Χριστούγεννα! Η εποχή που στολίζουμε το δεντράκι μας, ακούμε χριστουγεννιάτικες μουσικές, τρώμε μελομακάρονα (και κουραμπιέδες προφανώς, αλλά #TeamMelomakarona) και βλέπουμε χριστουγεννιάτικες ταινίες. Όχι, δεν θα μιλήσω για το Home Alone. Ειδικότερα, με όσους δεν θεωρούν το 2ο καλύτερο από το 1ο. Κρίμα για τους φανς, αλλά κάπου βαρεθήκαμε. Να το πω κι αλλιώς; Θα το δείτε ανεξάρτητα αν θα το βάλω στην λίστα μου. Ποιο το νόημα, λοιπόν, να χαλάμε τις καρδιές μας;

Επίσης, όσο κι αν μ’αρέσει, δεν θα ακούσετε για το Love Actually. Πολύ προφανές δεν είναι; Να σημειώσω ότι θα πρόσθετα στην λίστα το Eyes Wide Shut (ναι αμέ! Έχει Κριστμας Σπίτιρ και την αντίθεση με αυτό), αλλά για Kubrick λέω να πιαστώ κάποια άλλη στιγμή. Τέλος, αισθητή η απουσία του It’s a Wonderful Life από την λίστα. Πέρα του ότι θα δούμε κάμποσο Dickens παρακάτω, υπάρχει σε όλες τις λίστες αυτή η ταινία. Να το βάλουμε κι εμείς; Προφανώς και είναι ταινιάρα, αλλά έστω σε μια ταινία, ας διαφέρουμε.

Σε αυτό το σημείο γελάμε, γιατί από την εισαγωγή έχω ήδη αναφέρει 4 πολύ δημοφιλείς χριστουγεννιάτικες ταινίες. Τι έμεινε για μετά; Έχουμε πραγματάκια, μην αγχώνεστε. Οπότε, ετοιμαστείτε για μια λίστα με αρκετό animation, λίγο live-action, μερικές κλισέ επιλογές και μερικές όχι τόσο.

The Polar Express

Ξεκινάμε από τα βασικά. Χριστούγεννα με Tom Hanks, ένα Express με προορισμό τον Βόρειο Πόλο και ένα αγόρι που αμφιβάλει για την ύπαρξη του ίδιου του Άγιου Βασίλη. Τι άλλο να ζητήσουμε; Λίγο καλύτερη ταινία, αλλά δεν πειράζει. Η μαγεία που σου προσφέρει η πρώτη εξ ολοκλήρου ψηφιακή ταινία είναι αρκετή για να αγνοήσεις οποιοδήποτε πρόβλημα υπάρχει. Μάλιστα, από τις 15 Δεκεμβρίου επανακυκλοφορεί στους κινηματογράφους για όποιον τον ενδιαφέρει.

Arthur Christmas

Πως θα ήταν άραγε μια ταινία, που συνδυάζει την δημιουργία της Pixar με το γράψιμο του Nick Park (ξέρετε Chicken Run, Wallace & Gromit κλπ κλπ); Σε ένα σενάριο, όπου το όνομα Santa Claus δεν ανήκει σε ένα άτομο, αλλά αποτελεί τίτλο, ο Arthur είναι ο μικρότερος γιος του τωρινού Άγιου Βασίλη. Παρόλο που είναι αρκετά ατσούμπαλος, η καλή του καρδιά θα τον βάλει στην διαδικασία να σώσει την κατάσταση, καθώς ένα κορίτσι κατά λάθος δεν έλαβε το δώρο του την Παραμονή των Χριστουγέννων.

The Christmas Chronicles

Νομίζω ότι ο Kurt Russell έχει βάλει γερή υποψηφιότητα να μείνει στο μυαλό μου ως ο καλύτερος Άγιος Βασίλης που υπάρχει. Η υπόθεση δεν διαφέρει από τα κλισέ. Δύο αδέρφια και κυρίως η μικρή αδερφή, θέλουν να δουν τον Άγιο, κάπως καταφέρνουν να καταστρέψουν το έλκηθρο χάνοντας τα δώρα και πρέπει τώρα να βρεθεί λύση ώστε να σωθούν τα Χριστούγεννα. Αλλά, το τέρμα συμπαθητικό καστ είναι αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις.

Dr. Seuss’ The Grinch (2018)

Έχουν υπάρξει μεταφορές του How the Grinch Stole Christmas! ξανά στο παρελθόν. Από το all time classic animated TV Special του θρύλου των Looney Tunes, Chuck Jones, μέχρι την live action μεταφορά του 2000 με τον Jim Carrey. Επιλέχθηκε όμως αυτή του 2018, λόγω της τρομερής δουλειάς του Illumination στο animation και της ερμηνείας του Benedict Cumberbatch ως Grinch. Αν πρέπει να δείτε για πρώτη φορά μία εκδοχή αυτού του βιβλίου, επιλέξτε άφοβα αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί την μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία μεταξύ των μεταφορών των βιβλίων του Dr. Seuss, ενώ ταυτόχρονα έχει πιάσει την κορυφή του box office ανάμεσα σε όλες τις χριστουγεννιάτικες ταινίες όλων των εποχών. Η δύναμη των Minions πιάνει κι εδώ λέτε; Πόσιμπολ.

The Muppet Christmas Carol

Μία ιστορία που παίζει πολύ αυτή την εποχή, θα παίξει αναγκαστικά και στην δική μας λίστα. Μια μικρή προοικονομία έγινε και στην εισαγωγή γι’ αυτή. Είναι η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Charles Dickens. Ξέρετε τώρα. Εμπενίζερ Σκρουτζ, τσιγκούναρος, δεν χωνεύει ούτε τ’ άντερά του, φαντάσματα κι άλλα πολλά. Είναι μια ιστορία που όλοι ξέρουμε λίγο ή πολύ. Τι μπορείς να κάνεις για να δώσεις κάτι διαφορετικό; Μα να βάλεις τα Muppets στην εξίσωση. Πάντα θα υπάρχει το Muppets Show. Αλλά, η συγκεκριμένη ταινία είναι από τους πιο ομαλούς τρόπους να μάθει κάποιος, γιατί υπάρχει αγάπη και τρέλα γι’ αυτούς τους χαρακτήρες. Αα μια μικρή, ίσως, ασήμαντη λεπτομέρεια. Τον Σκρουτζ τον υποδύεται ο Michael Caine!

Die Hard

Όχι που δεν θα έβαζα το Die Hard σε λίστα με χριστουγεννιάτικες ταινίες. Δεν είμαι ο μόνος που το κάνει παγκοσμίως έτσι κι αλλιώς. Έχει περάσει καιρός που ήμαστε λίγοι. Έχεις, λοιπόν, Bruce Willis στα πολύ καλά του, έχεις για κακό τον απίθανο Alan Rickman και για να μην το κουράζουμε έχεις μία από τις καλύτερες ταινίες δράσης που υπάρχουν.

Klaus

Δεν υπερβάλω καθόλου όταν λέω πως το Klaus είναι από τις καλύτερες ταινίες που μπορεί κάποιος να βρει στην streaming πλατφόρμα του Netflix. Ο σκηνοθέτης της, Sergio Pablos, δεν είναι κάποιος τυχαίος. Για χρόνια animator μέσα στην βιομηχανία, ήταν το άτομο που έδωσε την αρχική ιδέα για το Despicable Me. Ξεφεύγουμε εντελώς από τις παραδόσεις και τα όσα γνωρίζουμε για τον Saint Nicholas. Mεταφερόμαστε σε έναν φανταστικό 19ο αιώνα. Ένας ταχυδρόμος παίρνει δυσμενή μετάθεση για μια μικρή νησιωτική πόλη, όσο πιο βόρεια πιάνει ο χάρτης. Εκεί θα γίνει φίλος με τον τοπικό κατασκευαστή παιχνιδιών, Klaus. Μία από τις ομορφότερες ταινίες που υπάρχει από πολλές απόψεις. Ταυτόχρονα, ήταν μια από τις μεγαλύτερες αδικίες των 92ων βραβείων Όσκαρ. Η συγκεκριμένη ταινία (όπως και η άλλη ταινιάρα, το I Lost My Body) έχασε το βραβείο από το Toy Story 4!

Tokyo Godfathers

Η ταινία που πρήζω όποιον ξέρω να δει στις γιορτές. Αυτό συμβαίνει, γιατί στην συγκεκριμένη ταινία υπάρχει ένας σπάνιος συνδυασμός. Σκηνοθέτης είναι ένας από τους αγαπημένους μου, ο Satoshi Kon. Πρόκεται για animation. Και είναι για την αγαπημένη μου εποχή. 3 στα 3 δηλαδή! Παραμονή Χριστουγέννων, μια τριάδα αστέγων, η οποία αποτελείται από έναν μεσήλικα αλκοολικό άντρα, μια τρανς γυναίκα και μια έφηβη που έχει φύγει από το σπίτι της, ψάχνει στα σκουπίδια ώστε να βρει δώρα. Εκεί βρίσκουν ένα νεογέννητο μωρό, με ένα σημείωμα για όποιον το βρει, να το φροντίσει. Έτσι ξεκινά μια περιπέτεια για την εύρεση των γονιών αυτού του μωρού.

Στην πιο προσγειωμένη σκηνοθετική απόπειρα του Kon, καθώς είναι πολύ μακριά από την φαντασία και την παράνοια του Perfect Blue και του Paprika, καταφέρνει να δημιουργήσει μία από τις πιο ζεστές χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ταυτόχρονα, εξετάζει την πραγματική έννοια της λέξης οικογένεια και τι μπορεί να σημαίνει για τον οποιοδήποτε από εμάς.

The Nightmare Before Christmas

Ένας σκελετός πέφτει τυχαία πάνω σε μια πόρτα και θέλει να αντιγράψει τις παραδόσεις της πόλης πίσω από αυτή. Ναι αυτή είναι η υπόθεση του Nightmare before Christmas, αλλά είναι και πολλά παραπάνω. Ένα dark fantasy musical φτιαγμένο με την τεχνική του stop-motion, κάτω από την σκηνοθετική ματιά του Henry Selick, την φορεμένη ταμπέλα του Tim Burton και την υπέροχη μουσική του Danny Elfman. Σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, ο Jack φέρνει στο προσκύνιο μία αφέλεια που χρειάζεται να υπάρχει. Σαν ένα μωρό που αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά την ύπαρξη των Χριστουγέννων, ο Jack καλείται να ακολουθήσει αυτό που τον θάμπωσε. Εκεί τον έχει οδηγήσει η βαρεμάρα της δικής του πραγματικότητας. Όμως, όταν καταφέρει να ξεπεράσει το επιφανειακό πρώτο επίπεδο, θα ψάξει να βρει την ουσία ανάμεσα στα λαμπάκια και τα δώρα.

Πάντως, μιας και αναφέρθηκε, αν θέλετε combo Tim Burton με Χριστούγεννο, μπορείτε να ξαναδείτε το Edward Scissorhands και το Batman Returns!

Κάπου εδώ φτάσαμε στις εννιά

Καλά ρε συ Στέφανε, μας κοροϊδεύεις; Ή δεν ξέρεις να μετράς; Γράφεις στον τίτλο ότι θα πεις για μια ντουζίνα χριστουγεννιάτικες ταινίες και τελικά είπες για 9. Τι φασούλα; Χωρίς να τις υποτιμώ ως προς την ποιότητά τους, οι 3 επόμενες ταινίες (ή έστω TV Specials) που ολοκληρώνουν την 12αδα μπήκαν μαζί λόγω της χρονικής τους διάρκειας.

Ξεκινάμε με φρέσκα ψάρια, το χριστουγεννιάτικο special των Guardians of the Galaxy. Μάλιστα, κυκλοφόρησε 2 βδομάδες μετά το Wakanda Forever (εδώ το δικό μας άρθρο για την ταινία). Πριν το τελευταίο κεφάλαιο της συγκεκριμένης ομάδας στο σύμπαν του MCU, θα τους δούμε σε μια πιο χαλαρή στιγμή. Ο θάνατος της Gamora έχει στοιχίσει στον Peter. Έχοντας ακούσει μια ιστορία, για το πως ο Yondu κατέστρεψε τα Χριστούγεννα στην ψυχή του Peter, ο Drax με την Mantis αποφασίζουν να του κάνουν το καλύτερο δώρο. Τον Kevin Bacon.

Είναι δύσκολο, έως απίθανο, σε μια χριστουγεννιάτικη λίστα να μην αναφερθεί παραπάνω από μία φορά ο Dickens. Μέχρι τώρα εγώ είμαι στις τρεις. Δεν υπόσχομαι, ότι δεν θα υπάρξει τέταρτη. Οπότε, νιώθω την ανάγκη να αναφέρω σε δική μου λίστα την εκδοχή της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας που έχω δει τις περισσότερες φορές. Κι αυτή δεν είναι άλλη από το Mickey’s Christmas Carol. Οι αγαπημένοι χαρακτήρες της Disney αναλαμβάνουν τους γνωστούς ρόλους του παραμυθιού και το αποτέλεσμα δεν απογοητεύει.

Πάμε να κλείσουμε την λίστα με την επιλογή που δικαιολογημένα θα ακούσεις από πολλούς. Το A Charlie Brown Christmas συνδυάζει άριστα την φιλοσοφία των Peanuts με το κλίμα της συγκεκριμένης γιορτινής περιόδου. Καταπληκτικός Bill Melendez στην σκηνοθεσία και ο Vince Guaraldi στην μουσική σύνθεση. Όποιος δεν το έχει δει ακόμα, να τρέξει αμέσως!

Για να φύγουμε με χαμόγελο…

…θα βοηθήσουν τα TV Specials. Ελπίζω να έδωσα προτάσεις γι’ αυτές τις μέρες, αλλά ακόμα κι αν δεν τα κατάφερα, μακάρι να χαρείτε τα τραγούδια που έρχονται. Ε τώρα αν και πάλι δεν τα καταφέρω, δεν πειράζει. Φάτε έναν κουραμπιέ από μένα! Καλές Γιορτές!!

Σε παραδοσιακά vibes…

…ενώ σε πιο σύγχρονους ήχους!

The post The Movie Corner: Μια ντουζίνα χριστουγεννιάτικες ταινίες appeared first on anthem.gr.

Ήμουν σε σκέψεις αν ήθελα να γράψω άρθρο αναδρομής για τις ταινίες του 2022. Ο βασικός λόγος ήταν γιατί είχα την αίσθηση ότι δεν είχα δει όσες θα ήθελα. Φέτος, προτίμησα να κινηθώ πιο safe και να ξαναδώ αρκετές ταινίες που αγαπώ πολύ και είχα καιρό να πιάσω. Όμως, καθώς μετρούσα πόσες ήταν οι φετινές ταινίες που είδα, διαπίστωσα ότι ήταν πολλές ώστε να γλιτώσετε την λογοδιάρροιά μου. Γι’αυτό, πάμε να ξεκινήσουμε το πρώτο μέρος για ταινίες του 2022!

Οι ταινίες δράσης που είδα μέσα στο 2022 ήταν ακραία διασκεδαστικές

Θα ήθελα να αναφερθώ πρώτα σε μια ταινία που νομίζω ότι αδικείται αρκετά. Ίσως λόγω του ότι είναι στο Netflix, ίσως γιατί περίμενε ο κόσμος κάτι πιο σοβαρό, το Gray Man πάντως ήταν μια άκρως διασκεδαστική ταινία. Ο πράκτορας της CIA, “Sierra Six”, τον οποίο υποδύεται ο υπερτέλειος Ryan Gosling, έχει μόλις μάθει μερικά σκοτεινά μυστικά για τους ανωτέρους του. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο καλείται να βρει τρόπο να σωθεί από τον μισθοφόρο που τον κυνηγά, δηλαδή τον Chris Evans. Ασταμάτητη δράση, το ένα κουλό σκηνικό μετά το άλλο, τρομερά ευχάριστη popcorn ταινία, απολαυστικός ο Evans στον ρόλο του κακού έχοντας τρομερή χημεία με τον Gosling. Άσε που από το πουθενά, έσκασε και μια Ana de Armas. Καταλαβαίνεις τώρα. Δεν ξεκολλάς όταν είναι στην οθόνη.

Ξεκινώντας να δω το Bullet Train, είχα μεγαλύτερες προσδοκίες για να είμαι ειλικρινής. Κυρίως γιατί περνάω καλά με τις ταινίες του David Leitch. Δεν θα πω ότι δεν το κατάφερε και τώρα. Ειδικά προς το τέλος. Αλλά άργησε αρκετά να καταφέρει να με κάνει να αφεθώ στην τρέλα που προσπαθούσε να μας πουλήσει. Ειδικά η σκηνή με το μπουκάλι, όσοι έχουν δει την ταινία θα καταλάβουν τι εννοώ, μπαίνει στην ταινία γιατί ξεκάθαρα προσπαθεί να μας πείσει ο Leitch ότι μπορεί να ξεφύγει ακόμα περισσότερο. Μην ξεχνάμε ότι έκανε κι ένα Deadpool.

Τώρα πάμε στην ταινία που πρέπει να δείτε οπωσδήποτε. RRR! Δεκαετία του 1920. Αποικιοκρατούμενη Ινδία. Alluri Sitarama Raju και Komaram Bheem, δύο υπαρκτοί επαναστάτες στην ινδική ιστορία και το απόλυτο bromance εντός της ταινίας. Οι σκηνές δράσης που προσφέρει ο S. S. Rajamouli είναι από άλλον πλανήτη. Οπότε αν έχετε Netflix και έχετε 3 ώρες διαθέσιμες, τρέξτε! Δεν θα καταλάβετε την διάρκεια της, θα περάσετε υπέροχα και θα πάρετε μια μικρή (που λέει ο λόγος) γεύση τι κάνει τα τελευταία χρόνια το Tollywood. Όχι δεν είναι τυπογραφικό. Μόλις μάθατε ότι στην Ινδία δεν υπάρχει μόνο το Bollywood!

Θα κλείσουμε αυτή την ενότητα με το Prey. Η επιστροφή του Predator franchise μέσω του Hulu. Ο Dan Trachtenberg καταφέρνει να είναι ένας από τους νέους δημιουργούς της βιομηχανίας, που πάντα έχω περιέργεια να δω το έργο του. Μετά τα short films για το Portal και το Warframe, τον πιλότο του The Boys και το Playtest στο Black Mirror, το 10 Cloverfield Lane, έρχεται στο Prey να προσφέρει μια φρέσκια ματιά. Να γυρίσει χρόνια πίσω την ιστορία και μέσω της φυλής των Comanche να γνωρίσουμε και να μάθουμε πως λειτουργεί ένας από τους πρώτους Predator.

Οι υπερηρωικές ταινίες φέτος είχαν το ενδιαφέρον τους

Όταν μετά από χρόνια θα σκεφτόμαστε ταινίες του 2022, δεν πιστεύω ότι πλην εξαιρέσεων, θα θυμόμαστε πολλές από αυτές που είχαν υπερήρωες μέσα. Είχε τα σκαμπανεβάσματά του το είδος. Μία από τις καλές περιπτώσεις την έχουμε αναλύσει ήδη στο site. Αναφέρομαι στο Black Panther: Wakanda Forever. Αντίστοιχα, μιλήσαμε και για το Black Adam. Τώρα θα πιάσουμε τις υπόλοιπες.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. It’s Morbin Time! Ναι ναι, φέτος είχαμε το Morbius. Όχι δεν το είδα, αλλά δεν θα μπορούσα να μην το αναφέρω. Είναι η ταινία για την οποία το ίντερνετ μίλησε περισσότερο. Μάλιστα, από το τρολάρισμα επικών διαστάσεων που έπεσε, ενώ πάτωσε στην κυκλοφορία του, κάπως η Sony πείστηκε ότι το κοινό το ζητά ώστε να το ξανακυκλοφορήσει, με αποτέλεσμα να ξαναπατώσει. Ιστορική πρωτιά για ταινία. Δεν έχω σκοπό να το δω κι αυτό θα πρότεινα σε όλους.

Μία ευχάριστη έκπληξη για μένα ήταν το DC League of Super-Pets. Ναι δεν εφηύρε τον τροχό, ούτε ξεπέρασε ορισμένα κλισέ. Αλλά ήταν αυτό που υποσχέθηκε από τα trailers και πρόσφερε 105 ευχάριστα λεπτά. Άλλωστε, ποιος θα δει χαριτωμένα κατοικίδια και θα πει εύκολα όχι; Λίγο ο Rock ως Krypto με ξένισε στην αρχή, αλλά οκ το συνηθίζεις.

Τώρα για την περίπτωση της Marvel και του MCU, κάθε ταινία που κυκλοφόρησε είχε τα θέματα της. Για παράδειγμα, το πρώτο χρονικά Doctor Strange in the Multiverse of Madness στην θεωρία θα έπρεπε να αποτύχει. Όμως, είχαμε Sam Raimi στο τιμόνι και κουβάλησε όσο μπορούσε. Φοβερή Elizabeth Olsen ως Wanda. Ήταν το highlight της ταινίας. Από την άλλη, για το Thor: Love and Thunder, μπορώ να πω με σιγουριά ότι πρέπει να πάρουν τον Thor από τον Waititi. Δεν πάει άλλο. Κι είναι κρίμα, γιατί ο Chris Hermworth (ο καλός στο σύμπαν των Chris) είναι ο απόλυτος Thor. Το πρώτο μισό έφτασε να γίνει μια δυσάρεστη εμπειρία κι ευτυχώς ήρθε το δεύτερο μισό που είναι πολύ ανώτερο και σώζει την ταινία. Φυσικά, τρομερός κακός ο Christian Bale. Αλλά τι να το κάνεις, όταν ο χρόνος που έχει στην οθόνη είναι ελάχιστος.

Εκτός Black Panther, μια εμπειρία που πρέπει να βιώσουν όλοι είναι το Werewolf by Night. Ο Michael Giacchino, στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, ξέρει πολύ καλά τι θέλει να πει. Σκηνοθεσία, μουσική, art direction δείχνουν ότι έγινε πολύ δουλειά στην λεπτομέρεια. Είναι πραγματικά κρίμα, που δεν έγινε κανονική ταινία και περιορίστηκε σε ένα TV Special. Η περίπτωση των λυκανθρώπων στο σινεμά είναι αρκετά περίεργη. Υπάρχουν καλές περιπτώσεις, αλλά συνήθως μπλέκουν και στοιχεία κωμωδίας μέσα. Εδώ ήταν όσο χρειαζόταν αυτό το στοιχείο. Ο Gael García Bernal τιμιότατος σαν Jack Russell, ενώ η Laura Donnelly ήταν καταπληκτική ως Elsa Bloodstone. Πρώτη εμφάνιση για την Elsa σε κάτι πέρα από video games. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πιθανότητες να πάμε σε μια ιστορία σχετική με Midnight Suns, αλλά πολύ θα το ήθελα.

Φτάνοντας στο τέλος του 1ου μέρους…

… για όσους απορούν που είναι ο Batman του Matt Reeves, να κάνουν λίγο υπομονή. Μέχρι τότε, υπάρχει κι άλλο κείμενο στο site.

Θα φύγουμε με μια υπενθύμιση. Μέσα στην χρονιά κυκλοφόρησε μια ταινία, που έχουμε ξεχάσει λίγο την ύπαρξή της. Το Rise. Η βιογραφία του Γιάννη Αντετοκούνμπο και της οικογένειάς του.

Θα πιστεύετε ότι ανάμεσα στις προηγούμενες ταινίες δεν ταιριάζει. Αλλά, ο Γιάννης δεν είναι λίγο ο Superman της δικής μας πραγματικότητας; Με αυτό το σκεπτικό έμεινε στο τέλος αυτού του άρθρου. Μια ταινία που δεν την θεωρώ από τις καλύτερες που είδα στην χρονιά, αλλά σε όσους αρέσουν τα κλισέ sports drama, μαθαίνοντας ταυτόχρονα λίγα πράγματα για την ζωή ενός αθλητή, αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.

Στο 2ο μέρος για τις ταινίες του 2022, το οποίο σιγοψήνεται, θα έχουμε μεγαλύτερη ποικιλία. Θα αγγίξουμε περισσότερο τον τρόμο (τον οποίο έπιασε και η Marvel φέτος με Doctor Strange και Werewolf by Night), λίγο παραπάνω το animated σκέλος της βιομηχανίας, μια πινελιά από κωμωδίες κι άλλα ενδιαφέροντα. Stay Tuned!

The post The Movie Corner: Λίγα Λόγια για ταινίες του 2022 – Μέρος 1ο, Μπόλικη δράση με μπέρτα ή χωρίς appeared first on anthem.gr.

Η αλήθεια είναι ότι το σκέφτηκα αρκετά αν θέλω να γράψω άρθρο ξεχωριστά για μία σειρά του MCU. Όχι πως δεν θα το έκανα ποτέ. Απλά μέχρι τώρα σκεφτόμουν ότι δεν θέλω να περιοριστώ σε ένα κομμάτι αυτού του σύμπαντος. Από την άλλη πλευρά, εφόσον μου δόθηκε ένας χώρος και το ελεύθερο να σχολιάζω αυτά που θέλω μέσω άρθρων, γιατί να μην γράψω την άποψή μου για το She-Hulk που έχει κάνει τόσο ντόρο για διάφορους λόγους;

Το She-Hulk πριν καν βγει το πρώτο επεισόδιο, άρχισε να τρώει κράξιμο. Άλλωστε ανήκει σε μια φάση του MCU, που είναι από τις πιο άβολες καθώς και η ίδια η Marvel ψάχνει να βρει τα πατήματά της. Το τέλος του Infinity Saga είχε τεράστιο αντίκτυπο, δικαιολογημένα κιόλας, οπότε είναι δύσκολο να συνεχίσεις με την ίδια φόρα. Βέβαια πρέπει να σε αφήσουν να προσπαθήσεις τουλάχιστον. Κάτι που δεν το βλέπω να γίνεται. Οπότε πάμε να μιλήσουμε λίγο για την τελευταία σειρά που έβγαλε το κόκκινο brand.

Μα τι CGI είναι αυτό;

Ένας από τους κύριους λόγους που δέχτηκε τόσο μίσος η σειρά ήταν το CGI. Επειδή είναι ένα επιχείρημα που το ακούω συχνά τελευταία, ακόμα και σε anime για την χρήση 3D animation, ας σταθούμε λίγο. Προτείνω να κάνουμε ένα πείραμα. Αν πέσει σε μια παρέα σας η συζήτηση για κακό CGI, κάντε την εξής ερώτηση. Τι είναι καλό και τι κακό CGI; Bonus σε αυτό, όποιος πάει να μιλήσει, να απαντήσει χωρίς να δώσει παραδείγματα. Μόνο με επιχειρήματα που θα καταλάβει κι ένας παντελώς άσχετος τι θες να πεις. Στοιχηματίζω ότι 7 στους 10 θα μπερδέψουν την γλώσσα τους. Κι εσύ ρε Στέφανε γιατί αποφεύγεις να μιλήσεις; Ήταν καλό τελικά; Δεν ήταν το καλύτερο που έχεις δει σίγουρα. Υπήρχαν στιγμές που βλεπόταν, αλλά δυστυχώς υπήρχαν και στιγμές που όντως ήταν κακό. Ήθελε παραπάνω χρόνο, μεγαλύτερο budget. Δύο πράγματα που δεν τα είχαν αυτοί που εργάστηκαν στα εφέ. Αλλά πόσο μας νοιάζει άραγε σε τι συνθήκες εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι;

Σιγά το σενάριο που είχε το She-Hulk

Θυμάμαι είχα κάποια στιγμή μια συζήτηση με ένα φίλο, που δεν ασχολείται με το MCU, περί τίνος πρόκειται η σειρά. Απάντησα ότι είναι μια σειρά για την χαρακτήρα της Jennifer Walters, η οποία είναι η δικηγόρος ξαδέρφη του Bruce Banner και μετά από ένα ατύχημα αποκτά τις δυνάμεις που έχει κι εκείνος. Μάλιστα, επειδή η Jen είναι γνωστό τρολ, δεν είναι τόσο σειρά δράσης αλλά πιο πολύ κωμωδία με αρκετά στοιχεία σχολιασμού της πραγματικότητας που βιώνει μια γυναίκα σήμερα. Και αυτό ήταν η σειρά. Ναι, υπήρχαν κάποιες σεναριακές ευκολίες όπως στον πιλότο. Ναι, κάποια αστεία ίσως να μην πέτυχαν τον στόχο τους τόσο καλά όσο άλλα. Αλλά η σειρά δεν κορόιδεψε. Έκανε αυτό που είπε ότι θα μας δείξει. Ειδικά με το φινάλε που έχει, επιβεβαιώθηκε η αρχική εντύπωση που πήρα από το κοινό στα πρώτα επεισόδια. Πραγματικά δεν κατάλαβαν πολλοί, τι έβλεπαν.

Δεν κατάλαβαν ότι ο πραγματικός κακός της σειράς ήταν το ίδιο το κοινό της. Ειδικά όταν στο πετάει στην μούρη, μάλλον είναι πιο εύκολο να του επιτεθείς παρά να το αποδεχτείς. Ας πάρουμε ως παράδειγμα την αποθέωση του 8ου επεισοδίου. Ίσως είναι το καλύτερο επεισόδιο της σειράς. Δεν αντιλέγω, το ίδιο βγήκα κι εγώ να πω όταν το είδα. Όμως, ακόμα κι εκεί, αρκετοί ένιωσαν έτσι γιατί είδαν την σειρά να τικάρει τα κουτάκια που είχαν εκείνοι στο μυαλό τους. Είναι ντροπή να δείχνεις σε μια υπερηρωϊκή σειρά καθημερινά προβλήματα. Είναι αίσχος να δείχνεις έναν γάμο. Πρώτη φορά σιχάθηκα σειρά της Marvel. Αυτά είναι μερικά από τα σχόλια που γράφτηκαν για την σειρά.

Το 4ο phase του MCU είναι για τα σκουπίδια

Το ενοποιημένο σύμπαν της Marvel έχει αυτή την στιγμή μπει σε ένα φαύλο κύκλο που έχει δημιουργήσει το ίδιο. Συγκεκριμένα ο Kevin Feige. Συνεχίζει κανονικά να βγάζει ταινίες στο στυλ που μέχρι τώρα κέρδιζε τα πλήθη. Αλλά, πλέον, δεν έχει τους χαρακτήρες που πουλούσαν από μόνοι τους. Πρέπει να φέρει άλλους. Γιατί για X-men, έχουμε καιρό ακόμα. Έχει τον χρόνο; Όχι, γιατί για κάποιον λόγο πρέπει κάθε χρόνο να κυκλοφορούν 3-4 ταινίες. Τρικλοποδιά στον εαυτό τους δηλαδή. Επιπλέον, έχουν φορτώσει το σύμπαν με σειρές που πρέπει να τις έχεις δει κι αυτές για να ξέρεις τι γίνεται στις ταινίες. Και κάπου εδώ έρχεται ένα από τα σοβαρότερα θέματα. Επειδή το φορμάτ του MCU είναι πολύ συγκεκριμένο, δεν υπάρχει το περιθώριο αλλά και το δικαίωμα να πειραματιστείς. Δεν έχεις το δικαίωμα να αποτύχεις. Πρέπει όλα να είναι αριστουργήματα. Λες και ήταν πριν. Αλλά ας μην το πιάσουμε.

Το πιο εκνευριστικό κομμάτι της όλη υπόθεσης για μένα είναι οι φίλοι του MCU. Ή μάλλον για να είμαι δίκαιος, οι τοξικοί του φίλοι. Είναι το MCU στην καλύτερη κατάστασή του; Ασφαλώς και όχι. Υπάρχουν λάθη που έχουν γίνει, βελτιώσεις που θα μπορούσαν να υπάρχουν. Από την άλλη μεριά, για κάποιο περίεργο λόγο, δεν έχεις το δικαίωμα να πεις ότι αυτό που βλέπεις σου αρέσει. Πρέπει να το μισήσεις. Αν περνάς ακόμα καλά, είσαι με τους απέναντι. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα και τώρα, πως ένας χώρος ο οποίος υπάρχει για να δημιουργεί διασκέδαση, τελικά φέρνει τόσο έντονο αρνητικό κλίμα. Πως ταινίες και σειρές σε κάνουν να λες ότι νιώθεις ντροπή με αυτό που είδες. Ντροπή να νιώσεις αν δεν είσαι καλός άνθρωπος και δημιουργείς πρόβλημα στον συνάνθρωπο σου. Όχι γιατί μια σειρά δεν ήταν στα γούστα σου.

Ήταν τελικά τόσο κακό το She-Hulk;

Όχι θα πω. Όπως δεν ήταν κακό ούτε το Ms. Marvel. Ενδεχομένως είχαν τα θέματα τους που με λίγο παραπάνω χρόνο στο γράψιμο να διορθώνονταν. Επίσης, σημαντικό ότι χρειάζονταν παραπάνω χρονική διάρκεια προβολής για να αναπνεύσουν και να αναπτυχθούν. Αν και το She-Hulk, είχε τουλάχιστον 9 επεισόδια. Αλλά για μια φορά, ας κρατήσουμε τα θετικά. Ότι για παράδειγμα η Tatiana Maslany ήταν καταπληκτική ως Jen Walters. Ακόμη, ότι είδαμε μια αρκετά κομιξικά ακριβής εκδοχή της She-Hulk στο σήμερα. Είδαμε επιτέλους μια νέα πρόταση. Επίσης, πήραμε λίγο γερό μάτι και από τον MCU Daredevil του Charlie Cox. Πάντα υπάρχουν θετικά να σταθείς. Αρκεί να θες να τα δεις. Δύσκολο ε;

ΥΓ. Για όσους ψάχνουν αφορμή να κράξουν την “ντισνεοποίηση” του Daredevil (γελάμε) και αποθεώνει την σειρά του Netflix (δικαίως ή αδίκως είναι για άλλη στιγμή), ας μας θυμίσει που βρισκόταν όταν έβγαιναν σειρές όπως το Agents of Shield, το Agent Carter, το Cloak & Dagger, το Runaways. Σειρές που είναι κανονικά μέρος του MCU αλλά ο Feige ξύπνησε ένα πρωί και είπε να αγνοήσει την ύπαρξή τους. Ή πόσο γκρίνιαξαν για την ακύρωση καλών σειρών όπως το MODOK και το Hit-Monkey. Αααα σόρρυ ξέχασα. Εμάς μας νοιάζει η ποιότητα και είμαστε φανς μόνο εντός MCU. Λέμε τώρα. Γενικά ποιος νοιάζεται; Και θα έρθει κάποιος εύλογα να ρωτήσει: Αυτό μας αφαιρεί το δικαίωμα να έχουμε άποψη για το She-Hulk; Όχι. Άλλωστε, όπως και κάτι άλλο, όλοι έχουμε από μία άποψη. Το κράξιμο και η τοξικότητα είναι το θέμα αδέρφια. Την τοξικότητα που μερικά άτομα θα την πουν μέχρι και χιούμορ…

The post The Series Corner: She-Hulk: Attorney at Law appeared first on anthem.gr.

Αν κάποια στήλη έλειψε πολύ από το anthem.gr, γιατί σας είχε συνηθίσει με συχνά άρθρα είναι το Movie Corner. Η λογική πλέον για αυτή τη στήλη αλλάζει. Λόγω του ότι δε δύναμαι να γράφω αναλυτικές κριτικές μετά από κάθε μα κάθε ταινία που βλέπω και κυρίως επειδή θέλω να επικεντρωθώ στις υπόλοιπες στήλες μου, αποφάσισα να κρατήσουμε αυτού του είδους τις κριτικές για τεράστια blockbusters, αλλά και για ταινίες που κάνουν εντύπωση σε όλους τους αρθρογράφους του anthem.gr. Για φέτος που το anthem.gr έλειπε στον ελληνικό στρατό, προφανώς ο χρόνος για κριτικές ήταν ελάχιστος και αποφάσισα για όποια ταινία ήθελα φέτος να κάνω κριτική, να ετοιμάσω το μίνι reviewδάκι που έκανα και πέρυσι. Σύντομα και περιεκτικά λοιπόν, κριτικές για όσες ταινίες ήθελα να σχολιάσω φέτος. Το αφιέρωμα ξεκινάει με τις live-action υπερηρωικές ταινίες της χρονιάς, οι οποίες τα πήγανε και φέτος εξαιρετικά και μας δώσανε δείγματα πολύ ποιοτικού κινηματογράφου.

Εγκωμιάστηκε πολύ από τους κριτικούς ως μία υπερηρωική ταινία που το πηγαίνει στο πιο “σοβαρό” με νέα θέματα και την προσωπική αισθητική του πολύ ταλαντούχου Ryan Coogler. Θα έλεγα πως βρήκα κάπως υπερβολικά τα τόσο θετικά σχόλια, αλλά σε καμία περίπτωση δε θα πω ότι δεν τα αξίζει, αφού μπαίνει στο top 10 των αγαπημένων μου ταινιών του MCU. Είχε πολύ ωραία visuals και τρομερή σκηνοθεσία από τον Coogler, όλες οι σκηνές είχαν κάτι να σου πουν, η αφρικανική αισθητική και τα εντυπωσιακά χρώματα και πλάνα έκλεβαν την παράσταση, κάνοντας τους επικριτές του MCU όσον αφορά τη χρωματική παλέτα να φαίνονται ακόμα πιο γελοίοι ως προς αυτό το επιχείρημα. Η δράση ήταν όπως πάντα εξαιρετική, οι δεύτεροι χαρακτήρες σε κέρδιζαν με το που εμφανίζονταν στην οθόνη (αποκορύφωμα η Shuri) και έβαλε ένα πολύ σημαντικό λιθαράκι στην πορεία για το επικό Infinity War. Well done Panther!

Τι έπος βγάλανε πάλι οι Russo Brothers ρε; Ας πάρουν όλοι μαθήματα από τον Kevin Feige πως στήνεται σωστά και όμορφα ένα υπερηρωικό universe επιτέλους. Μέσα στα 149 λεπτά του, το Infinity War κατάφερε να συμπεριλάβει ένα σύμπαν διάρκειας 10 χρόνων και ήρωες 18 ταινιών και αντί να σκοντάψει ή να πέσει κάτω από το ίδιο του το βάρος, έβγαλε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα, καπαρώνοντας την πρωτιά ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της Marvel. Μας πώρωσε, μας συγκίνησε, μας άφησε τρελό hype για το Avengers: Endgame, μας έκανε να κοιτάμε με τα μάτια γουρλωμένα την οθόνη με τις αποφάσεις που πήρε. Και όλα αυτά με άψογη σκηνοθεσία, με εξαιρετικό ρυθμό, με πανέμορφες εικόνες και εκμεταλλευόμενο όλα τα πλεονεκτήματα, καθώς και τα θετικά ή κουλ στοιχεία κάθε ήρωα που εμφανιζόταν στην οθόνη. Αυτή η ταινία αποτελεί ορόσημο τόσο για την εταιρεία, όσο και για τον κινηματογράφο, καθώς κατάφερε να κάνει κάτι που κανένα άλλο franchise δεν έχει καταφέρει. Να κεφαλαιοποιήσει με μία μόνο ταινία την επιτυχία 10 χρόνων, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία.

O Ryan Reynolds και η παρέα του μας μαγέψανε και πάλι. Μπορεί να μην ήρθε από το πουθενά όπως το πρώτο, αλλά το Deadpool 2 είναι ένα εξαιρετικό sequel που κατάφερε να ξεπεράσει τον προκάτοχό του. Ο Cable και η Domino κερδίζουν την παράσταση από ένα καστ με πολλούς γαμάτους καινούριους χαρακτήρες, ο καθένας εκ των οποίων έκλεβε την παράσταση κάθε δευτερόλεπτο που βρισκόταν στην οθόνη (ακόμα και ο Vanisher). Βάλε στην εξίσωση ότι το σκηνοθέτησε ο David Leitch του John Wick και του Atomic Blonde, οπότε οι σκηνές δράσης είναι μερικές από τις καλύτερες που είδαμε φέτος, εμποτισμένες πάντα με την trademark βία και το αίμα που πρέπει να έχει μία ταινία με τον Deadpool. Υπάρχει ολόκληρη σκηνή αφιερωμένη σε ευρηματικούς αηδιαστικούς θανάτους. Τι να πω πια για τον Ryan Reynolds; Το πάθος του για αυτές τις ταινίες και το μεράκι του φαίνεται στην οθόνη. Ο Deadpool κρατάει μόνος του το σύμπαν των X-Men, δεν είναι απλά ένας χαρακτήρας του.

Αν είσαι η Marvel μπορείς να βγάλεις λεφτά ακόμα και με τον τριτοτέταρτο ήρωα σου και ταυτόχρονα να ετοιμάσεις και μία ευχάριστη ταινία. Το Ant Man and the Wasp είναι οριακά καλύτερο του προκατόχου του, έχει όλα τα στοιχεία που αγαπήσαμε στο πρώτο, προσθέτοντας μία πολύ ωραία εκδοχή της Wasp και με το καλό χιούμορ να παραμένει στα συν. Θα έλεγα πως βγήκε κάπως σύντομα στις αίθουσες μετά το χαμό που προκάλεσαν Black Panther και Infinity War, ενώ αν είχε βγει Νοέμβρη όπως το Thor: Ragnarok θα είχαμε ξεχαστεί λίγο και θα υπήρχε ευκαιρία για ένα ακόμα teaserάκι για την επόμενη ταινία των Avengers. Anyway μου άρεσε, γιατί τον Scott Lang τον γουστάρω πολύ σαν ήρωα και η εξέλιξη του χαρακτήρα του, καθώς και της σχέσης του με τη Wasp ήταν κάτι που περιμένουμε να δούμε πως θα προχωρήσει στη συνέχεια του σύμπαντος.

Ο Tom Hardy συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου ηθοποιούς και το γεγονός ότι καταπιάστηκε με έναν ακόμα comic book χαρακτήρα μετά τον Bane στο The Dark Knight Rises (όπου ήταν σπουδαίος), με ενθουσίασε. Το Venom σίγουρα δεν είναι το The Dark Knight ή το Avengers, κοινώς δε θα αλλάξει τα δεδομένα στον υπερηρωικό κινηματογράφο, αλλά θέτει τις βάσεις για ένα νέο σύμπαν και για πολλές νέες ιστορίες με το δημοφιλή αντιήρωα. Οι σκηνές δράσης παρουσίασαν αρκετά προβλήματα, αλλά τα εφέ ήταν πολύ καλοδουλεμένα και η ιστορία ήταν πολύ σωστά δομημένη και καθόλου βιαστική, δείγμα ότι υπάρχει πλάνο για το σύμπαν που προσπαθεί να στήσει η Sony. Ο Tom Hardy απολαμβάνει το ρόλο, κάνοντας overacting, ενώ το χιούμορ βγαίνει αβίαστα από αρκετές σκηνές. Σίγουρα περιμένω το sequel, για το οποίο μας άφησαν μία τρομερά ενδιαφέρουσα νύξη.

Προφανώς λείπει το Aquaman της επίσης αγαπημένης DC, αλλά για τις ανάγκες του προγραμματισμού της δημοσίευσης της συγκεκριμένης σειράς αφιερωμάτων, θα συμπεριληφθεί στο τελευταίο του μέρος με τις ταινίες που βγήκαν στις αίθουσες το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο.

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για ταινίες του 2018 – Super Hero Films appeared first on anthem.gr.

To 2018 ήταν μία πολύ γεμάτη χρονιά για το “υποσύμπαν” του MCU στο Netflix, καθώς οι σειρές των 4 ηρώων του The Defenders έβγαλαν από μία νέα σεζόν. Με αφορμή την κυκλοφορία της 3ης σεζόν του Daredevil αυτήν την Παρασκευή, θα κάνουμε μία ανασκόπηση σε μία από τις καλύτερες και σκοτεινότερες σειρές που έχουμε δει εκεί έξω.

Το μόνο που είχαμε δει στο παρελθόν από τον Daredevil σε live-action ήταν η ταινία του 2003 με τον Ben Affleck στο ρόλο του Man Without Fear, η οποία όπως οι περισσότερες ταινίες με b list ήρωες πριν την έλευση του MCU ήταν μία μέτρια προς κακή προσπάθεια, με το Director’s Cut να είναι λίγο καλύτερο. Η σειρά του Netflix ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε, αποτελώντας κομμάτι του κορυφαίου εμπορικά franchise όλων των εποχών, του Marvel Cinematic Universe και χτίζοντας ένα δικό της “υποσύμπαν” στις γειτονιές της Νέας Υόρκης.

Βλέποντας λίγο αναλυτικότερα την πορεία της σειράς μέχρι τώρα, στην πρώτη σεζόν συστήνονται στο θεατή ο Matt Murdock και οι βασικοί χαρακτήρες γύρω από εκείνον με κυριότερους τον κολλητό του και συνέταιρο στο μικρό τους δικηγορικό γραφείο, Foggy, τη γραμματέα τους Karen και φυσικά την αιώνια νέμεση του ήρωα, Wilson Fisk ή Kingpin. Ο τελευταίος είναι γνωστός ως ευεργέτης του Hell’s Kitchen, της περιοχής της Νέας Υόρκης, στην οποία διαδραματίζεται η σειρά αλλά στην πραγματικότητα ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της Μαφίας, σε ένα μέρος διεφθαρμένο, στο οποίο προσπαθούν να κάνουν κουμάντο η κινέζικη και η ρώσικη Μαφία και η Yakuza.

Η συγκεκριμένη σεζόν είναι μέχρι σήμερα η καλύτερη κάθε άλλης σειράς του MCU στο Netflix με τον ήρωα να φτάνει αντιμέτωπος τελικά με τον εχθρό του μέσα από μία σειρά από εκτεταμένες περιπέτειες, δολοφονίες και φυσικά πάρα πολύ ξύλο. Έχει αριστουργηματικό storytelling και δομεί άψογα την πλοκή, σε σημείο που καμία άλλη υπερηρωική σειρά δεν έχει καταφέρει να πλησιάσει.

Η δεύτερη σεζόν κινείται στο ίδιο πολύ υψηλό επίπεδο με την πρώτη. Εισάγει την Elektra που θα αποτελέσει πολύ βασικό χαρακτήρα μέχρι και το Defenders, αλλά και τον καλύτερο live-action Punisher, ο οποίος αργότερα θα αποκτήσει και τη δικιά του σειρά (για την οποία θα φανμποηδιάσουμε σε μελλοντικό Series Corner, γιατί ήταν καταπληκτική). Ταυτόχρονα όμως αυτή η σεζόν λειτουργεί και για την ανάπτυξη της ιστορίας του Hand, μιας ιστορίας που θα εξελιχθεί στο Iron Fist και θα τελειώσει στο Defenders, ανοίγοντας έτσι δρόμο για νέους κακούς.

Αν κάτι αποτελεί σήμα κατατεθέν του Daredevil είναι οι σκηνές ξύλου, οι οποίες είναι αριστοτεχνικά σκηνοθετημένες, συμβάλλουν άψογα στην ιστορία και είναι τόσο καλογυρισμένες που προσωπικά τις βάζω στη λίστα με τις καλύτερες και πιο επιδραστικές που έχω δει στη ζωή μου. Σε αντίθεση με του Arrow που είναι τίμιες, αλλά δείχνουν ότι είναι μία κατά βάση φθηνή σειρά, το Daredevil έχει μάχες πιο κινηματογραφικές, πιο ρεαλιστικές, με περισσότερη χορογραφία, φοβερά visuals και πιο κοντά στο βίαιο και τεχνικό ξύλο που είδαμε στο Captain America: The Winter Soldier.

Ένα δείγμα της καταπληκτικής δουλειάς που γίνεται στη σειρά και η οποία δείχνει το μεράκι των παραγωγών είναι οι δύο σκηνές δράσης στις οποίες η κάμερα φαίνεται να κινείται συνεχώς γύρω από τη δράση, χωρίς να κάνει κανένα κόψιμο και χωρίς κανένα editing. Επίσης αν προσέξει κανείς σε ποιο σημείο της σεζόν βρίσκεται η κάθε μία από αυτές τις μάχες, θα διαπιστώσει το πόσο ενισχύουν το status του Daredevil ως ήρωα και το πόσο συμβάλλουν στο storytelling.

Αυτό που κάνει το Daredevil ωστόσο καλύτερα από κάθε άλλη υπερηρωική σειρά είναι το ότι παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά και όχι σαν μία ακόμα ανάλαφρη κόμικ σειρά. Οι χαρακτήρες έχουν συγκρούσεις, έχουν ελαττώματα και πάθη, περνάνε αποτυχίες και σημαδεύονται από αυτές, αλλά και από τα λάθη του παρελθόντος τους. Το ρομάντζο δεν είναι αυτοσκοπός της σειράς, αλλά ένα στοιχείο που απορρέει από τη χημεία και την εξέλιξη των χαρακτήρων. Αν κάποιος σου ξαναπεί πως ό,τι βγάζει η Marvel είναι για παιδάκια, απλά βάλτον να δει Daredevil.

Ο Matt συγκρούεται με τον Punisher για θέματα ηθικής και ιδεωδών έχοντας ταυτόχρονα κοινά βιώματα και έχοντας ζήσει τον πόνος της απώλειας. Προσπαθεί να ξεπεράσει τον έρωτά του για την Electra, συνειδητοποιώντας ότι την αγαπάει, ενώ είναι τελείως διαφορετική στον τρόπο σκέψης από εκείνον. Και το κυριότερο είναι ότι ο ήρωάς μας δε θα διστάσει να έρθει αντιμέτωπος με τον πιο ισχυρό άνδρα του Hell’s Kitchen, στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε, γνωρίζοντας πως και οι δύο κάνουν αυτό που θεωρούν σωστότερο για την ανάπτυξη της περιοχής. Είναι συγκλονιστικό το πόσα θέματα υπερηρωικών ιδανικών και αυτόκλητης τιμωρίας αναπτύσσει το Daredevil σε 26 επεισόδια, με τον πρωταγωνιστή να ακροβατεί μεταξύ του διπόλου ήρωας-αντιήρωας, επιλέγοντας πάντα την καλή πλευρά.

Στην παρούσα φάση, η σειρά επανέρχεται στο προσκήνιο μετά από 2,5 χρόνια με τον Daredevil να έχει κάνει την εμφάνιση του και στο περσινό Defenders. Η σεζόν θα βασίζεται στο Born Again, την καλύτερη ιστορία του ήρωα στα κόμικ και ένα από τα καλύτερα graphic novels της Marvel γενικότερα. Έχοντας να διαχειριστεί τόσο καλό πρωτότυπο υλικό, αλλά και να ανταποκριθεί στο hype που έχουν δημιουργήσει οι προηγούμενες δύο εξαιρετικές σεζόν, θα λέγαμε πως είναι δύσκολο έργο, αλλά δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα καταφέρουν να βγάλουν ξανά ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.

Βάσει του trailer και των teasers που έχουν βγει μέχρι τώρα, όλα δείχνουν πως τα πράγματα θα πάρουν μία ακόμα πιο σκοτεινή τροπή με τον ήρωα να δείχνει πιο βίαιος από ποτέ, αλλά ταυτόχρονα ο Kingpin, η αιώνια νέμεσή του, δείχνει επίσης πιο επικίνδυνος από ποτέ. Εκτός αυτού, θα δούμε και τον Bullseye σε μία πολύ διαφορετική προσέγγιση από αυτή της ταινίας, πιο σκοτεινή και ενδιαφέρουσα.

Οπότε ναι, είναι μία σειρά που πρέπει να βρίσκεται σε αυτήν τη στήλη και την οποία αξίζει να δεις οπωσδήποτε! Είμαι σίγουρος πως πάλι θα μείνουμε με το στόμα ανοικτό. Περιμένω τις γνώμες σας και τα σχόλιά σας, καθώς και ποια σειρά θα θέλατε να παρουσιάσουμε σε επόμενο Series Corner!

The post The Series Corner: Marvel’s Daredevil appeared first on anthem.gr.

Είναι ένας μύθος που περνάει από γενιά σε γενιά, μια ιστορία που έπλασε τη νεολαία, ένα όνειρο χωρίς τέλος. Δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτή την χώρα που να μην γνωρίζει έστω και λίγο για αυτό τον αστικό μύθο, το σύγχρονο αυτό γιοφύρι της Άρτας που είναι το Μετρό της Θεσσαλονίκης. Αλλά δεν είναι κακό να κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν και να δούμε την πραγματική ιστορία του Μετρό της Θεσσαλονίκης.

Το 1968 τα πρώτα σχέδια για την δημιουργία μιας δακτυλιοειδούς γραμμής Μετρό στην Θεσσαλονίκη κατατίθενται προς μελέτη, και το 1976, ο τότε Νομάρχης Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Πυλαρινός συμπεριλαμβάνει στο προϋπολογισμό του Νομού το Μετρό Θεσσαλονίκης, ξεκινώντας επίσημα την δημιουργία του. Έτσι, το 1987 ο τότε δήμαρχος Σωτήρης Κούβελας προτείνει την δημιουργία 3 συνολικών γραμμών Μετρό που θα καλύπτουν 7.87 χλμ συνολικά. Όμως, τα έργα για την κατασκευή τους ήταν τόσο αργά, που ύστερα από 2 χρόνια η θητεία του Κούβελα σαν Δήμαρχος τελείωσε το έργο σταμάτησε να χρηματοδοτείται και τελικά εγκαταλείφθηκε το έργο, δημιουργώντας την γνωστή σε αρκετούς ως “Τρύπα του Κούβελα”. Δημοπρασίες άρχισαν το 1992 για την συνέχιση του έργου και μετά από 6 χρόνια και τα απαραίτητα funds μαζεύονται το 2002. Πίσω στο 2017, και το μετρό Θεσσαλονίκης ακόμα να ολοκληρωθεί. Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη, πήρε συνολικά 41 χρόνια από το ’76 για να μην ολοκληρωθεί το Μετρό της Θεσσαλονίκης.

Πέρα από αστικό Μύθο, το Μετρό της Θεσσαλονίκης έχει καταντήσει αστείο στα μάτια των περισσοτέρων και ένα σωρό ανέκδοτα και memes κοσμούν το χώρο του διαδικτύου. Πληροφορίες, πάντως, λένε ότι τα έργα θα ολοκληρωθούν το 2020. Για αυτό το λόγο τα έβαλα όλα κάτω, έκανα έρευνες, και πάνω από όλα ετοίμασα τα χειρότερα αστεία της και σας παρουσιάζω 7 πράγματα που θα έχουν συμβεί πριν ολοκληρωθεί το Μετρό της Θεσσαλονίκης.

1. Η τριλογία των Sequel του Star Wars θα έχει ολοκληρωθεί.

Με το Last Jedi να έρχεται σε δύο βδομάδες στη μεγάλη οθόνη και η έκδοση του Star Wars Episode IX να γίνεται κάπου στο 2019, είναι φανερό πως θα έχουμε την απάντηση για το ποιος είναι ο πατέρας της Rey, πριν καν προλάβουν οι Θεσσαλονικείς να μετακινούνται με ευκολία και άνεση στην πόλη τους. Παράλληλα προσθέτοντας αλάτι στην πληγή, σύμφωνα και με τον Mark Hamill οι ιδέες για τη συγκεκριμένη τριλογία είχαν ξεκινήσει το 1976, που σημαίνει ότι το force νίκησε καθαρά και τίμια την μπουγάτσα με το φραπέ για το ποια από τις 2 ιδέες θα ολοκληρωθεί πρώτη.

2. MCU (Marvel Cinematic Universe)

Συνολικά το MCU έχει δημιουργήσει 17 διαφορετικές ταινίες μέχρι σήμερα (21 με όσες θα κυκλοφορήσουν μέσα στο 2018) και μέχρι το 2020 θα έχει φτάσει 24 . Συνολικά τα κόστη για όλες αυτές τις ταινίες ξεπερνούν τα 4 δις και κάνουν το Μετρό της Θεσσαλονίκης να φαίνεται μικρό μπροστά τους. Παράλληλα, θα υπάρχουν συνολικά 14 σειρές στο ίδιο cinematic universe. Ποιος ξέρει ίσως σε μια από την σειρές ή από τις ταινίες στο μέλλον υπάρξει μια εκδοχή της Θεσσαλονίκης που έχει Μετρό (σε Sci-fi μόνο).

3. Το τέλος του Flash

To 2020 η Adobe θα σταματήσει οριστικά την υποστήριξη της πλατφόρμας του Flash, προχωρώντας στο πιο απλό και εύχρηστο HTML5. Όλοι έχουμε μια ανάμνηση να παίζουμε παιχνίδια στο Browser χάρη στο Flash Player. 24 χρόνια πορείας. Πρόκειται για ένα τέλος εποχής, και είναι πραγματικά λυπητερό που κανείς από το 1996 δεν έκατσε να φτιάξει ένα παιχνίδι βασισμένο στο συγκεκριμένο μετρό (ή έστω ένα flash animation).

4. Η παραγωγή 3d printed οργάνων θα γίνει το σίγουρο μέλλον.

Ήδη μπορούμε να παράγουμε 3d “ζωντανούς” ιστούς, και μέχρι το 2020 εκτιμάται πως θα μπορούμε να εκτυπώνουμε “ζωντανά” όργανα και να τα χρησιμοποιούμε για μεταμοσχεύσεις. Δυστυχώς, είναι λίγο νωρίς για ολόκληρα άκρα και έτσι οι Θεσσαλονικείς δεν θα μπορούν να δημιουργήσουν τέταρτο χέρι για να συνοδεύει το τρίτο που δημιουργήθηκε μετά από βουτιά στο Θερμαϊκό.

5. Το τραμ του Πειραιά θα ολοκληρωθεί το 2018

Εδώ και 4 χρόνια βασανίζονται οι δημότες του Πειραιά με τα εργοτάξια για τις νέες στάσεις του τραμ που θα περνάνε μέσα από τη πόλη. Και πάλι όμως δεν συγκρίνεται με τα 41 χρόνια που τυραννάει τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης η όλη ιστορία με το Μετρό. Δεν θέλουμε να μπαίνουμε σε συμπεράσματα, αλλά λογικά ο εσπρέσο κάνει καλύτερη δουλειά από το φραπέ.

6. Θα έχει γίνει το πρώτο βήμα για την κυριαρχία των μηχανών

Σύμφωνα με τις προβλέψεις που είχε κάνει ο Dave Evans της Cisco Systems, το 2020 ένας υπολογιστής αξίας 1000 δολαρίων θα έχει την ίδια ισχύ επεξεργασίας με το ανθρώπινο εγκέφαλο. Ποιος ξέρει μπορεί να αποκτήσουν και νοημοσύνη για να βοηθήσουν στην κατασκευή του Μετρό. Ή μπορεί να γυρίσουν στο παρελθόν και καταστρέψουν κάθε συσχέτιση Θεσσαλονίκης και Μετρό. Δεν βλέπουμε κανένα αρνητικό σε αυτή την ιδέα.

7. Απόλυση από το στρατό

Τον Αύγουστο του 2018 τελειώνει η θητεία 2 εκ των συντακτών του Anthem.gr, του Τζανέτου και του Νικόλα. Με ποια βαριά καρδιά θα τους πούμε ότι 9 μήνες που ήταν απομονωμένοι, χωρίς Ίντερνετ φυσικά και ενώ φυλούσαν το Μέτωπο πως δεν υπάρχει ακόμα μετρό στην Θεσσαλονίκη; Πως θα πούμε σε αυτές τις 2 ψυχές ότι θα πρέπει να περιμένουν άλλα 2 χρόνια και ίσως, ΙΣΩΣ, τότε θα υπάρχει Μετρό; Τουλάχιστον θα υπάρχει Τραμ στο Πειραιά για παρηγοριά.

Συμπέρασμα

Πολλά γεγονότα θα συμβούν πριν ολοκληρωθούν τα έργα, και ακόμα περισσότερα αν καθυστερήσει ξανά. Ένα είναι σίγουρο: τα αστεία, τα ανέκδοτα και τα memes γύρω από το Μετρό θα μείνουν στην ιστορία. Θα κοιτάνε τα παιδιά των παιδιών μας για το Μετρό την ημέρα των εγκαινίων και θα γελούν με υπερηφάνεια.

Γιατί Μετρό υπάρχουν πολλά, Θεσσαλονίκης, όμως, ΚΑΝΕΝΑ.

Καλό Βράδυ.

Bonus Conspiracy Theory: Ο κόσμος δεν θα καταστραφεί

Έχουμε επιβιώσει 2000 και 2012 από την “σίγουρη” και ολοκληρωτική καταστροφή του Κόσμου. Ο κόσμος όλο φαίνεται να τελειώνει και όλο συνεχίζει. Η απάντηση είναι απλή. To Μετρό της Θεσσαλονίκης είναι ένα παράδοξο που, επειδή δεν ολοκληρώνεται, κρατάει σαν στήριγμα όλες τις καταστροφές που είναι έτοιμες να πέσουν στη Γη.

Αυτός ο μετεωρίτης που πρόσφατα εμφανίστηκε από το πουθενά; Δεν πέφτει, γιατί δεν ξέρει πως να πλοηγηθεί στην πόλη χωρίς Μετρό. Η Μαύρη Τρύπα του CERN; Την απορρόφησε η “Τρύπα του Κούβελα”. Ο Αντίχριστος και η στρατιά του από Νεφελίμ; Δεν έχει αρκετά λεφτά να χρηματοδοτήσει το Μετρό.  Οι εξωγήινοι που ετοιμάζουν εισβολή; Περιμένουν να βγουν και ηλεκτρονικά εισιτήρια. Με το που φτιαχτεί το Μετρό θα πέσει η τελευταία προστασία που έχει αυτός ο πλανήτης ενάντια σε όλους τους εισβολείς.

The post Friday Night Specials: 7 Πράγματα που θα έχουν συμβεί πριν το Μετρό στην Θεσσαλονίκη appeared first on anthem.gr.