Το 2026, είναι πολύ δύσκολο να βρεις ένα νέο άλμπουμ που θα σε συγκινήσει πραγματικά, τόσο στιχουργικά, όσο και μουσικά. Ο νέος δίσκος του Anser, σε παραγωγή του Eversor, είναι ένα «διαμάντι φτιαγμένο στην πίεση», το οποίο πραγματικά μπορεί να πνίξει τον ακροατή με συναισθήματα και να τον αναγκάσει να κοιτάξει κατάματα τις δικές του αλήθειες.

Η «Ανάδυση» είναι μια διαδικασία κάθαρσης, ένας δίσκος που μαστιγώνει τον ακροατή από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Όπως λέει και ο τίτλος, για να αναδυθείς πρέπει πρώτα να έχεις βρεθεί στον βυθό, στον πάτο, στο απόλυτο σκοτάδι. Και ο Anser μας παίρνει μαζί του σε αυτή την κατάδυση, σε ένα ταξίδι που συγκινεί και ραγίζει καρδιές, κάθε φορά που αναφέρει τους ανθρώπους που έχει χάσει από τη ζωή του. Γιατί αυτό πρέπει να είναι η μουσική. Συναίσθημα και ταύτιση.

«Αυτοί οι στίχοι προσευχή μου, για όσους δεν πρόλαβαν να γεράσουν μαζί μου…»

Τα Σημεία-Σταθμοί του Δίσκου

• «Μια Συγγνώμη Στον Εαυτό Μου»: Ίσως η πιο συγκλονιστική στιγμή του άλμπουμ. Εδώ ο Anser αφήνει στην άκρη τις τεχνικές (χωρίς να τις χάνει) και μιλάει στον «Γιάννη». Είναι ένας ύμνος στην αυτογνωσία, μια παραδοχή λαθών με ειλικρίνεια και πόνο. Η μουσική του Eversor δίνει αυτόν τον μελαγχολικό αλλά και συνάμα λυτρωτικό παλμό που χρειάζεται η στιγμή.

• «Πώς Ένιωσα» (feat. Novel 729): Όταν δύο από τους πιο συναισθηματικούς λυρικούς της σκηνής συναντιούνται, το αποτέλεσμα είναι μια «γροθιά στο στομάχι». Η χημεία τους είναι ανατριχιαστική, περιγράφοντας την αίσθηση του να είσαι ξένος μέσα στις δικές σου αναμνήσεις.

• «Ανάδυση»: Το ομώνυμο κομμάτι λειτουργεί ως κορύφωση. Είναι η στιγμή που οι στίχοι γίνονται «προσευχή» και ο ρυθμός ανεβαίνει. Ένας συμβολισμός της εξόδου προς τον ήλιο.  Ένα τραγούδι που σου θυμίζει γιατί το rap του Anser θεωρείται πλέον «διαχρονικό».

• «Σέρπα»: Ο Anser χρησιμοποιεί τη μεταφορά του οδηγού των βουνών για να μιλήσει για το βάρος που κουβαλάμε για τους άλλους. Η ερμηνεία του ξεχειλίζει από ειλικρίνεια, θυμίζοντας μας ότι ο δρόμος προς την κορυφή είναι πάντα μοναχικός.

• «Εύκολο Τίποτα» (feat. Buzz): Δεν έχω κρύψει πως ο Buzz είναι ο αγαπημένος μου ράπερ. Σε κάθε συναυλία περιμένουμε πως και πως το ντουέτο τους. Μια πιο «σκληρή» στιγμή που μας υπενθυμίζει ότι η άνοδος είναι μία αέναη μάχη που απαιτεί θυσίες. Η συνεργασία αυτή αλλάζει τη δυναμική του δίσκου, με χροιά πιο επιθετική, που διαφέρει από την εσωτερικότητα του υπόλοιπου album.

Η Καθηλωτική Παραγωγή του Eversor

Ο Eversor επιβεβαιώνει με κάθε νότα γιατί η ελληνική hip hop σκηνή τον αναγνωρίζει ως τον κορυφαίο αρχιτέκτονα του ήχου. Στην «Ανάδυση», ο «Major» σμιλεύει σύνθετα ηχοτοπία και πλάθει μια ατμόσφαιρα που μεταφέρει τον ακροατή από το σκοτάδι του βυθού, στο εκτυφλωτικό φως της επιφάνειας.

Κάθε kick και κάθε μελωδία που υπογράφει, υπηρετεί με απόλυτη πιστότητα τον στίχο, ενισχύοντας το συναίσθημα χωρίς να το επισκιάζει. Τα beats του καθοδηγούν την ένταση του δίσκου, δημιουργώντας μια κινηματογραφική εμπειρία. Μέσα από τις ενορχηστρώσεις του, ο Eversor μετουσιώνει τον πόνο και την ελπίδα σε ήχο, κάνοντας τον ακροατή να νιώθει στο πετσί του το ψυχολογικό βάρος των στίχων.

Συμπέρασμα

Η «Ανάδυση» είναι το άλμπουμ που χρειαζόμασταν για να θυμηθούμε ότι η μουσική μπορεί ακόμα να είναι ιαματική. Ένας δίσκος – εμπειρία, με τραγούδια που θα μας ταρακουνήσουν στις φετινές τους συναυλίες. Ο Anser και ο Eversor δημιούργησαν ένα έργο που θα μείνει για χρόνια, ως καταφύγιο για όποιον παλεύει να βγει στην επιφάνεια.

The post Flashback: Anser x Eversor – Ανάδυση appeared first on anthem.gr.

Μετά από αυτήν την εισαγωγή ήρθε η ώρα για jump-cut 5 χρόνια μετά. Κι αν μέχρι το 2019 ο χρόνος πέρασε με ταχύτητα φωτός, από το 2020 μέχρι και σήμερα το χωροχρονικό συνεχές έχει πέσει σε μια λούπα Μάτριξ, Μέρα της Μαρμότας και Αλληγορία του Σπηλαίου μαζί. Γι’ αυτόν τον κόσμο, οι Alt-J αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή τους και να επιστρέψουν επίσημα με το album τους «The Dream» θυμίζοντάς μας πόσο μας είχε λείψει η μουσική τους σε ένα παρόν που η λέξη δυστοπία δεν είναι πια υπερβολή-αλλά πραγματικότητα.
Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Και το εισαγωγικό κομμάτι Bane, έρχεται να το επιβεβαιώσει στο έπακρον. Εμπνευσμένο από ένα όνειρο που αφορούσε την αίσθηση του να κολυμπάς σε μια πισίνα ενώ ταυτόχρονα πίνεις από αυτήν (έχει συμβεί σε όλους μας τουλάχιστον μια φορά). Όλα όσα θυμόμαστε για τον ήχο των Alt-J είναι εκεί: οι απόκοσμες χορωδίες, τα χαρακτηριστικά distorted vocals του Newman, οι samplαρισμένοι ήχοι στα κατάλληλα σημεία (πχ ο αυτός μιας κόκα κόλας που χύνεται) και για τους λίγο πιο μυημένους, το τέλος του κομματιού είναι ένα ευχάριστο Easter egg, καθώς ακούμε τον ήχο ενός φλάουτου που κανονικά θα έμπαινε στο τραγούδι τους 3WW (RELAXER).

Στίχος που ξεχωρίζει: Dumbfounded by the sizzle of the bubbles on the tongue/66 times underwater somersault.

Συνεχίζοντας ακολουθεί το U&ME, το οποίο ήταν ένα από τα singles που είχαν κυκλοφορήσει ήδη από το 2021 και μάλιστα ήταν αυτό που πρακτικά λειτούργησε ως επίσημη ανακοίνωση του νέου τους δίσκου. Το κομμάτι είναι θα έλεγε κανείς ένα safe, τυπικό alt-j τραγούδι, κατάλληλο για single, με την οικεία αίσθηση που φέρνει κάτι ανάμεσα σε fever dream και ανάμνηση που έχει θολώσει και διαστρεβλωθεί από την χρήση ναρκωτικών. Στην πραγματικότητα αν και 2ο κομμάτι του δίσκου ήταν το πρώτο που ηχογραφήθηκε, γι’ αυτό και ήταν και αυτό που προκρίθηκε για single.

Στίχος που ξεχωρίζει: Strut like Stellan Skarsgard to and from the bar/Playing my candy tangerine Telecaster.

Όπως είπαμε ήδη, ο κόσμος που άφησαν οι alt-j το 2017 δεν είναι ο ίδιος με σήμερα και αυτό διατρέχει θεματικά το album τους. Το Hard Drive Gold, το 3ο single που έβγαλε η μπάντα, αφορά έναν 15χρονο που καταφέρνει να γίνει εκατομμυριούχος μέσα από crypto καθώς και τις αντιδράσεις των γύρω του. Χαρακτηριστικό είναι πως τόσο σε αυτό το τραγούδι όσο και στο προηγούμενο, οι alt-j αποφάσισαν να αξιοποιήσουν μια τοπική σχολική χορωδία για κάποια από τα vocals τους, γεγονός που του δίνει ακόμα περισσότερο εφηβικό aesthetic.

Στίχος που ξεχωρίζει: My teacher took me to one side and told me I was scum/I left then googled “neoliberal”.

Πρώτο δικό μου προσωπικό milestone του δίσκου. Το κομμάτι Happier When You’re Gone, αποτελεί για εμένα ένα από τα καλύτερα tracks του album τόσο μουσικά, όσο και θεματικά. Αποτελεί μια απάντηση στο γνωστό κλασικό ροκ τραγούδι Hey Joe το οποίο περιγράφει την οπτική ενός φυγά που το σκάει στο Μεξικό αφού πρώτα έχει δολοφονήσει τη γυναίκα του όταν την έπιασε με έναν άλλον άντρα. Έτσι οι alt-j γράφουν την οπτική της γυναίκας, δίνοντας φωνή και ορατότητα σε εκείνη αντί για τον Joe, απαριθμώντας τις ευθύνες που έχει εκείνος απέναντι της (και όχι το αντίστροφο όπως συνηθίζεται). Μουσικά οι κιθάρες στο κομμάτι έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς έχουν αντικαταστήσει και τα σημεία που κανονικά θα έμπαινε το μπάσο και τα backing vocals θυμίζουν όντως τραγούδι που έχει γραφτεί στα 60s.

Στίχος που ξεχωρίζει: Homelessness at home/My life is bracing for your hug/You pass me to unplug your phone.

Ακολουθάει το The Actor, το οποίο αφορά έναν ηθοποιό ο οποίος πάει να κυνηγήσει το American dream και να πετύχει, αλλά καταλήγει έμπορος ναρκωτικών. Έμπνευση για αυτό αποτέλεσε ο θάνατος του ηθοποιού John Belushi. Με τα λόγια των alt-j “it’s a dreamed-up tale of a dream gone wrong”. Μουσικά συμπαθές, αν και όχι κάτι το ιδιαίτερο, ίσως λειτουργεί ως μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στα δυο καλύτερα κομμάτια του δίσκου.
Στίχος που ξεχωρίζει: All American jawlines/One moment going over scene lines/Grind the scripts like teeth.

Το Get Better είναι κατ’ εμέ το διαμάντι του δίσκου, αυτό που θεωρώ ότι ενσαρκώνει πλήρως τις σκέψεις της μπάντας μετά από 5 χρόνια απουσίας. Η ιστορία τόσο απλή, όσο και οδυνηρή, ο αφηγητής περιγράφει μια σχέση μεταξύ δυο ανθρώπων μέχρι που ο ένας πεθαίνει. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, το πριν τον θάνατο και το μετά μπλέκονται κι ενώ το ακούς νιώθεις ότι βλέπεις ταινία-ταινία που ήδη ξέρεις το πώς θα τελειώσει-. Με σαφείς αναφορές στην πανδημία και το υγειονομικό προσωπικό, (I’ll start the day with tiramisu, raise a spoon to frontline workers) θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό το τραγούδι φτιάχτηκε για να θυμίσει τις απώλειες που έχουμε ζήσει τα τελευταία δυο χρόνια –και συνεχίζουμε να ζούμε-.

Στίχος που ξεχωρίζει: I still pretend you’re only out of sight/In another room, smiling at your phone.

Το Chicago αποτελεί ίσως το πιο ενδιαφέρον μουσικά όλου του album, καθώς αποτελεί μια μνεία στην ίδια την πόλη η οποία γέννησε τη house μουσική και γράφτηκε σε ένα soundcheck εκεί. Στο κομμάτι δεσπόζουν ηλεκτρονικά beats, ο ρυθμός είναι οριακά χορευτικός και προσωπικά το απόλαυσα πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Θα μου άρεσε μελλοντικά να δω ένα τέτοιο project από αυτούς.

Στίχος που ξεχωρίζει: Torch hits your face before the fall/Panic in the eye is similar to breaking horses.

Back to back με κομμάτια πόλεων, το Philadelphia συνεχίζει σε ένα πειραματικό ύφος με πιο έντονο το ορχηστρικό στοιχείο με τη συμμετοχή της Christie Valeriano, τραγουδίστρια όπερας στα vocals. Για ακόμη μια φορά γίνεται σαφές ότι υπάρχει λόγος που ήχος των alt-j δε χωράει σε ένα μουσικό είδος. Hidden gem το συγκεκριμένο κομμάτι.

Στίχος που ξεχωρίζει: And I’m losing my ability to fathom/ “Awake” and “not awake”

Το Walk A Mile, είναι από τα κομμάτια εκείνα που αν και έχουν τον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας με αρκετά πιο dreamy στοιχεία, με σιγανές κιθάρες και απαλά vocals, κατά τη γνώμη μου χάνεται μετά από 2 πρωτότυπα και πιο πειραματικά τραγούδια. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι αρκετά καλό, απλώς λειτουργεί περισσότερο ως filler μέσα στο album. Θα πω ωστόσο ότι είναι αρκετά ευχάριστο να το ακούς κοιτώντας το ταβάνι του δωματίου σου.

Στίχος που ξεχωρίζει: In between waves/You hold me down.

Μετά την ενός λεπτού σχεδόν προσευχή του Delta, περνάμε στο προτελευταίο και πιο σκοτεινό ίσως κομμάτι του album. Το Losing my Mind αφορά έναν serial killer 15 αγοριών και τον πατέρα του (μάλιστα ο ίδιος ο πατέρας του Newman συμμετέχει στο τραγούδι). Η επιρροή του κομματιού αυτού είναι από ένα podcast με αληθινές ιστορίες εγκλημάτων του οποίου είναι μεγάλος fan o Newman.

Στίχος που ξεχωρίζει: Now that picture is displayed/With fifteen other missing boys/You and I cut from the same cloth.

Επίλογος στο album με έναν ίσως απροσδόκητο τρόπο. Ή ίσως όχι και τόσο, αν σκεφτεί κανείς ότι το προηγούμενο τραγούδι μιλούσε για την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, το τελευταίο με τίτλο …Powders, καταπιάνεται με την αίσθηση του έρωτα στα 16 σου χρόνια. Την αθωότητα, το γέλιο, το φως, την ξεκούραστη και απλότητα ενός god-like συναισθήματος. Η συνειδητοποίηση των πληγών από τα προηγούμενα τραγούδια είναι εκεί, αλλά το επαναλαμβανόμενο οριακά σαν μάντρα «I’m your man» που ακούγεται, μας θυμίζει ότι ακόμα και σε έναν κόσμο που φαντάζει να καταρρέει, ο έρωτας είναι ακόμη μια τεράστια τροματική υπερδύναμη.

Στίχος που ξεχωρίζει: I watch her hands/”Ok, that’ll be £49.95/ I think I love her/”Okay”

The post Something to Focus on: alt-J – The Dream appeared first on anthem.gr.

Ο νέος τους δίσκος, “Deathcult“, κυκλοφόρησε πρόσφατα και αποτελεί ένα εξαιρετικό υβριδικό μίγμα dark electro και industrial μουσικής. Καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου παρουσιάζονται στοιχεία ψυχολογικού horror, τα οποία ταιριάζουν απόλυτα με την αισθητική του συγκροτήματος. Τα φωνητικά έχουν το απαραίτητο γρέζι που απαιτείται και αναδεικνύουν απόλυτα τους στίχους.

Στιχουργικά λοιπόν, ο πέμπτος δίσκος του ντουέτου κινείται γύρω από τη θεματική του θανάτου. Μας μιλούν για το απόλυτο μυστήριο και αναλύουν την τραγωδία. Κοιτούν το Θηρίο κατάματα και μέσα από την ψυχή του οι στίχοι πέρνουν σάρκα κι οστά. Ανατριχιαστικά, γκροτέσκα, λυτρωτικά…

My love failed, a rusty nail, my heart impaled, sold and jailed

Ο δίσκος ξεκινάει με ένα δυναμικό τραγούδι, το “Ghost Dance” το οποίο αμέσως σε τοποθετεί στο κλίμα. Παρ’ όλα αυτά, όταν έφθασα στο τέλος της πρώτης ακρόασης, συνειδητοποίησα πως πρόκειται για ένα αριστούργημα, το καλύτερο τραγούδι του “Deathcult“. Και ναι, το γρήγορο κι εθιστικό beat συναντά μία γνώριμη μελωδία πιάνου, ζεστή και γλυκιά. Πρόκειται για το Gnossiennes No. 1 του Γάλλου συνθέτη Erik Satie.

Πώς γίνεται όμως το γρέζι, το γρήγορο beat και η σκοτεινά γλυκιά μελωδία του Γάλλου να ταιριάζουν μεταξύ τους; Κι όμως γίνεται και δημιουργεί το απόλυτο μουσικό υβρίδιο, που προσωπικά ακούω πολλές φορές στο repeat. Ναι, είναι ένα δυνατό χαστούκι, που έρχεται όμως από την αρχή κιόλας του δίσκου και μας δείχνει τη μουσική παιδεία και ποιότητα των Siva Six.

Τα επόμενα δύο κομμάτια ξεκινούν ατμοσφαιρικά και στην πορεία αυξάνουν τις εντάσεις. Το “The Cult” έχει πιο έντονα psychological horror στοιχεία, ενώ το σύντομο “Jack The Black” έχει ένα απόκοσμο ίντρο πιάνου και μία πρόζα στην αρχή, που άνετα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για soundtrack horror ταινίας.

Τέταρτο κατά σειρά τραγούδι του δίσκου είναι το “Fight the Machine”, το οποίο είναι βίαιο, χορευτικό και με αρκετά σωστά breakdowns. Μας παρακινούν να “πολεμήσουμε τη Μηχανή”. Κι αυτό κάνουν και οι ίδιοι, αφού οι συνθέσεις δημιουργούν ένα σκηνικό πολέμου, το οποίο έχει και μία μικρή περίοδο “εκεχειρίας” στο τρίτο περίπου λεπτό. Μετά η μάχη συνεχίζεται ξανά και μας μεταφέρει στο “Club Macabre“, εκεί όπου όλοι είμαστε ένοχοι για τις επιλογές μας. Ατμοσφαιρικό και με εθιστικό ρεφρέν, είναι εύκολα το δεύτερο καλύτερο τραγούδι του δίσκου!

Welcome to the club Macabre!

Το εκρηκτικό μίγμα του δίσκου συνεχίζεται με το “Psychopath” ένα τραγούδι με βίαια beats και μοτίβα. To “Lilly Dale” χτίζει αργά και σταθερά την κλιμάκωση, με αρκετές παύσεις και μελωδίες πιάνου στο background. Το “Omega” μας φέρνει στο τέλος, λίγο πριν την Κρίση και αφού φέρνει τα πάνω – κάτω, μας οδηγεί σαν εισαγωγή στο “Alpha“. Θα μπορούσε να πει κανείς πρόκειται για ένα σκοτεινό ύμνο στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Το “Hatred” ακολουθεί πιστά την πορεία του υπόλοιπου δίσκου και οι Siva Six μας εκμυστηρεύονται πως “δε νιώθουν πλέον τίποτα”. Θαρρείς πως το synthesizer βγάζει όντως αγνό, ηλεκτρικό μίσος.

Ο δίσκος κλείνει με ένα ακόμη σύντομο intro: “15th of...” είναι ο τίτλος της ατμοσφαιρικής εισαγωγής που μας συνοδεύει στο κύκνειο άσμα. “…December“. Συναισθηματικά φορτισμένο σε όλα τα επίπεδα: στιχουργικά, μουσικά, φωνητικά. Και  όλο αυτό το συναίσθημα και η σημαντική του θέση ως επίλογος του “Deathcult“, το απογειώνουν και κατά την προσωπική μου άποψη το θέτουν εύκολα ως το τρίτο αγαπημένο μου τραγούδι.

Stay, don’t leave this way, to God I prayed, for love’s sake
Today’s all grey, what a great day

Εν κατακλείδι, το “Deathcult” αποτελεί εξαιρετικό δείγμα γραφής των Siva Six. Το συγκρότημα μας έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια πως του ανήκει μία θέση στα αγαπημένα σχήματα που προέρχονται από τη χώρα μας. Πρόκειται για ένα πόνημα γκροτέσκο και συνάμα ατμοσφαιρικό, βίαιο μα και συναισθηματικό, σε κάθε περίπτωση όμως σκοτεινό! Τα τρια τραγούδια “Ghost Dance“, “Club Macabre” και “December” θα συνεχίσω να τα ακούω για καιρό και θα παίξουν σίγουρα κάποια στιγμή στην εκπομπή μας!

Μπορείτε να ακούσετε το δίσκο και να υποστηρίξετε τους Siva Six, πατώντας εδώ.

The post Flashback: Siva Six – Deathcult appeared first on anthem.gr.

Ζήσαμε πολύ περίεργες καταστάσεις τα δύο προηγούμενα χρόνια. Οι συνεχείς καραντίνες και η απομόνωση, ώθησαν πολύ κόσμο στην αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων για την καλλιέργεια και την προώθηση της Τέχνης τους. Στη διάρκεια της πρώτης καραντίνας, οι ET//AL. ένωσαν τις δυνάμεις τους από απόσταση και δημιούργησαν το “Studi di Quarantena”. Και πραγματικά η προσπάθεια τους στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Εδώ και πολύ καιρό, δεν έχουμε κρύψει την αγάπη μας για το post rock συγκρότημα από την Ιταλία. Κάθε δίσκος τους καταφέρνει να αποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όλες τις εκφάνσεις μελαγχολικών συναισθημάτων. Κι αυτός είναι ο λόγος που επιστρέφουμε ξανά στη μουσική τους, η οποία αποτελεί “απάνεμο αραξοβόλι” για τις δύσκολες αυτές ημέρες.

Το “ντύσιμο” του άλμπουμ είναι λιτό και απέριττο. Περιέχει 15 σπουδές, οι οποίες έχουν και ιταλικούς τίτλους. Τα ακούσματα διεισδύουν με άρτιο τρόπο στην καρδιά μας, αν και όλα τους είναι instrumental, πλην του “Fanno svegliare tutti i bambini”, που περιέχει μια πρόζα από το ποίημα Gold Leaves του G. K. Chesterton και του “Ardono le stelle sulla riva, που περιέχει φωνητικά και βρίσκεται προς το τέλος του δίσκου.

Η διαδικασία της σύνθεσης ήταν διαφορετική για το συγκεκριμένο δίσκο, δεδομένων των καταστάσεων. Ο Arber και η Frederica έγραψαν τα αρχικά ηχητικά μονοπάτια και στη συνέχεια τα έστειλαν στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

The world remembers you quickly, for a little and forgets you quickly, forever.

Το πρώτο κομμάτι “Per poi fiorire incessantemente” (Μόνο να ανθίζω αδιάκοπα), αποτελεί την ιδανική επιλογή για την εισαγωγή του δίσκου. Τα έγχορδα εδώ δεν είναι μελαγχολικά. Αντιθέτως “ζωγραφίζουν” ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μας και μας προετοιμάζουν με όμορφο τρόπο για τη δεύτερη σπουδή το “Una panchina e le fratture” (Ένα παγκάκι και κατάγματα). Η μουσική μειλίχια και ονειρική.

Τα επόμενα δύο τραγούδια, “E una scatola di barattoli” (κι ένα κουτί βάζα) και “L’impronta delle armature” (Το αποτύπωμα της πανοπλίας), θεωρώ πως μας βυθίζουν με ηρεμία σε ένα ονειρικό πεδίο, όπου θέλουμε να μείνουμε για πάντα. Τα φωνητικά του δεύτερου κομματιού, είναι τόσο ήρεμα και συναισθηματικά. Τίποτα δε μας προετοιμάζει για τη συνέχεια!

Η πέμπτη σπουδή “E la vita piena di trampoli” (Και ζωή γεμάτη ξυλοπόδαρα) μας επαναφέρει στην πραγματικότητα και τη βιαιότητα του χρόνου που κυλάει ατέρμονα. Αν μπορούσαμε να πούμε ότι το τραγούδι αυτό περιγράφει ένα συναίσθημα, τότε αυτό θα ήταν το άγχος θανάτου. Ο χρόνος συνεχίζει να κυλά και στην έκτη σπουδή “Le lunghe notti e guerre fredde” (Οι μεγάλες νύχτες και οι ψυχροί πόλεμοι). Και πότε σταμάτησε άλλωστε; Εδώ τα πλήκτρα ψυχραίνουν όντως την ατμόσφαιρα. Ένας κόμπος στο στήθος.

Και κάπου εδώ καταλαβαίνουμε ότι κάθε τραγούδι μας βυθίζει ολοένα και περισσότερο στη μελαγχολία. Η έβδομη σπουδή, η οποία είναι και η αγαπημένη μου, ονομάζεται “Fanno svegliare tutti i bambini” (Κάνουν όλα τα παιδιά να ξυπνούν). Αποτελεί ένα υπέροχο και θλιμμένο σόλο πιάνου, με τα αποσπάσματα πρόζας που προανέφερα. Αμέσως όμως το πιάνο κάνει πίσω και δίνει βήμα στα έγχορδα: “Che’l lupo nero forte difende” (Αυτό που υπερασπίζεται ο δυνατός μαύρος λύκος).

Το ένατο άσμα ονομάζεται “Accendendo tutti i camini” (Ανάβοντας όλα τα τζάκια). Εξαιρετικός πειραματισμός. Θαρρείς πως οι νότες μιλούν και περιγράφουν όλα όσα βιώσαμε εκείνες τις μέρες της καραντίνας. Θλίψη, πόνος, απομόνωση. Ούτε το φως από τα τζάκια μπορεί να διώξει το σκοτάδι.

Οι ET//AL. ηχογράφησαν το άλμπουμ στο πρώτο lockdown, από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο του 2020.

Και μετά το σοκ, είναι η συνειδητοποίηση της μοναξιάς. Η ψύχρα του ανέμου. “Le litanie degli eremiti” (Οι λιτανείες των ασκητών) θέτουν έντονα όσα προαναφέραμε. Αργόσυρτες βαριές μελωδίες και ambience που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Κι αν το προηγούμενο τραγούδι μας έδειχνε τη μοναξιά, ο ηλεκτρισμός του “I sufi che non ballano più” (Οι Σούφι που δεν χορεύουν πια), έρχεται να μας συνταράξει. Είναι αναμφίβολα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, κατά την άποψη μου και μας παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά της γραφής των  ET//AL. με τον καλύτερο τρόπο.

Κι όσο εσύ κοντοστέκεσαι και συνειδητοποιείς το έπος που μόλις άκουσες, τα επόμενα δύο τραγούδια κυλούν σαν το νερό ορεινής πηγής. Αγνή θλίψη τα φωνητικά στο “Per non esser per sempre assaliti” (Να μην μου επιτίθενται για πάντα), άγχος αποχαιρετισμού το πιάνο στο “Dalla cenere che giace quaggiù” (Από τη στάχτη που βρίσκεται εδώ κάτω).

Το “Ardono le stelle sulla riva” (Τα αστέρια καίνε στην ακτή) είναι το σημείο όπου αποφασίζουμε να πούμε αντίο. Until we meet again μας λένε τα φωνητικά. Ένα βήμα πριν το πέρασμα, ένα βήμα πριν τον οριστικό δεκαπεντάλεπτο χαιρετισμό:

“Sogna l’elefante, che dorme Dalla montagna fredda enorme Scende bruciando la locomotiva” (Ονειρεύεται τον ελέφαντα, που κοιμάται από το τεράστιο κρύο βουνό. Κατεβαίνει καίγοντας την ατμομηχανή). Ένα τραγούδι που μας κάνει να ανατριχιάζουμε. Το πέρασμα, το κατευόδιο, το ταξίδι.

Εν τέλει, η ακρόαση μας αφήνει με πολλές σκέψεις. Το σίγουρο είναι πως οι ET//AL. έχουν δημιουργήσει ένα εξαιρετικό πειραματικό υβρίδιο, το οποίο αποτελεί μπορεί να εισάγει νέους ακροατές στο κοινό τους. Το Studi di Quarantena είναι ένας δίσκος που πρέπει να ακούσει κάθε φαν της post rock και της μπάντας.

Μπορείτε να ακούσετε το δίσκο και να υποστηρίξετε τη μπάντα, πατώντας εδώ.

The post Flashback: ET//AL. – Studi di Quarantena appeared first on anthem.gr.

Έχοντας ασχοληθεί ενδελεχώς τα τελευταία χρόνια με την post rock σκηνή, τόσο στην εκπομπή όσο και στο webzine, είχα τη χαρά να γνωρίσω μερικά από τα ωραιότερα δημιουργήματα των 10s. Η σκηνή, τα τελευταία χρόνια γνωρίζει άνθηση. Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, τα μουσικά σχήματα ορθώνουν ανάστημα, δίνοντας χρώμα σε μία δεκαετία που η μουσική έχει οριστεί ως μία σκληρή και βίαιη βιομηχανία, όπου ελάχιστοι επιβιώνουν.

Η έρευνα κάποια στιγμή με οδήγησε δυτικά μας και συγκεκριμένα στην Ιταλία.

Ένα από τα συγκροτήματα που ξεχώρισα αμέσως, ήταν οι ET//AL. Και θα μου πεις γιατί;

Οι ET//AL καταφέρνουν να ορίσουν τη μουσική τους ως ένα ιδιαίτερο αρτιστικό κράμα, όπου στόχος είναι η αφύπνιση των πιο καταπιεσμένων συναισθημάτων του ακροατή. Βιολιά, τσέλο, ambience, κορύφωση, post rock, κατάρρευση, αγάπη! Κομμάτια ενός περίεργου παζλ που φαντάζουν ασύνδετα, ωστόσο δημιουργούν ένα αισθητικά άρτιο έργο τέχνης.

AMOR OMNIA VINCIT, MORS OMNIA SOLVIT!

Από τα τρία album και ep που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα, ξεχωρίζω αμέσως το TRITØN, το οποίο “ήρθε στον κόσμο” τον Σεπτέμβριο του 2018. O δίσκος αποτελεί το δεύτερο κομμάτι μίας καλλιτεχνικής τριλογίας, ο επίλογος της οποίας δεν έχει γραφτεί!

Κάθε καρέ του εξωφύλλου αφηγείται μια ιστορία, όπως επίσης κάθε τίτλος που έχει επιλεχθεί για τα κομμάτια και ο αριθμός των τραγουδιών. Τα 3 τραγούδια με κανονικό όνομα συμβολίζουν την τελειότητα [amor(s), per sempre mai, zjarr], ενώ τα δύο 2 ambient tracks συμβολίζουν τη δυαδικότητα που συναντάμε παντού στη φύση.

Το εισαγωγικό κομμάτι του δίσκου, “amor(s)“, θεωρώ πραγματικά πως είναι το καλύτερο της μπάντας. Ξεκινάει με μειλίχια βιολιά και έγχορδα. Χτίζει συναισθηματική φόρτιση. Θαρρείς πως η μουσική πραγματικά σου μιλάει. Και ξάφνου γαλήνη. Γυναικεία υποστηρικτικά φωνητικά συνοδεύουν τη βραχνή φωνή του τραγουδιστή:

I will build a room full of light
For your eyes, to be bright
Blind rivers for your love
Strong mountains for your hope, you soul
We are One!

Και θα με ρωτήσεις, που κολλάνε όσα περιγράφω με το post rock? Μετά από μία παύση γεμάτη πόνο, μία απόκοσμη ηλεκτρική κιθάρα ξυπνάει από τη λήθη και συνοδεύει όσα περιέγραψα νωρίτερα.  Ώσπου φθάνουμε στο χάος, την παύση που διαλύει το όνειρο. Και τότε, εγένετο φως! Βιολιά, έγχορδα και φυσαρμόνικα γλυκαίνουν για μία ακόμη φορά την πικρή μελαγχολία. ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ!

Καθώς ακόμη προσπαθούμε να χωνέψουμε το δεκάλεπτο αριστούργημα που μόλις έχει ολοκληρωθεί, άνεμοι και ψίθυροι μας πιάνουν από το χέρι και μας καθοδηγούν σε μία ήρεμη ακτή. Κεφάλαιο “Ι“, ένα δίλεπτο πειραματικό “σκαλοπάτι”.

Τη σκυτάλη παίρνει το “per sempre, mai“. Βασικός πρωταγωνιστής το πιάνο, το οποίο διηγείται μία λυπηρή ιστορία. Η λύπη κλιμακώνεται με αρωγό τα έγχορδα και ένα υπέροχο σόλο βιολοντσέλου. Η ψυχολογία του ακροατή βυθίζεται για μία ακόμη φορά στο ναδίρ. Και αυτό δεν είναι κακό, καθώς οι ET//AL. αφηγούνται μία ιστορία με αρχή, μέση, τέλος και απότομες εναλλαγές.

Το “ΙΙ“, μία ακόμη γέφυρα, ετοιμάζεται να μας εισάγει στο τελευταίο κεφάλαιο του δίσκου. Αυτή τη φορά όμως δεν υπάρχει ακτή, μονάχα ένα απόκοσμο horror ambience, συνοδευτικά κρουστά, κι ένα ρολόι που τρέχει. Τικ, τοκ, τικ, τοκ…

Και τότε “μπουκάρει” το “zjarr!” (η φωτιά, αν μεταφράσουμε την λέξη από τα Αλβανικά). Πλέον έχουμε μπει για τα καλά στα μονοπάτια του πειραματικού post rock, με το πιο ηλεκτρικό κομμάτι του δίσκου να έχει φυλαχθεί για τον επίλογο.

I am fire and
I’m coming to take you
because you soiled this world I gave you
but, don’t be afraid
because I am Light.*

Πρόκειται για ένα ακόμη roller coster. Ένα τραγούδι που μιλάει για την κάθαρση (τουλάχιστον όπως το ερμηνεύω εγώ) και απλώνεται σε διάρκεια 12 λεπτών. Η πορεία των ρυθμικών κιθάρων και η παράλληλη κλιμάκωση μας καθοδηγεί προς τον αποχαιρετισμό, όπου η μουσική γίνεται ολοένα και πιο αργόσυρτη, ολοένα και πιο μελαγχολική, ώσπου εν τέλει φθάνει η ώρα του αποχωρισμού.

Ο δίσκος διαρκεί 37 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα. 37 λεπτά που κυλούν σαν νερό και παράλληλα συνθλίβουν συνειδήσεις και συναισθήματα!

Fun fact: Οι ET//AL. χτίζουν τους δίσκους με βάση το παραδοσιακό στήσιμο των lps, στα οποία ο διαθέσιμος χρόνος κάθε πλευράς είναι περίπου 20 λεπτά.

Εν τέλει υπάρχει κάθαρση; Ο κάθε ακροατής ξεχωριστά κρίνει για τον εαυτό του!

Μπορείτε να ακούσετε “TRITØN” και να στηρίξετε τη μπάντα πατώντας εδώ.

*Οι συγκεκριμένοι στίχοι μεταφράστηκαν από τα Αλβανικά στα Αγγλικά.

The post Flashback: ET//AL. – TRITØN appeared first on anthem.gr.

Μία σχετικά καινούργια εταιρεία, η Unsilent Tombs, με λίγες κυκλοφορίες στο roster της ανέλαβε αυτό το έργο, να κυκλοφορήσει δηλαδή μια συλλεκτική συλλογή των Iona με σπάνιο μουσικό υλικό, φωτογραφίες από λάιβ της τότε δεκαετίας, την βιογραφία του σχήματος σε cd και βινύλιο, από την περίοδο 1977-1981. Τότε το συγκρότημα είχε “βαφτιστεί” ως GBH, ώσπου άλλαξαν το όνομα τους σε Iona. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχει υλικό και από την Iona εποχή φυσικά.

Το μόνο παράπονο μου είναι πως δεν συμπεριέλαβαν και το ντέμο τους από το μακρινό 1981 (ως Iona), καθώς αυτό αναφέρεται στη δισκογραφία τους (όπου παρεμπιπτόντως σκοτώνει). Έχει γίνει και στο παρελθόν σε άλλη NWOBHM συλλογή στην οποία θα αναφερθούμε στο επόμενο άρθρο.

Anyway, αποτελεί σίγουρα μία όμορφη συλλογή με γνήσιες ροκιές, αν και δεν έχει δυνατά χιτάκια, όπως αυτό του εφταριού. Σίγουρα αποτελεί μία αξιοσημείωτη προσθήκη για τους λάτρεις του είδους, τους συλλέκτες και όχι μόνο.

Περισσότερες πληροφορίες για το compilation εδώ.

Για να διαβάσετε κι άλλες παρουσιάσεις της Underground Metal σκηνής από τον Κώστα Τέκα, κλικάρετε εδώ.

The post Underground Metal Classics #8: Don’t Cry For The Innocent by Iona appeared first on anthem.gr.

Οι Sum 41 είναι ένα συγκρότημα από τον Καναδά που γνώρισε μεγάλη αποδοχή στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας με την τεράστια έκρηξη που είχε εκείνη την εποχή το pop punk ως είδος. Με τα χρόνια κέρδισαν τα φώτα της δημοσιότητας για όλους τους λάθος λόγους (τη σχέση του τραγουδιστή Derick Whibley με την Avril Lavigne και την κόντρα του με τον επόμενο σύντροφό της Chad Kroeger των Nickelback), αλλά μουσικά έφτασαν στο peak τους με τους τρεις πρώτους δίσκους τους που είχαν και το καλύτερο τους line-up. Αφότου έφυγε ο Dave Baksh και οι metal επιρροές του μέχρι και την επιστροφή του, είχαν μία συμπαθητική δισκογραφική πορεία, χωρίς ωστόσο να εντυπωσιάσουν.

Ο πρώτος τους δίσκος “All Killer No Filler” ανταποκρίνεται 100% στο όνομα του, καθώς αποτελείται από ένα σύνολο πάρα πολύ καλών τραγουδιών, μερικά εκ των οποίων είναι και χαρακτηριστικά χιτάκια για τη γενιά που μεγάλωσε στα late 90s-early 00s. To Nothing On My Back με το οποίο ξεκινάει ο δίσκος, δείχνει τις επιρροές της μπάντας από το old school punk των 70s φέροντας ταυτόχρονα τα δικά τους pop punk στοιχεία. Σίγουρα κολλητικό, χωρίς ταυτόχρονα να συμπεριλαμβάνεται στα χιτάκια του. Το κατά κάποιο τρόπο ιντερλούδιο Never Wake Up θυμίζει κατά κάποιο τρόπο τα πολύ γρήγορα και μικρής διάρκειας των Minor Threat, μίας πολύ υποτιμημένης punk μπάντας.

Η τετράδα-φωτιά του δίσκου ωστόσο καταφθάνει κάπου στη μέση του άλμπουμ. Τραγούδια που συγκαταλέγονται μεταξύ των καλύτερων των Καναδών, τα οποία συνοδεύτηκαν από κάφρικα βίντεο κλιπ και που οι millenials θυμούνται μέχρι σήμερα απ’ έξω και ανακατωτά. Το Fat Lip έρχεται με αντισυμβατικούς στίχους και τα σαρώνει όλα. To Motivation είναι ένα από τα πιο κολλητικά τραγούδια των απίθανων Καναδών. Το In Too Deep είναι τόσο καλό τραγούδι που παρά το γεγονός ότι αποτελεί χαρούμενο άκουσμα, έχει καταφέρει να με εμπνεύσει ακόμα και σε περιόδους που δεν περνούσα την καλύτερη φάση μου χάρη στους στίχους του. Το Summer δεν είναι καλοκαιρινό τραγούδι, αλλά μία προσπάθεια του συγκροτήματος ανάμεσα στην καφρίλα και το punk ύφος να σε κάνει να σκεφτείς τις επιλογές σου και τις πράξεις σου, αλλά με έναν εύθυμο τόνο. Και φυσικά ανάμεσα στο Fat Lip και τα υπόλοιπα τρία, παρεμβάλλεται το Rhythms ένα τραγούδι τόσο 00s και επηρεασμένο από Blink-182 και μπάντες εκείνης της εποχής που πραγματικά με έκανε να νοσταλγήσω. Τρομερή πεντάδα πραγματικά!

Μετά από αυτήν την πεντάδα, πάμε στο Handle This που παίρνει alternative τροπή και έχει λίγο πιο μελαγχολικές μελωδίες με τον Baksh να δίνει ένα πολύ όμορφο σόλο. Σίγουρα ανάμεσα στα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, κυρίως λόγω του διαφορετικού ύφους σε σχέση με τα υπόλοιπα. Η τελευταία τετράδα ανεβάζει ξανά ταχύτητες με δίλεπτα και γρήγορα punk τραγούδια που μπορεί να μην είναι τόσο διαχρονικά όσο τα προηγούμενα, αλλά έχουν τον τρόπο τους στο να σε κάνουν να χτυπηθείς λίγο, να κουνήσεις το κεφάλι ρυθμικά και να περάσεις καλά. Ειδική μνεία στις γαμάτες εναλλαγές ταχύτητας και ύφους σto Heart Attack, πάντα λατρεύω κάτι τέτοια.

Τελικό συμπέρασμα. Σίγουρα το κορυφαίο άλμπουμ της δισκογραφίας των Sum 41 είναι το ντεμπούτο τους. Θα έλεγα ότι ανταποκρίνεται στο τίτλο του, καθώς έχει killer τραγούδια και δε βρίσκω κάποιο να είναι (ιδιαίτερα) filler. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε άτομα που θέλουν να ψαχτούν με τη φάση του pop punk. Αυτά και για αυτό το Something to Focus On και θα τα πούμε σύντομα με κάποιον καινούριο δίσκο!

The post Something to Focus On: Sum 41 – All Killer No Filler appeared first on anthem.gr.

Τους Bezeha τους γνωρίσαμε των Ιανουάριο του 2017, όταν είχαν σκαριά το πρώτο τους άλμπουμ “The Era Of The Northern City”. Με το νέο τους δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2018, η μπάντα παρέμεινε πιστή στις ρίζες της, παρουσιάζοντας έναν δίσκο στα πρότυπα του δεύτερου κύματος της Νορβηγικής σκηνής.

Μουσικά κυριαρχεί η μελωδικότητα στις κιθάρες, γίνονται σωστές εναλλαγές στα drums και οι λιγοστές παύσεις επηρεάζουν σημαντικά τα κομμάτια, προσδίδοντας τους την απαραίτητη ατμοσφαιρικότητα. Φυσικά δεν λείπουν και τα δυναμικά blastbeat, τα οποία θεωρώ πως χάνουν πόντους σε μερικά σημεία, λόγω της ποιότητας ηχογράφησης των drums.

Στιχουργικά το συγκρότημα κινείται στα γνώριμα μονοπάτια της σκηνής με φιλοσοφικές, βιβλικές και μυστικιστικές αναφορές. Τα φωνητικά δένουν σωστά με τα υπόλοιπα όργανα.

Δυνατό σημείο του δίσκου αποτελεί το γεγονός ότι κανένα τραγούδι δεν ξεπερνάει σε διάρκεια τα 5 λεπτά. Συνεπώς κανένα τραγούδι δεν κουράζει σε διάρκεια και το project ακούγεται πολύ εύκολα και ευχάριστα, από τους λάτρεις του ακραίου ήχου.

Highlight του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι “Under The Aegean Sky” το οποίο μάλιστα είναι και το πρώτο κατά σειρά άσμα, ενώ τις εντυπώσεις κλέβει και το outro “Mykonian’s Carol”, ένα instrumental μονόλεπτο κομμάτι με folk μουσικές επιρροές από βόρεια Ελλάδα!

Τελικό σχόλιο: Το “Under The Aegean Sky” είναι ένας δυναμικός δίσκος που εξελίσσεται σωστά και μελωδικά δίχως να κουράζει τον ακροατή. Ξεχωρίζει για τη μελωδικότητα στις κιθάρες, τους ποιοτικούς στίχους και την πιστή αποτύπωση των επιρροών του. Πρόκειται για ένα project που σας προτείνουμε να ακούσετε ανεπιφύλακτα, ενώ εμείς ήδη αναμένουμε τον επόμενο δίσκο των Bezeha!

The post Flashback: Bezeha – Under The Aegean Sky appeared first on anthem.gr.

Το “Systems Of Time” μετρά λίγες μόνο μέρες ζωής και με εμφατικό τρόπο καταφέρνει να περάσει το μήνυμα πως το heavy metal ζει και βασιλεύει στη βόρεια Ελλάδα. Τα τραγούδια έχουν εμφανείς επιρροές από παραδοσιακές power metal μπάντες, ωστόσο το αποτέλεσμα κλίνει προς το μελωδικό heavy metal. Τα γρήγορα riffs, τα άρτια φωνητικά με τα σωστά γυρίσματα και τα αρμονικά σόλο “δίνουν και παίρνουν”, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που θαρρείς πως προέρχεται κατευθείαν από τα 80s.

Ο δίσκος ξεκινάει με το “Nightwatch“, το οποίο για ελάχιστα δευτερόλεπτα με προϊδέασε αρνητικά, καθώς η εισαγωγή είναι παρμένη από thrash metal κομμάτια. Ωστόσο μετά το πρώτο γύρισμα των drums, ο χαρακτήρας των Scorcher βγήκε στο προσκήνιο. Δυναμικό και γρήγορο τραγούδι, με εντάσεις και ξεσπάσματα, που σωστά μας προετοιμάζουν για το υπόλοιπο του δίσκου. Σε ορισμένα σημεία, όπως στο intro και κάποιες γέφυρες, ένιωσα πως τα drums αλλοίωναν το κομμάτι, αποσυντονίζοντας ελαφρώς τον ακροατή.

Ακολουθούν τα “War Terror” και “Shadowing“, δύο κομμάτια που ξεχωρίζουν για τα ευρηματικά φωνητικά τους. Δυνατά στιχουργικά και με βίαια riffs που δένουν με τη μελωδία της φωνής. Το “Wired Nature” είναι πιο πειραματικό, με το μπάσο να βγαίνει στο προσκήνιο και να λάμπει, μαζί με ορισμένες δυσαρμονίες στις κιθάρες, προσδίδοντας στο κομμάτι τον δικό του προσωπικό χαρακτήρα.

Και καθώς φθάνουμε στη μέση του δίσκου, έρχεται η ώρα για το ομώνυμο “Systems Of Time“, το οποίο ξεχωρίζει για το σωστό buildup και τη σωστή δομή, που πραγματικά το απογειώνει. Πιο αργό από τα υπόλοιπα τραγούδια, αλλά παράλληλα θαρρείς πως βγάζει μεγαλύτερη ένταση στα φωνητικά η οποία κορυφώνεται μέσα από τους στίχους και το σωστό σταδιακό “χτίσιμο”. Επιπλέον, από την αρχή μέχρι και το τέλος νιώθεις πως η μουσική από μόνη της αφηγείται μία ιστορία.

Με το “Words Like Fire” ο δίσκος κυριολεκτικά παίρνει “φωτιά”. Ένα τραγούδι που αποδεικνύει πως όσο καλή κι αν είναι η μουσική, χρειάζεται καλογραμμένους στίχους για να λάμψει. Take notes kids. Γρήγορο, έξυπνο και με άψογο storytelling. Αναμφίβολα ένα από τα διαμάντια του δίσκου.

Τη σκυτάλη παίρνει το “Void“, ένα τραγούδι που ξεκινάει με θράσος και που με ευκολία μας κερδίζει. Για μία ακόμη φορά λάτρεψα τα riffs της κιθάρας, ωστόσο σε κάποια σημεία ένιωθα πως οι μελωδίες έπνιγαν τα φωνητικά.

Προτελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι το “In The End“, με το οποίο πως το συγκρότημα θα έπρεπε να κλείσει. Προσωπικό αγαπημένο, το κομμάτι αυτό καταπιάνεται με ένα από τα πιο αγαπημένα φιλοσοφικά ζητήματα, εκείνο του simulation, της ζωής μέσα σε ένα όνειρο. Ένα κομμάτι που ξεφεύγει από στεγανά και που αφήνει μία όμορφη γλυκύτητα μετά το τέλος του δίσκου. Σε αντίθεση με το προηγούμενο τραγούδι, εδώ οι κιθάρες επιτρέπουν στα φωνητικά να αναδειχθούν και να πουν μια ιστορία. Το “In The End” διαρκεί περίπου 8 λεπτά, τα οποία πραγματικά δεν καταλαβαίνεις πόσο γρήγορα και ευχάριστα κυλούν.

Κύκνειο άσμα του δίσκου το “Rememberance“, το οποίο αποτελεί επανηχογράφηση του κομματιού από το “Armageddon…”. Κάπως έτσι η μπάντα ανεβάζει ξανά τους τόνους, προκειμένου να κλείσει ο δίσκος με ένα full on attack κομμάτι. Highlight του φυσικά όπως και τότε τα φωνητικά, τα οποία είναι ολόσωστα και για μία ακόμη φορά μας ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο.

Τελικό σχόλιο: Πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο που αναδεικνύει το ταλέντο του αγαπημένου μας σχήματος. Αν και ο ήχος παραπέμπει στο σύνολο του στο παραδοσιακό heavy metal που λατρεύουμε, δεν λείπουν φυσικά και οι μουσικοί πειραματισμοί, οι οποίοι δίνουν στο “Systems Of Time” τον δικό του προσωπικό χαρακτήρα. Αν και υπήρχαν κάποια σημεία που όπως ανέφερα με “ξένισαν”, είναι άδικο να σταθούμε σε αυτά, αφού ο δίσκος έχει κάποια διαμάντια, όπως το “In The End”, τα οποία εύκολα μπορεί να τα εντάξει ένας ακροατής στη λίστα του και να τα αγαπήσει. Εύχομαι οι Scorcher να συνεχίσουν να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και να μας κρατούν συντροφιά για αρκετά χρόνια ακόμη.

Μπορείτε να ακούσετε το “Systems Of Time” κλικάροντας εδώ.

The post Flashback: Scorcher – Systems Of Time appeared first on anthem.gr.

Η απορία μου ήταν πολύ απλή. Μετά από κάτι τόσο καλό, πως πορεύεσαι; Γυρίζεις σελίδα, δημιουργώντας κάτι παντελώς διαφορετικό; Προσπαθείς να γράψεις κάτι παρόμοιο; Ή πολύ απλά κρατάς τα βασικά στοιχεία του ήχου σου, στοχεύοντας να εξελιχθείς και να κάνεις ένα βήμα παραπέρα; Οι Movement of Static επέλεξαν το τρίτο. Στο νέο τους δίσκο, το “Naegleria” το concept είναι το εξής: Ξεκινάει ένα νέο ταξίδι, αυτή τη φορά όπως το περιγράφει η ίδια η μπάντα “ένα ταξίδι για τη γνώση, ένα ταξίδι όπου μπορείς να μάθεις ποιος είσαι, γιατί υπάρχεις και πως η ύπαρξη αυτή αλληλεπιδρά με το σύμπαν και τη φύση”. Πως αποδίδεται αυτό ηχητικά ωστόσο;

Το “Naegleria” χρειάζεται πολλές ακροάσεις στην ολότητα του, προκειμένου να πιάσεις τις μικρές λεπτομέρειες που κρύβονται στις παρυφές του. Τα κομμάτια δένουν αρμονικά με τα ιντερλούδια που παρεμβάλλονται και τα οποία αποτελούν κομμάτι της ιστορίας. Τα γνώριμα ατμοσφαιρικά στοιχεία και οι psychedelic πινελιές του συγκροτήματος, τα οποίες απολαύσαμε στο EP τους, εδώ αποκτούν πιο σταθερή παρουσία και αφομοιώνονται πολύ όμορφα είτε στις πιο χαλαρές στιγμές του δίσκου είτε στις πιο σκληρές.

Η αργή, ατμοσφαιρική εισαγωγή του Slowly We Are με έκανε να χαμογελάσω κατ’ ευθείαν. Όμορφα ριφ, συνεχείς κορυφώσεις, σίγουρα ένα εισαγωγικό κομμάτι που δίνει το σωστό τόνο για αυτά που θα ακούσουμε τη συνέχεια. Ακολουθεί το πρώτο ιντερλούδιο και στη συνέχεια το The Passage. Αυτό που εξέλαβα είναι πως το όνομα του τραγουδιού χρησιμοποιείται στο concept του δίσκου κυριολεκτικά σαν ένα πέρασμα δηλαδή από την ερώτηση “Ποιος είμαι και γιατί υπάρχω;” στις απαντήσεις που θα επιχειρήσει να δώσει η μπάντα στον υπόλοιπο δίσκο, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί σαν μετάβαση από μία χαλαρή σύνθεση σε ένα πιο heavy τέλος.

Προχωράμε στα Mountain of Life και 6EQUJ5, τα μόνα κομμάτια που δε χωρίζονται από ιντερλούδιο προσφέροντας περίπου 15 λεπτά αγνής απόλαυσης, ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο με το The Passage. Εδώ ωστόσο υπάρχει η επιλογή για τον ακροατή να συνεχίσει να δίνει τη δική του ερμηνεία στις απαντήσεις που προσφέρει το συγκρότημα σχετικά με τη ζωή και το λόγο της ύπαρξης μας. Μουσικά το 6EQUJ5 είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια και ταυτόχρονα πιο heavy στιγμή του δίσκου, πολύπλοκη και ταυτόχρονα όμορφη, ενώ τη μουσική ντύνουν φωνές και εκφράσεις που ακούμε και στα ιντερλούδια του Naegleria.

Προς το τέλος του δίσκου, συναντούμε το Diaspasis, το οποίο με τη διαφορετική εισαγωγή και τα επαναλαμβαμόμενα μουσικά μοτίβα λειτουργεί και αυτό σαν ιντερλούδιο από μουσική άποψη. Τέλος στο Fading From Our Existence, το οποίο κλείνει το δίσκο, οι Movement of Static θα μας μαγέψουν ακόμα μία φορά. Μετά την εισαγωγή παρεμβάλλεται η διάσημη ατάκα του George Carlin “Life is sacred? Who said so, God? Hey if you read history, you’ll realize that God is one of the leading causes of death” και από εκεί και πέρα το τραγούδι απογειώνεται με ριφάρες που ταρακουνάνε και βουνά, ρίχνουν τους τόνους και κλείνουν με την εισαγωγή του πρώτου κομματιού του δίσκου. Είναι μία κίνηση που δείχνει τον κύκλο της ζωής, ενώ ταυτόχρονα η μπάντα προσπαθεί να δείξει την έλλειψη ενός Θεού στην αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το σύμπαν και τη φύση, καθώς ο Θεός όπως έλεγε και ο τεράστιος Carlin προκαλεί περισσότερο θάνατο απ’ ότι ζωή, παρεμβάλλοντας ταυτόχρονα quotes σχετικά με το νόημα της ζωής.

Αν νιώθω κάτι την ανάγκη να πω, είναι ότι οι ερμηνείες που δίνω πιο πάνω σχετικά με το concept του δίσκου είναι καθαρά αυτό που εγώ εξέλαβα. Μπορεί τα παιδιά να θέλανε να περάσουν κάτι τελείως διαφορετικό, να δίνουν άλλες ερμηνείες, ωστόσο ολοκληρώνοντας αυτό το μουσικό ταξίδι, αυτές ήταν οι εντυπώσεις που μου έμειναν προσωπικά και θα ήθελα να γράψω σε αυτό το review ανεξαρτήτως αν είναι σωστές ή εσφαλμένες. Θεωρώ πως η ίδια η μπάντα αφήνει προσωπικά σε κάθε ακροατή αυτήν ακριβώς την επιλογή, δηλαδή το πως θα ερμηνεύσει αυτό το άλμπουμ, στο οποίο κάθε φράση που ακούγεται είτε σε τραγούδι είτε σε ιντερλούδιο και κάθε νότα προσθέτει το δικό της λιθαράκι σε αυτό το πολύπλοκο concept.

Τόσο στο mixing όσο και στο mastering έχει γίνει πάρα πολύ καλή δουλειά και ο ήχος είναι πανέμορφος με νέες λεπτομέρειες να ξεπετάγονται συνέχεια σε διάφορα σημεία.

Τελικό συμπέρασμα; These guys have done it again! Δεν πίστευα πως μετά το εκπληκτικό EP τους, θα μπορούσαν να επανέλθουν εξίσου καλοί ή καλύτεροι, αλλά το κατάφεραν και με εντυπωσίασαν για μία ακόμη φορά. Δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά ελπίζω να απολαύσουν μαζί με το κοινό τα νέα κομμάτια στις συναυλίες τους και να συνεχίσουν να γράφουν εξίσου ποιοτική μουσική με τόσο καλές ιδέες και concepts. Όσο για τους ακροατές, μπορείτε αμέσως να βυθιστείτε στη μουσική των Movement of Static και να ξεκινήσετε το ταξίδι εδώ…

The post Something to Focus On: Movement of Static-Naegleria appeared first on anthem.gr.

Για μένα οι Vanadium αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα underground heavy metal συγκροτήματα της Ιταλίας, διότι έλαβαν αναγνώριση σε μια χώρα που τα κυκλώματα της metal ήταν κλειστά, αλλά αρκετά θερμά. Είχαν ιδρυθεί μόλις το 1979 και ξεκίνησαν την δισκογραφική τους πορεία το 1981 με το single
“We Want Live Rock ‘n’ Roll/ Heavy Metal”, με το οποίο έθεσαν τα θεμέλια για μια σειρά 7 δίσκων μέχρι  και το 1995! Επιπλέον κυκλοφόρησαν ένα live album το 1985 κι ένα single το 1989.

Με μία πρώτη κιόλας ματιά στο εξώφυλλο και τον τίτλο του δίσκου καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις σίγουρα με έναν κλασσικό χεβιμεταλικό έργο τέχνης. Πατώντας το play διακρίνεις αμέσως αρκετές rock και hard rock επιρροές όπως από Deep Purple, Uriah Heep, Rainbow αλλά και φυσικά από μεγαθήρια όπως Black Sabbath, Judas Priest, Accept. Τέλος παρατηρούμε και ορισμένες N.W.O.B.H.M πινελιές σε μερικά κομμάτια όπως το “Make Me Feel Better”.

Πρόκειται για έναν δυναμικό δίσκο με πλήκτρα αλά Purple που δίνουν μια πολλή όμορφη νότα και ερεθίζουν ευχάριστα τον ακροατή. Οι συνθέσεις δεν είναι top notch αλλά αρκετά αξιοσέβαστες και απολαυστικές με τον Pino Scotto στα φωνητικά να ερμηνεύει το κάθε κομμάτι πολύ ιδιαίτερα. Σίγουρα οι στίχοι δεν είναι το δυνατό σημείο του άλμπουμ αλλά overall αξίζει την προσοχή μας.

The post Underground Metal Classics #7: Metal Rock by Vanadium appeared first on anthem.gr.

Η ιστορία για το πως δημιουργήθηκε ο δίσκος τους είναι περίεργη, καθώς κυκλοφόρησε 2 χρόνια μετά τη δημιουργία τους. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν σαν συλλογή κομματιών που επέλεξε η τότε ΕΜΙ, άπο διάφορα ακυκλοφόρητα ντέμο του συγκροτήματος, αλλά και από συλλογές που συμμετείχε (Metal For Muthas π.χ), χωρίς καν να έχουν ηχογραφηθεί ξανά από την μπάντα. Αυτό συνέβη διότι η εταιρεία δεν τους στήριξε οικονομικά, για να πραγματοποιηθεί το εγχείρημα αυτό και αναγκαστικά προχώρησαν έτσι (γι αυτό δικαιολογείται και ο σχετικά χαμηλής ποιότητας ήχος του δίσκου).

Ως προς την αξιολόγηση του, είναι φανερά επηρεασμένος από τις mainstream hard rock μπάντες της εποχής, ενώ μάλιστα το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ είναι το Eleanor Rigby από Beatles. Αρκετά straight forward heavy/hard rock ήχος για τους λάτρεις αποκλειστικά του είδους και του N.W.O.B.H.M., σε σημεία που δείχνει και τον χεβιμεταλλισμό του. Ωστόσο σαν γενική εντύπωση είναι, καθαρό N.W.O.B.H.M. της hard rock πλευράς του.

Οι πιασάρικες κιθάρες και τα ακόμη πιο πικάντικα ρεφραίν,  είναι τα δυνατά σημεία της κυκλοφορίας αυτής και χαρακτηρίστηκε αρκετά μπροστά για την εποχή εκείνη. Το album άργησε σχετικά να γίνει γνωστό τότε και πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, αφού το 1980 είχαμε άλλα τεράστια ντεμπούτα του κινήματος αυτού (Lightning To The Nations, Angel Witch, Iron Maiden, Saxon).

Η πρόσφατη επανακυκλοφορία της High Roller είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να αποκτήσουν οι fans του είδους αυτό το διαμάντι, καθώς οι πρώτες κόπιες είχαν εξαντληθεί προ πολλού.

The post Underground Metal Classics #6: Ethel The Frog by Ethel The Frog appeared first on anthem.gr.

Το All or Nothing ήρθε στην πιο περίεργη περίοδο που πέρασε ποτέ η μπάντα. Ο επί χρόνια τραγουδιστής του σχήματος Jim Lindberg είχε αποχωρήσει το 2010 και είχε αντικατασταθεί από τον Zoli Teglas. Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ο Jim επέστρεψε λόγω προβλήματος υγείας του Teglas, αλλά ο δίσκος κυκλοφόρησε με το δεύτερο να έχει δανείσει τη φωνή του σε αυτόν. Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν εξαιρετικό!

Είναι τρομερή η χημεία του συγκροτήματος και ας παίζανε με τον Zoli πολύ λίγο καιρό. Το άλμπουμ είναι ένα από τα καλύτερα και πιο εμπνευσμένα στο είδος του punk την τελευταία δεκαετία. Η παραγωγή του κάνει τον ήχο μοντέρνο και σύγχρονο και αυτό σε συνδυασμό με το στυλ των Pennywise που θυμίζει παρελθοντικές skate punk εποχές οδηγεί σε τρομερά κομμάτια!

Το All Or Nothing αποτελείται κυρίως από δίλεπτα-τρίλεπτα τραγούδια με γρήγορα ριφ και κολλητικά μελωδικά ρεφρενάκια που επαναλαμβάνονται συνέχεια με αποτέλεσμα να σου κολλήσουν στο μυαλό πολύ γρήγορα. Ο δίσκος ξεκινάει με το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο και τον συνοψίζει άριστα, ακολουθώντας ακριβώς αυτή τη συνταγή. Το πιο γνωστό ίσως τραγούδι του είναι το Revolution, το οποίο αποτελεί εξαιρετικό δείγμα του σύγχρονου punk με old school στίχους. Φοβερό είναι και το Let Us Hear Your Voice, το μεγαλύτερο σε διάρκεια, το πιο αισιόδοξο και προσωπικό αγαπημένο, καθώς έχει μέσα πολλά alternative στοιχεία.

Άλλα φοβερά κομμάτια; Το Seeing Red με τα καταπληκτικά του γυρίσματα στο κουπλέ, αλλά και το X Generation, ένα φοβερό τραγούδι που καλεί την γενιά στην οποία ανήκουν ηλικιακά οι Pennywise να ενωθεί και να αντισταθεί στα προβλήματα του παρελθόντος.

Η πεντάδα που προαναφέραμε είναι τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ, τα οποία και οφείλει να ακούσει κανείς που ενδιαφέρεται να ακούσει καλό σύγχρονο punk, αλλά υπάρχουν και άλλα που εντυπωσιάζουν. Το Stand Strong είναι ένας  εμψυχωτικός punk ύμνος που όπως και τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου θυμίζει skate punk εποχές. Το Songs of Sorrow με τη μπασοεισαγωγή του θύμισε Dead Kennedys στην αρχή με πιο melodic hardcore στοιχεία στη συνέχεια. Το Tomorrow είναι πολύ δυναμικό και εντυπωσιακά κολλητικό με τα συνεχόμενα γυρίσματα. Τα All Along και United κλείνουν πολύ εντυπωσιακά το δίσκο.

Όπως και να ‘χει σε σχέση με τους σύγχρονους punk δίσκους να κατακλύζονται με χιλιοπαιγμένα riffs και επαναλαμβανόμενους στίχους (σκέψου μόνο ότι τα μετριότατα Uno/Dos/Tre των Green Day κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά) που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία δέκα χρόνια, το All or Nothing είναι ουτοπία. Παντρεύει σύγχρονο ήχο με old school feeling και γρήγορο στακάτο παίξιμο με πολύ δυναμικά φωνητικά. Θα ήθελα πολύ να δω τους Pennywise να συνεχίζουν με τον Zoli, αλλά και πάλι το All or Nothing, το οποίο μας έμεινε από αυτή τη συνεργασία είναι απολαυστικό!

The post Something to Focus On: Pennywise-All or Nothing appeared first on anthem.gr.

Κοιτώντας και μόνο τη λίστα με τα κομμάτια διακρίνουμε την ποιοτική ομορφιά του δίσκου, ενώ και το εξώφυλλο μαγνητίζει τα βλέμματα. Ο δίσκος είναι intsrumetal και κάθε τραγούδι έχει ξεχωριστή θεματική, και πραγματικά κατά τη διάρκεια της ακρόασης νιώθεις πως η μουσική πραγματικά σου μιλά.

Ο δίσκος ξεκινάει με το “Hellena”, ένα κομμάτι που συνδυάζει άρτια τα χαρακτηριστικά τις post rock, ενώ παράλληλα ξεχωρίζει για την απίστευτη κιθάρα που ξεκινάει από το 1:18. Μελαγχολικό, ατμοσφαιρικό, μελωδικό. Η καλύτερη επιλογή για να “ανοίξει” ο δίσκος.

Το δεύτερο τραγούδι “Apophenia” θα μπορούσαμε να πούμε πως “παίζει” με τα συναισθήματα μας: ξεκινάει με ένταση και ελαφρά ραθυμία, εν συνεχεία γίνεται πιο αργό και με την πρόζα μετατρέπεται σε πιο ατμοσφαιρικό ώστε στο τέλος να μας “τσακίσει” με μία πιο γρήγορη μα μελαγχολική μελωδία. Εξαιρετικό δείγμα γραφής από τους “Message…”.

Το “The Need And The Needle” στην αρχή είναι πιο γρήγορο και βίαιο, όπως μπορεί κανείς να φανταστεί από τον τίτλο, δίχως όμως χάνει τη μελωδικότητα του. Ορισμένα “μουσικά ξεσπάσματα” του προσδίδουν και ένταση η οποία λίγο πριν αγγίξει το peak της, “κάνει στην άκρη” για να απολαύσουμε το εθιστικό πιάνο πριν από το ήρεμο και σταθερό build up με τα drums.

Σειρά έχει το “You Used To Die In My Hands”, τίτλος που μου θύμισε αγαπημένα τραγούδια της post black σκηνής, ωστόσο το συγκρότημα παραμένει πιστό στο μουσικό ιδίωμα του, γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα (όσο κι αν θα ήθελα σε κάποια φάση να ακούσω κάποια ουρλιαχτά να σβήνουν στο βάθος). Αν μπορούσα να αποδώσω όλο το νόημα του κομματιού σε μία φράση θα ήταν η εξής: “Sad music makes us happy”.

Κι αν νιώσαμε ως τώρα πως τα τραγούδια με τις μελαγχολικές καταβολές τους μας επηρέασαν ψυχολογικά, αν πούμε πχ πως μας “πάγωσαν”, το “Under The Blanket” έρχεται κυριολεκτικά να μας σκεπάσει, να μας πει πως δεν είναι όλα σκοτάδι. Το κομμάτι είναι πιο chill από τα υπόλοιπα, μία απαραίτητη παύση πριν το κύκνειο άσμα του δίσκου, πριν το ύστατο ψυχολογικό ξέσπασμα.

Φθάνουμε λοιπόν στον επίλογο και συγκεκριμένα στο “I Decomposed A Song Today”. Λοιπόν, πιστεύω πραγματικά πως η θέση του τραγουδιού ανήκει όντως στο τέλος. Για να κατανοήσει κάποιος το ρόλο του κομματιού θα πρέπει να ακούσει όλο το δίσκο με τη σειρά. Κάθε τραγούδι αποτελεί ένα κομμάτι μιας μεγάλης ιστορίας, μίας κλιμάκωση που κορυφώνεται με την “Αποσύνθεση…”. Το συγκρότημα αποσύνδεσε πράγματι τις αρετές όλου του δίσκου και συνδέοντας τις δημιούργησε τον επίλογο, το καλύτερο τους τραγούδι.

Ένταση, μελαγχολία, συνεχείς εναλλαγές, κυνισμός (με την καλή έννοια, αυτό μου έβγαλε η χροιά του μπάσου μετά την παύση), ελαφρύ ambience, εσωτερισμός, αργόσυρτες κιθάρες, ιδιαιτερότητα. To “I Decomposed…” είναι πράγματι το τελευταίο κομμάτι που συμπληρώνει το παζλ. Η κορύφωση της καταιγίδας που ήρθε μετά το αργό πέρασμα και την απόλυτη ηρεμία.

Τελικό σχόλιο: Το “Anassa” αποτελεί εξαιρετικό δείγμα γραφής από ένα σχήμα που ξεκίνησε ως solo project και όπως φαίνεται έχει να προσφέρει πολλά. Το post rock στη χώρα μας έχει ανάγκη από μουσικούς που δε θα το βαφτίσουν post rock, απλά και μόνο για να το γεμίσουν με εκατό χιλιάδες άσχετες επιρροές. Εν τέλει, είναι ένας δίσκος 40 λεπτών, που στο νου μου φαντάζει πολύ μικρότερος, αφού δεν κατάλαβα πόσο γρήγορα πέρασε η ώρα ακούγοντας τον. Εύχομαι να συνεχίσουν έτσι και πιστεύω πως ήδη βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο! Keep it up!

The post Flashback: Message In A Cloud – Anassa appeared first on anthem.gr.

Το Apocalypse είναι το πρώτο full length άλμπουμ της μπάντας,  η οποία έπρεπε να δικαιολογήσει το πολύ μεγάλο hype που έθεσε με το Cursed και τις συναυλίες της. Η αποστολή κρίνεται απόλυτα επιτυχημένη, καθώς το Apocalypse είναι ένας φοβερός δίσκος.

Μετά το ομώνυμο που αποτελεί μία σύντομη εισαγωγή-πρελούδιο, ξεκινάμε με το Pain, το πρώτο δείγμα που ακούσαμε λίγο καιρό πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ, το οποίο συγκαταλέγεται εύκολα στα καλύτερα τραγούδια. Την παράσταση κλέβουν οι συνεχείς εναλλαγές στις κιθάρες και τα καταπληκτικά γυρίσματα στο ρεφρέν που κατευθείαν σου κολλάει στο μυαλό. Συνεχίζουμε με το The Escape που είναι το πρώτο κομμάτι που ο Φίλιππος Ρούσσος, τραγουδιστής της μπάντας επιχειρεί εναλλαγές μεταξύ μελωδικών και δυναμικών φωνητικών, οι οποίες είναι απόλυτα επιτυχημένες και πλαισιώνονται εξαιρετικά από τους υπόλοιπους.

Στο Not Coming Home, έχουμε τη μπαλαντοειδή στιγμή του δίσκου. Μία πολύ όμορφη και συναισθηματική σύνθεση που βγάζει τον πόνο, αλλά παρέχει στον ακροατή και μία εξαιρετική κλιμάκωση. Πριν από μία εβδομάδα κυκλοφόρησε και ένα πολύ όμορφο βίντεο κλιπ για το συγκεκριμένο κομμάτι.

Το πρώτο μισό του άλμπουμ κλείνει με το πολύ δυνατό Sins. Το δεύτερο μισό ξεκινάει με μία από τις αγαπημένες μου συνθέσεις, το King of the World, το οποίο αναδεικνύει την ποικιλομορφία των επιρροών του συγκροτήματος, καθώς οι εναλλαγές μέσα στο τραγούδι και οι διαφορές του από τα προηγούμενα είναι εμφανής. Το As Chaos Prevails συνεχίζει μία πολύ πετυχημένη συνταγή της μπάντας, αφού ξεκινάει με μία άκρως πωρωτική εισαγωγή που μου θύμισε αρκετά Trivium και οδήγησε σε ένα μελωδικό, άκρως κολλητικό ρεφρέν. Εντύπωση μου έκανε το Enter the Maze, το πρώτο τους instrumental, αφού είναι αρτιότατο και έχει τοποθετηθεί στο ιδανικό σημείο μέσα στο άλμπουμ. Προτελευταίο κομμάτι το εξαιρετικό Chasing Ghosts, ένα άψογο τραγούδι που συνδυάζει όλα όσα ακούσαμε και στις προηγούμενες συνθέσεις, ενώ το άλμπουμ κλείνει με το Alive, ένα ορχηστρικό φινάλε διάρκειας ενός λεπτού.

Οι Simplefast συνεχίζουν και αποδεικνύουν γιατί είναι από τα καλύτερα ανερχόμενα ονόματα της ελληνικής underground σκηνής, αφού για ακόμα μία φορά έδωσαν στο κοινό τους έναν εξαιρετικό δίσκο χωρίς κάποια μέτρια σύνθεση. Η παραγωγή είναι πολύ καταπληκτική, τα φωνητικά του Φίλιππου Ρούσσου είναι υψηλού επιπέδου και ταιριάζουν απόλυτα σε κάθε κομμάτι, το rhythm section του Στράτου Μιδελιά και του Νικόλα Τζαναβάρα παραμένει το ίδιο στιβαρό και εντυπωσιακό με τον προκάτοχο πλαισιώνοντας άριστα τα τραγούδια, ενώ το κιθαριστικό δίδυμο του Νίκου Μαντά και του Έκτορα Σταύρακα είναι ίσως το πιο δυνατό σημείο του συγκροτήματος, αφού οι 2 κιθαρίστες οδηγούν μαεστρικά τις συνθέσεις με τα καταπληκτικά riffs που γράφουν, ενώ τα solos φροντίζουν να κλέβουν την παράσταση.

Οι διαφορετικές επιρροές του συγκροτήματος είναι εμφανείς με κάποια σημεία να είναι thrashy, άλλα να θυμίζουν το κλασικό heavy metal των Maiden και άλλα να οδηγούν τον ακροατή στο να σκέφτεται σύγχρονες μπάντες όπως οι Slipknot και οι προαναφερθέντες Trivium. Αν κάποιος ρωτήσει για περιθώρια βελτίωσης θα έλεγα πως σίγουρα τα παιδιά είναι ακόμα νεαροί σε ηλικία και σε κάποια χρόνια θα φτάσουν το συνθετικό peak τους, ωστόσο αυτό που δίνουν τώρα μέσω των δίσκων τους και πάνω στη σκηνή είναι εκπληκτικό. Συνολικά το Apocalypse θα αφήσει 100% ικανοποιημένους τους φανς του συγκροτήματος που αναμένει να ακούσει τις νέες συνθέσεις στις επερχόμενες συναυλίες και να στήσει τρελά mosh pit και θα δώσει ακόμα ένα βήμα σε νέους ακροατές να ακούσουν πόσο ποιοτικά συγκροτήματα υπάρχουν στην underground metal σκηνή!

The post Something to Focus On: Simplefast-Apocalypse appeared first on anthem.gr.