Τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος στα αγαπημένα άλμπουμ από ελληνικά συγκροτήματα σε μια χρονιά που άκουσα πάρα πολύ καλή ελληνική μουσική και έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η εγχώρια σκηνή παίρνει ξανά τα πάνω της μετά από κάμποσα περίεργα χρόνια. Το πρώτο μέρος του αφιερώματος θα το βρείτε εδώ, ενώ το δεύτερο μέρος εδώ. Για όλα τα συγκροτήματα έχω βάλει και το bandcamp τους για να τους βρείτε και να τους στηρίξετε ακούγοντας μουσική και αγοράζοντας merch. Πάμε λοιπόν να ξεκινήσουμε!

1. Melan Selas – Zephyrean Hymns

Δύσκολο να βρεις χρονιά που να άκουσα τόσο πολύ ελληνικό black metal, αλλά για να λέμε και την αλήθεια η ελληνική σκηνή του extreme metal βιώνει μια τρελή άνοδο. Προερχόμενοι από την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τα Τρίκαλα, οι D.K. και Astraea επιστρέφουν τέσσερα χρόνια μετά το Φάος του 2019 και μας δίνουν τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους ως τώρα.

Η ατμόσφαιρα είναι κατάμαυρη, τα riffs και τα ντραμς πολύ βαριά και η Astraea σε ανατριχιάζει είτε με τις επικές απαγγελίες της είτε με την πολύ σκληρή φωνή της που πλαισιώνει υπέροχα κάθε σύνθεση. Οι εναλλαγές απαγγελιών και σκληρών φωνητικών είναι ένα από αυτά τα πιο όμορφα στοιχεία του δίσκου που με έκαναν να τον λατρέψω περισσότερο. Το Melan Selas σε παίρνει από το χεράκι και σε ταξιδεύει σε μύθους και θρύλους από τα βάθη των σκοτεινών δασών της ελληνικής επαρχίας. Από την αρχή ως το τέλος, είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ.

Bandcamp

2. Green Yeti – Necropolitan

Επέστρεψαν φέτος μετά από αρκετά χρόνια οι Αθηναίοι και από το πρώτο riff του Syracuse καταλαβαίνεις τι θα είναι αυτό που θα σου έρθει. Το Necropolitan αποτελεί μια εξαιρετικά εμπνευσμένη επιστροφή για το συγκρότημα όντας ένα απολαυστικό άλμπουμ. Τα φωνητικά έχουν λίγο περιορισμένη εμφάνιση στα κομμάτια και η έμφαση δίνεται στο ορχηστρικό μέρος όπου το άλμπουμ είναι φανταστικό.

Παίζοντας ένα μείγμα stoner με doom και ενσωματώνοντας μια τρομερά ψυχεδελική ατμόσφαιρα, οι συνθέσεις παρουσιάζουν ομοιογένεια και ποικιλομορφία ταυτόχρονα. Από το Witch Dive που είναι ένα κλασικό κομμάτι που θα γουστάρουν όλοι μέχρι το Golgotha που εξελίσσεται αργά και όμορφα και από εκεί σε συνθέσεις μεγαλύτερες σε διάρκεια όπως το Kerosene, οι Green Yeti σε κρατάνε συνεχώς πάνω από το ηχείο με τον απίστευτο ήχο, τις ιδέες και τους πειραματισμούς τους.

Bandcamp

3. Protean Shield – Protean Shield

Δεν είμαι φαν του επικού metal, είτε ανήκει στο power είτε ανήκει στο heavy, οπότε για να μου κεντρίσει ένας δίσκος το ενδιαφέρον πρέπει να βρει συγκεκριμένα κουμπιά μου όπως έκαναν οι Sacred Outcry με το φανταστικό Towers of Gold και όπως κατάφεραν να κάνουν και οι Protean Shield με το ομώνυμο ντεμπούτο τους. Πρόκειται για ένα άλμπουμ που από τις πρώτες του νότες σε προϊδεάζει για αυτό που θα ακούσεις.

Epic heavy metal, παιάνες νίκης, μάχες, ιστορίες από την Ιαπωνία μέχρι το σύμπαν του Έλρικ σε ένα δίσκο τρομακτικά πλούσιο σε θεματικές και γεμάτο υπέροχες μουσικές ιδέες. Οι Protean Shield δεν είναι ένα συγκρότημα που συνεχίζει την κληρονομιά επικών συγκροτημάτων όπως οι Eternal Champion και οι Manilla Road που αναφέρουν στο bandcamp τους. Είναι ένα συγκρότημα που φτιάχνει τη δική του μέσα από ένα διαμαντάκι όπως αυτό.

Bandcamp

4. Allochiria – Commotion

Η σκηνή του sludge στην Ελλάδα ανεβαίνει και εξελίσσεται συνεχώς και οι Allochiria δείχνουν τον δρόμο ως ένα συγκρότημα που όχι απλά κάνει επιτυχία, αλλά κάνει συνεχώς περισσότερες συναυλίες και εκτός Ελλάδας. Έξι χρόνια μετά το Throes, οι Αθηναίοι επιστρέφουν με το Commotion και γίνεται εμφανές ότι η επιθυμία τους είναι να αλλάξουν σε σχέση με τα πρώτα δύο άλμπουμ.

Ενώ σε εκείνα είχαν πολύ έντονο το post στοιχείο, πατώντας είτε σε post-rock riffs ή post-metal μονοπάτια, στο Commotion αποφασίζουν να κοιτάξουν την sludge πλευρά τους και να την ενισχύσουν με περισσότερα στοιχεία από extreme metal κρατώντας πάντα τον post χαρακτήρα τους. Με φανταστική δουλειά στις κιθάρες και την εξαιρετική φωνή της Ειρήνης να καθοδηγεί τις συνθέσεις, οι Allochiria συνεχίζουν να αλλάζουν και να εξελίσσονται μετά από 15 χρόνια παρουσίας στη σκηνή και μας παραδίδουν ένα δίσκο αντάξιο της πορείας τους.

Bandcamp

5. Sadhus “The Smoking Community” – Illegal Sludge

Με αφορμή ένα stoner/sludge αφιέρωμα, είχα ακούσει στις αρχές της χρονιάς το ομώνυμο άλμπουμ των Sadhus που είχε βγει το 2014 και το EP τους που είχε βγει το 2018, αλλά δεν γνώριζα σε τι φάση είναι το συγκρότημα. Τελικά το Νοέμβρη του 2023 κυκλοφόρησαν το τρίτο άλμπουμ τους με τίτλο Illegal Sludge και από τις πρώτες νότες του Mel O.D. και τα φωνητικά του Σταύρου να τσακίζουν κόκκαλα, καταλαβαίνεις ότι αυτό που θα έρθει είναι ισοπεδωτικό.

Ένα άλμπουμ άλλοτε πιο σπιντάτο, άλλοτε πιο αργό, ένα άλμπουμ που φέρνει νέους πειραματισμούς και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές και επιρροές των δημιουργών του, το Illegal Sludge είναι επιθετικό, γεμάτο φοβερές ιδέες και ένα φανταστικό εξώφυλλο. Είναι σίγουρα η καλύτερη δουλειά τους έως τώρα και περιέχει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της έως τώρα δισκογραφίας τους.

Bandcamp

6. Beyond This Earth – Portraits of the Absurd

Τα παλικάρια (και καλοί φίλοι) από τη Λειβαδιά έμοιαζαν απασχολημένα σε όλα τα άλλα μουσικά projects που τρέχουν και που υπήρξαν ιδιαίτερα παραγωγικοί. Οι Beyond This Earth έμοιαζαν ανενεργοί και ξαφνικά μας έρχονται τον Ιούλιο με νέο κομμάτι και βίντεο κλιπ για το The Overseer και ανακοινώνουν και νέο δίσκο. Φαινόντουσαν ότι είναι φορμαρισμένοι και ορεξάτοι για ένα καλό sequel του Universal Fury και αυτό ακριβώς αποδείχτηκε.

Με μια γαμάτη εξωφυλλάρα και με heavy rock κομματάρες με τις οποίες σίγουρα θα χτυπηθούμε σε κάποιο κλαμπ της Αθήνας, το Portraits of the Absurd έχει όλα όσα αγαπάμε. Το γρέζι του Άκη, τα φοβερά riffs του Χρήστου και του Βαγγέλη και το πάντα στιβαρό rhythm section του Βαλάντη και του Πάρη. Από το In Orbit που ξεκινάει ο δίσκος μέχρι το Land of the Wise που κλείνει, δεν υπάρχει σημείο που να μην έχει κάτι ενδιαφέρον να σου πει.

Παρ’ ότι έχει βγει εδώ και ένα μήνα, το έχω ακούσει ήδη αρκετές φορές και πρέπει να πω πως ειδικά το The Fall of Reason έχει μπει εύκολα στη δεκάδα με τα αγαπημένα μου τραγούδια για το 2023. Ανυπομονώ να δω αν θα έρθουν Αθήνα για να τους δω και από κοντά μετά από αρκετά χρόνια.

Bandcamp

Bonus: Fuel Eater – Echoes of Absurdity

Οι Πατρινοί είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου ονόματα όσον αφορά το ελληνικό stoner, αλλά αν αγαπώ κάτι περισσότερο είναι να βλέπω συγκροτήματα να εξελίσσονται και να μεταλλάσσονται δοκιμάζοντας πράγματα που τους αρέσουν. Αυτό ακριβώς κάνουν και οι Fuel Eater με τον τρίτο τους δίσκο όπου κρατούν την ταυτότητα τους, αλλά ταυτόχρονα απομακρύνονται και λίγο από τα παλιότερα άλμπουμ τους.

Το Of Dust and Lust θέτει τον τόνο με μια υπέροχη εναρκτήρια ριφάρα και από εκεί και πέρα δεν ξανακοιτούν πίσω. Άλλοτε κατεβάζουν λίγο τις ταχύτητες όπως στο The Whisperer, άλλοτε παίζουν ατόφιο heavy rock που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από συγκροτήματα του εξωτερικού βλέπε το φανταστικό Equidistant, αλλά ειδική μνεία θέλω να κάνω στο III Noma. Είναι ό,τι πιο διαφορετικό έχουν γράψει ποτέ, με ελληνικούς στίχους που θυμίζουν παλιό ρεμπέτικο, γαμάτο ήχο στις κιθάρες και συνολικά το βρήκα ένα από τα πιο πρωτότυπα τραγούδια που άκουσα στο 2023 από Έλληνα καλλιτέχνη. Φανταστικό άλμπουμ.

Bandcamp

Bonus 2: Chipper – Reality Check

Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους, τα παλικάρια από τη Θεσσαλονίκη ξαναχτύπησαν με ένα EP διάρκειας 19 λεπτών και πέραν της μουσικής, έχει ένα από τα αγαπημένα μου εξώφυλλα για φέτος. Μη σας παρασύρει ωστόσο αυτό, μιας και το άλμπουμ δεν έχει σχέση με black metal όπως μπορεί να φαντάζεστε, αλλά είναι ένα αυθεντικά καλό hard rock άλμπουμ εμποτισμένο με λίγα stoner στοιχεία.

Γεμάτο πωρωτικά riffs και κολλητικά ρεφρέν, το Reality Check μας προϊδεάζει πολύ θετικά για το επόμενο full length άλμπουμ της μπάντας που φαντάζομαι ότι θα είναι ακόμα καλύτερο. Μέχρι τότε όμως, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και απολαύστε το Reality Check και βυθιστείτε στις συνθέσεις του.

Bandcamp

Αυτό ήταν λοιπόν το αφιέρωμα του Six Albums σε Έλληνες καλλιτέχνες. Σύντομα θα έρθουν ακόμα δύο άρθρα με μερικές ακόμα επιλογές από ξένα συγκροτήματα!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2023 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

Well, τι χρονιά κι αυτή μέχρι τώρα; Τρεις σχεδόν μήνες και ο πλανήτης μας ζει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις των τελευταίων χρόνων, ίσως και δεκαετιών και τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της κρίσης αυτής θα τις βρίσκουμε μπροστά μας για τα επόμενα 1-2 χρόνια σίγουρα. Φυσικά η επιρροή της πανδημίας έχει φανεί και στον τομέα μας, την ποπ κουλτούρα. Προγραμμάτιζα ένα comeback με δύο άρθρα με τα αγαπημένα μου τραγούδια από ταινίες James Bond και λίγο πριν τα τελειώσω και έχοντας στόχο τη δημοσίευση πριν την κυκλοφορία της ταινίας, μαθαίνεται ότι αναβάλλεται για μελλοντική προβολή.

Στην Ελλάδα μας έχει επισκεφθεί ο ιός και έχουμε μπει σε καραντίνα από νωρίς, βλέποντας τα καμώματα των γειτόνων Ιταλών. Τώρα και με την απαγόρευση κυκλοφορίας είναι στο χέρι μας να φερθούμε υπεύθυνα, να κάνουμε μόνο τις απαραίτητες μετακινήσεις και να προσέχουμε πολύ, καθώς τα χειρότερα βρίσκονται πιθανότατα μπροστά μας. Δε θα ήθελα να επεκταθώ σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα, βρισκόμαστε εδώ για να μιλήσουμε για μουσική.

Ας μπούμε λοιπόν στο θέμα του άρθρου. Προσωπικά δε βρίσκομαι ακόμα σε διαρκή καραντίνα, αφού εργάζομαι στον κλάδο των τροφίμων και οι τελευταίοι δύο μήνες έχουν τρελό τρέξιμο, αλλά είμαι μόνο σπίτι-δουλειά-δουλειά-σπίτι τηρώντας δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Μιας και λοιπόν περνάω τα απογεύματα μου βλέποντας σειρές, διαβάζοντας κόμικ και βιβλία και ακούγοντας μουσικούλα, είπα ότι αφού το άρθρο με τα Bond songs αναβάλλεται, ας προτείνουμε κανένα τραγούδι και άλμπουμ να ακούσει ο κόσμος.

Σήμερα λοιπόν το Six Songs επανέρχεται με album edition και σου προτείνει πολύ όμορφες μουσικές για αυτές τις μέρες! Και κυρίως επέλεξα δίσκους που βγήκαν τα τελευταία χρόνια από ελληνικά συγκροτήματα, τα οποία εκτιμώ και θα ήθελα πολύ να προτείνω. Κάποια εξ αυτών τα έχω γνωρίσει από κοντά, κάποια άλλα όχι αν και θα ήθελα πολύ. Όπως και να ‘χει για αυτές τις δύσκολες ημέρες και αν διαθέτετε τον απαραίτητο χρόνο, αυτές οι μουσικές θα σας κρατήσουν πολύ όμορφη συντροφιά. Trust me. Επισημαίνω φυσικά και τις σελίδες των συγκροτημάτων σε Bandcamp και Facebook για να μπορέσετε να δείτε τους συντελεστές τους και να τους στηρίξετε!

1. Movement of Static – Novelty Seekers

Θα μπορούσα να βάλω το Naegleria, το πρώτο άλμπουμ των αγαπημένων μου Θεσσαλονικιών, αλλά το έχω αναλύσει πολύ σε αυτήν την κριτική. Οπότε αυτό που θα προτείνω είναι το Novelty Seekers, το EP της μπάντας, το οποίο τα τελευταία 3 χρόνια το έχω ακούσει σίγουρα έναν τριψήφιο αριθμό φορών. Γιατί; Γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι το αγαπημένο μου EP, ένα απίστευτο μουσικό ταξίδι που διαρκεί μόλις μισή ώρα, αλλά σε κάνει να το σκέφτεσαι για πολύ περισσότερο καιρό. Τις πρώτες φορές που το άκουσα δε μπορούσα καν να διακρίνω πότε σταματάει το κάθε κομμάτι και αρχίζει το επόμενο δείχνοντας την απίστευτη ροή και συνοχή της μουσικής που έχουν πετύχει. Την ίδια συνταγή ακολούθησαν και στο Naegleria με περισσότερα ιντερλούδια, πιο βαθύ κρυμμένο νόημα και ακόμη πιο ενθουσιώδη αποτελέσματα. Αυθεντικό post-metal, με πολλές επιρροές, χωρίς κανέναν στίχο, αλλά ταυτόχρονα με πάρα πολύ δυνατά μηνύματα, το Novelty Seekers και το Naegleria είναι δύο διαμάντια του ελληνικού σκληρού ήχου που αξίζει να ανακαλύψετε. Ελπίζω μετά την καραντίνα να έχουμε νέα για καμία συναυλία στην Αθήνα, αλλά και για κάποιο επόμενο άλμπουμ.

Bandcamp: https://movementofstatic.bandcamp.com/
Facebook: https://www.facebook.com/movementofstatic/

2. Deaf Radio – Modern Panic

Μπορώ να πω με ασφάλεια και μετά από πολλές ακροάσεις ότι από όσα άλμπουμ ελληνικών συγκροτημάτων άκουσα μέσα στο 2019, το Modern Panic είναι το αγαπημένο μου. Τους Deaf Radio τους ανακάλυψα τυχαία τον Ιούνιο, ακούγοντας το Aggravation από τον πρώτο δίσκο τους σε ένα μαγαζί και από περιέργεια άκουσα όλο το ντεμπούτο τους και μου έκαναν εντύπωση τα alternative vibes, τα desert περάσματα και οι garage επιρροές. Ύστερα τους είδα live στη Νέα Κίο σε μία ζωντανή εμφάνιση που έσπειρε, οπότε είχα τα αυτιά μου ανοιχτά για το δεύτερο δίσκο. Και το Νοέμβριο έρχεται το Modern Panic. Ένα τρελό step up που θέτει τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη. Τι να πει κανείς για αυτήν την απίστευτη δισκάρα; Είναι ο ορισμός του All Killer, No Filler. Δεν υπάρχει κάποιο κομμάτι χωρίς λόγο ύπαρξης, όλα είναι συνθέσεις απόλυτα άρτιες, τρομερά κολλητικές και πολύ εμπνευσμένες. Οι Deaf Radio δείχνουν το δρόμο σε ελληνικές και ξένες μπάντες για το πως πρέπει να παίζουν μοντέρνο alternative rock, κρατώντας το ενδιαφέρον του ακροατή τόσο σε δυναμικά κομμάτια όσο και σε low tempo συνθέσεις. Βάλτε το Modern Panic στη ζωή σας, ο ορισμός του της διασκεδαστικής μουσικής από την αρχή μέχρι το τέλος.

Bandcamp: https://deafradio.bandcamp.com/
Facebook: https://www.facebook.com/deafradioband/

3. Beyond This Earth – Universal Fury

Τους Beyond This Earth τους άκουσα πρώτη φορά κοντά στα τέλος του 2018 και λίγο καιρό μετά γνωριστήκαμε κι από κοντά. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το πόσο καλά παιδιά, αστείοι, αλλά και ταπεινοί είναι και κυρίως το γεγονός ότι παίζουν μουσική 100% για την καύλα τους και μπορεί να έρχονται αυθημερόν από τη Λιβαδειά (όπου ζουν τα περισσότερα μέλη του συγκροτήματος) στην Αθήνα για να χτυπηθούν μπροστά στο κοινό του Death Disco. Τα περισσότερα συγκροτήματα που έχω γνωρίσει ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία, αλλά εκείνη την εποχή που γνωριστήκαμε, είχαμε συναναστραφεί ως anthem και με 2-3 που δε θα ήθελα να επεκταθώ για την άθλια συμπεριφορά τους οπότε η γνωριμία μου με ανθρώπους που απλά γράφουν μουσική ως μία δεμένη παρέα, μου θύμισε το λόγο που ξεκίνησα κι εγώ αυτό το σάιτ. Το Universal Fury λοιπόν είναι ένα ακόμα διαμαντάκι στο χώρο του heavy rock από ένα συγκρότημα που αγαπάει το headbanging, έχει αρκετές stoner πινελιές, βραχνά φωνητικά και εξαιρετικό rhythm section. Και για να λέμε την αλήθεια, 12λεπτα έπη τύπου Liberty σε αυτόν το χώρο της underground σκηνής δεν τα βρίσκεις καθόλου εύκολα. Ένας δίσκος 100% αγνή διασκέδαση!

Bandcamp: https://beyondthisearth.bandcamp.com/releases
Facebook: https://www.facebook.com/BeyondThisEarthband/

4. Message in a Cloud – Anassa

Τη δουλειά του ιθύνοντα νου της μπάντας, Νικόλα Λουκόπουλου την είχα δει για πρώτη φορά μέσα από τη συνέντευξη με τους άκρως ενδιαφέροντες nibiru, το συγκρότημα που έπαιζε μπάσο και η αλήθεια είναι πως και τότε και τώρα βρίσκεται πίσω από αρκετά projects, αλλά το πλέον αγαπημένο μου είναι οι Message in a Cloud. To Anassa, το οποίο ήταν το πρώτο άλμπουμ της μπάντας είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα instrumental μουσικής που μπορείς να ανακαλύψεις (τα λέει και ο Τζανέτος ωραία στην κριτική του). Διαρκεί για σαράντα λεπτά και περιέχει έξι τραγούδια και σε αγγίζει στην ψυχή από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Είναι από τους λίγους δίσκους που δε μπορώ να ξεχωρίσω κανένα κομμάτι ως αγαπημένο μου, γιατί όλα είναι εξίσου άρτια με αριστουργηματική δομή και ένα τεράστιο πλήθος επιρροών να συναντούν η μία την άλλη, δημιουργώντας ένα απίστευτα συναισθηματικό αποτέλεσμα. Με μέση διάρκεια τραγουδιού τα έξι λεπτά, το συγκρότημα πειραματίζεται συνεχώς, έχει low tempo συνθέσεις, κρύβει μία αγάπη για το ατμοσφαιρικό black metal και σε κάνει να μελαγχολείς μέσα από υπέροχες μελωδίες. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στις playlists μου και παρ’ ότι έχει κυκλοφορήσει πριν από σχεδόν δύο χρόνια, με κάθε ακρόαση μου ακούγεται εξίσου φρέσκο και μοναδικό. Αν μπορώ να βρω ένα αρνητικό στους Message in a Cloud είναι ότι από πέρυσι μας έχουν teasάρει με νέα δείγματα μουσικής και φωτογραφίες από το στούντιο και ακόμα περιμένουμε. Από την άλλη, είμαι σίγουρος ότι η αναμονή θα αξίζει, αλλά μέχρι τότε κρατήστε το μότο “Eat, Sleep, Listen to Anassa, Repeat”.

Bandcamp: https://messageinacloud.bandcamp.com/
Facebook: https://www.facebook.com/messageinacloudgr/

5. The Screaming Fly – Trip to Venus

Άλλος ένα άλμπουμ του 2019 στη λίστα μας και αυτή τη φορά θα πούμε για το Trip to Venus των The Screaming Fly. Οι Αθηναίοι rockers έχουν μία ξεχωριστή αύρα, την οποία νιώθεις καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του εξαιρετικά ενδιαφέροντος δίσκου. Ο ήχος και οι επιρροές τους παραπέμπουν σε περασμένες δεκαετίες, αλλά οι ιδέες και η μουσική τους είναι τόσο φρέσκα που τους διαφοροποιούν από πολλές μπάντες στο είδος τους. Θα μπορούσε να πει ότι κανείς ότι κατά βάση οι The Screaming Fly κινούνται σε garage μονοπάτια, αλλά η αγάπη τους για το rock n’ roll των 60s και τα 70s είναι εμφανής και στα έξι κομμάτια που απαρτίζουν το Trip to Venus. Το κυριότερο όμως είναι πως όλες οι συνθέσεις τους βρίσκονται υπό ένα άκρως ψυχεδελικό πρίσμα, το οποίο ψυχανεμίζεσαι από το όνομα και φυσικά το απίστευτο εξώφυλλο, αλλά ούτε αυτά δε σε έχουν προετοιμάσει κατάλληλα για το τι θα επακολουθήσει για τα επόμενα 41 λεπτά. Ένα απολαυστικότατο ψυχεδελικό ταξίδι με πολλές ρετρό πινελιές. Είναι ένας κορυφαίος δίσκος, προσωπικά μεταξύ των αγαπημένων μου την περσινή χρονιά και σίγουρη πρότασή μου σε αρκετούς φίλους είτε ασχολούνται με μουσική είτε όχι.

Bandcamp: https://thescreamingfly1.bandcamp.com/releases
Facebook: https://www.facebook.com/The-Screaming-Fly-251778561534745/

6. Simplefast – Eternal

Οι Simplefast είναι ιδιαίτερη περίπτωση συγκροτήματος για εμένα. Τους γνώρισα, όταν κάνανε τα πρώτα τους βήματα πριν από σχεδόν μία δεκαετία που πηγαίναμε Λύκειο, ήταν η πρώτη μου συνέντευξη για το anthem.gr, έχουν έρθει καλεσμένοι στην εκπομπή μας, το Anthems Radio Show και χαίρομαι να τους βλέπω να δίνουν συναυλίες, να μεγαλώνουν και να εξελίσσονται. Μετά από ένα διάστημα τριών χρόνων λοιπόν επιστρέφουν φέτος με το Eternal και με δύο καινούρια μέλη να πλαισιώνουν τους παλιούς Έκτορα, Νικόλα και Στράτο σχηματίζουν ξανά μία πεντάδα που προσφέρει έναν εξαιρετικό heavy metal δίσκο. Η αντίδρασή μου μετά τις πρώτες ακροάσεις ήταν να τους στείλω ότι χωρίς προσβολή, το Eternal κάνει τις παλιότερες δουλειές τους να μοιάζουν ερασιτεχνικές. Είναι εξαιρετικά ισορροπημένο άλμπουμ, αφού οι νέες προσθήκες έχουν άψογη χημεία και προσδίδουν κάτι εντελώς καινούριο στον ήχο της μπάντας. Όλες οι συνθέσεις είναι άρτιες, ανά σημεία όσο heavy πρέπει, αλλού αναδεικνύονται οι thrashy επιρροές τους, αρκετά ρεφρέν τους παίζουν στο μυαλό σου για αρκετή ώρα μετά την ακρόαση και γενικότερα αποπνέουν έναν αέρα εξέλιξης. Είναι μακράν το κορυφαίο δείγμα γραφής τους μέχρι σήμερα και το μόνο που τους εύχομαι είναι να συνεχίσουν να γράφουν ασταμάτητα και αφού περάσει η καραντίνα να διοργανώσουν μία ζωντανή εμφάνιση για να πέσουν κορμιά ως συνήθως.

Bandcamp: https://simplefast.bandcamp.com/music
Facebook: https://www.facebook.com/Simplefast

Bonus 1: Strain Of Chaos – Lethargy Slave

Επειδή όπως είπαμε είναι album edition αυτό το άρθρο, στα bonus θα βάλω 2-3 singles που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες και τα οποία μου άρεσαν πολύ και αξίζουν αναφορά. Ξεκινάμε με τους αγαπημένους φίλους Strain of Chaos και τη συνεργασία τους με τη Maya Kampakis για το Lethargy Slave. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό πραγματικά! Επίσης το βίντεο είναι μάλλον ιστορικό, γιατί είναι το τελευταίο ντοκουμένο του τραγουδιστή τους, Στέφανου με πλούσιο μακρύ μαλλί. Αναμένουμε νέα και για τον full length δίσκο τους, καθώς και η πιο πρόσφατη δουλειά τους, το μελωδικότατο The Lighthouse έδειξε ότι το συγκρότημα μπορεί να μας μαγέψει και εκτός του παραδοσιακά metal ήχου τους.

Bonus 2: Peculiar Three – The Sentient

Και λίγο πριν τελειώσω το άρθρο, σκάει νέο single από τους Peculiar Three, το οποίο μάλιστα παρουσιάζει ένα αρκετά μεγάλο πλήθος των επιρροών τους από διάφορες εκφάνσεις του rock και του metal, οπότε πραγματικά δε γινόταν να μην το βάλω. Απολαύστε το, είναι υπέροχο!

Αυτοί λοιπόν ήταν έξι δίσκοι και τρία singles από ελληνικά συγκροτήματα, τα οποία σας τα προτείνω οπωσδήποτε για τις ημέρες που βρίσκεστε κλεισμένοι σπίτι και ψάχνετε κάτι καλό να ακούσετε. Εύχομαι σε όλους κουράγιο και ψυχική δύναμη για αυτές τις δύσκολες εβδομάδες και να προσέχετε.

The post The Sound Vault: Δίσκοι από ελληνικά συγκροτήματα για τις μέρες της καραντίνας appeared first on anthem.gr.

Η Παρασκευή είναι πάντα μία δύσκολη μέρα στη δουλειά, ειδικά στις αρχές ή τα τέλη του μήνα. Μου αρέσει ωστόσο το βράδυ μίας δύσκολης τελευταίας μέρας της εβδομάδας να μπορώ να το απολαύσω με μία μπύρα και καλή μουσική. Το Death Disco ενδείκνυται για τέτοιες βραδιές και η συναυλία των Beyond This Earth μαζί με τους Cold Dezert αποτέλεσε μία πολύ καλή αφορμή.

Αποφάσισα λοιπόν μετά τη συναυλία να ετοιμάσω ένα πολύ μικρό review στη στήλη Εναλλακτικές Βραδιές στην Αθήνα, την οποία είχαμε κάμποσο καιρό να πιάσουμε. Όλες οι φωτογραφίες των Beyond this Earth είναι της Αθηνάς Παπαγιάννη, την οποία ευχαριστούμε πολύ για την παραχώρηση τους, ενώ η φωτογραφία των Cold Dezert μας δόθηκε από τους ίδιους.

Οι προαναφερθέντες Cold Dezert ανέλαβαν να ανοίξουν την βραδιά και κατάφεραν να ζεστάνουν αρκετά τον κόσμο που είχε μαζευτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή στο Death Disco. Δεν τους είχα ξαναδεί κάπου live, ούτε τους είχα ακούσει, ωστόσο μου άρεσαν πάρα πολύ. Η εμφάνιση τους ανέδειξε ένα πλήθος επιρροών με την ψυχεδέλεια να μη λείπει από κανένα σημείο της. Φάνηκε ότι τους αρέσει πολύ το τζαμάρισμα, ακούσαμε αρκετά instrumental κομμάτια και τα φωνητικά του μπασίστα και τραγουδιστή Μάνου Τηγάνη ήταν λιγοστά, αλλά πολύ ταιριαστά με τη μουσική που έπαιζε στο background και έμπαιναν ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόταν στο εκάστοτε τραγούδι.

Αυτό που παρατήρησα ήταν ότι και τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος ήταν πολύ δεμένοι και απόλυτα συγχρονισμένοι μεταξύ τους και η εκτέλεση των κομματιών ήταν άρτια και δυναμική. Φαίνεται ότι έχουν περάσει ώρες προβάροντας και παίζοντας με αποτέλεσμα να έχουν τέτοια χημεία στη σκηνή. Πειραματίζονται με blues ήχους, βγάζουν το heavy rock από μέσα τους όταν γουστάρουν, ξεσπάνε ή οδηγούν αργές ατμοσφαιρικές συνθέσεις σε μία όμορφη κορύφωση. Έχω σημειώσει να τσεκάρω τον πρώτο τους δίσκο, το Under The Trees λίαν συντόμως.

Με ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα, στη σκηνή του Death Disco ανέβηκαν οι Beyond This Earth. Τους heavy rockers από τη Λιβαδειά τους είχα ξαναδεί το Δεκέμβρη στον ίδιο χώρο, αργότερα γνωριστήκαμε, κάναμε και συνέντευξη και είχα υποσχεθεί ότι θα παρευρισκόμουν στο live τους την πρώτη του Μάρτη. Όπως και την προηγούμενη φορά, τα παιδιά παίξανε τραγούδια τόσο από το προ τριετίας ντεμπούτο τους Universal Fury, όσο και καινούρια κομμάτια από το δεύτερο δίσκο τους, τον οποίο και ετοιμάζουν.

Η εμφάνιση τους ήταν σαρωτική, καθώς τόσο το κοινό όσο και τα μέλη της μπάντας γούσταραν κάθε δευτερόλεπτο που βρίσκονταν πάνω στη σκηνή. Το πάθος τους είναι ακριβώς το στοιχείο που με τραβάει σε underground σχήματα, η πώρωση του συγκροτήματος που ανεβαίνει στη σκηνή για να τα δώσει όλα και αυτό το χαρακτηριστικό οι BtE το έχουν σε υπερθετικό βαθμό. Το κιθαριστικό δίδυμο ήταν απόλυτα δεμένο με τον Χρήστο Αδάμ να δίνει το ρυθμό και το Βαγγέλη Κατσαμπέκη να εκτελεί άψογα κάθε σόλο. Το rhythm section του Βαλάντη Δάφκου και του Πάρη Γάτσιου ήταν στιβαρό και δυναμικό όπως αρμόζει σε μία heavy rock μπάντα, βγαίνοντας μπροστά τις κατάλληλες στιγμές. Ο Άκης Κοσμίδης επικοινωνούσε με το κοινό μετά από κάθε τραγούδι και με το απίστευτο γρέζι του αποκορύφωνε το κάθε κομμάτι. 

Αγαπημένη μου στιγμή της βραδιάς ήταν εκείνη που οι Beyond This Earth έπαιξαν το Liberty, το προσωπικό αγαπημένο μου κομμάτι από το Universal Fury και το οποίο είχα “λιώσει” λίγες μέρες πριν τη συναυλία. Πίστευα ότι λόγω της δωδεκάλεπτης διάρκειας του δε θα το ακούγαμε, ωστόσο βρισκόταν προς το τέλος του setlist. Άλλες φοβερές στιγμές ήταν όταν ακούσαμε τα Dizzy Stow, Showdown και το ομώνυμο Universal Fury, ενώ από τα νέα κομμάτια μου άρεσε το The Overseer και το Of the Absurd.

Εν τέλει, όπως είπε πολύ σωστά και ο Άκης στο κοινό “Αφιερωμένο σε όλους τους τρελούς που βρίσκονται εδώ το βράδυ της Παρασκευής”. Αυτή είναι και η ουσία σε μία ωραία underground συναυλία. Να γουστάρει το κοινό, αλλά και ο μουσικός. Οι BtE είναι άνθρωποι που έχουν υποχρεώσεις και οικογένειες, παρ’ όλα αυτά ήρθαν από τη Λιβαδειά να παίξουν στο Death Disco, γιατί γουστάρουν αυτό που κάνουν και κυρίως γιατί αυτό που κάνουν έχει ψυχή. Τόσο οι ίδιοι όσο και οι Cold Dezert μας χάρισαν μία όμορφη βραδιά.

Τέλος, να επισημάνω ότι και από τις εποχές που διοργανώναμε κι εμείς τα Anthem Festivals στο Death Disco, αυτό που θυμάμαι είναι ότι ο ήχος πάντα ήταν πολύ καλός, ενώ η τιμή της συναυλίας ήταν μόλις στα πέντε ευρώ, αποτελώντας value for money επιλογή. Όπως έχω ξαναπεί, στηρίξτε underground σχήματα, γιατί το αξίζουν και με το παραπάνω και μας κάνουν να περνάμε πολύ καλά μετά από γεμάτες, δύσκολες ημέρες!

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #15: Cold Dezert, Beyond This Earth @ Death Disco appeared first on anthem.gr.

Είδα για πρώτη φορά live τους Beyond This Earth τον περασμένο Δεκέμβριο στο Death Disco. Μου έκανε εντύπωση η πολύ δυναμική εμφάνισή τους και χαίρομαι πάρα πολύ που τους φιλοξενούμε στο anthem.gr, καθώς είναι η πρώτη συνέντευξη που επιμελούμαι μετά από πάρα πολύ καιρό. Οι ίδιοι φρόντισαν να δώσουν ενδιαφέρουσες απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις μας για τους ίδιους, το δίσκο τους και τα μελλοντικά τους πλάνα!

Οι BtE δημιουργήθηκαν 5 χρόνια πριν – μάλιστα πρόσφατα παίξαμε  το επετειακό μας live στην πόλη-έδρα μας, τη Λιβαδειά – από μια παρέα φίλων με κοινό ενδιαφέρον τη μουσική και τη δημιουργία. Η μπάντα αποτελείται απ’ τους: Άκη Κοσμίδη (φωνή), Βαγγέλη Κατσαμπέκη (κιθάρα), Χρήστο Αδάμ (κιθάρα), Βαλάντη Δάφκο (μπάσο) και Πάρη Γάτσιο (τύμπανα).

Το όνομα ήταν μια ιδέα του Χρήστου που με τον τρόπο αυτό ήθελε να συνδέσει την πραγματικότητα με την φαντασία, δίνοντας ταυτόχρονα και το μουσικό αλλά και στιχουργικό στίγμα της μπάντας.

Δεν είναι κι εύκολο να βάζεις “ταμπέλες” στη μουσική σου, ειδικά όταν σ’ αυτή κρύβονται διάφορα μουσικά είδη, αλλά μάλλον θα την κατατάσσαμε στον ευρύτερο χώρο του heavy rock, με metal και ψυχεδελικά στοιχεία.

Οι επιρροές του κάθε μέλους μας είναι τουλάχιστον… ετερόκλητες! Πέραν του τι θα βρει κανείς στις δισκοθήκες μας, οι καλλιτέχνες που μας επηρέασαν μουσικά ξεκινούν απ’ τη δεκαετία του ’60 και καταλήγουν στο σήμερα. Είναι όλες αυτές οι μπάντες που “χάραξαν” τον καθέναν από μας, που μας έκαναν να ασχοληθούμε με τη μουσική και που ακούμε τους δίσκους τους ακόμα και σήμερα. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Black Sabbath, Metallica, Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, Pink Floyd, Pantera, System of a Down, Karma to Burn, Clutch, Kyuss, Isis, Uncle Acid and the Deadbeats κλπ.

Έπειτα απο πολλές πρόβες, όταν και ολοκληρώσαμε την σύνθεση του υλικού, αποφασίσαμε να κάνουμε την παραγωγή του δίσκου μόνοι μας. Κατα συνέπεια ο δίσκος ηχογραφήθηκε κατά διαστήματα, από το Δεκέμβρη του ’15 ως την άνοιξη του ’16 όπου και ολοκληρώθηκε. Οι κιθάρες, το μπάσο και οι φωνές ηχογραφήθηκαν στο “One Take Recordings” στη Θήβα απ’ τον κιθαρίστα μας, τον Βαγγέλη, ο οποίος ανέλαβε και τη συνολική μίξη του άλμπουμ, ενώ τα τύμπανα ηχογραφήθηκαν στο “Locomotive Sound Studio” της Λαμίας απ’ τον Έκτορα Σόχο. Το mastering ανέλαβε ο Δημήτρης Παπαδημητρίου στα “Sweetspot Productions” στην Αθήνα. Το artwork είναι μια δουλειά του Δημήτρη Βρεττού, το λογότυπο και το layout  έγινε από τον Νίκο Λύτρα (Antithesis). Τέλος η κοπή των cd έγινε επαγγελματικά σε εξιδεικευμένους συνεργάτες με τη μέθοδο του replication (μήτρα) και τέλος αναλάβαμε μόνοι μας τη διάθεσή τους. Το όλο εγχείρημα ήταν μια πολύμηνη διαδικασία, όπου με αφοσίωση, πολλή δουλειά, μεράκι και κόπο, καταλήξαμε στον δίσκο μας, το “Universal Fury”, ο οποίος μας δικαιώνει πλήρως.

Oι στίχοι έχουν να κάνουν με τη τις ζωές μας. Με το πως τοποθετείται ο κάθε άνθρωπος απέναντι στην κοινωνία και τον εαυτό του, τις αντιδράσεις του και την ψυχολογία του σε αποσπάσματα της ζωής, τις διεξόδους που μπορεί να ψάχνει στον σύγχρονο τρόπο ζωής, την κοινωνική αποξένωση, τη μοναξιά, ζητήματα ελευθερίας και πολιτικών –κοινωνικών εξελίξεων. Φαινομενικά, ακροβατούν ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, ομώς στην ουσία αποτυπώνουν βιώματα και μνήμες, βαθύτερες σκέψεις και ανάγκες.

Εν αρχή ειν’ τα Riff! Όλα ξεκινούν από μια κιθαριστική ιδέα ή μια διαδοχή riff που σφυρηλατούνται στις πρόβες. Έπειτα δουλεύουμε την φωνητική γραμμή, γράφονται οι στίχοι και τελικά όλα μαζί σμιλεύονται ως μια ολοκληρωμένη πρόταση.  Αυτός είναι ο τρόπος που δουλεύουμε τα κομμάτια μας από την αρχή, απ’το EP, στο Full-length καθώς και στις καινούριες συνθέσεις για το νέο μας δίσκο.

Η ενέργεια στα live μας είναι μια δυνατή κι αμφίδρομη διαδικασία! Έχουμε πάθος γι’ αυτό που κάνουμε και θέλουμε να το βγάλουμε όσο καλύτερα μπορούμε προς τον κόσμο, τόσο παικτικά όσο και ως σκηνική παρουσία. Η αλληλεπίδραση με το κοινό είναι ζωτικής σημασίας για οποιαδήποτε εμφάνιση και είναι αυτό που κάνει ακροατή και μπάντα να γίνουν ένα κατά τη διάρκεια του live.

Γουστάρουμε σίγουρα να παίζουμε ζωντανά όλα μας τα κομμάτια, κάθε κομμάτι για διαφορετικό λόγο. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε το “Showdown”, που ήταν και το video clip του δίσκου, ξεσηκώνει το κοινό σε κάθε live κι εμείς σίγουρα λατρεύουμε τις αντιδράσεις αυτές! Το ομώνυμο ‘’Universal Fury” για το δυναμισμό του, τη σαρωτική rock n roll διάθεση και το λυτρωτικό-ψυχεδελικό φινάλε. Ευχαριστιόμαστε σίγουρα τις ψυχεδελικές πτυχές της μπάντας, γι’ αυτό και κομμάτια όπως το “Liberty” δε λείπουν ποτέ απ’ το set μας!

Είναι σίγουρα πολύ ευχάριστο ν’ ανθίζει η μουσική σε οποιοδήποτε χώρο, πόσο μάλλον όταν είναι στο είδος που αγαπάμε, ειδικά σε μια χώρα που ενώ πάντοτε είχε rock-metal κοινό, παραδοσιακά, ποτέ δεν έτυχαν συγκροτήματα του χώρου μιας πιο mainstream αποδοχής – εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, πράγμα που από τη μια κράτησε “αγνή” την αισθητική και δημιουργία των συγκροτημάτων, απ’ την άλλη όμως στέρησε μεγάλες ευκαιρίες κι αναγνώριση στην κάθε σκηνή. Η rock-metal μουσική σε όλες τις εκφάνσεις της είναι ζωντανή στη χώρα μας, έχει χαρακτήρα, επαγγελματισμό κι εξελίσσεται. Δεν έχουμε κανένα λόγο να μην πιστεύουμε πως αυτό θα συνεχιστεί!

Εάν εξαιρέσουμε προσωπικές προσπάθειες ανεξάρτητων μέσων, τους οποίους πρέπει να ευχαριστήσουμε θερμά γι’ αυτό, δυστυχώς δεν υπάρχει καμία διάθεση για υποστήριξη σε πιο underground μονοπάτια από κανένα ΜΜΕ.

Ενώ καλλιτεχνικά οι δυσκολίες δεν “ξεχωρίζουν” επαρχία ή όχι, σίγουρα τα live, οι ηχογραφήσεις και η επικοινωνία δυσχεραίνουν όταν δε μένεις σε μεγάλο κέντρο. Βέβαια αυτό δεν αποτελεί εμπόδιο για κάθε μουσική ανησυχία μας και δε λογαριάζουμε τα χιλιόμετρα όταν κανονίζουμε τα live μας! Είναι χαρακτηριστικό πως κάθε χρόνο παίζουμε εκτός από Λιβαδειά, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα κι άλλες πόλεις ανά την Ελλάδα.

Την περίοδο αυτή βρισκόμαστε στο στάδιο της σύνθεσης, με πολλές κι ενδιαφέρουσες ιδέες που περιμένουν να πάρουν σάρκα και οστά στο στούντιο. Είναι απ’ τις πιο δημιουργικές φάσεις της μπάντας και σίγουρα δεν πρόκειται να βιαστούμε και να κάνουμε εκπτώσεις. Άρα σίγουρα θα χρειαστούν κάποιοι μήνες ακόμη!

Live, live, live… και πάλι live!

Έχουμε τη γνωστή like page στο Facebook: https://www.facebook.com/BeyondThisEarthband/

καθώς και τις παρακατω:

Instagram: https://www.instagram.com/beyondthisearthofficial/

Bandcamp: https://beyondthisearth.bandcamp.com/releases

και E-mail: beyondthisearthband@gmail.com

Σύντομα θ’ ανέβει και η ιστοσελίδα της μπάντας!

www.beyondthisearth.com

Στηρίξτε την εγχώρια σκηνή, έχει πολλά να πει κι ακόμη περισσότερα να δώσει! Σας περιμένουμε να χτυπηθούμε μαζί στις επόμενες εμφανίσεις μας!

Κλείνουμε με το Showdown, ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι του Universal Fury, το οποίο περιμένω να ξανακούσω live πολύ σύντομα:

The post Συνέντευξη “Beyond This Earth” appeared first on anthem.gr.