Πέρυσι το αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς ξεκίνησε με τα ελληνικά άλμπουμ, ωστόσο φέτος ήμουν εξαιρετικά ικανοποιημένος με την εγχώρια παραγωγή και ήθελα να παρουσιάσουμε περισσότερα άλμπουμ από κάθε άλλο ημερολογιακό έτος. Επίσης θεωρώ λάθος το να βγαίνουν τα αφιερώματα με τα καλύτερα στις αρχές του Δεκέμβρη, καθώς υπάρχουν πολύ καλές δουλειές που βγαίνουν και αυτόν τον μήνα.

Με στόχο λοιπόν να παρουσιάσουμε όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και να συμπεριλάβουμε δίσκους του Δεκεμβρίου, ξεκινάμε ένα ακόμα αφιέρωμα, το οποίο θα ολοκληρωθεί μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου και στόχος του είναι να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη του rock και του metal. Όπως πάντα, σας βάζω και το είδος μουσικής του συγκροτήματος και τα social media του, προκειμένου ό,τι σας αρέσει να το βρείτε, να το ακούσετε και να το ακολουθήσετε!

Khirki – Κυκεώνας

Είδος: Heavy Rock/Folk

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα άλμπουμ της χρονιάς, ο Κυκεώνας θα ήταν σίγουρα η επιλογή μου. Οι Khirki είναι ένα συγκρότημα που είδα φέτος δύο φορές live και η παρουσίαση του άλμπουμ ήταν το δικό μου highlight στη φετινή συναυλιακή σεζόν. Στο αφιέρωμα που έκανα για εκείνους, έγραψα αναλυτικά γιατί και η Κτηνωδία, αλλά και ο Κυκεώνας αποτελούν μεγάλα διαμάντια για τη σύγχρονη ελληνική rock σκηνή.

Σε ένα άλμπουμ που είναι ο ορισμός του All Killer No Filler, έχουμε τραγούδια-φόρο τιμής στη θάλασσα και την αρχαία ελληνική μυθολογία, αλλά κυρίως έναν κυκεώνα (pun intended) των διαφορετικών επιρροών που έχει η τριάδα από την Αθήνα και οι οποίες γίνονται πιο ορατές στο δεύτερο τους δίσκο. Από το κλασικό ατσάλινο heavy metal στο Your Majesty, τα post intro και outro στο Hekate, την οριακά black εισαγωγή του Heart of the Sea, την όλη Mastodonίλα των Συμπληγάδων που για μένα είναι το καλύτερο τραγούδι του 2024 και όλα αυτά με το συγκρότημα να ανεβαίνει επίπεδο και τεχνικά.

Τα riffs είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα και γρήγορα, το μπάσο αποτελεί τον οδηγό σε κάθε κομμάτι σχεδόν επιβάλλοντας τον ρυθμό, ενώ τα ντραμς έχουν ακόμα περισσότερους και πιο πολύπλοκους ρυθμούς, δείγμα των οποίων είχαμε δει και στην Κτηνωδία. Όλο αυτό το εξαιρετικό πακέτο ενισχύεται πάντα από τα folk στοιχεία από την παραδοσιακή ελληνική και βαλκανική μουσική, μετατρέποντας τον δίσκο σε must άκουσμα.

Σε κάνει να ανατριχιάζεις, σε κάνει να κοπανηθείς, σε κάνει να συγκινηθείς και σε παρασέρνει σε ένα όμορφο ταξίδι στις θάλασσες της αρχαιότητας μέσα από μερικά από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα τραγούδια της χρονιάς. Μπείτε άμεσα στον κόσμο των Khirki αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

Facebook, Instagram, Spotify

Movement of Static – Projections

Είδος: Post-Metal

Η επιστροφή των αγαπημένων μου Θεσσαλονικιών ήταν κάτι που είχα γράψει ότι ανέμενα στο πρώτο Unstable Show της φετινής χρονιάς. Παρακολουθώ και θαυμάζω κάθε βήμα τους και κυρίως τον τρόπο που καταφέρνουν και δένουν όλη τη δισκογραφία τους ως ένα ενιαίο κόνσεπτ. Το Projections είναι ο διάδοχος και ταυτόχρονα prequel του εξαιρετικού Naegleria και οι MoS πέτυχαν για ακόμα μία φορά το σκοπό τους.

Το άκουγα ξανά και ξανά, κράταγα σημειώσεις, έψαχνα τι διάολο είναι τα Fractals, τι μπορεί να ήθελαν να πουν με τον τάδε τίτλο τραγουδιού και να περάσω πολλή ώρα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το νόημά του φτάνοντας στη λύτρωση με το καταπληκτικό Archetypes. Μήνες μετά παραμένει το άλμπουμ που ξεχώρισα περισσότερο από το φετινό Post (και πιστέψτε με ακούω πάρα πολύ Post) και βυθίζομαι συνεχώς στις απίθανες μπασογραμμές του, τα ηλεκτρονικά περάσματα, τις σκληρές κιθάρες του και το πόσο όμορφα δένουν όλα αυτά μεταξύ τους. Ίσως ο πιο cinematic δίσκος της χρονιάς, ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα, τους πλανήτες, αλλά και την ίδια μας την ύπαρξη.

Facebook, Instagram, Spotify

Altar of the Stag – Visceral Offering

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Δεύτερη επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα και αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για τους φοβερούς Altar of the Stag. Αυτόν τον δίσκο μου τον έστειλαν στις αρχές της χρονιάς γνωρίζοντας ότι και στο περσινό αφιέρωμα κάλυψα αρκετά άλμπουμ που πάντρευαν το sludge με το post. Το πολύ όμορφο εξώφυλλο μου θύμισε Mastodon, αλλά με χρωματική παλέτα των πρώιμων Baroness και κάπως έτσι βυθίστηκα στη μουσική τους.

Το Visceral Offering είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής στο συγκεκριμένο είδος. Αργόσυρτα εισαγωγικά riffs, στακάτο παίξιμο από το rhythm section, post ξεσπάσματα, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια με πολλές μεταβάσεις και τραχιά φωνητικά που απογειώνουν τους μυστικιστικούς τους στίχους. Οι instrumental στιγμές τους όπως το Celestial Offering μας δείχνουν ότι οι Θεσσαλονικείς μπορούν να σε μαγέψουν ακόμα και σε πιο post-rock συνθέσεις και μέσα στα πενήντα ένα λεπτά μουσικής τους θα βρεις έναν εξαιρετικό συγκερασμό διαφορετικών επιρροών, ήχων και ειδών από το extreme metal και το progressive πέραν του γενικότερου sludginess. Φανταστικό και πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο.

Facebook, Instagram, Spotify

Suicidal Angels – Profane Prayer

Είδος: Thrash Metal

Οι Suicidal Angels αποτέλεσαν για φέτος το νούμερο ένα συγκρότημα που άκουσα περισσότερο στο Spotify και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι άκουσα όλη τους τη δισκογραφία με αφορμή το Profane Prayer. Κι αν το Years of Aggression έμοιαζε για μένα η κορυφή τους συνθετικά, το Profane Prayer έρχεται και το εκθρονίζει ως το καλύτερο άλμπουμ σε μία ούτως ή άλλως πολύ όμορφη πορεία.

Οι Suicidal δεν έχασαν ποτέ την επιθετικότητα και την ταχύτητα τους, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και με την προσθήκη του εξαιρετικά ταλαντούχου Gus Drax, αλλάζουν και αναμειγνύουν τα προαναφερθέντα στοιχεία τους με τις μελωδίες και τα εξαιρετικά σόλο του Λαρισαίου κιθαρίστα. Δεν γίνεται να μη χτυπηθείς με τα riffs του When The Lions Die, να μη γουστάρεις τη ζωή σου με τη συμμετοχή Σάκη Τόλη, Φώτη Μπερνάντο και Ευθύμη Καραδήμα στο υπέροχο Deathstalker, να μην απολαύσεις το The Return of the Reaper, αλλά κυρίως να μην προσθέσεις το συγκλονιστικό The Fire Paths of Fate σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της δισκογραφίας τους ή να το θεωρήσεις (όπως εγώ) το καλύτερο τους τραγούδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Commuter – Guilt Eraser

Είδος: Post-Punk

Οι Μινέρβα είναι ένα συγκρότημα για το οποίο έχω γράψει στο παρελθόν και χαίρομαι που βλέπω ότι μέλη τους συνεχίζουν να ξεδιπλώνουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες μέσω των Commuter. To περσινό τους EP ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, περίμενα ωστόσο τι μας επιφυλάσσουν για τον πρώτο full length δίσκο τους. Το Guilt Eraser είναι ένας θρίαμβος. Χωρίς υπερβολή και έχοντας εξερευνήσει αρκετά την ελληνική και ξένη post-punk σκηνή αυτή τη χρονιά, νιώθω πως κανένα άλμπουμ δε με κράτησε στο repeat όσο αυτό.

Σε πολλά σημεία του σε ταξιδεύουν στα 80s ξεδιπλώνοντας τις επιρροές τους από εκείνη τη δεκαετία σχεδόν σε κάθε σύνθεση, αλλά προσδίδουν μια δική τους ταυτότητα που ηχεί πολύ όμορφη. Αυτό που ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση ήταν το πως συνδύαζαν τη μελαγχολική μουσική και τις ατμοσφαιρικές μελωδίες με τα έντονα ξεσπάσματα και κορυφώσεις όπως στο αγαπημένο Honestly ή πόσο τέλεια αναπτύσσουν τις ιδέες τους μέσα στα τραγούδια είτε σε κάτω από δύο λεπτά όπως στο Bruising, είτε σε πάνω από οχτώ λεπτά όπως στο φανταστικό -οριακά post- Glasgow. Οι Commuter σίγουρα αποτελούν ένα από τα ονόματα που θα παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον σε κάθε τους βήμα.

Facebook, Instagram, Spotify

Oath – Death Lurks Everyhere

Είδος: Doom Metal

Μία καλοκαιρινή κυκλοφορία που ανακάλυψα μέσω του καθιερωμένου ξεψαχνίσματος στο φοβερό κανάλι 666MrDoom, οι Oath με κέρδισαν από τη στιγμή που είδα ότι παίζουν Doom και ότι το άλμπουμ διαρκεί συνολικά εικοσιπέντε λεπτά με μόλις τρία τραγούδια. Το Death lurks everywhere είναι ακριβώς πάντως αυτό που χρειάζεται ο ήχος του doom είδους εν έτει 2024.

Χαμηλοκουρδισμένα αργόσυρτα riffs, μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, fuzzy κιθάρες, έντονο μπάσο, διάχυτη Sabbathίλα, ροκ ξεσπάσματα και αργά σολάκια που βοηθούν το τραγούδι να δέσει. Τίκαρε όλα τα κουτάκια μου μουσικά και έδεσε εξαιρετικά με το φανταστικό εξώφυλλο του Δημήτρη Μπασδέκη. Ειλικρινά ανυπομονώ να ακούσω το επόμενο βήμα αυτού του συγκροτήματος και να χαθώ στους μουσικούς δρόμους που θα επιλέξουν.

Facebook, Instagram, Spotify

Kvadrat – The Horrible Dissonance of Oblivion

Είδος: Black Metal/Death Metal

Έρεβος. Σκοτάδι. Ανατριχίλα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω όσα άκουσα στο ντεμπούτο των Kvadrat. Ήταν ένα ντεμπούτο που οι οπαδοί του ακραίου ήχου περίμεναν με τεράστια ανυπομονησία και απ’ όσο φάνηκε είχαν απόλυτο δίκιο. Πρόκειται για ένα extreme metal αριστούργημα με αργές εισαγωγές, αλλά γρήγορα τεχνικά thrash/death riffs, καταιγιστικά blast beats και ελληνόφωνους στίχους τόσο απαισιόδοξους, μαύρους και πεσιμιστικούς που καταλήγουν να ακούγονται ποιητικοί.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ με το πως ο δημιουργός του καταφέρνει και παρασέρνει από το πρώτο δευτερόλεπτο σε αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα, πως συνδυάζει υπέροχα τα black στοιχεία με το death και με πολύ λίγη μελωδία επιτυγχάνει απόλυτα το να σε κάνει να ακούς ξανά και ξανά ένα άκουσμα που σε βυθίζει σε σκέψεις χάρη στους κοινωνικούς στίχους και την φανταστική τεχνική του. Μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, όχι μόνο για τον εγχώριο ακραίο ήχο, αλλά και γενικά.

Facebook, Instagram, Spotify

Till Silence Breaks – I’m Gonna Tell God Everything

Είδος: Metalcore

Δε θυμάμαι πόσο καιρό έχω να ακούσω έναν ελληνικό metalcore δίσκο και να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το σύνολο τραγουδιών δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα συγκροτήματα του εξωτερικού. Οι Till Silence Breaks από το εισαγωγικό Sundown με βύθισαν αμέσως στο γρήγορο και επιθετικό στυλ τους μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνουν τον πλήρη μουσικό τους καμβά στα υπόλοιπα τραγούδια του I’m Gonna Tell God Everything. Δεν είναι μια μπάντα που της αρέσει μόνο το γενικότερο core στυλ, αλλά αρέσκεται να προσθέτει μελωδία στον ήχο της και τα ρεφρέν τους είναι εξαιρετικά δουλεμένα και αρκούντως κολλητικά.

Τραγούδι με το τραγούδι, ο δίσκος ανεβαίνει στα μάτια σου χάρη και στα post-metal στοιχεία με τα οποία μπολιάζουν τον ήχο τους και τη γενικότερη γλυκόπικρη και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Οι φωνητικές γραμμές του Νίκου Ευαγγελάτου είναι τόσο μελωδικές και ταυτόχρονα επιθετικές που νιώθεις συνεχώς αυτή τη μίξη Architects με Sleep Token που θέλουν να πετύχουν και η οποία συνοψίζεται τέλεια στο τελικό Darkness of Blue. Μια από τις πιο άρτιες κυκλοφορίες της χρονιάς σε θέμα συνοχής και ουσίας.

Facebook, Instagram, Spotify

1000mods – Cheat Death

Είδος: Heavy Rock

Είμαι πολύ χαρούμενος όταν βλέπω ελληνικά συγκροτήματα όπως τους 1000mods να περιοδεύουν συνεχώς ανά τον κόσμο, αποτελώντας ένα από τα πιο δυνατά εξαγώγιμα μουσικά χαρτιά της Ελλάδας. Τους ακούω από εποχές Super Van Vacation και έζησα την συνεχή τους εξέλιξη επικροτώντας την πορεία και την αλλαγή τους. Το Youth of Dissent αποτέλεσε την πιο πειραματική στιγμή τους και προσωπικά την κατατάσσω στην κορυφαία της μέχρι τώρα πορείας τους.

To Cheat Death αποτελεί ένα ακόμα βήμα σε διαφορετική κατεύθυνση. Λιγότερο επηρεασμένο από grunge και τον alternative ήχο των 90s, με μεγαλύτερα τραγούδια και πιο fuzzy κιθάρες, κινείται περισσότερο προς στην πλευρά του heavy rock, αν και γλυκοκοιτάζει ακόμα και το metal σε κάποια σημεία. Ίσως το πιο Sabbathικό τους πόνημα και αυτό που μου πήρε περισσότερες ακροάσεις για να κατανοήσω το ποιο ήταν το όραμά τους. Δεν σταματάνε να μας εκπλήσσουν πάντως με το πόσο διαφορετικοί και κυρίως καλλιτεχνικά ελεύθεροι ακούγονται με κάθε νέο δίσκο και αυτό μόνο όμορφο μπορεί να είναι.

Facebook, Instagram, Spotify

Psyanide – Vertigo

Είδος: Melodic Death Metal

Τι θα γινόταν αν οι ριφάρες των Lamb of God και τα επιθετικά φωνητικά τους προσαρμοζόντουσαν σε melodic death συνθετικές φόρμες; Την απάντηση έρχονται να μας δώσουν οι Psyanide με ένα άλμπουμ που δεν είναι απλά καλό, αλλά μαγικό. Είναι ένα άκουσμα, στο οποίο επέστρεφα συνεχώς μέσα στη χρονιά (μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο) και κάθε φορά μου ακουγόταν πολύ φρέσκο και οδηγούσε στο να ανακαλύψω πτυχές του που δεν έχω ξανακούσει.

Και στον προκάτοχο του, το I Delcare War ήταν εξαιρετικοί οι Θεσσαλονικείς, αλλά εδώ καταφέρνουν και ανεβαίνουν  αισθητά επίπεδο. Η παραγωγή είναι άψογη, τα riffs είναι τρομακτικά ενδιαφέροντα καθοδηγώντας τέλεια τις συνθέσεις, το rhythm section είναι στιβαρό ενώ τα φωνητικά δεν έχουν απολύτως τίποτα να ζηλέψουν από συγκροτήματα του εξωτερικού παντρεύοντας τέλεια το groove με το μελωδικό death. Το κυριότερο όμως είναι το πόσο εμπνευσμένο και γεμάτο ιδέες ακούγεται το Vertigo. Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό λοιπόν ήταν και το πρώτο μέρος του αφιερώματος μας στα καλύτερα άλμπουμ από Έλληνες καλλιτέχνες για το 2024! Τα λέμε σε περίπου δύο εβδομάδες με τα δύο επόμενα μέρη!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Όπως είπαμε και στο προηγούμενο μέρος αυτού του αφιερώματος, αν κάτι μου αρέσει είναι το να συγκεντρώνω και να μιλάω για άλμπουμ που αγαπώ πολύ. Έτσι αποφάσισα να χτίσω σιγά σιγά ένα άρθρο με δίσκους ελληνικών συγκροτημάτων από την περίοδο 2017-2022 όπου η σκηνή μας πέρασε από διάφορες φάσεις.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ όλα τα συγκροτήματα που κοινοποίησαν το άρθρο στην ολοκαίνουρια σελίδα μας στο Instagram και όλους εσάς που μου στείλατε δικές σας προτάσεις ή γουστάρατε με τις μουσικές που ακούσατε στο πρώτο μέρος. Είμαι σίγουρος ότι θα λατρέψετε εξίσου και το δεύτερο. Από το progressive στο sludge και από το punk στο stoner, πάμε να μιλήσουμε για μερικές ακόμα δισκάρες!

1. we.own.the.sky – Home (2019)

Οι we.own.the.sky κατέχουν μια πολύ ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, καθώς το ορχηστρικό post-rock είναι ένα από τα αγαπημένα μου είδη και χαίρομαι όταν βλέπω συγκροτήματα από την Ελλάδα να διαπρέπουν σε αυτό. Το Home ήρθε τέσσερα χρόνια μετά το επίσης φανταστικό Earths Collide και αποτελεί ένα ακόμα βήμα στην εξέλιξη του συγκροτήματος από την Αθήνα.

Οι συνθέσεις στο Home αρχίζουν και γίνονται λίγο πιο μικρές σε διάρκεια πέφτοντας από τα εφτά με οχτώ λεπτά στα πέντε με έξι ανά τραγούδι, κάτι που βοηθάει στο να γράψουν περισσότερα κομμάτια και με καλύτερη συνοχή. Το progressive στοιχείο που ήταν εμφανές και στον προκάτοχό του, εδώ γίνεται ακόμα πιο έντονο και γενικότερα υπάρχει μια εκπληκτική ατμόσφαιρα καθ’ όλη τη διάρκεια του. Ένας από τους καλύτερους δίσκους ελληνικού συγκροτήματος στο είδος και όχι μόνο, πολύ πιο εθιστικός από πολλά άλμπουμ που θεωρούνται κορυφαία στο είδος.

2. Instant Boner – High Place Phenomenon (2020)

Βρισκόμαστε σε αναμονή της επόμενης δουλειάς των Θεσσαλονικιών Instant Boner μιας και έχουν ήδη δημοσιεύσει το εξαιρετικό Chasing Fire (πιθανότατα το καλύτερο τους τραγούδι μέχρι σήμερα), οπότε αυτή είναι μια καλή στιγμή να θυμηθούμε το ντεμπούτο τους. Κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2020 και από το δεκάλεπτο High Place Phenomenon καταλαβαίνεις αμέσως τι θα ακολουθήσει.

Ένας κατά βάση stoner δίσκος, αλλά με ιδιαίτερες post επιρροές και μια διάχυτη ψυχεδέλεια σε κάθε πτυχή του. Προσθέτεις και τα πνευστά που δίνουν μια πιο jazzy αισθητική και έχεις μία υπέροχη μίξη διαφορετικών επιρροών και μουσικών που παντρεύονται υπέροχα στο High Place Phenomenon. Τα φωνητικά της Μαριάνθης απλά επισφραγίζουν ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Ένας δίσκος που δύσκολα μπορείς να κατατάξεις σε συγκεκριμένο είδος, αλλά σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό του.

3. Allochiria – Throes (2017)

Το περσινό Commotion μπήκε στις λίστες με τα καλύτερα του 2023, αλλά και ο προκάτοχος του είναι πραγματικά πάρα πολύ καλός. Από το Omonoia του 2014 είχαν τεθεί οι βάσεις, αλλά στο Throes οι Allochiria ανεβαίνουν επίπεδο παίζοντας μουσική που σπάνια ακούς στην ελληνική μουσική σκηνή. Τα περισσότερα κομμάτια τους διαρκούν από εφτά έως δέκα λεπτά, κρατώντας όμως την ποιότητα τους σταθερή καθ’ όλη τη διάρκεια του.

Εξαιρετικά καλοπαιγμένο post-metal με πάρα πολλές sludge επιρροές και μια γενικότερη doom ατμόσφαιρα. Οι ερμηνείες της Ειρήνης Παππά είναι ανατριχιαστικές και το υπόλοιπο συγκρότημα ξέρει ακριβώς τόσο το πως να πατήσει πάνω σε αυτές, όσο και να γράψει μαγευτικά instrumental σημεία σε κάθε κομμάτι. Μάλιστα σε αρκετά από αυτά ακουμπάνε και λίγο στο post-rock που δείχνει να τους ταιριάζει πολύ. Κατ’ εμέ το Throes αποτελεί έμπνευση για τα νεότερα συγκροτήματα του σκληρού ήχου αποτελώντας ένα τρομακτικά πολυσχιδές και φυσικά ποιοτικό άλμπουμ.

4. 1000mods – Youth of Dissent (2020)

Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν δικαίωμα στην αλλαγή. Οι αγαπημένοι 1000mods ήταν ένα από τα ηγετικά συγκροτήματα στο χώρο του stoner, ακολουθώντας για χρόνια μια συνταγή που εμπλουτιζόταν με νέα στοιχεία. Στο Youth of Dissent όμως αποκλίνουν τελείως από την πεπατημένη. Μικραίνουν σε διάρκεια τις περισσότερες συνθέσεις τους, ενσωματώνουν πιο catchy μελωδίες σε όλα τα τραγούδια τους και ταυτόχρονα γλυκοκοιτάνε το heavy rock.

Από το γρήγορο και αισιόδοξο Lucid με το κολλητικό ρεφρέν του και το heavy riff του Warped φαίνεται η αλλαγή του ύφους. Θες ξανά τις πιο αργές και μεγαλύτερες σε διάρκεια στιγμές τους; To Dear Herculine και το Young είναι υπέροχα. Θες κάτι πιο γρήγορο και fun με το οποίο θα χτυπηθείς στις ζωντανές εμφανίσεις τους; Το Pearl, το Dissent και το προαναφερθέν Lucid σε κερδίζουν αμέσως. To Youth of Dissent ήρθε στα τέλη της πρώτης καραντίνας και πήρε λίγο καιρό προκειμένου να μπορεί να παιχτεί live, αλλά ήταν σίγουρα μια κορυφή για το συγκρότημα. Μέχρι την επόμενη φυσικά μιας και σύντομα κυκλοφορεί ο διάδοχός του.

5. The Steams – Wild Ferment (2018)

Όταν βγήκε το Wild Ferment, έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στο χώρο του underground rock και θεωρώ πως αυτό το buzz δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Από το εισαγωγικό The Harvest καταλαβαίνεις αμέσως το στυλ των The Steams, αλλά χρειάζεται να ακούσεις όλο το άλμπουμ προκειμένου να το αποκωδικοποιήσεις. Ψυχεδελικές μελωδίες, πολύ ωραίες garage πινελιές και μια διάχυτη ρετρίλα κυριαρχούν στα περισσότερα κομμάτια τους.

Οι ρυθμοί είναι γενικά αργοί, αλλά τα ξεσπάσματα τους είναι πολύ εντυπωσιακά και οι κορυφώσεις αποτελούν το κερασάκι στην τούρτα. Φυσικά το Wild Ferment ήταν και η έναρξη εντυπωσιακών συνεργασιών για τους Αθηναίους με τον Ψαραντώνη να συμμετέχει στο Perfect Storms from Afar, ενώ στο επόμενο άλμπουμ συνεργάστηκαν με τον Γιώργο Μαζωνάκη και πιο πρόσφατα με την Kim Logan.

6. Residuos Mentales – Introspection (2018)

Τους Residuos Mentales τους γνώρισα το 2018 σε μια επικοινωνία που είχαμε σχετικά με το Introspection. Εντυπωσιασμένος από τα σχόλια που διάβαζα για τον δίσκο αποφάσισα να τον ακούσω και μπορώ να πω πως έγινα σχεδόν αμέσως φαν τους. Σε σχέση με το A Temporary State Of Bliss του 2023 (που φυσικά μπήκε στα καλύτερα της χρονιάς) είναι ένα τελείως διαφορετικό άκουσμα.

Χαλαρωτική, instrumental μουσική με κομμάτια διάρκειας τριών έως πέντε λεπτών με το πιάνο του Στράτου και την κιθάρα και το φλάουτο του Αλέξανδρου να σε ταξιδεύουν σε αλλοτινούς κόσμους που μοιάζουν με το υπέροχα ταιριαστό εξώφυλλο του. Ένα μαγικό και φιλόδοξο άλμπουμ, φτιαγμένο για ανθρώπους που θέλουν να αφεθούν και να απολαύσουν κάθε δευτερόλεπτό του.

7. Puta Volcano – AMMA (2020)

Τους Puta Volcano τους έχουμε εξυμνήσει ουκ ολίγες φορές και στο Anthems Radio Show, αφού τόσο εγώ όσο και ο Γιώργος Παπάζογλου που ακούμε αρκετό stoner και heavy rock, θεωρούμε πως αποτελούν ένα από τα πιο ποιοτικά σχήματα της εγχώριας σκηνής. Έχοντας λιώσει όλα τους τα άλμπουμ, επέλεξα για το αφιέρωμα το AMMA καθώς το θεωρώ ένα κλικ ανώτερο από το επίσης εξαιρετικό Harmony of Spheres.

Ο λόγος είναι ότι οι Puta Volcano στο AMMA εξελίχθηκαν πολύ εντυπωσιακά, προσφέροντας ένα πιο πλούσιο και με περισσότερες συνθέσεις δίσκο, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να μην υστερεί καθόλου σε σχέση με τους προκατόχους του. Το ΑΜΜΑ είναι πολύ ατμοσφαιρικό, έχει εξαιρετικές στιγμές τόσο στα πιο ήρεμα όσο και στο πιο heavy σημεία του, διαθέτει φανταστικά ρεφρέν που σου κολλάνε στο μυαλό και γενικότερα είναι το επιστέγασμα μιας εξαιρετικής πορείας. Ελπίζω να τους ακούσουμε ξανά σύντομα δισκογραφικά.

8. Bad Movies – Στο Λάκκο με τα Φίδια (2022)

Έχω πολύ μεγάλη αγάπη για το ελληνικό punk, οπότε η επιστροφή των Bad Movies με νέο άλμπουμ το 2022 ήταν ένα εξαιρετικό νέο. Το Στο Λάκκο με τα Φίδια είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν από τους Θεσσαλονικείς. Γρήγορες συνθέσεις, όμορφες μελωδίες, υπέροχοι ελληνόφωνοι στίχοι, γενικότερα ένας ήχος που παραπέμπει περισσότερο στα 00s, αλλά προσαρμοσμένος στη δεκαετία που κυκλοφόρησε. Έξτρα credits στο πολύ όμορφο εξώφυλλο που συμπυκνώνει τα περίπου τριάντα εννιά λεπτά της μουσικής του. Είναι ένα άλμπουμ που θα σου κολλήσουν πολλά τραγούδια και σίγουρα θα θέλεις να τους ακούσεις και live που πραγματικά είναι ισοπεδωτικοί.

9. Narcosis – Leap of Faith (2020)

Τους Narcosis τους παρακολουθώ εδώ και αρκετά χρόνια και μπορώ να πω ότι είμαι πολύ μεγάλος φαν της μουσικής τους, καθώς καταφέρνει κάτι που είναι αρκετά δύσκολο. Με γυρίζει πίσω αρκετά χρόνια και μου θυμίζει αγαπημένα μου ακούσματα από την περίοδο της εφηβείας μου. Δεν εννοώ την περίοδο των Linkin Park ή των Rasmus, αλλά την πιο ώριμη φάση που αναδιαμόρφωνα τα γούστα μου και το stoner, το grunge και το post-grunge έπαιξαν μεγάλο ρόλο σε αυτό.

Είναι αρκετά εμφανές από τις φωνητικές τους γραμμές ότι λατρεύουν τον Cobain και τον Layne Staley, αλλά η μουσική τους έχει μια γενικότερη 90s υφή που πραγματικά με άγγιξε. Πότε πιο grungy, πότε πιο εναλλακτικό, ανά σημεία έχει πιο heavy αλλά και stoner στιγμές, ενώ είναι εμφανές ότι και το garage κύμα των 00s έχει αφήσει τις πινελιές του στις συνθέσεις τους. Το Leap of Faith είναι ένα πραγματικά ολοκληρωμένο και όμορφο άκουσμα και μέσα σε όλα έχει και ένα υπέροχο εξώφυλλο.

10. Mother of Millions – Artifacts (2019)

Τους Mother of Millions τους είδα πολύ πρόσφατα live, ενώ πριν λίγες μέρες άκουσα και το καινούριο άλμπουμ τους Magna Water που έδειξε ότι πρόκειται για ένα από τα πιο ώριμα και ολοκληρωμένα συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής αυτή τη στιγμή. Το Artifacts ωστόσο αποτελεί ίσως το σημαντικότερο βήμα σε αυτήν τους την πορεία έως το Magna Water.

Όλοι τους οι δίσκοι έως εκείνο το σημείο ήταν πολύ συμπαγείς, αλλά το Artifacts είναι πραγματικά ένα επίπεδο πιο πάνω. Μέσα σε σαράντα λεπτά οι Mother of Millions σε παρασέρνουν μέσα στο τεράστιο εύρος επιρροών και μουσικών που τους έχουν χαράξει. Τα chorus είναι εντυπωσιακά, τα progressive riffs τους είναι αργά και καλοπαιγμένα, ενώ ο Γιώργος Προκοπίου παραδίδει τα καλύτερα φωνητικά του σε άλμπουμ τους μέχρι τότε. Τόσο το Artifacts όσο και το Magna Water είναι αριστουργήματα που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από progressive άλμπουμ του εξωτερικού.

Bonus: Villagers of Ioannina City – Age of Aquarius (2019)

Είναι μεγάλο debate μεταξύ εμού και διαφόρων φίλων το ποιο άλμπουμ των Villagers of Ioannina City είναι ανώτερο. Το Riza ή το Age of Aquarius; Αν και ανήκω σε αυτούς που λατρεύουν την παραδοσιακή πλευρά του Riza, δε γίνεται να μην αναγνωρίσω πόσο υπέροχο άκουσμα είναι και το Age of Aquarius. Έζησα τα live που έκαναν πριν την κυκλοφορία του, το να παίζουν νέα τραγούδια τους, το άκουσα από την πρώτη μέρα που βγήκε και έχω μία πολύ ξεχωριστή σύνδεση μαζί του.

Ο δίσκος αυτός κάνει προφανή την εξέλιξη των VIC μεταμορφώνοντας τους σε ένα πιο καθαρόαιμο stoner σχήμα με πολλά ψυχεδελικά στοιχεία και αρκετή ελληνική μουσική παράδοση. Οι συνθέσεις αρχίζουν και γίνονται αρκετά μεγαλύτερες πλησιάζοντας τα εννιά με δέκα λεπτά και κάθε τραγούδι σε ταξιδεύει σε έναν δικό του κόσμο μέσα από το αργό χτίσιμο και τη σταδιακή κορύφωση. Αυτό που κατάλαβα με τα χρόνια είναι ότι το Age of Aquarius ήταν η φυσική εξέλιξη του Riza και πραγματικά περιμένω για το πως θα κινηθούν στο επόμενο άλμπουμ τους οι Ηπειρώτες της καρδιάς μας.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε αυτό το άρθρο και ελπίζω να ανακαλύψατε καινούριες μουσικές μέσα από αυτό! Σας αφήνω όπως πάντα την playlist όλου του αφιερώματος με τρία επιλεγμένα τραγούδια από κάθε δίσκο!

The post The Sound Vault: Μια αναδρομή σε αγαπημένους δίσκους ελληνικών συγκροτημάτων Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Αχ, Μουσική Σχιζοφρένεια μου έλειψες! Βλέπεις οι ρυθμοί της καθημερινότητας με πιέζουν τόσο πολύ πλέον που αδυνατώ να ασχοληθώ μέχρι και με την αγαπημένη μου στήλη. Όμως που θα πάει! Εδώ! Θα επιμένω μέχρι να πέσω με τη μούρη στο πληκτρολόγιο.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου anthem Festival με πλησίασε ένας φίλος από το κοινό, αναγνώστης του site και με ρώτησε:

“Γιατί δεν έχεις κράξει ποτέ το stoner? Στην Ελλάδα είναι τραγικό!”

Για μία στιγμή πήγα να του απαντήσω προσβεβλημένος, λες κι έπρεπε για κάποιον λόγο να λογοδοτήσω για όλη την ελληνική stoner σκηνή, η οποία σύμφωνα με τα λεγόμενα του αγαπητού φίλου, δεν τραβάει.

Ύστερα από λίγο όμως συνειδητοποίησα πως πολύ λίγα είναι τα συγκροτήματα που πραγματικά μπορώ να πω ότι μας βγάζουν ασπροπρόσωπους. Γιατί σήμερα τα σύνορα μεταξύ stoner και groove είναι τόσο θολά, που πολλοί από εμάς έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας. Γενικά, στην παγκόσμια σκηνή είναι λιγοστές οι αυθεντικές stoner μπάντες, όπως οι Stoned Jesus και οι Re-stoned.

Οι υπόλοιπες θεωρώ πως έχουν στοιχεία από Sludge, Groove, Stoner και Southern metal μαζί. Όχι ότι κάτι τέτοιο είναι κακό! Απλούστατα, πλέον δύσκολα μπορεί το κοινό να ξεχωρίσει τι είναι stoner.

Στην Ελλάδα λοιπόν, πετάγονται καθημερινά δεκάδες μπάντες, οι οποίες δηλώνουν stoner metalers. Τώρα, οι περισσότερες από αυτές, όπως σας είπα, δεν παίζουν αγνό stoner ή δεν το έχουν. Έστω όμως ότι λαμβάνουμε ως stoner αυτό που έχει ο μέσος Έλληνας μεταλάς στο νου του: Λίγο Nightstalker, λίγο Planet Of Zeus και λίγο 1000mods.

Έτσι λοιπόν “γεννιούνται” δεκάδες μπάντες, οι οποίες ακολουθούν τα πρότυπα των ανωτέρω, δίχως όμως να έχουν να παρουσιάσουν κάτι δικό τους. Μην γελιέστε, την έχω πατήσει κι εγώ!

Τι φταίει όμως και οι περισσότερες μπάντες του είδους παραμένουν στην αφάνεια;

Αρχικά, σταματήστε να το παίζετε μπαφιασμένοι πάνω στην σκηνή! Πραγματικά το κάνουν πολλοί περισσότεροι απ’ όσο νομίζετε! Ως ανταποκριτής, το έχω παρατηρήσει σε δεκάδες συναυλίες. Το κοινό θέλει ενέργεια η οποία μπορεί να μεταδοθεί! Το να προσποιείσαι ότι έχεις μαστουρώσει πάνω στην σκηνή, ή το να έχεις όντως μαστουρώσει, σε κάνει να φαίνεσαι σαν ένα αδιάφορο παιδί που δεν νοιάζεται για το κοινό του.

Το ότι παίζεις stoner δε σημαίνει ότι πρέπει κι εσύ να είσαι ή να δείχνεις μαστουρωμένος! Δώσε ενέργεια στο λαό! Εκτός κι αν παίζεις doom! Εκεί ‘ντάξει δικαιολογώ έναν υπνάκο κατά τη διάρκεια του δεκαοκτάλεπτου bridge!

Δεύτερον, προσπαθήστε να βρείτε νέα riffs! Δε θέλω να εκθέσω κανένα συγκρότημα και για αυτό δε θα μιλήσω με ονόματα! Απλά το 90% των stoner τραγουδιών θυμίζει κάποιο άλλο.

Ναι, πραγματικά κατανοώ πόσο σου αρέσουν οι Clutch, αλλά πλιζ, βρες κι άλλες επιρροές ή δικά σου ριφάκια! Α και κάτι ακόμη, ο τραγουδιστής των Clutch δίνει το 100% του εαυτού του στην σκηνή. Θυμάμαι ενδεικτικά στην Ιερά Οδό ότι είχε κουραστεί τόσο, που λίγο πριν το τέλος του live έπεσε τέζα πίσω από τα ντραμς. Αυτοί οι άνθρωποι δίνουν επί χρόνια στις συναυλίες το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους. Πάντα “ιδρώνουν τη φανέλα”. Ποια η δικαιολογία σας αγαλματάκια ακούνητα;

Τρίτον, μπορείτε να γράψετε και για άλλα θέματα, πέρα από ναρκωτικά και τριπαρίσματα. Υπάρχουν άπειρα θέματα με τα οποία μπορεί να καταπιαστεί μία stoner μπάντα. Να πάρε παράδειγμα κι από τον Black-μεταλλά.

The post Μουσική Σ. #25: Μαμά βλέπω κύκλους! appeared first on anthem.gr.