Πριν από λίγες μέρες αποχαιρετήσαμε και επίσημα το 2025 και μαζί του μια χρονιά κομβική για το pro wrestling. Η ευκολία με την οποία βλέπουμε στην Ελλάδα πλέον το WWE και τα events του μας έδωσε τεράστια χαρά σε όσους πλέον δε θα ταλαιπωρούμασταν για να παρακολουθήσουμε τη μεγαλύτερη εταιρία πάλης.

Από την άλλη ζήσαμε μια αναβίωση των καλών εποχών του AEW που τα τελευταία δύο χρόνια λειτουργούσε κυρίως με εκλάμψεις. Τα ματς του ήταν πάντα καλά, αλλά οι ιστορίες ήταν οριακά ανύπαρκτες, ωστόσο φέτος υπήρξε μια σημαντική εσωτερική αναδιοργάνωση, έμειναν όσοι παλαιστές ήθελαν πραγματικά να βρίσκονται στην εταιρία και το αποτέλεσμα ήταν να δούμε πολύ καλύτερα και ολοκληρωμένα storylines.

Ήταν επίσης μια χρονιά που τα premium live events και PPVs κυμάνθηκαν σε αρκετά καλό επίπεδο. Το WWE είχε κάποια πιο συμπαγή σόου, καλές κάρτες, αλλά και κάποιες απογοητεύσεις (εσένα κοιτάω Wrestlepalooza), ενώ το AEW είχε τις κλασικές υπερμεγέθεις κάρτες του και οριακά πεντάωρα events, αλλά παρ’ όλα αυτά πέτυχε να είναι όλα σε σχετικά καλό επίπεδο.

Το event της χρονιάς για εμένα είναι το All In που το παρακολούθησα live. Έγινε στην Αμερική αντί για το Wembley και αντιμετωπίστηκε ως μια καλοκαιρινή Wrestlemania από την εταιρία. Ποιοτικά και τα ματς και ο ρυθμός του ήταν πολύ καλός και είχαμε ένα από τα καλύτερα κλεισίματα της χρονιάς. Από την άλλη μεριά ξεχώρισα το Summerslam, το Crown Jewel και φυσικά το Elimination Chamber που μας πρόσφερε το τέλος της δεκαετίας και τον λόγο που είχα μείνει να κοιτάω την οθόνη αποσβολωμένος για πολλή ώρα.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν για το 2025 και πάμε στις επιλογές μου για τα δέκα καλύτερα ματς της χρονιάς!

10. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Bianca Belair – WWE Wrestlemania 41

Αυτό το ματς ήταν πραγματικά ένας καταλύτης για τη φετινή χρονιά. Αν είχε περισσότερο χρόνο, πιστεύω ότι θα μιλούσαμε χαλαρά για αγώνα πεντάδας. Τρεις από τις καλύτερες, αν όχι οι τρεις καλύτερες γυναίκες wrestlers της εταιρίας σε ένα triple threat για τον τίτλο. Η Iyo με την εμπειρία και τα high flying skills, η Bianca με την ωμή δύναμη και η Rhea ως η πιο ολοκληρωμένη performer της γενιάς της.

Από το ξεκίνημα φαινόταν ότι θα είναι ένα απλό showcase, αλλά μια παράσταση από τρεις παλαίστριες που μπορούσαν να σου δείξουν σε τι επίπεδο έχει φτάσει πλέον το γυναικείο wrestling. Το format του triple threat βοήθησε πάρα πολύ, αφού και τα τρία ζευγάρια έχουν φουλ χημεία μεταξύ τους και τα στυλ τους συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Έχει αφήγηση, έχει ρυθμό και ροή και δείχνει πόσο πολύ έχουν εξελιχθεί η Bianca, η Rhea και η Iyo σε μια από τις πολλές παραστάσεις που θα μας δώσουν στο μέλλον.

9. Will Ospreay vs Konosuke Takeshita – AEW Dynamite

Είναι λίγο τρελό πόσα ματς μεταξύ νέων και ταλαντούχων performers πήραμε φέτος. Οι Ospreay και Takeshita, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους και φυσικά έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους. Το ότι αυτό το ματς το είδαμε σε ένα απλό επεισόδιο του Dynamite ως μέρος του Owen Hart Tournament δείχνει και την ποιότητα που υπάρχει στα εβδομαδιαία σόου του AEW.

Υπάρχει το γενικότερο στόρι με τον Takeshita που είναι το poster boy της Don Callis Family να αντιμετωπίζει τον προηγούμενο παλαιστή που κατείχε τη θέση αυτή, αλλά από την άλλη πλευρά το βασικό ζήτημα είναι και για τους δύο είναι πολύ απλά να αποδείξουν πως ο ένας είναι ανώτερος του άλλου. Ματς ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλές κινήσεις ακόμα και στη ράμπα εισόδου και ένα εκρηκτικό φινάλε με γονατιές, Styles Clash, Storm Breaker και φοβερές ανατροπές. Θα έχουν περισσότερο χρόνο στο μέλλον να μας δείξουν τις δυνατότητές τους και σε PPV.

8. Kenny Omega vs Gabe Kidd – AEW/NJPW WrestleDynasty

Λατρεύω όταν ο Omega γυρίζει στην Ιαπωνία για να αντιμετωπίσει έναν νέο παλαιστή, ειδικά όταν δεν είναι Ιάπωνας. Με ενθουσιάζει η ιστορία του έμπειρου και κατασταλαγμένου Kenny που υπήρξε το πρόσωπο του New Japan απέναντι στην αλαζονεία νέων performers που θέλουν να διεκδικήσουν αυτή τη θέση για τον εαυτό τους. Αυτό το ματς έβαλε τον Gabe Kidd στον χάρτη των main eventers.

Δύο τελείως διαφορετικά στυλ μάχης έρχονται σε κόντρα στο πιο ωμό και γρήγορο pace της Ιαπωνίας. Ο Kenny μπήκε μέσα ως ένας ολοκληρωμένος σταρ και ο Gabe Kidd ως ένας διψασμένος νέος που θα ρισκάρει τα πάντα για να αποδείξει ότι ανήκει στην ελίτ. Χτυπήματα πολύ δυνατά και με ουσία, spots εκτελεσμένα με ανατριχιαστική ακρίβεια, ματς που έχει τεχνική, ψυχή και χαρακτήρα. Είναι πάντα ωραίο να βλέπεις αρχές της χρονιάς ένα Match of the Year contender.

7. Will Ospreay vs Swerve Strickland – AEW Dynamite Summer Blockbuster

Είχαν παλέψει και πέρυσι αυτοί οι δύο, αλλά το φετινό τους ματς ήταν αρκετά ανώτερο. Το καλοκαίρι, η κύρια ιστορία στο AEW ήταν ποιος εκ των Hangman, Swerve και Ospreay θα εκθρονίσει τον Jon Moxley και θα πάρει τον μεγάλο τίτλο με την κόντρα των πρώτων δύο να παραμένει έντονη και τον Ospreay να λειτουργεί ως συμφιλιωτής. Στο ματς με τον Swerve υπήρχε περισσότερη ιστορία με τους δύο να αναφέρουν τη φιλία τους και τη σχέση τους που πάει χρόνια πίσω.

Τη στιγμή που μπήκαν στο ring, οι δυο τους αποφάσισαν να κάνουν μια επίδειξη των δυνατοτήτων τους και μάλιστα στον μέγιστο βαθμό αφού το ματς τελείωσε ως ισοπαλία μετά από μισή ώρα. Ο τρόπος που συνδυάζουν αυτοί οι δύο την ταχύτητα και την αθλητικότητά τους είναι εξαιρετικός. Υπάρχουν spots όπως το Hidden Blade έξω από το ring που εντυπωσιάζουν, υπάρχουν χτυπήματα της ιαπωνικής σχολής και φυσικά εξαιρετικά kick outs που οδηγούν στην ισοπαλία. Αυτοί οι δύο είχαν ένα πολύ καλό 2025 και ματς όπως αυτό το πιστοποιούν.

6. Toni Storm vs Mariah May – AEW Revolution

Αυτό το ματς ήταν το επιστέγασμα της ίσως καλύτερης ιστορίας μεταξύ γυναικών των τελευταίων χρόνων. Η επιστροφή της Toni Storm με τον προηγούμενο χαρακτήρα της, το εξαιρετικό της παίξιμο και η συμπεριφορά της απέναντι στη Mariah που της πήρε τον τίτλο λίγους μήνες πριν, το σοκαριστικό segment με την αποκάλυψη ότι πάντα ήταν η Timeless Toni πίσω από τον χαρακτήρα και φυσικά η νίκη της στην Αυστραλία μας οδηγούν στο Hollywood Ending.

Ήταν μια κόντρα που όλες οι χαρακτηριστικές της στιγμές είχαν μέσα αίμα και οι δύο παλαίστριες φροντίζουν να το θυμάσαι αυτό εξαρχής. Είναι ένα ματς με σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, ένας αγώνας που γυρίζει συνεχώς στα πιο σημαντικά σημεία της κόντρας, έχει πάρα πολλή ένταση και πολύ βίαια spots. Από άποψη storytelling είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Σπάνια οι μεγάλες κόντρες μπορούν να έχουν τόσο σπουδαία φινάλε και αυτό είναι ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει. Και δυστυχώς όσοι επιχειρήσουν να αντιγράψουν την ίδια συνταγή, δύσκολα θα βρουν τη μαγεία που υπάρχει εδώ.

5. John Cena vs AJ Styles – WWE Crown Jewel Perth

Το ήθελε πολύ ο Cena αυτό το ματς, το ήθελε ο Styles, το αποζητούσαμε και εμείς ως κοινό. Μετά λοιπόν και από την απαίτηση του πρώτου, δύο παλαιστές που μας έχουν χαρίσει παρέα μερικά από τα καλύτερα ματς της καριέρας τους συναντήθηκαν στην Αυστραλία και έδωσαν μια πραγματική παράσταση. Δεν υπάρχει ουσιαστικά ιστορία, μιας και οι δύο έχουν το ρόλο του καλού.

Ωστόσο είναι μια τελευταία συνάντηση μεταξύ του poster boy του Sports Entertainment και του καλύτερου παλαιστή στην ιστορία του TNA και του απόλυτου αφεντικού του Bullet Club. Έτσι θέλησε ο Cena να προλογιστεί ο μεγάλος του αντίπαλος. Ίσως κάποιους να τους ξενέρωσε η εκτεταμένη χρήση κινήσεων άλλων παλαιστών, αλλά αυτό το ματς δεν ήταν ένας απλός αγώνας για το ποιος είναι ο καλύτερος.

Είναι κάτι σαν ταινία που χωρίζεται σε σκηνές. Έχεις τους δύο να μας θυμίζουν τα παλιότερα ματς τους και μετά το σκηνικό γυρίζει στην παρουσίαση της καριέρας τους. Μας θυμίζουν παλιούς τους αντιπάλους, αποτίουν ένα φόρο τιμής σε μεγάλες προσωπικότητες του wrestling και ουσιαστικά δημιουργούν ένα love letter στους οπαδούς του σπορ, τόσο στους πιο mainstream όσο και στους πιο hardcore. Αγώνας με τεράστια σημασία.

4. Will Ospreay vs Hangman Page – AEW Double or Nothing

To AEW έκανε εξαιρετικά τουρνουά φέτος (γρήγορο shout out στο φανταστικό C2 που αν γινόταν νωρίτερα μέσα στη χρονιά θα είχε σίγουρα 3-4 θέσεις στο αφιέρωμα) και αυτός ο τελικός του Owen Hart Cup Final είναι μακράν ο καλύτερος του βραχύβιου θεσμού μέχρι τώρα. Το διακύβευμα είναι ένας αγώνας τίτλου στο All In, το μεγαλύτερο event της χρονιάς και αντιμέτωποι έρχονται δύο παλαιστές όπου κανένας δεν έχει ρόλο κακού.

Από τη μία η νεανική ορμή και ο ενθουσιασμός του Ospreay που θέλει να κερδίσει τον μεγάλο τίτλο και από την άλλη πλευρά ο Hangman, ο καλύτερος χαρακτήρας της εταιρίας, το παιδί που υπήρξε χαμογελαστό και μεθυσμένο, που κέρδισε τον μεγάλο τίτλο και τον έχασε, έχασε επίσης τη χαρά του, είχε μια κόντρα με τον Swerve που τον χάραξε για πάντα και αναζητάει τη λύτρωση μέσα από το να ξεπερνάει τα τραύματά του σε κάθε ματς.

Όταν αυτοί οι δύο χαρακτήρες με αυτό το background και κυρίως αυτές τις ικανότητες, έρχονται αντιμέτωποι στο ring, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο εκτός από επικό. Ο Hangman ακολουθεί τον φρενήρη ρυθμό του Άγγλου, το ματς πηγαίνει παντού γύρω από το ring, ενώ ξεχωρίζουν το staredown τους πριν ορμήσουν ο ένας στον άλλον για να επιχειρήσουν finisher, η εξάντληση του Hangman στο Hidden Blade και ο τέλειος συγχρονισμός τους. Τρομερές στιγμές.

3. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Naomi – WWE Evolution

Αυτό το ματς είναι τόσο καλό που είναι κρίμα ότι μελλοντικά όλοι θα το θυμούνται μόνο για την εξαιρετική ανατροπή στο τέλος και όχι για την ποιότητά του. Ε αυτή η λίστα είπε να κάνει λίγο τη διαφορά. Το φετινό Evolution ήταν εξαιρετικό και φυσικά ένας ακόμη λόγος που το WWE πρέπει να δίνει πιο συχνά το spotlight του στις γυναίκες της εταιρίας.

Προφανώς η εισβολή και το cash in της Naomi που δεν περιμέναμε ήταν μια εξαιρετική έκπληξη και επιστέγασμα του πολύ καλού heel turn της. Επίσης ανανέωσε προσωρινά το women’s division του Raw. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μέχρι εκείνο το σημείο, η Rhea και η Iyo δίνουν μακράν το καλύτερο ματς γυναικών για όλο το 2025.

Οι δύο φίλες, αν και έχουν διαφορετικό σωματότυπο, βρίσκουν τρομερή χημεία στο ring και το high flying στυλ της μίας με τη δύναμη της άλλης δένουν σε σημείο που όλο αυτό μοιάζει αψεγάδιαστο. Έχει μια τρομερή ροή γενικά και κάνει το ματς να μοιάζει μεγαλύτερο σε διάρκεια λόγω όλων αυτών των spots που βλέπεις να εξελίσσονται μπροστά σου. Ε βάλε και την ανατροπή με τη Naomi και τότε παίρνεις ένα διαμαντάκι. Iyo και Rhea πρέπει να παλέψουν πολλές φορές ακόμα.

2. Hangman Page vs Jon Moxley – AEW All In

Αν στο μυαλό μου υπάρχουν δύο wrestlers της χρονιάς, αυτοί είναι οι Hangman Page και Jon Moxley. Ο λόγος είναι γιατί και οι δύο είχαν ένα τεράστιο redemption arc και όπως στο παρελθόν με τον Cody Rhodes, τα εκτιμώ πάρα πολύ αυτά. Στο event της χρονιάς για μένα, το All In του AEW οι δύο αυτοί παλαιστές συναντήθηκαν και μας πρόσφεραν κάτι σπουδαίο.

Από τη μία ο απόλυτος κακός, ο άνθρωπος που κλείδωσε το μεγάλο πρωτάθλημα της εταιρίας σε μια βαλίτσα και ζήτησε από τους πάντες να ανταποκριθούν στο επίπεδο του. Και από την άλλη ο άνθρωπος που από τότε που έχασε το πρωτάθλημα, πέρασε μια προσωπική Οδύσσεια. Ο άνθρωπος που έχασε τα πάντα και προσπάθησε να τα διεκδικήσει ξανά, φτάνοντας όμως σε όλο και πιο ακραίο σημείο.

Εκείνο το βράδυ ο Hangman μπήκε και διάλεξε τη βία απέναντι σε έναν άνθρωπο που ζει για ματς με αίμα. Όχι μόνο αρνείται να χάσει, αλλά πρέπει να προσπεράσει μια ολόκληρη αντίπαλη φατρία πριν τελικά έρθει η λύτρωση με τη μορφή του Bryan Danielson και του Swerve Strickland, του μεγάλου του αντιπάλου για να τον βοηθήσουν. Η σκηνή που βγάζει τον τίτλο από τη βαλίτσα και το βλέμμα του Swerve είναι η πιο όμορφη της χρονιάς. Και όλο αυτό σε ένα ματς με καρφιά, τραπέζια, γυαλιά και αλυσίδες που αποτύπωσαν πόσες δυσκολίες έπρεπε να περάσει ο ήρωας της ιστορίας μας για να φτάσει εκεί. Σπουδαία ιστορία, ακόμα πιο σπουδαίος αγώνας.

1. Kyle Fletcher vs Will Ospreay – AEW Revolution

Η ιστορία των δύο πρώην φίλων και μελών της United Empire που ξεκίνησε στα τέλη του 2024 θεωρώ πως είναι μια από τις πιο υποτιμημένες σε όλο το wrestling. Μετά τις ματσάρες του σε Full Gear και World’s End η κόντρα των δύο συνεχίστηκε με τη συμμαχία του Ospreay με τον Omega εναντίον της Don Callis Family και ολοκληρώθηκε στο φετινό Revolution σε ένα ματς σε κλουβί.

Τι ακριβώς να πω για αυτόν τον αγώνα; Οι δύο highflyers όχι απλά δεν περιορίστηκαν με το steel cage, αλλά αντίθετα βρήκαν τρόπους να εκμεταλλευτούν το stipulation και να μας προσφέρουν ίσως το καλύτερο ματς που έχουμε δει με αυτό. Υπάρχουν πλάνα από την έναρξη με τους δύο τους να στέκονται στις άκρες του κλουβιού και να κοιτάζονται αποφασισμένοι που προμηνύουν τι θα επακολουθήσει.

Είναι ένα ματς που ισορροπεί ανάμεσα στη βία και την τεχνική και κάποια spots όπως το Spanish Fly από την κορυφή του κελιού θεωρείς ότι μόνο αυτοί οι δύο μπορούν να τα εκτελέσουν, καθώς είναι οι πιο ταλαντούχοι της γενιάς τους. Ίσως πολλοί να μην το τοποθετούν τόσο ψηλά, όμως το τέλος αυτού του ματς με τον Fletcher να φωνάζει στον Ospreay ότι τον μισεί και τον Άγγλο να τον αποτελειώνει δείχνει γιατί ήταν το κορυφαίο της χρονιάς. Γιατί είχε ποιότητα, εξαιρετική εκτέλεση και φανταστική ιστορία. Θα το θυμόμαστε για χρόνια.

Αυτό ήταν και το τελευταίο μέρος του αφιερώματος στους καλύτερους αγώνες πάλης του 2025. Μπορείτε να μου στείλετε τη γνώμη σας και τα σχόλιά σας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για του χρόνου.

The post Ranking: Τα 10 καλύτερα wrestling matches του 2025 appeared first on anthem.gr.

Ναι, το δεύτερο μέρος είναι εδώ και όπως καταλάβατε κάθε φωτό σε εισαγωγή θα έχει John Cena. O λόγος είναι ότι το 2025 σημαδεύτηκε από το retirement run του καλύτερου που έχουμε δει ποτέ στο ρινγκ. Δυστυχώς είναι μια περίοδος που θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Είχε κάποιες πολύ καλές στιγμές, αλλά γενικά νιώθω ότι ούτε τον είδαμε απέναντι σε όσους θέλαμε, ενώ σε άλλους αντιπάλους δόθηκε περισσότερος χρόνος ή προσοχή απ’ όσο άξιζαν.

Αν σε αυτά προσθέσουμε και το αρκετά αποτυχημένο heel run που στην αρχή είχε ενθουσιάσει τους πάντες, μεταξύ άλλων και του γράφοντος, καταλαβαίνουμε ότι υπήρχαν καλές προθέσεις, πολύ καλές ιδέες, αλλά κακή εκτέλεση. Κάποια από αυτά τα παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Cena, ειδικά σε όσα αφορούν τον The Rock και την όλη ιστορία του turn που δεν πήγε πουθενά.

Το νόημα είναι ότι ο ίδιος άφησε πάρα πολλά ματς και ακόμα περισσότερες στιγμές που θα θυμόμαστε, πολύ δυναμικά promos και ένα συγκινητικό φινάλε. Περισσότερα για μένα και τη σχέση που έχω με τον Cena μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Όσο για το Ranking, το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας ξεκινάει και πάμε να δούμε ποια ματς επέλεξα για τις θέσεις 20-11!

20. Cody Rhodes vs Seth Rollins – WWE Crown Jewel Perth

Αν και δεν μπορώ να το βάλω δίπλα στην τριλογία τους πριν τρία χρόνια, αυτό το ματς έδειξε σε μεγάλο βαθμό πως η χημεία των Cody Rhodes και Seth Rollins δεν χάθηκε ποτέ. Κάθε τους συνάντηση μοιάζει διαφορετική, αλλά η ιστορία είναι ίδια. Στο Crown Jewel αν και το ματς είναι για αυτόν τον υπερμεγέθη τίτλο με το όνομα του event, η ουσία ήταν πολύ μεγαλύτερη.

Αυτή τη φορά δεν μάχονταν δύο εχθροί, αλλά δύο άνθρωποι που είχαν συμμαχήσει πριν έναν χρόνο, είχαν κερδίσει τον απόλυτο κακό της εταιρίας, αλλά πλέον ο Seth έμοιαζε να έχει γυρίσει στις παλιές του συνήθειες όσο ο Cody κρατούσε σταθερές τις αξίες του. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν αυτό που αναμέναμε. Ένα ματς με τρομερό pacing, φοβερά near falls και τον Seth να καταφέρνει επιτέλους να υπερισχύσει του μεγάλου του αντιπάλου.

19. Darby Allin, Roderick Strong and The Conglomeration vs Death Riders – AEW Dynamite Blood and Guts

Το πρόβλημα που είχα πάντα με τα Blood and Guts έναντι των Wargames ήταν ότι έμοιαζαν πιο χαοτικά. Το κλουβί ήταν μεγαλύτερο, η βία ήταν περισσότερη και κάπου ανάμεσα στα spots χανόσουν. Ε λοιπόν όχι φέτος. Αυτή τη φορά το Blood and Guts ήταν πολύ καλύτερο και πιο ισορροπημένο σε σχέση με άλλες χρονιές. Ο Darby Allin είναι πλέον συνηθισμένος στο να κάνει ακρότητες, ενώ ο Roderick Strong δίνει πολλή σταθερότητα, αν και απόλυτος πρωταγωνιστής γίνεται ο Kyle O’ Reilly.

Ο O’ Reilly είναι πραγματικά υπέροχος σε όλη την κόντρα με τον Moxley που προσπαθεί πολύ να τον ανεβάσει όπως έκανε και με άλλους σταρ φέτος. Ταυτόχρονα και οι πιτσιρικάδες των Death Riders δείχνουν ό,τι αξίζουν. Τα spots πέφτουν βροχή, η βία είναι ένα κλικ κάτω από πέρυσι και αυτό βοηθάει, η μία φατρία φέρνει ωμή βία και οι αντίπαλοι φέρνουν τεχνική. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι ένα ματς όπου όλοι έχουν ρόλο, όλοι έχουν στιγμές

18. Motor City Machine Guns vs DIY vs Street Profits – WWE Smackdown

Τεράστιο έγκλημα ότι σε μια Wrestlemania με δύο βραδιές, αυτό το ματς δεν βρήκε χώρο στην κάρτα. Οι τρεις ομάδες μάλλον το πήραν πατριωτικά και φρόντισαν να μας δώσουν ένα φοβερό TLC από τα παλιά, έχοντας βέβαια και την άνεση του χρόνου μαζί τους. Οι Motor City Machine Guns έφεραν την εμπειρία, οι Street Profits την ενέργεια και οι DIY λειτούργησαν ως συνδετικός κρίκος σε όλο αυτό.

Τα spots με τις σκάλες είναι φανταστικά, αν και σε κάποια φάση έχουμε το απίστευτο σκηνικό με τον Montez Ford να χρησιμοποιεί το τεχνητό πόδι ενός οπαδού στις πρώτες σειρές που του το έδωσε. Η χημεία πάντως είναι τρελή και τα τραπέζια με τις καρέκλες προσθέτουν το αλατοπίπερο σε ένα ματς με τρελό ρυθμό που αποτίει φόρο τιμής και στα θρυλικά TLC των Hardys/Dudleys/Edge and Christian. Στη Wrestlemania θα έκλεβε τη βραδιά.

17. Will Ospreay and Swerve Strickland vs Young Bucks – AEW All In

Τι να πω εγώ για αυτό το ματς που να μην έχει γραφτεί; Από τη μία οι Young Bucks, μία από τις κορυφαίες tag teams με μοναδική ικανότητα να βρίσκει χημεία με κάθε ομάδα απέναντί της. Από την άλλη οι Swerve και Ospreay, δύο από τους καλύτερους παλαιστές της σημερινής εποχής. Αν και υπήρχε ο τίτλος των Bucks ως EVPs, στην πραγματικότητα λειτούργησε σαν ένα μεγαλύτερο statement.

Η αθλητικότητα όλων των εμπλεκόμενων, η ταχύτητα με την οποία λειτουργούν και η φαντασία που έχουν κατά τη διάρκεια του ματς δημιουργούν έναν εκρηκτικό συνδυασμό. Υπάρχουν κάποια σημεία στο ματς που χρειάζεται να πάρεις ανάσα να χωνέψεις τι ακριβώς ήταν αυτό που είδες και να το επεξεργαστείς. Το happy ending της ιστορίας μπροστά σε ένα τεράστιο κοινό λειτουργεί σαν λύτρωση. Απλά υπέροχο.

16. Hangman Page vs Kyle Fletcher – AEW All Out

Αυτό το ματς με κέρδισε λίγο υπόκωφα. Ήρθε σε μια πολύ μεταβατική περίοδο όπου οι Swerve και Ospreay είχαν βγει νοκ άουτ και ο Hangman ήθελε έναν δυνατό αντίπαλο για το επερχόμενο All Out. Enter Kyle Fletcher. Ο νεαρός Αυστραλός που είχε κερδίσει πρόσφατα το TNT Championship πήγαινε για την απόλυτη έκπληξη και να γίνει διπλός πρωταθλητής.

Δεν τα κατάφερε, αλλά ο αγώνας μας έδειξε πάρα πολλά πράγματα. Πρώτον ότι ο Hangman Page είναι μάλλον ο καλύτερος άνδρας παλαιστής αυτήν την περίοδο, έχοντας βρει χημεία με κάθε αντίπαλο. Δεύτερον ο Fletcher είναι ένας από τα μεγαλύτερα ταλέντα αυτή τη στιγμή με φοβερό μέλλον μπροστά του. Ήταν ένα ματς με πολύ δυνατά χτυπήματα και που σταματούσε στα σωστά σημεία, μεγάλο σε διάρκεια χωρίς να κάνει κοιλιά. Σίγουρα όχι το τελευταίο μεταξύ των δύο.

15. The Wyatt Sicks vs Andrade and Rey Fénix vs #DIY vs Fraxiom vs Motor City Machine Guns vs The Street Profits – WWE Summerslam

Σε αντίθεση με τη Wrestlemania, το WWE δεν την πάτησε με τους tag team τίτλους στο Summerslam και φρόντισε το TLC για τους tag team τίτλους να βρει θέση στην κάρτα. Οι ίδιες ομάδες συμμετείχαν συν τους εξαιρετικούς ανερχόμενους Fraxiom, τους εντυπωσιακούς Andrade και Rey Fenix και τους Wyatt Sicks που πρόσφεραν σκληράδα και δύναμη.

Αν και ακούγεται πολύ χαοτικό, το αποτέλεσμα είναι απίστευτο. Οι Wyatt Sicks δίνουν μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα, οι Fraxiom και οι δύο Μεξικάνοι φέρνουν περισσότερα high flying spots, οι συνδυασμοί μεταξύ των έξι ομάδων είναι εκρηκτικοί. Είναι τόσο πλούσιο που ανά σημεία πρέπει να διαλέξεις που θα εστιάσεις και να χάσεις άλλα εντυπωσιακά πράγματα γύρω από το ring. Ένα ματς γεμάτο ωραίες στιγμές που θα σε εντυπωσιάσει και δε θα σε κάνει σε κανένα σημείο του να το βαρεθείς.

14. CM Punk vs Seth Rollins vs Roman Reigns – WWE Wrestlemania 41

Ήμουν αρκετά κατά του να λάβει χώρα η συγκεκριμένη ιστορία θεωρώντας πως και οι τρεις πάνε χαμένοι σε μια μεταξύ των κόντρα. Εν μέρει ισχύει, ωστόσο το main event της πρώτης βραδιάς της Wrestlemania μας έδωσε ένα πραγματικά σπουδαίο ματς. Ο Roman Reigns λειτουργεί σαν ο ιδανικός glue guy ανάμεσα σε Punk και Rollins που κατά τη γνώμη μου δεν είχαν ιδιαίτερη χημεία και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά triple threat matches των τελευταίων χρόνων.

Η ομορφιά είναι στις ιστορίες που έχουν ο ένας με τον άλλον. Η ένταση μεταξύ Punk και Seth, η διαχρονική κόντρα Seth με Roman και η διαφορά φιλοσοφίας μεταξύ Punk και Roman. Σε πάρα πολλά σημεία νιώθεις την ένταση, το μίσος και τον κρυφό σεβασμό που έχουν ο ένας για τον άλλον. Οι τρεις τους φρόντισαν να δώσουν μια μοναδική παράσταση και ένα φοβερό τέλος που ειδικά στην κόντρα των δύο πρώην μελών της Shield θα συμβάλλει πολύ μελλοντικά. Ή μάλλον αυτό ελπίζω. Όπως και να ‘χει, είναι σπουδαίος αγώνας.

13. Kyle Fletcher vs Mike Bailey – AEW Dynamite Winter Is Coming

Ένα μεγάλο κακό του Continental Classic είναι ότι γίνεται Δεκέμβρη και έχει ματσάρες που δεν προλαβαίνω να βάλω στα τοπ της χρονιάς. Αυτό το ματς ωστόσο βρήκε μια θέση στη λίστα, γιατί είναι ένας από τους πιο καθαρούς αγώνες της χρονιάς. Όχι παρεμβάσεις, είκοσι λεπτά χρόνος και δύο από τους καλύτερους νέους παλαιστές της εποχής τους να μάχονται μέχρι τελικής πτώσης.

Το C2 είναι ο ορισμός του τουρνουά που δεν χρειάζεσαι πολλή ιστορία, απλά βάζεις wrestlers με τελείως διαφορετικά στυλ και βλέπεις τις κόντρες τους. Οι κλωτσιές, το high flying στυλ και η εκρηκτικότητα του Bailey βρήκαν την τέλεια ισορροπία με τη δύναμη και το timing που έχει στις κινήσεις του ο Fletcher. Προσωπικά αγαπάω τέτοια ματς που οι δύο αντίπαλοι τα δίνουν όλα με συνεχή counters και γρήγορο ρυθμό, οπότε δε γινόταν να μη μπει στη φετινή λίστα.

12. Kenny Omega and Will Ospreay vs Konosuke Takeshita and Kyle Fletcher – AEW Grand Slam Australia

Ήταν λίγο κακογραμμένο και απότομο το πως οι πρώην εχθροί Omega και Ospreay αποφάσισαν να συμμαχήσουν, ωστόσο το ματς των δύο πρώην πρωτοκλασάτων μελών της Don Callis Family απέναντι στα τωρινά της αστέρια ήταν φανταστικό. Πάτησε μάλιστα στις ήδη υπάρχουσες κόντρες Omega/Takeshita και Ospreay/Fletcher που επίσης μας είπαν εξαιρετικές ιστορίες φέτος.

Το ταλέντο υπάρχει περίσσιο σε αυτό το ματς και η χημεία όλων των παλαιστών μεταξύ τους είναι αδιαμφισβήτητη. Τα counters και τα transitions βγαίνουν πολύ γρήγορα και φυσικά, τα spots με high flying κινήσεις αποτελούν το highlight και σε κάθε σημείο του νιώθεις πως όλο αυτό είναι κάτι τόσο ξεχωριστό και τόσο μοναδικό που απλά σε παρασύρει στη δίνη του. Σπάνια θα δούμε ένα tag team match που θα υπάρχει τόση έκρηξη και τόση χημεία χωρίς έστω μία από τις δύο ομάδες να είναι tag team. Αλλά όταν έχεις τόσο εξαιρετικούς παλαιστές, πως να πάει κάτι λάθος;

11. Konosuke Takeshita vs Kenny Omega – AEW Revolution

Είχαν ξανασυναντηθεί αυτοί οι δύο στο παρελθόν, ωστόσο αυτή τη φορά υπήρχε μια μεγάλη διαφορά. Στο Revolution της φετινής χρονιάς ο Omega δεν είχε απέναντι του τον άγουρο Takeshita του DDT, αλλά έναν ανερχόμενο σταρ που το στυλ πάλης του θυμίζει πολύ τον ίδιο. Αναμενόμενα λοιπόν αυτή η κόντρα και το συγκεκριμένο ματς ήταν μάλλον η τελική εξέταση για τον Ιάπωνα ότι ανήκει σε αυτό το επίπεδο.

Φυσικά και τα κατάφερε. Ο Omega είναι το απόλυτο μέτρο σύγκρισης και βρήκε απέναντι του έναν παλαιστή που μπόρεσε να τον κοιτάξει στα μάτια κι ας έχασε. Ήταν ένα σκληρό ματς, με wrestling της ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλά V triggers, αρκετά powerbombs και φυσικά ένα φινάλε με εκρηκτικό ρυθμό και υπέροχα near falls. Σπουδαίος αγώνας αν και ήθελα λίγο καλύτερο τέλος.

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας για τα καλύτερα ματς της χρονιάς. Κάπου εδώ αποχαιρετούμε το Ranking για το 2025 και τα λέμε τις πρώτες μέρες του 2026 με την πρώτη δεκάδα!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2025, Θέσεις 20-11 appeared first on anthem.gr.

Το 2025 τελειώνει και μαζί του πάντα έρχεται η τριπλέτα του Ranking με τα τριάντα καλύτερα ματς της χρονιάς. Μιας χρονιάς που χαρακτηρίστηκε από το μετριοκακό retirement tour του John Cena, την είσοδο του WWE στο Netflix που μας έκανε τη ζωή πιο εύκολη, τη συνεργασία του TNA με το WWE σε πολλά events, την βελτίωση του storytelling του AEW και πολλά ακόμα.

Φέτος λόγω χρόνου παρακολούθησα κυρίως τις δύο μεγάλες εταιρίες και λίγο το NJPW. Ούτως ή άλλως ματς από TNA, MLW και NWA δύσκολα θα κατέληγαν στις λίστες. Όπως έχω ξαναπεί, αυτή είναι μια υποκειμενική λίστα και έτσι πρέπει να την διαβάσετε και να μου πείτε τις προτάσεις σας. Προσπάθησα να έχω μια ισορροπία στις επιλογές μου χωρίς να κρύβω ποιο στυλ wrestling μου αρέσει περισσότερο και παρακολουθώ πιο ευχάριστα.

Όπως έγραψα και πέρυσι: “Δεν είμαι ο Meltzer, δεν είμαι κάποιο πληρωμένο μποτάκι πολυεθνικής που σπάει μπάλες στο Τουίτερ, είμαι απλά ένας τύπος που βλέπει wrestling και γουστάρει.” οπότε αυτά είναι τα τριάντα ματς που επέλεξα εγώ. Στις εισαγωγές των επόμενων δύο μερών θα μιλήσουμε λίγο για τα events της χρονιάς και φυσικά το retirement tour του προσωπικού μου GOAT John Cena. Μέχρι τότε πάμε να δούμε τις δέκα πρώτες ματσάρες στις θέσεις 30-21!

30. Fraxiom vs Josh Briggs and Yoshiki Inamura –  NXT Vengeance Day

Πρώτη μας επιλογή για σήμερα και θα πάμε με το μοναδικό NXT match της λίστας καθώς είδα λιγότερα shows από το αναπτυξιακό brand σε σχέση με άλλες χρονιές. Σε αυτό το ματς πάντως πρέπει να πω ότι πέρασα φανταστικά. Οι Fraxiom είναι μια από τις πιο ταλαντούχες νέες ομάδες όλου του WWE. Από την άλλη πλευρά ο Josh Briggs είναι ανερχόμενο ταλέντο και ο Yoshiki Inamura φέρνει το ιαπωνικό vibe που μου αρέσει πολύ.

Το highflying στυλ των πρώτων ταίριαξε τέλεια με τις power moves των δεύτερων με αποτέλεσμα να υπάρχει η κατάλληλη χημεία και ο τέλειος ρυθμός. Ένα tag team match όπως θα έπρεπε να είναι τα περισσότερα στο WWE, δηλαδή να έχει όλα τα στοιχεία που κάνουν ωραίο το wrestling.

29. Mark Briscoe vs Kyle Fletcher – AEW Full Gear

Με κάποιον περίεργο τρόπο, ο Mark Briscoe βρέθηκε φέτος να έχει μια μεγάλη κόντρα με τον Kyle Fletcher, ένα από τα πιο λαμπερά ανερχόμενα αστέρια της βιομηχανίας. Επειδή είχαν δώσει αρκετά ματς μεταξύ τους, αυτό αποφασίστηκε ως φινάλε και πραγματικά κράτησαν το καλύτερο για το τέλος. Ήταν η κόντρα φάσεων καριέρας με τον βετεράνο να παρασύρει τον πιτσιρικά σε ένα ματς που έδωσε περισσότερη βάση στη βία και τα ωραία spots παρά στην τεχνική.

Σε κάνει πολλές φορές να αναφωνήσεις, να ενθουσιαστείς, να φωνάξεις από την ένταση. Είναι η πιστοποίηση ότι ο Briscoe βρίσκεται σε μια εξαιρετική στιγμή για τη σόλο καριέρα του και ότι ο Kyle Fletcher θα εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους παλαιστές της γενιάς του.

28. John Cena vs Gunther – WWE Saturday Night’s Main Event XLII

Το έχω φρέσκο στη μνήμη μου αυτό το ματς και αν δεν ήταν η απόσυρση του Cena, λογικά δε θα έμπαινε στην τριαντάδα. Ωστόσο είναι ο αγαπημένος μου παλαιστής απέναντι στον εξαιρετικό Gunther και προφανώς αποκτά αυτόματα ενδιαφέρον. Το pacing του ματς είναι σχετικά αργό με τον Gunther να δείχνει πως ελέγχει απόλυτα τον Cena και κάθε comeback του GOAT να μοιάζει πιο απελπισμένο από το προηγούμενο.

Τελικά είχαμε ένα από τα πιο σοκαριστικά τέλη που έχουμε δει ποτέ. Έχω γράψει τις ενστάσεις μου εδώ, αλλά αυτό που μένει είναι το τέλος μιας σπουδαίας καριέρας και η παραίτηση ενός ανθρώπου που δεν παραιτούνταν ποτέ. Σπουδαίο ματς και για τους δύο.

27. Golden Lovers, Darby Allin, Hiroshi Tanahashi and Will Ospreay vs Death Riders, The Young Bucks and Gabe Kidd – AEW x NJPW Forbidden Door

Αρχικά αυτό το ματς είναι εντυπωσιακό που έγινε με τόσους τραυματισμούς που αντιμετώπιζαν στην πλευρά των καλών. Λέει πολλά για την ποιότητα τους ωστόσο πως κατάφεραν να μας ανταμείψουν με κάτι αντάξιο για να μπει στη λίστα. Μιλάμε για pure Forbidden Door chaos.

Τα spots έπεφταν βροχή, ο Darby Allin και ο Will Ospreay σε έκαναν να νομίζεις ότι μάλλον δεν σκέφτονται την καριέρα τους και ο Tanahashi, αν και πλέον πιο αργός από ποτέ, προσέθεσε κύρος και συναίσθημα ανάμεσα στο spotfest που είχε στηθεί. Τέτοια ματς αξίζει να τα βλέπεις σαν αγνός φίλος του wrestling και όχι ως κριτικός. Το νόημα είναι ότι είδαμε μαζί βετεράνους και ανερχόμενους σταρ σε έναν εντυπωσιακό αγώνα με πολύ συναίσθημα.

26. Cody Rhodes vs John Cena – WWE Summerslam

Αυτό το ματς έπρεπε να το δω αρκετές φορές για να το εκτιμήσω κυρίως γιατί πραγματικά το παρακάνει με τα finishers και τα kick outs. Όμως αυτό το booking είναι ολόσωστο, αφού είναι ο τρόπος του να καλύψεις την έλλειψη χημείας που είχαν Cody και Cena στη Wrestlemania. Σε αυτό το ματς έχουμε τη μάχη των δύο σπουδαιότερων καλών της γενιάς τους.

Είναι η μάχη του μέντορα με τον μαθητή, του φαν με το είδωλό του και το face turn του Cena βοήθησε σε αυτήν την κατεύθυνση. Δεν χτύπησαν στον ρυθμό, αλλά στο storytelling με κάθε kick out να έχει ειδικό βάρος και κάθε finisher να συμβάλλει σε όλη αυτήν την ένταση. Το τέλος που άξιζε στην κόντρα των δύο.

25. CM Punk vs Gunther – WWE Summerslam

Ήταν ένα περίεργο δίδυμο για παγκόσμιο τίτλο αυτοί οι δύο και τελικά το ματς τους δε με απογοήτευσε καθόλου. Σε θέμα ρυθμού ταιριάζουν οι δυο τους αφού δίνουν περισσότερο βάρος στην τεχνική, αλλά κατά τ’ άλλα διαφέρει πολύ το στυλ πάλης τους. Το ματς χτίζεται γύρω από το concept της φθοράς. Ο Gunther ποντάρει στην διαφορά της ηλικίας τους και έχει σκοπό να καταστρέψει αργά και σταθερά τον αντίπαλό του.

Ο Punk πάλι απαντά με την εμπειρία του και το timing του σε κάθε κίνηση κάνοντας ωραία submissions. Εκτιμώ ιδιαίτερα να υπάρχουν τέτοια ματς που σου δείχνει τη σύγκρουση σε δύο στυλ και φιλοσοφίες και

24. Kevin Owens vs Sami Zayn – WWE Elimination Chamber

Ό,τι και να κάνουν αυτοί οι δύο πάντα θα είναι ιδιαίτερο, πάντα θα είναι όμορφο, πάντα θα έχει αυτήν την ιδιαίτερη αίσθηση ότι παλεύουν δύο αδερφικοί φίλοι. Σε κάθε κόντρα τους, ο KO και ο Sami από τις μέρες του Ring of Honor έδειχναν την χημεία και την εμπιστοσύνη που έχουν ο ένας στον άλλον. Δε θα μπορούσε να γίνει κάτι λιγότερο στο ματς του Elimination Chamber.

Με τον KO να αποτελεί πλέον έναν από τους πιο δυναμικούς κακούς της εταιρίας, η ιστορία της ρήξης με τον κολλητό του άρχισε να απορρέει πολύ φυσικά και με τον ίδιο τον Owens να έχει επιχειρήματα για να είναι εκνευρισμένος με τον φίλο του. Ωραίος ρυθμός, πολύ δυνατά spots στα superplex και οι δύο φίλοι να χτίζουν διαρκώς την ένταση. Ίσως έλειψε λίγο το αίμα. Προσωπικά, πάντα θα έχω μια αδυναμία στα ματς αυτών των δύο. Έχουν τόση ιστορία και ψυχή που παρακαλάς να μας δώσουν πολλά ακόμα.

23. Anarchy in the Arena – Kenny Omega, Swerve Strickland, Willow Nightingale and The Opps vs Death Riders and The Young Bucks – AEW Double or Nothing

Το Anarchy in the Arena έχει εξελιχθεί ανά τα χρόνια σε ένα από τα αγαπημένα μου concepts στο wrestling. Προσπαθεί να συνδυάσει κάποιες πιο goofy στιγμές με σκηνές που έχουν αίμα και βία. Το φετινό AITR είναι πολύ χαοτικό και χρησιμοποιώ τη λέξη με την καλή έννοια. Με το που ακούγεται το Bodies των Drowning Pool από τα μεγάφωνα, ξέρεις πως θα επακολουθήσει κάτι γαμάτο.

Συνεχές brawling, σώματα να πέφτουν σε ακραία spots μέσα και έξω από το ρινγκ, ευφάνταστα όπλα δημιουργούν ένα feeling μεγαλύτερο από έναν απλό αγώνα. Η Willow ξεχωρίζει για την περσόνα της και το hardcore στυλ της, ο Omega είναι μετρονόμος για τον ρυθμό και κάθε ένας εξυπηρετεί τέλεια τον σκοπό του. Προσωπικά τέτοιου είδους ματς τα βάζω στη λίστα όχι επειδή είναι τέλεια, αλλά επειδή λειτουργούν ως εμπειρίες.

22. Men’s Elimination Chamber Match – WWE Elimination Chamber

Αυτό το ματς ήταν πραγματικά ένα από τα πιο σωστά δομημένα Chambers των τελευταίων χρόνων. Είχε αρκετούς έμπειρους superstars, αλλά και νεότερους σε ηλικία και ταυτόχρονα πολλές ιστορίες να πει, ιδίως χάρη στην παρουσία του Cena. Δεν είναι ένα ματς που σου μένει στη μνήμη λόγω του τελικού Cena vs Punk και του heel turn που ακολούθησε και σόκαρε τους πάντες.

Ακολούθησε τη σωστή συνταγή με κάθε είσοδο κάποιου σταρ να αλλάζει τις ισορροπίες και να φέρνει κάτι νέο στη σκακιέρα. Ο ρυθμός είναι πάρα πολύ καλός, τα spots καλοδουλεμένα, τα eliminations είναι πολύ καλά και φυσικά ο John Cena κλέβει την παράσταση στο τελευταίο του Elimination Chamber. Μακάρι να είναι και άλλες χρονιές εξίσου ισορροπημένα.

21. Toni Storm vs Mercedes Mone – AEW All In

Αυτό το ματς λειτουργεί γενικότερα ως μια πολύ δυνατή ιστορία. Από τη μία η Timeless Toni Storm, ο καλύτερος γυναικείος χαρακτήρας στο AEW και από την άλλη η Mercedes Mone, η απόλυτη belt collector. Αυτό που ουσιαστικά υποβόσκει είναι η ιστορία της Mone που μπορεί να κατακτήσει κάθε τίτλο εκτός του μεγάλου πρωταθλήματος της εταιρίας.

Οι δύο γυναίκες πραγματικά δίνουν μια απίστευτη παράσταση. Είτε στον αέρα, είτε με spots από τα σχοινιά και ωραία submissions, σε αυτό το ματς βλέπουμε δύο από τις καλύτερες wrestlers αυτών των ημερών να μάχονται μέχρι τέλους. Πιστεύω ότι έχουν πολλές ακόμα ιστορίες να πούνε και πολλά ακόμα ματς που θα εξερευνήσουν τη δυναμική τους.

Αυτό ήταν το πρώτο μέρος με τα καλύτερα ματς της χρονιάς, θα έρθουν άλλα δύο μέρη με τις θέσεις 20-11 και φυσικά την δεκάδα μας. Μέχρι τότε στείλτε μου γνώμες και την πρόβλεψή σας για το ποια θα είναι τα επόμενα!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2025, Θέσεις 30-21 appeared first on anthem.gr.

Άλλο Ranking προγραμματίζαμε και άλλο προέκυψε φίλοι μου, αλλά όλα καλά. Το Royal Rumble είναι ετήσια παράδοση να το βλέπω live κάθε χρόνο και φέτος με το WWE στο Netflix χωρίς να ψάχνω κάποιο κακό stream, Σάββατο και σε βολική ώρα, μου ήρθε κουτί. Στην προσπάθεια μου να μιλήσω για περισσότερο wrestling και με αφορμή την απογοήτευση που έφαγα με τους φετινούς νικητές, σκέφτηκα να βάλουμε όλα τα δίδυμα κάθε χρονιάς σε σειρά από το χειρότερο στο καλύτερο.

Σημαντική σημείωση. Αξιολογούμε νικητές από το 2018 και μετά, όταν ξεκίνησε το γυναικείο Royal Rumble ώστε να δούμε πόσο καλές ή πόσο κακές επιλογές έγιναν ταυτόχρονα. Επίσης η κατάταξη δεν γίνεται βάσει του τι συνέβη μετά το Rumble ή αν είχαν καλό ματς στη Wrestlemania. Γίνεται βάσει της απόδοσης που είχαν στο ματς, του αριθμού που βγήκαν και της ώρας που έκατσαν, αλλά κυρίως πόσο καλή επιλογή ήταν να νικήσουν οι συγκεκριμένοι παλαιστές. Πάμε λοιπόν!

8. Brock Lesnar & Ronda Rousey (2022)

Πολλοί ξεχνάνε το πόσο χάλια ήταν στις αρχές του 2022 τα πάντα στο WWE. O Vince McMahon έμοιαζε πιο ανεξέλεγκτος από ποτέ, λες και έπαιρνε επίτηδες κάκιστες αποφάσεις για να δούμε μέχρι ποιο σημείο θα παρατήσουμε το προϊόν. Όλο αυτό αποτυπώθηκε τέλεια στο Royal Rumble εκείνης της χρονιάς. Στο γυναικείο ματς φέρνει πίσω τη Ronda Rousey σε μια φάση που πραγματικά παίζει να βαριόταν να παλέψει και της δίνει εμφατική νίκη σε δέκα λεπτά.

Δύο ματς μετά, ο Brock Lesnar που είχε ήδη διαλύσει το title reign του Big E μερικές εβδομάδες πίσω, χάνει το dream match από τον Bobby Lashley μέσα σε ένα απογοητευτικό δεκάλεπτο. Και φυσικά λίγο αργότερα, στο ανδρικό Royal Rumble ο Vince του δίνει τον αριθμό 30 και σε δυόμιση λεπτά ξεπετάει πέντε αντιπάλους (εντωμεταξύ ήταν και ο Shane McMahon στο Final 3, τι έχουμε ζήσει) σε μια απόφαση που συνοψίζει ό,τι πήγαινε στραβά εκείνη την εποχή. Δηλαδή Lesnar, και πάλι Lesnar και ξανά Lesnar. Εύχομαι ποτέ ξανά.

7. Jey Uso & Charlotte Flair (2025)

Με ένα What the Fuck είμαστε όλοι από την Κυριακή. Δεν ξέρω τι πήγε λάθος, αλλά τις φετινές αποφάσεις τις θεωρώ ακατανόητες. Η επιλογή της Charlotte αρχικά είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε δει σε booking επιπέδου Vince από τον Triple H. Επιστροφή μετά από ένα χρόνο, νίκη Rumble, καπαρωμένο ματς τίτλου στη WrestleMania για τη Charlotte. Δεν λέω, είναι φανταστική wrestler, αλλά έχεις ίσως το πιο πλούσιο γυναικείο ρόστερ σου εδώ και χρόνια, δώσε επιτέλους ευκαιρία σε κάποια άλλη κοπέλα να κάνει το step up.

Τώρα στο ανδρικό, αυτά που είδαμε είναι αδιανόητα. Σε ένα ματς που έβλεπες τι τρομερό ρόστερ υπάρχει, έπαιζαν ταυτόχρονα οι Reigns, Rollins, CM Punk, McIntyre, AJ Styles και ο τεράστιος John Cena, όλοι τους ικανοί για ένα φοβερό ματς τίτλου, εσύ διαλέγεις τον Jey Uso. Που ναι μεν έχει τρομερή χημεία με το κοινό, αλλά είναι τρομερά περιορισμένων δυνατοτήτων στο ρινγκ. Πέρυσι στο ματς με τον Jimmy απογοήτευσε. Τον είδαμε τρεις φορές αντίπαλο του Gunther και καμία δεν έκανε κάτι το εξαιρετικό. Γιατί να το ξαναπροσπαθήσεις στην πιο σημαντική βραδιά της χρονιάς; Δε βρίσκω νόημα. Ακόμα και αλλαγές να γίνουν στους πρωταθλητές, δύσκολα σώζεται.

6. Drew McIntyre & Charlotte Flair (2020)

Το 2020 μας βρήκε με το ίσως πιο περίεργο σετ νικητών. Στο γυναικείο ματς είχαμε τη Charlotte Flair σε μια κίνηση που έδειχνε ότι δεν το είχαν σκεφτεί ιδιαίτερα το πλάνο τους. Ήταν σαν να δίνουν το Rumble στη Charlotte ώστε το χρυσό κορίτσι της εταιρίας να καταγράψει ένα ακόμα επίτευγμα στο παλμαρέ της. Μπορώ να πω ότι αυτό φάνηκε και από την επιλογή της να προκαλέσει για τον γυναικείο τίτλο του NXT και όχι κάποιον του main roster.

Στο αντρικό από την άλλη είχαμε ένα από τα καλύτερα ματς και έναν από τους καλύτερους νικητές όλων των εποχών. Ο Drew μπήκε ως ένα από τα πιο καυτά ονόματα της εταιρίας, πέταξε έξω τον Lesnar που κυριαρχούσε ως εκείνη τη στιγμή στο Rumble προκαλώντας αλαλαγμούς και σε ένα ματς με τεράστια ονόματα και εκπλήξεις κυριάρχησε. Στο τέλος πέφτει στα γόνατα και οριακά δακρύζει. Ήταν η πιο σημαντική νίκη για έναν σταρ που ξεκίνησε για μεγάλα πράγματα, χάθηκε κάπου στην πορεία, έκανε τεράστια επανεφεύρεση του εαυτού του στα indies, γύρισε και έγινε ένα τεράστιο όνομα για τη μεγαλύτερη εταιρία πάλης στον κόσμο. Ας ελπίσουμε να τον αφήσουν να ξαναγίνει.

5. Cody Rhodes & Bayley (2024)

Έχουμε ξεκινήσει και βλέπουμε σχετικά καλά ζευγάρια εδώ πέρα, οπότε με τους Cody Rhodes και Bayley δεν ήξερα ακριβώς που να τους τοποθετήσω. Σίγουρα ήταν οι καλύτερες επιλογές που μπορούσαν να γίνουν πέρυσι, αλλά και οι δύο έμοιαζαν λίγο προβλέψιμοι. Η μεν Bayley θα οδηγούνταν μαθηματικά σε face turn και κόντρα με την Iyo Sky και το Rumble ήταν το κατάλληλο όχημα. Συν ότι χρειαζόταν κάτι να την τονώσει μετά την εποχή της πανδημίας που ήταν η σημαντικότερη γυναίκα όλης της εταιρίας.

Ο Cody έπρεπε επιτέλους να τελειώσει την ιστορία του και να γίνει ο μεγάλος πρωταθλητής και το πρόσωπο του WWE ύστερα από ένα απίστευτο 2023 γεμάτο ματσάρες και ωραίες κόντρες. Η νίκη αυτή του έδωσε ένα θρυλικό status ως ένας από τους λίγους παλαιστές με δύο συνεχόμενες νίκες, ενώ και η απόδοση του ήταν εξαιρετική. Όπως είπαμε και πριν, ήταν ένα πολύ καλό ζευγάρι νικητών ως επιλογές, απλά είχαν κάτι το προβλέψιμο που ποτέ όμως δεν είναι κακό αν εξυπηρετεί τα θέλω του κοινού.

4. Edge & Bianca Belair (2021)

Το Rumble της pandemic era, πρώτο και ευτυχώς τελευταίο. Εδώ το δίδυμο των νικητών μας είχε απ’ όλα. Η Bianca Belair φάνταζε το φαβορί και αποδείχθηκε ότι ίσχυε, ωστόσο η νίκη της ήρθε με εξαιρετικό τρόπο. Μπήκε τρίτη στο Rumble, έμεινε μέσα 56 λεπτά, η παρουσία της ήταν πάρα πολύ καλή και στο φινάλε πέταξε έξω τη Rhea Ripley που δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα της. Ήταν μια πολύ πειστική παρουσία που έδειχνε πόσο άξιζε η Bianca εκείνη τη θέση και πόσο ικανή είναι για μεγάλα πράγματα.

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε στους άντρες. Το φαβορί της βραδιάς ήταν ο Daniel Bryan, ωστόσο βγήκε σχετικά νωρίς και ο Edge έκανε την μεγάλη ανατροπή. Μπήκε πρώτος και είχε μια τρομερή παρουσία σχεδόν 59 λεπτών ενώ προερχόταν από σοβαρό τραυματισμό. Είδαμε επανένωση με Christian, μια επανάληψη της κόντρας του με τον Orton και μια συνολικά πολύ πειστική παρουσία. Σε αντίθεση με την επόμενη χρονιά που οι νικητές μπήκαν στα τελευταία νούμερα, εδώ κέρδισαν έπειτα από σπουδαίες εμφανίσεις και για εμένα μετράει στην κατάταξη.

3. Shinsuke Nakamura & Asuka (2018)

Όπως είπα και πριν σκοπός της λίστας εξαρχής δεν είναι να κρίνει τι έκαναν όλοι αυτοί οι νικητές μετά το Royal Rumble. Σκοπός είναι να κρίνουμε κατά πόσο η επιλογή τους ήταν σωστή και αν η εμφάνισή τους ήταν πειστική. Παρά το γεγονός ότι Asuka και Nakamura παρασύρθηκαν από το ναυάγιο της Wrestlemania 34 με τον δεύτερο ειδικά να παίρνει την κάτω βόλτα, οι επιλογές τους ως νικητές ήταν ολόσωστες.

Η μεν Asuka προερχόταν από σερί χρονιές ως πρωταθλήτρια στο NXT που και στο main roster ήταν αήττητη. Μπήκε στο 25, έκατσε είκοσι λεπτά, είχε λίγους αποκλεισμούς, αλλά γενικότερα η παρουσία της είχε θετικό πρόσημο. Ο Nakamura από την άλλη έκατσε τρία τέταρτα σε ένα από τα καλύτερα Royal Rumble matches των τελευταίων χρόνων πετώντας έξω τον Cena και τον Reigns σε ένα εξαιρετικό φινάλε. Πολύ κρίμα που δύο τόσο σπουδαίες νίκες πήγαν στράφι.

2. Seth Rollins & Becky Lynch (2019)

Το 2019 ήταν μια πολύ σημαντική χρονιά για τους Seth Rollins και Becky Lynch που εκτός από ζευγάρι στην πραγματική ζωή, έγιναν και το δίδυμο που θα κέρδιζε τα δύο Royal Rumble. Η Becky είχε χάσει νωρίτερα σε ματς τίτλου από την Asuka, όμως το WWE έπαιξε το τέλειο χαρτί στο Royal Rumble και με αφορμή έναν τραυματισμό της Lana, η Becky μπήκε εσπευσμένα στο ματς. Το κοινό ούρλιαζε από χαρά και δε γινόταν η Ιρλανδή στην καλύτερη φάση της καριέρας της να χάσει. Από τις πιο feelgood νίκες και η έναρξη πολλών σπουδαίων ιστοριών.

Ο Rollins από την άλλη ήταν ένα από τα σημαντικότερα ονόματα στους άντρες και πολλοί θεωρούσαν πως ήταν η ώρα να πάρει ένα μεγάλο reign ως πρωταθλητής, αλλά αυτή τη φορά παίζοντας τον καλό και όχι τον κακό. Ανεξαρτήτως αν αυτή η απόφαση δε δούλεψε (όπως και η συνεργασία με τη Becky όντας και οι δύο πρωταθλητές αργότερα μέσα στη χρονιά), ο Seth ήταν η σωστή επιλογή, στη σωστή στιγμή και με ένα πολύ καλό πλάνο.

1. Cody Rhodes & Rhea Ripley (2023)

Πρώτο Royal Rumble με τον Triple H στο τιμόνι και ειλικρινά δύσκολα θα ξαναυπάρξει καλύτερο booking και πιο σωστές αποφάσεις. Η Ripley και ο Cody ήταν στα φαβορί, αλλά οι πινελιές του Hunter έκαναν τη διαφορά. Η Rhea μπήκε πρώτη στο γυναικείο ματς, έκατσε μία ώρα και ένα λεπτό, απέκλεισε εφτά άτομα (τα περισσότερα εκείνη τη χρονιά) και είχε μια από τις πιο κυρίαρχες και επιβλητικές παρουσίες που συνοδεύτηκαν από νίκη. Ήξερες ότι θα κερδίσει, αλλά το πόσο πειστικά έγινε αυτό, την έχτισε και ως χαρακτήρα.

Από εκεί και πέρα, η επιστροφή του Cody ήταν αναμενόμενη και η μουσική στον αριθμό 30 δεν ήχησε ποτέ καλύτερα. Το εντυπωσιακό ωστόσο ήταν ότι ο Cody Rhodes δεν μπήκε να πετάξει 2-3 άτομα και να νικήσει. Έκατσε μέσα ένα τέταρτο, είχε πέντε αποκλεισμούς που είναι πολύ καλό νούμερο για κάποιον που μπαίνει τελευταίος και κυρίως είχε ένα καταπληκτικό φινάλε παρέα με τον βιονικό Gunther. Ο Αυστριακός είχε μπει στο ματς πρώτος, έκατσε μία ώρα και έντεκα λεπτά, αλλά πάλεψε σθεναρά με τον Rhodes προσφέροντας μας την ίσως καλύτερη παρουσία που έχω δει προσωπικά σε Royal Rumble.

Στην πρώτη του χρονιά ο Triple H τα έκανε όλα σωστά. Έδωσε στους νικητές του μεγάλο αριθμό αποκλεισμών, τους χάρισε πειστικότατες παρουσίες και οι νίκες τους αποτέλεσαν κομμάτι του πλάνου αναβάθμισης των ιστοριών. Σπουδαία χρονιά.

Αυτό λοιπόν ήταν το Ranking με όλα τα δίδυμα νικητών σε Royal Rumble. Περιμένω τα σχόλια και τις εντυπώσεις σας!

The post Ranking: Τα δίδυμα νικητών του Royal Rumble από το χειρότερο στο καλύτερο appeared first on anthem.gr.

Καθώς λοιπόν φτάνουμε στο τέλος του 2024, η λίστα για τα τριάντα καλύτερα ματς της χρονιάς φτάνει κοντά στην τελική δεκάδα και περιμένω από όλους τις προβλέψεις σας και τα σχόλια σας για το ποια ματς θα βρίσκονται εκεί. Θα ήθελα να πω ότι γενικότερα δε μου αρέσουν καθόλου οι λίστες της χρονιάς να βγαίνουν αρχές Δεκέμβρη.

Ιδιαίτερα σε έναν μήνα που το WWE είχε το Saturday Night’s Main Event σε μια τρομερή επιστροφή και το AEW το Continental Classic, αποφάσισα να κλείσω την τριαντάδα μου κάπου στις 15 του μήνα. Έκτοτε ίσως μόνο το πρόσφατο Will Ospreay vs Darby Allin να έβαζα στη λίστα, αφού το μεν Continental Classic είναι πολύ κατώτερο του περσινού, ενώ το SNME εξελίχθηκε σε μια μεγάλη απογοήτευση (και τρελή χαμένη ευκαιρία κατ’ εμέ).

Όπως και να ‘χει, μια χαρά wrestling είδαμε φέτος και πάμε να δούμε ακόμα δέκα ματσάρες του 2024 που προσωπικά τις θεωρώ τις καλύτερες της χρονιάς!

20. Eddie Kingston vs. Bryan Danielson – AEW Revolution

Η ιστορία μεταξύ Eddie και Bryan εξελίσσεται πολύ καιρό στο AEW. Έχεις από τη μία τον απόλυτο σταρ του τεχνικού wrestling και από την άλλη έναν brawler που παρά τη σωματοδομή του μπορεί να προσφέρει πολύ σπουδαία ματς. Οι δυο τους είχαν κοντραριστεί και τα προηγούμενα χρόνια με τον Danielson να νικάει συνεχώς, ωστόσο αυτή τη φορά τα πράγματα είχαν πάρει άλλη τροπή.

Ο Kingston ήταν πλέον πρωταθλητής με τρεις ζώνες σε διαφορετικά promotions και έτσι η ιστορία έδειχνε ότι ο Danielson θα γίνει ο αλαζονικός heel που θέλει να δείξει στον αντίπαλο του πόσο ανώτερος είναι. Όλο το ματς έχει να κάνει με τον σεβασμό, δηλαδή τον Eddie να προσπαθεί να αποδείξει σε έναν ανώτερο παλαιστή ότι κι εκείνος είναι σπουδαίος και ότι επιτέλους μπορεί να τον κερδίσει. Ήταν από τις πολύ σπουδαίες στιγμές όταν ο Danielson έδειξε τελικά στον αντίπαλό του ότι αξίζει να βρίσκεται εκεί και του έδωσε το χέρι του. Κρίμα για τον Eddie που έχει έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό πλέον.

19. Sami Zayn vs Gunther – WWE Wrestlemania XL

Το δεύτερο It’s not a match, it’s a fucking moment της φετινής λίστας. Ο Triple H έστησε με τον Gunther τον καλύτερο Intercontinental champion όλων των εποχών. Η διαδρομή του ως πρωταθλητής είναι η καλύτερη που έχουμε δει με μερικά από τα καλύτερα ματς που έχουμε δει ποτέ για τον τίτλο, συνεχείς υπερασπίσεις και έναν πρωταθλητή που σέβεται την κληρονομιά του τίτλου.

Τι καλύτερο από το να τερματίσει αυτό το reign το απόλυτο αουτσάιντερ, ο άνθρωπος που συνεχώς ξεπερνάει τις προκλήσεις, δηλαδή ο Sami Zayn; Δεν είναι ένα μεγάλο ματς σε διάρκεια, αλλά κατακλύζεσαι από συναισθήματα αφού συμβαίνει στη μεγαλύτερη βραδιά της χρονιάς. Πριν βγει στη σκηνή, ο Kevin Owens εμψυχώνει με πάθος τον καλύτερο του φίλο. Και εκείνος βγαίνει έξω και κερδίζει ένα φαινομενικά ανίκητο τέρας. Κάποιες φορές τα crowning moments αξίζουν περισσότερο από ένα απλά σπουδαίο ματς και η νίκη του Zayn αποτελεί ένα τέτοιο.

18. Becky Lynch vs Rhea Ripley – WWE Wrestlemania XL

Η Becky και η Rhea έχουν υπάρξει πολύ αγαπημένες μου wrestlers σε πολλές φάσεις της καριέρας τους. Έπρεπε λοιπόν να συναντηθούν κάποια στιγμή και σε Wrestlemania και τι καλύτερο από το να βρεθούν στη μεγαλύτερη Wrestlemania όλων των εποχών. Η Rhea βρισκόταν στο απόγειο ενός εξαιρετικού reign που ήταν η απόδειξη γιατί είναι η κορυφαία γυναίκα της εταιρίας και η Becky σε μια φάση που σίγουρα μπορούσε να της δώσει την κορυφαία της υπεράσπιση.

Ο αγώνας ήταν τελικά το καλύτερο γυναικείο ματς που είδα φέτος με την Rhea να προσπαθεί να υπερισχύσει επί της Becky στη δύναμη και την Ιρλανδή να παλεύει ως το underdog που αγαπήσαμε μερικά χρόνια πριν για να ξεπεράσει ένα ακόμα μεγάλο εμπόδιο. Ένα σπουδαίο ματς σε μια σπουδαία βραδιά που ίσως στην πάροδο του χρόνου να ξεχάστηκε και κατ’ εμέ κακώς.

17. Sting and Darby Allin vs Young Bucks – AEW Revolution

Πόσα σπουδαία επιτεύγματα έχει στην πλάτη του ο τεράστιος Sting; Από την απόσυρση μέχρι την επιστροφή του στο ρινγκ, έχοντας πλέον μπει στα εξήντα, να κάνει ακραία spots και να λειτουργεί ως ο μέντορας του Darby Allin. Μπορούσε και να συνεχίσει, αλλά βλέποντας ότι με τα χρόνια θα γίνει πιο αργός, αποφάσισε να αποσυρθεί. Και κάπως έτσι κανονίστηκε ένα ματς τίτλου απέναντι στους αλαζόνες Young Bucks με τον Icon να έχει δίπλα του τον παλαιστή που θα αποτελέσει μεγάλο κεφάλαιο για το AEW σε λίγο καιρό.

Ο αγώνας έχει τις τρέλες του Darby Allin, τα συγκλονιστικά spots των Young Bucks και φυσικά έναν Sting να αποτίει φόρο τιμής σε όλη την καριέρα του έχοντας μαζί τους γιους του ντυμένοι παρελθοντικές εκδοχές του εαυτού του. Ειλικρινά από τα καλύτερα και πιο τρελά ματς απόσυρσης που έχω δει ποτέ, ένα αληθινά ξεχωριστό φινάλε για έναν αληθινά ξεχωριστό παλαιστή.

16. Will Ospreay vs Kazuchika Okada – NJPW Battle in the Valley

Το αντίο δύο εκ των σπουδαιότερων παλαιστών του New Japan Pro Wrestling στην εταιρία που τους πήρε νέους και τους μετέτρεψε σε σταρ. Η ιστορία Okada και Ospreay είναι από τις πιο υποτιμημένες στο NJPW με τον Ιάπωνα να φέρνει τον Άγγλο στην εταιρία για να γίνει μέλος του CHAOS πριν τελικά ο δεύτερος τον προδώσει για να φτιάξει την United Empire.

Οι αγώνες τους το 2021 και ειδικά η κόντρα τους το 2022 μας έδωσε μερικά από τα καλύτερα ματς που έχουμε δει την τελευταία δεκαετία. Με τον Ospreay να έχει υπογράψει στο AEW και τον Okada να τον ακολουθεί μέσα στη χρονιά, το NJPW μας έδωσε μια τελευταία παράσταση μεταξύ των δύο σπουδαίων παλαιστών που υπήρξαν πολύ καλοί φίλοι και ακόμα μεγαλύτεροι εχθροί. Η χημεία τους είναι αδιαμφισβήτητη και το ματς μας γύρισε πολλά χρόνια πίσω επαναλαμβάνοντας σεκάνς από προηγούμενες αναμετρήσεις τους.

15. Swerve Strickland vs Hangman Page – AEW All Out

Πόσες φορές έχεις δει ένα ματς ή μία κόντρα και να νιώθεις ότι αυτοί οι δύο wrestlers δεν τηρούν ένα απλό σενάριο. Αυτοί οι δύο πραγματικά μισιούνται. Η κόντρα των Swerve και Hangman κατάφερε στον απόλυτο βαθμό να μας πείσει για όλο αυτό. Ξεκίνησε πέρυσι, αλλά κλιμακώθηκε φέτος με τον Swerve να έχει φέρει τον αντίπαλο στα όρια του με όσα του είχε κάνει, αλλά κυρίως με τις νίκες του εναντίον του που έδειχναν ότι μάλλον ο Cowboy δεν μπορεί να τον κερδίσει.

Και ήρθε το All Out ίσως το πιο σκοτεινό PPV του AEW. Ο Hangman πήρε την εκδίκηση του. Όχι απλά καίγοντας το σπίτι που μεγάλωσε ο Swerve ως παιδί σε μια από τις πιο iconic στιγμές της χρονιάς, αλλά με τους δύο μέσα σε κλουβί τιμώρησε τον αντίπαλό του για όσα είχαν γίνει ένα χρόνο τώρα. Το φινάλε με την καρέκλα, με τη σύριγγα, με τα απίστευτα χτυπήματα και τον Millennial Cowboy να βρίσκεται εκτός εαυτού προκειμένου να πετύχει το pin, είναι ο λόγος που αγαπώ τόσο πολύ το hardcore wrestling.

14. Kazuchika Okada vs Bryan Danielson – NJPW Wrestle Kingdom 18

Το rematch που αξίζαμε φίλοι μου. Πέρυσι στο Forbidden Door μας έδωσαν σίγουρα έναν όμορφο αγώνα, αλλά ο τραυματισμός του Danielson δεν βοήθησε στο τέλος. Έτσι τον Ιανουάριο, στη μεγαλύτερη βραδιά της χρονιάς για το ιαπωνικό wrestling, οι δυο τους είπαν να το επαναλάβουν. Έμειναν υγιείς μέχρι το τέλος και μας χάρισαν έναν άρτιο αγώνα τεχνικά, με πολλά πράγματα που δε μπορούσαν να κάνουν λίγους μήνες πριν και είδαμε ένα ματς αντάξιο του πρεστίζ του Tokyo Dome και του Wrestle Kingdom. Ο αμοιβαίος σεβασμός και τα διαφορετικά στυλ πάλης, τα οποία ξεδίπλωσαν στο ρινγκ είναι ενδεικτικά του ταλέντου αυτών των δύο ανθρώπων.

13. Cody Rhodes vs Kevin Owens – WWE Bash in Berlin

Όπως είπα και στην εισαγωγή, περίμενα πολύ περισσότερα στο Saturday Night’s Main Event και απογοητεύτηκα. Μεταξύ μας αν και δηλώνω fanboy του Cody θεωρώ ότι το ιδανικό σενάριο εκείνης της βραδιάς θα ήταν ένα σοκαριστικό squash όπως αυτό που πέτυχε εναντίον του ο εκλιπών Brodie Lee για τον TNT τίτλο κάποια χρόνια πίσω.

Ωστόσο δε μπορώ να μην τιμήσω την αρχή μίας κόντρας που μοιάζει ότι θα μας απασχολήσει πολύ μέσα στο 2025. Η ιστορία του Cody Rhodes ως fighting champion απέναντι στον Kevin Owens, τον άνθρωπο που θεωρεί φίλο του, δίνοντας του έτσι μια ευκαιρία για τον τίτλο που ο ίδιος θεωρεί ότι δεν την αξίζει. Ο Triple H πρόσθεσε τη γαρνιτούρα κάνοντας μας να πιστέψουμε ότι το πολυπόθητο heel turn του KO θα ερχόταν είτε πριν το ματς είτε μετά από αυτό, αλλά τελικά έπρεπε να προστεθούν περισσότερα αφηγηματικά layers στην ιστορία. Το ματς πάντως είναι η απόδειξη ότι Cody και Owens είναι ανάμεσα στους καλύτερους παλαιστές του WWE αυτή τη στιγμή και η κόντρα τους μοιάζει πλέον πολλά υποσχόμενη.

12. Will Ospreay vs. Konosuke Takeshita – AEW Revolution

Η καλύτερη δυνατή επιλογή για τον Ospreay ερχόμενος στο AEW ήταν να δώσει έναν αγώνα με κάποιον από τη δική του φατρία, τόσο γιατί με τον Takeshita θα βρίσκανε εύκολα χημεία, αλλά και για να φυτευτούν οι σπόροι για το face turn του Άγγλου και τελικά την κόντρα με την Don Callis Family στην οποία άνηκε. Το ματς είναι πολύ επηρεασμένο από την ιαπωνική σχολή και απόλυτα λογικό αφού έχουμε έναν Ιάπωνα και έναν παλαιστή που ανδρώθηκε στην Ιαπωνία και έτσι τα near falls είναι πολλά, τα χτυπήματα πολύ δυνατά, οι ανατροπές και οι εναλλαγές σε κινήσεις τεράστιες και γενικότερα ήταν μια απολαυστική παράσταση δύο ανθρώπων που θα αποτελέσουν το μέλλον του AEW.

11. MJF vs Will Ospreay – AEW All In

Αυτές οι μίνι ιστορίες του AEW μου φαινόντουσαν πάντα πολύ ενδιαφέρουσες, ειδικά όταν η εταιρία μπλέκει δύο από τους καλύτερους παλαιστές της. Με τον MJF σε μια φάση που πρακτικά περιμένει την επιστροφή του Adam Cole για να συνεχίσουν την ιστορία τους και τον Ospreay σε ένα πολύ όμορφο reign ως International Champion, το καλοκαίρι βρήκε τους δύο να μάχονται για τον τίτλο.

Η ιστορία είναι διασκεδαστικότατη, με τον κλασικό heel MJF να θέλει να κάνει τον International τίτλο καθαρά αμερικάνικο και να οδηγηθούμε για μια ακόμα μεγάλη στιγμή του Ospreay με νίκη και επανάκτηση της ζώνης μπροστά στους συμπατριώτες του στο Λονδίνο. Είναι ένα τρομακτικά ποιοτικό ματς με το στυλ του MJF να προσαρμόζεται για ακόμα μία φορά άψογα απέναντι σε έναν τελείως διαφορετικό αντίπαλο και τους δύο να μας προσφέρουν ένα απολαυστικό θέαμα από τις επικές εισόδους μέχρι και το pin.

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας στους τριάντα καλύτερους αγώνες wrestling για το 2024. Το τρίτο και τελευταίο μέρος θα συμπέσει με την έναρξη του Raw στο Netflix τη νέα χρονιά, οπότε μην το χάσετε!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2024, Θέσεις 20-11 appeared first on anthem.gr.

Μία ακόμα χρονιά τελειώνει και όπως πάντα, φρόντισα να δω αρκετό wrestling και φέτος. Χαίρομαι που το 2024 είχα χρόνο να επιστρέψω στο φορμάτ με την παρουσίαση τριάντα αγώνων όπως το 2022 και όχι μόνο της τελικής δεκάδας όπως το 2023. Οφείλω να πω ότι πλέον οι λίστες δεν θα είναι τόσο πολυσυλλεκτικές, αφού εξαιτίας έλλειψης χρόνου σταμάτησα να βλέπω NWA, MLW, ROH, ενώ TNA και New Japan Pro Wrestling είδα αρκετά επιλεκτικά.

Προσπάθησα όμως όπως σε κάθε αφιέρωμα να υπάρχει μια ισορροπία στις επιλογές μου. Δεν έχω κρύψει και στο παρελθόν ότι μου αρέσει το hardcore wrestling, το ιαπωνικό στυλ και ότι αρκετοί παλαιστές του AEW είναι στις τοπ επιλογές μου. Όμως είμαι ένας άνθρωπος που βλέπει WWE κάθε εβδομάδα, μου αρέσουν πολλές ιστορίες του και παρακολουθώ όλα τα events με ενδιαφέρον. Δε βρίσκω λόγο να υπάρξουν γκρίνιες ή κάποια κατηγορία για μεροληψία, καθώς με θεωρώ αρκετά αντικειμενικό στην κριτική μου και οι επιλογές είναι πραγματικά κάπου στη μέση.

Δεν είμαι ο Meltzer, δεν είμαι κάποιο πληρωμένο μποτάκι πολυεθνικής που σπάει μπάλες στο Τουίτερ, είμαι απλά ένας τύπος που βλέπει wrestling και γουστάρει. Κάποια σύντομα σχόλια για την επικείμενη απόβαση του WWE στο Netflix και άλλα ζητήματα για τα φετινά events θα τα δούμε στα δύο επόμενα μέρη. Πάμε λοιπόν να δούμε ποια ματς επέλεξα για τις θέσεις 30-21!

30. Iyo Sky vs Bayley – WWE Wrestlemania XL

Τα δύο ματς για τους γυναικείους τίτλους στη Wrestlemania ήταν από τις ποιοτικότερες και πιο καλοδουλεμένες ιστορίες των τελευταίων χρόνων. Η Bayley με την Iyo Sky προέρχονται από μία σχέση χρόνων με την πρώτη να ξεκινάει ως το νούμερο ένα στη φατρία των Damage CTRL για να καταλήξει τελικά να επισκιαστεί από τις υπόλοιπες. Η νίκη της στο Rumble ήταν μια πολύ καλή απόφαση που οδήγησε σε μια ιστορία όπου θα προσπαθούσε να πάρει τον τίτλο από την πρώην φίλη της. Η Iyo Sky είναι ίσως η καλύτερη γυναίκα wrestler στον κόσμο και μετά από ένα πολύ ωραίο ματς άφησε τον τίτλο στην Bayley. Αν και το reign της ήταν μέτριο, το ματς, η ωραία ιστορία και το Wrestlemania moment είναι αυτό που κρατάμε.

29. FTR vs Blackpool Combat Club – AEW Revolution

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η κόντρα ήταν αρκετά filler, δηλαδή δεν είχαν σαφή πλάνα για την FTR και το BCC εκείνη την περίοδο, αλλά επειδή ήταν μεγάλα ονόματα, αποφάσισαν να μας δώσουν μία μεταξύ τους κόντρα. Ο Mox γενικά δεν παλεύει συχνά σε tag teams, αλλά έχοντας μαζί του τον Claudio και απέναντι του μία από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο, μπόρεσε να ενσωματωθεί, να βρει χημεία με τους αντιπάλους και να μας προσφέρουν ένα από τα πιο ωραία και πλούσια σε κινήσεις ματς της tag team division φέτος. Μόνη ένσταση ότι θα ήθελα να έχουν κερδίσει οι FTR, αν και όπως φαίνεται θα έχουμε σύντομα επανάληψη της κόντρας.

28. Women’s Money in the Bank Match – WWE Money in the Bank

Τα τελευταία χρόνια το γυναικείο Money in the Bank έχω αρχίσει και το βρίσκω αισθητά ανώτερο του αντρικού. Νομίζω ότι είναι μια καλή ευκαιρία και για τις γυναίκες να δείξουν πως μπορούν να βγάλουν πιο extreme spots και να χρησιμοποιήσουν με ευφάνταστους τρόπους τις σκάλες. Με ένα line-up πολύ ταλαντούχο, με εξαιρετικά ικανές wrestlers όπως η Iyo Sky και η Lyra Valkyria, αλλά και την Tiffany Stratton που ήταν το σωστό πρόσωπο ως νικήτρια, το φετινό Money In the Bank θα μείνει ως μία ακόμα πολύ καλή στιγμή σε αυτή τη χρονιά για τις γυναίκες που συνεχίζουν να δείχνουν ότι αξίζουν την εμπιστοσύνη του WWE.

27. Men’s Iron Survivor Challenge – NXT Deadline

Το NXT με το Iron Survivor πέτυχε κάτι που δεν περίμενα, δηλαδή την επιστροφή του Championship Scramble, αλλά ο νικητής δεν είναι αυτός που πετυχαίνει το τελευταίο fall, αλλά αυτός που έχει τα περισσότερα. Όπως φάνηκε και στα περσινά ματς, το ΝΧΤ ξέρει να εκμεταλλεύεται άψογα το time limit των 25 λεπτών και τα τελευταία πέντε λεπτά σε όλα τα ματς έως τώρα είναι αριστουργηματικά. Φέτος στους άντρες είχαμε ένα τρομερό line up όπου όλοι κατάφεραν να δείξουν τις ικανότητες τους, το δράμα πήγε σε άλλο επίπεδο σε κάποιες στιγμές και τελικά κέρδισε ο Oba Femi για τον οποίον υπάρχουν μεγάλα πλάνα, αν και προσωπικά θα ήθελα πολύ να δω τον Evans ή τον Frazer να κερδίζουν.

26. Women’s Iron Survivor Challenge – NXT Deadline

Τα κορίτσια βέβαια σε αυτό το κόνσεπτ τα κατάφεραν λίγο καλύτερα. Και εδώ το line up είναι πολύ καλό βάζοντας κατευθείαν στο παιχνίδι τις νεαποκτηθείσες Giulia, Vaquer και Zaria που αποτελούν το μέλλον όλου του γυναικείου division (του WWE γενικά και όχι μόνο του NXT), καθώς και τις ελπιδοφόρες Sol Ruca και Wren Sinclair. Το αποτέλεσμα είναι ένα ματς με σχετικά λίγα falls, αλλά εξαιρετική χημεία, υπέροχο wrestling και τις πέντε γυναίκες να μας δείχνουν γιατί το NXT έχει ίσως την καλύτερη γυναικεία division από όλα τα ρόστερ. Και φυσικά η Giulia που επιλέχθηκε ως νικήτρια ήταν η πιο σωστή επιλογή που μπορούσε να γίνει, αφού ακόμα και σε αυτό το ταλαντούχο division ξεχωρίζει εύκολα ως το αστέρι του.

25. Team AEW vs Team Elite – AEW Dynamite Blood and Guts

Αν μου αρέσει κάτι στο AEW είναι η χρήση της βίας, ωστόσο δεν μπορώ να καταλάβω πως τα Wargames του WWE είναι πάντα τόσο ανώτερα από τα Blood and Guts, όταν προσωπικά θέλω αυτά τα ματς βίαια και με αίμα. Νομίζω απλώς ότι το χτίσιμο που κάνει το WWE σε αυτά τα ματς και το storytelling είναι πολλά επίπεδα πάνω. Όπως και να ‘χει, το φετινό Blood and Guts είχε Elite και Hangman Page εναντίον της Team AEW και ειλικρινά μετά από πολύ καιρό αυτό το ματς ήταν απόλαυση.

Δεν ήταν μόνο τα ακραία spots όσο το γενικότερο αίσθημα μίσους που υπήρχε. Ένιωθες ότι μέσα από τις ιστορίες, όλοι αυτοί οι wrestlers πραγματικά μισιούνται, πραγματικά θέλουν να κάνουν κακό ο ένας στον άλλον. Όχι μόνο στη γνωστή κόντρα Swerve με Hangman αλλά και με όλα τα μέλη της Team AEW που είχαν φτάσει στο αμήν με την Elite και ήθελαν να την πονέσουν. Το τέλος με την παραίτηση της Elite μετά τις απειλές της Team AEW ότι τα πράγματα θα ξεφύγουν κι άλλο είναι ό,τι πιο αληθινό και τρομακτικό είχα δει φέτος μέχρι το All Out. Δείτε αυτό το ματς, απλά για να δείτε το ανατριχιαστικό φινάλε του.

24. David Finlay vs Will Ospreay vs Jon Moxley – NJPW Wrestle Kingdom 18

Το NJPW αποφάσισε στο τελευταίο Wrestle Kingdom να προσθέσει έναν νέο τίτλο, το Global Championship και για πρώτο ματς χρειαζόντουσαν κάτι πολύ δυνατό παρά το ότι ως εταιρία δεν αρέσκονται σε ματς Triple Threat. Έτσι έχουμε David Finlay, αρχηγό του Bullet Club που ήθελαν να προωθήσουν ως τον νέο μεγάλο σταρ τους, τον Jon Moxley, το αστέρι του AEW και φυσικά τον εξαιρετικό (αλλά φευγάτο τότε) Will Ospreay. Ένα πραγματικά εξαιρετικό triple threat με τα διαφορετικά παλαιστικά στυλ των τριών να κολλάνε άψογα και να δίνουν είτε σε δυάδες είτε και οι τρεις μαζί πολύ ωραίες στιγμές.

23. Jey Uso vs Bron Breakker – WWE Raw

Κάποιες φορές λέμε ότι It was not a match, it was a fucking moment και ειλικρινά αρκετές θέσεις από αυτές που θα δείτε σε αυτό το αφιέρωμα κερδίζονται έτσι. Η μάχη μεταξύ Jey Uso και Bron Breakker ήταν επική, όχι μόνο γιατί ο Bron είναι ταλεντάρα, αλλά κυρίως γιατί φαινόταν ότι ο Jey θα κερδίσει τον πρώτο του ατομικό τίτλο. Ήταν μια πραγματικά συγκινητική στιγμή με ένα γεμάτο στάδιο να ουρλιάζει για τον αγαπημένο του παλαιστή, έναν άνθρωπο που ξεχωρίζει πλέον για τα όσα έχει καταφέρει και που αξίζει κάθε δευτερόλεπτο προβολής που παίρνει. Και να μη θυμάσαι καμία κίνηση από αυτό το ματς, θυμάσαι πόσο επική ήταν η στιγμή του pin.

22. Swerve Strickland vs Will Ospreay – AEW/NJPW Forbidden Door

Αυτό το ματς κάπως το είχα ξεχάσει, ίσως γιατί γενικότερα το φετινό Forbidden Door ήταν αρκετά κατώτερο από τα προηγούμενα. Ωστόσο η επιλογή του Ospreay ως αντιπάλου για το AEW World Championship ήταν ενδιαφέρουσα, γιατί αν είχαμε κάποιον αντίπαλο από το NJPW ήταν βέβαιο ποιος θα κέρδιζε όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Ο Άγγλος ήταν σε ένα πολύ καλό σερί, αν και είχε ήδη στην κατοχή του το International Championship, το να προσθέσει έναν δεύτερο τίτλο θα ήταν θαυμάσιο. O Swerve από την άλλη ήταν στη μέση ενός πολύ τίμιου reign, στο οποίο ανέβασε τις μετοχές του. Τελικά είχαμε ένα ακόμα εντυπωσιακό ματς, με υπέροχο τελευταίο πεντάλεπτο και τους δύο παλαιστές να αποδεικνύουν γιατί αποτελούν πολύ δυνατά χαρτιά για το AEW.

21. Josh Alexander vs Will Ospreay – TNA Impact Wrestling

Πριν ο Ospreay ξεκινήσει το τρομερό φετινό run του στο AEW, είχε φροντίσει να περάσει από διάφορες εταιρίες και έτσι είχε και μια σύντομη επανεμφάνιση στο TNA. Εκεί βρέθηκε με τον Josh Alexander που κατά τη γνώμη μου είναι από τους πιο υποτιμημένους παλαιστές σε όλο τον κόσμο. Το αποτέλεσμα ήταν μια ασύλληπτη ματσάρα όπου το highflying στυλ του Ospreay με τη δύναμη του Alexander συγκρούονται και τους δυο τους να έχουν τρομακτική χημεία ως αντίπαλοι. Ο Scott D’ Amore βγήκε μετά το ματς και είπε τα καλύτερα για αυτό το ματς και τι σημαίνει για το TNA. Τι να το κάνω ρε Scott που πλέον δεν είσαι εκεί και έχει πάρει την κάτω βόλτα;

Αυτό λοιπόν ήταν το πρώτο μέρος του αφιερώματος με τα τριάντα καλύτερα ματς του 2024. Τα λέμε σε μία εβδομάδα με το επόμενο μέρος!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2024, Θέσεις 30-21 appeared first on anthem.gr.

Στις αρχές της χρονιάς, η συμφωνία του WWE με το Netflix για την προβολή του Raw στην Αμερική προκάλεσε μεγάλο χαμό. Οι περισσότεροι επικεντρώθηκαν στην αλλαγή καναλιού, αλλά το deal ήταν πολύ μεγαλύτερο. Έφερε όλα τα σόου του WWE και το πλούσιο αρχείο του WWE Network στο Netflix και για εμάς στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως.

Αυτή η κίνηση δεν είναι μόνο πρωτοποριακή, αλλά επισφραγίζει και την ανοδική πορεία της εταιρίας τα τελευταία δύο χρόνια. Ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2022, όταν ο Vince McMahon, άλλοτε ισχυρός άρχοντας του pro wrestling, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από CEO του WWE. Ήταν κάτι που έπρεπε να είχε γίνει χρόνια πριν, αλλά δεν συνέβη γιατί ο McMahon ένιωσε ότι γέρασε ή ήθελε ξεκούραση. Ήρθε μετά από σοβαρές αποκαλύψεις ότι είχε πληρώσει εκατομμύρια σε πρώην υπαλλήλους για να καλύψει παράνομες σχέσεις και κακοποιητική συμπεριφορά.

Το ντοκιμαντέρ

Ανεξαρτήτως αν το WWE άλλαξε ρότα μετά την αποχώρησή του, το ποιος είναι πραγματικά ο Vince McMahon είναι ένα ερώτημα που ταλανίζει πολλούς. Στα χρόνια της Attitude Era, όλοι τον ήξεραν ως τον Mr. McMahon, έναν χαρακτήρα που δημιουργήθηκε και ενσαρκώθηκε από τον ίδιο παίζοντας ένα πολύ κακό αφεντικό, που φέρεται άσχημα στις γυναίκες, έρχεται σε κόντρα με τους παλαιστές του και καταφεύγει σε βίαιους αγώνες ακόμα και αν έχει απέναντι την οικογένειά του.

Τι όμως από όλα αυτά είναι αλήθεια και που αρχίζει και που τελειώνει ο χαρακτήρας αυτός; Κάπου εδώ λοιπόν έρχεται το Mr. McMahon, ένα ντοκιμαντέρ έξι επεισοδίων που βγήκε στο Netflix. Όταν είδα το πρώτο trailer, είδα πως μιλούσε ο ίδιος ο McMahon και πολλοί wrestlers που ανά τα χρόνια είχαν εξαιρετική σχέση μαζί του όπως ο Stone Cold Steve Austin, o The Rock, o John Cena και ο Hulk Hogan. Φοβήθηκα ότι ίσως στηθεί ένα καλό πλυντήριο με αφορμή και το ότι στις αρχές του 2025 ενεργοποιείται η συμφωνία του WWE με το Netflix.

Όσο πλησίαζε η κυκλοφορία, άρχισαν να ακούγονται αρκετές φωνές ότι το ντοκιμαντέρ είναι το ακριβώς αντίθετο, οπότε το αντιμετώπισα με ενδιαφέρον κυρίως γιατί δεν έχω απολύτως καμία συμπάθεια στο πρόσωπο του Vince McMahon. Μπορώ να αναγνωρίσω ότι έκανε πολλά καλά για το χώρο της πάλης, αλλά ταυτόχρονα ευθύνεται για πολλές παθογένειές του. Κι αν αφήσουμε τις business απ’ έξω, οι κατηγορίες με τις οποίες είναι αντιμέτωπος αυτή τη στιγμή, δείχνουν και έναν απαίσιο άνθρωπο.

Για τα καλά ευθύνομαι εγώ, για τα κακά οι υπόλοιποι

Αρχικά, ήταν μια έξυπνη απόφαση από τους υπεύθυνους του ντοκιμαντέρ να αφηγηθούν την ιστορία του Vince με χρονολογική σειρά. Από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και τη συνάντηση με τον πατέρα του στα δώδεκα, μέχρι το πώς κατάφερε να αναλάβει την εταιρία ο ίδιος. Σε αυτό το σημείο φάνηκε καθαρά ότι ο Vince δεν είναι τυχαίος. Είναι πεισματάρης, δουλευταράς και καινοτόμος για την εποχή του.

Το WWE έχει εμπλακεί σε πολλά σκάνδαλα ανά τα χρόνια όπως είναι φυσιολογικό για μια εταιρία αυτού του μεγέθους. Με εξέπληξε το γεγονός ότι κάθε φορά που ο Vince μιλούσε για μια τεράστια επιτυχία, όπως η Wrestlemania, προωθούσε πόσο έξυπνη ήταν η ιδέα του ή πότε την σκέφτηκε. Όμως, όταν μιλούσε για τα σκάνδαλα, ποτέ δεν αναλάμβανε ευθύνη. Ήταν το μεγάλο αφεντικό, βρισκόταν παντού, γνώριζε τα πάντα για όλους, εκτός από τις παρανομίες, όπου ξαφνικά “δεν ήξερε τίποτα”.

Μιλάμε για προβλήματα που ήταν προφανή, όπως το σκάνδαλο με τα στεροειδή, ένα σκάνδαλο που έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ήταν υπαρκτό. Ωστόσο, ο mastermind πίσω από όλες τις στρατηγικές αποφάσεις ξαφνικά παρουσιαζόταν ως αφελές παιδάκι. Δεν ήξερε για τα στεροειδή, δεν αποδέχεται τη ζημιά στον εγκέφαλο του Benoit, είχε σοβαρούς λόγους να συνεχίσει το Over the Edge το 1999 μετά το θάνατο του Owen Hart. Γενικά δεν παραδέχθηκε ποτέ σε κανέναν ότι έφταιξε για κάτι άσχημο που συνέβη. Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν όταν μίλησε για τη Wrestlemania XXX. Σε εκείνη τη Wrestlemania, ο Undertaker έχασε το αήττητο σερί του με 21 συνεχόμενες νίκες στο μεγαλύτερο event της χρονιάς. Είναι ένα από τα σημαντικότερα κατορθώματα στην ιστορία του pro wrestling.

Σε εκείνον λοιπόν τον αγώνα, ο Undertaker υπέστη διάσειση και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, με τον Vince να φεύγει από το σόου για να είναι δίπλα στο φίλο του. Είναι τραγικό να βλέπεις τον ίδιο τον Undertaker να λέει για τη διάσειση, ότι δε θυμάται τίποτα από αυτό το ματς, να μιλάει για έναν σοβαρό τραυματισμό. Και από την άλλη να ακούς τον Vince να πιστεύει ότι μάλλον δεν τραυματίστηκε, αλλά ήταν σε σοκ που το σερί του τελειώνει. Θα μπορούσε να πατήσει στην υπέροχη σχέση που έχουν οι δύο. Στο πόσο πατρική φιγούρα ήταν για τον Mark Callaway που ενσάρκωσε τον Undertaker. Ο ίδιος ο Undertaker λέει ότι θα έτρωγε σφαίρα για τον Vince, ότι θα έκανε τα πάντα για εκείνον! Κι όμως, ο McMahon πάλι προσπαθεί να τα ρίξει αλλού. Ειδικά για έναν τραυματισμό για τον οποίον δεν φταίει.

Διαρκής θυματοποίηση

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που βλέπουμε στο ντοκιμαντέρ: η θυματοποίηση. Και αλήθεια, η θυματοποίηση δεν ταιριάζει σε έναν τύπο σαν τον Vince με το attitude που εκπέμπει, ούτε σε έναν εταιρικό κολοσσό όπως το WWE. Ειλικρινά, με κούρασε να βλέπω, τόσο στις συνεντεύξεις του όσο και στο αρχειακό υλικό, τον Vince να παραπονιέται. Στην υπόθεση Benoit, προσπάθησε ακόμα και να βγάλει ψεύτη έναν γιατρό με τον οποίο συνεργάστηκε εκείνη την εποχή για να αποφευχθούν άλλα τέτοια περιστατικά και προβλήματα στον εγκέφαλο των παλαιστών της εταιρείας.

Η κόντρα του με το WCW έκανε όλο το σκηνικό ακόμα πιο παράξενο. Από τη μία, μιλούσε για το πόσο καλό προϊόν έφτιαξε και πως κατατρόπωσε τον ανταγωνισμό (κάτι που είναι 100% αλήθεια, φυσικά). Από την άλλη, κατηγορούσε τον “κακό” Ted Turner που του έκλεβε παλαιστές, προσφέροντας υπέρογκα ποσά σε νέα συμβόλαια. Το αστείο είναι πως μια δεκαετία πριν, ο ίδιος είχε κάνει ακριβώς το ίδιο στους promoters όλης της χώρας, κλέβοντας τα μεγαλύτερα αστέρια τους.

Τελικά ποιος είναι ο Vince McMahon;

Ο χαρακτήρας του Mr. McMahon στην τηλεόραση αναλύθηκε πολύ στα σχετικά επεισόδια. Ανέφεραν ακραία σενάρια, σκηνές αυστηρώς ακατάλληλες για ανηλίκους, ιστορίες που δείχνουν ότι εκμεταλλεύτηκε όμορφες γυναίκες της εποχής όπως η Trish Stratus και η Sable. Ποιος όμως είναι ο πραγματικός Vince και που διαφέρει από τον χαρακτήρα του στην τηλεόραση;

Ειλικρινά ένιωσα ότι τα όρια είναι πιο θολά από ποτέ. Από τη μία βλέπεις έναν Vince να εξηγεί τελείως επαγγελματικά πως όσες ιστορίες έγραψε ήταν απλώς σενάρια. Ακόμα και το ακραίο σενάριο του να μείνει έγκυος η κόρη του και να είναι ο ίδιος ο πατέρας του παιδιού το παρουσίαζε με ένα ύφος που έδειχνε πως για αυτόν ήταν απλά μία ακόμα ιστορία που θα έφερνε λεφτά στην εταιρία.

Από την άλλη πλευρά, σε πολλές φάσεις του ντοκιμαντέρ ο Vince λέει πράγματα που μόνο ο Mr. McMahon θα παραδεχόταν. Η ατάκα ότι μέσα του έχει δύο εγκεφάλους και ότι ο ένας απαντάει στις ερωτήσεις, ενώ ο άλλος σκέφτεται πράγματα γύρω από το σεξ, με έκανε να ανατριχιάσω. Όσες διαβεβαιώσεις και να έδινε συνεχώς ότι κανείς δεν τον ξέρει πραγματικά, ότι δεν έχει σχέση με τον χαρακτήρα που υποδυόταν, τόσο φαινόταν ότι μάλλον κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ειδικά όταν άλλοι συνεντευξιαζόμενοι έλεγαν ξεκάθαρα ότι ο χαρακτήρας ήταν μια καρικατούρα, μια υπερβολική εκδοχή του ίδιου του Vince.

Δεν βλέπεις πουθενά να λέει ότι αγαπάει τη γυναίκα του, δε βλέπεις να δείχνει μεγάλη εκτίμηση στα παιδιά του. Το κορυφαίο είναι ότι μετά και από όλες τις κατηγορίες, δεν εμφανίστηκε για το τελευταίο μέρος των συνεντεύξεων. Εκεί το ντοκιμαντέρ γίνεται λίγο άνισο. Εμφανίζονται οι δημοσιογράφοι που έκαναν τις αποκαλύψεις, ο Dave Meltzer που δεν είναι και ιδιαίτερα αντικειμενικός και ακούμε μόνο αυτούς να συζητάνε για τις μηνύσεις, ιδιαίτερα της Grant, αλλά δεν ακούμε την πλευρά του Vince.

Νομίζω ότι το καλύτερο σκηνοθετικό τρικ των συντελεστών ήταν πριν ξεκινήσουν να μιλάνε για τις μηνύσεις του 2024. Εκεί λοιπόν εμφανίζεται ο Bruce Prichard, ένας από τους πιο πιστούς ακόλουθους του Vince McMahon, ένας άνθρωπος που είναι γνωστό πως είναι δίπλα του. Τον ρωτάνε για το τι πιστεύει για τα πρώτα επεισόδια του ντοκιμαντέρ που του έδωσαν να τα δει και ξεκινάει ένα ανελέητο θάψιμο. “Δεν είναι αντικειμενικό, τον παρουσιάζετε πολύ κακό, ο Vince έκανε τα πάντα για να βοηθήσει την άρρωστη μητέρα του, δεν ξέρετε πόσο καλός άνθρωπος είναι”.

Δύο μέρες μετά έσκασε η είδηση για την Janel Grant και οι σοκαριστικές κατηγορίες για εμπορία ανθρώπων και σεξουαλική κακοποίηση. Ίσως λίγο αναμενόμενο να μη θέλει κανείς εν έτει 2024 να δώσει ελαφρυντικά στην πλευρά του McMahon. Είναι πολύ σοβαρές οι κατηγορίες και όποιος προσπαθεί να το σώσει με δηλώσεις τύπου “Σε εμένα φέρθηκε καλά” ή “Βοήθησε την άρρωστη μητέρα του” πολύ απλά αντιμετωπίζονται από τον κόσμο όπως του αξίζει. Σε έναν τύπο σαν τον Pritchard δεν υπήρχε πιο ωραία μετάβαση από τις δηλώσεις του στη μήνυση της Grant.

Ποιο είναι όμως το συμπέρασμα από αυτό το ντοκιμαντέρ;

Μου άρεσε πολύ το ντοκιμαντέρ και σκηνοθετικά και αφηγηματικά, αλλά κυρίως μου άρεσε γιατί δείχνει ακόμα μία φορά τι συμβαίνει στο WWE. Οι περισσότερες συνεντεύξεις είναι πριν τις σοβαρότατες κατηγορίες σε βάρος του McMahon το 2022, αλλά όλοι λένε πολλά για εκείνον. Είναι εμφανές το ποιοι τον εκτίμησαν, ποιοι τον αγάπησαν, ποιοι τον μισούν ακόμα και σήμερα.

Ήταν ένα βήμα για να μιλήσουν άνθρωποι που έχουν καλές σχέσεις μαζί του όπως ο Cena, wrestlers που είχαν κακές σχέσεις και τα ξαναβρήκανε, άνθρωποι που δεν τον γουστάρουν μία και πουλάνε αντικειμενικότητα σαν τον Meltzer ή τύποι που έκαναν ξανά business μαζί του αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν τον συμπαθούν όπως ο σπουδαίος Bret Hart. Αυτό είναι το pro wrestling και αυτός είναι ο Vince. Θα τα βρει ακόμα και με τον χειρότερο εχθρό του αν θα του φέρει αύξηση των χρημάτων στα ταμεία.

Δε θεωρώ το ντοκιμαντέρ πλυντήριο του Vince McMahon σε καμία περίπτωση. Δεδομένου του ότι οι συνεντεύξεις έγιναν την περίοδο 2021-2022, έτρεξαν πολύ για να καλύψουν τις κατηγορίες των τελευταίων δύο χρόνων εμφανίζοντας τους σχετικούς δημοσιογράφους που συνέβαλαν σε αυτές. Ίσως είναι μια προσπάθεια να δείξουν ότι τώρα που το WWE έρχεται στο Netflix, η εταιρία δεν έχει σχέση με αυτόν τον τύπο και πλέον έχουν αναλάβει άλλοι άνθρωποι να τον αντικαταστήσουν.

Το ωραίο είναι ότι για ακόμα μία φορά φαίνεται τι τύπος είναι ο Vince όταν βρίσκεται έξω από τα νερά του, εκεί που δε μπορεί να ελέγξει τα πάντα, εκεί που δεν αποφασίζει ο ίδιος το narrative. Είχε φανεί και σε άλλες συνεντεύξεις του, απλά εδώ χτυπάει παραπάνω η προσποιητή ηρεμία. Σίγουρα πάντως δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι θα μάθουμε ποιος είναι πραγματικά ο Vince. Έχω όμως την εντύπωση ότι ο Mr. McMahon ίσως δεν είναι τόσο μακριά από τον άνθρωπο που τον ενσάρκωσε…

Τα λέμε σε κάποιο επόμενο Unstable Show, να βλέπετε πολύ pro wrestling από όλες τις εταιρίες και να μη φανατίζεστε. Και φυσικά ελπίζω να ανυπομονείτε και εσείς για να δούμε τα άπαντα του WWE στο Netflix το 2025!

The post The Unstable Show: Ούτε το Mr. McMahon δεν μπορεί να απαντήσει το ποιος είναι πραγματικά ο Vince McMahon appeared first on anthem.gr.

Έχω πολύ καιρό να γράψω για wrestling και ελπίζω σε αντίθεση με το προηγούμενο αφιέρωμά μου, να μην ενταχτεί και το σημερινό στην κατηγορία “Καλά πήγε αυτό”. Η Wrestlemania XL έλαβε τέλος και όπως κάθε δεκαετής επέτειος του μεγαλύτερου σόου επαγγελματικής πάλης, είχαμε το crowning moment για έναν από τους μεγαλύτερους superstars της εποχής του. Στη X ήταν ο Bret Hart, στην XX ο Benoit, στην XXX ήταν η στιγμή που ο κόσμος έστεψε τον Daniel Bryan σε μια από τις ομορφότερες ιστορίες που έχουμε δει. Φέτος δε γινόταν να μη ζήσουμε ανάλογη συγκίνηση. Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για τον Cody Rhodes.

Πότε άρχισα να προσέχω τον Cody ως παλαιστή

Ο Cody Rhodes είναι αναμφίβολα ένας πολύ ταλαντούχος wrestler και το απέδειξε από τις πρώτες μέρες του. Ως κακός στην Legacy και αργότερα ως Intercontinental champion είχε κάνει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, είχε υποτιμημένα ματς όπως με τον Rey Mysterio στη Wrestlemania 27, είχε δείξει ότι έχει το κάτι παραπάνω ως performer, αν και δεν τον είχαμε δει σε ρόλο καλού.

Σε ένα από τα storylines της Authority το 2013 είχε την πρώτη του ευκαιρία να λάμψει ως καλός. Υπερασπιζόμενος τον πατέρα του Dusty και τον αδερφό του Dustin ή Goldust, η οικογένεια των Rhodes είχε μια εξαιρετική κόντρα που κλιμακώθηκε απέναντι στην Authority του Triple H και της Stephanie McMahon. Μάλιστα το ματς με το οποίο ξανακέρδισαν τις δουλειές τους πίσω μετά τη σεναριακή απόλυσή τους ήταν κόντρα στη Shield με τους Roman Reigns και Seth Rollins να αγωνίζονται εκ μέρους της ομάδας. Εκείνο το ματς το έβλεπα live τότε ως πρωτοετής φοιτητής και δεν είχα ιδέα τι θα ακολουθούσε χρόνια μετά.

Δυστυχώς αυτή ήταν και η κορύφωση του μετά από εκείνο το εκπληκτικό ματς. Παρά το ότι κέρδισε τις tag team ζώνες με τον αδερφό του, το WWE αρνούνταν να προωθήσει τον Cody σαν μεγαλύτερο σταρ, ίσα ίσα τον υποβάθμισε με το gimmick του ως Stardust και την άθλια κόντρα των δύο αδελφών που ακολούθησε. Το καλό ήταν ότι ο Cody ήξερε ότι αξίζει και ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του ζήτησε να φύγει από τη μεγαλύτερη εταιρία επαγγελματικής πάλης στον κόσμο.

Τα indies και το Bullet Club

Φεύγοντας από το WWE, ο Cody άρχισε να εμφανίζεται σε μικρότερα promotions της Αμερικής, αλλά και στην Ιαπωνία. Αν και μιλούσε με καλά λόγια για τον προηγούμενο εργοδότη του και εστίαζε στη σχέση του με τον Triple H (μια σχέση σεβασμού αφού ο Hunter και ο πατέρας του Cody συνεργαζόντουσαν στο NXT), ήταν εμφανές ότι ο Cody βγήκε εκεί έξω με σκοπό να δείξει στο WWE πόσο λάθος έκανε. Ήταν η ώρα να τους δείξει πως όσο τον χαράμιζαν σε ανούσιες κόντρες, εκείνος ήταν ένας megastar.

Πήγε για λίγο στο TNA, αλλά άρχισε να φτιάχνει το όνομά του στο Ring of Honor και το New Japan Pro Wrestling. Εμπνευσμένος από τον πατέρα του, έβαψε τα μαλλιά του ξανθά και από το American Dream που ήταν το παρατσούκλι του πατέρα του, έγινε ο American Nightmare. Το τραγούδι Kingdom που ακόμα και σήμερα τον συνοδεύει έγινε σήμα κατατεθέν του. Ήταν εμφανές με τους στίχους του ότι μιλούσε για έναν σταρ που δεν τον πίστεψαν ποτέ και πλέον θα έχτιζε το δικό του βασίλειο στον κόσμο του pro wrestling.

Παγκόσμια πρωταθλήματα, συμμετοχή στο Bullet Club τις εποχές που ήταν το σημαντικότερο stable σε όλη τη βιομηχανία, τεράστιες κόντρες με μερικούς από τους καλύτερους wrestlers εκεί έξω. Και φυσικά το All In. Η ευκαιρία του να δείξει πως μια συνεργασία από promotions εκτός WWE μπορεί να μαζέψει πάνω από 10.000 άτομα για ένα event. Εκεί κέρδισε και τον Nick Aldis και κατέκτησε το NWA World Heavyweight Championship, σε μια ακόμα ευκαιρία να δείξει πως είναι συνεχιστής της κληρονομιάς του τεράστιου Dusty Rhodes.

All Elite Wrestling και καταξίωση

Το All In έφερε το All Elite Wrestling, ένα καινούριο promotion που θα αποτελούσε μια εναλλακτική στον sports entertainment κόσμο του WWE που τότε περνούσε μια πραγματικά κακή φάση. O Cody αποτέλεσε πυλώνα για το νέο promotion και στο πρώτο event, αντιμετώπισε τον αδερφό του σε ένα απίστευτο ματς με συγκινητικό τέλος που έδειξε τι μπορούσαν να κάνουν τα αδέρφια Rhodes αν είχαν χρόνο στο ρινγκ.

Μέχρι και την πανδημία, τα πράγματα πήγαιναν καλά για τον Cody, αν και υπήρχαν ακατανόητες κινήσεις όπως το ότι αφού έχασε από τον Chris Jericho σε ματς με όρο, δε θα μπορούσε ποτέ ξανά να προκαλέσει κάποιον για το AEW World Championship. Ίσως ήταν ένα storyline που δεν ολοκληρώθηκε, αλλά γενικά ο Cody στο AEW είχε αρχίσει και το έχανε το παιχνίδι.

Παρά τη φοβερή του κόντρα με τον MJF που τον έκανε να φαίνεται ο απόλυτος ήρωας σε όλο το wrestling και μερικά καλά reigns με το TNT championship, o American Nightmare είχε αρχίσει και έχανε τον κόσμο του. Με κάμποσες κακές ιδέες για ιστορίες (και ένα αφεντικό που δε θα τις αρνηθεί στους wrestlers του), ο Cody είχε απομακρυνθεί από τους φίλους του στην Elite, έκανε κόντρες με αδιάφορους wrestlers και έμοιαζε να προσπαθεί υπερβολικά πολύ να αγαπηθεί από τον κόσμο. Δυστυχώς εκεί είχε και ο ίδιος μερίδιο ευθύνης.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, ο Cody δεν ήθελε ποτέ να είναι σε ένα promotion που θα μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει. Ήθελε να δείξει στο WWE ότι είναι τεράστιος σταρ. Ο βήχας και η καψούρα δεν κρύβονται και ο μικρός Rhodes ήθελε ανέκαθεν να αποδείξει στον Vince McMahon και τον Triple H πόσο λάθος έκαναν. Που και που το εξωτερίκευε έντονα όπως το να σπάσει έναν θρόνο σαν αυτόν του Hunter στην είσοδο του στο ρινγκ ή να βγάλει ένα χρυσό φτυάρι σε ένα reference που λίγοι θα έπιαναν. Αλλά προς το τέλος, κάπου χάθηκε και ο ίδιος.

Όλα ξεκαθάρισαν ένα μήνα πριν αποχωρήσει όταν πλέον δούλευε στο AEW χωρίς συμβόλαιο και έβγαλε ένα από τα καλύτερα promos εκείνης της χρονιάς. Εξήγησε στους φανς όσα έκανε, το πόσο δούλεψε, το πως ο ίδιος ξεκίνησε την επανάσταση στο wrestling, την αντίθεση του στο μονοπώλιο του WWE, ότι το λεγόμενο Forbidden Door το έχτισε ο ίδιος. Ήταν εμφανές ότι πριν γυρίσει εκεί που ήταν ο τελικός του προορισμός έπρεπε σε όλους να θυμίσει ότι το AEW και τα indies ως εναλλακτική επιλογή για τους wrestlers υπήρχαν εξαιτίας του. Μία εβδομάδα μετά έδωσε ένα από τα ματς της χρονιάς με τον Sammy Guevara και έφυγε.

Η επιστροφή και η αποτυχία στη Wrestlemania 39

Η Wrestlemania 38 σηματοδότησε την επιστροφή του Cody στην εταιρία που ξεκίνησε ως παλαιστής. Το κοινό είχε εκραγεί από τη χαρά του. Αντίπαλος ο παλιός του εχθρός Seth Rollins. Οι δυο τους είχαν μία φανταστική τριλογία αγώνων που μπήκε στην τοπ πεντάδα μου για το 2022. Βέβαια ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα και ο Cody είχε έναν άσχημο τραυματισμό που θα τον κράταγε εκτός για μήνες. Το σημαντικό ήταν ότι με ανθρώπους όπως ο Vince και ο Triple H το γυαλί δεν είχε ραγίσει. Οι σχέσεις τους ήταν καλύτερες από ποτέ.

Ο American Nightmare επανεμφανίστηκε στο Royal Rumble του 2023 νικώντας το ματς και έτσι θα βρισκόταν στο main event της Wrestlemania για πρώτη φορά στην καριέρα του. Αντίπαλος του ο Roman Reigns με ένα τεράστιο σερί σχεδόν δυομιση χρόνων ως πρωταθλητής. Όλοι πιστεύαμε ότι είναι η ώρα του Cody. Έκανε ντεμπούτο, αγαπήθηκε, απέτυχε, έφυγε, πέτυχε, γύρισε. Ήταν η ώρα του τίτλου. Δυστυχώς σε μια από τις μεγαλύτερες ξενέρες στα χρονικά, ο Cody έχασε. Τότε ήμουν έξαλλος. Τώρα κατάλαβα ότι τελικά ήταν η σωστή επιλογή.

Ο απόλυτος σταρ

Το Finish the Story που έλεγε και ξαναέλεγε ο Triple H δεν αφορούσε μόνο τον τίτλο. Ο Triple H κάνει long term storytelling καλύτερα από τον καθένα και ήξερε ότι ο κόσμος ξεχνάει. Αν ο Cody γύριζε θριαμβευτικά, έκανε μια καλή κόντρα με τον Rollins, μετά έλειπε ένα εξάμηνο με τραυματισμό και ξαφνικά γύρναγε και έπαιρνε τον μεγαλύτερο τίτλο της εταιρίας, τότε αργά ή γρήγορα ο κόσμος θα του γύριζε την πλάτη. Έπρεπε να τους δείξει ότι ο Cody αξίζει να είναι εκεί, ότι είναι αυτός που θα κουβαλήσει την εταιρία μετά τον Reigns.

Μέχρι το επόμενο Rumble, είδαμε κάποιες μεγάλες μεν, ανούσιες δε κόντρες με τον Brock Lesnar και τον Shinsuke Nakamura, αλλά κυρίως είδαμε τον Cody να δείχνει ότι έχει τρομερή προσωπικότητα. Η μεγάλη κόντρα με την Judgement Day, όπου επέστρεψε και ο παλιός του μέντορας, Randy Orton, η συγχώρεση στο πρόσωπο του Jey Uso για όσα έγιναν στην κόντρα με τον Reigns, το χτίσιμο μιας καλής σχέσης και τελικά φιλίας με τον Seth Rollins, όλα αυτά τα βλέπαμε στις οθόνες μας κάθε εβδομάδα. O Rhodes εξελίχθηκε σε κάτι αληθινά σπουδαίο.

Έτσι πάρθηκε η σωστή απόφαση για νίκη σε δεύτερο συνεχόμενο Rumble. Υπήρξαν παράπονα λόγω της παρουσίας του CM Punk, αλλά ο τραυματισμός του τελευταίου έδειξε πως ευτυχώς είχαμε τον σωστό νικητή. Εκεί ξεκίνησαν τα πρώτα θεματάκια με το WWE να δείχνει πως η επιστροφή του σπουδαίου The Rock θα οδηγούσε σε ματς με τον Reigns (ένα ματς που συζητιόταν πάρα πολλά χρόνια) και τελικά ο Cody θα πήγαινε για άλλον τίτλο. Όμως η κατακραυγή του κόσμου και το γεγονός ότι πλέον το καράβι δημιουργικά το διοικεί ένας άνθρωπος που δίνει στο κοινό αυτό που θέλει, οδήγησαν ξανά στο να παρθούν δύσκολες αποφάσεις προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ο Rock γύρισε σε κακός και μπήκε στην Bloodline, ο Rollins έγινε άμεσος σύμμαχος του Rhodes και τελικά είχαμε μία από τις πιο καλοστημένες κόντρες των τελευταίων χρόνων. Οι δύο πρώην εχθροί απέναντι στη σημαντικότερη φατρία στο wrestling με δύο απόλυτους σταρ-ηγέτες της. Όλα αυτά στη σκηνή της Wrestlemania. Το main event της πρώτης βραδιάς ανάμεσα σε Rock/Reigns και Rhodes/Rollins ήταν καθοριστικό. Αν και με κούρασε λόγω διάρκειας, το τέλος είναι ποιητικό. Ο Cody έπρεπε να χάσει. Έπρεπε να έχει μια τελευταία αποτυχία πριν την εξιλέωση. Ακόμα και οι γωνίες της κάμερας και η στάση του σώματος του ήταν ακριβώς τα ίδια με έναν χρόνο πριν. Ήταν το τελευταίο κεφάλαιο πριν τον θρίαμβο.

Το main event της δεύτερης βραδιάς είναι το καλύτερο main event σε Wrestlemania από το 2010. Φοβόμουν το overbooking στο τέλος, αλλά τελικά λειτούργησε άψογα και δημιούργησε ένα τρελό κλίμα. Ο Cody πάει να κερδίσει, τον σταματάει ο Jimmy Uso, μέλος της Bloodline. Τον βγάζει εκτός ο δίδυμος αδερφός του Jey που είναι φίλος του Cody και έχει σπάσει από τη φατρία.

Προσπαθεί ξανά, τον σταματάει ο Solo Sikoa, ένα άλλο μέλος της Bloodline. Εκεί παρεμβαίνει ο John Cena (που παρεμπιπτόντως ήταν, είναι και θα είναι ο αγαπημένος μου wrestler οπότε ενθουσιάστηκα τρομερά όταν τον είδα), ο οποίος έχει χάσει από τον Solo μερικούς μήνες πριν και τον βγάζει εκτός. Ο The Rock έρχεται να βάλει τάξη και αντιμετωπίζει τον Cena, έναν από τους σημαντικότερους αντιπάλους του. Ο Rollins έρχεται να βγάλει εκτός τον Rock φορώντας τον εξοπλισμό της Shield, αλλά ο Reigns τον έχει καταλάβει πρώτος. Και εκεί χτυπάει η καμπάνα.

Ο Rock είναι ο Final Boss της εταιρίας. Ή μάλλον έτσι νομίζει. Γιατί όταν η καμπάνα χτυπάει, εμφανίζεται ο πραγματικός final boss, ο σπουδαιότερος wrestler στην ιστορία του WWE. Ναι, βάζω τον Undertaker πάνω από The Rock, πάνω από Stone Cold, πάνω από Cena. Είναι το απόλυτο workhorse, ο πιο σπουδαίος παλαιστής, ένα δημιούργημα του WWE που άφησε την δική του ιστορία. Εκείνος βγάζει τον Rock εκτός αγώνα και πλέον ο Roman δεν έχει βοήθεια.

Εκεί έρχεται η πιο ποιητική στιγμή για τον Reigns. Ο άλλοτε powerhouse της Shield έχει δίπλα του τον κάποτε αδερφό και κολλητό του. Τον άνθρωπο που ήταν δίπλα του για χρόνια και που τον πρόδωσε με μία καρέκλα στην πλάτη. Ο Rollins είναι ο μόνος που ο Reigns δεν μπόρεσε να κερδίσει στα τέσσερα του χρόνια ως πρωταθλητής. Είναι πάντα στο μυαλό του. Ο Rollins δεν χάνει από τον Reigns γιατί πολύ απλά ο ίδιος τον δημιούργησε και τον έφερε εκεί. Ο Moxley, ο τρίτος της Shield μπορούσε να αντισταθεί πνευματικά στον αρχιτέκτονα της τριάδας. O Reigns δεν τα κατάφερε ποτέ.

Στα χέρια του μία καρέκλα. Χτυπάει τον Cody και κρατάει τον τίτλο. Χτυπάει τον Rollins και παίρνει εκδίκηση για όσα έγιναν δέκα χρόνια πριν. Επιλέγει το δεύτερο. Νομίζει ότι ξόρκισε τους δαίμονες του. Τελικά απλώς υπέγραψε την ήττα του. Ο Cody τελειώνει την ιστορία με αληθινά σπουδαίο τρόπο. Δίπλα του πολλοί φίλοι του, άνθρωποι που τον σέβονται, άνθρωποι που προσπάθησαν να κερδίσουν τον Reigns και απέτυχαν. Ο Zayn, o Owens, o LA Knight, o Cena, ο Orton, o Jey Uso, όλοι στο ρινγκ δίνουν το respect τους σε έναν αληθινό σταρ.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

Για μένα το δύσκολο στο wrestling δεν είναι να κερδίσεις έναν τίτλο με μια καλή ιστορία. Με έναν καλό booker και ατομικό charisma, η στήριξη του κόσμου που ανυπομονεί να δει πρωταθλητή τον αγαπημένο του wrestler διαρκεί καιρό. Ένα χρόνο τώρα ο Cody δεν έχασε κοινό. Το δύσκολο κομμάτι είναι αφού του δώσεις του κόσμου αυτό που θέλει να μη βαρεθεί και γυρίσει η συμπεριφορά του μπούμερανγκ. Είναι κάτι που το έχουμε δει πολλές φορές. Θα πρέπει να γίνουν αλλαγές και κυρίως να βρεθούν καλοί contenders για τον Cody ώστε με πολλή δουλειά να συνεχίσει να έχει τον σεβασμό που αρμόζει σε έναν πρωταθλητή.

Η δικαίωση

Εξιστορώντας τα κατορθώματα του Cody Rhodes, καταλήγω στο ότι αυτός ο άνθρωπος πέτυχε την απόλυτη δικαίωση. Κατάφερε αυτό που δεν κατόρθωσε ποτέ ο πατέρας του, αλλά κυρίως απέδειξε στον εαυτό του και όσους δεν τον πίστεψαν ότι είναι ένας πραγματικός σούπερ σταρ. Σίγουρα έκανε λάθη στην πορεία όπως όλοι, αλλά ευτύχησε να κάνει σωστές επιλογές όταν έφυγε, όταν διέπρεψε στα indies, όταν έχτισε το AEW και τελικά όταν επέστρεψε στην εταιρία που έπρεπε να γυρίσει σαν άλλος άσωτος υιός.

Κοίταξε αυτούς που την προηγούμενη φορά τον θεώρησαν midcarder και τους απέδειξε ότι πλέον μπορεί να πάρει το WWE στις πλάτες του ως ο νέος παγκόσμιος πρωταθλητής. Πίσω του έχει ένα τεράστιο ταξίδι. Ένα ταξίδι που του άφησε φίλους, μεγάλα ματς, τρομερές κόντρες, χρόνο με την οικογένεια του. Ο Cody δεν ξέχασε ποτέ ποιος είναι.

Δεν απαρνήθηκε το παρελθόν του. Κάνει συνέχεια το σήμα του Bullet Club. Δε νιώθει την ανάγκη να γλείψει τον εργοδότη του, γιατί ξέρει ότι αξίζει να είναι στη θέση που είναι. Ναι, έκανε πράγματα κατά του WWE στο παρελθόν. Αλλά πάντα είχε ένα στόχο. Να τους δείξει ότι πρέπει να τον σέβονται όπως τους σεβόταν εκείνος. Πλέον είναι το νούμερο ένα όνομα της εταιρίας και απολύτως δίκαια. Από εδώ και πέρα λοιπόν πορευόμαστε με Cody Rhodes ως παγκόσμιο πρωταθλητή και αναμένουμε συνεχώς καλύτερες ιστορίες. Η στήριξή μας θα είναι εκεί…

The post The Unstable Show: O Cody Rhodes έκανε ένα απίστευτο ταξίδι και εμείς τον ακολουθήσαμε σε αυτό appeared first on anthem.gr.

Το 2023 ήταν ίσως η πιο σημαντική χρονιά στη σύγχρονη ιστορία του pro wrestling. Ομολογώ πως φέτος δεν είδα τόσες εταιρίες και όσα σόου θα ήθελα. Είναι η πρώτη χρονιά που παρακολούθησα ελάχιστα NJPW και έχασα το G1 που είχε σταθερά 6-7 ματς στις ετήσιες λίστες μου. Δεν είδα καθόλου NWA, MLW και μικρά promotions που τιμούσα. Το Impact κάπου με κούρασε.

Από την άλλη πλευρά το WWE έχει μία συγκλονιστική αναβίωση υπό τον σπουδαίο Triple H. Από το 2022, ο Cerebral Assassin παρέλαβε χάος και διόρθωσε πάρα πολλές ιστορίες κάνοντας τες καλύτερες και πιο πρωτότυπες. Σίγουρα έκανε λάθη (δώσε ρε Trips τον τίτλο στον Cody να γουστάρουμε), αλλά κατάφερε κάτι τρομερό. Έκανε τα σπουδαία σόου του WWE ακόμα πιο σπουδαία βλέπε Wrestlemania γεμάτη matches of the year και κυρίως έκανε τα δευτερεύοντα σόου να μοιάζουν ξανά σημαντικά.

Κάποτε βλέπαμε Fastlane και θέλαμε να βγάλουμε τα μάτια μας και να τα κάψουμε. Τώρα είναι ένα πολύ ευχάριστο τρίωρο όπως και τα υπόλοιπα. Δε θα έχουν μέσα κανένα τρομερό ματς. Αλλά δε θα έχουν και σαπίλες. Όλη η κάρτα θα είναι μεστή και το σόου θα βλέπεται ευχάριστα. Το WWE έχει επανέλθει σε επίπεδο που είχαμε χρόνια να δούμε με την παραγωγή του να γίνεται ολοένα και καλύτερη.

Από την άλλη πλευρά είχαμε την κλασική γκρίνια για το AEW. Κυρίως από ανθρώπους που δεν το γουστάρουν εκ προοιμίου ή το άφησαν σε κακή περίοδο. Προσωπικά συνεχίζω να το απολαμβάνω. Το Collision είναι ένα πολύ όμορφο σόου, sports oriented όπως χρειαζόταν, τα ματς σε εβδομαδιαία βάση στο Dynamite είναι αρκετά καλά και επιτέλους αντί να προστατεύονται συνέχεια οι μεγάλοι σταρ σε κακά ματς με μετριότητες, τους βλέπουμε να κοντράρονται μεταξύ τους.

Παράδειγμα η εξαιρετική κόντρα του Hangman Page με τον Swerve Strickland. Το sports feeling ενισχύθηκε με το φανταστικό Continental Classic στα τέλη της χρονιάς. Το λάθος του AEW είναι να προσπαθεί ώρες ώρες με κάποιες ηλίθιες κόντρες και ματς να γίνει WWE. Δεν χρειαζόμαστε το WWE. Θέλουμε μια εναλλακτική του. Το WWE είναι εξαιρετικό σε αυτό που κάνει. Το AEW πρέπει να συνεχίζει να εκμεταλλεύεται το τρομερό του ρόστερ που μπορεί να δώσει ματσάρες και να αλλάξει την προσέγγιση σε ιστορίες.

Φέτος όπως είπα δεν είδα πολύ pro wrestling. Ελλείψει χρόνου για τα αφιερώματα στο anthem.gr αποφάσισα φέτος να μην έχουμε τοπ 30 ματς της χρονιάς. Φέτος θα σας βάλω ονομαστικά τις θέσεις 11-25 στο τέλος της λίστας και θα σας αναλύσω την αγαπημένη μου δεκάδα. Πάμε λοιπόν να δούμε τα 10 αγαπημένα μου ματς της χρονιάς.

10. Rhea Ripley vs Charlotte Flair – WWE Wrestlemania 39

Δύο ματς της Wrestlemania κονταροχτυπήθηκαν για μια θέση στη δεκάδα. Το ένα ήταν το απίστευτο triple threat για το Intercontinental Championship μεταξύ Gunther, Sheamus και Drew McIntyre. Ελλείψει γυναικείου αγώνα, είπα να προτιμήσω το Rhea Ripley vs Charlotte. Η Ripley είχε ένα εξαιρετικό 2023 με το ρόλο της στην Judgement Day να είναι καθοριστικός σε κάθε κόντρα της ομάδας επισκιάζοντας ότι το reign της είναι κάπως μέτριο. Δε φταίει βέβαια εκείνη, αλλά το επίπεδο του γυναικείου division στο Raw.

Όπως και να ‘χει, η νίκη της στο Royal Rumble ήταν απολαυστική και ήθελα οπωσδήποτε να τη δούμε ενάντια στη Charlotte προκειμένου να ολοκληρωθεί η ιστορία που είχε αρχίσει τρία χρόνια πριν. Εκείνη η ήττα στη Wrestlemania 36 aka τη WM της πανδημίας με είχε πονέσει πολύ ως φαν της Ripley. Πλέον με φουλ κόσμο σε ένα απίστευτο ματς με μια από τις πιο ταλαντούχες γυναίκες wrestlers, η Rhea τα κατάφερε και πέτυχε σπουδαία νίκη. Bonus η Charlotte που δε μπορούσε να κρύψει το χαμόγελο της μετά την ήττα της.

9. MJF vs Sammy Guevara vs Darby Allin vs Jack Perry – AEW Double or Nothing

Όταν είδα για πρώτη φορά τους τέσσερις Pillars του AEW να είναι μαζί στο ίδιο ρινγκ, δε μπορούσα να πιστέψω ότι η εταιρία θα έπαιρνε την απόφαση για Fatal 4 Way για τον παγκόσμιο τίτλο. Ο MJF είχε ξεκινήσει το reign του πολύ εντυπωσιακά και νομίζω ότι αυτήν την κόντρα τη χρειαζόταν πάρα πολύ. Ήταν ένα ματς που έπρεπε να δούμε πριν κάποιος εξ αυτών φύγει για κανά WWE και ήταν πολύ σημαντικό οι Allin, Perry και Guevara να πάρουν μια ευκαιρία στο main event ενός PPV.

Η ιστορία ξεκίνησε με πολύ ωραία promos και συνεχίστηκε με κωμικό στοιχείο όπως τη φιλία των MJF και Sammy πριν καταλήξουμε σε ένα καταπληκτικό ματς. Τέσσερα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στο pro wrestling συγκρούστηκαν και τα πήγαν περίφημα. Φοβερές κινήσεις, μερικές αξιομνημόνευτες στιγμές με αγαπημένη μου αυτή που όλοι τους χρησιμοποιούν το finisher του μέντορα τους και τα prospects του AEW απέδειξαν πως η δική τους ώρα είναι τώρα. Κρίμα που μόνο ο MJF συνέχισε τη χρονιά του εξίσου καλά.

8. The Usos vs Kevin Owens and Sami Zayn – WWE Wrestlemania 39

Το Bloodline Saga είναι ένα από τα καλύτερα storylines στην ιστορία του pro wrestling. Το πως ο Triple H πήρε τον Sami Zayn και από έναν χαρακτήρα-ανέκδοτο που έπαιζε έναν φαν της Bloodline, τον μετέτρεψε σε μέλος της ομάδας που τους πείθει όλους ότι τους αγαπάει, κοντράρεται με τον καλύτερο του φίλο και τελικά σπάει με τη φατρία του και επανενώνεται με εκείνον, πρέπει να διδάσκεται σε σεμινάρια σεναρίου. Όχι pro wrestling, γενικά.

Όπως ήταν προφανές οι Zayn και Owens θα προκαλούσαν τους Usos και τα δύο παιδιά που κάποτε πάλευαν για μια χούφτα φανς στο Ring of Honor και το PWG βρέθηκαν στο main event του μεγαλύτερου σόου της χρονιάς. Ήταν ένα ματς συγκινητικό, ένα ματς με μεγάλες στιγμές, ένα ματς αντάξιο του main event της Wrestlemania. Και στο τέλος, σε μια σκηνή που θύμισε την παλιότερη κόντρα των Owens-Zayn, o Sami χτύπησε με το Helluva Kick τον Jey, τον άνθρωπο που ποτέ δεν τον εμπιστεύτηκε. Ο Jey έπεσε στην αγκαλιά του και ύστερα ο Sami τον ξαναχτύπησε. Και μετά το ξαναέκανε και τελείωσε το ματς. Το pro wrestling είναι μαγικό κάποιες φορές.

7. FTR vs Bullet Club Gold – AEW Collision

Το 2023 ήταν η χρονιά των FTR με ένα αρκετά καλό reign που τελείωσε βέβαια λίγο απογοητευτικά. Η μεγάλη έκπληξη βέβαια ήταν ότι το καλύτερο τους ματς φέτος δεν ήταν ούτε το rematch με τους Aussie Open στο Wrestledream (το περσινό τους στο Royal Quest ήταν νούμερο 22 στη λίστα), ούτε το τρίτο ματς της τριλογίας τους με τους Young Bucks (το περσινό τους ήταν νούμερο 6 στη λίστα). Αντιθέτως δεν ήταν ούτε με μια κανονική tag team με προυπάρχουσα χημεία.

Το καλοκαίρι λοιπόν ως μέρος του Collision το Bullet Club Gold ανέβαινε και οι FTR χρειαζόντουσαν μια τηλεοπτική κόντρα. Αντί των Gunns επιλέχθηκαν τα άλλα δύο μέλη της φατρίας, οι Jay White και Juice Robinson. Και οι δύο φανταστικοί wrestlers, ειδικά ο White, αλλά δεν είναι μια συνηθισμένη ομάδα. Αυτό που ακολούθησε ήταν απίστευτο. Δύο τεράστια σε διάρκεια ματς, το ένα two out of three falls όπου η τετράδα δείχνει να έχει τρομερή χημεία. Δύο ματς που παίζουν με την ψυχολογία σου και κλιμακώνονται φανταστικά. Δεν είναι τα αγαπημένα μου tag team matches όλων των εποχών. Αλλά είναι χαλαρά στο τοπ 3 από ματς σε εβδομαδιαίο σόου.

6. The Judgement Day and Drew McIntyre vs Seth Rollins, Cody Rhodes, Randy Orton, Jey Uso and Sami Zayn – WWE Survivor Series

Είναι τρομερό πως η Judgement Day από μια κριντζοομάδα υπό την ηγεσία του Edge, έγινε μία από τις καλύτερες heel φατρίες στο pro wrestling. Σε μια ιστορία που χτιζόταν μήνες, η κόντρα τους με τους faces του Raw έφτασε στο φινάλε της στο Survivor Series και μάλιστα σε Wargames. Θα μου επιτρέψετε να έχω μία άποψη. Όσον αφορά τη βία σε μεγάλες εταιρίες, το AEW έχει πολύ καλύτερα βίαια ματς. Ωστόσο η βία σε Wargames/Blood and Guts αγώνα στο WWE είναι κλάσεις ανώτερη και καμία εταιρία δεν το κάνει καλύτερα.

Σε έναν εκπληκτικό αγώνα με συνεχείς αλλαγές στην ψυχολογία, με πολύ δυνατά χτυπήματα, με απίστευτες εναέριες κινήσεις και την επιστροφή του σπουδαίου Randy Orton, οι καλοί κέρδισαν τους κακούς και έδειξαν έτοιμοι να προχωρήσουν σε μεταξύ τους κόντρες πλέον. Τα μικρά subplots όπως η σχέση των Uso/Zayn και Rollins/Rhodes βοήθησαν πολύ στην εξέλιξη της ιστορίας, αλλά και το ματς καθ’ αυτό θα μας μείνει ως ένα από τα καλύτερα Wargames όλων των εποχών.

5. The Usos vs Roman Reigns and Solo Sikoa – WWE Money in the Bank

Η αποκοπή του Zayn από τη Bloodline τελείωσε στη Wrestlemania και από εκεί και πέρα άρχισαν να φυτεύονται πολύ προσεκτικά οι σπόροι για τον Εμφύλιο της φατρίας. Ξεκινώντας από το Night of Champions όπου επιτέλους ο Jimmy έσπασε και επιτέθηκε στον αρχηγό του, ο Jey σιγά σιγά πείστηκε και σε ένα από τα καλύτερα φινάλε ever σε Smackdown, στήθηκε επιτέλους το ματς που θέλαμε να δούμε.

Οι δίδυμοι εναντίον του αδερφού τους και του Tribal Chief μπροστά στο φανταστικό αγγλικό κοινό της O2 Arena. To ματς ξεκινάει αργά όπως θέλαμε και μετά από μισή ώρα έχουμε ένα πραγματικό χάος. Και για ακόμα ένα ματς των Usos έχουμε ένα φανταστικό φινάλε με τα δύο αδέρφια να πετυχαίνουν το pin ενάντια στον Roman Reigns κάτι που είχε να συμβεί από το 2019. Αν αυτό ήταν το φινάλε, θα ήταν απίστευτο, αλλά δυστυχώς στο Summerslam ανατράπηκαν τα δεδομένα. Ωστόσο αυτό το ματς, αυτή η στιγμή θα μας θυμίζει πάντα γιατί αγαπήσαμε τόσο πολύ αυτήν την ιστορία.

4. Roman Reigns vs Sami Zayn – WWE Elimination Chamber

Κάποια ματς στο pro wrestling σε πληγώνουν με έναν δικό τους ιδιαίτερο τρόπο. Είναι η στιγμή που ξέρεις ότι αυτή η ιστορία έπρεπε να εξελιχθεί αλλιώς. Όλοι θέλαμε ο Cody να κερδίσει τον Reigns στην Wrestlemania. Αλλά όταν ο Zayn έφυγε από τη Bloodline, όλοι καταλάβαμε πως αυτή ήταν η στιγμή του. Δεν υπήρχε κάτι καλύτερο σεναριακά από το να εκθρονίσει εκείνος τον Tribal Chief. Και το ξέραμε ρε γαμώτο. Το ξέραμε ότι δε θα γίνει και πάλι ελπίζαμε.

Μπροστά στο παθιασμένο κοινό του Μόντρεαλ που έβλεπε το δικό του παιδί, ο Sami Zayn και ο Roman Reigns έδωσαν ένα σόου. Ένα από τα καλύτερα singles matches του WWE εδώ και χρόνια. Το WWE έκανε αυτό που έπρεπε. Μας έκανε πολλές φορές να πιστέψουμε ότι θα γίνει. Ότι ο Sami θα τα καταφέρει. Helluva Kicks, o Owens δίπλα του, το κοινό να ουρλιάζει. Ξέραμε ότι δε θα γίνει. Και μας έδωσαν αυτό το λίγο, τη μικρή υποψία ότι θα τα καταφέρει. Αν με ρώταγες μία μέρα μετά θα σου έλεγα ότι σιχαίνομαι αυτό το ματς. Μερικούς μήνες μετά, αναγνωρίζω ότι αυτή ήταν η κορυφή του WWE για το 2023.

3. Will Ospreay vs Kenny Omega – NJPW Wrestle Kingdom 17

Το NJPW δε συνηθίζει να μας δίνει τέτοιες ξαφνικές ιστορίες, αλλά η κόντρα του Ospreay και του Omega, δύο εκ των καλύτερων wrestlers όλων των εποχών έπρεπε να συμβεί. Η κόντρα του βετεράνου που έφυγε από την Ιαπωνία για να παλέψει στην Αμερική και του νέου σταρ που έμεινε πίσω και πήρε τα ηνία. Η κόντρα του απόλυτου ξένου του New Japan και του ανθρώπου που τον απογοήτευσε με όσα έκανε μετά από εκείνον.

Χωρίς τα φοβερά promos, οι δύο σταρ μίλησαν στο ρινγκ και έκαναν το US Heavyweight Championship να μοιάζει εξαιρετικά βαρύς τίτλος. Το ματς τους στην Ιαπωνία με ανησυχούσε για το αν οι δυο τους θα έχουν χημεία. Τελικά δεν είχαν απλά χημεία, αλλά παρέδωσαν ένα σεμινάριο για το πως ξεκινάνε, πορεύονται και τελειώνουν τα ματς στο wrestling. Με κινήσεις που σπάνια βλέπεις, με απίστευτη αθλητικότητα και στυλ βλέπουμε 35 απολαυστικά λεπτά που δύσκολα επαναμβάνονται. Ή ίσως και όχι.

2. MJF vs Bryan Danielson – AEW Revolution

O MJF χρειαζόταν ένα δυνατό πρώτο κρας τεστ ως ο heel παγκόσμιος πρωταθλητής. Έχοντας ως backstory ότι παλεύει πολύ λίγες φορές τον χρόνο, βρέθηκε απέναντι του το απόλυτο workhorse. Ο άνθρωπος που για να πάρει εκδίκηση για τον τραυματισμό του μέντορά του William Regal θα έκανε τα πάντα. Ο καλύτερος wrestler στον πλανήτη, ο Bryan Danielson. Για να τον προκαλέσει και να διαλέξει stipulation, o Danielson έδωσε επίσης ματσάρες σε εβδομαδιαία βάση με τους Takeshita, Bandido, Thatcher, Brian Cage και Rush. Wrestlers διαφορετικούς ή με παρόμοιο ρεπερτόριο που μάγεψαν δίπλα στον καλύτερο. Και αφού τα έκανε όλα επέλεξε stipulation.

Iron Man match. Όποιος πετύχει περισσότερα falls σε μια ώρα. Καταλαβαίνω για όποιον πει ότι άλλο Iron Man match μπορεί να του άρεσε περισσότερο. Αλλά ειλικρινά δεν υπάρχει σύγκριση. Ο Danielson παίρνει το πρώτο fall και κερδίζει δεύτερο μετά από DQ του αντιπάλου. Όμως το DQ τον έχει αποδυναμώσει και ο MJF ισοφαρίζει. Μετά από λίγο περνάει μπροστά. Ο Danielson ισοφαρίζει με την κίνηση του Regal, του μέντορα που ο αντίπαλος του τραυμάτισε. Ισοπαλία και ξαφνικός θάνατος. Ο MJF κερδίζει με την κίνηση παράδοσης του Danielson.

Τι ματς, τι απόλαυση ήταν να βλέπεις δύο από τους καλύτερους στον κόσμο να λένε μια ιστορία για 65 λεπτά. Να σου αλλάζουν συνέχεια την ψυχολογία, να σε μαγεύουν με τις κινήσεις τους, να χτυπιούνται για πάρα πολλή ώρα και να μη βαριέσαι ποτέ. Δεν ξέρω αν θα ξαναγίνει σύντομα κάποιο Iron Man match, αλλά αυτό έθεσε τον πήχη πάρα πολύ ψηλά.

1. Will Ospreay vs Kenny Omega – NJPW x AEW Forbidden Door

Τα ματς στο NJPW πάντα μου αρέσουν πολύ, αλλά έχουν ένα κακό. Το κοινό είναι αρκετά ήσυχο. Δεν έχουν την έκρηξη και τη φωνή των ευρωπαϊκών κοινών ή την ένταση των Αμερικάνων (όταν θέλουν). Ε βάλε τώρα το παθιασμένο κοινό του Toronto και όλα γίνονται καλύτερα. Το sequel του Will Ospreay vs Kenny Omega από το Wrestle Kingdom είχε μία μεγάλη σεναριακή εξέλιξη. Ο Don Callis, μακροχρόνιος φίλος και μέντορας του Kenny Omega, ο άνθρωπος που ήταν πλάι του στο ματς του Ιανουαρίου, τον είχε προδώσει και είχε συμμαχήσει με τον Ospreay.

Για τον Ospreay αυτό το ματς ήταν πολύ σπουδαίο. Έπρεπε να αποδείξει ότι μπορεί να κοντράρει τον Omega, ότι η πρώτη ήττα ήταν απλώς μια κακή μέρα και ότι ο ίδιος είναι το μέλλον του NJPW (και πλέον του AEW). Τελικά έχοντας περισσότερο χρόνο από το πρώτο ματς, οι Ospreay και Omega πρόσφεραν άλλο ένα σόου, ένα δεύτερο σεμινάριο απολαυστικού pro wrestling. Ίσως πιο βίαιο από την πρώτη τους συνάντηση, αυτό το ματς έκλεισε ένα από τα καλύτερα σόου της χρονιάς και με σχετική ευκολία ανέβηκε στην πρώτη θέση της λίστας μου για match of the year.

Ακολουθούν τα ματς που δεν προλάβαινα να αναλύσω και κατέληξαν στις θέσεις 11-25:

11. Gunther vs Drew McIntyre vs Sheamus – WWE Wrestlemania 39
12. Kenny Omega vs El Hijo Del Vikingo – AEW Dynamite
13. Bryan Danielson vs. Zack Sabre Jr. – AEW WrestleDream
14. Swerve Strickland vs Hangman Page – AEW Full Gear
15. The Elite vs Blackpool Combat Club Anarchy in the Arena – AEW Double or Nothing
16. Bianca Belair, Charlotte Flair, Shotzi, and Becky Lynch vs Damage CTRL – WWE Survivor Series
17. Bad Bunny vs Damian Priest – WWE Backlash
18. Kenny Omega vs Konosuke Takeshita – AEW All Out
19. Claudio Castagnoli vs Eddie Kingston – ROH Supercard of Honor
20. The Elite & Eddie Kingston, Tomohiro Ishii vs. The Blackpool Combat Club – NJPW x AEW Forbidden Door
21. The Elite vs House of Black – AEW Revolution
22. FTR vs Young Bucks – AEW All In
23. Hangman Page vs Jon Moxley – AEW Revolution
24. Bryan Danielson vs. Kazuchika Okada – NJPW x AEW Forbidden Door
25. Dijak vs Ilja Dragunov – WWE NXT Battleground

Εσάς ποια ήταν τα αγαπημένα σας ματς φέτος; Γράψτε μου στα σχόλια ή στείλτε μου μήνυμα. Το Ranking θα επιστρέψει το 2024!

The post Ranking: Τα καλύτερα wrestling matches του 2023 appeared first on anthem.gr.

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι τι μου κέντρισε το ενδιαφέρον τις προηγούμενες μέρες για να είναι άξιο σχολιασμού. Πάντα, βέβαια, με μια ταυτόχρονη προσπάθεια να μην επαναλαμβάνομαι. Πλάκα έχει να τρολάρεις τον Μαρτικά για τους λόγους του απέναντι στον Ηλία Γκότση, νικητή του Survivor, ή αντίστοιχα το στεγνό κλέψιμο ατακών του Λιανού από τον Jeff Probst με μια πιο κριντζ εκτέλεση, αλλά πόσο ακόμα να σχολιάζεις Survivor σε άρθρα. Θα το ξανακάνουμε αργοτέρα.

Αργότερα, γιατί στην Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τελειώνουν τα θέματα. Όλο και κάτι θα προκύψει. Όλο και κάποιο σκάνδαλο με τηλεπαρουσιαστές θα έρθει στην επιφάνεια για να ξαναπέσουμε από τα σύννεφα. Γενικά, γίνονται πραγματάκια. Γι’αυτό πάμε σ’ ένα ακόμα Friday Night Specials να δούμε λίγα από τα πολλά που καλούμαστε να αντικρίσουμε στην καθημερινότητα αυτής της χώρας κι όχι μόνο.

Το κανάλι που αγαπάμε πήρε κι άλλη αποκλειστικότητα

Όποιος ακολουθεί την αρθρογραφία του anthem.gr μπορεί να παρατηρήσει ότι υπάρχει μια συμπάθεια με ένα συγκεκριμένο ιδιωτικό ελληνικό κανάλι. Πολλές οι αφορμές που μας δίνει για να εκφράσουμε αυτά μας τα αισθήματα, ελάχιστες από αυτές θα τις έλεγε θετικές. Τελευταία αφορμή η συμφωνία του ANT1 για την αποκλειστική μετάδοση της Formula 1 στην Ελλάδα. Αρχικά να πω ότι όποιος δεν το έχει κάνει ήδη, αυτή η είδηση είναι η τέλεια ευκαιρία να ψάξετε να δείτε τι εστί F1 TV!

Πονεμένη ιστορία ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στην Ελλάδα. Τώρα θα μου πεις, γιατί πριν τον ANT1 οι μεταδώσεις ήταν καλύτερες; Θα σου απαντήσω, πως στο κομμάτι της ΕΡΤ τουλάχιστον δεν θα το έλεγα τόσο. Αλλά, παιδιά, υπάρχει το μιουτ. Τώρα που αν θες να δεις ελεύθερες δοκιμές και qualifying θα πρέπει να πληρώσεις, τι να το κάνεις; Ας το έπαιρνε μόνο η Cosmote…

Σαρώνουμε οι Έλληνες στα Oscars

Σαν Έλληνες όχι μόνο έχουμε πάρει υποψηφιότητες, αλλά τον έχουμε σηκώσει κιόλας τον θείο Όσκαρ. Δεν είμαστε τίποτα τυχαίοι δηλαδή. Απλά μήπως ρε παιδάκι μου, να τσιλάρουμε και λίγο; Οκ προφανώς μαμάει και δέρνει ο Λάνθιμος και καλά κάνουμε και χαιρόμαστε όταν μια ταινία του παίρνει υποψηφιότητα. Αλλά, ο Αλέξανδρος Μανωλίδης τι ακριβώς έκανε για να αξίζει τίτλους του στυλ «Υποψήφιος» για Όσκαρ ο γιος της Μανωλίδου;

Έχει περάσει λίγος καιρός από την συγκεκριμένη είδηση. Επίτηδες από μέρος μου σχολιάζεται τώρα, γιατί ανήκει στην κατηγορία των πυροτεχνημάτων. Είδηση χωρίς ουσία, απλά για τις εντυπώσεις. Και τους σκοπούς προφανώς που έχει το κάθε μέσο που την έγραψε. Γιατί το παλικάρι στις δηλώσεις του, έστω και χωρίς απαραίτητα να ήταν αυτός ο σκοπός του, έβαλε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Ένας απλός συντονιστής ήταν. Δεν θα ανέβει μαζί με τον Rian Johnson να παραλάβει κανένα βραβείο.

Θα πάρει το WWE βραβείο Emmy;

Συντόμη απάντηση, 99,99% όχι. Όμως, είναι μια ωραία αφορμή να συζητήσουμε κάτι. Τον τελευταίο καιρό υπάρχουν διάφορα σχόλια για μία συγκεκριμένη ιστορία στον χώρο του WWE. Μιλάω για το Bloodline storyline. Για όσους δεν ξέρουν, πρόκειται για μία από τις κύριες ιστορίες που τρέχουν τον τελευταίο χρόνο στην συγκεκριμένη wrestling εταιρεία και αφορά τον μεγάλο της σταρ Roman Reigns, έχοντας στην κατοχή του για πάνω από 900 μέρες τις παγκόσμιες ζώνες, 3 μέλη της οικογένειάς του που με το καλό ή το άσχημο είναι μέλη της φατριάς του με όνομα Bloodline και τον Sami Zayn, το άτομο που για 9 μήνες πάλευε να κερδίσει την αναγνώρισή του και να γίνει μέλος αυτής της οικογένειας.

Τα σχόλια και οι εντυπώσεις, λοιπόν, γι’αυτή την ιστορία είναι άκρως θετικές από πολλούς. Ο μακροχρόνιος σχολιαστής της εταιρείας λέει σε εκπομπή ότι αξίζει Emmy, το ίδιο και ο Paul Heyman στο Variety για τον Roman Reigns. Κι όσο κι αν υπάρχει ένα κομμάτι υπερβολής σε ορισμένα σχόλια, υπάρχει μια γερή δόση αλήθειας σε αυτά. Μιλάμε σίγουρα για ένα από τα καλύτερα storylines που έχουν πραγματοποιηθεί στην ιστορία του professional wrestling. Προσωπικά, θα το έβαζα στις πολύ υψηλές θέσεις μάλιστα. Αλλά θα κερδίσει ποτέ την αναγνώριση που του αξίζει;

Μιλάμε για εβδομαδιαία τηλεόραση, που έχει καταφέρει με τον προϊόν της να σε κάνει να ανυπομονείς για την συνέχεια. Πόσες τηλεοπτικές εκπομπές, ανεξαρτήτως χώρου, μπορούν άνετα να βγουν να πουν ότι καταφέρνουν το ίδιο; Αυτή η ιστορία έχει δράμα, χιούμορ, συναισθήματα, ανατροπές, ωραία ματς. Έχει τα πάντα. Όμως, ακόμα και άτομα που ασχολούνται με το wrestling θα συνεχίσουν να το κοιτάνε ως κάτι που συμβαίνει κάπου, κάποτε, κάθε βδομάδα…

Λέω να κατέβω κι εγώ στις επόμενες εκλογές

Πλησιάζουν εκλογές, οπότε σιγά σιγά ξεπροβάλουν νέοι υποψήφιοι. Δεν έχω σκοπό να μπω σε ονομαστική τους καταγραφή, αλλά έχουμε ποικιλία. Δεν έχω παράπονο. Δημοσιογράφοι, ηθοποιοί, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, ποδοσφαιριστές. Κάθε καρυδιάς καρύδι. Πάντως, αυτό που μου αρέσει συχνά να λέω όταν εμφανίζεται νέο όνομα είναι ότι μην ξαφνιάζεστε που κατεβαίνει ο τάδε με αυτό το κόμμα. Να ξαφνιαζόσασταν αν ΔΕΝ ήταν με αυτό. Μέχρι τώρα με μαθηματική ακρίβεια όλοι οι σελέμπριτι της Ελλαδίτσας, που αποφασίζουν να πολιτευτούν, ακολουθούν αυτά που έλεγαν τους τελευταίους μήνες. Κάποιος πιο πονηρεμένος από μένα θα έλεγε ότι έχτιζαν το κοινό τους καιρό πριν ανακοινωθεί η υποψηφιότητά τους. Το θέμα είναι ότι το σκέφτομαι κι εγώ. Θα με ψηφίσετε ρε αν κατέβω ή θα πάθω σαν γνωστό ποδοσφαιριστή και δεν θα με ψηφίσει ούτε η μάνα μου;

Μιας και μίλησα για F1…

…λέω να σας αφήσω να παίξω Mario Kart. Καμία σχέση, αλλά έχουν να κάνουν με αμάξια και τα δύο. Αυτό που έχει σχέση με το άρθρο είναι το πρόσφατο τραγούδι των Skillet. Ο λόγος είναι επειδή αποτελεί το επίσημο τραγούδι του τελευταίου Premium Live Event του WWE, Elimination Chamber. Οπότε σας αφήνω με αυτό. Εις το επανιδείν!

The post Friday Night Specials: F1 στον ANT1 και δίνουμε Emmy στο WWE appeared first on anthem.gr.

Δεύτερο μέρος με τα καλύτερα ματς της χρονιάς και σήμερα βλέπουμε τις θέσεις 20-11. Η τελευταία δεκάδα θα βγει ως άρθρο τις πρώτες ημέρες του 2023. Μαζί με τη δεκάδα θα δείτε και όλα τα ματς που δεν μπήκαν στην τριαντάδα και έχουν honorable mention. Ωστόσο για να μη σας αφήσω έτσι, στο τέλος της λίστας αυτής θα βρείτε μία ακόμα μίνι λίστα με τα αγαπημένα μου PPVs ή Premium Live Events που παρακολούθησα φέτος.

20. Becky Lynch vs Bianca Belair – WWE Wrestlemania 38

Πιθανώς το καλύτερο γυναικείο ματς της χρονιάς από το WWE που δείχνει ότι έχει τελειοποιήσει το γυναικείο wrestling και μας έχει παραδώσει εξαιρετικά ματς. Αυτό δεν αποτέλεσε εξαίρεση και μάλιστα ήταν η μεγάλη δικαίωση της Bianca Belair μετά την επιστροφή της Becky στο προηγούμενο Summerslam και το squash ματς που ξενέρωσε κάθε λογικό άνθρωπο.

19. Cash Wheeler vs Dax Harwood – AEW Dynamite

Ήταν ευκαιρία το τουρνουά προς τιμήν του Owen Hart να δούμε για πρώτη και μάλλον τελευταία φορά τους Wheeler και Harwood της FTR ως αντίπαλους. Λάτρεις του Bret Hart και του αδερφού του, οι δύο κολλητοί μας έδωσαν ένα πάρα πολύ καλό ματς, με αναφορές σε άλλους αγώνες της οικογένειας Hart και φυσικά ένα τρομερό old school feeling, αφού δεν είδαμε πολλές σύγχρονες κινήσεις, αλλά λαβές και δυνατά χτυπήματα. Ο Harwood φέτος έδωσε ματσάρες και στα singles, αλλά ο Wheeler ήταν αποκάλυψη και ας έχασε. Οι μεγάλες tag teams όπως των Michaels-Triple H διακρίνονται τόσο όταν είναι μαζί όσο και σαν αντίπαλοι και οι FTR δείξανε ξανά τη χημεία τους.

18. Daniel Garcia vs Bryan Danielson – AEW Dynamite Fight for the Fallen

Daniel Garcia, ένας από τους καλύτερους πιτσιρικάδες όσον αφορά την τεχνική και τα submissions εναντίον του ανθρώπου που θαύμαζε από μικρό παιδί και πιθανότατα του καλύτερου wrestler που έχουμε δει ποτέ Bryan Danielson. Είχαν μια εξαιρετική τριλογία, αλλά το πραγματικά σπουδαίο ματς δεν ήταν το (φοβερό) 2 out of 3 falls, αλλά ο αγώνας τους στο Fight for the Fallen, μια εμφάνιση που ο μαθητής κέρδισε τον δάσκαλο και είχε την απόλυτη στιγμή πανηγυρισμού. Ένα ματς με πολλές κινήσεις παράδοσης, πολλή τεχνική και πάρα πολλά δυναμικά χτυπήματα. Είναι τρομερή η δουλειά που κάνει ο Danielson με τους αυριανούς σταρ του AEW.

17. Jon Moxley vs Will Ospreay – NJPW Windy City Riot

Η συνεργασία του New Japan με το AEW μας έδωσε πολύ ωραία crossovers στα events του ιαπωνικού promotion στην Αμερική και έτσι στο Σικάγο είδαμε επιτέλους τον Jon Moxley να έρχεται πρώτη φορά σε κόντρα με τον Will Ospreay. Τελείως διαφορετικό στυλ πάλης οι δυο τους, ο μεν Moxley πιο βίαιος, ο δε Ospreay περισσότερο highflyer παρ’ όλα αυτά έδεσαν άψογα μεταξύ τους σε ένα εντυπωσιακό ματς με αρκετό αίμα, τεράστια ποικιλία κινήσεων και την πρώτη φορά που ο Moxley κάνει reference στο παρελθόν του με τη SHIELD, καθώς εκτελεί το curb stop του Seth Rollins με τον οποίο o Ospreay είχε διαδικτυακή κόντρα. Είναι από τα ματς που δεν περίμενες να δεις και δεν το χορταίνεις.

16. Konosuke Takeshita vs Claudio Castagnoli – AEW Battle of the Belts III

Τα Battle of the Belts ήταν λίγο απογοητευτικά, αλλά το τρίτο edition είχε ένα από τα πιο ενθουσιώδη ματς που παρακολούθησα φέτος. Claudio Castagnoli λοιπόν, φρέσκος ως παγκόσμιος πρωταθλητής εναντίον του Konosuke Takeshita, ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της Ιαπωνίας που για το excursion του επέλεξε να πάει στην Αμερική και δικαιώθηκε απόλυτα φέρνοντας ιαπωνικά στοιχεία στο αμερικάνικο στυλ και βγάζοντας ωραία ματς και με τον Claudio και με τον Hangman Page. Αυτό πάντως ήταν το κορυφαίο του, γιατί διαρκεί 20 λεπτά και ανά σημεία θυμίζει πάρα πολύ το στυλ του NJPW. Ένα ματς που παίρνει μπρος και έχει φρενήρη ρυθμό ως το τέλος.

15. Chris Jericho vs Jon Moxley – AEW Dynamite Quake By The Lake

Ο Chris Jericho είναι σίγουρα θρύλος του wrestling και το 2022 είναι πραγματικά φανταστικό. Μελλοντικά ίσως γράψω ένα κείμενο για την καριέρα του σπουδαίου αυτού παλαιστή, ωστόσο φέτος ο ίδιος έδειχνε να περνάει δεύτερη νιότη, έχοντας χάσει αρκετά κιλά και φέρνοντας πίσω την περσόνα του Lionheart μετά από 20 χρόνια. Έτσι στην κόντρα του με το Blackpool Combat Club μας χάρισε και ως Lionheart και ως Jericho μερικά φοβερά ματς και το αγαπημένο μου ήταν αυτό με τον Jon Moxley. Οι δύο παλαιστές στο παρελθόν είχαν μια απογοητευτική κόντρα για τις δυνατότητες τους και το ματς τους στο Revolution του 2020 ήταν απλά καλό, αλλά πλέον και οι δύο βρίσκονται σε εξαιρετική κατάσταση και σίγουρα μας έδωσαν το πιο ωραίο ματς τους ως τώρα.

14. Death Triangle vs The Elite – AEW Full Gear

H επιστροφή της Elite μετά το περιστατικό με τον CM Punk στο All Out την έφερε αντιμέτωπη με μια ομάδα που η χημεία τους είναι ασύλληπτη. Έτσι, εξερευνώντας το κατά πόσο η Death Triangle μπορεί να ξεπεράσει τα όρια του heel ή να ακολουθήσει τακτικές ενός κακού σηματοδοτεί το τέλος σε ένα φανταστικό ματς και την αρχή μιας σειράς από διαφορετικούς αγώνες που σίγουρα θα κριθούν στον έβδομο και τελευταίο. Πολλά trios matches ήταν φέτος φανταστικά, κυρίως ό,τι είχε Death Triangle, Elite, Dark Order και United Empire, απλά το συγκεκριμένο είναι και σημειολογικά κάτι το διαφορετικό και βρίσκει θέση στη λίστα.

13. Shingo Takagi vs Will Ospreay – NJPW G1 Climax

O Shingo ήταν εύκολα στο top 5 των παλαιστών για το 2021 με καταπληκτικά ματς και τη μεγάλη ζώνη του promotion στη μέση του, ωστόσο το 2022 τον βρήκε γρήγορα στο midcard της εταιρίας. Αυτό ωστόσο δεν τον πτόησε από το να βγάλει ξανά ματσάρες και με τον Will Ospreay, τον άνθρωπο που για μένα πέρυσι δώσανε τα καλύτερα ματς της χρονιάς, είπαν να μας χαρίσουν ένα ακόμα αριστούργημα για το G1 Climax. Η χημεία των δύο είναι αδιαμφισβήτητη και θεωρώ πως δύσκολα θα μας απογοητεύσουν και μελλοντικά.

12. Wheeler Yuta vs Jon Moxley – AEW Rampage

Το ματς που έβαλε και επίσημα τον Wheeler Yuta στο Blackpool Combat Club. Η ιστορία του πως οι Danielson, Regal και Moxley ξεχώρισαν τον νεαρό Yuta, πόσα αιματηρά ματς πέρασε μαζί τους, πως ο ίδιος άλλαξε το στυλ του από τους Best Friends για να τους αποδείξει ότι αξίζει… Είναι μια φανταστική και πολύ υποτιμημένη ιστορία που τελειώνει σε ένα απλό επεισόδιο του Rampage.

Ξανά ο Yuta αυτή τη φορά με τον Mox. Είναι ένα συγκλονιστικό ματς. Είναι το ματς που ο Yuta δε θέλει να χάσει, αρνείται. Και ο Moxley πρώτη φορά εδώ και χρόνια εκπλήσσεται. Ο Yuta τον χτυπάει δυνατά, τον χτυπάει συνέχεια, ο Mox απαντάει. Τον ρίχνει κάτω με το Paradigm Shift. O Yuta κάνει ένα συγκλονιστικό kickout. Ο Mox τον ξαναχτυπάει και εκτελεί το Death Rider. Μιλάμε για κίνηση που ελάχιστοι έχουν κάνει kickout. Και ο Yuta κάνει και δεύτερο. Απλά δεν ήθελε να χάσει. Ο Mox κάνει στον Wheeler μια λαβή μέχρι να μείνει αναίσθητος. Ο Regal και Danielson βγαίνουν έξω και δίνουν το χέρι τους στον Yuta. Είναι το νέο μέλος του BCC και αυτό το επικό ματς του έδωσε το εισιτήριο. Συγκλονιστικά πράγματα για ένα απλό Rampage.

11. Kazuchika Okada vs Shingo Takagi – NJPW Wrestle Kingdom 16

Για μένα ο σπουδαίος πρωταθλητής είναι αυτός που στέφεται με ματσάρα, διατηρεί τον τίτλο με αξιομνημόνευτες στιγμές και φεύγει εντυπωσιακά. Ο Shingo Takagi τα έκανε και τα τρία και όπως κέρδισε το κενό IWGP World Heavyweight Championship απέναντι στον Okada, έτσι και μερικούς μήνες μετά παρέδωσε ξανά τον τίτλο του στο απόλυτο αστέρι της εταιρίας. Αυτό ωστόσο δεν παίρνει τίποτα πίσω, γιατί το έκανε με ένα ακόμα μαγικό ματς που σε κάνει σε κάθε μεγάλη κίνηση να νομίζεις ότι τελείωσε και παρ’ όλα αυτά να μην τελειώνει και να συνεχίζουν οι εντυπωσιακές στιγμές των δύο σπουδαίων παλαιστών. Ήταν μόλις η αρχή κάτι πολύ μαγικού για τον Okada σε εκείνο το Wrestle Kingdom.

Τα αγαπημένα μου PPVs/PLEs για φέτος

10. WWE Extreme Rules

9. NXT Worlds Collide

8. ROH Death Before Dishonor

7. WWE Wrestlemania 38

6. ROH Final Battle

5. AEW Full Gear

4. WWE Clash at the Castle

3. WWE Survivor Series

2. AEW Revolution

1. AEW x NJPW: Forbidden Door

Honorable mention: NJPW Wrestle Kingdom 16

Αυτά και για σήμερα, μείνετε συντονισμένοι στο anthem.gr γιατί έρχεται καινούρια αρθράρα Τζανέτου για τους AFI, χριστουγεννιάτικα αφιερώματα και ανασκοπήσεις ταινιών της χρονιάς από Στέφανο, το Unstable Show για την ανασκόπηση, δύο Six Songs και φυσικά το τελευταίο Ranking για τα ματς της χρονιάς!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2022, Θέσεις 20-11 appeared first on anthem.gr.

Το Ranking ήταν στα πλάνα να γυρίσει εντός του 2022, αλλά δυστυχώς οι συνθήκες δεν βοήθησαν και έμεινε λίγο πίσω. Μην ανησυχείτε όμως γιατί η στήλη επανέρχεται μετά από δύο χρόνια με τρία ολοκαίνουρια άρθρα συν πολλά ακόμα αφού υπάρχουν ιδέες!

Wrestling λοιπόν. Μία περίοδο έβλεπα σχεδόν όλα τα promotions της Αμερικής και τα εβδομαδιαία σόου τους, αλλά πλέον κάποια πιο indy τα έχω κόψει ελλείψει χρόνου. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω ένα καινούριο αφιέρωμα και μιας και το Unstable Show για τον CM Punk σας άρεσε να μιλήσω για τα αγαπημένα μου ματς φέτος.

Φέτος ο κόσμος του wrestling γνώρισε ένα απίθανο πρώτο εξάμηνο με τρομερές ματσάρες στο Wrestle Kingdom του NJPW, μια καλή Wrestlemania, δύο πολύ δυνατά πρώτα events για το AEW, καλά εβδομαδιαία σόου. Το δεύτερο εξάμηνο δεν το βρήκα εξίσου καλό, αλλά το WWE λόγω του σκανδάλου του ισχυρού άνδρα του, άλλαξε δημιουργική ομάδα.

Τα ηνία ανέλαβε ο Triple H, ένας θρυλικός παλαιστής και εμπνευστής ίσως του πιο σταθερά φανταστικού wrestling brand που είδαμε την προηγούμενη δεκαετία του NXT. Το προϊόν ανέβηκε πάρα πολύ δίνοντας μας δύο από τα καλύτερα PPVs της χρονιάς, το Clash at the Castle και το Survivor Series: Wargames. Το AEW είχε σκαμπανεβάσματα στην ποιότητα, αλλά συνέχισε να μας δίνει το ίσως καλύτερο εβδομαδιαίο σόου που παίζει αυτή τη στιγμή, το Dynamite.

Το αφεντικό του AEW, o Tony Khan αγόρασε και το θρυλικό ROH και χωρίς να έχει σταθερή τηλεοπτική παρουσία, τα τρία του events ήταν εξαιρετικά solid και κάποια είχαν Match of the Year contenders μέσα. Το NXT 2.0 έγινε ΝΧΤ και βελτιώθηκε λίγο σε σχέση με τους κάκιστους πρώτους μήνες του, αλλά οι ένδοξες μέρες του είναι στο παρελθόν. Τέλος το NJPW ξεκίνησε εξαιρετικά, αλλά γρήγορα έπεσε, υποψιάζομαι ότι όλο και περισσότεροι παλαιστές του προτιμούν να παλεύουν στην Αμερική σε σχέση με την Ιαπωνία.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Σαφώς η λίστα είναι 100% υποκειμενική. Ο καθένας έχει διαφορετικό γούστο στο wrestling. Δε μου αρέσει καθόλου το mainstream στυλ πάλης του WWE, αλλά θα βρείτε ματς του εδώ μέσα. Δεν τίμησα το NXT γιατί το προϊόν του το βρίσκω μέτριο προς καλό πλέον, ενώ προφανώς μου αρέσει το strong style της Ιαπωνίας και όλο το στυλ πάλης του AEW. Μην προσπαθείτε να αποδώσετε τις επιλογές μου σε φανμποϊσμό. Είναι τι μου αρέσει και σε αντίθεση με συντάκτες που δηλώνουν ότι βλέπουν WWE, AEW και πολύ λίγο από άλλα promotions, έχω τη χαρά να λέω ότι είδα πάρα πολλά promotions φέτος.

Πάμε λοιπόν να δούμε σήμερα τα ματς στις θέσεις 30-21!

30. Tyler Bate vs Trent Seven – WWE NXT UK

Ένα ματς που προετοιμαζόταν για πολλά χρόνια. Ο μέντορας και ο μαθητής ήταν εκεί από τις αρχές του NXT UK, ζήσαμε τις χαρές τους, τις λύπες τους, τις ματσάρες τους και μετά από μία μεγάλη ιστορία φτάσαμε στην προδοσία του Trent στον Tyler. Το τελευταίο ματς τους έμελλε να είναι για το μεγάλο πρωτάθλημα του brand και χωρίς να το ξέρουν ήταν και το τελευταίο ματς του NXT UK γενικά.

Το NXT Europe θα έρθει του χρόνου, αλλά οι δύο φίλοι μας έδωσαν μια σπουδαία τελευταία παράσταση και ο Tyler, ο πρώτος πρωταθλητής του NXT UK έμελλε να είναι και ο τελευταίος πριν τη συγχώνευση του τίτλου με το κύριο NXT Championship. Προτιμώ να μη θυμάμαι τι συνέβη μετά τη νίκη του, μόνο αυτό το συγκινητικό ματς με το αγγλικό κοινό να παραληρεί.

29. Tomohiro Ishii vs Minoru Suzuki – NJPW Windy City Riot

Αυτό το event στο Σικάγο ήταν από τα καλύτερα του NJPW στην Αμερική φέτος. Σε μια προσπάθεια τους να δείξουν το stiff style τους στο αμερικάνικο κοινό, δύο βετεράνοι wrestlers επιστρατεύτηκαν και έδωσαν μια εκπληκτική ματσάρα. Ishii και Suzuki χτύπησαν ο ένας τον άλλον ανελέητα με πολλά chops και φοβερές κινήσεις. Δεν ήταν το πρώτο ή το τελευταίο ματς τους, αλλά μια παράσταση σε ένα κοινό που χειροκρότησε τους δύο έμπειρους παλαιστές.

28. Moose vs Josh Alexander – Impact Wrestling Rebellion

Ο Josh Alexander έχει μια από τις καλύτερες ιστορίες στο wrestling αυτή τη στιγμή και η πλάκα είναι ότι έχει περάσει κάπως στα αζήτητα. Έχοντας καταφέρει επιτέλους να κερδίσει το Impact World Championship μετά από χρόνια προσπάθειας, έχασε από τον Moose μπροστά στα έντρομα μάτια της γυναίκας και του γιου του. Το Impact εκεί έδωσε ένα εξάμηνο reign στον σπουδαίο Moose και ο Alexander αναλώθηκε σε λίγο περιττές κόντρες, ώσπου μας το ξεπλήρωσαν με το rematch. Αληθινή ματσάρα με callbacks στην κόντρα τους και φυσικά μια υπέροχη στιγμή δικαίωσης για το πρώην μέλος της North.

27. Tomohiro Ishii vs Eddie Kingston – NJPW Capital Collision

Τι θα γίνει αν βάλεις δύο σπουδαίους, αλλά υποτιμημένους εργάτες του wrestling στο ρινγκ; Κόλαση. Ε αυτό έγινε και στη συγκεκριμένη περίπτωση με τον Ishii και τον Kingston να έρχονται σε σύγκρουση στην Ουάσινγκτον και να κερδίζουν το χειροκρότημα και τις εντυπώσεις. Τρομερό ματς με ανελέητα χτυπήματα και από τις δύο πλευρές, το οποίο ήταν απολαυστικό ειδικά αν είσαι φαν τους.

26. Shota Umino, Wheeler Yuta and Eddie Kingston vs Le Sex Gods and Minoru Suzuki – AEW x NJPW: Forbidden Door

Το Forbidden Door ήταν το αγαπημένο μου event φέτος, γιατί παρά τους τραυματισμούς είχε πάρα πολλά εξαιρετικά ματς από παλαιστές δύο αγαπημένων μου εταιριών. Δεν έχουν μπει πολλά στη λίστα, αλλά ποιοτικά το event ήταν εξαιρετικό. Αποφάσισα να βάλω το διασκεδαστικότερο ματς και αυτό ήταν το εισαγωγικό με τους Umino, Yuta και Kingston να έρχονται σε κόντρα με τους Suzuki και τους Jericho και Sammy Guevara aka Le Sex Gods. Συγκλονιστικά διασκεδαστικό ματς που απολαμβάνεις κάθε λεπτό του.

25. Jay White vs Kazuchika Okada – NJPW Dominion

Το main event του Dominion είναι πάντα must watch και το φετινό είχε μια τεράστια έκπληξη. Με τον Okada να φαίνεται ότι βρίσκει μετά από χρόνια τη φόρμα του νικώντας δύο ματσάρες στο Wrestle Kingdom του Ιανουαρίου και να υπερασπίζεται τον τίτλο του αποτελεσματικά, όλοι περιμέναμε ότι ο Jay White θα είναι η πρώτη πραγματική πρόκληση. Ο White έφαγε μεγάλο μέρος του 2021 παλεύοντας στις ΗΠΑ και κυρίως στο Impact, αλλά η επιστροφή του στην Ιαπωνία ήταν θεαματική. Από τα μεγαλύτερα beatdowns που θυμάμαι σε έναν πραγματικό μονόλογο απέναντι στον πρωταθλητή και golden boy του promotion. H ρεβάνς έρχεται στις 4 Ιανουαρίου στο Wrestle Kingdom και αναμένεται εντυπωσιακή.

24. Cody Rhodes vs Sammy Guevara – AEW Dynamite Beach Break

Τι ματσάρες είχε ο περσινός Γενάρης ακόμα και χωρίς Wrestle Kingdom… Λίγο πριν ο Cody Rhodes μας δώσει μια σπουδαία επιστροφή στο WWE μας έδωσε δύο θρυλικές στιγμές στο AEW, το promotion που βοήθησε στη δημιουργία του και που απέδειξε ότι είναι πραγματικός main eventer. Έκανε ένα σπουδαίο promo όπου θυμήθηκε πόσα πέτυχε και ύστερα έχασε το TNT Championship (ένα πρωτάθλημα που ο ίδιος έκανε σπουδαίο) από τον Sammy Guevara σε ένα από τα καλύτερα ladder matches που έχω δει προσωπικά. Ο Rhodes ήταν άτυχος φέτος, αλλά είναι σπουδαίος σε κάθε promotion που αγωνίζεται και το απέδειξε.

23. Jurassic Express vs reDRagon vs Young Bucks – AEW Revolution

Καμία εταιρία δεν παράγει εξίσου καλό tag team wrestling με το AEW. Αυτή η εταιρία μοιάζει να τελειοποιεί συνεχώς τη συνταγή της και φέτος μας πρόσφερε τρομερά tag team matches, six man tag team matches και μέσα σε όλα και απίστευτα triple threat. Ανάμεσα στα Swerve in our Glory vs Young Bucks vs Hobs and Starks και Swerve in our Glory vs Jurassic Express vs Hobs and Starks, το triple threat του AEW Revolution ήρθε λίγο πιο πάνω.

Και αυτό γιατί έχουμε την τους reDRagon με τους Young Bucks που υποτίθεται ότι ανήκουν στην ίδια φατρία να έρχονται εν τέλει σε κόντρα και όλα αυτά ενώ υπάρχει απίστευτη χημεία και μεταξύ τους, αλλά και με τους πιο νέους Jurassic Express με αποτέλεσμα να βλέπουμε ένα πραγματικά υπέροχο spotfest με κινήσεις και εναλλαγές σε pins. Το tag team wrestling μπορεί να γίνει εξαιρετικά διασκεδαστικό αν έχεις τέτοιες ομάδες.

22. FTR vs Aussie Open – NJPW Royal Quest

Αυτό το ματς θα μπορούσε να είναι ψηλότερα, αλλά η παραγωγή του ήταν κακή. Δηλαδή βρε New Japan έχεις ένα τέτοιο event στο Λονδίνο και το φιλμάρεις σαν ένα μέτριο indy event; Γιατί; Παρ’ όλα τα κακά του, το ματς ποιοτικά είναι εξαιρετικό με την FTR, την καλύτερη ομάδα στον κόσμο μακράν της δεύτερης να δίνει ακόμα ένα classic με διαφορετικό αντίπαλο. Οι Wheeler και Harwood έχουν κάνει τρομερά πράγματα φέτος κρατώντας τρία διαφορετικά πρωταθλήματα και αν και για το New Japan δεν ήταν πολύ ενεργοί, το ματς με τους ανερχόμενους Aussie Open δικαίωσε το promotion που τους εμπιστεύεται με το πρωτάθλημα του.

21. Team Belair (Bianca Belair, Alexa Bliss, Asuka, Mia Yim, and Becky Lynch) vs Team Bayley (Damage CTRL (Bayley, Dakota Kai, and Iyo Sky), Nikki Cross, and Rhea Ripley) – WWE Survivor Series: Wargames

Το Wargames έρχεται για πρώτη φορά στο main roster του WWE και αυτό ήταν μια καλή απόφαση. Τα ματς ποιοτικά δεν ήταν στο επίπεδο Match of the Year του NXT, αλλά πραγματικά ήταν τόσο φρέσκια πνοή για το κουρασμένο Survivor Series αυτά τα δύο Wargames. Στη λίστα μου θα βάλω το γυναικείο, γιατί πραγματικά μου άρεσε πολύ η ιστορία πίσω από αυτό, το πως μπήκανε μέσα στο ματς οι γυναίκες, οι κινήσεις, τα όπλα, γενικά ήταν από τα πιο φοβερά γυναικεία ματς φέτος.

Αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη δεκάδα και την επόμενη εβδομάδα ετοιμαστείτε για τις θέσεις 20-11.

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2022, Θέσεις 30-21 appeared first on anthem.gr.

Κεφάλαιο 1: Η φυγή

Ιανουάριος 2014. Το πρώτο pay per view της χρονιάς για το WWE είναι γεγονός με το πάντα ενθουσιώδες Royal Rumble. Σε ένα ιστορικά κακό ματς, ο CM Punk μπαίνει πρώτος και μετά από 49 λεπτά και ενώ είναι στους τελευταίους τέσσερις, αποκλείεται. Και μάλιστα από παλαιστή που δεν είναι στο ματς, γιατί αυτή είναι η φάση ώρες ώρες. Το επόμενο βράδυ ο Punk ειδοποιεί τους ανώτερους του στο WWE ότι πολύ απλά φεύγει από το Raw, γεια χαραντάν, λακιαφί.

3 Μαρτίου 2014. Δύο μήνες μετά, το Raw γίνεται στο Σικάγο. Την πόλη, από την οποία κατάγεται ο Punk. Δε γινόταν να μην εμφανιστεί. Προσωρινό ήταν λέγαμε όλοι, πάει πέρασε. Ο Punk δεν εμφανίζεται ποτέ. Τα πράγματα δείχνουν να είναι σοβαρά. Τι είχε γίνει όμως; Τι οδήγησε έναν από τους καλύτερους pro wrestlers αυτής της γενιάς να φύγει από την πιο διάσημη εταιρία πάλης;

Κεφάλαιο 2: Η άνοδος στην κορυφή

Το ημερολόγιο γράφει 2011. Το συμβόλαιο του CM Punk με το WWE τελειώνει. Ο Phil Brooks είχε γίνει πολύ μεγάλο όνομα στο Ring of Honor έχοντας εξαιρετικά storylines, ένα μικρό αλλά τρομερό reign ως παγκόσμιος πρωταθλητής που σημαδεύτηκε από το πρώτο Summer of Punk και φυσικά απίστευτες ματσάρες. Στο WWE από την άλλη τα πράγματα δεν πήγαιναν εξίσου καλά. Συχνά το push του στο ECW κοβόταν, τρία μικρά reigns με παγκόσμιο τίτλο απέτυχαν να κάνουν όσα έκανε ένα μόλις 55 ημερών στο ROH και ο ίδιος έκανε storylines καταδικασμένα για αποτυχία να δουλέψουν, ενώ είχε μια εξαιρετική κόντρα με τον Jeff Hardy, χωρίς όμως να κερδίζει κάτι περισσότερο.

Το 2011 βλέποντας πως μάλλον δε θα ανέβει περισσότερο στην εταιρία, είχε πάρει την απόφαση να φύγει. Το WWE ωστόσο πίστευε ακόμη σε εκείνον και εν τέλει ο Vince McMahon, ο άνθρωπος πίσω από όλα τα καλά και τα κακά του brand αυτού, έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε. Σε μια εταιρία που ακόμα και σήμερα τα promos της δείχνουν ψεύτικα, με σενάριο γραμμένο κυρίως από άσχετους με το wrestling συγγραφείς και που καμία κόντρα δε σου εξάπτει τη φαντασία, ο Vince McMahon είπε όχι. Αυτή τη φορά θα δημιουργήσουμε κάτι ξεχωριστό. Τότε πήρε την απόφαση που έμελλε να μας φέρει μια από τις καλύτερες κόντρες και ένα από τα καλύτερα ματς της δεκαετίας.

Κεφάλαιο 3: Η κόντρα που άλλαξε τα πάντα

Ο Punk είναι πρώτος contender για το παγκόσμιο πρωτάθλημα του John Cena. Συμπτωματικά το επόμενο pay per view λαμβάνει χώρα την τελευταία μέρα του συμβολαίου του Punk και ταυτόχρονα στην πατρίδα του, το Σικάγο, την πόλη που τον αγαπάει όσο καμία άλλη. Ο McMahon έχει πάρει την απόφαση του για να πείσει τον Punk να ανανεώσει. Του δίνει ένα μικρόφωνο και εκείνος λέει όσα ήθελε να πει. Το λεγόμενο pipebomb κάνει πάταγο. Δεν ξέρω πόσα παιδιά μέχρι σήμερα είδαν και αγάπησαν το wrestling λόγω αυτού.

Ο Punk είναι πλέον ήρωας. Κράζει τον Rock που πλέον ως τεράστιο brand name έχει κατοχυρωμένη θέση στο main event της επόμενης Wrestlemania, του μεγαλύτερου event πάλης του WWE. Ανέφερε το Ring of Honor, το New Japan Pro Wrestling, wrestlers που δεν ήταν στο WWE, έκραξε την ίδια την εταιρία για την υποκρισία της όσον αφορά τα προγράμματα κατά του bullying και κυρίως έκραξε τους φανς, γιατί ανεξαρτήτως αν εκείνος ήταν εκεί ή όχι, εκείνοι θα συνέχιζαν ως εταιρικά πρόβατα να καταναλώνουν υλικό μιας εταιρίας που κατά τ’ άλλα τους άρεσε που ο Punk την έκραζε. Είπε ότι η εταιρία θα πήγαινε μπροστά, όταν ο McMahon πέθαινε.

Ήταν πλέον σταρ. Ήταν πλέον The Thing. Θόλωσε κάθε έννοια μεταξύ σεναρίου και πραγματικότητας. Χωρίς αυστηρό σενάριο ο Punk μεγαλούργησε. Και οι επόμενες εβδομάδες μας οδήγησαν σε ένα από τα καλύτερα ματς όλων των εποχών, όπου ανάμεσα σε απίστευτες κραυγές των συμπολιτών του, ο Punk κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα και έφυγε από την αρένα με τη ζώνη ανά χείρας, καθώς όλοι πίστευαν ότι το σκάει με τη σημαντικότερο πρωτάθλημα της εταιρίας χωρίς να έχει συμβόλαιο μαζί της.

Κεφάλαιο 4: Η απογοήτευση

Το δεύτερο ουσιαστικά Summer of Punk δεν είχε καλή κατάληξη. Αφού ο Punk υπέγραψε νέο συμβόλαιο και επέστρεψε μόλις ένα μήνα μετά τη νίκη του και το WWE έκανε συνεχή λάθη μαζί του μέχρι το τέλος της χρονιάς. Ήττες, κακές κόντρες, κακές ιστορίες. Ο Punk ξαναπήρε τον τίτλο μετά από τρεις καταστροφικούς μήνες, αλλά πλέον ήταν αργά. Έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για ένα μνημειώδες reign 434 ημερών, το οποίο το WWE προσπάθησε να ξεγράψει δίνοντας σε άλλους μεγαλύτερα reigns τα επόμενα χρόνια, αλλά κανένα δεν έπιασε τη μαγεία αυτού.

Στην πιο ακατάλληλη στιγμή είδε ξανά το φόβο του να πραγματοποιείται. Έχασε το πρωτάθλημα από τον The Rock και για ακόμα μία φορά δεν έπαιξε στο main event της Wrestlemania. Προσπάθησε να γίνει triple threat το ματς με τους Rock και Cena. Σε όλο του το reign ως πρωταθλητής, σπανίως έκλεινε εκείνος τη βραδιά, σπανίως είχε το σημαντικότερο ματς. Ας του το ανταπέδιδαν τώρα με μια θέση στο main event της σημαντικότερης βραδιάς της χρονιάς. Δεν εισακούστηκε. Αντ’ αυτού προκάλεσε τον ιστορικό παλαιστή Undertaker και παρά την κάκιστη φυσική κατάσταση του τελευταίου, τον κουβάλησε για το καλύτερο ματς της κάρτας. Όλοι του είπαν ότι είχε το καλύτερο ματς και ότι άξιζε να παλέψει για τον τίτλο. Δεν τον ένοιαζε πλέον.

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα, την υπόλοιπη χρονιά ο Punk έδωσε κάποια εξαιρετικά ματς, αλλά αργά και σταθερά η υγεία του επιδεινώνονταν και ο ίδιος σταμάτησε να νοιάζεται. Το αγαπημένο του άθλημα έγινε ένας καθημερινός εφιάλτης. Δε μπορούσε να απολαύσει τίποτα. Έδειχνε αδιάφορος, με ψεύτικο χαμόγελο, έμοιαζε άρρωστος και ότι πάλευε χωρίς να είναι 100% έτοιμος. Διαρκώς ήταν σε δεύτερο πλάνο ενώ συχνά έδινε το καλύτερο ματς της βραδιάς όταν αγωνιζόταν. Και τότε ο Ιανουάριος του 2014 ήρθε και ο Punk απλά έφυγε.

Κεφάλαιο 5: Η αγρανάπαυση και η ημιεπιστροφή

Ο ίδιος ο Phil Brooks αποφάσισε να μη γυρίσει στο wrestling ποτέ. Έκανε podcasts με τον φίλο του Colt Cabana όπου ανέφερε όλα τα ιατρικά λάθη που έκανε το WWE μαζί του και δήλωσε τυχερός που ζει. Οι αποκαλύψεις σχετικά με την υγεία του και την κάκιστη αντιμετώπιση της μεγαλύτερης εταιρίας πάλης, ήταν σοκαριστικές. Προσπάθησε να κάνει MMA, αλλά η αποτυχία του ήταν οικτρή. Ο ίδιος παρά τις κάκιστες εμφανίσεις στο χώρο των μεικτών πολεμικών τεχνών, επέμενε. Δε θα γύριζε πίσω. Έγραψε κόμικς, έπαιξε σε ταινίες και όλοι αναρωτιόμασταν αν θα γυρίσει τελικά.

To 2019 και με αφορμή τη συμφωνία του WWE με το τεράστιο δίκτυο Fox για το Smackdown, ξεκινάει το WWE Backstage μια εκπομπή με σκοπό τον σχολιασμό των ιστοριών της εταιρίας. Το δίκτυο λοιπόν φέρνει τον CM Punk και αυτό που αναφέρει ο ίδιος στην επιστροφή του: When they think they got the answers, I change the culture, μια αναφορά που εκτείνεται σε πολλά επίπεδα.

Το Ίντερνετ παραλύει. Αν και ειπώθηκε ότι ο Punk δεν έχει συμβόλαιο με το WWE, αλλά με το Fox, ο ασκός του Αιόλου είχε ανοίξει. Όλα έδειχναν επιστροφή. Ο Punk βέβαια δεν πολυχαμπάριαζε. Μέσα από την εκπομπή, συχνά πυκνά έδειχνε τη δυσαρέσκεια του με τις μέτριες ή κακές ιστορίες του WWE, σχολίαζε τις χαζομάρες που ανέβαζαν διάφοροι WWE superstars όπως ο Seth Rollins στα social media και έδειχνε πως το είχε ακόμα με τα mic skills του. Η εκπομπή δε μακροημέρευσε για διάφορους λόγους και δε μπορέσαμε να απολαύσουμε περισσότερο τον Punk.

Κεφάλαιο 6: Η μεγάλη επιστροφή

Ο Punk τελικά επέστρεψε στο wrestling. Και όπως είπε ο ίδιος έφυγε από αυτό το 2005 που αποχώρησε από το Ring of Honor και όχι το 2014. Κυρίως γιατί η επιστροφή του δεν ήταν για το WWE, αλλά για το AEW, ένα καινούριο promotion που γρήγορα κέρδισε την εκτίμηση των φανς που είχαν βαρεθεί το sports entertainment feeling του WWE (τουλάχιστον όσον αφορά τα Raw και Smackdown, γιατί την ίδια ώρα και για αρκετά χρόνια μεγαλουργούσε με αριστουργήματα ένα μικρό brand ονόματι NXT αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία).

Ο Punk επέστρεψε υπό τις βροντερές ιαχές του Σικάγο. Έκατσε οκλαδόν όπως στο pipebomb και οι οπαδοί άρχισαν να ουρλιάζουν. Εφτά χρόνια μετά τους είχε ακόμα στα χέρια του. Το promo του ήταν εκπληκτικό. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Οι φαν του δάκρυσαν. Ο υποφαινόμενος έφτασε πολύ κοντά σε αυτό το σημείο. Ένας από τους αγαπημένους του παλαιστές επέστρεφε πίσω. Στο πρώτο του ματς ένα μήνα μετά, ξανά στο Σικάγο ο Punk έδειξε πως και στο ρινγκ δεν είχε περάσει μία μέρα. Ο ίδιος πλέον δείχνει να το διασκεδάζει περισσότερο από ποτέ.

Έκανε πλάκα λέγοντας ότι Shit is fun again κάνοντας callback σε μια αληθινή ιστορία του, τους τελευταίους μήνες στο WWE που κυριολεκτικά τα έκανε πάνω του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Ο Punk είναι πλέον υγιής και περνάει καλά. Παλεύει με νέους wrestlers. Επαναφέρει κόντρες του παρελθόντος. Δεν ταΐζεται σε κανέναν μεγάλο σταρ, αλλά έχει σεβασμό στο booking του. Και στο μικρόφωνο παραμένει ασυναγώνιστος όπως έδειξε στις κόντρες του με τον Eddie Kingston και τον MJF με 20λεπτα promos που η βιομηχανία του wrestling είχε ξεχάσει.

Τελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία του; Η κόντρα της χρονιάς με τον MJF, έναν παλαιστή που τον είχε είδωλο και τον απομυθοποίησε λόγω της φυγής του το 2014. Ο Punk έχασε το πρώτο ματς. Πριν ένα μήνα στο AEW Revolution, o Punk επέστρεψε για τη νίκη. Σε ένα απίστευτα βίαιο ματς με πολύ αίμα, ο Punk έκανε την είσοδο του όχι με το σύνηθες Cult of Personality. Την έκανε με το Miseria Cantare, το τραγούδι που έβγαινε στο Ring of Honor φορώντας το ανάλογο gear. Δεν είναι ex WWE guy. Είναι παιδί του Ring of Honor και των indies και αυτά τιμάει πλέον. Για εκείνον αυτό είναι το wrestling που αγαπάει.

Κεφάλαιο 7: Η αλλαγή της νοοτροπίας

Ο Punk δεν είναι ο καλύτερος παλαιστής στον κόσμο όπως διατείνεται. Αυτόν τον τίτλο κατά τη γνώμη μου μπορούν να τον οικειοποιηθούν αυτή τη στιγμή ο AJ Styles, o Bryan Danielson, o Kazuchika Okada, ο Kenny Omega και ίσως ο Will Ospreay. Όμως ο ίδιος αρχίζει και κάνει πλέον αυτό που έλεγε. Change the culture.

Έβλεπα τη συνέντευξη του μετά το ματς και έλεγε το απλό. Υπάρχουν οπαδοί που θέλουν wrestling. Και υπάρχουν αυτοί που θέλουν sports entertainment και βλέπουν μόνο αυτό, γιατί δεν ξέρουν κάτι άλλο. Είναι αυτοί που τον ήθελαν να γυρίσει στην αγαπημένη τους εταιρία απλά και μόνο για να αναλωθεί σε μέτριες κόντρες και να γίνει ένα ακόμα θύμα των αγαπημένων παιδιών που κουβαλούν πρωταθλήματα όπως συνέβη με άλλους.

Ο Punk δε λέει ιστορίες για αυτούς, δεν πάει για σόου σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, δε νοιάζεται για ανθρώπους που δεν τους αρέσει ουσιαστικά το wrestling, αλλά θέλουν μερικές safe wrestling κινήσεις και σελέμπριτις να κλέβουν χρόνο άλλων στο ρινγκ. Θέλει να αλλάξει την κουλτούρα και τη νοοτροπία που καταναλώνουμε υλικό πάλης και το κάνει για λίγους, για όσους θα το εκτιμήσουν, για όσους θα κρέμονται από τα χείλη του σε κάθε promo, για όσους ανατριχιάζουν με το Miseria Cantare, για όσους χαίρονται που τον βλέπουν να γουστάρει, γιατί είναι δικοί του οπαδοί και όχι ακόλουθοι εταιριών. Αν αυτοί είναι μικρότερο κοινό από του WWE, δεν τον νοιάζει. Ξέρει ποιοι θα τον θάψουν αναλόγως με το σε ποια εταιρία βρίσκεται και ποιοι απλά θα θέλουν να τον δουν.

Το 2011 είχε την ευκαιρία να αλλάξει την κουλτούρα επιτέλους. Να βάλει ρεαλισμό, να προσθέσει κάτι καινούριο επιτέλους σε μια βιομηχανία που τότε ήταν μέτρια. Απέτυχε γιατί δεν υπήρχε το κατάλληλο μέσο να τον υποστηρίξει σε αυτό. Σήμερα το wrestling είναι περισσότερο και καλύτερο από ποτέ. AEW, NJPW, Impact, MLW, NWA παράγουν καλές ιστορίες, ακόμα και το WWE το οποίο όμως έχει πάει ξεκάθαρα σε ένα sports entertainment προϊόν με περισσότερους σελέμπριτι και λιγότερη ουσία, αλλά που και που μας δίνει κάποιες καλές ιστορίες. Ο Punk συμμετέχει σε μερικές από τις πιο όμορφες κόντρες που έχουμε δει. Και το νόημα δεν είναι ότι να το κάνει για εμάς. Είναι πρωτίστως αυτό να περνάει καλά και να γουστάρει. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε στο ρινγκ.

Αυτό ήταν το πρώτο και ίσως τελευταίο αφιέρωμα του Unstable Show με ένα wrestling κείμενο. Επιφυλάσσομαι για το αν θα γράψω ένα ακόμα. Αυτά και τα λέμε στο επόμενο!

The post The Unstable Show: Τελικά ο CM Punk άλλαξε τη νοοτροπία appeared first on anthem.gr.