Πέρυσι το αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς ξεκίνησε με τα ελληνικά άλμπουμ, ωστόσο φέτος ήμουν εξαιρετικά ικανοποιημένος με την εγχώρια παραγωγή και ήθελα να παρουσιάσουμε περισσότερα άλμπουμ από κάθε άλλο ημερολογιακό έτος. Επίσης θεωρώ λάθος το να βγαίνουν τα αφιερώματα με τα καλύτερα στις αρχές του Δεκέμβρη, καθώς υπάρχουν πολύ καλές δουλειές που βγαίνουν και αυτόν τον μήνα.

Με στόχο λοιπόν να παρουσιάσουμε όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και να συμπεριλάβουμε δίσκους του Δεκεμβρίου, ξεκινάμε ένα ακόμα αφιέρωμα, το οποίο θα ολοκληρωθεί μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου και στόχος του είναι να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη του rock και του metal. Όπως πάντα, σας βάζω και το είδος μουσικής του συγκροτήματος και τα social media του, προκειμένου ό,τι σας αρέσει να το βρείτε, να το ακούσετε και να το ακολουθήσετε!

Khirki – Κυκεώνας

Είδος: Heavy Rock/Folk

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα άλμπουμ της χρονιάς, ο Κυκεώνας θα ήταν σίγουρα η επιλογή μου. Οι Khirki είναι ένα συγκρότημα που είδα φέτος δύο φορές live και η παρουσίαση του άλμπουμ ήταν το δικό μου highlight στη φετινή συναυλιακή σεζόν. Στο αφιέρωμα που έκανα για εκείνους, έγραψα αναλυτικά γιατί και η Κτηνωδία, αλλά και ο Κυκεώνας αποτελούν μεγάλα διαμάντια για τη σύγχρονη ελληνική rock σκηνή.

Σε ένα άλμπουμ που είναι ο ορισμός του All Killer No Filler, έχουμε τραγούδια-φόρο τιμής στη θάλασσα και την αρχαία ελληνική μυθολογία, αλλά κυρίως έναν κυκεώνα (pun intended) των διαφορετικών επιρροών που έχει η τριάδα από την Αθήνα και οι οποίες γίνονται πιο ορατές στο δεύτερο τους δίσκο. Από το κλασικό ατσάλινο heavy metal στο Your Majesty, τα post intro και outro στο Hekate, την οριακά black εισαγωγή του Heart of the Sea, την όλη Mastodonίλα των Συμπληγάδων που για μένα είναι το καλύτερο τραγούδι του 2024 και όλα αυτά με το συγκρότημα να ανεβαίνει επίπεδο και τεχνικά.

Τα riffs είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα και γρήγορα, το μπάσο αποτελεί τον οδηγό σε κάθε κομμάτι σχεδόν επιβάλλοντας τον ρυθμό, ενώ τα ντραμς έχουν ακόμα περισσότερους και πιο πολύπλοκους ρυθμούς, δείγμα των οποίων είχαμε δει και στην Κτηνωδία. Όλο αυτό το εξαιρετικό πακέτο ενισχύεται πάντα από τα folk στοιχεία από την παραδοσιακή ελληνική και βαλκανική μουσική, μετατρέποντας τον δίσκο σε must άκουσμα.

Σε κάνει να ανατριχιάζεις, σε κάνει να κοπανηθείς, σε κάνει να συγκινηθείς και σε παρασέρνει σε ένα όμορφο ταξίδι στις θάλασσες της αρχαιότητας μέσα από μερικά από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα τραγούδια της χρονιάς. Μπείτε άμεσα στον κόσμο των Khirki αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

Facebook, Instagram, Spotify

Movement of Static – Projections

Είδος: Post-Metal

Η επιστροφή των αγαπημένων μου Θεσσαλονικιών ήταν κάτι που είχα γράψει ότι ανέμενα στο πρώτο Unstable Show της φετινής χρονιάς. Παρακολουθώ και θαυμάζω κάθε βήμα τους και κυρίως τον τρόπο που καταφέρνουν και δένουν όλη τη δισκογραφία τους ως ένα ενιαίο κόνσεπτ. Το Projections είναι ο διάδοχος και ταυτόχρονα prequel του εξαιρετικού Naegleria και οι MoS πέτυχαν για ακόμα μία φορά το σκοπό τους.

Το άκουγα ξανά και ξανά, κράταγα σημειώσεις, έψαχνα τι διάολο είναι τα Fractals, τι μπορεί να ήθελαν να πουν με τον τάδε τίτλο τραγουδιού και να περάσω πολλή ώρα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το νόημά του φτάνοντας στη λύτρωση με το καταπληκτικό Archetypes. Μήνες μετά παραμένει το άλμπουμ που ξεχώρισα περισσότερο από το φετινό Post (και πιστέψτε με ακούω πάρα πολύ Post) και βυθίζομαι συνεχώς στις απίθανες μπασογραμμές του, τα ηλεκτρονικά περάσματα, τις σκληρές κιθάρες του και το πόσο όμορφα δένουν όλα αυτά μεταξύ τους. Ίσως ο πιο cinematic δίσκος της χρονιάς, ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα, τους πλανήτες, αλλά και την ίδια μας την ύπαρξη.

Facebook, Instagram, Spotify

Altar of the Stag – Visceral Offering

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Δεύτερη επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα και αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για τους φοβερούς Altar of the Stag. Αυτόν τον δίσκο μου τον έστειλαν στις αρχές της χρονιάς γνωρίζοντας ότι και στο περσινό αφιέρωμα κάλυψα αρκετά άλμπουμ που πάντρευαν το sludge με το post. Το πολύ όμορφο εξώφυλλο μου θύμισε Mastodon, αλλά με χρωματική παλέτα των πρώιμων Baroness και κάπως έτσι βυθίστηκα στη μουσική τους.

Το Visceral Offering είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής στο συγκεκριμένο είδος. Αργόσυρτα εισαγωγικά riffs, στακάτο παίξιμο από το rhythm section, post ξεσπάσματα, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια με πολλές μεταβάσεις και τραχιά φωνητικά που απογειώνουν τους μυστικιστικούς τους στίχους. Οι instrumental στιγμές τους όπως το Celestial Offering μας δείχνουν ότι οι Θεσσαλονικείς μπορούν να σε μαγέψουν ακόμα και σε πιο post-rock συνθέσεις και μέσα στα πενήντα ένα λεπτά μουσικής τους θα βρεις έναν εξαιρετικό συγκερασμό διαφορετικών επιρροών, ήχων και ειδών από το extreme metal και το progressive πέραν του γενικότερου sludginess. Φανταστικό και πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο.

Facebook, Instagram, Spotify

Suicidal Angels – Profane Prayer

Είδος: Thrash Metal

Οι Suicidal Angels αποτέλεσαν για φέτος το νούμερο ένα συγκρότημα που άκουσα περισσότερο στο Spotify και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι άκουσα όλη τους τη δισκογραφία με αφορμή το Profane Prayer. Κι αν το Years of Aggression έμοιαζε για μένα η κορυφή τους συνθετικά, το Profane Prayer έρχεται και το εκθρονίζει ως το καλύτερο άλμπουμ σε μία ούτως ή άλλως πολύ όμορφη πορεία.

Οι Suicidal δεν έχασαν ποτέ την επιθετικότητα και την ταχύτητα τους, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και με την προσθήκη του εξαιρετικά ταλαντούχου Gus Drax, αλλάζουν και αναμειγνύουν τα προαναφερθέντα στοιχεία τους με τις μελωδίες και τα εξαιρετικά σόλο του Λαρισαίου κιθαρίστα. Δεν γίνεται να μη χτυπηθείς με τα riffs του When The Lions Die, να μη γουστάρεις τη ζωή σου με τη συμμετοχή Σάκη Τόλη, Φώτη Μπερνάντο και Ευθύμη Καραδήμα στο υπέροχο Deathstalker, να μην απολαύσεις το The Return of the Reaper, αλλά κυρίως να μην προσθέσεις το συγκλονιστικό The Fire Paths of Fate σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της δισκογραφίας τους ή να το θεωρήσεις (όπως εγώ) το καλύτερο τους τραγούδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Commuter – Guilt Eraser

Είδος: Post-Punk

Οι Μινέρβα είναι ένα συγκρότημα για το οποίο έχω γράψει στο παρελθόν και χαίρομαι που βλέπω ότι μέλη τους συνεχίζουν να ξεδιπλώνουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες μέσω των Commuter. To περσινό τους EP ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, περίμενα ωστόσο τι μας επιφυλάσσουν για τον πρώτο full length δίσκο τους. Το Guilt Eraser είναι ένας θρίαμβος. Χωρίς υπερβολή και έχοντας εξερευνήσει αρκετά την ελληνική και ξένη post-punk σκηνή αυτή τη χρονιά, νιώθω πως κανένα άλμπουμ δε με κράτησε στο repeat όσο αυτό.

Σε πολλά σημεία του σε ταξιδεύουν στα 80s ξεδιπλώνοντας τις επιρροές τους από εκείνη τη δεκαετία σχεδόν σε κάθε σύνθεση, αλλά προσδίδουν μια δική τους ταυτότητα που ηχεί πολύ όμορφη. Αυτό που ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση ήταν το πως συνδύαζαν τη μελαγχολική μουσική και τις ατμοσφαιρικές μελωδίες με τα έντονα ξεσπάσματα και κορυφώσεις όπως στο αγαπημένο Honestly ή πόσο τέλεια αναπτύσσουν τις ιδέες τους μέσα στα τραγούδια είτε σε κάτω από δύο λεπτά όπως στο Bruising, είτε σε πάνω από οχτώ λεπτά όπως στο φανταστικό -οριακά post- Glasgow. Οι Commuter σίγουρα αποτελούν ένα από τα ονόματα που θα παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον σε κάθε τους βήμα.

Facebook, Instagram, Spotify

Oath – Death Lurks Everyhere

Είδος: Doom Metal

Μία καλοκαιρινή κυκλοφορία που ανακάλυψα μέσω του καθιερωμένου ξεψαχνίσματος στο φοβερό κανάλι 666MrDoom, οι Oath με κέρδισαν από τη στιγμή που είδα ότι παίζουν Doom και ότι το άλμπουμ διαρκεί συνολικά εικοσιπέντε λεπτά με μόλις τρία τραγούδια. Το Death lurks everywhere είναι ακριβώς πάντως αυτό που χρειάζεται ο ήχος του doom είδους εν έτει 2024.

Χαμηλοκουρδισμένα αργόσυρτα riffs, μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, fuzzy κιθάρες, έντονο μπάσο, διάχυτη Sabbathίλα, ροκ ξεσπάσματα και αργά σολάκια που βοηθούν το τραγούδι να δέσει. Τίκαρε όλα τα κουτάκια μου μουσικά και έδεσε εξαιρετικά με το φανταστικό εξώφυλλο του Δημήτρη Μπασδέκη. Ειλικρινά ανυπομονώ να ακούσω το επόμενο βήμα αυτού του συγκροτήματος και να χαθώ στους μουσικούς δρόμους που θα επιλέξουν.

Facebook, Instagram, Spotify

Kvadrat – The Horrible Dissonance of Oblivion

Είδος: Black Metal/Death Metal

Έρεβος. Σκοτάδι. Ανατριχίλα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω όσα άκουσα στο ντεμπούτο των Kvadrat. Ήταν ένα ντεμπούτο που οι οπαδοί του ακραίου ήχου περίμεναν με τεράστια ανυπομονησία και απ’ όσο φάνηκε είχαν απόλυτο δίκιο. Πρόκειται για ένα extreme metal αριστούργημα με αργές εισαγωγές, αλλά γρήγορα τεχνικά thrash/death riffs, καταιγιστικά blast beats και ελληνόφωνους στίχους τόσο απαισιόδοξους, μαύρους και πεσιμιστικούς που καταλήγουν να ακούγονται ποιητικοί.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ με το πως ο δημιουργός του καταφέρνει και παρασέρνει από το πρώτο δευτερόλεπτο σε αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα, πως συνδυάζει υπέροχα τα black στοιχεία με το death και με πολύ λίγη μελωδία επιτυγχάνει απόλυτα το να σε κάνει να ακούς ξανά και ξανά ένα άκουσμα που σε βυθίζει σε σκέψεις χάρη στους κοινωνικούς στίχους και την φανταστική τεχνική του. Μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, όχι μόνο για τον εγχώριο ακραίο ήχο, αλλά και γενικά.

Facebook, Instagram, Spotify

Till Silence Breaks – I’m Gonna Tell God Everything

Είδος: Metalcore

Δε θυμάμαι πόσο καιρό έχω να ακούσω έναν ελληνικό metalcore δίσκο και να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το σύνολο τραγουδιών δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα συγκροτήματα του εξωτερικού. Οι Till Silence Breaks από το εισαγωγικό Sundown με βύθισαν αμέσως στο γρήγορο και επιθετικό στυλ τους μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνουν τον πλήρη μουσικό τους καμβά στα υπόλοιπα τραγούδια του I’m Gonna Tell God Everything. Δεν είναι μια μπάντα που της αρέσει μόνο το γενικότερο core στυλ, αλλά αρέσκεται να προσθέτει μελωδία στον ήχο της και τα ρεφρέν τους είναι εξαιρετικά δουλεμένα και αρκούντως κολλητικά.

Τραγούδι με το τραγούδι, ο δίσκος ανεβαίνει στα μάτια σου χάρη και στα post-metal στοιχεία με τα οποία μπολιάζουν τον ήχο τους και τη γενικότερη γλυκόπικρη και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Οι φωνητικές γραμμές του Νίκου Ευαγγελάτου είναι τόσο μελωδικές και ταυτόχρονα επιθετικές που νιώθεις συνεχώς αυτή τη μίξη Architects με Sleep Token που θέλουν να πετύχουν και η οποία συνοψίζεται τέλεια στο τελικό Darkness of Blue. Μια από τις πιο άρτιες κυκλοφορίες της χρονιάς σε θέμα συνοχής και ουσίας.

Facebook, Instagram, Spotify

1000mods – Cheat Death

Είδος: Heavy Rock

Είμαι πολύ χαρούμενος όταν βλέπω ελληνικά συγκροτήματα όπως τους 1000mods να περιοδεύουν συνεχώς ανά τον κόσμο, αποτελώντας ένα από τα πιο δυνατά εξαγώγιμα μουσικά χαρτιά της Ελλάδας. Τους ακούω από εποχές Super Van Vacation και έζησα την συνεχή τους εξέλιξη επικροτώντας την πορεία και την αλλαγή τους. Το Youth of Dissent αποτέλεσε την πιο πειραματική στιγμή τους και προσωπικά την κατατάσσω στην κορυφαία της μέχρι τώρα πορείας τους.

To Cheat Death αποτελεί ένα ακόμα βήμα σε διαφορετική κατεύθυνση. Λιγότερο επηρεασμένο από grunge και τον alternative ήχο των 90s, με μεγαλύτερα τραγούδια και πιο fuzzy κιθάρες, κινείται περισσότερο προς στην πλευρά του heavy rock, αν και γλυκοκοιτάζει ακόμα και το metal σε κάποια σημεία. Ίσως το πιο Sabbathικό τους πόνημα και αυτό που μου πήρε περισσότερες ακροάσεις για να κατανοήσω το ποιο ήταν το όραμά τους. Δεν σταματάνε να μας εκπλήσσουν πάντως με το πόσο διαφορετικοί και κυρίως καλλιτεχνικά ελεύθεροι ακούγονται με κάθε νέο δίσκο και αυτό μόνο όμορφο μπορεί να είναι.

Facebook, Instagram, Spotify

Psyanide – Vertigo

Είδος: Melodic Death Metal

Τι θα γινόταν αν οι ριφάρες των Lamb of God και τα επιθετικά φωνητικά τους προσαρμοζόντουσαν σε melodic death συνθετικές φόρμες; Την απάντηση έρχονται να μας δώσουν οι Psyanide με ένα άλμπουμ που δεν είναι απλά καλό, αλλά μαγικό. Είναι ένα άκουσμα, στο οποίο επέστρεφα συνεχώς μέσα στη χρονιά (μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο) και κάθε φορά μου ακουγόταν πολύ φρέσκο και οδηγούσε στο να ανακαλύψω πτυχές του που δεν έχω ξανακούσει.

Και στον προκάτοχο του, το I Delcare War ήταν εξαιρετικοί οι Θεσσαλονικείς, αλλά εδώ καταφέρνουν και ανεβαίνουν  αισθητά επίπεδο. Η παραγωγή είναι άψογη, τα riffs είναι τρομακτικά ενδιαφέροντα καθοδηγώντας τέλεια τις συνθέσεις, το rhythm section είναι στιβαρό ενώ τα φωνητικά δεν έχουν απολύτως τίποτα να ζηλέψουν από συγκροτήματα του εξωτερικού παντρεύοντας τέλεια το groove με το μελωδικό death. Το κυριότερο όμως είναι το πόσο εμπνευσμένο και γεμάτο ιδέες ακούγεται το Vertigo. Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό λοιπόν ήταν και το πρώτο μέρος του αφιερώματος μας στα καλύτερα άλμπουμ από Έλληνες καλλιτέχνες για το 2024! Τα λέμε σε περίπου δύο εβδομάδες με τα δύο επόμενα μέρη!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Όπως είπαμε και στο πρώτο μέρος, ο έλεγχος εξαμήνου για το 2024 δε θα γίνει με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, αλλά θα δώσουμε έμφαση σε τραγούδια. Προσπάθησα να έχω όσο περισσότερες ελληνικές συμμετοχές γίνεται και φυσικά όσο μεγαλύτερη ποικιλομορφία γίνεται στις επιλογές μου. Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια και τα μηνύματα που αφορούσαν την πρώτη δεκάδα. Πάμε λοιπόν να δούμε το δεύτερο μισό με τα καλύτερα του 2024 μέχρι τώρα!

1. Bokassa – Bradford Death Squadron

Πόσο λάτρεψα τον φετινό δίσκο των Bokassa! Οι Νορβηγοί με το All Out of Dreams έβγαλαν ένα από τα πιο feelgood άλμπουμ της χρονιάς με αυτό το ιδιότυπο μείγμα hardcore punk και stoner το οποίο παίζουν. Αν και αγάπησα πολλά τραγούδια, αυτό που έλιωσα περισσότερο στο Spotify ήταν το Bradford Death Squardon. O λόγος ήταν ότι κόλλησα με το υπέροχο riff της εισαγωγής σε συνδυασμό με το ρεφρέν και το πως παίζουν με τα δεύτερα φωνητικά. Φαίνονται ωραίοι τύποι και θα ήθελα να τους δω στα μέρη μας.

2. Movement of Static – Archetypes

Τα είπαμε αναλυτικά για τους Movement of Static στο τελευταίο Unstable Show. Θεωρώ ότι τα άλμπουμ τους είναι μια ανεξάρτητη και ολιστική εμπειρία, αλλά αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα τραγούδι τους για τις φετινές λίστες, αυτό θα ήταν το Archetypes. Οι MoS καταφέρνουν να συμπυκνώσουν όσο περισσότερες επιρροές τους γίνεται μέσα σε μόλις έξι λεπτά. Στην εισαγωγή είναι πιο μελωδικοί και στη συνέχεια αφήνουν την heavy πλευρά τους να βγει προς τα έξω δημιουργώντας ένα φανταστικό outro. Μια από τις καλύτερες συνθέσεις στο post είδος γενικότερα τη φετινή χρονιά.

3. Bring Me The Horizon – DArkSide

Τα χρόνια περάσανε, οι Bring Me The Horizon αλλάξανε, αλλά καλά τραγούδια δε σταματήσανε ποτέ να βγάζουνε. Το DArkSide είναι ίσως λίγο κλεψιά να συμπεριληφθεί γιατί πρωτοκυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2023, αλλά αξιολογώ τραγούδια και βάσει της ροής και της θέσης στο άλμπουμ που τα εμπεριείχε. Αν και το Post Human: Nex Gen είχε αρκετές υποψηφιότητες για το άρθρο, το συγκεκριμένο κέρδισε για το πόσο απλό και ταυτόχρονα κολλητικό είναι. Το chorus του είναι εξαιρετικό, πλασμένο για μεγάλες συναυλίες, οι επιρροές από Linkin Park και 00s nu metal είναι εμφανέστατες. Βρίσκω πολύ δύσκολο το να μη θες να χτυπηθείς στο ρυθμό του και να σιγοτραγουδήσεις τους στίχους του.

4. DVNE – Sarmatæ

Το post-metal είναι το είδος που προσπαθώ να παρακολουθώ όσο πιο διεξοδικά γίνεται τα τελευταία χρόνια και σε μία από αυτές τις αναζητήσεις ανακάλυψα τους Σκωτσέζους DVNE. Γενικότερα προτιμούν συνθέσεις 7-8 λεπτών για να ξεδιπλώσουν την τεχνική και τις επιρροές τους, αλλά το Sarmatæ είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα μουσικής τους όντας τρομερά μινιμαλιστικό. Πολύ ωραία παραγωγή που βγάζει vibe από τα 00s, υπέροχες εναλλαγές καθαρών και screaming φωνητικών, εξαιρετικό στήσιμο ατμόσφαιρας και συνολικά ένα πραγματικά ολοκληρωμένο κομμάτι που σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές μουσικά.

5. REZN – Chasm

Ίσως η έκπληξη της χρονιάς έως τώρα. Οι REZN είναι τρομερά παραγωγικοί και μετά το περσινό Solace που βρήκα κάπως αδιάφορο, επανήλθαν τον Ιούνιο με το Burden. Αν και όλο το άλμπουμ είναι ένα φανταστικό άκουσμα, το Chasm είναι αυτό που ξεχώρισα, ειδικά για τον τρόπο που κλείνει τον δίσκο. Ένας heavy psych όλεθρος με χαμηλοκουρδισμένες doom ριφάρες και πάρα πολλά περάσματα, ιδίως στα φωνητικά που θυμίζουν Mastodon. Ένα κομψοτέχνημα από την αρχή έως το τέλος για το συγκρότημα από το Σικάγο, ανυπομονώ να δω σε τι μουσικές κατευθύνσεις θα κινηθούν μετά το Burden.

6. Green Day – Bobby Sox

Πόσες και πόσες φορές έχουν επιστρέψει οι Green Day από κακές στιγμές; Δεν ξέρω πως μόλις τέσσερα χρόνια μετά το μετριότατο (στην καλύτερη) Father of All Motherfuckers κατάφεραν να γυρίσουν με το Saviors, το καλύτερο άλμπουμ τους από εποχές 21st Century Breakdown. Ένας δίσκος με μπόλικες κομματάρες, αλλά το Bobby Sox θα μείνει στη συνείδηση του κόσμου ως η καλύτερη στιγμή του.

Ηχητικά, η τριάδα από την Καλιφόρνια επιχειρεί μια πολύ back to the roots προσέγγιση θυμίζοντας πολύ τα 90s. Αυτό φαίνεται και στο βίντεο κλιπ τους με τις εικόνες που δείχνουν και τη σκηνοθεσία να παραπέμπει σε ρετρίλα. Στιχουργικά, το τραγούδι αποτελεί μια ωδή σε όσους εφήβους εκεί έξω είναι bisexual και θέλουν να το εκφράσουν όσο πιο δυνατά γίνεται. Συνολικά, οι Green Day όταν θέλουν μπορούν ακόμα να δώσουν κορυφαίες στιγμές.

7. Acid Mammoth – Fuzzorgasm (Keep On Screaming)

Οι Αθηναίοι είναι ένα από τα πιο παραγωγικά συγκροτήματα του είδους και με το φετινό Supersonic Megafauna Collision πιστεύω πως άλλαξαν επίπεδο συνθετικά. Το Fuzzorgasm είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομα του. Ένα συνθετικός οργασμός από fuzzy ήχους στις κιθάρες, διάχυτη Sabbathίλα και τα doom-ψυχεδελικά στοιχεία που αγαπάμε στους Acid Mammoth. Είναι το τραγούδι που μου κόλλησε περισσότερο στο repeat από το άλμπουμ τους και σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια φέτος όσον αφορά το doom/stoner/psych είδος.

8. Alcest – Amethyste

Οι Γάλλοι είναι από τα συγκροτήματα που σπάνια βλέπεις. Τα χρόνια περνούν και κάθε δίσκος τους είναι καλύτερος από τον προηγούμενο. Συνδυάζουν τόσο τέλεια την post ατμόσφαιρα με το extreme στοιχείο και παραδίδουν μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις που ακούγονται συγκλονιστικά ετερόκλητες και ταυτόχρονα υπέροχα δεμένες. Το Amethyste από το φετινό Les Chants De L’ Aurore δεν αποτελεί εξαίρεση, αφού έχει μια αργή, πολύ ατμοσφαιρική αρχή και σταδιακά, σχεδόν Opethικά εξελίσσεται σε ένα σπάνιας ομορφιάς τραγούδι με τα black στοιχεία που είναι σήμα κατατεθέν των Alcest να κυριαρχούν. Δεν χάνεται η φετινή τους συναυλία στην Αθήνα.

9. Imminence – Continuum

Έχω ένα πρόβλημα με τους Σουηδούς και τις μπάντες που κινούνται στο extreme metal/metalcore. Σπάνια θα βρω κάποιο συγκρότημα της σκηνής τους που θα μου περάσει αδιάφορο. Οι Imminence είναι ήδη γνωστοί, αλλά νομίζω ότι με το The Black κάνουν μια πραγματικά μεγάλη και σπουδαία κίνηση προς την εμπορική και καλλιτεχνική αναγνώριση.

Τι να πω όμως για το Continuum που ακούγεται προς το τέλος του; Είναι ένα κομμάτι που θέλει να σε μετατρέψει σε μηχανή headbanging και ταυτόχρονα σε μαλακώνει με τα ορχηστρικά του περάσματα. Οι Imminence ακροβατούν τόσο αρμονικά μεταξύ των δύο πλευρών τους που στο τέλος μένεις εντυπωσιασμένος και προσπαθείς με συνεχείς ακροάσεις να το αποκωδικοποιήσεις. Είναι το metalcore του 2024 όπως θα έπρεπε να παίζεται.

10. Bruce Dickinson – Afterglow of Ragnarok

Ο Bruce Dickinson πέραν του αγαπημένου μου metal τραγουδιστή, αποτελεί και έναν άνθρωπο που θεωρώ ότι έχει δώσει πάρα πολλά με τη σόλο δισκογραφία του σε αντίθεση με πολλούς μεγάλους μουσικούς εκεί έξω. Είχε χρόνια να βγάλει προσωπικό δίσκο, αλλά βρήκε τους συντελεστές για να κυκλοφορήσει ένα ακόμα διαμάντι.

Ξέρω ότι δεν πρωτοτυπώ, αλλά από το άλμπουμ αυτό ξεχώρισα το Afterglow of Ragnarok γιατί μου αρέσει πολύ η ατμοσφαιρική εισαγωγή και ο ήχος της κιθάρας στο πρώτο ριφ και από εκεί και μετά έχει μια πολύ μεστή ερμηνεία τόσο στις χαμηλές όσο και στις ψηλές νότες ενός τραγουδιστή που είναι απορίας άξιο πως σε αυτή την ηλικία κρατάει τη φωνή του σε τέτοιο επίπεδο. Τυχεροί που ήρθε στην Ελλάδα και έδωσε μία ακόμα παράσταση.

Αυτό λοιπόν ήταν το αφιέρωμα για αυτό το εξάμηνο με τα είκοσι πιο αγαπημένα μου φετινά τραγούδια. Το Six Songs θα διακοπάρει για λίγο, αλλά τον Σεπτέμβρη θα είναι έτοιμο το επόμενο αφιέρωμα και πιστέψτε με θα είναι πολύ δυνατό.

The post The Sound Vault: Τα καλύτερα τραγούδια του 2024 έως τώρα, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Ήταν Ιανουάριος όταν έγραψα το πρώτο Unstable Show της νέας χρονιάς με τα post συγκροτήματα που θα ήθελα να βγάλουν νέο δίσκο φέτος και οι Movement of Static ήταν το σιγουράκι μου. Ήταν επιβεβαιωμένο από πολλές πηγές και κυρίως από τις σελίδες τους στα social media ότι σύντομα θα έβγαζαν δίσκο και ο Απρίλης του 2023 που είχαμε το τελευταίο update φάνταζε μακρινός.

Δεν είναι πολύ περίεργο που κάποιες φορές μπορούμε να δεθούμε τόσο πολύ με ένα συγκρότημα και δη εγχώριο και να μην τους έχουμε δει ποτέ από κοντά; Πρόσφατα γνώρισα τα μέλη ενός πολύ αγαπημένου μου ελληνικού συγκροτήματος, αλλά με τους Movement of Static νιώθω ένα περίεργο δέσιμο. Χωρίς να τους ξέρω ή να έχω μιλήσει με περισσότερα από πέντε μηνύματα, έχω εμβαθύνει πάρα πολύ στη μουσική τους.

Η αρχή έγινε το 2017 που κάναμε μια συνέντευξη με αφορμή το πρώτο τους EP Novelty Seekers. Θυμάμαι πόσο είχα μαγευτεί από αυτό το 30λεπτο μουσικής. Ένα πραγματικό αριστούργημα που ακούγεται ενιαίο και σου προκαλεί έκρηξη συναισθημάτων. Ήταν ένα EP που με συνόδευσε πολύ εκείνη τη χρονιά, στη στρατιωτική μου θητεία και αργότερα στην καραντίνα. Ακόμα και σήμερα, δεν έχω βρει κάποιο άλλο άλμπουμ ανάλογης διάρκειας που να έχω ακούσει περισσότερο.

Το Naegleria, το πρώτο τους άλμπουμ, κυκλοφόρησε 1μιση χρόνο μετά και για αυτό έχω γράψει μια από τις λίγες κριτικές μου στο anthem. Δε μου αρέσουν πολύ οι κριτικές γενικά. Αυτό που προσπάθησα να κάνω στο Naegleria είναι αυτό που κάνω με τη μουσική των Movement of Static γενικότερα. Ερμηνεύω τα μηνύματα της και αποκωδικοποιώ τι θέλουν να πουν από τη μουσική τους, τα ιντερλούδια τους και τις ρήσεις που ακούγονται πολλές φορές.

Το Naegleria είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους δίσκους του 2018, ένα υπέροχο ταξίδι για να ανακαλύψεις τη γνώση. Δύο διαστάσεις: Αυτή που βρισκόμαστε και μία άλλη όπου ένα κορίτσι προσπαθεί να ανακαλύψει το νόημα της ζωής. Ένα φανταστικό concept που το τέλος ενώνεται με την αρχή του προσφέροντας απαντήσεις στα ερωτήματα που έθεσε το ίδιο το συγκρότημα. Ακόμα και σήμερα, πολλές ακροάσεις μετά, δεν ξέρω αν το έχω αποκωδικοποιήσει πλήρως και αυτή είναι η άγρια ομορφιά του.

Και εγένετο Projections

Μάρτιος 2021 και όντας σε καραντίνα σκρολάρω στο Facebook και πέφτω σε ένα βίντεο από τη σελίδα των Movement of Static. Με περισσότερη ηλεκτρονική μουσική να παίζει στο background και γυρισμένο στη φύση, το βίντεο έδειχνε ότι όχι απλά θα έχουμε συνέχεια του Naegleria, αλλά ένα μουσικό prequel, το οποίο θα εξερευνούσε την έννοια της πραγματικότητας. Τι είναι πραγματικό, τι όχι, αλλά κυρίως τι οπτική γωνία έχουμε εμείς όταν εξερευνούμε την αλήθεια.

Χρειάστηκε να περιμένουμε τρία χρόνια από εκείνο το βίντεο, αλλά στις 29 Μαρτίου το Projections κυκλοφόρησε. Με εξέπληξε το πόσο μοιάζει με τα προηγούμενα τους άλμπουμ και ταυτόχρονα πόσο διαφορετικό είναι ηχητικά. Σε μια από τις πρώτες ακροάσεις, αισθάνθηκα ότι το Projections ξεκινάει με αργό, post-rock ρυθμό και καταλήγει στις γνωστές post-metal φόρμες προς το τέλος του, θυμίζοντας το ύφος του Naegleria, κάνοντας το να μοιάζει με prequel και σε ηχητικό επίπεδο. Μπορεί να μην ήταν καν ο στόχος τους, αλλά όντως ένιωσα ότι όσο περνάει η ώρα το άλμπουμ μοιάζει στο Naegleria.

Έχουν περάσει τρεις μήνες και κάτι από εκείνες τις πρώτες ακροάσεις και αισθάνομαι ότι έχω κάπως παραδοθεί σε αυτόν τον δίσκο. Όπως στο Naegleria, έτσι και εδώ προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω κάθε πτυχή του. Οι Movement ξέρουν πως να σε κρατάνε σε αυτό το ταξίδι μαζί τους. Για παράδειγμα στην δημοσίευση που παρουσίασαν το άλμπουμ τους, κάθε παράγραφος ξεκινούσε με κεφαλαία γράμματα που αν τα διάβαζες κάθετα, έγραφαν τον τίτλο του άλμπουμ. Είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά.

Το άλμπουμ ξεκινάει με το Perception, ένα κομμάτι που δείχνει ότι το συγκρότημα εμπλουτίζει τον ήχο του με πολλά ηλεκτρονικά περάσματα. Κυρίως όμως δείχνει πως το Projections ξεκινάει με τη λέξη αντίληψη, γιατί θέλει να σου δείξει ότι εκεί βρίσκεται η ουσία του. Στην αντίληψη που έχεις για τον κόσμο γύρω σου και την πραγματικότητα.

Συνεχίζουμε με το Fractals και εδώ μπαίνουν τα μαθηματικά και η γεωμετρία στο κόλπο. Από την άλλη πλευρά, ακανόνιστα σχήματα όπως τα φράκταλ είναι αυτά που πρέπει να εξερευνήσουμε στο υποσυνείδητο μας για να ανακαλύψουμε την αλήθεια ή μάλλον την αντίληψη της αλήθειας που έχουμε στο μυαλό μας. Μουσικά το Fractals έχει ίσως το καλύτερο outro που έχουν γράψει ποτέ, ένα δαιμονιώδες τέλος για αυτό το ταξίδι στα βάθη της ψυχής μας.

Στο Remembrance άρχισα λίγο να τα χάνω. Είναι η αναδρομή που κάνουμε στο παρελθόν, στον παλιό μας εαυτό και κάπου στη μέση του κομματιού πέραν των ατμοσφαιρικών στοιχείων, ακούμε και ήχους από το παρελθόν όπως τον ήχο της dial-up σύνδεσης στο Ίντερνετ και ενός παλιού τηλεφώνου. Άρχισα να αναζητώ το που κατευθύνεται το Projections σε αυτό το κομμάτι. Κατέληξα στο ότι το μέλλον μας και οι απόψεις που έχουμε για το πως βλέπουμε τον κόσμο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το παρελθόν μας.

Το Anti-Universe με την εισαγωγάρα του μοιάζει να διαλύει ό,τι είχαν στήσει τα πρώτα τραγούδια. Ταξιδέψαμε στην ψυχή μας, στο παρελθόν μας, σχηματίσαμε την αντίληψή μας, αλλά ήταν όλα αυτά αλήθεια; Αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που κινήθηκε περισσότερο στα space στοιχεία του Naegleria και μας τράβηξε από το υποσυνείδητο φέρνοντας μας ξανά κάπου στο διάστημα. Μια σπουδαία σύνθεση.

Το Decoding παίζει τον μεταβατικό ρόλο που είχε το The Passage στο προηγούμενο άλμπουμ. Φεύγουμε από το διάστημα, φεύγουμε από την ψυχή μας και ήρθε η ώρα να αποκωδικοποιήσουμε όλα όσα ζήσαμε, να δώσουμε ένα σχήμα στην αντίληψή μας όχι μόνο από τα δικά μας βιώματα, αλλά και μέσα από τους άλλους. Το ταξίδι που κάνουμε είναι το ταξίδι που κάνει προσωπικά κάθε άνθρωπος μέσα του και οι άλλοι άνθρωποι το επηρεάζουν βάσει της αντίληψης που οι ίδιοι δημιουργούν.

Όλο αυτό ξεκινάει και χτίζεται στο Archetypes. Εκεί είναι που δίνουμε την τελική μορφή στις σκέψεις μας, δημιουργούμε τις αντιλήψεις μας, γινόμαστε αυτοί που είμαστε και αντιλαμβανόμαστε με τον δικό μας τρόπο την αλήθεια. Το Archetypes είναι αλήθεια συγκινητικό, είναι μουσικά ποικιλόμορφο, αλλάζει συνεχώς ρυθμούς και σε παγιδεύει στις απίστευτες μελωδίες του. Μοιάζει πολύ στο Novelty Seekers, είναι σαν ένα conclusion εκείνου του EP τους.

Και τελικά φτάνουμε στο Inception. Ένα τραγούδι που σε παρασέρνει, ένα τραγούδι που ενώνει στοιχεία από όλα τα υπόλοιπα για να σηματοδοτήσει το τέλος αυτού του ταξιδιού και την έναρξη του επόμενου που σου έχουν ετοιμάσει οι Movement of Static. Ποια είναι η θέση μας σε αυτό το σύμπαν; Και κυρίως πως το βιώνει ο καθένας από εμάς; Τα συμπεράσματα είναι δικά σου, αφού τελειώσεις αυτόν τον δίσκο.

Ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς

Ναι, θα σας κάνω ένα spoiler alert, αλλά στα Six Albums στο τέλος της χρονιάς για τους καλύτερους δίσκους του 2024, το Projections θα συμπεριληφθεί. Είναι σπάνιο μια μπάντα να έχει τόσο μεράκι σε κάθε πτυχή που την αφορά. Από τα εξώφυλλα μέχρι τη μουσική τους και τα νοήματα που θέλουν να περάσουν μέσω αυτής, οι Movement of Static δείχνουν συνεχώς πόσο αληθινά σπουδαίοι είναι.

Αν κάτι δε μπορώ πλέον στη μουσική βιομηχανία, είναι όσους έχουν δει τη μουσική τους τόσο πολύπλοκα ώστε χτίζουν δικά τους multiverses και εναλλακτικές πραγματικότητες μέσα από concept albums λες και είναι η Marvel σε καλλιτέχνη. Οι Movement of Static από την άλλη δείχνουν την ουσία. Κάθε δουλειά τους μέχρι σήμερα δεν είναι μια κουλτουριάρικη προσπάθεια στο να δώσουν νόημα σε μέτριες συνθέσεις.

Είναι αρχιτέκτονες της μουσικής που θέλουν γράψουν. Σκέφτονται ένα concept και το αποτυπώνουν μέσα από τις υπέροχες μελωδίες στις κιθάρες, το στιβαρό rhythm section, αλλά κυρίως το μπάσο τους που για ακόμα μία φορά καθοδηγεί το κάθε τους τραγούδι. Ακόμα και να μην είχαν τόσα νοήματα κρυμμένα, θα παρέμεναν εξαιρετικοί μουσικοί. Στο τέλος της ημέρας αυτό είναι που μετράει. Ίσως τους πάρει κάποια χρόνια να μας φέρουν το επόμενο πόνημα τους. Αλλά μέχρι τότε μας έχουν αφήσει με μπόλικη δουλίτσα στην αποκρυπτογράφησή των προηγούμενων δουλειών τους.

The post The Unstable Show: Προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το νέο αριστούργημα των Movement of Static appeared first on anthem.gr.

Το 2024 ήρθε στις ζωές μας και αφού αξιολογήσαμε και μιλήσαμε για άλμπουμ του 2023 στο Six Songs, ήρθε η ώρα να πούμε για τις προσδοκίες μας. Επειδή αγαπώ πολύ το post-rock και το post-metal, προσπαθώ να ακούω όσο περισσότερα συγκροτήματα γίνεται, αλλά υπάρχει ένα κακό.

Όντας μια όχι και τόσο εμπορική μουσική, οι περισσότερες μπάντες κάνουν κάμποσα χρόνια να βγάλουν νέο δίσκο. Έτσι συγκέντρωσα τέσσερα ξένα συγκροτήματα και ένα ελληνικό που έχουν αρκετά χρόνια αποχής από τη δισκογραφία και που ανυπομονώ να δημοσιεύσουν καινούρια μουσική, παρατήρησα τις δημοσιεύσεις τους στα social και σχημάτισα γνώμη για το αν θα δούμε κάτι νέο εντός αυτής της χρονιάς. Πάμε λοιπόν να δούμε ποια είναι αυτά!

Pelican

Δεν έχω μιλήσει πολύ στο anthem.gr για την αγάπη μου για τους Pelican. Κάποια στιγμή θέλω πολύ να γράψω ένα πιο εκτενές κείμενο για τη μουσική τους. Το Australasia ήταν ένας δίσκος που είχα καιρό στις λίστες μου και τελικά το άκουσα κάπου στην πρώτη καραντίνα. Τα τραγούδια τους μου κράτησαν συντροφιά όλη την περίοδο 2020-2021 και δεν υπάρχει μήνας που δεν είναι στα τοπ μου στο Spotify.

Είναι εμφανές ότι οι Pelican είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από ανθρώπους που δουλεύουν σε καθημερινές δουλειές και απλά μαζεύονται και παίζουν τη μουσική τους και κάνουν μερικές ζωντανές εμφανίσεις. Ειδικότερα μετά το What We All Come to Need έχουν αραιώσει τις κυκλοφορίες τους και μετά το τελευταίο τους άλμπουμ Nightime Stories δεν εμφανίζονταν τόσο συχνά, ούτε έκαναν πάρα πολλά τουρ.

Το 2022 τους βρήκε ξανά ενεργούς με τον Dallas Thomas να αποχωρεί μετά από αρκετά χρόνια έχοντας συμβάλλει σε δύο φοβερούς δίσκους. Στη θέση του επέστρεψε ο άνθρωπος που ο Thomas αντικατέστησε, το ιδρυτικό μέλος της μπάντας Laurent Schroeder-Lebec. Έκτοτε και σε συνεντεύξεις και σε εμφανίσεις οι Pelican φαίνονται να είναι πολύ ορεξάτοι. Επανακυκλοφόρησαν deluxe editions των τριών πρώτων δίσκων τους και μας έδωσαν δύο νέα singles που ήταν διασκευές.

Συχνά πυκνά προσπαθώ να διαβάζω συνεντεύξεις μελών τους και είναι εμφανές ότι η επιστροφή του Schroeder-Lebec τους έχει αναζωογονήσει και γράφουν νέα μουσική. Δεν ξέρω αν θα επιστρέψουν στην παλιά τους τακτική να βγάζουν πρώτα ένα EP και μετά το full length δίσκο. Ξέρω ότι θέλω πάρα πολύ να ακούσω άμεσα νέα μουσική από το αγαπημένο μου συγκρότημα από το Chicago. Ελπίζω και ποντάρω ότι έστω το EP θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2024.

If These Trees Could Talk

Από το Chicago στο Akron του Ohio που εκτός από πατρίδα του Lebron James, είναι και των If These Trees Could Talk. Αυτό που λατρεύω σε εκείνους είναι η ικανότητα τους να γράφουν υπέροχα instrumental post-rock τραγούδια που σε χαλαρώνουν και ξαφνικά να περνάνε σε πιο post-metal φόρμες. Ως συγκρότημα είχαν πάντα σταθερές κυκλοφορίες κάθε 3-4 χρόνια, αλλά λίγο κάποια άλλα projects των μελών τους, λίγο όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια με τις καραντίνες, ο τελευταίος τους δίσκος The Bones of a Dying World κυκλοφόρησε το 2016.

Όταν το συνειδητοποίησα, πήγα στα social τους να δω μήπως έχουν διαλυθεί ή αν είναι ανενεργοί, αλλά αντιθέτως πρόσεξα πως κάνουν πολλές ζωντανές εμφανίσεις τους τελευταίους μήνες και είναι πολύ ενεργοί στο να ενημερώνουν το κοινό για νέα τους. Όλο αυτό μύριζε επιστροφή και με νέο δίσκο και τελικά μάλλον επιβεβαιώθηκε με ένα reel που ανέβασαν στις 20 Ιανουαρίου. Κατά πάσα πιθανότητα λοιπόν οι If These Trees Could Talk θα επιστρέψουν με ολοκαίνουριο δίσκο το 2024 και πραγματικά θέλω να δω πόσο θα τους έχουν επηρεάσει αυτά τα οχτώ χρόνια αποχής και αν κάτι θα έχει αλλάξει στις συνθέσεις τους.

Junius

Πολλά αμερικάνικα συγκροτήματα στο αφιέρωμα αλλά η post σκηνή τους είναι πολύ δυνατή και θέλω να μιλήσω για αυτήν. Οι Βοστωνέζοι Junius είναι ένα post σχήμα που εχει μπολιάσει τον ήχο του και με metalgaze και λίγο πιο post-punk στοιχεία, αλλά νομίζω ότι αυτό που με κέρδισε περισσότερο σε εκείνους ήταν η συνεχής βελτίωση τους μουσικά.

Στα πρώτα τους άλμπουμ είναι περισσότερο στην alternative πλευρά, αλλά στη συνέχεια αλλάζουν κάπως ύφος και κλίνουν περισσότερο στο post. Όπως και να ‘χει, κάθε δίσκος τους έχει κάτι διαφορετικό να σου προσφέρει. Οι Junius είναι αρκετά ενεργοί στη σελίδα τους στο Facebook τελευταία και έχουν κυκλοφορήσει και ένα live album από μια ζωντανή τους εμφάνιση.

Στην τελευταία τους ανακοίνωση για νέα συναυλία, λένε πως θα δοκιμάσουν και ολοκαίνουριο υλικό. Υπολογίζοντας ότι το Eternal Rituals for the Accretion of Light βγήκε το 2017 και ότι πρώτη φορά είναι τόσο ανενεργοί (είχαν ένα διάστημα έξι χρόνων μεταξύ δεύτερου και τρίτου δίσκου, αλλά ενδιάμεσα είχαν βγάλει ένα EP με αρκετή νέα μουσική) πιστεύω ότι με ασφάλεια το 2024 ή έστω το 2025 θα ακούσουμε το επόμενο τους άλμπουμ.

Meniscus

Για τους Meniscus θα μιλήσω εκτεταμένα τον άλλο μήνα σε ένα αφιέρωμα που ετοιμάζω, ωστόσο θα ήθελα να πω μερικά πράγματα και σε αυτό το Unstable Show. Αρχικά ας ξεπεράσουμε το όνομα τους και το κλασικό αστείο που μου λένε “Α έχουν πάθει ρήξη μηνίσκου;” που μου προκαλούν γέλιο τύπου Σεφερλή. Πρόκειται για μια τρομερά ενδιαφέρουσα τετράδα, τριών μουσικών και ενός visual artist που δίνει χρώμα και σχήμα στις υπέροχες μουσικές τους.

Αν και ενεργοί από το 2005, οι Αυστραλοί εστίασαν στο συγκρότημα την περίοδο 2010-2017, όπου έβγαλαν δύο δίσκους και έκαναν αρκετές ζωντανές εμφανίσεις. Είναι δύσκολο να διαδεχθείς ένα υπερέπος όπως το Refractions, αλλά γενικότερα για πολλά χρόνια ήταν ανενεργοί σε όλα τα επίπεδα, από συναυλίες μέχρι merch και σπάνια ανέβαζαν ενημερώσεις στη σελίδα τους στο Facebook.

Όμως κάτι ενδιαφέρον συνέβη πριν λίγες μέρες και τελικά το συγκρότημα από το Σίδνευ μπήκε στο αφιέρωμα αυτό. Οι σπουδαίοι Russian Circles κάνουν τουρ στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία τον Φεβρουάριο και σε κάθε πόλη επιλέχθηκε ως support ένα τοπικό post συγκρότημα. Οι Meniscus επιλέχθηκαν για το Σίδνευ και μετά από λίγες μέρες ανακοίνωσαν ένα μίνι τουρ σε Σίδνευ, Μελβούρνη και Μπρίσμπεϊν. Η τετράδα φαίνεται να έχει επιστρέψει και επίσημα και ίσως το 2024 να μη δούμε νέο άλμπουμ, αλλά κάποιον προπομπό αυτού. Το έχουμε ανάγκη γιατί πάνε κάμποσα χρόνια.

Movement of Static

Κάπου στα τέλη της εξαντλητικής δεύτερης καραντίνας, οι Movement of Static ανέβασαν ένα μυστήριο βίντεο στο Facebook. Σε αυτό ανέφεραν ότι γράφουν το νέο τους άλμπουμ που θα είναι prequel του φανταστικού Naegleria και ότι σκοπός τους είναι να φτιάξουν ένα μεγαλύτερο concept και να παρουσιάσουν μια τριλογία. Είχα ενθουσιαστεί, γιατί για τους Θεσσαλονικείς έχω μιλήσει ουκ ολίγες φορές με εξαιρετικά λόγια. Είμαι τεράστιος φαν τους και κάθε τους νέα κίνηση ή δημοσίευση έχει αμέσως την προσοχή μου.

Δεν κρύβω πως αποτελούν το αγαπημένο μου post-metal σχήμα και θα ήθελα να βλέπω συνέχεια ενημερώσεις για νέες δουλειές τους. Δυστυχώς από εκείνο το βίντεο οι μέρες περνούσαν, οι μήνες έφευγαν και αυτό που ξέραμε είναι πως το συγκρότημα επέστρεψε στις ζωντανές εμφανίσεις. Το άλμπουμ όμως πουθενά. Το 2022 δεν ανέβασαν ούτε μία δημοσίευση στο Facebook. Ευτυχώς όμως τον Απρίλιο του 2023 ήρθε το ποστ που περίμενα.

Μας ενημέρωσαν λοιπόν πως οι ηχογραφήσεις τελείωσαν και ξεκινούσε η μίξη και το mastering. Περίμενα να βγει εντός 2023, αλλά τελικά δεν είχαμε κάποιο νέο. Όμως πριν από λίγες μέρες, οι Movement of Static ανανέωσαν το φωτογραφικό τους υλικό στη σελίδα τους και την εικόνα προφίλ τους. Με ασφάλεια μπορώ να πω ότι το prequel του Naegleria θα βγει σύντομα. Για την ποιότητα του είμαι 100% βέβαιος. Ανυπομονώ να δω το concept που έχει σκεφτεί πάλι η τετράδα από τη βόρεια Ελλάδα, τις θεματικές ενότητες που θα καταπιαστούν και τα νοήματα που θέλουν να περάσουν. Και μόνο επειδή βγαίνει νέος δίσκος Movement of Static, το 2024 μπορεί να είναι μια καλή χρονιά.

Αυτό ήταν το πρώτο Unstable Show της χρονιάς, τα λέμε σύντομα με περισσότερα άρθρα και αφιερώματα!

The post The Unstable Show: Πέντε post-rock/post-metal καλλιτέχνες που θα ήθελα να βγάλουν νέο άλμπουμ το 2024 appeared first on anthem.gr.

Well, τι χρονιά κι αυτή μέχρι τώρα; Τρεις σχεδόν μήνες και ο πλανήτης μας ζει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις των τελευταίων χρόνων, ίσως και δεκαετιών και τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της κρίσης αυτής θα τις βρίσκουμε μπροστά μας για τα επόμενα 1-2 χρόνια σίγουρα. Φυσικά η επιρροή της πανδημίας έχει φανεί και στον τομέα μας, την ποπ κουλτούρα. Προγραμμάτιζα ένα comeback με δύο άρθρα με τα αγαπημένα μου τραγούδια από ταινίες James Bond και λίγο πριν τα τελειώσω και έχοντας στόχο τη δημοσίευση πριν την κυκλοφορία της ταινίας, μαθαίνεται ότι αναβάλλεται για μελλοντική προβολή.

Στην Ελλάδα μας έχει επισκεφθεί ο ιός και έχουμε μπει σε καραντίνα από νωρίς, βλέποντας τα καμώματα των γειτόνων Ιταλών. Τώρα και με την απαγόρευση κυκλοφορίας είναι στο χέρι μας να φερθούμε υπεύθυνα, να κάνουμε μόνο τις απαραίτητες μετακινήσεις και να προσέχουμε πολύ, καθώς τα χειρότερα βρίσκονται πιθανότατα μπροστά μας. Δε θα ήθελα να επεκταθώ σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα, βρισκόμαστε εδώ για να μιλήσουμε για μουσική.

Ας μπούμε λοιπόν στο θέμα του άρθρου. Προσωπικά δε βρίσκομαι ακόμα σε διαρκή καραντίνα, αφού εργάζομαι στον κλάδο των τροφίμων και οι τελευταίοι δύο μήνες έχουν τρελό τρέξιμο, αλλά είμαι μόνο σπίτι-δουλειά-δουλειά-σπίτι τηρώντας δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Μιας και λοιπόν περνάω τα απογεύματα μου βλέποντας σειρές, διαβάζοντας κόμικ και βιβλία και ακούγοντας μουσικούλα, είπα ότι αφού το άρθρο με τα Bond songs αναβάλλεται, ας προτείνουμε κανένα τραγούδι και άλμπουμ να ακούσει ο κόσμος.

Σήμερα λοιπόν το Six Songs επανέρχεται με album edition και σου προτείνει πολύ όμορφες μουσικές για αυτές τις μέρες! Και κυρίως επέλεξα δίσκους που βγήκαν τα τελευταία χρόνια από ελληνικά συγκροτήματα, τα οποία εκτιμώ και θα ήθελα πολύ να προτείνω. Κάποια εξ αυτών τα έχω γνωρίσει από κοντά, κάποια άλλα όχι αν και θα ήθελα πολύ. Όπως και να ‘χει για αυτές τις δύσκολες ημέρες και αν διαθέτετε τον απαραίτητο χρόνο, αυτές οι μουσικές θα σας κρατήσουν πολύ όμορφη συντροφιά. Trust me. Επισημαίνω φυσικά και τις σελίδες των συγκροτημάτων σε Bandcamp και Facebook για να μπορέσετε να δείτε τους συντελεστές τους και να τους στηρίξετε!

1. Movement of Static – Novelty Seekers

Θα μπορούσα να βάλω το Naegleria, το πρώτο άλμπουμ των αγαπημένων μου Θεσσαλονικιών, αλλά το έχω αναλύσει πολύ σε αυτήν την κριτική. Οπότε αυτό που θα προτείνω είναι το Novelty Seekers, το EP της μπάντας, το οποίο τα τελευταία 3 χρόνια το έχω ακούσει σίγουρα έναν τριψήφιο αριθμό φορών. Γιατί; Γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι το αγαπημένο μου EP, ένα απίστευτο μουσικό ταξίδι που διαρκεί μόλις μισή ώρα, αλλά σε κάνει να το σκέφτεσαι για πολύ περισσότερο καιρό. Τις πρώτες φορές που το άκουσα δε μπορούσα καν να διακρίνω πότε σταματάει το κάθε κομμάτι και αρχίζει το επόμενο δείχνοντας την απίστευτη ροή και συνοχή της μουσικής που έχουν πετύχει. Την ίδια συνταγή ακολούθησαν και στο Naegleria με περισσότερα ιντερλούδια, πιο βαθύ κρυμμένο νόημα και ακόμη πιο ενθουσιώδη αποτελέσματα. Αυθεντικό post-metal, με πολλές επιρροές, χωρίς κανέναν στίχο, αλλά ταυτόχρονα με πάρα πολύ δυνατά μηνύματα, το Novelty Seekers και το Naegleria είναι δύο διαμάντια του ελληνικού σκληρού ήχου που αξίζει να ανακαλύψετε. Ελπίζω μετά την καραντίνα να έχουμε νέα για καμία συναυλία στην Αθήνα, αλλά και για κάποιο επόμενο άλμπουμ.

Bandcamp: https://movementofstatic.bandcamp.com/
Facebook: https://www.facebook.com/movementofstatic/

2. Deaf Radio – Modern Panic

Μπορώ να πω με ασφάλεια και μετά από πολλές ακροάσεις ότι από όσα άλμπουμ ελληνικών συγκροτημάτων άκουσα μέσα στο 2019, το Modern Panic είναι το αγαπημένο μου. Τους Deaf Radio τους ανακάλυψα τυχαία τον Ιούνιο, ακούγοντας το Aggravation από τον πρώτο δίσκο τους σε ένα μαγαζί και από περιέργεια άκουσα όλο το ντεμπούτο τους και μου έκαναν εντύπωση τα alternative vibes, τα desert περάσματα και οι garage επιρροές. Ύστερα τους είδα live στη Νέα Κίο σε μία ζωντανή εμφάνιση που έσπειρε, οπότε είχα τα αυτιά μου ανοιχτά για το δεύτερο δίσκο. Και το Νοέμβριο έρχεται το Modern Panic. Ένα τρελό step up που θέτει τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη. Τι να πει κανείς για αυτήν την απίστευτη δισκάρα; Είναι ο ορισμός του All Killer, No Filler. Δεν υπάρχει κάποιο κομμάτι χωρίς λόγο ύπαρξης, όλα είναι συνθέσεις απόλυτα άρτιες, τρομερά κολλητικές και πολύ εμπνευσμένες. Οι Deaf Radio δείχνουν το δρόμο σε ελληνικές και ξένες μπάντες για το πως πρέπει να παίζουν μοντέρνο alternative rock, κρατώντας το ενδιαφέρον του ακροατή τόσο σε δυναμικά κομμάτια όσο και σε low tempo συνθέσεις. Βάλτε το Modern Panic στη ζωή σας, ο ορισμός του της διασκεδαστικής μουσικής από την αρχή μέχρι το τέλος.

Bandcamp: https://deafradio.bandcamp.com/
Facebook: https://www.facebook.com/deafradioband/

3. Beyond This Earth – Universal Fury

Τους Beyond This Earth τους άκουσα πρώτη φορά κοντά στα τέλος του 2018 και λίγο καιρό μετά γνωριστήκαμε κι από κοντά. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το πόσο καλά παιδιά, αστείοι, αλλά και ταπεινοί είναι και κυρίως το γεγονός ότι παίζουν μουσική 100% για την καύλα τους και μπορεί να έρχονται αυθημερόν από τη Λιβαδειά (όπου ζουν τα περισσότερα μέλη του συγκροτήματος) στην Αθήνα για να χτυπηθούν μπροστά στο κοινό του Death Disco. Τα περισσότερα συγκροτήματα που έχω γνωρίσει ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία, αλλά εκείνη την εποχή που γνωριστήκαμε, είχαμε συναναστραφεί ως anthem και με 2-3 που δε θα ήθελα να επεκταθώ για την άθλια συμπεριφορά τους οπότε η γνωριμία μου με ανθρώπους που απλά γράφουν μουσική ως μία δεμένη παρέα, μου θύμισε το λόγο που ξεκίνησα κι εγώ αυτό το σάιτ. Το Universal Fury λοιπόν είναι ένα ακόμα διαμαντάκι στο χώρο του heavy rock από ένα συγκρότημα που αγαπάει το headbanging, έχει αρκετές stoner πινελιές, βραχνά φωνητικά και εξαιρετικό rhythm section. Και για να λέμε την αλήθεια, 12λεπτα έπη τύπου Liberty σε αυτόν το χώρο της underground σκηνής δεν τα βρίσκεις καθόλου εύκολα. Ένας δίσκος 100% αγνή διασκέδαση!

Bandcamp: https://beyondthisearth.bandcamp.com/releases
Facebook: https://www.facebook.com/BeyondThisEarthband/

4. Message in a Cloud – Anassa

Τη δουλειά του ιθύνοντα νου της μπάντας, Νικόλα Λουκόπουλου την είχα δει για πρώτη φορά μέσα από τη συνέντευξη με τους άκρως ενδιαφέροντες nibiru, το συγκρότημα που έπαιζε μπάσο και η αλήθεια είναι πως και τότε και τώρα βρίσκεται πίσω από αρκετά projects, αλλά το πλέον αγαπημένο μου είναι οι Message in a Cloud. To Anassa, το οποίο ήταν το πρώτο άλμπουμ της μπάντας είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα instrumental μουσικής που μπορείς να ανακαλύψεις (τα λέει και ο Τζανέτος ωραία στην κριτική του). Διαρκεί για σαράντα λεπτά και περιέχει έξι τραγούδια και σε αγγίζει στην ψυχή από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Είναι από τους λίγους δίσκους που δε μπορώ να ξεχωρίσω κανένα κομμάτι ως αγαπημένο μου, γιατί όλα είναι εξίσου άρτια με αριστουργηματική δομή και ένα τεράστιο πλήθος επιρροών να συναντούν η μία την άλλη, δημιουργώντας ένα απίστευτα συναισθηματικό αποτέλεσμα. Με μέση διάρκεια τραγουδιού τα έξι λεπτά, το συγκρότημα πειραματίζεται συνεχώς, έχει low tempo συνθέσεις, κρύβει μία αγάπη για το ατμοσφαιρικό black metal και σε κάνει να μελαγχολείς μέσα από υπέροχες μελωδίες. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στις playlists μου και παρ’ ότι έχει κυκλοφορήσει πριν από σχεδόν δύο χρόνια, με κάθε ακρόαση μου ακούγεται εξίσου φρέσκο και μοναδικό. Αν μπορώ να βρω ένα αρνητικό στους Message in a Cloud είναι ότι από πέρυσι μας έχουν teasάρει με νέα δείγματα μουσικής και φωτογραφίες από το στούντιο και ακόμα περιμένουμε. Από την άλλη, είμαι σίγουρος ότι η αναμονή θα αξίζει, αλλά μέχρι τότε κρατήστε το μότο “Eat, Sleep, Listen to Anassa, Repeat”.

Bandcamp: https://messageinacloud.bandcamp.com/
Facebook: https://www.facebook.com/messageinacloudgr/

5. The Screaming Fly – Trip to Venus

Άλλος ένα άλμπουμ του 2019 στη λίστα μας και αυτή τη φορά θα πούμε για το Trip to Venus των The Screaming Fly. Οι Αθηναίοι rockers έχουν μία ξεχωριστή αύρα, την οποία νιώθεις καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του εξαιρετικά ενδιαφέροντος δίσκου. Ο ήχος και οι επιρροές τους παραπέμπουν σε περασμένες δεκαετίες, αλλά οι ιδέες και η μουσική τους είναι τόσο φρέσκα που τους διαφοροποιούν από πολλές μπάντες στο είδος τους. Θα μπορούσε να πει ότι κανείς ότι κατά βάση οι The Screaming Fly κινούνται σε garage μονοπάτια, αλλά η αγάπη τους για το rock n’ roll των 60s και τα 70s είναι εμφανής και στα έξι κομμάτια που απαρτίζουν το Trip to Venus. Το κυριότερο όμως είναι πως όλες οι συνθέσεις τους βρίσκονται υπό ένα άκρως ψυχεδελικό πρίσμα, το οποίο ψυχανεμίζεσαι από το όνομα και φυσικά το απίστευτο εξώφυλλο, αλλά ούτε αυτά δε σε έχουν προετοιμάσει κατάλληλα για το τι θα επακολουθήσει για τα επόμενα 41 λεπτά. Ένα απολαυστικότατο ψυχεδελικό ταξίδι με πολλές ρετρό πινελιές. Είναι ένας κορυφαίος δίσκος, προσωπικά μεταξύ των αγαπημένων μου την περσινή χρονιά και σίγουρη πρότασή μου σε αρκετούς φίλους είτε ασχολούνται με μουσική είτε όχι.

Bandcamp: https://thescreamingfly1.bandcamp.com/releases
Facebook: https://www.facebook.com/The-Screaming-Fly-251778561534745/

6. Simplefast – Eternal

Οι Simplefast είναι ιδιαίτερη περίπτωση συγκροτήματος για εμένα. Τους γνώρισα, όταν κάνανε τα πρώτα τους βήματα πριν από σχεδόν μία δεκαετία που πηγαίναμε Λύκειο, ήταν η πρώτη μου συνέντευξη για το anthem.gr, έχουν έρθει καλεσμένοι στην εκπομπή μας, το Anthems Radio Show και χαίρομαι να τους βλέπω να δίνουν συναυλίες, να μεγαλώνουν και να εξελίσσονται. Μετά από ένα διάστημα τριών χρόνων λοιπόν επιστρέφουν φέτος με το Eternal και με δύο καινούρια μέλη να πλαισιώνουν τους παλιούς Έκτορα, Νικόλα και Στράτο σχηματίζουν ξανά μία πεντάδα που προσφέρει έναν εξαιρετικό heavy metal δίσκο. Η αντίδρασή μου μετά τις πρώτες ακροάσεις ήταν να τους στείλω ότι χωρίς προσβολή, το Eternal κάνει τις παλιότερες δουλειές τους να μοιάζουν ερασιτεχνικές. Είναι εξαιρετικά ισορροπημένο άλμπουμ, αφού οι νέες προσθήκες έχουν άψογη χημεία και προσδίδουν κάτι εντελώς καινούριο στον ήχο της μπάντας. Όλες οι συνθέσεις είναι άρτιες, ανά σημεία όσο heavy πρέπει, αλλού αναδεικνύονται οι thrashy επιρροές τους, αρκετά ρεφρέν τους παίζουν στο μυαλό σου για αρκετή ώρα μετά την ακρόαση και γενικότερα αποπνέουν έναν αέρα εξέλιξης. Είναι μακράν το κορυφαίο δείγμα γραφής τους μέχρι σήμερα και το μόνο που τους εύχομαι είναι να συνεχίσουν να γράφουν ασταμάτητα και αφού περάσει η καραντίνα να διοργανώσουν μία ζωντανή εμφάνιση για να πέσουν κορμιά ως συνήθως.

Bandcamp: https://simplefast.bandcamp.com/music
Facebook: https://www.facebook.com/Simplefast

Bonus 1: Strain Of Chaos – Lethargy Slave

Επειδή όπως είπαμε είναι album edition αυτό το άρθρο, στα bonus θα βάλω 2-3 singles που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες και τα οποία μου άρεσαν πολύ και αξίζουν αναφορά. Ξεκινάμε με τους αγαπημένους φίλους Strain of Chaos και τη συνεργασία τους με τη Maya Kampakis για το Lethargy Slave. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό πραγματικά! Επίσης το βίντεο είναι μάλλον ιστορικό, γιατί είναι το τελευταίο ντοκουμένο του τραγουδιστή τους, Στέφανου με πλούσιο μακρύ μαλλί. Αναμένουμε νέα και για τον full length δίσκο τους, καθώς και η πιο πρόσφατη δουλειά τους, το μελωδικότατο The Lighthouse έδειξε ότι το συγκρότημα μπορεί να μας μαγέψει και εκτός του παραδοσιακά metal ήχου τους.

Bonus 2: Peculiar Three – The Sentient

Και λίγο πριν τελειώσω το άρθρο, σκάει νέο single από τους Peculiar Three, το οποίο μάλιστα παρουσιάζει ένα αρκετά μεγάλο πλήθος των επιρροών τους από διάφορες εκφάνσεις του rock και του metal, οπότε πραγματικά δε γινόταν να μην το βάλω. Απολαύστε το, είναι υπέροχο!

Αυτοί λοιπόν ήταν έξι δίσκοι και τρία singles από ελληνικά συγκροτήματα, τα οποία σας τα προτείνω οπωσδήποτε για τις ημέρες που βρίσκεστε κλεισμένοι σπίτι και ψάχνετε κάτι καλό να ακούσετε. Εύχομαι σε όλους κουράγιο και ψυχική δύναμη για αυτές τις δύσκολες εβδομάδες και να προσέχετε.

The post The Sound Vault: Δίσκοι από ελληνικά συγκροτήματα για τις μέρες της καραντίνας appeared first on anthem.gr.

Από φέτος λοιπόν, πολλές από τις περσινές κατηγορίες αλλάζουν συλλήβδην, όσον αφορά τουλάχιστον την μουσική σκηνή και την ραδιοφωνική μας εκπομπή. Επιπλέον αποφασίσαμε να κινηθούμε πιο δημιουργικά στις επιλογές μας.

Αν και σε αντίθεση με το ’17, η χρονιά δεν ήταν ιδιαίτερα παραγωγική για το Χόλιγουντ, αποφασίσαμε να επανέλθουν οι επιλογές για τις αγαπημένες μας σειρές και ταινίες, επειδή οι ακροατές της εκπομπής έχετε αγκαλιάσει τη συγκεκριμένη θεματική και συμμετέχετε ενεργά. Δειλά-δειλά κάνει και την εμφάνισή της η κατηγορία με αγαπημένα comics και βιβλία. Ελπίζουμε πως το 19 θα μας δοθεί η ευκαιρία να γεμίσουμε το άρθρο με ακόμη με περισσότερες επιλογές.

Τέλος θυμίζουμε πως πρόκειται ξεκάθαρα για προσωπικές απόψεις, αφού θέλουμε απλώς να παρουσιάσουμε όσα εμείς ξεχωρίσαμε, λέγοντας δύο λόγια γιατί.

Ευχόμαστε το 2018 να κλείσει όμορφα και δημιουργικά. Μακάρι να έχουμε μία υπέροχη χρονιά!

[Βρείτε μας στο facebook πατώντας εδώ].

Ο δίσκος της χρονιάς, τελεία και παύλα! Ό,τι πιο δυνατό έχουν βγάλει οι “Architects” κατά τη διάρκεια της δισκογραφικής τους πορείας! Συναισθηματικά τέλειο, με σωστή δομή από την αρχή μέχρι το τέλος και riff που τσακίζουν κόκαλα. ! Ήδη τα άρτια κομμάτια του δίσκου έχουν βρει θέσεις στις μουσικές μας λίστες! – Τ.

Είναι τρομερή η εξέλιξη των Ghost τα τελευταία χρόνια τόσο σε θέμα σκηνικής παρουσίας όσο και μουσικής σύνθεσης. Στο Prequelle ακούγονται απολαυστικότεροι από ποτέ, έχοντας πιο catchy μελωδίες και pop φωνητικά, αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, βάζουν στην εξίσωση πιο πολλά μουσικά όργανα όπως σαξόφωνο και synthesizer και δίνουν στο κοινό ένα εξαιρετικό σύνολο τραγουδιών. – Ν.

Πίστευα ότι οι Godsmack έχουν δώσει πάνω-κάτω όσα είχαν να δώσουν μέχρι τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά προφανώς έκανα λάθος. Με το When Legends Rise ο Sully Erna και η παρέα του βγάζουν ένα πολύ διασκεδαστικό άλμπουμ με μοντέρνο heavy ήχο, ραδιοφωνικά κομμάτια, αλλά και σκληρές συνθέσεις που θύμισαν τη μπάντα των 00s που λάτρεψα στο Λύκειο. – Ν.

Οι Alice In Chains μετά το comeback τους με την πρόσληψη του William DuVall έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο φοβερά άλμπουμ, αλλά το Rainier Fog είναι μακράν το καλύτερο τους μετά την επιστροφή τους. Ισορροπώντας μεταξύ του rock και του metal με πολλά επαναλαμβανόμενα κολλητικά riffs, το trademark φωνητικό δίπολο των DuVall-Cantrell και στιβαρό rhythm section, το αποτέλεσμα είναι τρομερό με μερικά από τα τραγούδια τους να συγκαταλέγονται στα καλύτερα της χρονιάς. -Ν.

Έχουν βάλει σκοπό να μας τρελάνουν οι MoS. Δύο χρόνια μετά το EP τους που μας ανατίναξε το μυαλό, οι Βορειοελλαδίτες post-rockers επιστρέφουν με έναν απίστευτο instrumental full-length δίσκο, ο οποίος βρίθει από πανέξυπνα riffs, είναι σε κάποια σημεία πωρωτικός, σε άλλα σημεία ρίχνει τους τόνους και χωρίς μισό στίχο σε παρασέρνει σε ένα ταξίδι σκέψεων και νοημάτων μέσα από το concept που αφορά τη ζωή και το λόγο ύπαρξης μας. Εκπληκτικό. – Ν.

Η πειραματική μουσική των Message in a Cloud ξεφεύγει από τις παραδοσιακές φόρμες. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση ο δίσκος καταφέρνει να δημιουργήσει συναισθήματα.  Η παντελής απουσία φωνητικών εξυπηρετεί άψογα το storytelling. Δίκαια το motto της χρονιάς ήταν: “Eat, Sleep, Listen to Anassa, Repeat.” -T.

Στίχοι και riffs που “δεν μπορούμε να βγάλουμε από το κεφάλι μας”, ψυχεδελικά φωνητικά και μία εξαιρετική πρόζα από τον Ψαραντώνη, συνθέτουν το εξαιρετικό αυτό δίσκο, που αναμφίβολα έχει κερδίσει μία θέση στα highlights της χρονιάς. Ποίηση, μουσική, απελευθέρωση! – Τ.

Μία συγκλονιστική κυκλοφορία, όπου συγκεντρώθηκαν ανέκδοτα τραγούδια του Θάνου. Είναι δύσκολο να ακούσει κάποιος το δίσκο δίχως να φορτιστεί με κάποιο από τα κομμάτια του εκλιπόντος. Μία συγκινησιακά φορτισμένη κυκλοφορία που αγαπήσαμε. – Τ.

Οι Deathcrop Valley μας απέδειξαν και στο παρελθόν, με lives όπως το Anthem Festival, πως μπορούν να είναι εκρηκτικοί. Από το ομώνυμο album τους δεν περίμενα τίποτα λιγότερο. Τρομερά riffs που σου κολλάνε στο μυαλό, καταπληκτικά φωνητικά και δυναμικό rhythm section, ένας 100% άρτιος δίσκος που σίγουρα θα λατρέψει κάθε οπαδός του heavy rock. Απολαύστε αυτό το δίσκο και όπως και εγώ χτυπηθείτε με όλα του τα κομμάτια. – Ν.

Μία από τις καλύτερες μπάντες της σκηνής μας, οι “The Last Drive” κυκλοφόρησαν φέτος έναν δυνατό δίσκο, μας χάρισαν μερικές απίστευτες συναυλίες και κατάφεραν να μας εθίσουν με το αψεγάδιαστο single του “Always the Sun”, το οποίο είναι η αλήθεια πως περιμέναμε με ανυπομονησία! – T.

Έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά δε μπορούμε να πούμε ότι μας χάλασε κιόλας. Ένα τρομερό single σαν κι αυτό έχει θέση στα καλύτερα της χρονιάς με τους Slipknot να μας θυμίζουν εποχές Iowa, θυμό να ξεχειλίζει από κάθε στίχο και τους ίδιους να ακούγονται εξίσου φρέσκοι, έτοιμοι για ένα ακόμα επιτυχημένο δισκογραφικό βήμα. Ανυπομονούμε και για το νέο άλμπουμ. – Ν.

Δίκαια το 2018 ήταν η χρονιά των Noise Figures! Αν και το “Telepath” είναι ένας υπέροχος δίσκος, το “Lethary” είναι η αφρόκρεμα του album! Εξαιρετικό, εθιστικό και με τεράστιο replay value, ήταν το τραγούδι που φέτος δεν σταματούσαμε να ακούμε. Και μην ξεχνάμε πως ήταν από τα αγαπημένα των ακροατών της εκπομπής μας! Θα μπορούσαμε να πούμε πως “μας στοίχειωσε και στον ύπνο μας! – Τ.

Η τεράστια Dolores O’ Riordan των Cranberries θα συμμετείχε σε αυτή τη διασκευή, αλλά τη μέρα της ηχογράφησης έφυγε από τον κόσμο. Οι Bad Wolves εις μνήμην της, προσθέτουν metal στοιχεία στην κλασική επιτυχία με το αποτέλεσμα να κερδίζει τον κόσμο τόσο λόγω των εξαιρετικών φωνητικών του Tommy Vext, όσο και του δυναμισμού που αποπνέει. Πολύ όμορφο. – Ν.

Ένας από τους λόγους που λάτρεψα αυτήν την ταινία(ρα) ήταν και το soundtrack, με το κάθε τραγούδι να ταιριάζει τέλεια στην κάθε σκηνή. Hip-Hop, R&B και rap κομμάτια με φοβερούς καλλιτέχνες όπως τον Post Malone ντύνουν άψογα την ταινία. Δυνατές υποψηφιότητες είχαν και το soundtrack του Black Panther και φυσικά το Venom του Eminem. – Ν.

Austin ήταν αναμφίβολα ο pop καλλιτέχνης που ακούσαμε περισσότερο από κάθε άλλον εντός του 2018. Με συνεχή ροή κομματιών, δυνατές συνεργασίες και άψογο flow, τα κομμάτια του καταφέρνουν πάντοτε να κερδίσουν επάξια τις κορυφαίες θέσεις των charts. – T.

Πάντα υπάρχει ένα debate, αν το κάθε καινούργιο Opening του JoJo ταιριάζει με την σειρά. Για την πέμπτη σεζόν του JoJo, η συζήτηση αυτή δεν υπάρχει. Το Fighting Gold μπαίνει δυναμικά και αφήνει το κοινό γεμάτο αισθήματα. Καθ’όλην την διάρκεια του κρατάει ένα άνετο pace, μέχρι που φτάνει στο ρεφρέν και το “γυρνάει ανάποδα”. – Π.

Η 4η σεζόν της σειράς είναι και η καλύτερη μέχρι στιγμής, με τον πήχη να ανεβαίνει διαρκώς. Η αργή και μεστή προσέγγιση στο σενάριο δεν έλειψε ούτε φέτος, ενώ οι αποκαλύψεις για τους αγαπημένους μας χαρακτήρες από το σύμπαν του Breaking Bad, μας χαστούκιζαν συνεχώς στα μούτρα. Πέραν της εξαιρετικής πλοκής, η ώριμη και αψεγάδιαστη σκηνοθεσία δημιούργησε μία σειρά που δεν έπασχε από καμία παθογένεια! – Τ.

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας: Τη σειρά αυτή την κατέβασα από το Netflix, για να σκοτώσω το χρόνο μου στην πτήση προς Ιταλία. Βέβαια δεν είμαι μέντιουμ, για να ξέρω αν ήταν χάλια η σειρά πριν την δω (γκουχ-γκουχ). Ωστόσο,από το πρώτο κιόλας επεισόδιο το “Money Heist” κατάφερε να με κερδίσει. Η γρήγορη εξέλιξη της πλοκής παραδόξως δεν με κούρασε, η σκηνοθεσία ήταν δυνατή, η δράση ανελλιπής και το χιούμορ καυστικό. Μοναδικό παράπονο: ε δεν γίνεται τώρα να μου χορεύετε το Bella Ciao στις ξαπλώστρες στη Μύκονο! Λυπηθείτε μας! – Τ.

Α ρε Daredevil μας αρρώστησες και φέτος. Το “παιδί” της Marvel και του Netflix όχι απλά δε λύγισε μετά από δύο εξαιρετικές σεζόν, αλλά έβγαλε μία τρίτη που ήταν απολαυστική από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τρομερή εξέλιξη της πλοκής, καταπληκτική σκηνοθεσία, σεμιναριακές σκηνές μάχης και απίστευτοι χαρακτήρες. Παραμένει στο πάνθεον των υπερηρωικών σειρών και ας είναι αυτή η τρίτη σεζόν η τελευταία – Ν.

Με την καινούργια του σεζόν να βγαίνει σε λίγες μέρες και την οδύσσεια που πέρασαν οι συντελεστές του Β99 να ξαναβγούν στην tv, ευχόμαστε απλά η σειρά να έχει μια σταθερή πορεία. Μια απίθανη κωμωδία, γεμάτη γέλιο, συγκινήσεις, running jokes και Die Hard references. Must Watch! – Π.

Τι σεζόν κι αυτή; Με ένα συνταρακτικό “Fall Finale” και την ιστορία να εξελίσσεται πιο δυναμικά από ποτέ, το “The Blacklist” κατάφερε και φέτος να αναδειχθεί ως μία από τις καλύτερες σειρές της χρονιάς. Φυσικά και φέτος ξεχώρισε ο James Spader στο ρόλο του Reddington, ενώ τρομερή ήταν και η εξέλιξη του Ryan Eggold, που υποδυόταν τον Tom Keen. – Τ.

Το animation στα καλύτερα του! Μία σειρά που απογείωσε το space drama με καυστικό παράλληλα χιούμορ, το οποίο μας επέτρεπε να εμβαθύνουμε στους χαρακτήρες και την πλοκή. Άψογο από όλες τις απόψεις, το Final Space κατάφερε να συγκινήσει ακόμη και τους πιο σκληρούς κριτικούς. Ανυπομονούμε για τη δεύτερη σεζόν! -Τ.

Το Camp Camp είναι μία από τις καλύτερες σειρές animation του διαδικτύου. Αρχικά, φαίνεται για ένα κλασσικό παιδικό cartoon με κατασκηνωτές. Όμως από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, η πραγματική του ταυτότητα αποκαλύπτεται. Με αρκετό adult humor, καλοφτιαγμένες σκηνές και εξαιρετικό voice acting, το Camp Camp είναι μια τελείως διαφορετική σειρά, και η τρίτη σεζόν απλά εμβαθύνει στο πόσο καλή είναι. – Π.

Το ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn το προτείνω ανεπιφύλακτα και η σειρά του HBO έκανε εξαιρετική δουλειά στη μεταφορά του. Pulp στοιχεία, πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Jean-Marc Vallée, ρυθμός που βοηθά το θεατή στην κατανόηση όσων διαδραματίζονται, αρκετό μυστήριο και φυσικά μία τελική σκηνή που σου κόβει την ανάσα. – Ν.

Η Robbin’ Season του Atlanta περιείχε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της χρονιάς και σκηνοθετικά ήταν από τις πιο άρτιες φετινές σειρές. Hiro Murai και Donald Glover δίνουν μαθήματα σκηνοθεσίας σε επεισοδιάρες όπως το Teddy Perkins και το Barbershop. Αν λατρέψατε κι εσείς το βίντεο κλιπ του “This is America”, μαντέψτε ποιοι βρίσκονται πίσω από τη σύλληψη και εκτέλεση του. Σειρές σαν το Atlanta δε βγαίνουν κάθε χρόνο. – Ν.

Started from the bottom, now we are here. Η καλύτερη σειρά όλου του Arrowverse, μας χαρίζει 2 ακόμη σεζόν το 2018. Με το επικό Final battle της 3ης σεζόν και το μοναδικό “Legends of To meow meow” επεισόδιο της 4ης, το LoT ικανοποιεί dc, scifi και comic book fans. – Π.

Δεν είναι κάτι σύνηθες να βγαίνουν καλές horror σειρές, but Netflix did it again! To The Haunting of Hill House είναι μία πάρα πολύ προσεγμένη σειρά, πολύ τρομακτική ανά σημεία χωρίς να χρησιμοποιεί συνέχεια jump scares, αλλά καλλιεργώντας μία ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Έχει πρωτότυπο storytelling, χρησιμοποιώντας διαφορετικές αφηγηματικές τεχνικές κατά τη διάρκειά της. – Ν.

Η σειρά-Βασιλιάς των anime επέστρεψε, πιο δυνατή από ποτέ. Απολύτως πιστή στο manga, καταφέρνει παράλληλα να βελτιώσει αρκετές κλασσικές σκηνές από το masterpiece του Araki. Περιμένουμε πολλά περισσότερα από το νέο έτος και ήδη έχει γίνει το καλύτερο anime του 2019. – Π.

Μια σειρά που καταφέρνει να πατήσει κάτω τα περισσότερα tropes γύρω από παρόμοιες σειρές, το Goblin Slayer μας παρουσιάζει της περιπέτειες του ομώνυμου χαρακτήρα. Πρόκειται για ένα αρκετά βίαιο anime, που παρουσιάζει ένα σκληρό και αληθοφανή κόσμο, παρόλο που βρίσκεται σε Fantasy Setting. – Π.

Ωραίο το Black Panther, τίμιος ο Aquaman, αλλά όπως είναι φυσιολογικό το Infinity War ήταν η καλύτερη υπερηρωική ταινία της χρονιάς. Κατάφερε να συμπεριλάβει άπειρους χαρακτήρες, δίνοντας καλό screen time στους περισσότερους, είχε στιγμές που ουρλιάζαμε από τη χαρά μας με όσα εκτυλίσσονταν στην οθόνη, οι μάχες ήταν τρομερές και η σκηνοθεσία εξαιρετική. Ένα απίστευτο σύγχρονο blockbuster, once again καταπληκτική δουλειά από τη Marvel. – Ν.

Μία ταινία που δε μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανέναν fan του Spiderman, με απίστευτο χιούμορ, animation που σε μαγνητίζει, κορυφαίο soundtrack και σενάριο που εξελισσόταν οργανικά, παρά την πολυπλοκότητα του multiverse. Την παράσταση κλέβει φυσικά ο χαρακτήρας του Miles Morales και η τάση των δημιουργών για αυτοσαρκασμό! – Τ.

Αν και η ταινία δεν ήταν απολύτως πιστή στο βιβλίο του Ernest Cline, ξεχώρισε αρκετά, ενώ ήταν μια unique ταινία με άπειρα έξυπνα pop culture references, καλοστημένο plot και πανέμορφο στυλ. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν ικανοποιητικές, και η τελική μάχη ήταν απλά μοναδική. – Π.

Εν έτει 2018, μία βιογραφία για τον Freddy Mercury μας έκανε όλους να λατρέψουμε τη συνθετική και τραγουδιστική ιδιοφυΐα του frontman των Queen λες και τους ξανακούγαμε για πρώτη φορά. Ο Rami Malek είναι συγκλονιστικός ως Freddy, ενώ η απόδοση πολλών στιγμών του συγκροτήματος (κι ας υπήρξαν αλλαγές σε σχέση με την πραγματική ιστορία) είναι απίστευτα πιστή με το Live Aid να αποτελεί μία τρομερή κορύφωση. – Ν.

Μπορεί να μην είναι η ταινία της χρονιάς, ωστόσο αυτή η διαφορετική οπτική στην ιστορία του Christopher Robin και του αρκούδου του, Winnie The Pooh, καταφέρνει με ευκολία να μας μεταφέρει γλυκόπικρα συναισθήματα. Όλοι μας ταυτιστήκαμε με τον Robin του παρελθόντος, αν και συμπάσχουμε με την ενήλικη πλευρά του χαρακτήρα. Μία ταινία που μας θύμισε τη μαγεία της παιδικής μας ηλικίας με διασκεδαστικό σενάριο και πανέμορφη σκηνοθεσία! – Τ.

Ο John Krasinski εκτός από πολύ καλός κωμικός ηθοποιός, αποδεικνύει πως είναι γενικότερα καλός ηθοποιός και σκηνοθέτης μέσω αυτής της πάρα πολύ καλής ταινίας. Το A Quiet Place δε χρειάζεται σενάριο, αλλά ήχους, ατμόσφαιρα και φυσικά τη σκηνοθετική πινελιά του Krasinski για να τρομάξει το θεατή και να τον κάνει να νιώθει πως βρίσκεται μαζί με τους πρωταγωνιστές στη δυστοπία, στην οποία ζουν. Τρομερά πράγματα. – Ν.

Ήρθε από το πουθενά το Game Night, αλλά τη δουλειά του την έκανε. Στη σύγχρονη κωμωδία όπου οι περισσότερες ταινίες ή είναι παρωδίες ή έχουν παντού κακά αστεία, το Game Night ήταν πρωτότυπο, πρόσθεσε λίγη ευρηματικότητα, καλά running jokes και έβγαλε γέλιο μέσα από τις καταστάσεις που ζούσαν οι πρωταγωνιστές. O Jason Bateman είναι απλά τέλειος. – Ν.

Είναι τρομερό το πόσο σταθερά ποιοτικός τίτλος είναι το Batman. Μετά τους Grant Morrison στα τέλη των 00s και Scott Snyder κατά το New 52, ο Tom King γράφει συνεχώς όλο και πιο ευρηματικές ιστορίες, εξερευνώντας πτυχές του αγαπημένου ήρωα που δεν είχαμε δει στο παρελθόν και οι οποίες το φέρνουν στην κορυφή των καλύτερων κόμικ της DC. Must-read για κάθε λάτρη της ένατης τέχνης. – Ν.

Οι εκδόσεις Οξύ έχουν φέρει νέα πνοή όσον αφορά τα κόμικ στα ελληνικά και με το Infinity Gauntlet έκαναν ένα ακόμα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Άψογη μεταφορά της κλασικής ιστορίας του Jim Starlin, μία έκδοση που έπρεπε επιτέλους να δούμε στη χώρα μας και η οποία ήρθε στο τέλειο σημείο κοντά στην κυκλοφορία του Infinity War. Όσον αφορά το κόμικ καθ’ αυτό, είναι μία από τις καλύτερες ιστορίες όλων των εποχών τόσο για τη Marvel όσο και γενικά και καθόλου υπερτιμημένη καθώς γι’ αυτό προσπάθησαν κάποιοι αδαείς να μας πείσουν, αποτυγχάνοντας πλήρως. Σε κάθε σελίδα σε ενθουσιάζει και σε αφήνει διψασμένο για τη συνέχεια. Διαβάζεται μονορούφι και σε αφήνει πλήρως ικανοποιημένο. – Ν.

Το βιβλίο “διαμάντι” της φετινής χρονιάς ήρθε από την Ars Nocturna. Οι ιστορίες του Λευκάδιου Χερν πήραν σάρκα και οστά στα ελληνικά σε μία προσεγμένη έκδοση που δίκαια έγινε best seller! Το βιβλίο περιέχει όλο το πακέτο: όμορφο εξώφυλλο, σωστά δομημένες εισαγωγικές πληροφορίες, εξαιρετικές μεταφράσεις. Ένας τίτλος που πρέπει να κοσμεί κάθε βιβλιοθήκη. – Τ.

Όσον αφορά τα κόμικ στα Ελληνικά, οι Εκδόσεις Οξύ πήραν μία πολύ σωστή απόφαση με την έκδοση του Venom από τον Rick Remender. Πολύ ωραία ιστορία με τον ανάπηρο βετεράνο του πολέμου Flash Thompson να είναι ο κυβερνητικός πράκτορας Venom σε μία ιστορία πέντε τευχών πραγματικά υπέροχη με αρχή, μέση και τέλος. Σίγουρα μία κυκλοφορία που δεν περίμενα τόσο καλή και αποτέλεσε έκπληξη. – Ν.

Με το αναμενόμενο anime adaptation του να κυκλοφορεί σύντομα, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το πιο διαφορετικό/επικό Isekai εκεί έξω. Η ιστορία του Naofumi ξεκινάει με τον κόσμο να τον μισεί και να τον κατηγορεί για ένα έγκλημα το οποίο δεν διέπραξε, με αποτέλεσμα από ήρωας να θεωρείται κακοποιός. Έχοντας χάσει την ελπίδα του στην ανθρωπότητα, θα βρει συμμάχους εκεί που δεν το περιμένει, και με την βοήθεια τους θα προσπαθήσει να σώσει τον κόσμο, αυτόν τον οποίον τον πούλησε… – Π.

Για μία ακόμα χρονιά τα Κουραφέλκυθρα μας έκαναν να γελάσουμε στο μέγιστο βαθμό. Με τη θεματολογία να ποικίλει, πολλούς χαρακτήρες να εμφανίζονται σε πολλαπλά σκίτσα και φυσικά τα αστεία και το χιούμορ να μην έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα από ποιοτικά κόμικ του εξωτερικού. Αξίζει να στηρίξετε εκτός της σελίδας στο Facebook, την έντυπη έκδοση όπου συγκεντρώνονται τα πρώτα 8 χρόνια των Κουραφέλκυθρων. – Ν.

Με συνεχή ροή νέων επεισοδίων κάθε Σάββατο και Τρίτη, “οι Περιπέτειες του Θεού” είναι το πρώτο πράγμα που διαβάζουμε για να ξεκινήσει ευχάριστα η μέρα. Με πρωτότυπους χαρακτήρες και δημιουργική πλοκή, πρόκειται για μια απολύτως μοναδική ιστορία και δεν χάνουμε επεισόδιο. – Π.

Η pop κουλτούρα είχε την τιμητική της στο διήμερο του AthensCon, το οποίο φέτος πραγματικά απολαύσαμε. Στο φεστιβάλ παρακολουθήσαμε ενδιαφέρουσες ομιλίες για αγαπημένα κόμικ, γνωρίσαμε καταξιωμένους καλλιτέχνες από Ελλάδα και εξωτερικό και κάναμε μία όμορφη βόλτα με διάρκεια μεγαλύτερη των 8 ωρών.  – T.

Η αγαπημένη μας εκδήλωση επέστρεψε για μία ακόμη χρονιά στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, ίσως με την πιο βολική διαρρύθμιση που έχουμε δει ποτέ στο χώρο. Με δυνατούς καλεσμένους και πολύ καλή οργάνωση, το διήμερο event κύλισε ευχάριστα. – Τ.

Τα αγαπημένα εβδομαδιαία events των Reflections έδωσαν για μία ακόμη χρονιά δυναμικό παρόν στα αθηναϊκά δρώμενα. Συγγραφείς, ηθοποιοί, μουσικοί και καλλιτέχνες ένωσαν τις δυνάμεις τους στη σκηνή του Death Disco, με το Vampire Masquerade και εκδηλώσεις για θεματικές που αγαπάμε (Lord Of The Rings, Cure, Sandman, Helloween κ.α) να έχουν την τιμητική τους. Φέτος κυκλοφόρησε και η ανθολογία της εκδήλωσης “Σκιές και Αντανακλάσεις”, όπου συμμετείχα κι εγώ, εκπροσωπόντας το anthem.gr! -T.

Ο Ελληνικός Σύλλογος Παιχνιδιών Ρόλων και Στρατηγικής συνέχισε να δείχνει έμπρακτα την αγάπη του για το αντικείμενό του και φέτος. Με συμμετοχή σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ, συνεχή παρουσία στα social media, τα καθιερωμένα πάρτυ που διοργανώνει και φυσικά άπειρο παιχνίδι, ο ΕΣΠΑΙΡΟΣ διέγραψε και φέτος εξαιρετική πορεία! – Ν.

Η πιο ηλίθια μορφή συνομοσιολόγων είναι αναμφίβολα οι flat earthers. Έχοντας μπει στις σελίδες τους, προσπαθήσαμε πολλές φορές μέσω της εκπομπής και της αρθρογραφίας μας να εξετάσουμε πως γίνεται να επιβιώνει μία τόσο βλακώδης θεωρία στην εποχή μας. – Τ.

Η καθολική εκκλησία ζήλεψε τη δόξα του Pokemon Go και αποφάσισε να κυκλοφορήσει ένα αντίστοιχο παιχνίδι, με σκοπό να οδηγήσει τους νέους στο κατώφλι της. Αναρωτιόμαστε εμείς, πόσο σπάνιος χαρακτήρας θα είναι ο Άγιος Βελισσάριος; – Τ.

The post Μουσική Ανταρσία #44: Τα καλύτερα του 2018! appeared first on anthem.gr.

Η απορία μου ήταν πολύ απλή. Μετά από κάτι τόσο καλό, πως πορεύεσαι; Γυρίζεις σελίδα, δημιουργώντας κάτι παντελώς διαφορετικό; Προσπαθείς να γράψεις κάτι παρόμοιο; Ή πολύ απλά κρατάς τα βασικά στοιχεία του ήχου σου, στοχεύοντας να εξελιχθείς και να κάνεις ένα βήμα παραπέρα; Οι Movement of Static επέλεξαν το τρίτο. Στο νέο τους δίσκο, το “Naegleria” το concept είναι το εξής: Ξεκινάει ένα νέο ταξίδι, αυτή τη φορά όπως το περιγράφει η ίδια η μπάντα “ένα ταξίδι για τη γνώση, ένα ταξίδι όπου μπορείς να μάθεις ποιος είσαι, γιατί υπάρχεις και πως η ύπαρξη αυτή αλληλεπιδρά με το σύμπαν και τη φύση”. Πως αποδίδεται αυτό ηχητικά ωστόσο;

Το “Naegleria” χρειάζεται πολλές ακροάσεις στην ολότητα του, προκειμένου να πιάσεις τις μικρές λεπτομέρειες που κρύβονται στις παρυφές του. Τα κομμάτια δένουν αρμονικά με τα ιντερλούδια που παρεμβάλλονται και τα οποία αποτελούν κομμάτι της ιστορίας. Τα γνώριμα ατμοσφαιρικά στοιχεία και οι psychedelic πινελιές του συγκροτήματος, τα οποίες απολαύσαμε στο EP τους, εδώ αποκτούν πιο σταθερή παρουσία και αφομοιώνονται πολύ όμορφα είτε στις πιο χαλαρές στιγμές του δίσκου είτε στις πιο σκληρές.

Η αργή, ατμοσφαιρική εισαγωγή του Slowly We Are με έκανε να χαμογελάσω κατ’ ευθείαν. Όμορφα ριφ, συνεχείς κορυφώσεις, σίγουρα ένα εισαγωγικό κομμάτι που δίνει το σωστό τόνο για αυτά που θα ακούσουμε τη συνέχεια. Ακολουθεί το πρώτο ιντερλούδιο και στη συνέχεια το The Passage. Αυτό που εξέλαβα είναι πως το όνομα του τραγουδιού χρησιμοποιείται στο concept του δίσκου κυριολεκτικά σαν ένα πέρασμα δηλαδή από την ερώτηση “Ποιος είμαι και γιατί υπάρχω;” στις απαντήσεις που θα επιχειρήσει να δώσει η μπάντα στον υπόλοιπο δίσκο, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί σαν μετάβαση από μία χαλαρή σύνθεση σε ένα πιο heavy τέλος.

Προχωράμε στα Mountain of Life και 6EQUJ5, τα μόνα κομμάτια που δε χωρίζονται από ιντερλούδιο προσφέροντας περίπου 15 λεπτά αγνής απόλαυσης, ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο με το The Passage. Εδώ ωστόσο υπάρχει η επιλογή για τον ακροατή να συνεχίσει να δίνει τη δική του ερμηνεία στις απαντήσεις που προσφέρει το συγκρότημα σχετικά με τη ζωή και το λόγο της ύπαρξης μας. Μουσικά το 6EQUJ5 είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια και ταυτόχρονα πιο heavy στιγμή του δίσκου, πολύπλοκη και ταυτόχρονα όμορφη, ενώ τη μουσική ντύνουν φωνές και εκφράσεις που ακούμε και στα ιντερλούδια του Naegleria.

Προς το τέλος του δίσκου, συναντούμε το Diaspasis, το οποίο με τη διαφορετική εισαγωγή και τα επαναλαμβαμόμενα μουσικά μοτίβα λειτουργεί και αυτό σαν ιντερλούδιο από μουσική άποψη. Τέλος στο Fading From Our Existence, το οποίο κλείνει το δίσκο, οι Movement of Static θα μας μαγέψουν ακόμα μία φορά. Μετά την εισαγωγή παρεμβάλλεται η διάσημη ατάκα του George Carlin “Life is sacred? Who said so, God? Hey if you read history, you’ll realize that God is one of the leading causes of death” και από εκεί και πέρα το τραγούδι απογειώνεται με ριφάρες που ταρακουνάνε και βουνά, ρίχνουν τους τόνους και κλείνουν με την εισαγωγή του πρώτου κομματιού του δίσκου. Είναι μία κίνηση που δείχνει τον κύκλο της ζωής, ενώ ταυτόχρονα η μπάντα προσπαθεί να δείξει την έλλειψη ενός Θεού στην αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το σύμπαν και τη φύση, καθώς ο Θεός όπως έλεγε και ο τεράστιος Carlin προκαλεί περισσότερο θάνατο απ’ ότι ζωή, παρεμβάλλοντας ταυτόχρονα quotes σχετικά με το νόημα της ζωής.

Αν νιώθω κάτι την ανάγκη να πω, είναι ότι οι ερμηνείες που δίνω πιο πάνω σχετικά με το concept του δίσκου είναι καθαρά αυτό που εγώ εξέλαβα. Μπορεί τα παιδιά να θέλανε να περάσουν κάτι τελείως διαφορετικό, να δίνουν άλλες ερμηνείες, ωστόσο ολοκληρώνοντας αυτό το μουσικό ταξίδι, αυτές ήταν οι εντυπώσεις που μου έμειναν προσωπικά και θα ήθελα να γράψω σε αυτό το review ανεξαρτήτως αν είναι σωστές ή εσφαλμένες. Θεωρώ πως η ίδια η μπάντα αφήνει προσωπικά σε κάθε ακροατή αυτήν ακριβώς την επιλογή, δηλαδή το πως θα ερμηνεύσει αυτό το άλμπουμ, στο οποίο κάθε φράση που ακούγεται είτε σε τραγούδι είτε σε ιντερλούδιο και κάθε νότα προσθέτει το δικό της λιθαράκι σε αυτό το πολύπλοκο concept.

Τόσο στο mixing όσο και στο mastering έχει γίνει πάρα πολύ καλή δουλειά και ο ήχος είναι πανέμορφος με νέες λεπτομέρειες να ξεπετάγονται συνέχεια σε διάφορα σημεία.

Τελικό συμπέρασμα; These guys have done it again! Δεν πίστευα πως μετά το εκπληκτικό EP τους, θα μπορούσαν να επανέλθουν εξίσου καλοί ή καλύτεροι, αλλά το κατάφεραν και με εντυπωσίασαν για μία ακόμη φορά. Δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά ελπίζω να απολαύσουν μαζί με το κοινό τα νέα κομμάτια στις συναυλίες τους και να συνεχίσουν να γράφουν εξίσου ποιοτική μουσική με τόσο καλές ιδέες και concepts. Όσο για τους ακροατές, μπορείτε αμέσως να βυθιστείτε στη μουσική των Movement of Static και να ξεκινήσετε το ταξίδι εδώ…

The post Something to Focus On: Movement of Static-Naegleria appeared first on anthem.gr.

Καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος του 2017, είμαστε ιδιαιτέρως χαρούμενοι που σας παρουσιάζουμε για μία ακόμη χρονιά τα highlights του έτους που μας αποχαιρετά. Με την εκπομπή μας ενεργή καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς μας δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ακόμη περισσότερες μπάντες και να ασχοληθούμε με περισσότερα είδη μουσικής. Μεγαλύτερη έμφαση δώσαμε φέτος σε σειρές και ταινίες, καθώς επρόκειτο για μία από τις πιο παραγωγικές χρονιές στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

Ωστόσο, λόγω του αυξημένου φόρτου εργασίας, αλλά και των στρατιωτικών μας υποχρεώσεων, δεν καταφέραμε να παρακολουθήσουμε ενεργά του μουσικά δρώμενα της underground σκηνής μας. Συνεπώς αποφασίσαμε πως είναι δίκαιο να αφαιρεθεί η κατηγορία για τους καλύτερους underground performers, έτσι ώστε να μην αδικηθεί κάποιος.

Τέλος θυμίζουμε πως πρόκειται ξεκάθαρα για προσωπικές απόψεις, αφού θέλουμε απλώς να παρουσιάσουμε όσα εμείς ξεχωρίσαμε, λέγοντας δύο λόγια γιατί.

Ευχόμαστε το 2017 να κλείσει όμορφα και να έχετε μία υπέροχη χρονιά!

[Βρείτε μας στο facebook πατώντας εδώ].

Trivium – The Sin And The Sentence

Οι Trivium αφήνουν τα μελωδικά μονοπάτια και καταπιάνονται ξανά με σκληρές και πωρωτικές συνθέσεις σε έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς και αναμφίβολα τον πιο αδικημένο από τα ΜΜΕ. Τα brutal φωνητικά του Heafy, το απίστευτο κιθαριστικό δίδυμο και το εξαιρετικό drumming του νεοφερμένου Alex Bent συνθέτουν ένα μοναδικό τελικό αποτέλεσμα και έδειξε το δρόμο για τις μελλοντικές κυκλοφορίες του συγκροτήματος. – Ν.

Mastodon – Emperor of Sand

Η πορεία των Mastodon είναι σταθερά ποιοτική και με το Emperor of Sand επιβεβαιώθηκε για ακόμα μία φορά. Ένας δίσκος που αναμφίβολα κατατάσσεται στους καλύτερους της χρονιάς, οι Αμερικανοί metallers παρουσίασαν και πιο ανάλαφρα κομμάτια όπως το “Show Yourself”, αλλά και σκληρές τραγουδάρες όπως το “Sultan’s Curse” με το τελικό αποτέλεσμα να είναι φοβερό. – Ν.

Chelsea Wolfe – Hiss Spun

Η Empress of Darkness το 2017 βρέθηκε στο επίκεντρο των συζητήσεων εξαιτίας του νέου άλμπουμ της. Παντρεύοντας για μία ακόμη φορά το doom ηχόχρωμα με το gothic στοιχείο και τους ψυχεδελικούς στίχους, μας χάρισε ένα δίσκο με απίστευτο replay value, καθώς και κομμάτια που στέκονται αξιοπρεπέστατα και ως μονάδες. Μπόνους πόντοι για την εξαιρετική της συναυλία στην Αθήνα! – Τ.

Battleme – Cult Psychotica

Ένας δίσκος που πρέπει να ανακαλύψει όποιος αγαπάει το rock ‘n’ roll αλλά και οι επικριτές που θεωρούν πως έχει πεθάνει. Έχοντας ήδη δημιουργήσει το δικό τους ξεχωριστό ηχόχρωμα με την κυκλοφορία του “Habitual Love Songs”, οι Battleme πειραματίζονται ακόμη περισσότερο και δημιουργούν έναν εθιστικό και χορευτικό δίσκο που προσφέρεται φυσικά για ατελείωτα rock parties. Με ευκολία παίρνει 10 στα 10! – Τ.

Royal Blood – How Did We Get So Dark?

Οι Άγγλοι indie rockers μετά το εκπληκτικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, κεφαλαιοποιούν την επιτυχία τους με ένα εξαιρετικό άλμπουμ. Χωρίς κιθάρα, αλλά με μπάσο και ντραμς, το δίδυμο μας δίνει πάλι φοβερά τραγούδια, άλλοτε πιο εμπορικά με στόχο να γίνουν χιτάκια, άλλοτε πιο ωμά, πάντα με τα χαρακτηριστικά catchy ριφάκια στο μπάσο και όμορφα φωνητικά. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι. – Ν.

Cigarettes After Sex – Cigarettes After Sex

Τους Cigarettes After Sex τους έχουμε τιμήσει άπειρες φορές στην εκπομπή μας. Ποιος μπορεί άλλωστε να αντισταθεί στη μουσική τους; Με τον νέο και ομώνυμο δίσκο, το συγκρότημα καταφέρνει να αγγίξει όλο το πρίσμα των συναισθημάτων. Δεν είναι τυχαίο πως το “Cigarettes…” έχει χαρακτηριστεί ως το LP των αντιφάσεων! Το νέο τους αυτό πρότζεκτ γίνεται αμέσως viral και λαμβάνει (δίκαια!) διθυραμβικές κριτικές απ’ άκρη σ’ άκρη του πλάνητη! – Τ.

Honorable Mentions: Converge – The Dusk In Us, Code Orange – Forever, Power Trip – Nightmare Logic, Queens Of The Stone Age – Villains, Foo Fighters – Concrete And Gold, Linkin Park – One More Light,
G-Easy – The Beautiful & Damned, XXXTentacion – 17

Solmeister – Cool Kids Never Die

Αν υπάρχει ένα άλμπουμ που τιμήσαμε περισσότερο από κάθε άλλο φέτος στην εκπομπή μας, αυτό ήταν το “Cool Kids…”. Κι όχι άδικα, αφού για μας πρόκειται για τον καλύτερο εγχώριο δίσκο του ’17. Ποιο τραγούδι να πρωτοξεχωρίσεις όταν όλα στέκονται άριστα ως μονάδες, αλλά παράλληλα δημιουργούν ένα απίστευτο σύνολο που δύσκολα διασπάται; Αφοπλιστικοί στίχοι, θέματα που μας αγγίζουν όλους και ροκ επιρροές συνθέτουν ένα άλμπουμ που δεν πρέπει να λείπει από καμία συλλογή! – Τ.

Firewind – Immortals

Πέντε χρόνια μετά την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, το “Few Against Many” που δίχασε τον κόσμο, οι Firewind επιστρέφουν με τον Henning Basse στη θέση του τραγουδιστή και βγάζουν ένα δίσκο που θυμίζει αρκετά τις παλιότερες κυκλοφορίες τους και με το power στοιχείο να κυριαρχεί. Ο Gus G και η παρέα του κάνουν εξαιρετική δουλειά σε όλους τους τομείς σε ένα άλμπουμ που δικαίως αγαπήθηκε πολύ από τους οπαδούς τους και το οποίο θα ακούμε για πολύ καιρό. – Ν.

Septic Flesh – Codex Omega

Οι Septicflesh είναι αναμφίβολα μία από τις καλύτερες ελληνικές μπάντες και είναι πολύ γνωστοί και στο εξωτερικό. Μετά το “Titan”, συνεχίζουν και εξελίσσουν τον ήχο τους με τον καλύτερο τρόπο και αυτή τη φορά με πιο πολλά μελωδικά στοιχεία, κρατώντας έντονη τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που περιέβαλλε κάθε τους κυκλοφορία και καταλήγουν ως συνήθως σε ένα φοβερό αποτέλεσμα. – Ν.

Simplefast – Apocalypse

Με ένα δίσκο “Αποκάλυψη” οι Simplefast αποδεικνύουν πως είναι ότι καλύτερο έχει να προσφέρει η νέα γενιά του ελληνικού underground. Ένας δίσκος που περιμέναμε πως και πως και που πραγματικά μας άφησε όλους ικανοποιημένους. Από το άλμπουμ ξεχωρίζει το “Pain”. Το heavy metal όπως θα έπρεπε να είναι! – Τ.

Rusty Bonez – Wrath

Το “Wrath” είναι ένας δίσκος που σε κερδίζει από την πρώτη ακρόαση. Με αργόσυρτα riffs και μπόλικο γρέζι, οι Rusty Bonez παραδίδουν σεμινάριο σωστού και καλοστημένου heavy rock. Αγαπημένο κομμάτι το εθιστικό “Nameless Hero”, το οποίο πρόκειται πραγματικά για αριστούργημα. – Τ.

Arrayan Path – Dawn Of Aquarius

Ο τελευταίος δίσκος των Κύπριων power metallers είναι αναμφίβολα και ο καλύτερος τους. Στο “Dawn of Aquarius” παραδίδουν ένα εκπληκτικό σύνολο τραγουδιών με εξαιρετική κιθαριστική δουλειά, στιβαρό rhythm section και καταπληκτικά φωνητικά. Είναι ένα άλμπουμ που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από κυκλοφορίες μεγάλων power metal συγκροτημάτων του εξωτερικού και που θέτει πολύ ψηλά τον πήχη για τη μπάντα. -Ν.

Honorable Mentions: Iratus – Ωκεανοί, Bloody Hawk – Κομπλεξικό

The Rockin’ Dead – Fighter’s Anthem

Σαν βόμβα έσκασε η συνεργασία των αγαπημένων μας ροκάδων με το wrestling promotion “ZMAK”. Ένα υπέροχο και δυναμικό κομμάτι το οποίο προσφέρεται για άπειρο headbanging. Ρυθμικό, βίαιο και με εμφανείς τις επιρροές από τη hard rock σκηνή των zeroes, πρόκειται για ό,τι καλύτερο μας έχει χαρίσει το συγκρότημα μέχρι στιγμής. Φυσικά από το κλιπ δεν απουσίαζαν οι αστέρες του κατς. – Τ.

Dean O’ Selly ft. Stelios Magalios – Get Crazy

O ταλαντούχος ροκάς Dean O’ Selly αποτελεί σημείο αναφοράς με κάθε νέο του τραγούδι να είναι καλύτερο από το προηγούμενο. Φέτος σε συνεργασία με το Στέλιο Μαγαλιό των Sober on Tuxedos δημοσίευσαν το εκρηκτικό single “Get Crazy”. Με την κιθαριστική δουλειά του Dean O’ Selly να είναι άψογη και την εξαιρετική φωνή του Στέλιου να απογειώνει το κομμάτι, το “Get Crazy” είναι από τα πιο πωρωτικά και ωραία τραγούδια του underground χώρου για φέτος. – Ν.

Βέβηλος – Να Έρθεις Απόψε Να Με Βρεις

Ο Βέβηλος για μία ακόμη χρονιά μας χάρισε κομμάτια διαμάντια, ωστόσο αυτό που ξεχώρισε ήταν το τελευταίο που μας παρουσίασε. Ένα τραγούδι που μιλάει για την απομόνωση, την μοναξιά και το σωφρονιστικό σύστημα της χώρας. Στίχοι που συγκλονίζουν και μας βάζουν σε σκέψεις. – Τ.

Tidal Dreams – Midnight Rider

Το φετινό “Previsor” των Tidal Dreams ήταν ένας εξαιρετικός δίσκος και αναμφίβολα ο καλύτερος της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα. Το “Midnight Rider” αποτελεί ένα ακόμα δείγμα του πόσο ψηλά μπορούν να φτάσουν με τα φωνητικά να είναι φοβερά, τις κιθάρες να οδηγούν μαεστρικά τη σύνθεση σε κορυφώσεις και το rhythm section να υποστηρίζει άψογα. Το μέλλον τους φαίνεται λαμπρό. – Ν.

Bloody Hawk – Ανάγκη Να Σε Δω

Ένα από τα καλύτερα τραγούδια που κυκλοφόρησαν εντός του ’17, το έχω “Ανάγκη να σε δω” πλημμυρίζει από συναισθήματα και ένταση. Με την αφοπλιστική του ειλικρίνεια, ο Bloody καταφέρνει να μας συγκινήσει και να μας κρατήσει κολλημένους πάνω από το replay button. – T.

Movement Of Static – Telomeres

Αν και κυκλοφόρησε πέρυσι, το “Novelty Seekers” είναι μακράν του δευτέρου, το καλύτερο EP που άκουσα φέτος. Το “Telomeres” που ήταν και το εισαγωγικό κομμάτι του δίσκου δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο ως single και αποτελεί μόνο ένα δείγμα του μαγικού instrumental EP των Movement of Static, το οποίο κυλά πανέμορφα σε κάθε δευτερόλεπτο της μισάωρης διάρκειας του. Περιμένω εναγωνίως τις επόμενες κυκλοφορίες τους. – Ν.

Mental Disobedience live performance
Αν και είχε προηγηθεί ο τραυματισμός του frontman της μπάντας, Αχιλλέα Παπαθανασίου, οι Mental Disobedience ανέβηκαν στη σκηνή με ενέργεια και ζωντάνια, χαρίζοντας μας μία από τις ωραιότερεςεμφανίσεις της χρονιάς. Οι μεταλάδες από την Αθήνα απέδειξαν πως αγαπούν τη σκηνή και τον κόσμο και αναμφίβολα κέρδισαν μία θέση στην καρδιά μας! -Τ.

Reflections @ Death Disco

Το αγαπημένο μας pop culture event συνέχισε και φέτος να πρωτοστατεί στα underground δρώμενα της πόλης μας, χαρίζοντας μας πολλές αξέχαστες βραδιές. Με LARP gatherings, βραδιές Harry Potter, Halloween Events, Dark Bazaars, Dj sets και δεκάδες ακόμη διαφορετικές θεματικές, τα Reflections αναμφίβολα έχουν κάτι να προσφέρουν στον καθένα από εμάς. – Τ.

ZMAK – Greek Pro Wrestling

Η ελληνική Pro Wrestling σκηνή στα καλύτερα της! Το ZMAK με ταλαντούχους αθλητές, ιντριγκαδόρικους χαρακτήρες και εξαιρετικό wrestling μας ψυχαγώγησε καθ’ όλη τη διάρκεια της χρόνιας. Δίχως να ξεχνάει πως το κατς πάνω απ’ όλα είναι διασκέδαση, το promotion κατάφερε με άνεση να εδραιωθεί ως ένα από τα καλύτερα της Γηραιάς Ηπείρου. – Τ.

Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ.

Για μία ακόμη χρονιά, ο Ελληνικός Σύλλογος Παιχνιδιών Ρόλων και Στρατηγικής συνέχισε να αποτελεί μία φιλόξενη “φωλιά” για όσους αγαπούν τα rpg. Με εξαιρετικές εκδηλώσεις και ζεστό όμορφο κλίμα, ο Σύλλογος είναι ιδανικός τόσο για αρχάριους παίκτες, όσο και για τους πιο hardcore. – Τ.

Anthems Radio Show s. 4 ep. 8 – Horror Show pt.2 (Αποστόλης Χιρδάρης & Γιώργος Σαφελάς)

Λίγο πριν το τέλος της τέταρτης σεζόν, τα late night horror show επέστρεψαν μετά από δική σας παρότρυνση. Με καλεσμένο τον Γιώργο Σαφελά των Reflections, αλλά και τον αγαπημένο Youtuber – αρθρογράφο Αποστόλη Χιρδάρη μιλάμε για μεταφυσικές εμπειρίες, ιστορίες τρόμου, πνευματικές αναζητήσεις, τη Μόρα, την υπνική παράλυση, την αστρική προβολή και πολλά ακόμη θέματα. – Τ.

Anthems Radio Show s. 4 ep. 4 – Treiskaidekaphobia

Γιατί η Παρασκευή και 13 θεωρείται γρουσούζικη μέρα; Είστε κι εσείς ένας από αυτούς που τη φοβάστε; Never fear, “Pete’s guide to survive Friday the 13th” is here. Επιπλέον συζητάμε για “It”, “Bladerunner 2049”, παρουσιάζουμε το “Series October” και ο Κωστάρας μας αφηγείται ιστορίες για μία στάση… λεωφορείου! – Τ.

Anthems Radio Show s. 3 ep. 20 – Η γη είναι πυραμίδα!

Με την εξεταστική και το καλοκαίρι να έχουν μπει για τα καλά, μοιραζόμαστε ιστορίες από τις Πανελλήνιες και το άγχος της εξεταστικής, αναλύουμε όσα ξέρουν οι Αμερικάνοι για τις ευρωπαϊκές χώρες, δίνουμε survival tips για τη ζέστη, συζητάμε για τους flat earthers, ενώ για πρώτη φορά δίνονται οι ορισμοί του φαλαφελικού χίπστερ και του trendsetter χίπστερ. – Ν.

Anthems Radio Show s. 3 ep. 5 – Συνέντευξη “Papariazzi”

Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η ομάδα μας συζητάει στην πρώτη ώρα για την Τσικνοπέμπτη και τον αθλητισμό, διαβάζει τραγικά ερωτικά ποιήματα και σχολιάζει τα Grammys. Στη δεύτερη οι σατιρικοί Papariazzi θα δώσουν την πιο αστεία συνέντευξη που είχαμε ποτέ γεμάτη απίστευτες απαντήσεις, πανέξυπνα αστεία, τρομερό χιούμορ και θα απαγγείλουν το θρυλικό απολυτίκιο του Αγίου Βαλεντίνου. – Ν.

Anthems Radio Show s. 3 ep. 26 – Rock Party (Finale)

Παρά τα τεχνικά προβλήματα κατά την πρώτη ώρα της εκπομπής, η τρίτη σεζόν έκλεισε με ένα δυνατό ροκ αφιέρωμα. Γελάμε με Κλεομένη και σιχαΜένιο, συζητάμε για την πριβέ συναυλία των Foo Fighters, o Κωστάρας μας παραδίδει μαθήματα καμακιού στην παραλία και λέμε για τις καλοκαιρινές διακοπές. – Τ.

Anthems Radio Show s. 4 ep. 6 – Close to Hallow’s Eve

Με τον Τζανέτο άρρωστο, πέφτει δούλεμα μιλώντας αισθησιακά στο μικρόφωνο και η ομάδα μας αναλύει πόσο χαλιά ξεκίνησε η 4η σεζόν του Flash. Επηρεασμένοι από τον Τσίπρα διαβάζουμε ελληνικές παροιμίες στα αγγλικά, λέμε το χειρότερο ανέκδοτο και το χειρότερο ποίημα στην ιστορία της εκπομπής, ενώ μία από τις καλύτερες στιγμές στην ιστορία θα έρθει, όταν ακούγεται το θρυλικό Ισπαχάν (ναι του Ανδρέα Εμπειρίκου) στο πιο καμένο remix που έχει δημιουργήσει άνθρωπος. – Ν.

Stranger Things

Η σειρά που σαγήνευσε τους fans της ποπ κουλτούρας των 80s επέστρεψε δυναμικά με μία άρτια σκηνοθετικά σεζόν. Με δυναμική πλοκή και συνεχή δράση, οι τηλεθεατές παρακολουθούσαμε κάθε επεισόδιο με το στόμα ανοικτό. Παρά το αδύναμο καστ, η παρέα των μικρών φίλων απέδειξε πως πρόκειται για μεγάλα ταλέντα που το μέλλον τους ανήκει. – T.

Marvel’s The Punisher

H Marvel και το Netflix ξέρουν τι κάνουν με το The Punisher να είναι μία από τις καλύτερες φετινές σειρές. O Jon Bernthal αποδεικνύει ότι είναι γεννημένος για το ρόλο, βγάζοντας με εξαιρετικό τρόπο στην οθόνη τον πόνο και τον εσωτερικό κόσμο του Frank Castle. Οι σκηνές δράσης είναι φοβερές και επηρεασμένες από το John Wick με τη σειρά να συστήνει άριστα το backstory του ήρωα και να προμηνύει ένα φοβερό μέλλον. – Ν.

Rick And Morty

Το πιο διαδεδομένο, πλέον, animation σε όλο τον κόσμο επανήλθε δυναμικά μετά από 150 μέρες απουσίας. Πρόκειται για την πιο σκοτεινή σεζόν μιας ήδη σκοτεινής σειράς, ενώ το Adult swim κατάφερε και παρέδωσε ένα masterpiece. Ειδική αναφορά στο “The Ricklantis Mixup”/”Tales From the Citadel” ως το καλύτερο animated επεισόδιο της χρονιάς. – Π.

The Blacklist
Χαρίζοντας μας μία από τις πιο ανατριχιαστικές σκηνές της σύγχρονης τηλεόρασης το Blacklist συνέχισε να μας κρατά κολλημένους στους δέκτες. H λίστα του Red μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο και το ενδιαφέρον της πλοκής στρέφεται στη μυστηριώδη βαλίτσα της Mr. Kaplan, η οποία σαν ένα νέο κουτί της Πανδώρας θα φέρει τα πάνω κάτω πολύ σύντομα. Με κάθε επεισόδιο που περνά, ο σαγηνευτικός James Spader αποδεικνύει πως είναι ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς μας! -Τ.

Game Of Thrones

Η φετινή σεζόν του Game of Thrones δίχασε τους οπαδούς, αλλά η σειρά έμεινε στα ίδια υψηλά στάνταρ. Είδαμε πολλές στιγμές που περιμέναμε χρόνια να δούμε, η πλοκή προχωρούσε με γοργούς ρυθμούς, οι μάχες και τα εφέ ήταν επικά και η ανάπτυξη των χαρακτήρων υποδειγματική. Παρά τις γκρίνιες κάποιων, έθεσε το hype πολύ ψηλά για την επόμενη. – Ν.

Preacher

Η δεύτερη σεζόν της τηλεοπτικής μεταφοράς του ομώνυμου κόμικ της Vertigo πήγε την ιστορία πάρα πολλά βήματα μπροστά. Ο Jesse, η Tulip και ο Cassidy εξελίσσονται πολύ σαν χαρακτήρες με τον καθένα να έχει τα δικά του story arcs, ενώ εξαιρετικό subplot ήταν η ιστορία του Eugene. Highlights της σεζόν η εξαιρετική ατμόσφαιρα σε κάθε επεισόδιο και οι απίθανοι δεύτεροι χαρακτήρες. – N.

Better Call Saul

Καθώς πλησιάζουμε χρονικά στην εποχή του Breaking Bad, η κόντρα του Jimmy με τον αδερφό του κορυφώνεται, οι λάθος επιλογές πλέον έχουν τεράστιο αντίκτυπο στη ζωή του και φυσικά αγαπημένοι χαρακτήρες κάνουν σιγά σιγά την εμφάνισή τους. Η μεταμόρφωση του McGill σε Saul Goodman είναι πλέον γεγονός, ενώ η αριστουργηματική και αργόσυρτη σκηνοθεσία των Gilligan και Gould, έχει μετατρέψει τη σειρά σε ένα διαμάντι της σύγχρονης τηλεόρασης. – Τ.

Arrow

Μετά την «καταστροφή» της σειράς από την υπερβολική χρήση ρομάντζου στην 4η σεζόν, η 5η σεζόν ήρθε και νιώσαμε όλοι πάλι όπως όταν είχαμε μόλις ξεκινήσει το Arrow το 2012. Ο κεντρικός κακός της σεζόν, ο Prometheus, κατάφερε να σαγηνεύσει το κοινό με τη καταπληκτική ερμηνεία του, και απλά ευχόμαστε η 6η σεζόν να συνεχίσει όσο καλά ξεκίνησε. – Π.

Legion

Η σειρά του FX δεν πήγε να γίνει ένα ακόμα superhero show, αλλά εξερεύνησε την ψυχεδέλεια του ήρωα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το Legion είχε πολύ ταλαντούχο καστ (Dan Stevens, Aubrey Plaza) σε ρόλους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους, τρομερή ατμόσφαιρα, εξαιρετική κινηματογραφία και πολύ ωραία εφέ. Μία σειρά που πρέπει να δεις περισσότερες από μία φορές για να την κατανοήσεις πλήρως.  – Ν.

Doctor Who

Φέτος είδαμε την τρίτη σεζόν του Doctor Who, με πρωταγωνιστή το Peter Capaldi, γεγονός που πολλούς είχε τρομάξει αρχικά. Ο Peter κατάφερε να αποδείξει μέσα από την μεθοδική ερμηνεία του, τις άψογα εκτελεσμένες ομιλίες του και το μοναδικό του χιούμορ, ότι είναι ο καλύτερος Doctor από το 2005 κι έπειτα. Αυτή την περίοδο τελειώνει επίσημα το έργο του με το χριστουγεννιάτικο σπέσιαλ του BBC, όπου η Jodie Whittaker θα πάρει τα ηνία της σειράς. – Π.

Honorable Mentions: A Series Of Unfortunate Events, Taboo, Legends of Tomorrow

Guardians Of The Galaxy 2

Συνεχίζοντας ό, τι είχαν χτίσει στην πρώτη ταινία, ο Star Lord και η παρέα του, επιστρέφουν με την ξεκάθαρα καλύτερη sci-fi ταινία της χρονιάς. Τα visuals ήταν απίθανα, η πλοκή πρωτοποριακή και οι νέοι χαρακτήρες τα κατάφεραν εξίσου καλά με τους παλιούς. Ένα απίθανο sequel με αρκετές ανατροπές, άφθονο χιούμορ, και τρομερή μουσική, που όλοι πρέπει να δουν μια φορά στην ζωή τους. – Π.

Get Out

Το Get Out ήταν ένα θρίλερ που έλαβε καθολική αποδοχή, έχοντας μία πολύ πρωτότυπη κεντρική ιδέα στην εποχή των reboots, sequels, remakes. Με καταπληκτικές ερμηνείες και μαεστρική σκηνοθεσία, αλλά και με πολλές αναφορές για τη σύγχρονη κοινωνία και πολιτικούς προβληματισμούς, είναι μία από τις ταινίες που όχι απλά δε θα ξεχαστεί, αλλά πρέπει να αποτελέσει οδηγό για τη βιομηχανία του θεάματος. – Ν.

 

The Killing Of A Sacred Deer

Με μία από τις καλύτερες ταινίες του, ο Γιώργος Λάνθιμος καταφέρνει να αγαπηθεί τόσο από τους κριτικούς όσο και από το κοινό του Hollywood. Η άψογη σκηνοθεσία, το σωστό σενάριο και το δυνατό καστ δημιούργησαν ένα πρωτότυπο σύνολο εικόνων και συναισθημάτων που μπορεί να λυγίσει και τον πιο σκληρό χαρακτήρα. Παρά την κυριαρχία των έντονων και ζεστών χρωμάτων καθ΄ όλη τη διάρκεια της ταινίας, το “The Killing…” καταφέρνει να εδραιωθεί ως μία από τις καλύτερες ταινίες ψυχολογικού τρόμου της χρονιάς. -T.

Blade Runner 2049

Αυτό το αριστουργηματικό κομψοτέχημα είναι το καλύτερο sequel για την εμβληματική ταινία του 1982. Με την οσκαρικού επιπέδου σκηνοθεσία του Denis Vileneuve, η ταινία έχει εκπληκτικές εικόνες και κινηματογραφία, τρομερό sound design, ερωτήματα και αλληγορίες για τη σημερινή ζωή, την κοινωνία και τον άνθρωπο και καταπληκτικό soundtrack. – Ν.

Dunkirk

Ένα ακόμα αριστούργημα από τον εξαίρετο Christopher Nolan. Η πλοκή της ταινίας εκτυλίσσεται στη διάρκεια της μάχης της Δουνκέρκης, την οποία μάχη το κοινό παρακολουθεί από τρία διαφορετικά πρόσωπα σε 3 διαφορετικές στιγμές, που προς το τέλος ενώνονται σε μια και μοναδική πλοκή. Ο χειρότερος εχθρός των πρωταγωνιστών είναι ο χρόνος και ο Nolan καταφέρνει να το αποδείξει χωρίς να εμφανίσει ούτε ένα Γερμανό στρατιώτη ως το τέλος της ταινίας, αλλά έχοντας ταυτόχρονα κρατήσει το κοινό σε απόλυτη αγωνία. – Π.

Logan

Το Logan είναι η τελευταία ταινία του Wolverine με τον Hugh Jackman στο ρόλο και αδιαμφισβήτητα η καλύτερη. Με καταπληκτική σκηνοθεσία από τον James Mangold, κινηματογραφία και τοποθεσίες που θύμιζαν western και απίστευτες ερμηνείες από τον Hugh Jackman και τον Patrick Stewart, η ταινία αποδομεί άριστα τον ήρωα Wolverine και τον μετατρέπει στο συναισθηματικό, αδύναμο και ανθρώπινο Logan. – N.

Star Wars: The Last Jedi

Παρά τις φανερές αδυναμίες στην πλοκή, το The Last Jedi είναι αναμφίβολα μία από τις καλύτερες ταινίες του 2017. Βασικός άξονας του storyline είναι το passing of the torch στη νέα γενιά χαρακτήρων του franchise που όλοι αγαπάμε. Δεν ενδείκνυται για όσους θέλουν να απολαύσουν άπειρο fan service (π.χ. Rogue One), ωστόσο μας κράτησε καθηλωμένους ακόμη και μετά τα credits. (Ανάθεμά σε Lucas Films, Marvel, Disney! Ανάθεμά σε!) -Τ.

Baby Driver

Η τελευταία ταινία του Edgar Wright είναι και μία από τις καλύτερες του. Ο Άγγλος σκηνοθέτης επιλέγει να φτιάξει μία από πολύ διαφορετική ταινία από αυτές που μας είχε συνηθίσει, οι σκηνές με τα αυτοκίνητα και με το ανθρωποκυνηγητό είναι τρομερές, έχει μαεστρικά καθοδηγημένες ερμηνείες και ένα απίστευτο vintage soundtrack που κολλάει υπέροχα με τις σκηνές. – Ν.

Wonder Woman

Αδιαμφισβήτητα, η καλύτερη ταινία της DC φέτος με ένα εξαιρετικό και ανανεωμένο σενάριο, δημιουργικά πλάνα και ανατροπές που άφησαν το κοινό με το στόμα ανοιχτό. Η Gal Gadot και ο Chris Pine έκλεψαν την παράσταση με τις ερμηνείες τους και τη μοναδική χημεία που είχαν. Τέλος, είναι ίσως η μόνη ταινία υπερηρώων που καταφέρνει να αποτυπώσει την πραγματικότητα του Πολέμου, για το πόσο σκληρή και άνιση είναι, χωρίς παράλληλα να γίνεται μουντή. – Π.

Thor: Ragnarok

O Taika Waititi απέδειξε πως είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για την κατάλληλη δουλειά με το Ragnarok να είναι η καλύτερη ταινία Thor και μία από τις καλύτερες ταινίες του MCU. Αν και 100% κωμωδία με πάρα πολύ καλά αστεία εμπεριέχει πολύ όμορφες ιστορίες για τις σχέσεις των ηρώων που εξελίσσονται άριστα, συστήνει φοβερούς χαρακτήρες και βοηθάει το Universe να πάει πολλά βήματα μπροστά. – Ν.

Honorable mentions: Spiderman: Homecoming, War for the Planet of the Apes, Split, Silence, It, The Lego Batman, Kingsman: The Golden Circle, Cars 3, Justice League

The post Μουσική Ανταρσία #35: Τα καλύτερα του 2017! appeared first on anthem.gr.