Τα τελευταία χρόνια, το Letterboxd έχει μπει στις ζωές μας. Μια εφαρμογή, που για να είμαι ειλικρινής, με έχει βολέψει αρκετά. Έχω ένα μέρος για να σημειώνω όλες τις ταινίες που βλέπω και να γράφω δύο σκέψεις εκείνη την στιγμή. Κάνω αυτή την αναφορά, γιατί το 2025 ήταν μια χρονιά, κατά την οποία είδα μπόλικες ταινίες. Ο αριθμός δεν έχει σημασία, αλλά γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να μην μιλήσω σε αυτό το μέρος μόνο για τις αγαπημένες μου. Θα ξεκινήσουμε λίγο από το τι είδα κι ας μην κυκλοφόρησε απαραίτητα φέτος. Πάμε, λοιπόν, όπως οι εταιρείες κόβουν βασιλόπιτες μέχρι τον Αύγουστο, να τελειώσουμε λίγο αργοπορημένα το αφιέρωμα για τις ταινίες του 2025.

Είχαμε David Lynch μέσα στο 2025

Δυστυχώς, μέσα στην χρονιά που πέρασε, είχαμε μια μεγάλη απώλεια. Αυτή του David Lynch. Για τον καθένα μπορεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό. Άλλοι μπορεί και να μην τον συμπαθούν σκηνοθετικά. Σίγουρα, πρόκειται για ένα πολύ κουλ άτομο κι έναν άνθρωπο που χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα μου.

Επειδή εδώ μιλάμε για ταινίες, αναγκαστικά δεν θα μιλήσουμε για το Twin Peaks. Θα έρθει η σειρά του κάποια στιγμή. Από την άλλη μεριά, φέτος ήταν η πρώτη φορά που είδα Lynch στο σινεμά. Μάλιστα δύο φορές. Η μία ήταν κοντά στον θάνατό του. Ήταν το Blue Velvet. Ίσως, η πιο κατανοητή ταινία του. Αλλά και μια ταινία, που αν την δεις σε σκοτεινή αίθουσα, μπορεί να σε υπνωτίσει. Θα μου πεις, ποια ταινία του δεν το κάνει αυτό. Εδώ ίσως η θεματική, η μουσική με το χαρακτηριστικό τραγούδι, είναι μερικά από τα στοιχεία που σε χαλαρώνουν και σε ταξιδεύουν σε μια όχι και τόσο χαλαρή ταινία.

Η δεύτερη επίσκεψη σε σινεμά ήταν φυσικά για το Mulholland Drive. Θερινό, δυνατός ήχος και πάμε να το ζήσουμε. Και ω ναι το έζησα. Γιατί ήταν κάτι που ήθελα χρόνια κι επιτέλους έγινε. Μία από τις αγαπήμενες μου ταινίες να την δω στον κινηματογράφο. Μια εμπειρία που δεν την ξεχνάς εύκολα. Για την ίδια την ταινία, δεν έχεις να πεις πολλά πράγματα. Το μόνο που θα πω είναι ότι όσες φορές και να ξέρεις το γνωστό jump scare που υπάρχει και να το περιμένεις να έρθει, όλες θα σε τρομάξει.

Από την Κορέα με αγάπη

Μια χώρα που μπορώ να πω ότι είχε την τιμητική της, ήταν η Νότια Κορέα. Να το πιάσουμε από παλαιότερες ταινίες που είδα μέσα στο 2025; Rewatch του Oldboy. Η πρώτη μου εμπειρία με το Vengeance Trilogy ήταν όταν ήμουν φοιτητής. Δηλαδή πάνω από 10 χρόνια. Από τότε δεν την ξανακοίταξα αυτή την τριλογία, ενώ ήθελα πολύ. Και το ήθελα για να δω πως θα νιώσω ξέροντας τι γίνεται. Ξέροντας το τέλος του Oldboy και πως καταλήγει το ταξίδι του Oh Dae-su. Το μόνο που έχω να πω πέρα από τα δύο τεράστιο quotes που έβγαλε αυτή η ταινία, είναι ότι παραμένει μια μοναδική εμπειρία. Που σε αφήνει να κοιτάς την οθόνη, ακόμα κι αν ξέρεις τι γίνεται. Γιατί πολύ απλά αυτό καταφέρνουν να κάνουν οι πραγματικά καλές ταινίες.

Και περνάμε στο Memories of Murder. Πρώτος νοτιοκορεατικής serial killer και Bong Joon Ho. Πόσο κακά να πήγαινε; Αλλά πέρα από αυτό, η μαυρίλα είναι όλη εκεί και σε κάνει να ψάχνεις μέχρι τελευταία στιγμή κάπου το φως.

Κι επειδή αναφέραμε Bong Joon Ho και Park Chan-wook πάμε στα πιο πρόσφατα. Γιατί φέτος είχαμε και από τους δύο καινούργια ταινία. Από την μία είχαμε το Mickey 17. Μια περίπτωση που βρωμάει Ho. Ο,τι μπορεί να περιμένεις, υπάρχει εδώ. Γέρνει προς την πιο Snowpiercer/Okja μεριά της φιλμογραφίας του. Για το cast, παραπάνω από τίμιες οι επιλογές. Lead ο Pattinson συνεχίζει να δείχνει το εύρος που έχει, Collette και Ruffalo τέλειοι για να τους μισείς. Και από την άλλη είχαμε το No Other Choice. Μία ταινία που αν δεις μόνο το εξώφυλλο θα πεις ότι δεν παίζει να είναι ταινία του Chan-wook, αλλά είναι πολύ! Ένα Looney Tunes σκοτεινό αριστούργημα, το οποίο πετάει το anger management από το παράθυρο.

Και κάπου εδώ ξεπροβάλει ένας Λάνθιμος. Σόρρυ, αν το χαλάω, δεν είμαι τοοοσο μεγάλος φαν του Bugonia. Όχι γιατί το βρίσκω κακό. Αλλά γιατί το original το βρίσκω καλύτερο. Ταιριάζει πιο πολύ στα γούστα μου η τρέλα που είχα φτιάξει τότε ο Jang Joon-hwan με το Save the Green Planet! Αλλά όταν βλέπεις Plemons κυρίως και μετά για μένα την Stone, να παίζουν τις κάλτσες τους, τους δίνεις ένα χειροκρότημα.

Ήρθε η ώρα για τα best of

Θα μπορούσα να γράφω άλλες 500 λέξεις για τις 3 ταινίες που είχε φέτος από βιβλία του Stephen King. Running Man, The Long Walk και The Monkey. Όλες παραπάνω από τιμίες. Θα μπορούσα να μιλήσω για το αγαπημένο μου είδος, τον τρόμο. Ανατριχιαστικό το Bring Her Back, πανέξυπνο το Companion (μην δείτε ούτε το poster αν δεν θέλετε spoilers), απέκτησε ένα soft spot στην καρδιά μου το Ugly Stepsister (που να ήμουν και φαν του body horror) και φυσικά αγάπησα και πέρασα εξαιρετικά με το Weapons. Αλλά 3 ήταν οι ταινίες του 2025 που θεωρώ τις προσωπικά αγαπημένες μου. Και θα πάμε με σειρά προτίμησης, από την λιγότερο στην περισσότερο αγαπημένη.

One Battle After Another. Και ναι άξιζε όλον τον ντόρο που είχε τριγύρω της. Περνάς υπέροχα και είναι εντυπωσιακό ότι θέλεις να βλέπεις περισσότερο τους δεύτερους χαρακτήρες, παρά τον DiCaprio. Κρατάει πάνω από 2.5 ώρες και δεν καταλαβαίνεις πότε τελείωσε.

Κι αν νομίζατε ότι δεν θα έχουμε πάλι animation, σας γέλασαν. Γιατί το Ne Zha 2 όχι απλά σάρωσε το box office. Αλλά έδειξε ότι το συγκεκριμένο μέσο, δεν έχει όρια. Οι Κινέζοι έφτιαξαν ένα πραγματικό έπος. Κάθε στιγμή που λες ότι δεν γίνεται αυτό που βλέπω μπροστά μου να συμβαίνει όντως, έρχεται η επόμενη σκηνή για να σου φέρει κάτι ακόμα πιο δυνατό. Μακάρι να γίνονται συνέχεια τέτοιες ταινίες και ΜΑΚΑΡΙ να έρχονται κι εδώ όπως έγινε με το δεύτερο μέρος του Ne Zha.

Πάμε τώρα να πούμε δύο λόγια για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Αν παρακολουθείς τις ταινίες που βγήκαν το 2025 και έχεις παρατηρήσει για ποια δεν έχω μιλήσει, μάλλον μαντεύεις εύκολα ποια ήταν η αγαπημένη μου της χρονιάς. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. From Dusk till Dawn walked so Sinners could run. Όμως, το Sinners παραμένει ταινιάρα. Θα μπορούσε να είναι τόσο ψηλά για την μουσική σκηνή στην μέση. Αλλά και όλο το υπόλοιπο είναι απίστευτο. Από το καστ, το σενάριο, ότι πρακτικά βλέπεις δύο ταινίες κολλημένες σε μία. Άλλη εμπειρία επίσης αν το δεις σε κινηματογράφο. Θα ήταν ακόμα καλύτερη αν κατάφερνα να το δω και στην IMAX. Αλλά δεν πειράζει.

Δυνατό 2025 πέρασε, έφτασε το 2026…

Σε κάθε τέτοιο άρθρο, όταν τελειώνει σκέφτομαι τις τόσες ταινίες που δεν έγραψα. Πχ δεν είπα κάτι για το Eternity που το λάτρεψα. Τι να κάνουμε… Έτσι πάει. Το θέμα είναι να είδε ο κόσμος ταινίες, να μίλησε γι’αυτές κι αν το έκανε το τελευταίο, δεν θα χάθηκαν. Το μόνο σίγουρο. Ελπίζω το 2026 να φέρει ακόμα περισσότερες ευκαιρίες να μιλήσουμε, να ξεχαστούμε από όλα όσα μας βασανίζουν και ίσως να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι μέσα από αυτές.

ΥΓ Δεν θέλω να υποσχεθώ τίποτα, αλλά ΙΣΩΣ του χρόνου εμφανιστεί ένα αντίστοιχο άρθρο και στο Series Corner. Θα δούμε!

The post The Movie Corner: Τι είδα μέσα στο 2025, Μέρος Δεύτερο – Lynch, Νότια Κορέα και τα καλύτερα της χρονιάς appeared first on anthem.gr.

Σε μια χρονιά που τα άρθρα μου περιορίστηκαν στον εντυπωσιακό αριθμό 1 (ολογράφως ένα), υπήρξαν κάποια που ήθελα να γράψω οπωσδήποτε. Κι αυτά ήταν της αναδρομής στο τι είδα την χρονιά που πέρασε. Επειδή ούτε γω ξέρω πως θα πάει το συγκεκριμένο γράψιμο, πάμε να ξεκινήσουμε κι όπως βγει. Άλλωστε για ταινίες θα μιλήσουμε, πόσο λάθος να πάει;

Πάλι θα σας πρήξω με ντοκιμαντέρ

Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος, λέω να ξεκινήσω αναφέροντας τα ντοκιμαντέρ που είχαν κάτι να μου πουν. Το καθένα για το δικό τους λόγο. Το πρώτο το έκανα σπόιλερ στα προηγούμενα άρθρα, αλλά αφού το είδα το 2025, έπρεπε να αναφερθεί. Μιλάω φυσικά για το Black Box Diaries. Την ιστορία της Shiori Ito, μιας δημοσιογράφου που έκανε έρευνα για την δική της σεξουαλική παρενόχληση. Μια υπόθεση που ανέδειξε τα θέματα που έχει η Ιαπωνία όσον αφορά το δίκαιο και την αντιμετώπιση της κοινωνίας πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ένα ντοκιμαντέρ που βλέποντάς το δεν γίνεται να σε αφήσει ανεπηρέαστο.

Και μιας και ανέφερα μια ιστορία για το πως αντιμεπωπίζει η κοινωνία τις γυναίκες, θα περάσω στο επόμενο ντοκιμαντέρ, το οποίο είναι μάλιστα ελληνικό. Το When Nobody’s Watching αφορά το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα. Σε τι κατάσταση βρίσκεται, τι ελλείψεις υπάρχουν, πως πολλές γυναίκες δεν κατάφεραν καν να φτάσουν στο ανώτερο επίπεδο γιατί κάποιος πατέρας τις έκοψε το όνειρο κι άλλα τέτοια ωραία… Οι ίδιες οι πρωταγωνίστριες μιλάνε για όλα αυτά κι αξίζει τον χρόνο οποιουδήποτε θέλει να λέγεται φίλαθλος.

Πάμε τώρα να μιλήσω για κάτι που δεν το περιμένα. Για crime ντοκιμαντέρ. Είναι ένα είδος που δεν με πολυτρελαίνει είναι η αλήθεια. Πρέπει να έχει κάτι ιδιαίτερο για να με τραβήξει. Ειδικά όταν κάθε χρόνο βγαίνουν με το κιλό. Φέτος, υπήρξε ένα που δεν το άφησα να περάσει. Κι αυτό ήταν το The Perfect Neighbor. Σχεδόν αποκλειστικά μέσα από κάμερες αστυνομικών, βλέπουμε κάτι που είναι καθημερινότητα, μέχρι να φτάσει στον φόνο. Μια μεγάλης ηλικίας γυναίκα ενοχλείται από τα πάντα και με πρόφαση τον φόβο, δεν έχει όριο το που φτάνει. Και λέω πρόφαση γιατί είναι ολοφάνερο ότι ρόλο παίζει ο ρατσισμός σε αυτή την ιστορία. Αν αντέχετε να έχετε νεύρα για μέρες, προτιμήστε το από άλλα αντίστοιχα του είδους.

Θα κλείσω αυτή την ενότητα με κάτι πιο ευχάριστο. Τουλάχιστον, μιλώντας για το αποτέλεσμα, γιατί η αφορμή δεν ξυπνάει ευχάριστες αναμνήσεις. Είμαστε το 2021 και στο πρώτο lockdown λόγω Covid. Δύο άνεργοι ηθοποιοί παίρνουν μια απόφαση. Μια ανεβάσουν στον κόσμο του GTA Online μια παράσταση του Hamlet. Το Grand Theft Hamlet είναι όσο κουλό ακούγεται, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα ενδιαφέρον και διασκεδαστικό. Αν θέλεις να κάνεις τέχνη, τίποτα δεν σε σταματά. Θα βρεις τον τρόπο να το κάνεις.

Πρώτη επαφή με IMAX

Μέσα στο 2025, υπήρξε και μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Να δω ταινία σε IMAX αίθουσα. Άκουγα πολλά, δεν είχα όμως την τύχη να το κάνω. Και φέτος έγινε. Με, νομίζω, την πιο ταιριαστή ταινία για να δεις τι μπορεί να γίνει σε αυτή την τεράστια οθόνη, με αυτό το φοβερό σύστημα ήχου. Το F1. Ναι ήταν λες και βλέπω sequel του Top Gun: Maverick. Ίδια υπόθεση, ίδιος σκηνοθέτης, ίδιο αποτέλεσμα. Να περάσεις τέλεια βλέποντας το. Καθόλου τυχαίο ότι ακούγεται ήδη ότι θα έχει και συνέχεια.

Η δεύτερη και τελευταία μέχρι τώρα εμπειρία μου από IMAX ήταν το πρώτο Superman του James Gunn. Μια ταινία που περιμένα από την στιγμή που ανακοινώθηκε, ανέβηκα στο hype train με το πρώτο τρέιλερ και δεν απογοητεύτηκα όταν επιτέλους την είδα. Βγήκα από την αίθουσα και ένιωθα μετά από καιρό που έβλεπα μια superhero ταινία ότι ο δημιουργός της καταλαβαίνει απόλυτα τον πρωταγωνιστή του. Ότι με κάνει να νιώσω το μήνυμα που κουβαλάει αυτός ο χαρακτήρας. Το οποίο είναι η ελπίδα!

Η απογοήτευση με τους υπερήρωες συνεχίζεται

Μιας και ανέφερα το μεγάλο όνομα της DC, ας πάμε και στην άλλη μεριά των υπερηρώων. H Marvel έβγαλε 3 ταινίες φέτος. Κάποια στιγμή στο σπιτικό μου, τις είδα κι εγώ για να έχω άποψη. Τα πράγματα δεν πήγαν τόσο άσχημα, με μια εξαίρεση. Το νέο Captain America.

Το Captain America: Brave New World θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο αν πρώτον δεν ήταν sequel μιας ξεχασμένης πρακτικά ταινίας (σόρρυ Incredible Hulk), δεύτερον, δεν μας το έκαναν σποίλερ από πολύ νωρίς ότι όντως θα έχουμε κάποιον Hulk μέσα (το μόνο πράγμα που άξιζε μια μυστικό έγινε marketing selling point) και τρίτον, έδειχναν ότι εμπιστεύονται τον Sam Wilson ως Cap. Δυστυχώς, φιλαράκια μου, δεν… Όχι ότι φταίει ο άνθρωπος. Μια χαρά είναι. Αλλά όταν είσαι αγκυστρομένος πάνω από τον Steve, δεν πρόκειται να υπάρξει αλλαγή.

Το τελευταίο Fantastic Four από την άλλη ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Όχι αριστούργημα, όχι απογοήτευση όπως οι προηγούμενες προσπάθειες με αυτή την τετράδα. Ωραία επιλογή setting και ελπίδα ότι κάτι καλό μπορεί να γίνει στο franchise. Η Vanessa Kirby κουβάλησε όσο κανένας άλλος αυτή την ταινία. Φοβερή Sue.

Τρίτη κι ευτυχώς όχι φαρμακερή, το Thunderbolts*. Κλασικό premise βάζουμε όλους τους όχι τόσο κακούς πλέον να τα βγάλουν πέρα με μια αποστολή. Προφανώς αρχικά δεν θα χωνεύονται και στην πορεία θ’αγαπηθούν. Όμως, επειδή όπως και με το Fantastic 4, το κάστινγκ ήταν δυνατό, σε κρατάει μέχρι τέλους. Έχουμε και για πρώτη φορά εμφανίση του Sentry. Που μπορεί να μην πήγαν φουλ dark στην κατεύθυνση της ταινίας με τον χαρακτήρα, αλλά τουλάχιστον άγγιξαν έστω επιφανειακά θέματα όπως η ψυχική υγεία.

Κινηματογραφικές αίθουσες γεμάτες anime

Είμαι στην ευχάριστη θέση να λέω στα 30 μου ότι βλέπω anime στο σινεμά. Όχι μια στο τόσο. Αλλά πλέον όλες οι μεγάλες κυκλοφορίες να έρχονται κι εδώ. Κάτι που για την Ελλάδα ακουγόταν σαν ψέμα. Ειδικά όταν πριν κάτι χρόνια έγραφα για το One Piece Film: Red, δεν περιμένα ότι θα έβλεπα μεταγλωττισμένο μέσα στο 2025 το One Piece Film: Gold.

Κι αν η ταινία του One Piece ήταν πρακτικά rewatch, δεν είναι η μόνη που είδα φέτος. Θα ξεκινήσω από την ελαφρώς απογοητευτική περιπτώση, που ήταν το JUJUTSU KAISEN: Execution -Shibuya Incident x The Culling Game Begins-. Ίσως και υπερβολή η λέξη απογοήτευση, όμως καταλαβαίνω τον κόσμο που θα πει ότι δεν του άρεσε. Γιατί δεν πρόκειται για ταινία. Είναι μια σύνοψη του τελευταίου κεφαλαίου της σειράς μαζί με τα πρώτα επεισόδια του επόμενου. Αν δεν είχες επαφή με το συγκεκριμένο κόσμο, δεν θα κατάλαβες τίποτα. Αν είχες, τότε ζεστάθηκες γι’αυτό που έρχεται.

Θα κλείσω μιλώντας για δύο ταινίες που τις περίμενα από την στιγμή που ανακοινώθηκαν. Και το Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba Infinity Castle αλλά και το Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc πρόκειται για συνέχεις των γνωστών anime σειρών. Το πρώτο μάλιστα είναι η πρώτη ταινία από τις 3 που πρόκειται να βγουν. Το δεύτερο καλύπτει όλο το arc για να μας κάνει να περιμένουμε σαν τρελούς για το επόμενο. Ο λόγος που τα αναφέρω μαζί είναι γιατί βλέπεις τι μπορεί να γίνει όταν μια παραγωγή παίρνει τον χρόνο και τα χρήματα για να δημιουργηθεί. Δημιουργείται ένα αριστούργημα. Και τα δύο δεν τα προτείνω σε κάποιο άτομο που δεν έχει ξαναδεί αυτές τις σειρές, αλλά σίγουρα προτείνω να ξεκινήσει αυτές τις σειρές για να φτάσεις σε αυτές τις ταινίες.

Μέχρι το επόμενο…

Αυτά όσον αφορά το πρώτο μέρος των ταινίων που είδα μέσα στο 2025. Θα ακολουθήσει και δεύτερο μέρος, ίσως λίγο διαφορετικό από αυτό που έκανα συνήθως. Θα δούμε. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα σταματήσουμε να βλέπουμε και να μιλάμε για ταινίες.

The post The Movie Corner: Τι είδα μέσα στο 2025, Μέρος Πρώτο – Ντοκιμαντέρ, υπερηρωικά και anime appeared first on anthem.gr.

Στην συνεχή αναζήτησή μου για θέμα που θα ήθελα να γράψω ένα άρθρο, τριγυρνούσε ένα project. Μια ιδέα που ταυτίζεται λίγο με μια φιλοσοφία ζωής, θα μπορούσε να πεις, γύρω από τον κινηματογράφο. Και ουσιαστικά ψάχνει απάντηση στην έκφραση “εγώ βλέπω πολύ κινηματογράφο”. Η απάντησή μου πάντα σε αυτό είναι όχι δεν βλέπω/βλέπουμε. Όμως, μια σημαντική παρατήρηση. Δεν μιλάω απαραίτητα για τον όγκο ή για το πόσο “κουλτούρα” υπάρχει στις επιλογές. Μιλάω για το πόση ποικιλία υπάρχει στο από που βλέπεις ταινίες.

Μπορεί να είσαι λάτρεις των ταινιών δράσης για παράδειγμα. Αλλά, βλέπεις κάτι που δεν παράγει η ΗΠΑ; Οπότε τι σκέφτηκα. Όσο είναι δυνατόν να συνεχίσω να κάνω κάτι που έκανα ήδη. Να βλέπω ταινίες από διαφορετικές χώρες δηλαδή. Οπότε γι’ αρχή, σε αυτό το άρθρο, θα μιλήσω για μερικές ταινίες που είδα και όσο είναι δυνατόν οι χώρες από τις οποίες προέρχονται, δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστές ταινίες ή όχι. Σημασία έχει να περιορίσω όσο γίνεται το rewatch και να είναι, αν όχι όλες, οι περισσότερες πρώτες εμπειρίες.

Under The Shadow (Netflix)

Είναι κλασική περίπτωση Netflix, που την ταινία την καταπίνει ο αλγόριθμος κι αν δεν σου πουν ότι υπάρχει, δεν θα την βρεις ποτέ. Ήταν για καιρό στο watchlist μου και επιτέλους την είδα. Δεν το μετάνιωσα καθόλου.

Από Ιρανό σκηνοθέτη, στην περσική γλώσσα και συμπαραγωγή Κατάρ, Ιορδανίας και Ηνωμένου Βασιλείου, το Under The Shadow περιγράφει ουσιαστικά την κατάσταση που επικρατούσε στην Τεχεράνη κατά τον Πόλεμο των Πόλεων και από τα συνεχόμενα χτυπήματα του Σαντάμ Χουσεΐν. Όμως, μιλάμε για ταινία τρόμου. Οπότε βλέπεις για την πολιτική κατάσταση της χώρας του Ιράν, την θέση των γυναικών κλπ, αλλά ζεις κι ένα οικογενειακό δράμα, όπου ένα τζίνι τρομοκρατεί και σχεδόν διαλύει την σχέση μιας μάνας με την κόρη της.

The Call (Netflix)

Πάμε προς Νότια Κορέα πλευρά. Κι ενώ θα ήθελα να ξεκίνησω να γράφω για όλες τις ταινίες του Bong Joon Ho, με αφορμή το Mickey 17, θα κρατηθώ για κάποιο αντίστοιχο άρθρο και θα πιάσω το The Call. Αν κάποιο άτομο παρακολουθεί τον κινηματογράφο της συγκεκριμένης χώρας, θα δει κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά είναι τα καλά αστυνομικά θρίλερ κι ένα άλλο ότι συνήθως μπλέκεται και κάτι supernatural.

Το The Call είναι ακριβώς αυτό. Με κάποιο τρόπο δύο κορίτσια από διαφορετικές χρονικές περιόδους καταφέρνουν να μιλάνε μέσω τηλεφώνου και υπάρχει ένας serial killer που κόβει βόλτες δημιουργώντας προβλήματα και στο τώρα και στο παρελθόν. Αν και οι ανατροπές ξεκινάνε από νωρίς, η ταινία ξέρει πως να σε κρατάει μαζί της και να περιμένεις με αγωνία τι θα γίνει παρακάτω. Μετά από αυτό, πατήθηκε το play και στο Ballerina του ίδιου δημιουργού, το οποίο δεν απογοήτευσε επίσης.

Broken Rage (Amazon Prime)

Για να σπάσουμε λίγο την αγωνία των θρίλερ και του τρόμου, λέω να μιλήσω για μια κωμωδία. Πρακτικά για μια παρωδία. Από την χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου, ένας είναι ο ειδικός σε αυτό και το όνομά του είναι Beat Takeshi ή Takeshi Kitano ή για τους φίλους της εκπομπής, ναι αυτός με το κάστρο. Ο Takeshi είναι γνωστός κυρίως για τις κωμωδίες του και τις μαφιόζικες/yakuza ταινίες του. Οπότε, στο Broken Rage, παρωδεί όλα αυτά στα οποία είναι καλός κι όχι μόνο. Από τους γαμάτους πρωταγωνιστές σε ταινίες δράσης μέχρι τo MCU! Είναι συγκεκριμένο το στυλ του, γι’αυτό ίσως να μην αρέσει σε όλους. Όμως, αν σε πιάσει, είναι μια απολαυστική ώρα.

Skirt Day

Στην ευρωπαϊκή μας στάση, θα πρέπει να ξεκινήσω με storytime. Ενώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο γνώστη του θεάτρου, μ’αρέσει πολύ να παρακολουθώ σε κάθε ευκαιρία. Οπότε είχα την συνήθεια, επειδή δεν είχα πάντα το budget να πάω σε όλες τις παραστάσεις που θέλω να δω, να ψάχνω την φθηνότερη επόμενη λύση. Κι αυτή δεν είναι άλλη από το να βλέπω τις κινηματογραφικές τους μεταφορές. Που μεταξύ μας, όταν μιλάμε για Ελλάδα, πρώτα υπήρξε η ταινία και μετά το θεατρικό, γιατί συνήθως είναι έργα από το εξωτερικό. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, έχω δει αρκετό ευρωπαϊκό σινεμά.

Έτσι, αυτή την εποχή, μια παράσταση που τράβηξε το ενδιαφέρον μου ήταν Η Μέρα της Φούστας. Εισιτηρία δεν βρήκα ούτε γι’ αστείο. Οπότε πήγαμε προς Γαλλία μεριά και το La Journée de la jupe του 2008. Ή Skirt Day στ’αγγλικά με την Isabelle Adjani στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σε ένα έργο που μια καθηγήτρια, αγανακτισμένη από την συμπεριφορά των μαθητών της και μετά από ένα άγριο περιστατικό, τους κρατάει ομήρους υπό την απειλή όπλου. Πέρα από το προφανές που βλέπεις μπροστά σου, δηλαδή μια καθηγήτρια να προσπαθεί να διδάξει ένα έργο για την ελευθερία με όπλο(!), αντικρίζεις πολλά θέματα που βασανίζουν κοινωνίες όπως την γαλλική. Μια ιδέα πήρατε κι όσοι είδατε το Adolescence. Φανταστείτε, μιλάμε για ταινία 17 χρόνων.

Another Round (Ertflix)

Μιας και πιάσαμε το θέατρο, με αυτό αφορμή, να πιάσουμε ένα άλλο σπουδαίο έργο. Μένουμε Ευρώπη, πάμε όμως Δανία. Είδα πρόσφατα το Festen, με μια έξυπνη σκηνοθετική επιλογή από τον Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλο. Κι ενώ μπορώ να προτείνω την ίδια την ταινία του Δόγματος 95 (υπάρχει με λίγο ψάξιμο στο YouTube), θα ήθελα να προτείνω μια άλλη ταινία του Vinterberg. Το Another Round με τον Mads Mikkelsen. Όπου μια παρέα καθηγήτων κάνουν το εξής πείραμα. Θέλουν να δουν αν με την κατανάλωση αλκοόλ, θα είναι πιο αποδοτικοί στην δουλειά τους. Καλά θα πάει αυτό ε;

Γενικά θα έλεγα να δείτε τα πάντα από Vinterberg. Αλλά, ο λόγος που προτείνω την συγκεκριμένη ταινία είναι ότι υπάρχει πλάνο για αμερικάνικο remake. Οπότε, θέλω να προλάβω μια κατάσταση πριν έρθει. Δείτε το καλό. Αφήστε τα αχρείαστα remakes, που γίνονται γιατί βαριούνται να διαβάσουν υπότιτλους.

The Ugly Stepsister (Στις αίθουσες)

Λέω να κλείσουμε με μια ταινία που παίζει τώρα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Σου άρεσε το Substance; Αντέχεις το gore και τις αηδιαστικές απεικονίσεις φαγητού; Βαρέθηκες τις μεταφορές παραμυθιών τύπου Disney και θες κάτι πιο κοντά στο πρωτότυπο περιεχόμενο; Το Ugly Stepsister είναι για σένα, παμ! Τα μηνύματα είναι ξεκάθαρα ως προς τα γυναικεία πρότυπα ομορφιάς και τι καλείται η γυναίκα σε κάθε εποχή να κάνει για να αποκτήσει κάτι που δεν είναι απαραίτητα το δικό της θέλω, αλλά αυτό που της επιβάλουν οι τριγύρω της. Η Νορβηγία, λοιπόν, η χώρα από την οποία έρχεται αυτή η ταινία, έφερε ίσως την καλύτερη μεταφορά της Σταχτοπούτας. Από την φωτογραφία, την μουσική, την σκηνοθεσία όλα είναι παραμυθένια με μια διεστραμμένη έννοια. Ή και όχι τόσο διεστραμμένη.

Αυτά τα λίγα…

Υπάρχουν πολλές ταινίες που θα ήθελα να μιλήσω γι’αυτές. Απλά είπα να ξεκινήσω με μερικές που είδα πρόσφατα. Επίσης, κάτι σημαντικό που θέλω να βγάλω από μέσα μου. Ότι μιλάω για ταινίες από διάφορα μέρη του πλανήτη, δεν με κάνει κάποιου είδους σινεφίλ. Με κάνει απλά περίεργο. Περίεργο να θέλω να δω τι σόι κινηματογράφο κάνουν σε άλλες χώρες, με άλλες γλώσσες κι άλλους πολιτισμούς. Όλοι βλέπουμε ό,τι μας αρέσει στην τελική. Κι αυτό αρκεί για να είναι κάποι@ σινεφίλ…

ΥΓ: Στους τίτλους των ταινιών, σημειώνω που μπορεί κάποι@ να βρει την εκάστοτε ταινία νόμιμα την στιγμή που γράφεται το άρθρο. Αν υπάρχει κενό, σόρρυ…

The post The Movie Corner: Βλέποντας ταινίες από τον κόσμο appeared first on anthem.gr.

Τελείωσε το 2024 και μετά τα ντοκιμαντέρ, λέω να πιάσουμε και τα υπόλοιπα είδη. Είχα πολλές σκέψεις στο πως θα χωρίσω αυτό το άρθρο. Εκεί που κατέληξα, ώστε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο κουραστικό, να πω τα αγαπημένα από ορισμένες κατηγόριες ταινιών. Κάποιες θα μπουν, κάποιες θα παραληφθούν παρόλο που τις είδα. Θα παίξουμε λίγο και με 2023, γιατί δεν σας έπρηξα πέρυσι με άρθρο και επιπλέον, εφόσον στην Ελλάδα βγήκαν το 2024, τότε μετράνε.

Ξεκινάμε τρομακτικά

Κατά γενική ομολογία, το 2024 ήταν η χρονιά του horror. Δεν προλάβαινες να δεις μια καλή ταινία του είδους κι έβγαινε άλλη. Σπάνιο φαινόμενο, καθώς άλλες χρονιές τις ψάχνουμε με το σταγονόμετρο.

Ξεκινώντας δυνατά, είδα body horror που μου άρεσε. Γενικά, με αυτό το υποείδος δεν έχουμε τις καλύτερες σχέσεις. Φέτος, όμως, νομίζω είδα δύο από τις καλύτερες που έχουν βγει. Τουλάχιστον για την μία δεν σταματάω σε κάθε ευκαιρία να μιλάω. Κι αυτή είναι το Substance. Όπως λέει και ο τίτλος, αυτή η ταινία είχε ουσία. Αν εξαιρέσει κανείς το body horror του πράγματος, μιλάμε ξεκάθαρα για μια σάτυρα και μια κριτική για την πίεση που δέχονται κυρίως οι γυναίκες για την εξωτερική τους εμφάνιση, την ηλικία τους και το πως “πρέπει” να είναι. Υπερβολή για αρκετά άτομα το φινάλε, για μένα ήταν το ιδανικό ξέσπασμα. Φυσικά, απίθανες Demi Moore και Margaret Qualley. Ίσως, πιο αηδιαστική σκηνή αυτή με τους αστακούς.

Στο ίδιο είδος, αλλά με φανερό προσανατολισμό στον τρόμο, το First Omen. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μια κοινή θεματική το prequel του Omen με την ταινία της Coralie Fargeat, ως προς το πως “πρέπει” να είναι μια γυναίκα. Εδώ πρόκειται για μια καλόγρια που παίρνει μεταγραφή για ένα καθολικό οργανοτροφείο στην Ρώμη κι εκεί την περιμένουν τα απίθανα. Προφανώς γύρω από τον ερχομό του Αντίχριστου. Η Nell Tiger Free και η σκηνή που βγαίνει από ένα αμάξι (μην κάνω σπόιλερ) θα με στοιχειώνει για πολύ καιρό.

Πάμε στην κατηγορία “ε δεν ήταν τόσο τρομακτικό τελικά”. Και οι δύο ταινίες να πω αρχικά ότι μου άρεσαν πολύ. Για τον ίδιο λόγο. Την ατμόσφαιρά τους. Πρόκειται για το Oddity και το Longlegs. Το πρώτο έχει να κάνει με ένα μέντιουμ που ψάχνει την αλήθεια για τον θάνατο της αδερφής της. Για βοήθεια έχει μια ξύλινη κούκλα! Μέχρι εκεί μπορώ να πω. Φουλ ατμόσφαιρα, αλλά δυστυχώς ήθελε παραπάνω υπόθεση. Για το δεύτερο, λογικά ακούσατε πολλά. Υπερβολές θα πω από όλες τις πλευρές. Ούτε η επόμενη Σιωπή των Αμνών δεν υπήρχε περίπτωση να είναι, ούτε δεν βλέπειται. Ήθελε λιγότερο τις υπερβολές του Cage (αν και τον βρήκα σωστό casting για τον ρόλο του Longlegs) και όπως λέω συχνά για horror ταινίες, αν παίζει η Maika Monroe, το βλέπουμε!!

Λίγο πριν φύγουμε από το horror, στα “αυτά έκαναν το κάτι το διαφορετικό” είναι τρεις ταινίες εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Αρχικά, οφείλω ν’ αναφέρω το I Saw the TV Glow, ένα ψυχεδελικό ταξίδι για την ταυτότητα του ανθρώπου, αλλά και την σχέση που έχουμε με το ίδιο το μέσο για το οποίο μιλάμε και αγαπάμε. Είτε την τηλεόραση, είτε τον κινηματογράφο. Έπειτα, θα πάμε προς YouTube μεριά με το Milk & Serial. Βλέπεις πως η φάρσα μπορεί να ξεφεύγει ή και όχι. Γενικότερα μια ταινία που παίζει με τον θεατή και δείχνει τι μπορείς να κάνεις όταν έχεις την ελευθερία που χρειάζεσαι. Μια καλή προσθήση στο found footage είδος. Τέλος, δεν γινόταν να μην αναφέρω το Godzilla Minus One. Ναι κλέβω λίγο γιατί βγήκε Δεκέμβρη του 2023 στην Ελλάδα, αλλά είπαμε πιάνεται. Η απόδειξη ότι με το συγκεκριμένο kaiju πρέπει να είσαι Ιάπωνας για να το καταλάβεις πλήρως για ν’ασχοληθείς. Αλλιώς άστο, δεν πειράζει. Αξίζει οπωσδήποτε για όποιο ενδιαφέρεται και η ασπρόμαυρη έκδοση. Η μόνη φράση που θα συμπληρώσω είναι ότι ο Godzilla είναι αυτό που είναι. Ένα δημιούργημα του ανθρώπου. Τίποτα παραπάνω. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι με αυτό.

Άξια αναφοράς: Lisa Frankestein, Late Night with the Devil, Smile 2

Δράση, με αγωνία και λιγότερη μπέρτα

Την χρονιά που πέρασε, η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε πολλές υπερηρωϊκές ταινίες. Σίγουρα όχι αρκετές που ν’ αξίζουν την προσοχή μας. Αυτή που τράβηξε την προσοχή όλων ήταν προφανώς το Deadpool & Wolverine. Λίγο η αγάπη του κοινού για τον πρώτο, λίγο η επιστροφή του Jackman, δεν θέλει και πολύ να έρθει η επιτυχία. Σίγουρα έπαιξε ρόλο σε αυτό ότι πρόκειται για ταινία Fox κι όχι Disney. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Παράλληλα, είχαμε το κλείσιμο της υπερηρωϊκής κομεντί με όνομα Venom. Το bromance Venom με Eddie Brock έριξε έναν τελευταίο χορό και πρόσφερε ό,τι και στις προηγούμενες δύο ταινίες. Οπότε αν μισείς τα προηγούμενα, μην μπεις καν στον κόπο να δεις το τέλος. Εγώ πέρασα καλά πάντως. Ήξερα τι πήγαινα να δω.

Στην διλογία με όνομα “μην κάνεις τίποτα”, τοποθετώ δύο ταινίες του Netflix. Το Rebel Ridge και το Carry-On. Για την ταινία με πρωταγωνιστή τον νέο Green Latern, Aaron Pierre, έχω αρκετά καλή άποψη. Μου πρόσφερε αυτό που ήθελα από ένα θρίλερ δράσης, που ξέρει πως να χτίσει την ένταση μέχρι να την εκτονώσει στην τελευταία πράξη. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Αντίθετα από το Carry-On. Πήρε καλά λόγια γενικά, χαίρομαι γι’αυτό. Απλά για τα γούστα μου ήταν εντελώς προβλέψιμο στα πάντα του. Χωρίς να κάνει κάτι λάθος. Πάντως, και οι δύο ταινίες είχαν εξαιρετικούς κακούς με Don Johnson και Jason Bateman αντίστοιχα.

Στο κομμάτι των πολεμικών τεχνών, θα ήθελα να έχω δει παραπάνω γιατί το έχω παραμελήσει σαν είδος. Αλλά οι περιπτώσεις που είδα, με καλύπτουν για όλη την χρονιά. Αρχικά να πω ότι πρέπει να μιλήσουμε παραπάνω για το Monkey Man. Μια πολύ προσωπική ταινία του Dev Patel. Φάνηκε από την κουλτούρα της, από το σενάριό της, από κάθε λεπτομέρεια στις ρεαλιστικές και μεταφυσικές πτυχές της. Δείτε το. Θίγει θέματα που ανησυχούν τον κόσμο όπως και το Twilight of the Warriors: Walled In. Βασισμένο στην υπαρκτή περιοχή της Kowloon Walled City, το Hong Kong τηρεί την παράδοση που έχει στις πολεμικές τέχνες θυμίζοντάς μου γιατί αγάπησα μικρός τις ταινίες με πολεμικές τέχνες. Οκ, δεν είμαι λάτρης της χρήσης συρμάτων για τα ακροβατικά που γίνονται. Αλλά και πάλι, είναι εντυπωσιακό το θέαμα που προσφέρεται.

Το animation δεν θα έλειπε το 2024

Θέλω αρχικά να κράξω τον εαυτό μου λέγοντας ότι animation δεν είναι είδος, αλλά τρόπος έκφρασης. Οπότε κακώς το ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα. Αλλά, δεν πειράζει. Ας τα μαζέψουμε εδώ.

Πρώτο και καλύτερο το Flow. Μια ταινία που δημιουργήθηκε αποκλειστικά με το πρόγραμμα Blender, στην Λετονία, με πρωταγωνιστές ζώα που προσπαθούν να επιβιώσουν από μια πλημμύρα και δεν ακούμε κανένα τους διάλογο. Από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς άνετα.

Αντίστοιχα, καλύτερο manga σε anime adaptation το Look Back. Ίσως το εικαστικό στυλ να ξενίσει μια μερίδα του κόσμου, αλλά πιστέψτε με ήταν η τέλεια μεταφορά. Ακολούθησαν κατά γράμμα την λογική του manga, οπότε είτε διαβάζεις το ιαπωνικό κόμικ, είτε βλέπεις την ταινία, έχεις την ίδια εμπειρία. Για να δώσω μια ιδέα και από το σενάριο, πρόκειται για την ιστορία δύο συμμαθητριών και το πάθος τους για το σχέδιο. Πως η μία εμπνέει την άλλη και την κοινή τους πορεία στην ζωή. Έξτρα χρήσιμη πληροφορία, το manga είναι του Tatsuki Fujimoto, δημιουργού του Chainsaw Man.

Τρίτη animated ταινία που λάτρεψα το 2024 ήταν το γαλλικό Mars Express. Αν έπρεπε με λίγα λόγια να δώσω σε κάποιο άτομο να καταλάβει την θεματολογία του θα έλεγα ότι ήταν μια παραλλαγή του Blade Runner. Από τα θέματα που θήγει, τον ενήλικο τρόπο προσέγγισής τους και την ρεαλισμό μέσα στο cyberpunk κόσμο του. Για μένα είναι ακόμα μία άχαστη ταινία.

Άξια αναφοράς: The Day the Earth Blew Up: A Looney Tunes Movie, HAIKYU!! The Dumpster Battle

Τα αγαπημένα των αγαπημένων

Πρώτα απ’όλα κάποια τελευταία άξια αναφοράς είναι τα Juror #2, The Apprentice (δεν περίμενα να αναφέρω ταινία για τον Τραμπ), Ultraman: Rising, Furiosa: A Mad Max Saga. Πάμε τώρα στις κορυφές.

Dune: Part Two και The Wild Robot ήταν δύο ταινίες που νιώθω ευτυχισμένος ότι τις είδα σε κινηματογραφική αίθουσα. Το Dune είναι ο ορισμός του σινεμά από κάθε τεχνική άποψη, ενώ η τελευταία ταινία του Chris Sanders είναι ο ορισμός τι σημαίνει σινεμά για την ψυχή μου. Είναι ταινίες που σίγουρα θα ξαναδώ μέσα στα χρόνια και μακάρι δημιουργοί σαν τον Villeneuve και τον Sanders να υπάρχουν στον χώρο για όσο αντέχουν.

Δύο περιπτώσεις ταινιών που βγήκαν το 2023, αλλά σε μας ήρθαν αρχές του 2024 είναι από τις ταινίες που αγάπησα πολύ τελευταία. Το ένα είναι το Holdovers, η καλύτερη χριστουγεννιάτικη ταινία που δεν βγήκε την περίοδο των γιορτών. Με την αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Dominic Sessa και τους καταπληκτικούς Paul Giamatti και Da’Vine Joy Randolph να κάνουν μια τριάδα την οποία δεν γίνεται να μην λατρέψεις. Η άλλη ταινία φυσικά είναι η τελευταία(;) του Hayao Miyazaki, το Boy and the Heron. Παίζει γενικά σαν σχόλιο ότι “μπορεί να μην είναι η καλύτερή του ταινία, αλλά…”. Εγώ θα πω ότι πρόκειται ίσως για την πιο προσωπική του και γι’αυτή που αν ακολουθείς όλη την φιλμογραφία αυτού του ανθρώπου, θα σε αγγίξει πιο βαθιά από οποιαδήποτε άλλη, χωρίς να στο ζητάει κιόλας.

Καλύτερη ταινία για πολλούς εκεί έξω ήταν το Anora. Είμαι μέσα σε αυτούς είμαι κι εγώ, βάζοντάς την μέσα στις 2-3 καλύτερες ταινίες του 2024. Ξεκινάει σαν ένα σύγχρονο Cinderella Story, για να εξελιχθεί σε κωμωδία, να μιλήσει για κοινωνικά θέματα και ταμπού και τα τελειώσει κομματιάζοντας την ύπαρξή σου. Η τελευταία σκηνή σού δίνει να καταλάβεις ότι το ζητούμενο τελικά είναι να σε δει ο απέναντι σαν άνθρωπο. Η Mikey Madison το πήρε πάνω της, έπαιξε λες και είναι ηθοποιός με 30 χρόνια καριέρα από πίσω και χάρισε μια ερμηνεία που δεν ξεχνιέται με τίποτα.

Για μένα όμως, η αγαπημένη μου ταινία είναι το Perfect Days. Η επιστροφή του Wim Wenders στον κινηματογράφο, με ένα διαφημιστικό για τις τουαλέτες στο Τόκυο που τελικά εξελίχθηκε σε ολόκληρη ταινία. Ο Koji Yakusho παίζει τόσο απλά, αλλά τόσο υπέροχα ένα καθημερινό άνθρωπο με μια ήσυχη ζωή, όπου δεν ζητάει πολλά, αλλά αρκείται στα λίγα που ήδη έχει. Μπορεί ο καθένας να κρίνει τον τρόπο ζωής του, αλλά είναι αυτός που έχει επιλέξει και πάλι όπως στο Anora, στην τελευταία σκηνή, τα μάτια του Yakusho λένε πολλά παραπάνω από αυτά που μπορούν να πουν οι λέξεις.

Κλείνοντας…

Αυτά για το 2024! Δεν ανέφερα μιούζικαλ, γιατί είδα λιγότερα και άκουσα περισσότερα. Ήταν η χρονιά του φινάλε του EPIC!

Πάντως, θα ήθελα να πω ότι σίγουρα λείπουν αρκετές ταινίες, είτε γιατί δεν τις είδα, είτε γιατί θεώρησα ότι δεν χρειάζεται να τις αναφέρω. Τις είδα, πέρασα καλά ή όχι και πάμε παρακάτω. Και το λέω αυτό γιατί ουσιαστικά δεν πρόκειται για κάποιο άρθρο κριτικής των ταινίων που είδα μέσα στο 2024. Αλλά μια ευκαιρία να μοιραστώ τι μου άρεσε και να μιλήσω γι’αυτό. Στην τελική, δεν χρειάζεται να δούμε τα πάντα. Έστω και μια ταινία να δούμε και να μας ταξιδέψει κατά την διάρκειά της, αρκεί. Τώρα αν ο στόχος στο Letterboxd είναι να δούμε 2 ταινίες μέσα στο 2025, ακόμα καλύτερα! Καλή χρονιά σε όλ@!!

Μιας και η χρονιά τελείωσε με EPIC, The Return και ανακοίνωση ταινίας για την Οδύσσεια από τον Nolan, ας κλείσουμε και ηχητικά με το έπος του Ομήρου.

The post The Movie Corner: Act IΙ για ταινίες του 2024 – Τα αγαπημένα appeared first on anthem.gr.

Μπορεί τελευταία φορά που τα είπαμε με ένα τέτοιο άρθρο να ήταν το 2022, αλλά ένα διάλειμμα ήταν αρκετό. Το 2024 ίσως να μην έχει αφήσει την αίσθηση ότι βγήκαν πολλά blockbusters (άλλωστε το box office κουβάλησε το animation), όμως αυτό δεν σημαίνει ότι έπεσε η ποιότητα των ταινιών. Το αντίθετο. Η βασική ιδέα για φέτος ήταν για δύο άρθρα. Στην πορεία ξεπήδησαν παραπάνω. Ας αρκεστούμε στα δύο. Εδώ, στο πρώτο θα πιάσουμε τα ντοκιμαντέρ.

Ενώ τα τελευταία χρόνια δεν προτιμούσα αρκετά το είδος των ντοκιμαντέρ, φέτος είδα μερικά που μου δημιούργησαν την ανάγκη να θέλω να μιλήσω γι’αυτά. Κι αυτό λόγω του ότι ξέφυγαν από τις νόρμες που ακολουθεί συνήθως το είδος. Να ξεκαθαρίσω ότι μιλάω για ταινίες. Οπότε σειρές όπως το This is the Zodiac Speaking και το Mr. McMahon θα απουσιάζουν.

Το 2024 ήταν η χρονιά του ντοκιμαντέρ

Ξεκινώντας από το τυπικό είδος ενός ντοκιμαντέρ, δύο biopics που είδα ήταν και τα πιο βαρετά. Όμως, πόσο βαρετό να είναι κάτι που αφορά τον John Williams και τους Beatles; Το Music by John Williams είναι ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή του σπουδαίου συνθέτη, πολύ βασικό στην δομή του, αλλά χωρίς να σου επιτρέπει να μην θαυμάσεις αυτόν τον άνθρωπο. Όταν ακούς από την μουσική του Star Wars και του Indiana Jones μέχρι το Home Alone και το ET, δεν γίνεται να μην ανατριχιάσεις.

Το άλλο είναι το Beatles ’64. Αν το Get Back του Peter Jackson ήταν για τα Σκαθάρια και τις μεταξύ τους σχέσεις στα τελειώματά τους, εδώ το ντοκιμαντέρ που είναι παραγωγός ο Martin Scorsese, μιλάει για το απόγειό τους και την επίσκεψή τους στην Αμερική. Βλέπεις συνεντεύξεις από φανς που έζησαν εκείνη την εποχή και σου δίνουν μια γεμάτη εικόνα του τι θα πει Beatlemania. Οπότε αυτά τα δύο ντοκιμαντέρ μαζί κάνουν το τέλειο συνδυασμό.

Λίγο LEGO, λίγο animation από το Colorado

Μιλώντας για μουσική, πάμε λίγο πιο δημιουργικά στον τρόπο αφήγησης. Όταν ακούς ότι θα γίνει biopic η ζωή του Pharrell Williams, λες οκ μία από τα ίδια. Κι εκεί που εφησυχάζεσαι, μαθαίνεις ότι θα είναι στην μορφή μιας LEGO ταινίας. Οπότε σκέφτεσαι, ας του δώσω μια ευκαιρία. Και it might seem crazy what I’m about to say, αξίζε πάρα πολύ αυτό που είδα. Το Piece By Piece, λόγω των LEGOs, έχει μια απεριόριστη ελευθερία να αφηγηθεί την ιστορία που θέλει και όπως θέλει. Μαζί με τα guests από καλλιτέχνες όπως η Gwen Stefany και ο Timbaland μέχρι τον Snoop Dogg, σε κρατάει για όλο το δύωρο χωρίς πολύ σκέψη.

Από την άλλη, το πιο κουλό ντοκιμαντέρ που είδα ήταν μάλλον το ¡Casa Bonita Mi Amor! Τι μπορεί να βάλει ένα άτομο από την Αθήνα να πατήσει το play σε μια ταινία για ένα mall στο Denver; Είναι η αγάπη αυτού του ατόμου για το South Park. Για τους φίλους/ες/α της συγκεκριμένης σειράς, το Casa Bonita δεν είναι άγνωστο όνομα και το ντοκιμαντέρ έχει να κάνει με το πως οι δημιουργοί του South Park αγόρασαν και ανέστησαν το πραγματικό mall. Αξίζει μόνο και μόνο για την δημιουργική διαδικασία δύο πανέξυπνων ανθρώπων.

2 άνθρωποι δίνουν ελπίδα για την ανθρωπότητα

Σιγά σιγά πάμε στα λίγο πιο βαριά. Θα ξεκινήσω με αυτό που νομίζω ότι σε αφήνει να πάρεις περισσότερες ανάσες κατά την διάρκειά του. Είναι το Will & Harper. Πρόκειται για ένα road trip του Will Ferrell με την κολλητή του Harper Steele, η οποίο έκανε διόρθωση του φύλου της. Η ιδέα είναι του ίδιου του Ferrell ώστε να περάσει η φίλη του από όλα εκείνα τα μέρη που είχε περάσει ως άντρας. Αυτή την φορά όμως με το σωστό φύλο. Παράλληλα να ξαναγνωρίσει την φίλη του και μαζί του να δούμε πως βλέπουν διάφορες κοινωνίες της Αμερικής τα τρανς άτομα. Πανέξυπνη ιδέα, πολύ τρυφερό και συγκινητικό το αποτέλεσμα.

Είμαστε λίγες μέρες μετά το πρώτο teaser τρειλερ του νέου Superman του James Gunn. Οπότε, εφόσον το είδα, δεν θα μπορούσα σε αυτό το άρθρο να μην αναφέρω το Super/Man: The Christopher Reeve Story. Η ιστορία γνωστή. Ο Reeve πέφτει από το άλογο και μέσα στην ατυχία του μένει παράλυτος. Η απόσταση από ζωντανός με μια μια απλή γρατζουνιά μέχρι νεκρός ήταν λίγα χιλιοστά όπως λέει ένας από τους γιους του. Οπότε τώρα βλέπεις πως ο Άνθρωπος από Ατσάλι στην καρδιά των περισσοτέρων μας, έπρεπε να ζήσει μια άλλη ζωή. Είναι αρκετά σκληρό να το βλέπεις αυτό το ταξίδι, αλλά και ελπιδοφόρο. Άλλωστε δεν θα μπορούσε να είναι κάποιο άλλο το μήνυμα από τον ίδιο τον Superman!

Τα αγαπημένα ντοκιμαντέρ του 2024

Φτάσαμε στα αγαπημένα μου της χρονιάς. Πρωτού μιλήσω γι’αυτά, θα ήθελα ν’ αναφέρω ότι δυστυχώς την στιγμή που γράφω το άρθρο δεν έχω πρόσβαση να δω το No Other Land και το Black Box Diaries. Είμαι σίγουρος ότι έχουν τρομερό ενδιαφέρον και τα δύο, αλλά έχουν παιχτεί μόνο σε φεστιβάλ προς το παρόν.

Πάμε στα αγαπημένα. 20 χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τον πιλότο του LOST. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν την σχέση μου με αυτή την σειρά. Οπότε το project GettingLOST το παρακολουθούσα από την γέννησή του. Συντεντεύξεις από όλους τους ηθοποιούς της σειράς (καλά όχι κι όλοι τελικά), τους δημιουργούς, τους φανς, τους πάντες. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το δω, το δευτερόλεπτο που είχα πρόσβαση σε αυτό το έβαλα να παίζει κι έφυγε ένα δίωρο σαν νερό. Δεν θα δεις κάτι που δεν ξέρεις για την σειρά, αλλά θα δεις να σχολιάζονται τα πάντα. Ακόμα και για τα πιο σκοτεινά παρασκήνια. Και χάρηκα πολύ γι’αυτό, γιατί ήθελα όλα να είναι στο φως. Μιλώντας για το σκοτάδι, το φως που θα έρθει σε επόμενες σειρές μπορεί να είναι πιο λαμπρό.

Επόμενο είναι το Dahomey. Πρόκεται για την επιστροφή 26 θησαυρών του Βασιλείου της Νταχομέη από την Γαλλία στο Μπενίν. Το μόνο που θα πω, επειδή νομίζω αξίζει να μην ξέρεις πολλά πριν το δεις, είναι ότι η δραματοποίηση που έχει γίνει, μου σήκωσε την τρίχα. Βλέπεις ένα ντοκιμαντέρ για την επιστροφή κλοπιμαίων σε μια χώρα (μας θυμίζει κάτι αυτό;) με ένα τρόπο που δεν γίνεται να μην σε κρατήσει και να σε βάλει σε σκέψεις.

Τελευταίο, αλλά πάνω απ’όλα, το The Remarkable Life of Ibelin. Ο Mats Steen έπασχε από μια σπάνια ασθένια, τη μυϊκή δυστροφία Ντουσέν. Ουσιαστικά, το άτομο που έχει αυτή την δυστροφία, ξεκινά ήδη από τα 4 του να έχει μυϊκή αδυναμία με αποτέλεσμα σε πολύ γρήγορους ρυθμούς να χάνει την δυνατότητα του να περπατήσει κι όχι μόνο. Όμως, ο Mats είχε μια διέξοδο από την φυλακή του σώματός του. Το World of Warcraft. Εκεί μπορούσε να γίνει όποιος θέλει, να ζει όπως θέλει, να γνωρίσει πράγματα όπως η φιλία, ο έρωτας, τα οποία έχανε όλα αυτά τα χρόνια. Ο Matts, ή Ibelin, ήταν μέλος μιας clan ή αλλιώς κοινότητας. Οπότε, ο τρόπος αφήγησης αυτού του ντοκιμαντέρ σε μεγάλο μέρος του είναι μέσω της μηχανής γραφικών του παιχνιδιού και των logs (ή πρακτικών αν το προτιμάτε έτσι) αυτής της clan. Βλέπεις ουσιαστικά αυτό που φωνάζουμε όλοι οι gamers. Ότι τα video games είναι πολύ παραπάνω από απλά μπλιμπλίκια. Είναι η ίδια η ζωή.

Για όσ@ έφτασαν μέχρι εδώ, μπράβο σας. Διαβάσατε ένα άρθρο 1200+ λέξεων. Δεν είναι και λίγο. Ελπίζω να βρήκατε κάτι που να σας τράβηξε το ενδιαφέρον κι αυτό να ξέρετε ήταν μόνο το Act 1. Έρχεται το 2ο, με πολλές ταινίες ακόμα!

Χριστούγεννα, αναφορά σε Beatles, οπότε αναγκαστικά θα έχουμε το καλύτερο χριστουγεννιάτικο τραγούδι από τον Lennon

The post The Movie Corner: Act I για ταινίες του 2024 – Ένα τσούρμο από ντοκιμαντέρ appeared first on anthem.gr.

Έχει γίνει μεγάλο θέμα τις τελευταίες μέρες στο ίντερνετ ότι αρκετός κόσμος ανεβάζει φωτογραφίες και βίντεο από προβολές του Wicked. Για να βάλει περισσότερο λάδι στην φωτιά, ήρθε και η δήλωση του Dwayne “The Rock” Johnson να πει ότι ο κόσμος, αφού πλήρωσε εισιτήριο, δικαιούται μέσα στην αίθουσα να τραγουδάει. Κι επειδή έζησα πρόσφατα την Γιορτή του Σινεμά στην Ελλάδα, όπου με 2 ευρώ έβλεπες όποια ταινία κυκλοφορούσε, λέω να μοιραστώ μερικές σκέψεις και εμπειρίες.

Rock, δώσε μας τα φώτα σου

Είναι γνώστης του κινηματογράφου ο Rock; Σύμφωνα με την ποιότητα των ταινίων που πρωταγωνιστεί συνήθως, δεν θα το λέγαμε. Αλλά άντε πες εκεί είμαι κακός και τον αδικώ. Οι δηλώσεις του κατά καιρούς δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Αυτή που ανέφερα παραπάνω είναι η πιο πρόσφατη από αρκετά διαμάντια που έχει πει ανά καιρούς. Μια άλλη δήλωση που έχει κάνει και μου προκάλεσε γέλιο ήταν για την ταινία Red One. Ναι αυτή την χριστουγεννιάτικη ταινία δράσης που έβγαλε Νοέμβριο! Είπε, λοιπόν, ότι βλέποντας το Oppenheimer στον κινηματογράφο που βλέπει IMAX ταινίες και ο Nolan, πως αυτή η τεχνολογία είναι για το Red One. Πιο συγκεκριμένα είπε ότι είναι Game Over. Βέβαια, θα είναι θαύμα αν η ταινία βγάλει κέρδος, αλλά ας μην τρέχουμε από τώρα.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Rock αν έχεις πληρώσει με τα ωραία σου λεφτουδάκια ένα εισιτήριο, μπορείς να τραγούδας μέσα στην αίθουσα το Defying Gravity μαζί με την Cynthia Erivo. Στο οποίο ήρθε και η ίδια να συμπληρώσει ότι είναι οκ. Κι αν το πάμε ένα βήμα παραπέρα, όπως πόσταρε ένας φίλος στο Twitter/Χ, αν σε συνεπαίρνει η ερμηνεία της, μπορείς να την τραβήξεις ένα βίντεο. Να μην βγάλεις και μερικές φωτό το λογότυπο του Wicked, την Arianna την Grande μέσα στα ροζ φορεματάκια της και πάει λέγοντας; Γενικότερα, μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις επειδή πλήρωσες ένα εισιτήριο; Μάλλον ναι για κάποιους/ες, αλλά η απάντηση είναι όχι! Εκτός αν η Erivo πιστεύει ότι μπορώ πάνω σε κάποια ερμηνεία της στο θέατρο, να αρχίζω να αγριογκαρίζω μαζί της. Δεν το νομίζω.

Πρόβλεψε τι θα γίνει στην Γιορτή του Σινεμά

Πάμε τώρα στην μαγική εμπειρία που έζησα βλέποντας το τελευταίο Venom. Όχι δεν θα γράψω κριτική της ταινίας. Απλά γιατί όσο καλές ή κακές κι αν είναι αυτές οι ταινίες, εγώ προσωπικά διασκεδάζω βλέποντάς τες. Και είναι μάλλον περίεργο στα αυτιά και τα μάτια κάποιων να διασκεδάζεις με κάτι που δεν είναι φανταστικό. Τέλος πάντων, μην ξεφεύγουμε. Έχω πληρώσει το εισιτηριάκι μου, γνωρίζω από πριν ότι με τόσο φθηνό εισιτήριο λόγω της Γιορτής του Σινεμά θα είναι sold out και αυτό που περιμένω είναι μια γηπεδική κατάσταση. Με το οποίο είμαι οκ παρεπιπτώντως!! Το ζητάω κιόλας όταν πρόκειται για superhero ταινίες (βλέπε Spider-Man No Way Home ή Avengers: Endgame). Αυτό που έζησα όμως ήταν ίσως η χειρότερη εμπειρία μου σε σινεμά. Μια παρέα παιδιών γυμνασίου, το πολύ πρώτες τάξεις λυκείου, κάθεται από πίσω μου. Και πέτα από τα χαζά της ηλικίας, αρχίζει ένας διάλογος λες και είναι σπίτι τους από την αρχή της ταινίας. Πρώτο σσσσς, χαμπάρι. Δεύτερο, τίποτα. Ε στο τρίτο γύρισα και σε μια κίνηση που έκανα για πρώτη φορά μέσα σε αίθουσα γύρισα κατά πρόσωπο και ρώτησα αν θα το βουλώσει επιτέλους. Και το βούλωσε. Ήμουν αγενής; Ίσως. Αλλά υπάρχουν και κάποια όρια.

Όλα τα παραπάνω δεν τα γράφω για να βγάλω κάποια γεροπαραξενιά μου στο ίντερνετ. Τ’ αναφέρω, γιατί δεν είναι όλοι οι χώροι για όλα και ένα εισιτήριο δεν σου δίνει το δικαίωμα να ενοχλείς τους γύρω σου. Και το πιο τραγικό για μένα είναι ότι έχει ξεκινήσει μια μόδα, άτομα του χώρου να το επικροτούν κιόλας. Το να πάω σε ένα μιούζικαλ σε μια αίθουσα και να μην τραγουδάω δυνατά, δεν με κάνει ξενέρωτο. Με κάνει ένα άτομο που σέβομαι τον διπλανό μου και καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άλλοι χώροι, αν θέλω να τραγουδήσω. Και αλίμονο, δεν θα φτάσουμε στο άλλο άκρο, να κάνουμε παρατήρηση απλά γιατί είπες μια κουβέντα στον φίλο σου. Αλλά άλλο μια κουβέντα κι άλλο λύνω το κυπριακό μες στα σκοτάδια.

Αυτά! Δεν έχει άλλη γκρίνια για την ώρα. Ελπίζω το επόμενο κείμενο αυτή της στήλης να έχει να μιλήσει περισσότερο για ταινίες.

The post The Movie Corner: Ακούστε τον Rock, ξέρει από κινηματογράφο appeared first on anthem.gr.

Είναι επίσημο! Ο John Cena σταματάει την καριέρα του ως professional wrestler. Όχι ακόμα βέβαια. Το 2025. Αλλά, ετοιμάζουμε ήδη τις συνδρομές στο Netflix και τα πακέτα χαρτομάντιλα για να μην χάσουμε δευτερόλεπτο από το retiring tour του. Οι λόγοι της απόσυρσής του φυσικά είναι περισσότεροι από ένας. Λίγο η ηλικία και το σώμα που γερνά, λίγο το βαρύ πρόγραμμα του Hollywood, έφεραν το αναπόφευκτο.

Για τα highlights και τις μεγάλες wrestling στιγμές, που μας χάρισε ο Cena, έχουμε καιρό να τις θυμηθούμε. Τώρα σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να κοιτάξουμε την τωρινή καριέρα. Κι όχι φίλε/φίλη αναγνώστη/αναγνώστρια. Δεν θα πάμε στα εύκολα τύπου Fast and Furious και Peacemaker. Θα πάμε στα δύσκολα. Στα πρώτα βήματα. Με απλά λόγια, αν στην παραγωγή δεν γράφει WWE Studios, μην το περιμένετε στην λίστα.

The Marine

Στα τελειώματα του Doctor of Thuganomics κι ενώ ο Randy Orton δεν παίρνει τον ρόλο, γιατί δεν τα πήγε καλά με τους πεζοναύτες, ο Cena “μαχαιρώνεται” από τον μπράβο του Carlito, Jesus, για να έχει χρόνο για τα γυρίσματα του Marine. Ενός franchise, που συμμετείχε μόνο στην πρώτη ταινία και στην μοναδική από τις 6, που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο Cena έκανε το υποκριτικό του ντεμπούτο ως ένας πεζοναύτης, που παράκουσε τις εντολές των ανωτέρων του για να σώσει ομήρους σε ένα κρησφύγετο της al-Qaeda.

Η πρώτη ταινία του Cena, περιέργως, πήγε καλά εισπρακτικά. Να ‘ναι καλά οι πωλήσεις των DVD. Από κριτικές, όμως, δεν τα πήγαμε φοβερά. Βέβαια, είναι να απορεί κανείς, πως οι επόμενες κατάφεραν να είναι χειρότερες. Ναι οκ, συμβαίνει. Τουλάχιστον εδώ, είχαμε τον Robert Patrick για κακό. Και την αρχή του Super Patriot Cena gimmick.

12 Rounds

Για όσους δεν ξέρουν και καλά κάνουν κατά την γνώμη μου, οι ταινίες των WWE Studios δεν φημίζονται για την πρωτοτυπία τους. Έτσι, η δεύτερη ταινία του Cena με όνομα 12 Rounds είναι ουσιαστικά το Die Hard with a Vengeance, με τον σκηνοθέτη του Die Hard 2 και συμπρωταγωνιστή τον Aidan Gillen (Littlefinger από το Game of Thrones). Κάπως πάλι, η ταινία οριακά βλέπεται. Κι αυτό γιατί ως ταινία δράσης έχει ένα ρυθμό, αρχίζεις να συνηθίζεις τον action hero Cena, αλλά από πλοκή και το κάτι παραπάνω, μηδέν εις το πηλίκο. Α ναι. Κι αυτό έγινε franchise. Πάλι χωρίς τον Cena στις επόμενες ταινίες. Γιατί παιδιά μου, αν πουλάνε τα DVD σαν ζεστό ψωμάκι, χαζοί είναι να μην ανοίξουν φούρνο;

Φουλ του DVD

Αν δείτε ένα μοτίβο που δημιουργείται στις πρώτες ταινίες που πρωταγωνιστεί ο Cena είναι ότι πρακτικά αποτυγχάνουν στις αίθουσες και το σώζουν στις πωλήσεις DVD ή Blu-Ray. Οπότε, σου λέει και το WWE, γιατί να παιδευόμαστε τσάμπα; Πάμε κατευθείαν στο σπίτι. Έτσι, οι δύο επόμενες ταινίες του John Cena, οι οποίες όχι απλά δεν ξέφυγαν σε ποιότητα από τις δύο προηγούμενες, αλλά ήταν και χειρότερες, ήταν το Legendary (2010) και το The Reunion (2011). Ένα αθλητικό δράμα, για να θυμηθούμε ότι έχουμε κι έναν αθλητή για ηθοποιό και ω τι έκπληξη μια ταινία δράσης.

Σκεφτόμουν αν θα ήθελα να περιγράψω την πλοκή γι’αυτές τις δύο ταινίες. Αλλά όταν σκηνοθέτης του Reunion ήταν ένας σύμβουλος των writers των σοου του WWE εκείνης της εποχής, είπα να μην σας κάνω τέτοιο κακό.

Στροφή στο animation

Οι τελευταίες ταινίες του Cena κάτω από την ομπρέλα του WWE θα ήταν animated. Οι δύο μάλιστα συνεργασίες με μεγάλα ονόματα. Με τον Scooby-Doo και τους Flintstones. Ευλόγως, μπορεί να γεννηθεί η απορία στο οποιοδήποτε, αν τουλάχιστον αυτές βλέπονται. Η απάντηση είναι ναι. Οκ οκ, δεν είναι και Spirited Away. Αλλά, είναι ό,τι μπορεί να περιμένεις από μια ταινία του Scooby-Doo. Μάλιστα, για τον Cena, που είναι το θέμα μας, είναι ακόμα πιο εύκολα τα πράγματα καθώς καλείται να κάνει τον εαυτό του σε μια πλοκή όπως όλες οι άλλες με το συγκεκριμένο τετράποδο. Αντίστοιχα και με τους Flintstones.

Κοίτα να δεις όμως που δεν γλιτώσαμε τις πατάτες. Κι αυτό γιατί ήρθε το Surf’s Up 2. Ενώ το πρώτο Surf’s Up αποτελεί ένα τίμιο mockumentary πάνω στο surf με πιγκουίνους, στο sequel πέσαμε σε περίπτωση παλιάς ορθόδοξης Disney. Δηλαδή sequels που είναι direct-to-video με ό,τι αυτό συναπέγεται. Χαμηλό budget, κακά σενάρια, ακόμη χειρότερες εκτελέσεις. Επίσης, βάλε συνεργασία των πιγκουίνων της πρώτης ταινίας με γνωστούς παλαιστές σε μορφές πιγκουίνων και το αποτέλεσμα δεν έχει σοβαρές ελπίδες να βγει αξιόλογο.

Κλείνοντας…

…αυτό που απέφυγα επίτηδες μέχρι τώρα ήταν να μιλήσω για το υποκριτικό ταλέντο του Cena. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι όλο αυτό το συνονθύλευμα ταινιών εξυπηρέτησε σε έναν σκοπό. Να ψηθεί υποκριτικά ο John. Δεν θα γινόταν ποτέ Anthony Hopkins. Αλλά, κατάφερε λίγα χρόνια μετά να πάει πχ στο Bumblebee ή το F9 και να μην εκτεθεί. Το professional wrestling κρύβει μέσα του την ηθοποιία. Οπότε λογικό αρκετά άτομα από τον έναν χώρο να μεταβούν στον άλλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι πάντα γίνεται με επιτυχία όμως.

Ο John Cena είχε πάντα το σωματότυπο και την εμφάνιση να γίνει ένας action hero. Τα κατάφερε πραγματικά όταν πέταξε από πάνω του αυτό το στερεότυπο, άρχισε να παίζει σε κωμωδίες και όταν επέστρεψε στις ταινίες δράσης, φάνηκε το πραγματικό εκτόπισμά του. Το οποίο τον οδήγησε να είναι ο Peacemaker. Οπότε, κοιτάζοντας πίσω, μπορεί κι αυτός όπως κι εμείς, να ευχαριστήσουμε τα WWE Studios, που του έδωσαν την ευκαιρία να κάνει εκεί τα στραβοπατήματά του για να τα καταφέρει αργότερα.

Που θα οδηγήσει η υποκριτική του καριέρα δεν ξέρουμε. Μπορεί να καταλήξει να είμαι μια βελτιωμένη έκδοση του Dwayne “The Rock” Johnson. Δηλαδή, μεγάλο όνομα, σίγουρα λεφτά στο box office και ελάχιστη προσπάθεια. Θα δείξει. Το σίγουρο είναι ότι τον Ιανουάριο του 2025 ξεκινάει το τελευταίο ταξίδι του παλαιστή John Cena και αυτή την φορά We Can See Him!

The post The Movie Corner: Thank You Cena appeared first on anthem.gr.

Κυριακή 13 Μαϊού. Από την μία το φινάλε της σειράς του The Last of Us, από την άλλη τελετή απονομής βραβείων Oscars. Λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η διαδικασία, είπα να κάνω προβλέψεις στο twitter. Δεν τα πήγαμε άσχημα νομίζω. 16 στις 21 σωστές προβλέψεις. Δεν έβαλα μέσα τα δύο ντοκιμαντέρ, γιατί δεν είχα άποψη και θα ήταν άδικο. Επίσης, έκανα επιπόλαια λάθη όπως ότι δεν είπα για τον ήχο πως θα το πάρει το Top Gun: Maverick. Μα τι σκεφτόμουν; Τέλος πάντων. Τα “μεγάλα” βραβεία τα πέτυχα όλα πάντως. Κι όχι μόνο τα πέτυχα, αλλά χάρηκα πολύ για το ποιοι τα πήραν.

Τα Πάντα Όλα

Στο τελευταίο μέρος του αφιερώματος για τις ταινίες του 2022, είχα κλείσει το άρθρο μου μιλώντας για το Everything, Everywhere All At Once. Προσπάθησα μέσα σε λίγες γραμμές να μεταδώσω την αγάπη που είχα για την συγκεκριμένη ταινία και πόσο ψηλά την είχα στις πλέον αγαπημένες μου. Η δικαίωση ήρθε στην 95η τελετή των βραβείων Oscars. Όχι πως αν δεν μάζευε 7 βραβεία, θα άλλαζα άποψη. Αλλά είναι ωραίο για την κουβέντα, να συμπληρώνεις πως κοίτα να δεις, πήρε και 7 αγαλματίδια. Το εντυπωσιακό βέβαια είναι πως στο θέμα βραβείων, πριν καν φτάσουμε στα Oscars, το EEAAO είχε σπάσει ένα ρεκόρ. Είχε καταφέρει να ξεπεράσει το Return of the King στον συνολικό αριθμό βραβείων. Δεν συγκρίνω προφανώς τις ταινίες μεταξύ τους. Αλλά δεν το λες και λίγο.

Η μια ιστορία της βραδιάς είχε να κάνει με το σύμπαν του EEAAO. Βραβείο για Β’ γυναικείο ρόλο στη μόνη Lee του καστ που δεν είναι Aσιάτισσα όπως είπε αστειευόμενος ο James Fong στα βραβεία SAG. Αναφέρομαι φυσικά στην Jamie Lee Curtis. Στην κατηγορία του Β’ αντρικού ρόλου το κέρδισε ο Ke Huy Quan, σε μία από τις αρκετές, θα μπορούσαμε να πούμε, εκκωφαντικές επιστροφές. Η Cate Blanchett, όσα καλά λόγια κι αν άκουσε για το Tár, δεν μπόρεσε να στερήσει από την υπέροχη Michelle Yeoh το βραβείο του Α’ γυναικείου ρόλου. Οι Daniels το σήκωσαν για την σκηνοθεσία και το πρωτότυπο σενάριο, ο Paul Rogers για το μοντάζ, η Stephanie Hsu τσίμπησε μια υποψηφιότητα και όλοι μαζί πήραν αυτό που άξιζαν, δηλαδή το βραβείο της καλύτερης ταινίας.

Δέχομαι κάποιος να αγάπησε, να ήθελε και να στήριξε μια άλλη ταινία να σαρώσει τα Oscars. Σε ένα άλλο σύμπαν, το EEAAO δεν θα είχε πάρει τίποτα και θα τα μάζευε όλα το Banshees of Inisherin. Δεν θα με χαλούσε καθόλου κιόλας. Μέχρι και Jenny το γαϊδουράκι θα μπορούσε να πάρει βραβείο. Αλλά στο δικό μας σύμπαν έγινε αυτό που ήθελαν δικαίως οι περισσότεροι. Και λέω δικαίως, γιατί όπως προανέφερα δέχομαι την προσωπική επιθυμία κάποιου, αλλά σόρρυ που δεν θα δεχτώ την γκρίνια και την άποψη ότι δεν τα άξιζε τόσα πολλά κι ας του έδιναν απλά κανένα τεχνικό μόνο…

Ο Fraser τα κατάφερε

Έτσι πρέπει να μοιάζει το πολυσύμπαν. Αυτή ήταν η ατάκα με την οποία ξεκίνησε ο λόγος του εμφανώς συγκινημένου Brendan Fraser όταν ανέβηκε να παραλάβει το βραβείο του Α’ αντρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην Φάλαινα. Εκεί που για πολλούς ανέστησε την καριέρα του κι ενώ θα μπορούσε εύκολα να γελοιοποιηθεί ή να κρυφτεί πίσω από την στολή που φορούσε, έδειξε με πανέμορφο τρόπο πόσο καλός ηθοποιός είναι.

Για την ταινία ίσως ανέβει ξεχωριστό άρθρο κάποια στιγμή. Για τον Fraser, όμως συγκεκριμένα, είναι μεν κλισέ, αλλά πρέπει να πούμε ότι σίγουρα είναι ένα δυνατό comeback. Μια επιστροφή από την αδικία ουσιαστικά. Είναι κουλ να τον αγαπάς αυτή την στιγμή. Από την άλλη, γιατί όχι κιόλας. Μακάρι αυτό το βραβείο να είναι η ώθηση που χρειάζεται για να συνεχίσει να κάνει αυτό που προσπάθησαν κάποτε να του στερήσουν.

Στα υπόλοιπα…

Λίγο πολύ όλοι πήραν από κάτι για να είμαστε όλοι χαρούμενοι. Το Pinocchio του Guillermo del Toro ήταν αναμενόμενο να πάρει το βραβείο της καλύτερης animated ταινίας. Το Black Panther: Wakanda Forever έπαθε για ακόμα μια φορά το “Ωραία τα κοστούμια σου Πέγκυ μου”, ενώ η απόλυτη δικαίωση ήρθε στο τραγούδι. Το ίντερνετ έβραζε γιατί ο νικητής ήταν ένας. Το Naatu Naatu από το RRR.Το All Quiet on the Western Front πήρε αθόρυβα τα βραβεία του. Παράλληλα, ζήσαμε μια βραδιά όπου Spielberg και McDonagh δεν πήραν ούτε ένα βραβείο. Σε μια τέτοια χρονιά, καλώς δεν πήραν θα πρόσθετα εγώ.

Κλείνοντας, να πω ότι τα Oscars (όπως κι άλλα) καλό είναι να θυμόμαστε πως πρόκειται απλά για βραβεία. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Σίγουρα σημαίνουν κάτι γι’αυτούς που τα παίρνουν. Αλλά σίγουρα δεν αποτελεί έναν χώρο στον οποίο αξίζει να φανατιζόμαστε. Ωραίο να γίνεται χαβαλές γύρω απ’ αυτά και η σχετική καζούρα, αλλά μέχρι εκεί. Οπότε, για να χαλαρώσουμε θα φύγουμε με την υποψηφιότητα που πήρε η Rihanna. Όσοι θέλουν γλέντια και χορό, είπαμε. NAAAAAATU!!!

The post The Movie Corner: 95η Τελετή των Oscars – Η ταινία που σάρωσε… Τα Πάντα Όλα και το απόλυτο comeback appeared first on anthem.gr.

Στα ριάλιτι παιχνίδια, η μαγειρική είναι ένας τύπος φορμάτ που διαχρονικά έχει επιτυχία. Είτε είναι στην πιο διαδεδομένη μορφή τους όπως το MasterChef, είτε σε μια λίγο πιο χαλαρή όπως το Is It Cake?, είτε σε μια πιο πειραματική σαν το Baking Impossible, αυτού του είδους τα ριάλιτι τραβάνε σαν μαύρες τρύπες τον κόσμο.

Τι γίνεται όμως με τις ταινίες γύρω από την μαγειρική; Ή το φαγητό γενικότερα; Με αφορμή, λοιπόν, τον ερχομό της 9ης σεζόν (ναι μετράω και αυτές του MEGA) του ελληνικού MasterChef, πάμε να δούμε ορισμένες ταινίες που έχουν κοινή θεματολογία με το συγκεκριμένο ριάλιτι. Αρκετές θα είναι σύγχρονες, άλλες πιο παλιές. Δεν θα μιλήσουμε απαραίτητα για τις καλύτερες, αλλά για ταινίες που είχαν κάτι να δώσουν με αφορμή την μεγάλη και παντοτινή μας αγάπη.

Το τρομακτικό φαγητό

Τρόμος όχι απαραίτητα με την έννοια του να φοβάσαι την σκιά σου. Πιο πολύ τρόμος από την άποψη ότι βλέπεις τον θάνατο στην πόρτα σου. Όπως για παράδειγμα οι πλούσιοι πελάτες του εστιατορίου Hawthorne στο The Menu. Γνωστός για την δουλειά του στο Succession και στο Shameless, ο Mark Mylod σατιρίζει τα πάντα. Από την κουλτούρα του fine dining, μέχρι την ίδια την κοινωνία και το δήθεν.

Υπάρχει η άποψη ότι το τέλος θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Προσωπικά το βρήκα ακόλουθο της νοοτροπίας της ταινίας. Ένα καστ γεμάτο ονόματα ταιριαστά με τους ρόλους τους, η Anya (όσο κι αν κλαίγονται μερικοί ότι παίζει παντού) ήταν μια χαρά, ο Hoult αποδεικνύει ότι ίσως είναι από τους αρκετά υποτιμημένους ηθοποιούς και ό,τι κι αν πεις για τον Ralph Fiennes είναι λίγο. Ξέρουμε τι μπορεί να κάνει υποκριτικά εδώ και χρόνια. Ξεκολλήστε λίγο από τον Voldemort!

Από την κουζίνα έρχεται το φαγητό

Εάν πρέπει να προτείνεις σε κάποιον μια ταινία για τις πραγματικές συνθήκες μιας κουζίνας και την σκιαγράφηση των προσωπικοτήτων που απαρτίζουν την μικρή κοινωνία που ζει και αναπνέει μέσα σε αυτή, το Boiling Point είναι αυτή. Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται σε ένα άτομο που δεν έχει δουλέψει δευτερόλεπτο σε έναν τέτοιο χώρο. Βλέπεις όλα τα προβλήματα που μπορούν να υπάρχουν. Από μικρά και ασήμαντα, μέχρι μεγάλα που μπορούν να σε στείλουν στον θάνατο. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Το μονοκάμερο, ενώ εύκολα θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος για να καλυφθούν ατέλειες και ουσιαστικά ο σκηνοθέτης να φλεξάρει ότι μπορεί να το υλοποιήσει, είναι η ιδανική επιλογή για μια τέτοιου είδους ταινία. Πολύ γρήγορα και χωρίς περιττή βαβούρα (αν και βαβούρα με πίεση υπάρχει άπειρη στην ατμόσφαιρα) σου δίνει ό,τι χρειάζεται να ξέρεις για τους χαρακτήρες μαζί με τους οποίους θα περάσεις μια βραδιά. Ο Graham συνεχίζει (όχι πως σταμάτησε ποτέ) να δείχνει τι ηθοποιάρα είναι και ανυπομονώ να τον δω στην sequel σειρά που θα ακολουθήσει.

Ο έρωτας περνάει από το στομάχι δεν λένε;

Όταν πιάνουμε τον συνδυασμό ρομαντικής, δραματικής ταινίας με φαγητό, ενδεχομένως η πρώτη που έρχεται στο μυαλό αρκετών να είναι το No Reservations (ή ελληνιστί Έχετε κάνει κράτηση;). Ξέρετε για ποια ταινία λέω. Όπου η Catherine Zeta-Jones είναι διακεκριμένη σεφ και στο δικό της εστιατόριο προσλαμβάνουν τον Aaron Eckhart για την θέση του σου σεφ. Αρκετά προβλέψιμη για τα γούστα μου, παρ’όλα αυτά έχει το κοινό της.

Από την άλλη μεριά, η ταινία που θα ήθελα να μιλήσω είναι το The Lunchbox του Ritesh Batra με πρωταγωνιστή τον Irrfan Khan (γνωστό από το Life of Pi, Slumdog Millionare κλπ). Στην Ινδία, λοιπόν, υπάρχει το dabbawala. Ένα σύστημα ντελίβερι κατά το οποίο συνήθως οι νοικοκυρές των σπιτιών στέλνουν σε πακέτα φαγητό στην εργασία των αντρών τους. Έτσι, η Ila που θέλει να αναθερμάνει την σχέση με τον άντρα της, ξεκινά μαζί με το πακέτο φαγητού να στέλνει και ρομαντικά μηνύματα. Λόγω, όμως, ενός λάθους στο σύστημα τα πακέτα αυτά φτάνουν στον Saajan (που υποδύεται ο Khan) ο οποίος είναι χήρος. Με αυτό το παιχνίδι της μοίρας, ξεκινά μια ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ των δύο ατόμων και ξετυλίγεται μια πολύ όμορφη ιστορία.

Να προσθέσω ότι την συγκεκριμένη ταινία την είδα πρώτη φορά στο κανάλι της Βουλής, όπου σε συνδυασμό με την δημόσια τηλεόραση κι άλλα μικρότερης εμβέλειας κανάλια κάνουν εξαιρετική δουλειά στις επιλογές ταινιών που αποφασίζουν να προβάλουν. Οπότε δώστε τους μια ευκαιρία.

Μια πλατφόρμα όλο μυστήριο

Ήταν κάπου εκεί στην πρώτη άνοιξη της πανδημίας όπου στο Top 10 του Netflix κατάφερε να αναρριχηθεί μια ισπανόφωνη ταίνια. Το όνομά της The Platform. Πρόκειται λίγο για sci-fi, λίγο για horror, λίγο για κοινωνική. Η ιδέα έχει να κάνει με ένα πύργο, όπου σε κάθε όροφό του μένουν δύο άτομα και από την κορυφή του ξεκινά να κατεβαίνει μια πλατφόρμα γεμάτη φαγητό. Η συγκεκριμένη πλατφόρμα μένει για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα σε κάθε όροφο κι επίσης τα άτομα ανά μήνα αλλάζουν τον όροφο που μένουν τυχαία. Οπότε καταλαβαίνετε τι χαμός γίνεται όταν το ζευγάρι που ζει στην κορυφή μπορεί να φάει ό,τι και όσο θέλει ενώ στα πιο κάτω στρώματα ενδέχεται να μην φάνε καθόλου.

Δεν θα το παίξω κουλτουριάρης με βαρύγδουπες εκφράσεις που θα εκθιάζουν το συγκεκριμένο πόνημα του Galder Gaztelu-Urrutia. Το δικό μου σχόλιο για την ταινία είναι πως πρόκειται για μία από τις τίμιες προσπάθειες και παραγωγές που μπορείς να δεις στο Netflix, με τα κοινωνικά της μηνύματα να είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρα. Ειδικά αν ξεπεράσεις το αρχικό στάδιο των κοινωνικών στρωμάτων (βλέπε πάνω και κάτω όροφοι), τους υπόλοιπους προβληματισμούς στους σερβίρει στο πιάτο. Λίγο το τέλος με ξένισε, αλλά καλύτερα να το δείτε για να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Ένας αρουραίος-σεφ

Ήταν πρακτικά αδύνατον να μιλήσω για ταινίες σε σχέση με το φαγητό και να μην γίνει αναφορά στο μπριάμ. Εεε σόρρυ, ναι το ξέρω. Χιλιοπαιγμένο το αστείο. Μιλάω προφανώς για το Ratatouille της Pixar και το όνειρο του Remy να γίνει σεφ στο Παρίσι. Να προσπαθήσω να σας πείσω ότι είναι μία από τις καλύτερες ταινίες του συγκεκριμένου στούντιο δε νομίζω να χρειάζεται. Ή για το πόσο όμορφη και γεμάτη ζεστασιά είναι. Στο μόνο που θα σταθώ, επειδή γενικά σνομπάρουμε την ελληνική μεταγλώττιση, είναι πως στον ρόλο του Remy έχουμε τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και σε αυτόν του σεφ Gusteau, που αποτελεί το πρότυπο του μικρού αρουραίου, τον Ηλία Μαμαλάκη. Δηλαδή τι άλλο θέλετε;

Στον δρόμο για το ψυγείο…

…σκεφτόμουν τραγούδια που μπορώ να βάλω στο τέλος. Το σκέφτηκα σοβαρά παιδιά, γιατί τα πρώτα που έρχονταν στο μυαλό ήταν κάποια για φέτες και ψωμιά ή για το αυγολέμονο (κι όχι τον γνωστό κύριο). Οπότε, επειδή κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας λέγοντας ότι έχουμε επίπεδο, το γυρνάμε γρήγορα στις ταινίες πετώντας δύο ακόμα.

Πρώτα, το Delicatessen το οποίο είναι μια γαλλική μαύρη κωμωδία γύρω από μια μετα-αποκαλυπτική πόλη όπου το φαγητό είναι δυσεύρετο και στο ισογείο μιας πολυκατοικίας λειτουργεί ένα κρεοπωλείο. Το τι σερβίρει στους ενοίκους της πολυκατοικίας, το αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Αν κάνετε συχνά βόλτες στο ERTflix, σίγουρα θα το πετύχετε.

Η άλλη ταινία που ήθελα να προτείνω είναι το Founder. Παρ’ότι είναι μιας μορφής βιογραφία, την αναφέρω γιατί έχει κάτι ενδιαφέρον να πει. Πρόκειται για την περίπτωση του επιχειρηματία Ray Kroc (τον οποίο υποδύεται ο Michael Keaton), όπου βρήκε τρόπο όχι απλά να αποκτήσει μια κάπως γνωστή μας αλυσίδα ταχυφαγείων, αλλά να διώξει και τους ιδρυτές της από εκεί. Φυσικά μιλάω για τα McDonald’s.

Πεινάσαμε, φάγαμε ορεκτικό, κυρίως και γλυκό, άρα πάρτε ένα φρουτάκι για το τέλος!

Για περισσότερες ταινίες, εδώ!

The post The Movie Corner: Το σινεμά γύρω από το φαγητό appeared first on anthem.gr.

Ήρθε η στιγμή να γραφτεί το 3ο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος για τις ταινίες του 2022. Σε περίπτωση που αντέξατε να διαβάζετε αντίστοιχα αφιερώματα από διάφορες ιστοσελίδες και YouTube κανάλια, να σας πω ευχαριστώ που πατήσατε να διαβάσετε και το δικό μου. Δεν θα μπει κάποιος clickbait τίτλος όπως “καλύτερες ταινίες του 2022”, ούτε θα υπάρξει αντίστοιχο άρθρο για τυχόν χειρότερες. Θα μιλήσουμε μόνο για όσες κέρδισαν τις δικές μου εντυπώσεις μέσα στην χρονιά που πέρασε. Πάμε λοιπόν!

Τηρώντας μια υπόσχεση που είχα δώσει…

… δεν γινόταν να μην αναφερθώ στο Batman του Matt Reeves. Αρχικά, μιλάμε για μία από τις καλές περιπτώσεις μεταφορών του συγκεκριμένου χαρακτήρα στην μεγάλη οθόνη. Δυνατό σενάριο, εξαιρετικά τεχνικά στοιχεία, ερμηνείες που εντυπωσιάζουν. Για μένα ο Pattinson αποδεικνύεται ιδανική επιλογή για τον ρόλο του Σκοτεινού Ιππότη και επιβεβαιώνει τις προσδοκίες που είχα για εκείνον πριν βγει η ταινία. Ναι αυτή την φορά δεν είχαμε τόσο Bruce Wayne, αλλά όσο είχαμε εμένα μου έκανε. Τώρα κάτι μπηχτές για κατάθλιψη και emo Bruce, τα κρατάω απλά σαν κακιούλες. Από το να έχουμε απλά έναν άοσμο playboy, το προτιμώ. Αρκετοί είναι οι χαρακτήρες που εμφανίζονται, με τον καθένα να παίρνει τον χρόνο και τον χώρο του στο σύμπαν που ξεκινά να δημιουργείται. Για τους ηθοποιούς, ό,τι διθυραμβικό ακούσετε να λέγεται, ειδικά για τον Dano ως Riddler, μην τον αγνοήσετε. Πιθανότατα έχουν δίκιο.

Ένα στοιχείο το οποίο ήδη μου αρέσει περισσότερο σε σχέση με άλλες ταινίες είναι η Gotham. Ναι ο Burton είχε κάνει κάτι δικό του, αλλά αυτή τη φορά, όντως ένιωθα ότι η πόλη έχει χαρακτήρα. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην περίπτωση του Nolan, στην τριλογία του οποίου είμαστε στο Σικάγο και απλά δεν τον λέμε. Η ταινία είχε όσο δράση χρειαζόταν, όσο “μυστήριο” χρειαζόταν και έτρεχε με έναν ρυθμό που ναι μεν μπορεί να ήταν αργός σε στιγμές του, ωστόσο δεν σε έκανε να βαριέσαι αν ήξερες τι πας να δεις και σε ενδιέφερε.

Η DC αυτή την στιγμή δεν λες ότι είναι στην καλύτερη φάση της. Είναι κάπως μπερδεμένη η κατάσταση. Έχουν διώξει τα προηγούμενα υπεύθυνα πρόσωπα, έφεραν τον Gunn με τον Safran να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται και κατά πως φαίνονται τα πράγματα, πάμε για ολικό reboot. Αυτό, όμως, που δεν είναι τυχαίο είναι πως κανείς δεν αγγίζει το Batman και το σύμπαν που θέλει να φτιάξει ο Reeves βασισμένο σε αυτό. Αν δεν είναι χαλασμένο, μην το φτιάξεις δεν λένε; Ισχύει κι εδώ.

Πετυχημένα sequels μετά από χρόνια

Το 2022 είχε την επιστροφή δύο σημαντικών ταινιών με τις συνέχειές τους ύστερα από δεκαετίες. Βρίσκονται και τα δύο στην λίστα των αγαπημένων μου για φέτος, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία. Ξεκινώντας από την πιο πρόσφατη, το Avatar: The Way of Water είναι από τις πιο ξεκάθαρες αφορμές να πας στον κινηματογράφο. Για 3D προβολή, δεν το συζητώ καν. Πέρα από το πρώτο Avatar, ίσως να μην υπάρχει άλλη ταινία που να αξίζει αυτό τον τρόπο προβολής. Ο Cameron, στο πρώτο sequel από τα πολλά που έρχονται, καταφέρνει να βελτιώσει το έργο του σε όλους τους τομείς. Ναι κάποια ψεγάδια σεναριακά, στους διαλόγους και σε ορισμένους χαρακτήρες υπάρχουν. Ή αλλιώς θα μπορούσαμε να το πούμε, πόσα μπρο αντέχεις να ακούσεις σε 3 ώρες. Αλλά έχοντας κάνει 6ωρο μαραθώνιο την ημέρα που την είδα, διότι είδα αρχικά την πρώτη για να την θυμηθώ, η επίγευση ήταν ότι θέλω να ζήσω κι άλλο στον πανέμορφο κόσμο της Pandora.

Η άλλη ταινία την οποία προλόγισα είναι φυσικά το Top Gun: Maverick. Εδώ δεν μιλάμε για μια περίπτωση Avatar, όπου μολονότι υπάρχει βελτίωση, πρακτικά μένουμε στο ίδιο επίπεδο (χωρίς να είναι κάτι αρνητικό απαραίτητα). Το Maverick, όπως έγραψα και στο τουίτερ στην αρχική μου αντίδραση τελειώνοντάς το, δεν είχε δικαίωμα να είναι τόσο καλό. Να εξομολογηθώ ότι ενώ περνάω καλά, δεν είμαι από τους μεγαλύτερους οπαδούς της πρώτης ταινίας. Ειδικά βλέποντάς τες την μία πίσω από την άλλη, ήταν ακόμα πιο χτυπητά τα στοιχεία που με ενοχλούσαν στο Top Gun του 1986. Τώρα, έχουμε μια ταινία με ξεκάθαρο στόχο, βελτίωση στην σκηνοθεσία φέρνοντας σαν παράδειγμα την θέση της κάμερας στο cockpit των αεροσκαφών, ερμηνευτικά ο Cruise είναι στα καλύτερά του, υπέροχη Jennifer Connelly και η νέα φουρνιά φυσικά δεν ήταν απλά κομπάρσοι, αντιθέτως ήταν χαρακτήρες με σάρκα και οστά. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω την συμμετοχή του Val Kilmer, όπου σεναριακά βρήκαν τρόπο να τον εντάξουν σωστά μέσα στην ταινία και ήταν η σκηνή που έπιασα τον εαυτό μου να δακρύζει.

Το Danger Zone είναι το viral τραγούδι του πρώτου Top Gun, αλλά το Mighty Wings είναι η τραγουδάρα

Δυο πινελιές από musicals

Το 2021 τελείωσε με την Σπιλμπεργκική εκδοχή του West Side Story, δίνοντας την σκυτάλη στο Cyrano του Joe Wright με τον Peter Dinklage στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Κι ενώ δεν είχαμε μία περίπτωση Tick, Tick… Boom!, υπήρχαν μερικές αξιόλογες ταινίες. Ξεκαθαρίζω, ότι πάντα μιλάμε για ταινίες musicals κι όχι θεατρικά. Οπότε, ενώ φέτος η Disney απογοήτευσε ακόμη κι εδώ με την χλιαρή αποδοχή που είχε τελικά το Disenchanted (προσπάθησε πραγματικά να το πάρει πάνω της η Adams), ή το τίμιο Sneakerella, στην Νότια Κορέα κυκλοφόρησε το Life Is Beautiful.

Όμως, όπως πέρυσι η μιούζικαλ βιογραφία του Jonathan Larson ήταν αυτή που έκλεψε τις εντυπώσεις, έτσι και φέτος το Netflix ήταν αυτό που τα κατάφερε. Αρχικά με το Pinocchio κι ύστερα με το Matilda the Musical. Για το πρώτο έχω μιλήσει αναλυτικότερα σε προηγούμενο σχετικό άρθρο. Πάντως ο φίλος Guillermo, σε χρονιά με 4 μεταφορές του ξύλινου παιδιού (5 αν μετρήσουμε και τον χαρακτήρα του σύμπαντος του Shrek), ακόμα και χωρίς προσπάθεια θα έκανε την καλύτερη εξ αυτών.

Παράλληλα, για την κινηματογραφική μεταφορά του βραβευμένου musical του 2011, το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Ήρθε τα Χριστούγεννα για να δείξει πως μεταφέρεις αυτό το δύσκολο είδος στο σινεμά. Μάλιστα, για μένα ήταν καλύτερη μεταφορά κι από αυτή του 1996. Συγγνώμη Mara Wilson, σε αγαπάμε, σε εκτιμάμε, καλή και η δική σου ταινία, αλλά σε ξεπέρασαν. Η Alisha Weir εξαιρετική ως Matilda. Το ίδιο και οι υπόλοιποι ηθοποιοί, μικροί και μεγάλοι. Πάντως, εκεί που επιβάλλεται να σταθώ είναι στην Emma Thompson ως Agatha Trunchbull. Ό,τι και να πω είναι πραγματικά λίγο γι’αυτή την σπουδαία ηθοποιό, η οποία αδικείται από την ίδια της την φιλμογραφία. Μέσα στην ίδια μέρα την βλέπεις στο Matilda και στο Love Actually και δεν πιστεύεις στις υποκριτικές δυνατότητες που έχει αυτή η γυναίκα.

Οι ταινίες που περίμενα όλη την χρονιά…

…ευτυχώς με δικαίωσαν και οι δύο. Τις περίμενα τόσο πολύ, σε βαθμό να γίνομαι ενοχλητικός με το πόσο συχνά τις ανέφερα. Μετά σιγή. Μέχρι τώρα τουλάχιστον. Ας πιάσουμε το γυάλινο κρεμμύδι πρώτα.

Κι ενώ ο Rian Johnson έτρωγε όλο το μίσος για το τι τόλμησε να κάνει στο Last Jedi, με το Knives Out όλοι ξαφνικά τον αγάπησαν. Δικαιολογημένα βέβαια. Οπότε λογική η ανυπομονησία για το άτυπο sequel, το Glass Onion. Εθνική υπερηφάνεια για εμάς, καθώς γυρίσματα έγιναν και στις Σπέτσες, με τον ντετέκτιβ Benoit Blanc να καλείται να λύσει ακόμα ένα φονικό. Αστεία σκηνικά, κοινωνικό σχόλιο, απολαυστικές ερμηνείες από αυτό το τσούρμο πασίγνωστων ηθοποιών. Δεν έχει καμία σημασία αν ήταν καλύτερο ή χειρότερο από το πρώτο. Σημασία έχει ότι θέλουμε τρίτη ταινία ΧΘΕΣ!!

Τώρα, αν με αφήσετε να μιλάω για το Banshees of Inisherin, μπορώ να το κάνω για ώρες. Να αναλύσω οτιδήποτε πρόσφερε. Επιλέγω να το κάνω συνοπτικά με bullets για να πείσω χωρίς spoilers να το δείτε. Λοιπόν:

• Σενάριο και σκηνοθεσία Martin McDonagh, δηλαδή αυτόματα σημαίνει κωμικοτραγικές καταστάσεις με καλογραμμένο σενάριο
• Πρωταγωνιστές Colin Farrell και Brendan Gleeson, που είναι για χρόνια φίλοι όμως ο δεύτερος ξαφνικά μια μέρα αποφασίζει ότι απλά βαρέθηκε τον πρώτο και δεν θέλει την παρέα του πια.
• Σε δεύτερους ρόλους, αλλά με ερμηνειάρες, οι Kerry Condon και Barry Keoghan.
• Ιρλανδία κι ένα γαϊδούρι (όχι αυτό του EO)

Νομίζω σας κάλυψα. Εύκολα σε αυτό το άρθρο θα μπορούσε να υπάρχει ξεχωριστή παράγραφος για το After Yang, αλλά τρίτη ταινία με Farrell σε ένα αφιέρωμα θα ήταν υπερβολή.

Μια σταγόνα τρόμου

Σας έχω νέα. Από το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μέχρι τώρα προέκυψαν πράγματα. Συγκεκριμένα, είδα το X και το Pearl. Όταν βγει και το MaXXXine, θα αποκτήσει δικό της Corner αυτή η τριλογία. Προς το παρόν να πω μόνο ότι όσοι αγαπάτε τις slasher ταινίες, μην τις χάσετε. Δίνοντας μια φρέσκια πνοή στο είδος, ο Ti West επέστρεψε δυναμικά στο σινεμά. Επίσης, ζούμε την ανάδειξη δύο καταπληκτικών scream queens και ηθοποιών. Της Jenna Ortega και της Mia Goth.

Η ταινία, όμως, η οποία κατάφερε να με κερδίσει περισσότερο απ’ όλες στο είδος φέτος ήταν το Watcher. Ναι απολαμβάνω διάφορα είδη τρόμου, αν και ο καλός ψυχολογικός τρόμος δεν ξεπερνιέται εύκολα. Η αρκετά συμπαθητική Maika Monroe έρχεται να καταφέρει ξανά αυτό που μου έδωσε με μεγάλη επιτυχία στο επίσης αγαπημένο It Follows. Ότι βιώνει αυτό που βλέπω. Μετακομίζοντας στην Ρουμανία λόγω της δουλειάς του συντρόφου της, βρίσκεται σε μια ξένη χώρα, με μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει και καλείται να πείσει τον κόσμο γύρω της ότι υπάρχει κάποιος που την παρακολουθεί κι όχι το αντίστροφο.

Δείχνει η ταινία πως μπορείς να χτίσεις ατμόσφαιρα και ένταση χωρίς ανούσια jump scares, ενώ ταυτόχρονα η ύπαρξη μιας γλώσσας που ούτε εσύ σαν θεατής καταλαβαίνεις, προσφέρει σε αυτό. Το μόνο αγκάθι για να απογειωθεί είναι το αιώνιο trope του boyfriend, που δεν σε πιστεύει. Το τελευταίο βλέμμα της Monroe τα λέει όλα πάνω σε αυτό. Ας ξεμπερδεύουμε σιγά σιγά με αυτό το πράγμα. Ε; Τι λέτε; Πάντως είναι αστείο στα δικά μου μάτια, αλλά και λυπηρό, πως σε μια χρονιά που έχουν βγει καινούργιες ταινίες για Texas Chainsaw Massacre, Scream και Halloween να μην μιλάει κανείς γι’αυτές. Ή τουλάχιστον να μην έχει να πει κάτι θετικό.

Το καλύτερο έμεινε για το τέλος

Δεν θα μπορούσε να έχει γραφτεί αφιέρωμα για αγαπημένες μου ταινίες του 2022 και να λείπει η συγκεκριμένη. Τα Πάντα Όλα που λέτε ή αλλιώς Everything, Everywhere All At Once. Για συντομία, θα το γράφουμε EEAAO. Η τελευταία ταινία των Daniels κι αυτή που είδα ήδη τρεις φορές μέχρι τώρα. Πράγμα σπάνιο να γίνει τόσο σύντομα, αλλά έγινε. Πολύ απλά γιατί απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτό του. Για τους Daniels, αν έχεις ασχοληθεί με την δουλειά τους, το ψυλλιάζεσαι εδώ και καιρό ότι κάποια στιγμή θα γίνει το μπαμ. Δεν αναφέρομαι καν στο Swiss Army Man. Το οποίο, επίσης, να δει όποιος δεν το έχει κάνει ήδη. Με την μαεστρία που σκηνοθετούν ακόμα και μουσικά βιντεοκλίπ, φαίνεται ότι το ταλέντο ξεχειλίζει σε αυτά τα δύο άτομα.

Τώρα για το EEAAO συγκεκριμένα, μιλάμε για την καλύτερη απεικόνιση της ιδέας του πολυσύμπαντος που έχει υπάρξει στην μεγάλη οθόνη μέχρι σήμερα. Με ένα ελάχιστο budget, έβαλε τα γυαλιά σε όλα τα μεγάλα στούντιο. Φανταστική Michelle Yeoh στον ρόλο της καριέρας της, μορφάρα Stephanie Hsu, τεράστια επιστροφή Ke Huy Quan (ναι, το παιδάκι από τα Goonies) και αδυνατώ να παραλείψω την άλλη θεάρα της ταινίας, την Jamie Lee Curtis. Είτε σαρώσει τα βραβεία που θα πάρει υποψηφιότητες, είτε δεν πάρει κανένα, οι Daniels έδειξαν ότι είναι δυνατόν μια ταινία να είναι ταυτόχρονα μουρλή, διασκεδαστική, τρυφερή, συγκινητική, γεμάτη ουσιαστικά μηνύματα και καλλιτεχνικά άρτια.

Αυτά λοιπόν…

… είχα να σας πω για όλες τις ταινίες που είδα μέσα στο 2022. ΟΧΙΙΙΙΙΙ ΜΙΣΟΟΟΟ. Πριν φύγουμε δύο σύντομα πράγματα. Πρώτον και ιδιαιτέρως σημαντικό. ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ!!!! Όσο και να το θέλω, είναι σπάνιο να υπάρχει μια ελληνική ταινία που να θεωρώ ότι αξίζει να προτείνω σε κόσμο να την δει. Το τύπου rom-com, τύπου road movie του Γιώργου Γούση κέρδισε επάξια την αναφορά του.

Δεύτερον, δείτε ταινίες. Αν γίνεται στο σινεμά, αλλιώς έστω στο σπίτι. Με παρέα ή και χωρίς. Αλλά δείτε. Ό,τι σας ευχαριστεί. Και κυρίως κάντε το, γιατί το θέλετε. Όχι γιατί πρέπει, όχι γιατί βγήκε τώρα η τάδε ταινία και πρέπει να είστε μέσα στα τρεντς. Να δείτε την ταινία που σας τράβηξε το βλέμμα, επειδή εσείς το θέλετε. Κι αν αποδειχθεί πατάτα, ε δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Πάμε στην επόμενη.

Ευχαριστώ ξανά όσους διάβασαν τα τρία μέρη-εκθέσεις αυτού του αφιερώματος και χαιρετώ με Daniels!!

Μπορείτε να βρείτε τα άλλα δύο μέρη του αφιερώματος εδώ κι εδώ.

The post The Movie Corner: Λίγα Λόγια για ταινίες του 2022 – Μέρος 3ο, Οι αγαπημένες ταινίες της χρονιάς appeared first on anthem.gr.

Έγινε η αρχή με το πρώτο μέρος και ήρθε η στιγμή για το δεύτερο. Έχουμε ζεσταθεί ήδη για τα καλά. Έξω πιάνουν τα πρώτα κρύα. Οπότε τι καλύτερο να κάνουμε από το να συνεχίσουμε να μιλάμε για τις ταινίες του 2022. Όχι όλες προφανώς, αλλά όσες είδαμε. Όποιος έχει παράπονο για κάποια που δεν μπήκε, ας γράψει δικό του αφιέρωμα. Εντάξει, ας μην είμαι τόσο επιθετικός. Ας στείλει ένα DM βρε παιδάκι μου, να προτείνει κάτι. Πάμε, λοιπόν, για παρτ του!

Οι ταινίες του 2022 οι οποίες ήταν video game μεταφορές, το προσπάθησαν

Πάντα η μεταφορά ενός video game σε ένα άλλο μέσο είναι μια πολύπλοκη διαδικασία. Συνήθως, μάλιστα, η αποτυχία είναι σχεδόν δεδομένη. Αυτή την στιγμή είμαστε στο στάδιο, που έχουμε επιβιώσει από δύο ακόμα προσπάθειες να γίνει κάτι με το Resident Evil franchise και αναμένουμε τα The Last of Us και Super Mario Bros. να δώσουν κάτι καλό. Έχουμε σοβαρές ελπίδες μετά από όσα έχουμε δει πάντως. Και για όσους δεν έχουν ενθουσιαστεί ακόμα με τα τρέιλερ για το The Last of Us του HBO, ας ακούσουν την μουσική του Gustavo Santaolalla για να ψηθούν.

Μέσα στο 2022 τώρα, είχαμε δύο ταινίες αυτού του είδους. Πρώτα θα μιλήσω για το Uncharted. Ήταν η μόνη ταινία φέτος και τα τελευταία χρόνια από τις ελάχιστες, που δεν άντεξα και την έκλεισα πριν το τέλος. Έχω μεγάλη αγάπη για τα παιχνίδια αυτής της σειράς, αλλά πιστέψτε με. Δεν παίζει καμία σημασία αν ήταν καλό adaptation. Που, μεταξύ μας, δεν ήταν. Ήταν κακή ταινία έτσι κι αλλιώς. Τελεία και παύλα. Αδύναμο σενάριο με καθόλου φρέσκες ιδέες. Βαρετοί διάλογοι. Miscasting για μένα ο Holland και ο Wahlberg στους ρόλους του Nate και του Sully αντίστοιχα. Μην το δείτε. Δεν υπάρχει λόγος.

Εκτός από το The Last of Us, να θυμήσω ότι έρχονται από την Sony η σειρά του God of War, η ταινία Gran Turismo, πρόσφατα μάθαμε για την ταινία Death Stranding (έχυμε Kojima από πίσω οπότε δεν φοβόμαστε) και αγνοείται η τύχη της ταινίας Metal Gear Solid με τον Oscar Isaac στον ρόλο του Snake. Και λέω μόνο μερικές για να τονίσω ότι αν το δείγμα γραφής που έχουμε είναι αυτό του Uncharted, δεν έχουμε ξεκινήσει καλά…

Από την άλλη μεριά, δείτε το Sonic the Hedgedog 2. Ειδικά, αν είσαστε φαν της πρώτης ταινίας. Επιστροφή του αγαπημένου καστ, νέες προσθήκες, κυρίως του Idris Elba ως Knuckles καθώς η Colleen O’Shaughnessey είχε μία post-credit σκηνή στο πρώτο μέρος ως Tails. Να θυμίσουμε ότι είναι η μόνη ηθοποιός, η οποία έρχεται από τα video games του franchise. Μετά το κράξιμο, που δικαιολογημένα έπεσε για τον σχεδιασμό του Sonic, η Paramount και όλοι οι υπεύθυνοι έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι δεν θα ξανακάνουν λάθη με τον μπλε σκαντζόχοιρο. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι όχι μόνο το καταφέρνουν, αλλά έχουν πιάσει σε φοβερό βαθμό το κλίμα των παιχνιδιών. Το sequel έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η επιτυχία της πρώτης ταινίας δεν ήταν τυχαία. Η τρίτη ταινία είναι δεδομένο ότι θα έρθει κι αν συνεχίσουν έτσι, ας βγαίνουν για πάντα ταινίες Sonic. Μακάρι να πείσουν και τον Jim Carrey να επιστρέψει στην ηθοποιία, καθώς ως Doctor Robotnik είναι ασυναγώνιστος.

Το 2022, οι horror ταινίες επέστρεψαν δυναμικά

Δεν ήταν λίγες οι ταινίες τρόμου φέτος, που όχι απλά ήταν καλές, αλλά ήταν και εμπορικές. Αρχικά, για να ξεμπερδεύουμε, είδα για εσάς ώστε να γλιτώσετε χρόνο το Choose or Die. Πρόκειται για μια κατάρα, που λειτουργεί μέσω ενός ρετρό computer game και σε βάζει στο δίλημμα αν θες να κάνεις κάτι συνήθως αποτρόπαιο ή να πεθάνεις. Θα το σκέφτηκαν… και 5 ολόκληρα λεπτά. Αν ήταν τουλάχιστον μέτριο, το Netflix θα έφτιαχνε ολόκληρη σειρά ταινιών. Ήταν όμως πάρα πολύ κακό. Αχ ρε Butterfield. Από κει που ήσουν υποψήφιος Spider-Man, πας και μπλέκεις σε κάτι τέτοια…

Για να πάμε στα εμπορικά, είδα κι εγώ το Smile. Έχω να πω καλά και κακά νέα. Τα κακά είναι ότι πρόκειται για μια περίπτωση αντιγραφής της αντιγραφής ω αντιγραφή σεναριακά. Ειδικά αν έχεις δει παλαιότερα το πολύ καλό It Follows, θα είσαι μόνιμα το meme του ΝτιΚάπριο που δείχνει επειδή αναγνώρισε κάτι. Στα καλά νέα τώρα. Πρόκειται για τίμια ταινία. Καταλαβαίνεις γιατί είχε επιτυχία στο box office. Επίσης, γερό κουβάλημα από Sosie Bacon στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ναι ναι, είναι η κόρη του Kevin Bacon με την Kyra Sedgwick.

Όπως και με το Prey που το αναφέραμε στο προηγούμενο μέρος, είχαμε κι εδώ μια αναβίωση. Αυτή του Hellraiser. Δεν επανεφηύρε τον τροχό και θα αντέχαμε να ήταν λίγο παραπάνω μπρούταλ. Αλλά είχε ωραία στοιχεία για μια σειρά ταινιών, που είχαμε ξεχάσει αν μπορεί να βγάλει καλό αποτέλεσμα, παρά το γεγονός ότι στα comics για παράδειγμα έχει ένα πλούσιο lore. Να μην παραλείψω να δώσω έναν χαιρετισμό αγάπης και εκτίμησης στη Jamie Clayton που αναλαμβάνει τον ρόλο του Pinhead.

Πάμε τώρα να μεταφερθούμε στο Detroit και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Zach Cregger με το Barbarian. Είναι μία ευχάριστη έκπληξη για μένα στο τομέα του τρόμου η συγκεκριμένη ταινία, καθώς κάνει αυτό που προσπαθούν κι άλλες ταινίες του είδους τα τελευταία χρόνια. Χρησιμοποιούν το horror είδος ως πλατφόρμα για να μιλήσουν για σοβαρότερα θέματα. Εδώ, με αφορμή ένα διπλό booking σε ένα Airbnb, ο Cregger μιλά για την θέση της γυναίκας και τι καλείται να αντιμετωπίσει καθημερινά στην ζωή της. Γι’αυτό και τα συνεχόμενα red flags κατά την διάρκεια της ταινίας. Για το cast τι να πεις; Το όνομα Bill Skarsgård, αρκεί νομίζω. Όχι πως η Georgina Campbell στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι κατώτερη, μαζί με τον πάντα εξαιρετικό Justin Long.

Το Nope είναι η τρίτη προσπάθεια του Jordan Peele να μας πείσει ότι είναι σκηνοθέτης. Έλα εντάξει πλάκα κάνω. Απλά ακόμα κι από εποχές Get Out, δεν καταλαβαίνω το τρομερό hype που υπάρχει τριγύρω του. Παρόλο που μου αρέσει η συγκεκριμένη ταινία. Με το Us, είχα σοβαρότερα θέματα. Τώρα με το Nope, νομίζω πέτυχε να με κερδίσει ένα κλικ παραπάνω. Δύο αδέρφια που τους ανήκει ένα ράντζο, προσπαθούν να τραβήξουν φωτογραφία ένα άγνωστο αντικείμενο που βρίσκεται στον αέρα. Φυσικά, μπλέκονται αρκετές υποπλοκές κατά την διάρκεια της ταινίας, με βασική αυτή του ρόλου του Steven Yeun. Ο μούσος του Peele, Daniel Kaluuya, σε ένα πιο σιωπηλό αλλά στιβαρό ρόλο, ενώ η Keke Palmer δείχνει σε κάθε καινούργιο της ρόλο το πόσο ωριμάζει σαν ηθοποιός. Αξίζει τελικά ή Nope; Να σας πω κάτι; Για μένα ίσως να είναι και η καλύτερη ταινία του. Οπότε ναι.

Κάναμε την αρχή στο animation με τον Sonic…

…οπότε ας συνεχίσουμε για λίγο σε αυτό το μέσο. Πρώτα απ’όλα θα ήθελα να μιλήσω για πολλές και διαφορετικές anime ταινίες που είδα μέσα στο 2022. Δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη φέτος. Να πούμε ότι είναι και από τις περιπτώσεις που αν ζεις στην Ευρώπη είναι πιο δύσκολο να συμβαδίζει το πότε κυκλοφορεί η ταινία, με το πότε ίσως γίνει διαθέσιμη σε σένα. Αρκετές φορές μάλιστα, όχι με τόσο νόμιμους τρόπους. Οπότε, ενώ θα ήθελα να μιλήσω για το First Slam Dunk, κυκλοφορεί μόνο στους κινηματογράφους της Ιαπωνίας.

Θα περιοριστούμε στο κείμενο που έγραψα για το One Piece Film Red, να πούμε για το Dragon Ball Super: Super Hero ότι συνεχίζει το σερί των anime ταινιών που έρχονται σε ελληνικούς κινηματογράφους και αποτελεί μία αξιόλογη ταινία στο σύμπαν που ξεκίνησε ο Akira Toriyama, ενώ αυτό που θα ήθελα να προτείνω είναι το Belle. Είναι μια ταινία του 2021, όπου έρχεται μεταγλωττισμένο τον Ιανουάριο του 2023. Πρόκειται για μια παραλλαγή του παραμυθιού της Πεντάμορφης και του Τέρατος, αλλά σε μια πιο ψηφιακή πραγματικότητα. Ας στηρίξουμε τις ελληνικές προσπάθειες έχω να προτείνω.

Στο “στρατόπεδο” της Pixar, για τα Lightyear και Turning Red που βγήκαν φέτος, να ενημερώσω ότι έρχεται Ranking όλων των ταινιών του στούντιο μέχρι τώρα στο προσεχές μέλλον. Συνεπώς, θα δείτε εκεί την άποψή μου για αυτές τις δύο ταινίες. Το μόνο σχόλιο που θα ήθελα να κάνω εδώ είναι ότι απλά δείτε τες. Ειδικά το Turning Red. Δεν αποτελούν κορυφές της Pixar, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν αποτελούν αξιόλογες δημιουργίες.

Κλείνουμε αυτό το κομμάτι, βγαίνοντας μπροστά για να παραδεχθώ, ότι ναι. Είναι αλήθεια. ΔΕΝ είδα το νέο Minions. Κάααποια στιγμή θα το δω, όχι πως καίγομαι κιόλας. Αυτό, όμως, για το οποίο άκουγα καλά λόγια και κατάφερε επάξια να τραβήξει την προσοχή μου ήταν το Bad Guys. Αποτελεί μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς για μένα.

Είναι DreamWorks, με animation φανερά επηρεασμένο από το Into the Spider-Verse, θεματολογία γύρω από τον σχεδιασμό και την υλοποίηση ληστειών και με Sam Rockwell, Marc Maron σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αισθητή η παρουσία των Awkwafina, Craig Robinson. Εύστοχο χιούμορ, όλοι οι ηθοποιοί απόλυτα ταιριαστοί με τους ρόλους τους και μια υπόθεση με συνεχείς ανατροπές, ικανή να σε κρατήσει μέχρι να πέσουν τα credits. Βασικά παιδιά, μην το κουράζουμε. Έχει μέσα Rockwell. Ό,τι έχει Rockwell, το βλέπουμε. Τέλος! Επειδή πρόκειται για μεταφορά από σειρά παιδικών βιβλίων (το 17ο βγαίνει το 2023, δηλαδή ρε μαν μου ήρεμα λίγο) και με την επιτυχία που είχε στο box office, μην σας φανεί περίεργο αν είμαστε μάρτυρες της γέννησης ενός από τα επόμενα μεγάλα franchises της Dreamworks.

Και μιας μιας και μιλήσαμε για μεγάλα franchises, το σερί των καλών ταινιών του στούντιο φαίνεται να συνεχίζεται με το νέο Puss in Boots. Το animated στυλ του Bad Guys βρίσκεται κι εδώ και ενδεχομένως να δείχνει προς τα που κατευθύνεται το στούντιο συνολικά. Δυστυχώς, όμως, δεν το έχω δει για να έχω άποψη καθώς στις ελληνικές αίθουσες ενώ ορθώς υπάρχει παντού μεταγλωττισμένη προβολή, τους υπότιτλους τούς ξεχάσαμε για ακόμα μία φορά.

Μιας και μιλήσαμε για Rockwell…

…δεν πρέπει να χάσετε όσοι είστε φίλοι των whodunit ταινιών, το See How They Run. Σε ένα πάρτι εορτασμού των εκατό παραστάσεων της Ποντικοπαγίδας της Agatha Christie, δολοφονείται ο σκηνοθέτης της επερχόμενης κινηματογραφικής μεταφοράς της δημοφιλούς παράστασης. Συνεπώς, καλείται ο επιθεωρητής Stoppard (που υποδύεται ο Rockwell), να λύσει το μυστήριο. Πέρα από το προφανές ενδιαφέρον που υπάρχει σε αυτό το είδος από τον θεατή για να βρει τον δολοφόνο, η συγκεκριμένη ταινία έχει ένα στοιχείο που λείπει συνήθως και επανέφερε ο Rian Johnson με το Knives Out. Δεν βλέπει τόσο σοβαρά τον εαυτό της. Έτσι το αποτέλεσμα είναι ακραία απολαυστικό.

Έχοντας πιάσει με το Bad Guys και το See How They Run το πιο κωμικό κομμάτι της βιομηχανίας, έχω την ανάγκη να κλείσω αυτό το μέρος με το τελευταίο (εκτός απροόπτου) μέρος ενός franchise. Τον περασμένο Φλεβάρη κυκλοφόρησε το Jackass Forever. Το πρώτο χωρίς τον Ryan Dunn, ο οποίος έφυγε το 2011 από αυτοκινητιστικό δυστύχημα, και τον Bam Margera ο οποίος πήρε πρακτικά πόδι λόγω της συμπεριφοράς του τα τελευταία χρόνια. Δεν το αναφέρω ως πρόταση για καλή κωμωδία. Οι φανς του είδους θα το δουν μόνο κι αυτό αρκεί. Ήθελα να το αναφέρω, γιατί με αυτή την ταινία (που ενδεχομένως είναι και η καλύτερη) κλείνει ένας κύκλος. Ένας κύκλος ο οποίος έπιασε τις δικές μας γενιές στα πρώτα χρόνια που είχαμε επαφή με την έννοια του pop culture (μέσω καναλιών όπως το MTV) και κλείνει ενώ είμαστε για τα καλά ενήλικες.

Μετρώντας τις απουσίες…

…οφείλω να κάνω μερικές αναφορές για ταινίες, οι οποίες βγήκαν φέτος αλλά δεν κατάφερα να δω μέσα στο 2022. Σόρρυ παιδιά. Ένας άνθρωπος είμαι. Πόσες να δω; Μια ταινία η οποία είναι στα προσεχώς είναι το Crimes of the Future του David Cronenberg. Δεν μπορώ να κρύψω ότι είναι λίγο guilty pleasure μου ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης. Όσο αντέχω βέβαια να βλέπω αυτά που φτιάχνει. Στην τελευταία του ταινία, πρωταγωνιστεί (ξανά χωρίς να μας χαλάει) ο Viggo Mortensen. Μία από τις εταιρείες παραγωγής της είναι η ΕΡΤ και μερικά από τα γυρίσματα έγιναν στην Αθήνα. Δεν ξεχνώ βέβαια την διλογία του X (έρχεται και τρίτο μέρος), που οκ δεν χρειάζεστε εμένα να σας τα προτείνω αν είστε φαν του είδους.

Οι τρεις ταινίες που ακολουθούν είναι κι αυτές στην αναμονή και οπωσδήποτε θα τις δω. Τις αναφέρω, γιατί ενώ πρόκειται για εντελώς διαφορετικές ταινίες μεταξύ τους, έχουν πράγματα να δώσουν. Μιλάω για το Northman του Robert Eggers (γνωστός για τα Witch και Lighthouse), την τρομερά αλλόκοτη σάτιρα Triangle of Sadness, για την οποία ακούγονται διθυραμβικά σχόλια, και το Strange World της Disney το οποίο όταν αδικείται και θάβεται από την ίδια του την εταιρεία, δεν μπορεί να έχει πολλές ελπίδες για εισπρακτικές επιτυχίες.

Κλείνω με τρεις ταινίες που φεστιβαλικά είναι του 2021, αλλά για εμάς τους κοινούς θνητούς είναι ταινίες του 2022. Πρόκειται για Marcel the Shell with Shoes On το οποίο είναι μια animated ταινία τόσο περίεργη όσο και ο τίτλος της, το Boiling Point με τον εξαιρετικό Stephen Graham (μέχρι και στο Venom το πάλεψες ρε συνονόματε) και το Mad God, το stop motion animated horror project που δούλευε για 30 χρόνια ο Phil Tippet, βετεράνος του χώρου στο σχεδιασμό χαρακτήρων και σπέσιαλ εφέ.

Σας κούρασα, το ξέρω. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες ακόμα ταινίες ήθελα να αναφέρω έστω ονομαστικά, αλλά κρατήθηκα. Για να σας ξεκουράσω, ακούστε λίγο boy band μουσική και μία από τις ξεκάθαρα αδικίες των φετινών βραβείων Όσκαρ.

Έρχεται σύντομα το τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος για τις ταινίες του 2022, το οποίο θα περιλαμβάνει τις αγαπημένες μου. Τα λέμε!!

The post The Movie Corner: Λίγα Λόγια για ταινίες του 2022 – Μέρος 2ο, Ο τρόμος των video game μεταφορών οδηγεί σε γέλιο appeared first on anthem.gr.

Χριστούγεννα! Η εποχή που στολίζουμε το δεντράκι μας, ακούμε χριστουγεννιάτικες μουσικές, τρώμε μελομακάρονα (και κουραμπιέδες προφανώς, αλλά #TeamMelomakarona) και βλέπουμε χριστουγεννιάτικες ταινίες. Όχι, δεν θα μιλήσω για το Home Alone. Ειδικότερα, με όσους δεν θεωρούν το 2ο καλύτερο από το 1ο. Κρίμα για τους φανς, αλλά κάπου βαρεθήκαμε. Να το πω κι αλλιώς; Θα το δείτε ανεξάρτητα αν θα το βάλω στην λίστα μου. Ποιο το νόημα, λοιπόν, να χαλάμε τις καρδιές μας;

Επίσης, όσο κι αν μ’αρέσει, δεν θα ακούσετε για το Love Actually. Πολύ προφανές δεν είναι; Να σημειώσω ότι θα πρόσθετα στην λίστα το Eyes Wide Shut (ναι αμέ! Έχει Κριστμας Σπίτιρ και την αντίθεση με αυτό), αλλά για Kubrick λέω να πιαστώ κάποια άλλη στιγμή. Τέλος, αισθητή η απουσία του It’s a Wonderful Life από την λίστα. Πέρα του ότι θα δούμε κάμποσο Dickens παρακάτω, υπάρχει σε όλες τις λίστες αυτή η ταινία. Να το βάλουμε κι εμείς; Προφανώς και είναι ταινιάρα, αλλά έστω σε μια ταινία, ας διαφέρουμε.

Σε αυτό το σημείο γελάμε, γιατί από την εισαγωγή έχω ήδη αναφέρει 4 πολύ δημοφιλείς χριστουγεννιάτικες ταινίες. Τι έμεινε για μετά; Έχουμε πραγματάκια, μην αγχώνεστε. Οπότε, ετοιμαστείτε για μια λίστα με αρκετό animation, λίγο live-action, μερικές κλισέ επιλογές και μερικές όχι τόσο.

The Polar Express

Ξεκινάμε από τα βασικά. Χριστούγεννα με Tom Hanks, ένα Express με προορισμό τον Βόρειο Πόλο και ένα αγόρι που αμφιβάλει για την ύπαρξη του ίδιου του Άγιου Βασίλη. Τι άλλο να ζητήσουμε; Λίγο καλύτερη ταινία, αλλά δεν πειράζει. Η μαγεία που σου προσφέρει η πρώτη εξ ολοκλήρου ψηφιακή ταινία είναι αρκετή για να αγνοήσεις οποιοδήποτε πρόβλημα υπάρχει. Μάλιστα, από τις 15 Δεκεμβρίου επανακυκλοφορεί στους κινηματογράφους για όποιον τον ενδιαφέρει.

Arthur Christmas

Πως θα ήταν άραγε μια ταινία, που συνδυάζει την δημιουργία της Pixar με το γράψιμο του Nick Park (ξέρετε Chicken Run, Wallace & Gromit κλπ κλπ); Σε ένα σενάριο, όπου το όνομα Santa Claus δεν ανήκει σε ένα άτομο, αλλά αποτελεί τίτλο, ο Arthur είναι ο μικρότερος γιος του τωρινού Άγιου Βασίλη. Παρόλο που είναι αρκετά ατσούμπαλος, η καλή του καρδιά θα τον βάλει στην διαδικασία να σώσει την κατάσταση, καθώς ένα κορίτσι κατά λάθος δεν έλαβε το δώρο του την Παραμονή των Χριστουγέννων.

The Christmas Chronicles

Νομίζω ότι ο Kurt Russell έχει βάλει γερή υποψηφιότητα να μείνει στο μυαλό μου ως ο καλύτερος Άγιος Βασίλης που υπάρχει. Η υπόθεση δεν διαφέρει από τα κλισέ. Δύο αδέρφια και κυρίως η μικρή αδερφή, θέλουν να δουν τον Άγιο, κάπως καταφέρνουν να καταστρέψουν το έλκηθρο χάνοντας τα δώρα και πρέπει τώρα να βρεθεί λύση ώστε να σωθούν τα Χριστούγεννα. Αλλά, το τέρμα συμπαθητικό καστ είναι αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις.

Dr. Seuss’ The Grinch (2018)

Έχουν υπάρξει μεταφορές του How the Grinch Stole Christmas! ξανά στο παρελθόν. Από το all time classic animated TV Special του θρύλου των Looney Tunes, Chuck Jones, μέχρι την live action μεταφορά του 2000 με τον Jim Carrey. Επιλέχθηκε όμως αυτή του 2018, λόγω της τρομερής δουλειάς του Illumination στο animation και της ερμηνείας του Benedict Cumberbatch ως Grinch. Αν πρέπει να δείτε για πρώτη φορά μία εκδοχή αυτού του βιβλίου, επιλέξτε άφοβα αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί την μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία μεταξύ των μεταφορών των βιβλίων του Dr. Seuss, ενώ ταυτόχρονα έχει πιάσει την κορυφή του box office ανάμεσα σε όλες τις χριστουγεννιάτικες ταινίες όλων των εποχών. Η δύναμη των Minions πιάνει κι εδώ λέτε; Πόσιμπολ.

The Muppet Christmas Carol

Μία ιστορία που παίζει πολύ αυτή την εποχή, θα παίξει αναγκαστικά και στην δική μας λίστα. Μια μικρή προοικονομία έγινε και στην εισαγωγή γι’ αυτή. Είναι η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Charles Dickens. Ξέρετε τώρα. Εμπενίζερ Σκρουτζ, τσιγκούναρος, δεν χωνεύει ούτε τ’ άντερά του, φαντάσματα κι άλλα πολλά. Είναι μια ιστορία που όλοι ξέρουμε λίγο ή πολύ. Τι μπορείς να κάνεις για να δώσεις κάτι διαφορετικό; Μα να βάλεις τα Muppets στην εξίσωση. Πάντα θα υπάρχει το Muppets Show. Αλλά, η συγκεκριμένη ταινία είναι από τους πιο ομαλούς τρόπους να μάθει κάποιος, γιατί υπάρχει αγάπη και τρέλα γι’ αυτούς τους χαρακτήρες. Αα μια μικρή, ίσως, ασήμαντη λεπτομέρεια. Τον Σκρουτζ τον υποδύεται ο Michael Caine!

Die Hard

Όχι που δεν θα έβαζα το Die Hard σε λίστα με χριστουγεννιάτικες ταινίες. Δεν είμαι ο μόνος που το κάνει παγκοσμίως έτσι κι αλλιώς. Έχει περάσει καιρός που ήμαστε λίγοι. Έχεις, λοιπόν, Bruce Willis στα πολύ καλά του, έχεις για κακό τον απίθανο Alan Rickman και για να μην το κουράζουμε έχεις μία από τις καλύτερες ταινίες δράσης που υπάρχουν.

Klaus

Δεν υπερβάλω καθόλου όταν λέω πως το Klaus είναι από τις καλύτερες ταινίες που μπορεί κάποιος να βρει στην streaming πλατφόρμα του Netflix. Ο σκηνοθέτης της, Sergio Pablos, δεν είναι κάποιος τυχαίος. Για χρόνια animator μέσα στην βιομηχανία, ήταν το άτομο που έδωσε την αρχική ιδέα για το Despicable Me. Ξεφεύγουμε εντελώς από τις παραδόσεις και τα όσα γνωρίζουμε για τον Saint Nicholas. Mεταφερόμαστε σε έναν φανταστικό 19ο αιώνα. Ένας ταχυδρόμος παίρνει δυσμενή μετάθεση για μια μικρή νησιωτική πόλη, όσο πιο βόρεια πιάνει ο χάρτης. Εκεί θα γίνει φίλος με τον τοπικό κατασκευαστή παιχνιδιών, Klaus. Μία από τις ομορφότερες ταινίες που υπάρχει από πολλές απόψεις. Ταυτόχρονα, ήταν μια από τις μεγαλύτερες αδικίες των 92ων βραβείων Όσκαρ. Η συγκεκριμένη ταινία (όπως και η άλλη ταινιάρα, το I Lost My Body) έχασε το βραβείο από το Toy Story 4!

Tokyo Godfathers

Η ταινία που πρήζω όποιον ξέρω να δει στις γιορτές. Αυτό συμβαίνει, γιατί στην συγκεκριμένη ταινία υπάρχει ένας σπάνιος συνδυασμός. Σκηνοθέτης είναι ένας από τους αγαπημένους μου, ο Satoshi Kon. Πρόκεται για animation. Και είναι για την αγαπημένη μου εποχή. 3 στα 3 δηλαδή! Παραμονή Χριστουγέννων, μια τριάδα αστέγων, η οποία αποτελείται από έναν μεσήλικα αλκοολικό άντρα, μια τρανς γυναίκα και μια έφηβη που έχει φύγει από το σπίτι της, ψάχνει στα σκουπίδια ώστε να βρει δώρα. Εκεί βρίσκουν ένα νεογέννητο μωρό, με ένα σημείωμα για όποιον το βρει, να το φροντίσει. Έτσι ξεκινά μια περιπέτεια για την εύρεση των γονιών αυτού του μωρού.

Στην πιο προσγειωμένη σκηνοθετική απόπειρα του Kon, καθώς είναι πολύ μακριά από την φαντασία και την παράνοια του Perfect Blue και του Paprika, καταφέρνει να δημιουργήσει μία από τις πιο ζεστές χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ταυτόχρονα, εξετάζει την πραγματική έννοια της λέξης οικογένεια και τι μπορεί να σημαίνει για τον οποιοδήποτε από εμάς.

The Nightmare Before Christmas

Ένας σκελετός πέφτει τυχαία πάνω σε μια πόρτα και θέλει να αντιγράψει τις παραδόσεις της πόλης πίσω από αυτή. Ναι αυτή είναι η υπόθεση του Nightmare before Christmas, αλλά είναι και πολλά παραπάνω. Ένα dark fantasy musical φτιαγμένο με την τεχνική του stop-motion, κάτω από την σκηνοθετική ματιά του Henry Selick, την φορεμένη ταμπέλα του Tim Burton και την υπέροχη μουσική του Danny Elfman. Σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, ο Jack φέρνει στο προσκύνιο μία αφέλεια που χρειάζεται να υπάρχει. Σαν ένα μωρό που αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά την ύπαρξη των Χριστουγέννων, ο Jack καλείται να ακολουθήσει αυτό που τον θάμπωσε. Εκεί τον έχει οδηγήσει η βαρεμάρα της δικής του πραγματικότητας. Όμως, όταν καταφέρει να ξεπεράσει το επιφανειακό πρώτο επίπεδο, θα ψάξει να βρει την ουσία ανάμεσα στα λαμπάκια και τα δώρα.

Πάντως, μιας και αναφέρθηκε, αν θέλετε combo Tim Burton με Χριστούγεννο, μπορείτε να ξαναδείτε το Edward Scissorhands και το Batman Returns!

Κάπου εδώ φτάσαμε στις εννιά

Καλά ρε συ Στέφανε, μας κοροϊδεύεις; Ή δεν ξέρεις να μετράς; Γράφεις στον τίτλο ότι θα πεις για μια ντουζίνα χριστουγεννιάτικες ταινίες και τελικά είπες για 9. Τι φασούλα; Χωρίς να τις υποτιμώ ως προς την ποιότητά τους, οι 3 επόμενες ταινίες (ή έστω TV Specials) που ολοκληρώνουν την 12αδα μπήκαν μαζί λόγω της χρονικής τους διάρκειας.

Ξεκινάμε με φρέσκα ψάρια, το χριστουγεννιάτικο special των Guardians of the Galaxy. Μάλιστα, κυκλοφόρησε 2 βδομάδες μετά το Wakanda Forever (εδώ το δικό μας άρθρο για την ταινία). Πριν το τελευταίο κεφάλαιο της συγκεκριμένης ομάδας στο σύμπαν του MCU, θα τους δούμε σε μια πιο χαλαρή στιγμή. Ο θάνατος της Gamora έχει στοιχίσει στον Peter. Έχοντας ακούσει μια ιστορία, για το πως ο Yondu κατέστρεψε τα Χριστούγεννα στην ψυχή του Peter, ο Drax με την Mantis αποφασίζουν να του κάνουν το καλύτερο δώρο. Τον Kevin Bacon.

Είναι δύσκολο, έως απίθανο, σε μια χριστουγεννιάτικη λίστα να μην αναφερθεί παραπάνω από μία φορά ο Dickens. Μέχρι τώρα εγώ είμαι στις τρεις. Δεν υπόσχομαι, ότι δεν θα υπάρξει τέταρτη. Οπότε, νιώθω την ανάγκη να αναφέρω σε δική μου λίστα την εκδοχή της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας που έχω δει τις περισσότερες φορές. Κι αυτή δεν είναι άλλη από το Mickey’s Christmas Carol. Οι αγαπημένοι χαρακτήρες της Disney αναλαμβάνουν τους γνωστούς ρόλους του παραμυθιού και το αποτέλεσμα δεν απογοητεύει.

Πάμε να κλείσουμε την λίστα με την επιλογή που δικαιολογημένα θα ακούσεις από πολλούς. Το A Charlie Brown Christmas συνδυάζει άριστα την φιλοσοφία των Peanuts με το κλίμα της συγκεκριμένης γιορτινής περιόδου. Καταπληκτικός Bill Melendez στην σκηνοθεσία και ο Vince Guaraldi στην μουσική σύνθεση. Όποιος δεν το έχει δει ακόμα, να τρέξει αμέσως!

Για να φύγουμε με χαμόγελο…

…θα βοηθήσουν τα TV Specials. Ελπίζω να έδωσα προτάσεις γι’ αυτές τις μέρες, αλλά ακόμα κι αν δεν τα κατάφερα, μακάρι να χαρείτε τα τραγούδια που έρχονται. Ε τώρα αν και πάλι δεν τα καταφέρω, δεν πειράζει. Φάτε έναν κουραμπιέ από μένα! Καλές Γιορτές!!

Σε παραδοσιακά vibes…

…ενώ σε πιο σύγχρονους ήχους!

The post The Movie Corner: Μια ντουζίνα χριστουγεννιάτικες ταινίες appeared first on anthem.gr.

Ήμουν σε σκέψεις αν ήθελα να γράψω άρθρο αναδρομής για τις ταινίες του 2022. Ο βασικός λόγος ήταν γιατί είχα την αίσθηση ότι δεν είχα δει όσες θα ήθελα. Φέτος, προτίμησα να κινηθώ πιο safe και να ξαναδώ αρκετές ταινίες που αγαπώ πολύ και είχα καιρό να πιάσω. Όμως, καθώς μετρούσα πόσες ήταν οι φετινές ταινίες που είδα, διαπίστωσα ότι ήταν πολλές ώστε να γλιτώσετε την λογοδιάρροιά μου. Γι’αυτό, πάμε να ξεκινήσουμε το πρώτο μέρος για ταινίες του 2022!

Οι ταινίες δράσης που είδα μέσα στο 2022 ήταν ακραία διασκεδαστικές

Θα ήθελα να αναφερθώ πρώτα σε μια ταινία που νομίζω ότι αδικείται αρκετά. Ίσως λόγω του ότι είναι στο Netflix, ίσως γιατί περίμενε ο κόσμος κάτι πιο σοβαρό, το Gray Man πάντως ήταν μια άκρως διασκεδαστική ταινία. Ο πράκτορας της CIA, “Sierra Six”, τον οποίο υποδύεται ο υπερτέλειος Ryan Gosling, έχει μόλις μάθει μερικά σκοτεινά μυστικά για τους ανωτέρους του. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο καλείται να βρει τρόπο να σωθεί από τον μισθοφόρο που τον κυνηγά, δηλαδή τον Chris Evans. Ασταμάτητη δράση, το ένα κουλό σκηνικό μετά το άλλο, τρομερά ευχάριστη popcorn ταινία, απολαυστικός ο Evans στον ρόλο του κακού έχοντας τρομερή χημεία με τον Gosling. Άσε που από το πουθενά, έσκασε και μια Ana de Armas. Καταλαβαίνεις τώρα. Δεν ξεκολλάς όταν είναι στην οθόνη.

Ξεκινώντας να δω το Bullet Train, είχα μεγαλύτερες προσδοκίες για να είμαι ειλικρινής. Κυρίως γιατί περνάω καλά με τις ταινίες του David Leitch. Δεν θα πω ότι δεν το κατάφερε και τώρα. Ειδικά προς το τέλος. Αλλά άργησε αρκετά να καταφέρει να με κάνει να αφεθώ στην τρέλα που προσπαθούσε να μας πουλήσει. Ειδικά η σκηνή με το μπουκάλι, όσοι έχουν δει την ταινία θα καταλάβουν τι εννοώ, μπαίνει στην ταινία γιατί ξεκάθαρα προσπαθεί να μας πείσει ο Leitch ότι μπορεί να ξεφύγει ακόμα περισσότερο. Μην ξεχνάμε ότι έκανε κι ένα Deadpool.

Τώρα πάμε στην ταινία που πρέπει να δείτε οπωσδήποτε. RRR! Δεκαετία του 1920. Αποικιοκρατούμενη Ινδία. Alluri Sitarama Raju και Komaram Bheem, δύο υπαρκτοί επαναστάτες στην ινδική ιστορία και το απόλυτο bromance εντός της ταινίας. Οι σκηνές δράσης που προσφέρει ο S. S. Rajamouli είναι από άλλον πλανήτη. Οπότε αν έχετε Netflix και έχετε 3 ώρες διαθέσιμες, τρέξτε! Δεν θα καταλάβετε την διάρκεια της, θα περάσετε υπέροχα και θα πάρετε μια μικρή (που λέει ο λόγος) γεύση τι κάνει τα τελευταία χρόνια το Tollywood. Όχι δεν είναι τυπογραφικό. Μόλις μάθατε ότι στην Ινδία δεν υπάρχει μόνο το Bollywood!

Θα κλείσουμε αυτή την ενότητα με το Prey. Η επιστροφή του Predator franchise μέσω του Hulu. Ο Dan Trachtenberg καταφέρνει να είναι ένας από τους νέους δημιουργούς της βιομηχανίας, που πάντα έχω περιέργεια να δω το έργο του. Μετά τα short films για το Portal και το Warframe, τον πιλότο του The Boys και το Playtest στο Black Mirror, το 10 Cloverfield Lane, έρχεται στο Prey να προσφέρει μια φρέσκια ματιά. Να γυρίσει χρόνια πίσω την ιστορία και μέσω της φυλής των Comanche να γνωρίσουμε και να μάθουμε πως λειτουργεί ένας από τους πρώτους Predator.

Οι υπερηρωικές ταινίες φέτος είχαν το ενδιαφέρον τους

Όταν μετά από χρόνια θα σκεφτόμαστε ταινίες του 2022, δεν πιστεύω ότι πλην εξαιρέσεων, θα θυμόμαστε πολλές από αυτές που είχαν υπερήρωες μέσα. Είχε τα σκαμπανεβάσματά του το είδος. Μία από τις καλές περιπτώσεις την έχουμε αναλύσει ήδη στο site. Αναφέρομαι στο Black Panther: Wakanda Forever. Αντίστοιχα, μιλήσαμε και για το Black Adam. Τώρα θα πιάσουμε τις υπόλοιπες.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. It’s Morbin Time! Ναι ναι, φέτος είχαμε το Morbius. Όχι δεν το είδα, αλλά δεν θα μπορούσα να μην το αναφέρω. Είναι η ταινία για την οποία το ίντερνετ μίλησε περισσότερο. Μάλιστα, από το τρολάρισμα επικών διαστάσεων που έπεσε, ενώ πάτωσε στην κυκλοφορία του, κάπως η Sony πείστηκε ότι το κοινό το ζητά ώστε να το ξανακυκλοφορήσει, με αποτέλεσμα να ξαναπατώσει. Ιστορική πρωτιά για ταινία. Δεν έχω σκοπό να το δω κι αυτό θα πρότεινα σε όλους.

Μία ευχάριστη έκπληξη για μένα ήταν το DC League of Super-Pets. Ναι δεν εφηύρε τον τροχό, ούτε ξεπέρασε ορισμένα κλισέ. Αλλά ήταν αυτό που υποσχέθηκε από τα trailers και πρόσφερε 105 ευχάριστα λεπτά. Άλλωστε, ποιος θα δει χαριτωμένα κατοικίδια και θα πει εύκολα όχι; Λίγο ο Rock ως Krypto με ξένισε στην αρχή, αλλά οκ το συνηθίζεις.

Τώρα για την περίπτωση της Marvel και του MCU, κάθε ταινία που κυκλοφόρησε είχε τα θέματα της. Για παράδειγμα, το πρώτο χρονικά Doctor Strange in the Multiverse of Madness στην θεωρία θα έπρεπε να αποτύχει. Όμως, είχαμε Sam Raimi στο τιμόνι και κουβάλησε όσο μπορούσε. Φοβερή Elizabeth Olsen ως Wanda. Ήταν το highlight της ταινίας. Από την άλλη, για το Thor: Love and Thunder, μπορώ να πω με σιγουριά ότι πρέπει να πάρουν τον Thor από τον Waititi. Δεν πάει άλλο. Κι είναι κρίμα, γιατί ο Chris Hermworth (ο καλός στο σύμπαν των Chris) είναι ο απόλυτος Thor. Το πρώτο μισό έφτασε να γίνει μια δυσάρεστη εμπειρία κι ευτυχώς ήρθε το δεύτερο μισό που είναι πολύ ανώτερο και σώζει την ταινία. Φυσικά, τρομερός κακός ο Christian Bale. Αλλά τι να το κάνεις, όταν ο χρόνος που έχει στην οθόνη είναι ελάχιστος.

Εκτός Black Panther, μια εμπειρία που πρέπει να βιώσουν όλοι είναι το Werewolf by Night. Ο Michael Giacchino, στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, ξέρει πολύ καλά τι θέλει να πει. Σκηνοθεσία, μουσική, art direction δείχνουν ότι έγινε πολύ δουλειά στην λεπτομέρεια. Είναι πραγματικά κρίμα, που δεν έγινε κανονική ταινία και περιορίστηκε σε ένα TV Special. Η περίπτωση των λυκανθρώπων στο σινεμά είναι αρκετά περίεργη. Υπάρχουν καλές περιπτώσεις, αλλά συνήθως μπλέκουν και στοιχεία κωμωδίας μέσα. Εδώ ήταν όσο χρειαζόταν αυτό το στοιχείο. Ο Gael García Bernal τιμιότατος σαν Jack Russell, ενώ η Laura Donnelly ήταν καταπληκτική ως Elsa Bloodstone. Πρώτη εμφάνιση για την Elsa σε κάτι πέρα από video games. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πιθανότητες να πάμε σε μια ιστορία σχετική με Midnight Suns, αλλά πολύ θα το ήθελα.

Φτάνοντας στο τέλος του 1ου μέρους…

… για όσους απορούν που είναι ο Batman του Matt Reeves, να κάνουν λίγο υπομονή. Μέχρι τότε, υπάρχει κι άλλο κείμενο στο site.

Θα φύγουμε με μια υπενθύμιση. Μέσα στην χρονιά κυκλοφόρησε μια ταινία, που έχουμε ξεχάσει λίγο την ύπαρξή της. Το Rise. Η βιογραφία του Γιάννη Αντετοκούνμπο και της οικογένειάς του.

Θα πιστεύετε ότι ανάμεσα στις προηγούμενες ταινίες δεν ταιριάζει. Αλλά, ο Γιάννης δεν είναι λίγο ο Superman της δικής μας πραγματικότητας; Με αυτό το σκεπτικό έμεινε στο τέλος αυτού του άρθρου. Μια ταινία που δεν την θεωρώ από τις καλύτερες που είδα στην χρονιά, αλλά σε όσους αρέσουν τα κλισέ sports drama, μαθαίνοντας ταυτόχρονα λίγα πράγματα για την ζωή ενός αθλητή, αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.

Στο 2ο μέρος για τις ταινίες του 2022, το οποίο σιγοψήνεται, θα έχουμε μεγαλύτερη ποικιλία. Θα αγγίξουμε περισσότερο τον τρόμο (τον οποίο έπιασε και η Marvel φέτος με Doctor Strange και Werewolf by Night), λίγο παραπάνω το animated σκέλος της βιομηχανίας, μια πινελιά από κωμωδίες κι άλλα ενδιαφέροντα. Stay Tuned!

The post The Movie Corner: Λίγα Λόγια για ταινίες του 2022 – Μέρος 1ο, Μπόλικη δράση με μπέρτα ή χωρίς appeared first on anthem.gr.

Συνήθως δεν βλέπω με καλό μάτι τις ταινίες ή σειρές που κοτσάρουν το όνομα ενός δημιουργού πριν το όνομα του έργου τους. Οι λόγοι είναι προφανείς που γίνεται. Αλλά νιώθω ότι και το άτομο που το δέχεται, θέλει να τραβήξει τα φώτα λίγο πάνω του. Τρανταχτό παράδειγμα το The Nightmare Before Christmas. Ελάχιστοι θυμούνται ότι σκηνοθέτης του είναι ο Henry Selick και όπως είπε ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Burton δεν ασχολήθηκε και πολύ. Ναι δική του ιδέα, η ιστορία, οι χαρακτήρες. Ναι, οι σχέσεις μεταξύ τους ήταν μια χαρά. Αλλά την δουλειά την έκαναν άλλοι.

Στο Guillermo del Toro’s Pinocchio, νομίζω είναι υποχρέωσή μας να βάζουμε το όνομα του Μεξικανού σκηνοθέτη μπροστά. Αναφέροντας πάντα στην κουβέντα και τον συν-σκηνοθέτη της ταινίας και θρύλο του stop-motion, Mark Gustafson, καθώς και το άλλο μέρος αυτής της παρεούλας από την μεριά των συγγραφέων, τον Patrick Mchale. Γνωστός από τα πρώτα χρόνια του Adventure Time και δημιουργός μίας από τις καλύτερες animated σειρές που υπάρχουν, του Over The Garden Wall.

Ο λόγος, λοιπόν, που πιστεύω ότι τώρα πρέπει να γίνεται η σχετική αναφορά στο όνομα του de Toro είναι οι τόσες μεταφορές που υπάρχουν για το γνωστό παραμύθι του Ιταλού Carlo Collodi. Θα θυμίσω ότι η Disney και ο Benigni έχουν κάνει από δύο μεταφορές ο καθένας (κάπου έλεος). Οπότε στην περίπτωση του del Toro, επειδή δεν μιλάμε απλά για ακόμη μία μεταφορά, αλλά για κάτι πολύ παραπάνω και διαφορετικό, ας λέμε και ποιανού είναι η ταινία. Παρακάτω θα καταλάβετε και τους λόγους.

Η μαριονέτα που δεν πολυήθελε να γίνει πραγματικό αγόρι

Σεναριακά, ο del Toro παίρνει από νωρίς μια απόφαση που θα τον ωφελήσει αφάνταστα στην πορεία της ταινίας την οποία θέλει να κάνει. Επιλέγει να τοποθετήσει χρονικά την ιστορία την εποχή της φασιστικής Ιταλίας του Mussolini. Με αυτό το χρονικό πλαίσιο, δίνονται οι δυνατότητες για να περάσει παραπάνω μηνύματα εκτός από το προφανές, και λίγο τετριμμένο πλέον ως άξονα αφήγησης, που είναι η δύναμη της αγάπης. Ευτυχώς, ενώ στην θεωρία η πληθώρα των μηνυμάτων μπορούσε να πνίξει το Pinocchio, κάτι τέτοιο δεν συνέβη καθώς όλα υπάρχουν όσο χρειάζεται και μάλιστα έρχονται φυσικά από το χτίσιμο και την εξέλιξη των χαρακτήρων.

Πιάστηκα πρώτα από τον σκοπό της ταινίας, καθώς η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο ξυλουργός Geppetto, για λόγους που θα ήθελα να κρατήσω κρυφούς επειδή είναι από τις διαφορές με το αρχικό παραμύθι, αποφασίζει να φτιάξει μια ξύλινη μαριονέτα με το όνομα Pinocchio. Μάλιστα, γίνεται η επιλογή για το κουκουνάρι μας (έτσι φημολογείται ότι είναι η ερμηνεία του ονόματός του στην Τοσκανική διάλεκτο των ιταλικών) να υλοποιηθεί με βάση το σχέδιο του Gris Grimly. Κρατήστε το κουκουνάρι, έχω τους λόγους μου. Κατά τ’ άλλα, έχουμε κανονικά τον Cricket, να λειτουργεί ως το υποσυνείδητο του μικρού ξύλινου αγοριού κι άλλους χαρακτήρες, που εξυπηρετούν τους γνωστούς ρόλους κι ας διαφέρουν από το πρωτότυπο.

Αν χρειαστεί να τονίσουμε κάτι παραπάνω όσον αφορά το σενάριο είναι η σχέση του Geppetto με τον Pinocchio. Τι μας είπες τώρα κι εσύ; Λες και δεν το ξέρουμε. Το αναφέρω, γιατί σε αντίθεση με τις άλλες μεταφορές, εδώ υπάρχει έμφαση σε μια συγκεκριμένη διάσταση της μεταξύ τους σχέσης. Εδώ ο Pinocchio ναι μεν είναι αυτός που δεν ξέρει πως λειτουργεί ο κόσμος γύρω του και τον οδηγεί (στο καλό και στο κακό) η άγνοια και ο αυθορμητισμός του, αλλά είναι εκείνος που τελικά θα δώσει τα μεγαλύτερα μαθήματα στον θετό πατέρα του.

Ακόμα κι από το τρέιλερ, φαινόταν η ποιότητα της δουλειάς στο Pinocchio

Αρχικά, για όποιον δεν έχει δει τίποτα από την ταινία και ταυτόχρονα αγνοεί τις εικόνες που βάζω στα άρθρα μου, θα πρέπει να ξέρει ότι μιλάμε για animated ταινία. Για να είμαστε και πιο συγκεκριμένοι, stop motion animation. Άλλωστε, τι να τον κάνεις τον Gustafson στην ταινία σου, αν δεν τον αξιοποιήσεις πλήρως. Ο Guillermo del Toro ήταν αρκετά ομιλητικός πριν την πρεμιέρα του Pinocchio για το θέμα της υποβάθμισης του animation ως μέσο. Κάτι που σε μικρό βαθμό έχω αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο για τις live action μεταφορές της Disney. Το πάθος του γι’αυτό το project φαίνεται σε κάθε συνέντευξη, αλλά και από το πείσμα του να ολοκληρωθεί, καθώς πριν το πάρει το Netflix δεν ξέραμε αν θα καταφέρει να ολοκληρωθεί. Όποιος έχει την όρεξη, ας δει στην συνέχεια και το Handcarved Cinema, το οποίο ουσιαστικά είναι ένα behind the scenes.

Στα πιο τεχνικά ζητήματα της ταινίας, το stop motion όσο δύσκολο είναι σαν μεθοδολογία, άλλο τόσο πιο εντυπωσιακό είναι το αποτέλεσμα αν χρησιμοποιηθεί σωστά. Κι αυτό συμβαίνει σε απόλυτο βαθμό εδώ. Γνωρίζεις πολύ καλά για την τεχνική που έχει εφαρμοστεί, όμως το ξεχνάς μετά από λίγα δευτερόλεπτα. Σε παρασέρνει αυτός ο κόσμος σε ένα παραμύθι που ενώ ξέρεις το τέλος του, θέλεις να αφεθείς και να φτάσεις μέχρι εκεί. Από άλλον δρόμο αυτή την φορά. Πιο εντυπωσιακά πάντως.

Επίσης, αντίστοιχου επιπέδου είναι η δουλειά στον ήχο. Από την μουσική, με τα τραγούδια που ψιλοεπίτηδες και κατά λάθος ταυτόχρονα δεν ολοκληρώνονται εκτός από ένα, μέχρι τις ερμηνείες για τις οποίες όλοι δίνουν το κάτι παραπάνω από τις δεδομένες ικανότητές τους. Για μένα, ζήσαμε μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Ewan McGregor στον ρόλο του Cricket, άρτιος David Bradley ως Geppetto, απίστευτος Christoph Waltz στον ρόλο του Volpe και θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες να αναφέρω όλους τους εξαιρετικούς ηθοποιούς που πήραν μέρος.

Μπορεί να μην ευχήθηκε σ’ ένα αστέρι, αλλά το αποτέλεσμα τον δικαίωσε

Το 2016, την χρονιά που η Disney κυκλοφόρησε την live action μεταφορά του Jungle Book, ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει και το Mowgli του Andy Serkis. Αυτό δεν έγινε καθώς το 2ο ανέβαλε τα σχέδιά του για 2 χρόνια. Φέτος ζήσαμε κάτι παρόμοιο. Μόνο που είχαμε κανονική κυκλοφορία των αντίστοιχων ταινιών. Υπήρξε μια σημαντική διαφορά όμως. Την καλή μεταφορά δεν την είχε η Disney… Το δικό της Pinocchio με το Tom Hanks στον ρόλο του Geppetto, ίσως είναι από τις χειρότερες μεταφορές του συγκεκριμένου παραμυθιού. Για έναν κύριο λόγο. Ότι δεν είχε ψυχή. Κάτι το οποίο πρόσφερε απλόχερα ο del Toro και η μαριονέτα του.

Ο Guillermo del Toro με την δική του εκδοχή, δεν κατάφερε μόνο να δώσει μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, αλλά έδειξε τον δρόμο. Έδειξε στην βιομηχανία, ότι το animation είναι ένας από τους πιο μαγικούς τρόπους να πεις την ιστορία σου. Αρκεί να το χρησιμοποιήσεις έξυπνα και με σεβασμό. Ο δικός του Pinocchio, μπορεί να σε κάνει να γελάσεις, να κλάψεις, να νιώσεις πολλά πράγματα μαζί. Αρκεί εσύ να βάλεις μια ζεστή σοκολάτα, να κάτσεις κάπου αναπαυτικά, να πατήσεις το play και να αφήσεις τον Μεξικανό παραμυθά να σε ταξιδέψει.

The post The Movie Corner: Guillermo del Toro’s Pinocchio – Η καλή μεταφορά του παραμυθιού appeared first on anthem.gr.

Ήταν 20 Σεπτεμβρίου όταν η Village Cinemas επιβεβαίωσε μια είδηση που κυκλοφορούσε για μερικές μέρες ήδη. Ότι θα φέρει στους ελληνικούς κινηματογράφους την ταινία One Piece Film Red. Φυσικά, η είδηση αυτή έφερε κύματα χαράς στους φίλους της σειράς, αλλά και γενικότερα στην anime κοινότητα. Βλέπετε, δεν είναι συχνό φαινόμενο στην χώρα να παίζονται anime ταινίες στους κινηματογράφους μας. Βασικά, αν το καλοσκεφτούμε, γενικότερα animation για ενήλικο κοινό δεν είναι από τις επιλογές που προτιμούν οι διανομείς ταινιών. Έτσι, λοιπόν, είχαμε πολλά χρόνια να δούμε anime ταινία. Για το One Piece μάλιστα, αυτή είναι η πρώτη φορά. Η 3η Νοεμβρίου είναι η μέρα που δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Ελάτε σε μια περιπέτεια δυνατή

Το One Piece έχει πλέον το θετικό που είχε, και νομίζω έχει ακόμα, το Dragon Ball. Μπορεί να μην ασχολείσαι με τα anime, αλλά σίγουρα το έχεις ακουστά και ίσως έχεις μια μικρή επαφή για τι πραγματεύεται. Πειρατές, ψάχνουμε έναν θησαυρό (έχει γίνει και λίγο ανέκδοτο αν θα τον βρουν ποτέ), σούπερ δυνάμεις, ξύλο, χιούμορ, χαμός. Έχουμε περάσει μάλιστα τα 1000 κεφάλαια στο manga και τα 1000 επεισόδια στο anime, έχοντας σπάσει ταυτόχρονα πολλά ρεκόρ.

Με τον Luffy και τους φίλους του μαζί

Το Film Red κάνει μια στάση στο νησί Elegia. Εκεί, η πασίγνωστη τραγουδίστρια Uta θα δώσει για πρώτη φορά συναυλία με ζωντανό κοινό. Οι Straw Hats δίνουν το παρόν, όμως υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Ο Luffy γνωρίζει προσωπικά την Uta. Είναι παιδική του φίλη λόγω της σχέσης τής τραγουδίστριας με τον Shanks, καθώς είναι κόρη του. Αυτό ήταν και το selling point της ταινίας. Ο Shanks είναι μια περίπτωση χαρακτήρα που έχει πολλούς οπαδούς, αλλά δεν έχουμε μέχρι τώρα τόσο πολύ χρόνο μαζί του. Στην ταινία ευτυχώς υπάρχει. Άκουσα γκρίνια ότι δεν τον ανέπτυξαν παραπάνω σαν χαρακτήρα. Ας είμαστε ειλικρινής. Αν κάτι δεν αναπτύσσεται στο manga (και κατ’επέκταση στο anime) δεν θα το δούμε πουθενά αλλού. Ειδικά στις ταινίες. Διότι, με την ίδια λογική θα έπρεπε να λαμβάνουμε υπόψιν μας και τι γίνεται στα βιντεοπαιχνίδια. Οπότε αυτό το επιχείρημα είναι άτοπο για μένα.

Επίσης, ένα άλλο θέμα που θίγει εύστοχα η ταινία είναι για την ηθική των πειρατών. Ότι, δηλαδή, οι πειρατές συνήθως δεν είναι καλοί άνθρωποι και δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα στις ζωές του απλού κόσμου. Αυτό είναι που θέλει να σταματήσει και η Uta βάζοντας ως στόχο να το πετύχει μέσω της συναυλίας της. Περισσότερες λεπτομέρειες λέω να τις αποφύγω διότι είναι spoilers, αλλά αυτό που μπορώ να προδώσω είναι πως πάμε σε πιο σκοτεινές αποχρώσεις του One Piece. Όχι όσο η έκτη ταινία, το Baron Omatsuri and the Secret Island, αλλά κάτι κάναμε.

Στο Κυνήγι του One Piece, πάμε τώρα παιδιά

Το One Piece Film Red μπαίνει εύκολα στις καλές ταινίες του franchise. Πρόκειται για musical και μάλιστα πετυχημένο. Η φωνή της Uta στα τραγούδια της είναι της πολύ δημοφιλούς ποπ τραγουδίστριας στην Ιαπωνία, Ado. Φωνάρα για μένα, αν και νομίζω ότι δεν είμαι ο μόνος που το αναγνωρίζει. Μάλιστα, αν κάποιος ψάξει να δει την ιστορία της ζωής της, θα βρει αρκετά στοιχεία με τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει. Η επιτυχία ενός musical για μένα φαίνεται από το πόσο εύκολα και αβίαστα γίνεται η μετάβαση σε αυτά εντός της ταινίας, αλλά και πόσο καλά είναι τα ίδια τα τραγούδια ώστε να σου μείνουν και μετά το τέλος του. Δύο στα δύο έχουμε, καθώς το animation με τα τραγούδια συνδυάζονται τέλεια και έχουμε ένα καταπληκτικό soundtrack. Στοιχεία από πολλά είδη μουσικής και τραγούδια που θα μείνουν. Από το τρέιλερ και μόνο σου κολλούσε το main theme, δηλαδή το New Genesis.

Αρκετό fanservice με την παρουσία πολλών γνωστών και αγαπημένων χαρακτήρων, εντυπωσιακές μάχες λόγω και του εκπληκτικού animation. Movie budget αφού. Αν και το anime του One Piece είναι αριστούργημα σε αυτόν τον τομέα. Δεν είναι πλέον το χάλι προηγούμενων ετών. Επιπλέον, δεν κούρασε καθόλου και πιστεύω ότι μπορεί εύκολα να την ευχαριστηθεί και ένας μη φαν του σύμπαντος του Oda.

Το καράβι πλέει σε άγνωστα νερά

Μιας και από την φύση μου είμαι ολίγον τι γκρινιάρης να πω κάποια πράγματα που με πείραξαν. Αφορμή ήταν η ταινία, αλλά δεν είναι αυτή το πρόβλημα. Το πρώτο μου παράπονο είναι με τον κόσμο ο οποίος δεν κατάλαβε τι πήγε να δει. Υπήρχε η εντύπωση ότι το One Piece Film Red, θα είναι μια ταινία περιπέτειας, με μάχες, χιούμορ, συγκινήσεις. Υπήρχαν όλα αυτά. Αλλά είχε γίνει και κάτι ακόμα ξεκάθαρο από νωρίς. Πρόκειται για musical. Οπότε δεν μπορώ να διαβάζω και να ακούω σχόλια του τύπου “Ναι οκ καλή ταινία, αλλά είχε πολλά τραγούδια”. Κάπου έλεος δηλαδή. Να ξέρουμε τι βλέπουμε. Δικαίωμά σου φίλε μου να πεις ότι δεν σου αρέσουν τα musical γενικά και είναι απολύτως δεκτό. Αλλά όχι ότι μια ταινία ήταν μέτρια για λόγους που δεν στέκουν.

Το δεύτερο παράπονο έχει να κάνει με την συμπεριφορά ορισμένων “ινφλουένσερς”. Πέρα από την χαρά του κοινού με την ανακοίνωση της ταινίας, υπήρχε γενικότερα ένα κλίμα στο ίντερνετ ότι παιδιά πάμε να το στηρίξουμε αυτό που γίνεται για να φέρουν κι άλλες ταινίες στο μέλλον. Θετικό αυτό και σωστή σκέψη. Έλα, όμως, που κάποιοι τελικά φάνηκε να το λένε για δικό τους όφελος. Πάμε να στηρίξουμε ως anime κοινότητα, οπότε έλα στο event που κανονίζω την τάδε μέρα. Μετά καμία αναφορά στην ταινία. Σβήνουμε και το βιντεάκι από το προφίλ μας. Ή να σε ρωτάει ο κόσμος αν θα γίνει κι άλλο event, να λες όχι και στην ίδια απάντηση να προωθείς άλλο δικό σου event, άσχετο με anime. Ναι, αυτό είναι που λέμε ότι μας νοιάζει η προώθηση των anime στην Ελλάδα. Συγκινηθήκαμε…

Οπότε, επειδή έτσι κι αλλιώς λεφτά δεν βγάζουμε από αυτή την υπόθεση, ας βγάλουν άλλοι που αξίζουν. Κι όποιος θέλει να στηρίξει όντως τα anime στην Ελλάδα, ας παρακολουθήσει την δουλειά που γίνεται από την Digital Soul Entertainment.

Μα ο Luffy δεν φοβάται, είναι τολμηρός

Δεν θέλω να τελειώσω με γκρίνια και μαυρίλα. Ειδικά όταν μιλάω για το One Piece. Οπότε, θα πω την δικιά μου εμπειρία με την ταινία για κλείσιμο. Ήθελα πάρα πολύ να βρεθώ σε μια αίθουσα και να δω τον Luffy μπροστά μου. Σε αντίθεση με τον τελευταίο Spider-man όπου ζητούσα την γηπεδική ατμόσφαιρα, εδώ ήθελα να το ζήσω μόνος μου. Ήταν μια πιο προσωπική στιγμή. Το παιδάκι που συντονιζόταν κάθε Σαββατοκύριακο στις 12 το μεσημέρι μπροστά από μια τηλεόραση, που αργότερα στο Γυμνάσιο έψαχνε στο ίντερνετ που μπορεί να δει τα επεισόδια με ελληνικούς υπότιτλους, το λυκειόπαιδο που θεωρούσε δεδομένο κάθε Κυριακή ότι θα δει το καινούργιο επεισόδιο και μεσοβδόμαδα θα διαβάσει το καινούργιο κεφάλαιο του manga, που με τα δικά του λεφτά ξεκίνησε να αγοράζει τόμους του manga, έφτασε λοιπόν να μπει στον κινηματογράφο για να δει το αγαπημένο του anime. Ήταν πολλά τα χρόνια που μάθαινα ότι κυκλοφορεί καινούργια ταινία One Piece και δεν μπορούσα απλά να την δω στο σινεμά της γειτονιάς μου. Έγινε όμως. Κι όταν έπαιξαν οι πρώτες νότες του New Genesis, έκλαψα. Βοήθησε και η μαγευτική φωνή της Ado, που σου σήκωνε την τρίχα. Αλλά το ίδιο ένιωσα και όταν είδα όλα τα credits, όχι γιατί περίμενα σαν μια άλλη ταινία του MCU, να πέσει η mid credit σκηνή. Αλλά γιατί ήθελα να σκοτεινιάσει η οθόνη. Να μην μείνει δευτερόλεπτο που δεν θα έχω δει. Μέχρι που έσκασε μια τελευταία σκηνή. Ήλιος, γαλανός ουρανός και θάλασσα. Το Thousand Sunny, το χαρακτηριστικό πλοίο των αγαπημένων μου πειρατών, να ταξιδεύει. Ο Luffy να στέκεται στην πλώρη του, να σηκώνει τα χέρια ψηλά και μέσω της χαρακτηριστικής φωνής της Mayumi Tanaka να φωνάζει για ακόμα μια φορά ότι θα γίνει ο Βασιλιάς των Πειρατών.

Το One Piece φτάνει στο τέλος του

Μιας και ολοκληρώνω συνήθως τα άρθρα μου μουσικά, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να επιλέξουμε ένα από τα καλύτερα τραγούδια της ταινίας, το οποίο αναφέραμε και νωρίτερα.

Για περισσότερα σχετικά με anime, πατήστε εδώ κι εδώ!

The post The Movie Corner: One Piece Film Red appeared first on anthem.gr.