γουέιν ,ο Alfred Pennyworth, η δημοσιογράφος που στηρίζει το Batman, η Mother panic, όλοι.

Υ.Γ. διαβάστε το πριν κοιμηθείτε,ίσως χαμογελάσετε ξαπλωμένοι ,έχοντας στο νου σας πόσο ελκυστική ειναι τελικά αυτή η άγρια ομορφιά της μητρόπολης στην οποία εσείς ζείτε και ποσες φορές αλλάξατε γνώμη για το κατά πόσο είναι όλα όπως δείχνουν ή το ακριβώς αντίθετο .

..οι πιο πιτσιρικάδες που ζείτε στην επαρχία ονειρευτείτε τη ζωή σας μεθαύριο σε μεγαλύτερα μέρη.
Έχουμε πολλά να δούμε και να μάθουμε ακόμα για τα 80 χρόνια ύπαρξης του Batman. Τα υπόλοιπα θα μας τα πουν εκείνοι που τα γνωρίζουν καλύτερα σε λίγες μέρες στο Death Disco… καλό Φθινόπωρο.

The post Azrael Overtones #16: Batman! Οι άλλες νυχτερίδες… (Μέρος 2ο) appeared first on anthem.gr.

Χθες πέρασα μια βόλτα από μια γειτονιά στην Πλάκα στην οποία πριν πέντε χρόνια εργαζόμουν. Άκουσα για έναν κύριο μεγάλο σε ηλικία, ο οποίος έπαιζε ακορντεόν και είχε καιρό να θεαθεί από τους κατοίκους της περιοχής. Τότε θυμήθηκα και εκείνη την πανέμορφη σκύλα, τη Σάρα, μεγαλόσωμη, με μια λευκό πυκνό τρίχωμα και βαριά από τα χρόνια.

Διαπίστωσα πόσο καιρό είχα να τη δω και κατάλαβα ότι μάλλον δε θα με ακολουθούσε ποτέ ξανά όπως τότε το 2013, όταν σχόλαγα αργά κι εκείνη βάδιζε μαζί μου τελείως αυθόρμητα από τη Μνησικλέους μέχρι και το Θησείο που είχα σταθμεύσει το αυτοκίνητό μου.

Αναρωτήθηκα γιατί δεν περνούσα πιο συχνά από εκεί και γιατί πάντα ξεχνάμε ότι ο χρόνος είναι λίγος και εφησυχάζουμε μετά από κάθε καταιγίδα, ξεχνώντας τους αγαπημένους μας.

Αποφάσισα να έρθω στο σπίτι σου λοιπόν μετά κι ας είχα να ξυπνήσω στις εφτά για να πάω στη δουλειά στον Κεραμεικό. Αλλά πρώτα θα περπατούσα λίγο ακόμα μιας και το δειλινό έμελλε να με φέρει απροειδοποίητα αντιμέτωπο με τις παλαιές αντανακλάσεις του εαυτού μου. Έβαλα στο προσκήνιο της σκέψης μου τα μικρά καθημερινά μου θέλω.

Είναι κάποια απογεύματα που μας αρέσει να διαβάζουμε ιστορίες που θα μπορούσαν να έχουν συμβεί σε εμάς και στους φίλους μας. Όταν μαθαίνεις ότι φεύγει ένας ήρωας σου έτσι νιώθεις πάντα… Και είχαν “φύγει” δύο δικοί μου ήρωες: Ο παππούς και η σκύλα.

Εκεί αναζητούμε ιστορίες για απόκληρους, παρεξηγημένους και αμφιλεγόμενους χαρακτήρες, συγγραφείς όχι αγαπημένους αλλά αγαπημένους “μας” και ήρωες που δεν ξεπεράστηκαν από τους λίγους που ένιωσαν την αύρα τους σε κάποια γωνιά της Αθήνας. Όλοι ζουν με σύμβολα και ας μη το καταλαβαίνουν πολλές φορές.

Η Σάρα για ένα μεγάλο διάστημα ήταν το δικό μου σύμβολο, ο αθόρυβος φύλακας που κουβαλούσε την καλοσύνη σε γειτονιές. Λένε ότι οι σκύλοι ακολουθούν τους καλοπροαίρετους συνήθως. Χαμογελούσα ειρωνικά με μια γεύση γλυκόπικρη καμιά φορά όταν την ένιωθα να ακολουθεί κατά πόδας και στη σκέψη αυτή έφευγε η ενοχή της καθημερινότητας. Την πρώτη φορά που την είδα είχε κοιμηθεί έξω από το γραφείο και ένας κύριος ηλικιωμένος που καθόταν πάντα σε μια καρέκλα στο απέναντι μισθωτό πάρκινγκ τη φώναξε Σάρα. Εκείνος που να είναι άραγε πια..; Αυτός ήταν η ζέστη ευγένεια που άρχιζε εκεί που τελείωνε η Μητροπόλεως και οι βρισιές που αντάλλαζα με άλλους οδηγούς.

Το θέμα του απογεύματος ήταν λοιπόν οι ιστορίες για τους άλλους ήρωες… Οι άλλοι, ναι. Αυτοί που τους βλέπεις μόνο εσύ που σου αρέσει να ανακαλύπτεις όσα δύσκολα παρατηρείς αμέσως, σαν τον ερεθιστικό ήχο του αέρα στη χαραμάδα που άκουγες όταν έβαζες το αυτί σου σε αυτή μικρός.

Μια στάση από Εξάρχεια λοιπόν πριν πάω στο σπίτι της να πάω στη Μπόταση να πάρω βιβλία και κόμικς. Το Κοράκι με όσα ξέρουμε όλοι για την ειρωνεία και το φόβο του χρόνου και όσων κόπηκαν στα μισά. Μια ιστορία που λεγόταν Blood Legacy επίσης με κάποια ηρωίδα να ανακαλύπτει μια κληρονομιά αιώνων στην πλάτη της. Θυμήθηκα μια ιστορία της Vertigo μετά, το Luna park με τους Σλάβους που κοιτούσαν το γκρίζο στα μάτια χωρίς δισταγμό κι εκείνη που έλεγε τα Ταρώ με μια σιχαμένη σιγουριά στα μάτια.

Τι σχέδιο και αυτό… Μαύρες μάσκες, δερματίνη, στρογγυλά γυαλιά ηλίου. Απόσταση από τους διπλανούς τους. Όλοι ήταν πλαισιωμένοι με αυτά τα χαρακτηριστικά. Σαν τους φίλους μας που παράτησαν τη σχολή και την επαρχία που μοιράζονταν μαζί μας από ανώτερα βία και αφού είχαν βρει το μπελά τους χωρίς λόγο. Σαν τα παιδιά που απολύθηκαν από τις δουλειές που έκαναν μαζί μας επειδή τόλμησαν να μην πιστέψουν κανέναν και να μην πάρουν το μέρος κανενός και σαν τους τραγουδιστές από τα χρόνια της Αγίας Τριάδας που τους αγαπήσαμε -και ίσως μισήσαμε- και μετά τους αγαπήσαμε και πάλι όπως την κοπέλα που στέκεται καιρό δίπλα μας.

Κάνω στροφές πολλών μοιρών συνέχεια γύρω από τα ράφια προσπαθώντας να αποφασίσω ποιες ιστορίες θα πάρω μαζί μου σήμερα και ποιες θα αφήσω. Κάποια στιγμή πέφτει το βλέμμα μου σε βιβλία φίλων και τελικά στο πολύ δικό μας βιβλίο πνευματικό παιδί “Οι κήποι των κρεμασμένων – Ιστορίες για τους Cure“. Η Στέργια, μία από τις νονές του, μας υπενθύμισε ότι το 2015 κάποιος που έχει φύγει είχε πει: “ζούμε όση ζωή θέλουμε να ζήσουμε…”

Μετά περνάω από το σημείο που ήταν το Καφετί για να φαντασθώ τη φιγούρα του να είναι πάλι εκεί με το ναυτικό της παλτό, το μικρό μούσι,το ανεξήγητα ευγενικό χαμόγελο και το σοφιστικέ μπαστούνι των τελευταίων ετών και να λέει ιστορίες στους θαμώνες της καθημερινής. Ναι… αυτός ήταν ο… άλλος ήρωας όλων μας, εκείνων που συμπαθούσαμε και εκείνων που όχι και όλοι ήταν άνθρωποι όπως εμείς.

Μπήκε το καλοκαίρι και σκέφτομαι από τώρα τα Χριστούγεννα και τις δικές μας ιστορίες για τον “άλλο ήρωα” που θα πάρουν πνοή στο χαρτί από τους φίλους του που είναι και δικοί μας… Θα είμαστε εδώ τα Χριστούγεννα ακόμα αν έχει δίκαιο εκείνος.

Το παρκάκι στη γειτονιά μου πάντα γράφει πάνω σε ένα άγαλμα έτσι κι αλλιώς εδώ και χρόνια “η νίκη της μνήμης επί της λήθης “…

Σε άλλα νέα, κάπου κυκλοφορούν κάτι φήμες ότι θα κλείσει η vertigo της dc. 26 χρόνια γεμάτα από συν και πλην και… άλλους ήρωες παρεξηγημένους και χιλιοκαταδικασμένους και ενίοτε δικαιωμένους…. Ακόμη και αυτό φθάνει στο τέλος του -ίσως-… Σκεφτείτε… Δεχόμαστε ποτέ αληθινά ότι όλα κάνουν τον κύκλο τους ή όχι…; Κι αν νιώσαμε ότι το δεχθήκαμε κάπου, κάπως, κάποτε… Δεχθήκαμε επίσης ότι κάπου θα το χάσουμε και ότι θα κληθούμε να το ξαναβρούμε; ”Υπάρχει μια άνοδος και μια πτώση όταν το φως χτυπάει τον τοίχο…ακόμα και οι θεοί πέφτουν…” Το τέλος και η αρχή σε μια γλυκόπικρη απόδοση από την Thea Gilmore… Kαι με αυτό σας αφήνω μέχρι την επόμενη φορά…

The post Azrael Overtones #14: Ιστορίες για τους άλλους ήρωες… appeared first on anthem.gr.

Ο δεύτερος κύκλος του Azrael Overtones εγκαινιάζεται μετά από πολύ καιρό με αυτό το άρθρο και χαίρομαι πολύ για αυτό. Αυτή τη φορά εστιάζουμε σε όσα διαβάζουμε και ακούμε αλλά μένοντας μακριά από κριτικές βιβλίων και δίνοντας έμφαση στις καθημερινές μας ιστορίες με φόντο το αστικό τοπίο και όχι μόνο! Εκεί που καταλήγει κάθε βόλτα όταν κλείνουμε τα βιβλία, τους δίσκους, το mp3 player και θέλουμε να ζήσουμε όσα φανταστήκαμε.

Ήταν λοιπόν Ιανουάριος του 2018 όταν αγόρασα από έναν συμπαθή τύπο που γνωρίζω από κάτι παλιά κόμικς της Vertigo, του ενήλικου imprint της Dc comics που αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό με τη φιλοσοφία του για τη ζωή και τους χαρακτήρες, όσα αντιλαμβάνομαι και βιώνω στην καθημερινότητα μου.

Οι τσαλακωμένοι ήρωες, οι ακραίοι και αμφιλεγόμενοι που τελικά αποδεικνύονται πιο φωτεινοί από το φως και φέρνουν τη λύση στα πιο δύσκολα προβλήματα.

Ένας από αυτούς στα τεύχη που αγόρασα ήταν ο Shade, “The Changing Man”, ένας εξωγήινος που ήρθε στη γη με ένα στόχο (ή και επειδή βαριόταν πολύ), με την πέννα του Peter Milligan να του δίνει νέα πνοή. Ο χαρακτήρας αυτός είχε πάρει σάρκα και οστά στο χαρτί με τη συμβολή του Steve Ditko, αλλά με αυτό θα ασχοληθούμε μια άλλη φορά. Ας κρατήσουμε το ντελίριο της ψυχοσύνθεσης του για την ώρα.

Ξεφυλλίζοντας την ιστορία που ξεκινούσε από το τεύχος 42 και έφθανε μέχρι το τεύχος 44 (όπου συμμετείχε και ο John Constantine, γνωστός και ως Hellblazer) διαβάζω κάτι αρκετά μπερδεμένο σε πολλά σημεία και υπερβολικό που απαιτούσε αρκετή συγκέντρωση. Σε κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής μας σκοτώνει κάποιον “κακό” και τα υπαρξιακά συνεχίζουν. Killing time μας λέει ο τίτλος.

Παρατηρώντας όλες τις εικόνες στα καρέ σκεφτόμουν διαρκώς ότι η αισθητική είναι πλήρως dark-post punk και θυμήθηκα την αγαπημένη μου εμμονή από τα χρόνια που ήμουν φοιτητής να επισημαίνω με την πρώτη ευκαιρία ότι οι ‘σκοτεινές’ μουσικές και τέτοιου είδους κόμικς έχουν συγγένεια πρώτου βαθμού. Στην πορεία είχα γνωρίζει πολλούς εγχώριους κομίστες και αναγνώστες που υποστήριζαν το ίδιο και είχα χαρεί πολύ για αυτό. Οι επόμενες σελίδες έκρυβαν την έκπληξη. Ο πρωταγωνιστής μας σκεπτόμενος την πράξη του φόνου μονολογεί:

“Δεν υπάρχει σωστό και λάθος/άσπρο και μαύρο. Για την ακρίβεια μερικές φορές τα πράγματα είναι τόσο γκρι που το πιο σωστό να διαλέξεις να κάνεις είναι το λιγότερο λάθος”.

Κάπου εκεί μπήκαν τα θεμέλια για μια “ονείρωξη”, με φόντο μια από τις αγαπημένες μου εμμονές που ανέφερα πιο πάνω, στο ήσυχο μεταεροσταστικό μου βράδυ του Ιανουαρίου όταν η γυναικεία φιγούρα σε κάποια σελίδα μονολογεί μπροστά σε μια θηλιά για το αν έχει νόημα ό,τι ζούμε…

Ήταν η ώρα λοιπόν να συναντηθούν όσοι συμφωνούν με αυτή και να γραφτεί ένα βιβλίο-σύμβολο με χρυσή τομή τις μεγάλες αγάπες όλων μας: την εναλλακτική μουσική και της ένατη τέχνη καθώς και της φανταστική λογοτεχνία. Το βιβλίο έπρεπε να περιέχει ιστορίες με φόντο τη δική μας πραγματικότητα, εδώ στις γειτονιές που πρωτοπερπατήσαμε και στις οποίες έχουμε συναντηθεί με όλα τα συναισθήματα.

Το τηλέφωνο των εκδόσεων Nightread το πληκτρολόγησα μια αρκετά παράξενη ώρα,δεν ήθελα να κάνω υπομονή μέχρι την επόμενη και η υπόθεση ελήφθη με ενθουσιασμό νέων ανθρώπων. Εκείνοι που θα έγραφαν στο βιβλίο δεν έπρεπε απαραίτητα να κουβαλούν την ταμπέλα του συγγραφέα. Πάνω από όλα τα άλλα έπρεπε να είναι άνθρωποι που έχουν αποδείξει γιατί έχουν ζήσει όσα έχουν διαλέξει να ζήσουν και ότι πήραν από αυτά όσα αληθινά χρειάζονταν. Εδώ, στην Αθήνα, στα περίχωρα και έξω από αυτή. Oι συνειρμοί άρχισαν μέσα στο κεφάλι μου και εγώ τότε ξεκίνησα να σκαλίζω τη βιβλιοθήκη του δωματίου και του νου μου.

40 χρόνια έκλειναν όπου να’ναι. Η υπερβολή ήταν πάντα ένα από τα βασικά συστατικά των στίχων τους…. Χμμμ…. Λογοτεχνικά εντάξει,υπάρχει το killing an arab…αλλά τι πραγματικά ενώνει όσα είπαμε νωρίτερα…; (Artwork by George Strix)

Ιστορία αγάπης, θανάτου και πέρα από αυτό ωδή στο ότι οι Cure και οι Joy Division είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα χάδι στα αυτιά μας. Μάλλον ο ίδιος ο Robert Smith το ένιωσε και εκείνος κάποτε και συμμετείχε στο θρυλικό soundtrack της ταινίας της Miramax με τον αγαπημένο μας Brandon Lee, γιο του Bruce Lee ο οποίος σκοτώθηκε στα γυρίσματα της….ναι…cure και burn…έτσι είχαν ξεκινήσει όλα…και μιας και μιλάμε για τη “δική μας πραγματικότητα” μην ξεχνάμε την εξαντλημένη ‘καλτ’ εκδοσάρα στην ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις παρά πέντε.

Το σημαντικότερο κόμικ των 90s είχε κεντρικό ήρωα,το θεό των ονείρων,το Μορφέα,πρίγκηπα των ιστοριών με μαλλιά…cure και δεκάδες post punk easter eggs σε πολλές ιστορίες (a game of you, brief lives).

Η Ars Nocturna είχε κάνει πριν λίγα χρόνια το απόλυτο πάντρεμα των δυο συμβόλων που προαναφέραμε, σκοταδίλα στη μουσική και σκοταδίλα στο χαρτί. Αυτό έλαβε χώρα όταν ο Νίκος Δρίβας μας έδωσε το βιβλίο-κειμήλιο “Release The bats-η ιστορία της ελληνική σκοτεινής εναλλακτικής σκηνής“. Ο Νίκος Δρίβας κάνει dj sets και έρχεται συχνά στο Death Disco επίσης…Death Disco είπα;

Οι εκδηλώσεις που στήνουμε από το 2013 μέχρι σήμερα στο Death Disco,το καλύτερο εναλλακτικό κλαμπ της Αθήνας με τη φιλοσοφία τους χτισμένη στη συνύπαρξη. Η αντανάκλαση του ενός μέσα στο άλλο, της μουσικής στο σχέδιο, της λογοτεχνίας στον κινηματογράφο..όλα…και όλα όσα έχουν εκφραστική δύναμη έχουν θέση εκεί μαζί με τον αντικατοπτρισμό τους και τον ίσκιο τους. Είχε έρθει η στιγμή να δώσουμε ένα αληθινό ενθύμιο σε όλους το οποίο να μπορεί να εγκλείει μέσα του όσα ζήσαμε και ζούμε.

Ο Λεωνίδας Σκιαδάς, ένας από τους πιο αληθινούς κιουράδες είναι ο άνθρωπος που τρέχει το Death Disco και χωρίς αυτόν και κάποια πρόσωπα ακόμα δε θα κυκλοφορούσε ποτέ αυτό το βιβλίο. Tο σύμβολο θα ήταν αδιαμφισβήτητα η παρέα του Smith αλλά η αντανάκλαση του έπρεπε να είναι η ‘δική μας’,έπρεπε να αποτυπωθεί στις σελίδες του βιβλίου όλο αυτό που αντιλαμβανόμαστε ΕΔΩ κάθε μέρα.

Στη συναυλία των Στέρεο Νόβα το καλοκαίρι του 2017 όταν τον συνάντησα εκεί πήρα το θάρρος και του αποκάλυψα την ιδέα. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα και μαζί με τις εκδόσεις Ars Nocturna/Nightread στη συνέχεια συναντήσαμε όλους τις υπόλοιπες φιγούρες που ένα “όχι” τους μπορούσε να καταστρέψει όσα ονειρευτήκαμε για αυτό το βιβλίο αλλά ευτυχώς δεν ακούστηκε από τα χείλη τους ποτέ. Μιλάω για τους:

• Λεωνίδας Σκιαδάς (Death Disco)
• Άντα Λαμπάρα (Villa 21, Nonmandoll)
• Γιάννης Μανιάτης (Metro Decay)
• Μιχάλης Πούγουνας (Flowers of Romance, Nexus, New Zero God)
• Μάνος Καρακατσάνης (Mani Deum, The Man and his Failures)
• Ζαφείρης Μαράνος (Grain, Μπαλάντες Για Φόνους)
• Νίκος Δρίβας (Distorted Image, Moon in June)
• Στέργια Κάββαλου
• Αγγελική Ματζαβίνου (Johannes Angel)
• Νικόλας Γκόγκος
• Κώστας Παπαποστολόπουλος
• Γιώργος Σαφελάς (Reflections at Death Disco)
• Πηνελόπη Τριάντου
• Μαριλένα Τζωρτζάκη
• Γιώργος Τσόλης
• Παναγιώτης Φάμελλος

Μέχρι και την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου το Δεκέμβριο του 2018 πολλές αναμνήσεις έκαναν τη βόλτα τους στο σήμερα μέσα στο κεφάλι μου και πολλά ερωτηματικά αναδύθηκαν πάλι στην επιφάνεια. Γιατί αυτά τα αναγνώσματα; Γιατί αυτές τις μουσικές; Γιατί τόσα πράγματα με τόσο άγχος, γιατί τόσες περιπέτειες σε διαδρομές δύσκολες ανά τα χρόνια, γιατί τα Reflections σε ένα κλαμπ και όχι σε μεγάλους εκθεσιακούς χώρους ή κάτι αντίστοιχο;

Γιατί είναι ο τρόπος ζωής μας αυτός και εκεί ήταν και είναι το μαγικό σημείο που τέμνονται όσα μοιράστηκα μαζί σας απόψε μέσα από αυτό το άρθρο.

Απλά,αληθινά και αγαπημένα.Αν δεν ήταν το Death Disco και τα “κομιξάκια” μπορεί να υπήρχαν και πάλι τα Reflections όπως και πολλά άλλα πράγματα αλλά ποτέ δε θα είχαμε στα χέρια μας ένα τέτοιο βιβλίο όπου θα δείτε πολύ καλές ιστορίες φαντασίας, τρόμου αλλά και ημερολόγια και…ραβασάκια ειλικρίνειας από πρωταγωνιστές της καθημερινότητας μας και αυτό έχει πιο βαρύ συντελεστή και ουσία.

Σκέφτεστε ποτέ όταν οι καθημερινές σας κουράζουν μήπως τα κάνατε όλα λάθος; Αναρωτηθήκατε ποτέ αν είστε απλά ένα κράμα λάθος ή δύσκολων επιλογών που καταλήγουν μόνο σε αδιέξοδα; Υπάρχει διέξοδος, λύτρωση και δικαίωση από αυτό. Μερικές φορές συμβαίνει απρόσμενα και πιο απλά από όσο νομίζαμε. Ανοίγεις ένα περιοδικό που κυκλοφόρησε πρώτη φορά κάπου στα 1993 μια χειμωνιάτικη νύχτα και οι απαντήσεις μιας πενταετίας με πολλά “αν” είναι εκεί, σε στριπ κόμικς και κουτάκια.. .Είναι γραμμένα πάντα όλα πίσω από την εικόνα,στην αντανάκλαση της.

Fight the sickness, find the cure για το φινάλε.

Καλές ανακαλύψεις και εκπλήξεις σας εύχομαι…μέχρι την επόμενη φορά.

Video by Bowie Sisters, Γεωργία και Χριστιάνα.

The post Azrael Overtones #12: Η μουσική των Cure και η ενήλικη μυθοπλασία! appeared first on anthem.gr.

Ξημερώματα έξω στο δρόμο παρέα ακόμα με τον αέρα του Σεπτέμβρη που εκείνη τη χρονική στιγμή έτσουζε γλυκά η αίσθηση του για πρώτη φορά μετά τον Απρίλη.Το ένιωθε πολύ έντονα για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό.

Ήταν εκείνη η αίσθηση που του έδινε το Φθινόπωρο πάντα,ότι περνούσε από το μεταίχμιο του κόσμου,ότι βρισκόταν στον τελευταίο, μικρό προθάλαμο πριν από κάτι μεγάλο και πολύ ζωντανό. Το ένιωθε όσο δυνατά το είχε νιώσει μετά από κάτι καλοκαίρια πριν δέκα και κάτι χρόνια,όταν ήταν ακόμα τελείως πιτσιρικάς, αγνά και αφήνοντας τον εαυτό του να νιώσει ικανός για πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι πίστευε μέχρι πριν λίγες ώρες. Η αίσθηση του χρόνου δεν ήταν πια η ίδια με τότε, ήξερε ότι ο κάθε Σεπτέμβρης από εδώ και πέρα θα ερχόταν πιο γρήγορα από τον προηγούμενο, όμως ήταν εκεί και περπατούσε, έτοιμος για νέες αναμονές, γλυκές, οδυνηρές είτε ήταν μικρές είτε μεγάλες.

Το αίμα του σε λίγο θα ψιθύριζε σαν άλλες μέρες και το γνώριζε.

The post Azrael Overtones #10: Κενό Μετά(;) appeared first on anthem.gr.

Ο παράγοντας κίνδυνος ήταν εκείνος που τώρα περιστρεφόταν σα δορυφόρος από πάνω της και με το ψυχικό κόστος που ήδη είχε φορτωθεί προσπαθούσε να αρνηθεί την παρουσία του.Άλλη μια στάση και ακόμα άλλη μια. Σιγά σιγά ένιωθε τους παλμούς της καρδιάς της να χαμηλώνουν και να είναι πιο ζεστοί με φιλικό τρόπο. Κάποιος την κοίταξε. Πρόσωπο σκαμμένο από τις γωνίες,γύρω στα σαράντα με ματιά εκείνου που έχει δικτυωθεί σε ό,τι βρώμικο υπάρχει και μια σιγουριά στις κινήσεις του που υποδήλωνε ότι δεν θα είχε κανένα δισταγμό να σβήσει από τον χάρτη οποιονδήποτε έμπαινε στο διάβα του δημιουργώντας του εμπόδια,όποιος και να ήταν και ό,τι σχέση και να είχε μαζί του.

Η Νείρα αναπόφευκτα μέσα από την -συχνά- παρανοική δουλειά της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας είχε μάθει να κατηγοριοποιεί τους άλλους με γνώμονα την πίστη στους ανθρώπους και υπήρχαν εκείνοι που πίστευαν στους άλλους και εκείνοι που το ”στο κεφάλι μια και έξω” τους περιέγραφε απόλυτα. Στα μάτια της αυτός ο ενοχλητικά σίγουρος για τον εαυτό του τυπος με την καρώ καμπαρντίνα και η γκρίζα, παλιομοδίτικη χωρίστρα ανήκε σίγουρα στο βήτα μεγάλο γκρουπ. Της θύμιζε κάτι ιπποδρομιάκηδες και ποδοσφαιρόμουτρα από μελαγχολικές ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ογδόντα που μέσα από κάτι φυσιογνωμίες σαν και αυτόν σου έδειχναν το χειρότερο για να ψάξεις το καλύτερο για σένα. Έτριψε τα μάτια της που για λίγο σκοτείνιασαν ελαφρώς και την επόμενη στιγμή ο γκριζομάλλης πέρασε σαν φάντασμα από μπροστά της,σχεδόν από μέσα της. Άφησε το βλέμμα της κενό κοιτώντας στο τζάμι απέναντι και προσπάθησε να εκκενώσει και τις σκέψεις της για να μην τη χτυπήσει ο πανικός. Τι ήταν τώρα αυτό; Κοίταξε δίπλα της και ο μίστερ είχε εξαφανιστεί τελείως.

Η συνέχεια τον Μάρτιο από τις εκδόσεις Nightread.

The post Azrael Overtones #9: Βλέπω καθαρά… appeared first on anthem.gr.

Ένα πιστόλι έπεσε από τις τσέπες του ανθρώπου που έμοιαζε με εμένα. Τίποτα δεν ήταν σίγουρο για το τι θα συνέβαινε έτσι και αλλιώς και απλά αποφάσισα να κάνω ό,τι σκέφτομαι. Δεν είχα άλλες επιλογές ούτως ή άλλως. Άπλωσα το ένα χέρι να πιάσω το πιστόλι και με το άλλο ξέσκιζα μια φωτογραφία στο πλάι μου σα το χαρτομάντιλο αλλά εκείνη γινόταν μια ενιαία, καθαρή εικόνα ξανά. Ίσως το πιστόλι να είχε καλύτερο αποτέλεσμα. Πυροβόλησα ανοίγοντας μια μεγάλη τρύπα η οποία γρήγορα έκλεισε ξανά. Οι φωτογραφίες τώρα βρίσκονταν σε απόσταση ενός μέτρου από εμένα. Είχε μείνει να δοκιμάσω αυτό που δεν ήθελα όμως στο βάθος ήξερα ότι έπρεπε. Πυροβόλησα το πρόσωπο μου στην εικόνα ξανά και ξανά και η φωτογραφία άρχισε να εξαϋλώνεται σαν ένα ανάλαφρο κομμάτι αφρολέξ που κρατάς πάνω από το στόμιο ενός αναπτήρα. Άλλη μια και μετά ακόμα μια περισσότερη σφαίρα. Το κεφάλι μου τρανταζόταν σα να το χτυπούσαν με ένα κομμάτι σίδερο και ένιωθα υγρά που δεν ήξερα τι είναι να τρέχουν από τα μάτια και τα ρουθούνια μου. Όταν το κεφάλι μου στη φωτογραφία είχε πια γίνει μια μεγάλη τρύπα στο σύνολο του τοπίου όλες οι φωτογραφίες κατέρρευσαν και είχα μείνει να κοιτάζω τις μικρές αδύναμες φωτιές που έπαιρναν πνοή από τα κομμάτια του χαρτιού που σιγά σιγά εξαφανίζονταν.

Ξύπνησα κουλουριασμένος πάνω στο χαλί του διαδρόμου και έμεινα εκεί κλείνοντας πάλι τα μάτια να προσπαθώ για πολλή ώρα στα σημεία του ονείρου πριν ξεθωριάσουν. Κάποια στιγμή νομίζω αποκοιμήθηκα και πάλι για λίγο και η γιορτή ήταν ξανά εκεί και καθώς ήμουν έναν με τον υπόλοιπο κόσμο είδα ένα σημάδι από στάχτη στον τοίχο και ύστερα ξύπνησα για δεύτερη φορά. Μια υπενθύμιση για όσα άφησαν το στίγμα τους αλλά δεν υπήρχε λόγος να τα κουβαλήσω μαζί μου για περισσότερο χρόνο. Όλα ήταν πολύ απλά. Τα τρία μοτίβα που με κρατούσαν πίσω…που μας κρατούσαν πάντα πίσω, ο φόβος, η αμφιβολία, το παρελθόν και κάπου εκεί ένα πιστόλι στο χέρι που διαλέγεις μόνο εσύ πώς ακριβώς θα το χρησιμοποιήσεις. Μοναδική ευκαιρία που οι περισσότεροι δεν τη γνώρισαν ποτέ.

Αυτή τη φορά διαβάζουμε ένα σύντομο,αλλά κομβικό απόσπασμα από την αφετηρία της συλλογής ιστοριών ”Τα Πρόσωπα Της Λύτρωσης”. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα, με το πιο βαρύ πιστόλι που πιάσατε ποτέ στα χέρια σας…

The post Azrael Overtones #8: Σφαίρα Στην Εικόνα appeared first on anthem.gr.

Όταν αντίκριζε τις μισοκρυμμένες φιγούρες πίσω από τις κεραίες,τις σκεπές και τα παράθυρα ξεκινούσε αργά αργά να τρέχει και σταδιακά επιτάχυνε ολοένα και περισσότερο. Πολύ λίγα σημεία φωτίζονταν στο οπτικό του πεδίο και ένα από αυτά ήταν ακριβώς στο κέντρο απέναντι του σε μια απόσταση εκατό μέτρων, το στενό που τον καλούσε κάθε φορά να εισέλθει. Κοιτούσε μόνο ευθεία όσο και να ένιωθε τα βλέμματα των σκιών να του προσδίδουν απίστευτο βάρος,το οποίο έκανε όλους του τους μύες να συσπώνται αδιάκοπα. Δεν έφευγε από το στόχο. Αυτή η πειθαρχία που κρατούσε με κάθε ψυχικό κόστος για τις λίγες δεκάδες μέτρα που έπρεπε όντας εκτεθειμένος να τρέξει ήταν το στοίχημα με τον εαυτό του και τις μορφές που προσποιούνταν ότι κρύβονται για να φαντάζουν πιο τρομακτικές όμως κάθε φορά τις ένιωθε να ηδονίζονται κάνοντας αισθητή την παρουσία τους με αυτή την τεχνητή διακριτικότητα.

Στο στενό επάνω στον τουβλότοιχο πάντα περίμενε ανοιχτή η πόρτα και όταν έμπαινε ξεδιπλώνονταν μπροστά του πολύπλοκοι μηχανισμοί με κάτι γιγαντιαία γρανάζια τα οποία ήταν η ψυχή του κτιρίου και ίσως και για κάτι πολύ ανώτερο από αυτό.

Ο αγώνας με τον εαυτό του και την ισορροπία ξεκινούσε πάλι. Έτρεχε σε κύκλους μέσα στα γρανάζια σαν τα ποντίκια στον τροχό.Ανάσαινε με σταθερό ρυθμό χωρίς να ξέρει ακριβώς το στόχο και το τελικό αποτέλεσμα. Χίλιες σκιές μισοφαίνονταν σε κάθε γωνία γύρω του. Η διαίσθηση έλεγε λύτρωση.Σιγά σιγά λευκές αστραπές ξεπετάγονταν προς κάθε κατεύθυνση και τα σημεία στα οποία κατέληγαν φωτίζονταν ανεξίτηλα την ίδια στιγμή που οι μορφές εξαϋλώνονταν. Όταν η ταχύτητα άγγιζε το ζενίθ της με μια απότομη κίνηση πεταγόταν στο επόμενο γρανάζι και μετά ξανά στο επόμενο,όλο και πιο ψηλά. Ποτέ δεν ήταν μόνος. Κάθε φορά οι δόλιες φιγούρες καραδοκούσαν παντού και τον χλεύαζαν, όμως ποτέ με λέξεις.ήταν περισσότερο μια αίσθηση. Οι σιωπές στα όνειρα έχουν πάντα πολλαπλά μεγαλύτερη δύναμη από ότι στην πραγματικότητα. Στο τέλος όταν ο στόχος πλησίαζε στην στενή οδό που οδηγούσε προς τα πάνω κάποιος εμφανιζόταν κάθε φορά από κάτι που λογικά ήταν φωταγωγός και του έδειχνε με το δείκτη ακόμα ψηλότερα. Ποτέ δε φαινόταν το πρόσωπό του καθαρά. Ίδιες φιγούρες αλλά διαφορετική αίσθηση. Άλλες φορές έπαιρνε όρκο πως αντίκριζε τον καλύτερο εαυτό του. Άλλες φορές κάποιον που τον εμπιστευόταν. Άλλες ίσως κάτι πολύ ανώτερο. Ο στόχος πάντα κοινός όμως. Προς τα πάνω.

Φτάνοντας στο ταβάνι ξαφνικά το επίπεδο άλλαζε τελείως και μετατρεπόταν σε έναν οριζόντιο διάδρομο. Στο τέρμα του στεκόταν πάλι ο άγνωστος με ανοιχτά χέρια. Ο Ζιντ άρχιζε την κούρσα και πάλι και οι λευκές αστραπές χτυπούσαν ξανά δεξιά και αριστερά με μεγάλη ταχύτητα σαν μπάλες μέσα σε φλίπερ. Δεν σκότωναν, δεν έκαιγαν, ήταν απλώς άσπρες, φιλικές φωτιές με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κάθε πρόσκρουση στον τοίχο φανέρωνε για μερικές στιγμές ένα χαμογελαστό πρόσωπο το οποίο ύστερα χανόταν για να εμφανιστεί άλλο ένα και ακόμα ένα ξανά και ξανά. Κάθε χαμόγελο αύξανε την ταχύτητα του και λίγο περισσότερο. Ένιωθε τους μύες στα πόδια και στην καρδιά να είναι έτοιμοι να βγάλουν αγκάθια από τη θέληση. Μέχρι το τέλος. Μέχρι τη λύτρωση. Τα χαμόγελα χάνονταν με μιας όμως ένιωθε τόσο ευλογημένος από εκείνα που δε σταματούσε ποτέ του. Στο τέλος ήταν εκείνη η μεγάλη πόρτα, όλη δική του για να την ανοίξει και τότε ήταν που ένιωθε νικητής αλλά και χαμένος ταυτόχρονα. Κάθε φορά που κρατούσε το πόμολο φοβόταν να το τραβήξει και μια ξαφνική μελαγχολία πάγωνε το σώμα του και ο κορμός του λύγιζε προς τα μπρος σαν κάποιος να του κάρφωνε ξαφνικά ένα μαχαίρι στο στομάχι. Ακόμα και τώρα που ήξερε πια ότι βλέπει ένα όνειρο, δεν ήθελε να βρεθεί μπροστά στην οριστική λύση. Δεν ήθελε να προχωρήσει άλλο γιατί ήξερε ότι έχει φθάσει δυνατός αλλά κενός ως εκεί. Ένιωθε μόνος του.

The post Azrael Overtones #7: Γρανάζια Της Πόλης appeared first on anthem.gr.

Αποφάσισε να πάει στην τουαλέτα για να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπο του και να διώξει για λίγο την εικόνα της πραγματικότητας γύρω του. Κλείδωσε την πόρτα της μοναδικής ανδρικής τουαλέτας στην καφετέρια, έβρεξε το κεφάλι του και στη συνέχεια κοίταξε προσεκτικά το είδωλο του στον καθρέπτη. Μπορούσε να διακρίνει ένα άγχος να ρέει πίσω από το βλέμμα του, το οποίο είχε καιρό να νιώσει. Γύρισε, κατέβασε το καπάκι της λεκάνης μετατρέποντας τη σε κάθισμα και βολεύτηκε πάνω της βάζοντας το κεφάλι μέσα στα γόνατα του. Η απόλυτη σιωπή του έφερε υπνηλία και αποφάσισε να μείνει λίγο ακόμα έτσι ώσπου να νιώσει τη σκέψη του λιγότερο θολή και ταραγμένη.

Ξαφνικά είχε βγει για να κάνει τζόκινγκ ανέμελος με φόντο το τοπίο της παλιάς του γειτονιάς. Ακολουθούσε μια συγκεκριμένη διαδρομή και παρά την απίστευτη κούραση σε όλο του το σώμα ο κρύος αέρας του χειμώνα τον αναζωογονούσε τόσο που όταν έτρεχε ένιωθε πάντα μια λαχτάρα και μια αστείρευτη ενέργεια που μόνο ένα παιδί θα μπορούσε να έχει. Ντυμένος βαριά από πάνω με δυο σκούρα, πράσινα φούτερ και ελαφριά από κάτω με ένα μακρύ, μπασκετικό σκούρο σορτσάκι απλά συνέχιζε να τρέχει μέχρι να κουραστεί τελείως ή να του υπενθυμίσει το ρολόι του ότι είχε κι άλλες εκκρεμότητες πέρα από τη φυσική του κατάσταση. Στο πεζοδρόμιο του επόμενου κεντρικού δρόμου ένας άνδρας μεγάλος σε ηλικία με λίγα λευκά μαλλιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και υπέρβαρος στεκόταν με έναν τεράστιο, γκριζωπό σκύλο που κοιτούσε τα πάντα γύρω του απειλητικά. Καθώς τους πλησίαζε άρχισε να σκέφτεται αν ήταν ασφαλές να περάσει από δίπλα τους. Το μπεζ παλτό του άνδρα μαζί με τον υπερβολικό του όγκο τον έκαναν να δείχνει θηριώδης, ενώ το ασάλευτο της στάσης του σώματος του μαζί με την αγέρωχη ματιά του μπορούσαν να κάνουν τον οποιονδήποτε να θέλει να αλλάξει πεζοδρόμιο βρίσκοντας τον μπροστά του.

Πλησιάζοντας κι άλλο ο εχθρικός βρυχηθμός του σκύλου άρχισε να φθάνει στα αυτιά του. Τελικά σταμάτησε σε απόσταση δύο μέτρων πριν περάσει παράλληλα και από τους δυο και έμεινε να κάνει κάποιες κινήσεις με τα χέρια και τα πόδια για να μην παγώσει το σώμα του τελείως. Κάτι ήταν τελείως λάθος. Ο άνδρας φόρεσε ένα ψεύτικο χαμόγελο ευγενείας αλλά ο Τιμόθεος τώρα έβλεπε καθαρά. Το πρόσωπο της κοτρόνας! Τα ίδια χαρακτηριστικά σε ένα κεφάλι ενός ηλικιωμένου που είχε βγάλει βόλτα το σκυλί του.Ο σκύλος έδειχνε τα δόντια του χωρίς να κάνει ήχους τώρα αλλά η στάση του σώματος του έδειχνε ότι το πλάσμα ήταν έτοιμο για επίθεση.

”Περάστε” είπε ο Τιμόθεος με μια ευγένεια που άρμοζε σε έναν μεγαλύτερο του στη φωνή του και ένα χαμόγελο εξίσου ψεύτικο με το γέρο αλλά χωρίς το δικό του δόλο.

”Όχι,όχι…είμαστε εντάξει εμείς νεαρέ μου…βγήκαμε τη βόλτα μας, ένας παππούς και ένας σκύλος που έχει φάει τα ψωμιά του… κάνε το τρέξιμο σου, συνέχισε”.

Στάθηκαν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον. Ο Τιμόθεος με μίσος τώρα, το οποίο πάλευε με την αγωνία του και ο γέρος αφού έχασε το χαμόγελο του,στη συνέχεια σε απόλυτο κοντράστ σχημάτισε ένα γέλιο που στον Τιμόθεο θύμισε τον κάθε άνθρωπο στη ζωή του που τον είχε χτυπήσει κάτω από τη μέση και τότε έφερε στο μυαλό του τη μέρα της κρίσης στην κινητή μονάδα με τον οργανισμό. Σχεδόν ανέκφραστος κοίταξε με νόημα το άλλο χέρι του γέρου που ψαχούλευε την τσέπη του παλτού του συνεχώς και στη συνέχεια τον κοίταξε πάλι στα μάτια.

”Θα μου τη φέρεις διάολε…αλλά ξέρεις κάτι; Θα συνεχίσω,ναι…αντίο”.

Ξεκίνησε πάλι να τρέχει ξέροντας ότι το ραντεβού με την κόλαση ήταν εκεί απέναντι και τον περίμενε. Πρόλαβε να ανοίξει το διασκελισμό του μερικές μόνο φορές όταν ακούστηκε ο κρότος του όπλου και αμέσως ένιωσε την πλάτη του να σπάει. Έπεσε στο έδαφος που απαρτιζόταν από τσιμεντένιες πλάκες στέκοντας στα γόνατα καθώς ένιωθε το αίμα να μη χωράει πουθενά μέσα στα σπλάχνα του. Άρχισε να φεύγει από το στόμα του και έμεινε να το κοιτάζει να πέφτει μπροστά του πολύ σκούρο, περισσότερο προς μαύρο παρά σε κόκκινο χρώμα και τότε μετά από αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα παραίτησης ξύπνησε μέσα του ένα ”όχι” και ένα ”γιατί” που κάποτε ήταν το κίνητρο που τον έβγαζε από κάθε σκοτάδι του και τελευταία φορά συναντήθηκε μαζί του εκείνο το βράδυ της στημένης παγίδας στη μονάδα και στη συνέχεια αποχαιρέτησαν ο ένας τον άλλο-ίσως- για πάντα,δίνοντας τη θέση τους στην απόλυτη ηττοπάθεια. Ένιωθε να σβήνει αλλά έσφιξε τις γροθιές του και άρχισε να χτυπάει με μανία τις πλάκες που είχαν γεμίσει από το αίμα του μαζί με το νερό του ψιλόβροχου.

”Όχι…όχι,όχι,απλά όχι” έλεγε συνέχεια με σφιγμένα δόντια και συνέχισε να γρονθοκοπεί το έδαφος και ας είχε μια αίσθηση τώρα στα χέρια σα να είχε σφίξει πολλά ανοιχτά ψαλίδια.Κάποια στιγμή ο πόνος ήταν κάτι παπαράνω από αληθινός ενώ ένα από τα νύχια του είχε βγει από τα άτσαλα χτυπήματα και έβλεπε του δαχτύλου από μέσα. Λίγο πριν σβήσει οριστικά η μια πλάκα άρχισε να σπάει και τότε σκέφτηκε ότι πρέπει να μείνει εκεί λίγο ακόμα να τη βγάλει τελείως. Στο επόμενο χτύπημα η πλάκα είχε γίνει κομμάτια και από μέσα βγήκε ένα κρίνο. Με το στόμα ανοιχτό και μια γαλήνη να τον αγκαλιάζει από πουθενά έκανε να το πάρει στις διαλυμένες του παλάμες και τότε η φωνή του γέρου σα να ήταν από κάτι μη ανθρώπινο φώναξε χτυπώντας τον σαν ωστικό κύμα.

”ΟΧΙ…ΑΥΤΟ…ΑΥΤΟ ΔΔΔΔΕΕΕΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ….ΕΣΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕΣ ΠΟΛΎ ΠΙΟ ΠΡΙΝ” και τότε πριν τελειώσουν όλα έγειρε το συντετριμμένο του σώμα για να σιγουρευτεί ότι θα πέσει πάνω στο όμορφο λουλούδι θέλοντας να το προστατέψει μέχρις εσχάτων.Έπεσε λυπημένος πάνω του.

Τα χτυπήματα στην πόρτα της τουαλέτας και οι φωνές που έβγαιναν από τουλάχιστον 4-5 διαφορετικά στόματα τον ξύπνησαν. Σηκώθηκε πάνω προσπαθώντας να θυμηθεί που βρίσκεται. Άνοιξε σιγά σιγά την πόρτα και είδε τον περίεργο με τα αραιά μαλλιά να έχει βγει εκτός εαυτού και να του εξαπολύει κατάρες από τις οποίες καταλάβαινε μερικές μόνο, αφού τα αντανακλαστικά του δεν είχαν ακόμη επανέλθει πλήρως. Το ζευγάρι, ένας μεγαλόσωμος νεαρός με στολή σεκιούριτι, μάλλον από κάποιο διπλανό μαγαζί και ο συμπαθής Αφρικανός σερβιτόρος τον κρατούσαν χωρίς να χάνουν την προσοχή τους στιγμή από πάνω του. Τέσσερις άνθρωποι, ο ένας μάλιστα με δύναμη περισσότερη από το μέσο όρο των ανθρώπων δεν μπορούσαν να κουμαντάρουν έναν τυπάκο καχεκτικό που δεν ξεπερνούσε το ένα και εβδομήντα ύψος και όλη η γλώσσα του σώματος του κάθε άλλο παρά υγεία δήλωνε. Κάποια στιγμή το αγόρι της κοπέλας τον ρώτησε το λογικό,προλαβαίνοντας τον Τιμόθεο που ακόμα κοιτούσε σαν χαμένος.

”Ρε αδερφέ τον ξέρεις; Τι σου έχει κάνει τ ο παλικάρι; άνθρωπος καθόταν και έπινε τον καφέ του και δεν ενοχλούσε κανέναν!” Είναι άψυχος ρε! δε τονε βλέπεις; εεε;δε τονε βλέπεις το μαλάκα, τον ανύπαρκτο; είναι άψυχος ρε! δε τους γουστάρω τους άψυχους!”

Ο Τιμόθεος τους προσπέρασε περιφρονώντας το τι του έλεγαν και με προσποιητή ψυχραιμία έφυγε από το καφέ προσπαθώντας να αντιμετωπίσει το σοκ και το γεγονός ότι την επόμενη μέρα είχε να παλέψει με μια οδυνηρή αλήθεια που μόλις είχε ακούσει από εκείνο το φρικιό και να πάει να βρει τον απόλυτο ονειρομάνσερ της Αθήνας και φίλο του, τον Τίταν. Η σχέση αγάπης και μίσους που είχαν οι δυο τους, όπως με όλους όσους γνώριζε μάλλον αυτή η ανεξιχνίαστη φιγούρα έπρεπε να βγει από τη ναφθαλίνη πριν να ήταν αργά. Κάτι έπαιζε με τις ρίζες της ψυχής του Τιμόθεου και ήθελε να του δώσει ένα μήνυμα. Γύρισε την πλάτη στο πιστόλι, στον ίδιο το θάνατο. Ο θάνατος θα ερχόταν και δεν ήταν ο δικός του, γιατί την πλάτη του την ένιωθε ακόμα να πονά σα να συνέβησαν όλα στην πραγματικότητα. Ο θάνατος των άλλων είναι που πονάει και όχι ο δικός μας. Δεν ήταν ώρα για εγωισμούς. Χρειαζόταν βοήθεια και ίσως να προλάβει ένα κακό.

”Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την ιστορία του Τιμόθεου,ο οποίος εδώ και κάτι παραπάνω από ένα χρόνο μετά από μια παγίδα καλοστημένη από κοντινά του πρόσωπα, σταδιακά χάνει τον εαυτό του και αντιμετωπίζει την καθημερινότητα του με πλήρη απάθεια. Το παιχνίδι της επιστροφής για την ψυχική του υγεία ξεκινά έπειτα από μια σειρά εφιαλτών που προμηνύουν ένα θάνατο που ολοένα και πλησιάζει και τα μηνύματα που αποτελούν προθάλαμο αυτού δείχνουν να θέλουν να αποτελειώσουν ότι έμεινε μετά την προδοσία ακέραιο στην ψυχοσύνθεση του Τιμόθεου. Μέσα από μια συναυλία η οποία γίνεται για ιερό σκοπό και στην οποία ”πρέπει” να πάει καλείται να αντιμετωπίσει τον εαυτό του στη σιωπή και ελπίζοντας μέσα από κάτι φαινομενικά απλό να βρει τα κομμάτια που έφυγαν από το είναι του, όταν κάθε εμπιστοσύνη και ενθουσιασμός για τη διαδραστικότητα με τους γύρω του χάθηκε. Πολλά θα σας θυμήσουν τα Διάφανα Κρίνα, το Θάνο Ανεστόπουλο και την ιστορική συναυλία του 2015…”

The post Azrael Overtones #6: Τα Κρίνα & Ο Διάφανος Νους appeared first on anthem.gr.

”Λοιπόν; Έκανες το μικρό σου θαύμα πάλι και το έκανες μόνη σου. Είδες πόσο έχεις στρώσει από όταν άρχισες εδώ τελικά;Έχεις έλεγχο”.

Η ψυχολόγος ήταν στον ένα καναπέ με το σώμα της τεντωμένο από χαρά ενώ στον καναπέ ακριβώς απέναντι η Νείρα ένιωθε μια κολακεία από το πράσινο φως που έδειχνε η ειδικός που την παρακολουθούσε προς μια θετική τροχιά, αλλά έπνιγε το χαμόγελο που κόντευε να πετάξει από το στόμα της και το σώμα της ήταν κάπως κυρτό. Δεν είχε συνέλθει πλήρως ακόμα από τον κίνδυνο που πέρασε.

Στα άδυτα των ηθικών αυτουργών της αυτοκτονίας της νεαρής Δήμητρας Αναγνώστου, σήμερα σε αυτό το γραφείο ένιωθε ότι μοιράζεται μια σκοτεινή νίκη.

”Βρήκα το μπελά μου όπως πάντα και ακόμα,έ νιωσα πολλές φορές ότι κοροϊδεύω. Πήγα να κάνω καλό σε μια οικογένεια που έχασε τα πάντα. Ναι,οκ. Ποιά; Εγώ.Τις ξέρεις τις ιστορίες μου.Έχω παρατήσει τρεις φίλες επειδή με κούραζαν οι εμμονές τους και το ότι επέμεναν να μπλέκουν συνέχεια σε καταστάσεις που τις παίδευαν. Απαίτησα από αυτές το άριστο,το αλάνθαστο και αυτές ήταν σε μια ηλικία που ακόμα όλοι μας δεν…δεν…δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε, ξέρουμε τα πάντα…και…και…και…”

Η Νείρα έγειρε στο μπράτσο του καναπέ κοιτώντας την ψυχολόγο στα μάτια αλλά έχοντας κρύψει τη μύτη και το σαγόνι της με τον πήχη του χεριού της. Το χοντρό,μάλλινο γάντι της έδινε την ψευδαίσθηση ότι κάτι την αγκάλιαζε και ότι κρυβόταν πίσω από αυτό. Ένιωθε απόλυτα γυμνή στην ιδέα ότι παραδέχεται τα πιο μελανά σημεία της στάσης στης απέναντι στους διπλανούς της ανθρώπους.

Η ψυχολόγος κούνησε αργά το κεφάλι δεξιά και αριστερά χωρίς να χάσει το χαμόγελό της. ”Ήσουν σε πλήρη σύγχυση μέσα σου αλλά κατάφερες να την παραμερίσεις…και τα έκανες όλα σωστά για μια δουλειά που σε άγγιξε. Δε νομίζω ότι σε άγχωσαν τα χρήματα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Είμαστε ένα βήμα μπροστά. Σταμάτα να αποζητάς προβλήματα για τον εαυτό σου. Έχουμε κάνει αρκετούς κύκλους γύρω από τα ίδια”.

Την κοιτάζει σκεπτική και τραβάει προς τα πίσω τα μαλλιά της περισσότερο για να κινήσει τα χέρια της λίγο διακριτικά. Την έχει φορτίσει έντονα η συνεδρία με τη Νείρα. Την ήξερε καλά πια και ήξερε ότι μετά από κάθε σκιερή υπόθεση σχετική με τη δημοσιογραφία όλα τα δυνατά συναισθήματα απέρρεαν από μέσα της βίαια. Τώρα που είχε κινδυνεύσει και η δουλειά της αλλά και η ίδια της η ζωή το αίσθημα αυτό είχε πολλαπλασιαστεί. Η ψυχολόγος είχε δεχθεί υπομονετικά τα πισωγυρίσματα της Νείρας τον τελευταίο ένα χρόνο με κέντρο τις ενοχές και την κατ’ επιλογήν αδιαφορία της για ανάπτυξη ιδιαίτερων σχέσεων με όσους έμπαιναν στη ζωή της με κάποιο τρόπο,όμως για κάποιο λόγο δεν είχε πάψει να πιστεύει ότι η Νείρα δεν ήθελε να μείνει σε αυτή την αυτοσχέδια παγίδα επ’ αόριστων.

Κατεβάζει τα χέρια κάτω υποδηλώνοντας αμυντική στάση. Η Νείρα κρατάει την ανάσα της έχοντας ενώσει τα πάνω με τα κάτω δόντια της αντικατοπτρίζοντας αυτό που δε βρήκε το κουράγιο εδώ και ώρα να βγάλει από μέσα της.

”Υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να μάθω;Νομίζω έχεις κάτι να μου πεις πέρα από όσα έγιναν με την υπόθεση”.

”Λοιπόν…είδα και ένα όνειρο….προχθές βράδυ. Η μικρή ήταν ολόκληρη σκεπασμένη με ένα σεντόνι…και έκλαιγε…δεν ξέρεις πώς έκλαιγε… Ήταν γυρισμένη στο πλάι με την πλάτη της γυρισμένη προς τα εμένα αλλά ήξερα ότι είναι εκείνη και ας μην έβλεπα το πρόσωπό της.Έκλαιγε και έλεγε κάτι στο οποίο δεν έδινα σημασία γιατί μου αρκούσε αυτή η εικόνα η δύστυχη.Εγώ καθόμουν στο πάτωμα και κοιτούσα το κενό…ήμουν και δεν ήμουν εκεί…είχα ένα δράμα δίπλα μου και αναρωτιόμουν πόσο έχω συμβάλλει σε αυτό και είχα γίνει κομμάτια και…” η Νείρα έκανε μια μικρή παύση και η ψυχολόγος πήρε το λόγο.

”Δεν μπορούσες να κάνει τίποτα διαφορετικό.Δε μπορείς να ελέγξεις μια άλλη ζωή.Ξέχνα το αυτό το πράγμα,πρέπει να το διαγράψεις από τη συνείδηση σου Νείρα…” Η Νείρα είχε σκύψει ελαφρώς το κεφάλι προς τα κάτω για να μη φανεί ότι τα μάτια της είχαν αρχίσει να πρήζονται.

”Άρχισα να μιλάω μόνη μου μετά.Δεν ξέρω αν τα έλεγα για να τα ακούσω εγώ και να βγουν από μέσα μου ή αν τα έλεγα σε εκείνη. Ντρεπόμουν να κοιτάξω και ντρεπόμουν μην πω οτιδήποτε που θα τη στεναχωρούσε κι άλλο. Φορούσα κάτι το οποίο το ένιωθα πολύ στενό και τα χέρια μου τα είχα σταυρωμένα και τα έσφιγγα με όλη μου τη δύναμη. Τα έσφιγγα για να μην κάνουν απολύτως τίποτα γιατί τίποτα δε θα μπορούσε να είναι σωστό. Τίποτα δε θα κατέληγε σωστά, αυτό ένιωθα και αυτό με διαλύει μέρα νύχτα ακόμα”.

Τα μάτια της ψυχολόγου είχαν μεγαλώσει ελαφρώς από την απόλυτη συγκέντρωση ενώ τα χέρια της στηρίζονταν στα γόνατα καθώς ήταν με τα πόδια σταυρωμένα το ένα πάνω στο άλλο. Αφού πέρασαν αρκετά δευτερόλεπτα και η Νείρα ακόμα μάζευε τις ανάσες της αγχωμένη να μη φανούν πολύ τα δάκρυα που ήταν έτοιμα να αφήσουν τα βλέφαρα της και να στάξουν, αποφάσισε να μιλήσει για λίγο. “Θέλεις να μου πεις τι έλεγες;”

”Πολλά και με σιγανή φωνή, δε μπορούσε να μου βγει εύκολα. Θυμάμαι ένα μόνο χαρακτηριστικά να το λέω συνέχεια, τα άλλα είναι πολύ θολά…θυ…”

Η Νείρα ένιωσε το λαιμό της να πονά τόσο πολύ που απορούσε πόσο ακόμα θα άντεχε χωρίς να ξεσπάσει. Πήρε μια βαθιά αναπνοή και κατάπιε όσο και αν πονούσε και αποφάσισε με ό,τι κουράγιο της είχε μείνει νιώθοντας τόσο ξεγυμνωμένη ψυχικά να πει τη φράση που ξεκλείδωνε τα πάντα μέσα της.
”Θυμάμαι τον πόνο σου’…Θυμάμαι τον πόνο σου μικρή….θυμάμαι τον πόνο σου….”. Έκλεισε τα μάτια της σκυμμένη ακόμα όπως ήταν στο όνειρο εκείνο όταν μονολογούσε και είδε τα δάκρυα να στάζουν μέχρι το πάτωμα. Έμεινε σε εκείνη τη στάση για λίγο. Τα μάτια της είχαν γεμίσει τόσο που έβλεπε τα πάντα θολά, όπως ο οδηγός το τζάμι του στην καταιγίδα. Τελικά σήκωσε το βλέμμα της να κοιτάξει ξανά την ψυχολόγο στα μάτια. Το σημείο κάτω από τη μύτη της είχε γεμίσει από βλέννες που δεν είχε αντιληφθεί, το πρόσωπο της είχε μουδιάσει ολόκληρο και το κόκκινο χρώμα που είχε πάρει ήταν αρκετά κοντά στο κόκκινο βαμμένο των μαλλιών της. Η ψυχολόγος έβλεπε μια εικόνα ανθρώπινη και προσπαθούσε να διώξει τη φόρτιση. Η Νείρα το είχε καταλάβει και παρά τις αμέτρητες φορές που είχε αναρωτηθεί αν έχει να κάνει με κάποια που απλά αφήνει το ρολόι να τρέξει με έντεχνο τρόπο για να πληρωθεί τώρα ένιωθε ενοχές ακόμα και στη σκέψη ότι στεναχωρούσε και εκείνη μέσα σε όλο αυτό. Έγλυψε το σκουλαρίκι που είχε στο στόμα από αμηχανία και τράβηξε το γιακά του τζιν μπουφάν της.

”Αυτό…αυτό είναι…θυμάμαι τον πόνο σου… Θυμάμαι τον πόνο σου…τη θυμάμαι πώς άλλαζε η όψη της σταδιακά και πόσο έσπαγε με τις μέρες και η προσπάθεια να κρύψει τον πανικό που την είχε καταβάλλει ήθελε όλο και πιο πολύ δύναμη. Θυμάμαι μια μέρα που της αγόρασα ένα κόκκινο σκουφάκι μιας ομάδας για να φοράει να νιώθει πιο άνετη όταν της είχαν πέσει τα μαλλιά από τις χημειοθεραπείες και κάναμε πλάκα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να της διάλεγα άλλο χρώμα. Θυμάμαι πόσο δυσκολεύτηκε να χαμογελάσει και εγώ έκανα τη χαζοχαρούμενη και την πήγα να την κεράσω καφέ μετά. Σκάρτα  δεκαπέντε ήταν τότε το κορίτσι. Τη θυμάμαι να την αφήνω στο λεωφορείο να πάει στο φροντιστήριο και δυο στενά πιο κάτω όλοι από τα παράθυρα φαίνονται ξένοιαστοι και εκείνη είχε κολλήσει τη μύτη στο τζάμι και απλά κοιτούσε στο τίποτα. Δε της έφταναν όσα έτυχαν στους δικούς της, φορτώθηκε το δικό της μαρτύριο πριν καλά συνειδητοποιήσει τι και πώς. Και ξέρεις τι; δε με νοιάζει ο θάνατος. Δε μου υποσχέθηκε ποτέ κανένας ότι θα είμαι εδώ για πάντα, ούτε ζω σε κανένα συννεφάκι. Δε με νοιάζει που θα αποχωριστώ μια μέρα όσα μου αρέσουν, το μπουφάν μου,τ η δουλειά μου, τις αναμνήσεις με τη μικρή, την οικογένεια μου, όλα. Τους είδα όλους να πονάνε”.

Tο παραπάνω αποτελεί απόσπασμα από τη σύντομη ιστορία ”Από το ημερολόγιο της λύτρωσης: Ποιοι σε ‘μάθαν να χάνεις;”, μέρος μια συλλογής ιστοριών με τίτλο ”Τα Πρόσωπα Της Λύτρωσης” η οποία ολοκληρώνεται σύντομα…

The post Azrael Overtones #5: Από το ημερολόγιο της λύτρωσης: Ποιοι σε ‘μάθαν να χάνεις; appeared first on anthem.gr.

Ο Άλφα είχε φτάσει σχεδόν στο πατρικό σπίτι ξανά μετά από μέρες να κλείσει τον κύκλο.Δεν ενημέρωσε το Γιάννη ούτε κανέναν άλλον. Δεν είχε αντοχή για το άγχος τους μέχρι να τους ανακοινώσει ότι είχε φτάσει,ούτε για καμία απρόσμενη υποδοχή-έκπληξη ή κάτι τέτοιο. Προτίμησε να μην παραμερίσει το εγώ του για λίγο και να τους αφήσει να αναρωτιούνται ποια ήταν η τελευταία πράξη στη συνάντηση με τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο της μεγάλης βιοτεχνίας και να κρατήσει την ιστορία με τις δεκάδες ανατροπές και τις θριαμβευτικές εκφράσεις στα πρόσωπα τους με το ύφος που θα έλεγε ”απίστευτο,τα κατάφερες” για αργότερα. Ένιωθε ακόμα τα τελευταία κατάλοιπα της αδρεναλίνης να φουσκώνουν κάθε σημείο του κορμιού του καθώς έμπαινε στις τελευταίες στροφές. Αποφάσισε ότι δεν είχε άλλη υπομονή για τίποτα. Με ένα κεφάλαιο τεράστιο για την οικογένεια του να έχει επιτέλους κλείσει με τη συμβολή του θεώρησε ότι είχε το δικαίωμα να το κάνει αυτό. Οδηγούσε πολύ άτσαλα τώρα στα τελευταία στενά. Αν μπορούσε θα είχε πατήσει ένα κουμπί για να διακτινιστεί στο μεγάλο χολ του σπιτιού γλυτώνοντας αυτά τα μόλις λίγα λεπτά που τον χώριζαν από το χώρο αυτό.Ήθελε το αδύναμο χρώμα της ησυχίας και τίποτα παραπάνω μετά από όλο αυτό που έζησε. Τις στιγμές από το πρόχειρο παρκάρισμα μέχρι τη στιγμή που βούλιαξε στην πολυθρόνα μπροστά στη μεγάλη τζαμαρία εκτέλεσε τόσο μηχανικά τις κινήσεις του που μάλλον δε τις θυμόταν καν μετά.Δε σκεφτόταν τίποτα άλλο παρά να λείψει λίγο από τη ζωή του.Αυτό έλεγε στον εαυτό του τώρα.Ακούμπησε το σβέρκο του στην κορυφή της πλάτης της πολυθρόνας και μετά από δευτερόλεπτα ηρεμίας ήρθε εκείνος ο γνώριμος για εκείνον αιφνιδιασμός που μας επισκέπτεται όταν νιώθουμε ότι έχουμε εισέλθει στον επίλογο μιας πράξης. Το φλάσμπακ που γυρίζει στο μηχανισμό μας πιο γρήγορα από κάθε υπερβολική ταχύτητα που είδαμε ποτέ ή βιώσαμε σε κάποιο όχημα που διαβαίναμε ή βλέπαμε σε ταινία. Στο υποσυνείδητο του Άλφα υπάρχει το αντικειμενικό κομμάτι που λέει τη λέξη ”νίκη” και το υποκειμενικό κομμάτι που σχηματίζει ένα ερωτηματικό.

Η νίκη είναι η δικαίωση των ανθρώπων που έφυγαν στοιχειωμένοι και όσων έμειναν πίσω με το βάρος του συμβιβασμού με την απουσία. Ο Άλφα ποιος είναι; Μέσα σε όλα αυτά που στέκεται ακριβώς;Στο δύσκολο μυαλό του υπάρχει αυτή η ανασκόπηση που είναι γεμάτη από φόβο. Φόβος κατά την άφιξη,φόβος στην επιστροφή,φόβος τώρα που επιστρέφει στη συνάντηση με τον εαυτό του στο σημείο που μέσα του κήρυξε την έναρξη του ταξιδιού. Πώς μπορεί να γίνεται λόγος για θριαμβολογία όταν ο φόβος υπήρχε σε όλη τη διαδρομή όπως υπήρχε ανέκαθεν; Τότε με το αίμα να ζεσταίνεται δυσάρεστα ακόμα πιο πολύ διαπιστώνει ότι είναι ζωντανός για να τα σκέφτεται όλα αυτά και από τα μάτια γλιστράει ένα δάκρυ. Φεύγει άλλο ένα. Δε θα μπει στον κόπο να σφίξει το πρόσωπο του για να κρυφτεί από τον εαυτό του. Διαπιστώνει όλα όσα έκανε να συμβούν και ξεσπάει σχεδόν αθόρυβα. Τα μάτια του τα νιώθει σα να τα στραγγίζει κάποιο χέρι στρίβοντας τα από την πολύ πίεση έτσι όπως εκκρίνουν τα καυτά υγρά πάνω στα μάγουλα του και μονολογεί ”έγινε…έγινε…” και μετά ”ευχαριστώ…ευχαριστώ…”

Όσα έγιναν ήταν ένα ολοκλήρωμα με το χθες να πρέπει να απορροφηθεί στο αύριο και τώρα δε θα ήταν πια ο ίδιος. Τα μάτια του κλείνουν αργά αργά. Τώρα οι δυο τους. Τώρα αυτός και αυτός που θα είναι από αύριο θα συναντηθούν εκεί που συναντήθηκαν και στην αρχή,στην απόλυτη σιωπή.

Γεια σου….του είπε μακρόσυρτα μια φωνή στη γωνία. Ο Α. είναι ευγενής απέναντι του. Δεν τον ρωτάει ποιος είναι. Απλά περιμένει.”Είμαι ένας άνθρωπος που είχε χάσει τα φίλτρα της ισορροπίας του και τη γαλήνη του,όταν εκείνη την πήρε ο χρόνος με τη βία και τη διέταξε να τον αφήσει για να έχουν την ελπίδα να συναντηθούν ξανά λίγο μετά το αύριο’ του είπε ο άνδρας με το κρυμμένο πρόσωπο. Σήκωσε το χέρι του δείχνοντας το χώρο γύρω του.

”Εδώ υπάρχει μια σειρά από γωνίες και διαδρόμους μέσα στη σπίθα της ύπαρξης μας που γίνονται τοίχοι που ψηλώνουν και μαυρίζουν και φθάνουν πιο ψηλά από αυτό που συλλαμβάνει η απλή όραση…. ”

Ο Αλφα συγκράτησε απόλυτα τα λόγια του άνδρα και εξακολούθησε να μη μιλάει αφού του ήταν όλα απόλυτα κατανοητά. Η φωνή ήταν βαθιά,η ομιλία διαπεραστική και οι κινήσεις του ιεροτελεστικά σίγουρες. Ο Άλφα ήξερε ότι ήταν σε όνειρο. Αγκαλιάζοντας πιο σφιχτά από ποτέ το χάρισμα της ονείρευσης μπορούσε πλέον να το καταλάβει από την πρώτη στιγμή.  Αυτό που ένιωθε όμως τώρα ήταν πρωτόγνωρο, αφού για πρώτη φορά αισθανόταν ότι βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της καρδιάς των ονείρων. Θα παρέμενε σιωπηλός αν δεν εντόπιζε τα αίματα στα χέρια του άνδρα.

”Γιατί αιμοραγείς;Έχεις πεθάνει και εσύ όπως εκείνος στην αρχή των ονείρων;Σε έχουν εγκαταλείψει;Σου έχει συμβεί κάτι;” ”Όχι…όχι….είναι το αίμα της πρώτης στιγμής.Μόλις ξαναγεννήθηκα.Πονάει ”.

Ο Α. αρχίζει να αποδέχεται αυτό που αφήνοντας τον εαυτό του να αποκοιμηθεί ήδη γνώριζε.Εδώ είναι η αναμέτρηση με το τίμημα.

”Δεν σας έχω αφήσει μόνους σας.’

Ακούστηκε μια γυναικεία φωνή και ένα χαμόγελο με ασημένια μάτια να λαμπυρίζουν εμφανίστηκε ακριβώς απέναντι.

”Ποιά είσαι;” τη ρώτησε ο Α. χωρίς να του εμπνέει την ίδια ευγένεια με τον άνδρα που ήταν το δικό του αύριο. Ένα γέλιο της βγήκε από τα ρουθούνια.”Χυδαίο να μη με αναγνωρίζεις.Είμαι η πιο παλαιά σας φίλη,η ειρωνεία,ανάθεμα και αν είμαι απλώς μια φίλη μονάχα,είμαι το μόνο ολοκληρωτικό κομμάτι σε όλα αυτά,από τη γνωστή αρχή της μιζέριας σας μέχρι τη στιγμή που ξεθάψατε το χαμένο κεφάλαιο που νομίζετε ότι ξορκίσατε από μέσα του την ήττα.Θυμήσου τώρα.Σε διατάζω”.

Tο παραπάνω αποτελεί απόσπασμα από τη σύντομη ιστορία ”Κλιμάκωση”,μέρος μια συλλογής ιστοριών με τίτλο ”Τα Πρόσωπα Της Λύτρωσης” η οποία ολοκληρώνεται σύντομα…

The post Azrael Overtones #4: Κλιμάκωση… appeared first on anthem.gr.