Τα τελευταία χρόνια, το Letterboxd έχει μπει στις ζωές μας. Μια εφαρμογή, που για να είμαι ειλικρινής, με έχει βολέψει αρκετά. Έχω ένα μέρος για να σημειώνω όλες τις ταινίες που βλέπω και να γράφω δύο σκέψεις εκείνη την στιγμή. Κάνω αυτή την αναφορά, γιατί το 2025 ήταν μια χρονιά, κατά την οποία είδα μπόλικες ταινίες. Ο αριθμός δεν έχει σημασία, αλλά γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να μην μιλήσω σε αυτό το μέρος μόνο για τις αγαπημένες μου. Θα ξεκινήσουμε λίγο από το τι είδα κι ας μην κυκλοφόρησε απαραίτητα φέτος. Πάμε, λοιπόν, όπως οι εταιρείες κόβουν βασιλόπιτες μέχρι τον Αύγουστο, να τελειώσουμε λίγο αργοπορημένα το αφιέρωμα για τις ταινίες του 2025.

Είχαμε David Lynch μέσα στο 2025

Δυστυχώς, μέσα στην χρονιά που πέρασε, είχαμε μια μεγάλη απώλεια. Αυτή του David Lynch. Για τον καθένα μπορεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό. Άλλοι μπορεί και να μην τον συμπαθούν σκηνοθετικά. Σίγουρα, πρόκειται για ένα πολύ κουλ άτομο κι έναν άνθρωπο που χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα μου.

Επειδή εδώ μιλάμε για ταινίες, αναγκαστικά δεν θα μιλήσουμε για το Twin Peaks. Θα έρθει η σειρά του κάποια στιγμή. Από την άλλη μεριά, φέτος ήταν η πρώτη φορά που είδα Lynch στο σινεμά. Μάλιστα δύο φορές. Η μία ήταν κοντά στον θάνατό του. Ήταν το Blue Velvet. Ίσως, η πιο κατανοητή ταινία του. Αλλά και μια ταινία, που αν την δεις σε σκοτεινή αίθουσα, μπορεί να σε υπνωτίσει. Θα μου πεις, ποια ταινία του δεν το κάνει αυτό. Εδώ ίσως η θεματική, η μουσική με το χαρακτηριστικό τραγούδι, είναι μερικά από τα στοιχεία που σε χαλαρώνουν και σε ταξιδεύουν σε μια όχι και τόσο χαλαρή ταινία.

Η δεύτερη επίσκεψη σε σινεμά ήταν φυσικά για το Mulholland Drive. Θερινό, δυνατός ήχος και πάμε να το ζήσουμε. Και ω ναι το έζησα. Γιατί ήταν κάτι που ήθελα χρόνια κι επιτέλους έγινε. Μία από τις αγαπήμενες μου ταινίες να την δω στον κινηματογράφο. Μια εμπειρία που δεν την ξεχνάς εύκολα. Για την ίδια την ταινία, δεν έχεις να πεις πολλά πράγματα. Το μόνο που θα πω είναι ότι όσες φορές και να ξέρεις το γνωστό jump scare που υπάρχει και να το περιμένεις να έρθει, όλες θα σε τρομάξει.

Από την Κορέα με αγάπη

Μια χώρα που μπορώ να πω ότι είχε την τιμητική της, ήταν η Νότια Κορέα. Να το πιάσουμε από παλαιότερες ταινίες που είδα μέσα στο 2025; Rewatch του Oldboy. Η πρώτη μου εμπειρία με το Vengeance Trilogy ήταν όταν ήμουν φοιτητής. Δηλαδή πάνω από 10 χρόνια. Από τότε δεν την ξανακοίταξα αυτή την τριλογία, ενώ ήθελα πολύ. Και το ήθελα για να δω πως θα νιώσω ξέροντας τι γίνεται. Ξέροντας το τέλος του Oldboy και πως καταλήγει το ταξίδι του Oh Dae-su. Το μόνο που έχω να πω πέρα από τα δύο τεράστιο quotes που έβγαλε αυτή η ταινία, είναι ότι παραμένει μια μοναδική εμπειρία. Που σε αφήνει να κοιτάς την οθόνη, ακόμα κι αν ξέρεις τι γίνεται. Γιατί πολύ απλά αυτό καταφέρνουν να κάνουν οι πραγματικά καλές ταινίες.

Και περνάμε στο Memories of Murder. Πρώτος νοτιοκορεατικής serial killer και Bong Joon Ho. Πόσο κακά να πήγαινε; Αλλά πέρα από αυτό, η μαυρίλα είναι όλη εκεί και σε κάνει να ψάχνεις μέχρι τελευταία στιγμή κάπου το φως.

Κι επειδή αναφέραμε Bong Joon Ho και Park Chan-wook πάμε στα πιο πρόσφατα. Γιατί φέτος είχαμε και από τους δύο καινούργια ταινία. Από την μία είχαμε το Mickey 17. Μια περίπτωση που βρωμάει Ho. Ο,τι μπορεί να περιμένεις, υπάρχει εδώ. Γέρνει προς την πιο Snowpiercer/Okja μεριά της φιλμογραφίας του. Για το cast, παραπάνω από τίμιες οι επιλογές. Lead ο Pattinson συνεχίζει να δείχνει το εύρος που έχει, Collette και Ruffalo τέλειοι για να τους μισείς. Και από την άλλη είχαμε το No Other Choice. Μία ταινία που αν δεις μόνο το εξώφυλλο θα πεις ότι δεν παίζει να είναι ταινία του Chan-wook, αλλά είναι πολύ! Ένα Looney Tunes σκοτεινό αριστούργημα, το οποίο πετάει το anger management από το παράθυρο.

Και κάπου εδώ ξεπροβάλει ένας Λάνθιμος. Σόρρυ, αν το χαλάω, δεν είμαι τοοοσο μεγάλος φαν του Bugonia. Όχι γιατί το βρίσκω κακό. Αλλά γιατί το original το βρίσκω καλύτερο. Ταιριάζει πιο πολύ στα γούστα μου η τρέλα που είχα φτιάξει τότε ο Jang Joon-hwan με το Save the Green Planet! Αλλά όταν βλέπεις Plemons κυρίως και μετά για μένα την Stone, να παίζουν τις κάλτσες τους, τους δίνεις ένα χειροκρότημα.

Ήρθε η ώρα για τα best of

Θα μπορούσα να γράφω άλλες 500 λέξεις για τις 3 ταινίες που είχε φέτος από βιβλία του Stephen King. Running Man, The Long Walk και The Monkey. Όλες παραπάνω από τιμίες. Θα μπορούσα να μιλήσω για το αγαπημένο μου είδος, τον τρόμο. Ανατριχιαστικό το Bring Her Back, πανέξυπνο το Companion (μην δείτε ούτε το poster αν δεν θέλετε spoilers), απέκτησε ένα soft spot στην καρδιά μου το Ugly Stepsister (που να ήμουν και φαν του body horror) και φυσικά αγάπησα και πέρασα εξαιρετικά με το Weapons. Αλλά 3 ήταν οι ταινίες του 2025 που θεωρώ τις προσωπικά αγαπημένες μου. Και θα πάμε με σειρά προτίμησης, από την λιγότερο στην περισσότερο αγαπημένη.

One Battle After Another. Και ναι άξιζε όλον τον ντόρο που είχε τριγύρω της. Περνάς υπέροχα και είναι εντυπωσιακό ότι θέλεις να βλέπεις περισσότερο τους δεύτερους χαρακτήρες, παρά τον DiCaprio. Κρατάει πάνω από 2.5 ώρες και δεν καταλαβαίνεις πότε τελείωσε.

Κι αν νομίζατε ότι δεν θα έχουμε πάλι animation, σας γέλασαν. Γιατί το Ne Zha 2 όχι απλά σάρωσε το box office. Αλλά έδειξε ότι το συγκεκριμένο μέσο, δεν έχει όρια. Οι Κινέζοι έφτιαξαν ένα πραγματικό έπος. Κάθε στιγμή που λες ότι δεν γίνεται αυτό που βλέπω μπροστά μου να συμβαίνει όντως, έρχεται η επόμενη σκηνή για να σου φέρει κάτι ακόμα πιο δυνατό. Μακάρι να γίνονται συνέχεια τέτοιες ταινίες και ΜΑΚΑΡΙ να έρχονται κι εδώ όπως έγινε με το δεύτερο μέρος του Ne Zha.

Πάμε τώρα να πούμε δύο λόγια για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Αν παρακολουθείς τις ταινίες που βγήκαν το 2025 και έχεις παρατηρήσει για ποια δεν έχω μιλήσει, μάλλον μαντεύεις εύκολα ποια ήταν η αγαπημένη μου της χρονιάς. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. From Dusk till Dawn walked so Sinners could run. Όμως, το Sinners παραμένει ταινιάρα. Θα μπορούσε να είναι τόσο ψηλά για την μουσική σκηνή στην μέση. Αλλά και όλο το υπόλοιπο είναι απίστευτο. Από το καστ, το σενάριο, ότι πρακτικά βλέπεις δύο ταινίες κολλημένες σε μία. Άλλη εμπειρία επίσης αν το δεις σε κινηματογράφο. Θα ήταν ακόμα καλύτερη αν κατάφερνα να το δω και στην IMAX. Αλλά δεν πειράζει.

Δυνατό 2025 πέρασε, έφτασε το 2026…

Σε κάθε τέτοιο άρθρο, όταν τελειώνει σκέφτομαι τις τόσες ταινίες που δεν έγραψα. Πχ δεν είπα κάτι για το Eternity που το λάτρεψα. Τι να κάνουμε… Έτσι πάει. Το θέμα είναι να είδε ο κόσμος ταινίες, να μίλησε γι’αυτές κι αν το έκανε το τελευταίο, δεν θα χάθηκαν. Το μόνο σίγουρο. Ελπίζω το 2026 να φέρει ακόμα περισσότερες ευκαιρίες να μιλήσουμε, να ξεχαστούμε από όλα όσα μας βασανίζουν και ίσως να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι μέσα από αυτές.

ΥΓ Δεν θέλω να υποσχεθώ τίποτα, αλλά ΙΣΩΣ του χρόνου εμφανιστεί ένα αντίστοιχο άρθρο και στο Series Corner. Θα δούμε!

The post The Movie Corner: Τι είδα μέσα στο 2025, Μέρος Δεύτερο – Lynch, Νότια Κορέα και τα καλύτερα της χρονιάς appeared first on anthem.gr.

Σε μια χρονιά που τα άρθρα μου περιορίστηκαν στον εντυπωσιακό αριθμό 1 (ολογράφως ένα), υπήρξαν κάποια που ήθελα να γράψω οπωσδήποτε. Κι αυτά ήταν της αναδρομής στο τι είδα την χρονιά που πέρασε. Επειδή ούτε γω ξέρω πως θα πάει το συγκεκριμένο γράψιμο, πάμε να ξεκινήσουμε κι όπως βγει. Άλλωστε για ταινίες θα μιλήσουμε, πόσο λάθος να πάει;

Πάλι θα σας πρήξω με ντοκιμαντέρ

Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος, λέω να ξεκινήσω αναφέροντας τα ντοκιμαντέρ που είχαν κάτι να μου πουν. Το καθένα για το δικό τους λόγο. Το πρώτο το έκανα σπόιλερ στα προηγούμενα άρθρα, αλλά αφού το είδα το 2025, έπρεπε να αναφερθεί. Μιλάω φυσικά για το Black Box Diaries. Την ιστορία της Shiori Ito, μιας δημοσιογράφου που έκανε έρευνα για την δική της σεξουαλική παρενόχληση. Μια υπόθεση που ανέδειξε τα θέματα που έχει η Ιαπωνία όσον αφορά το δίκαιο και την αντιμετώπιση της κοινωνίας πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ένα ντοκιμαντέρ που βλέποντάς το δεν γίνεται να σε αφήσει ανεπηρέαστο.

Και μιας και ανέφερα μια ιστορία για το πως αντιμεπωπίζει η κοινωνία τις γυναίκες, θα περάσω στο επόμενο ντοκιμαντέρ, το οποίο είναι μάλιστα ελληνικό. Το When Nobody’s Watching αφορά το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα. Σε τι κατάσταση βρίσκεται, τι ελλείψεις υπάρχουν, πως πολλές γυναίκες δεν κατάφεραν καν να φτάσουν στο ανώτερο επίπεδο γιατί κάποιος πατέρας τις έκοψε το όνειρο κι άλλα τέτοια ωραία… Οι ίδιες οι πρωταγωνίστριες μιλάνε για όλα αυτά κι αξίζει τον χρόνο οποιουδήποτε θέλει να λέγεται φίλαθλος.

Πάμε τώρα να μιλήσω για κάτι που δεν το περιμένα. Για crime ντοκιμαντέρ. Είναι ένα είδος που δεν με πολυτρελαίνει είναι η αλήθεια. Πρέπει να έχει κάτι ιδιαίτερο για να με τραβήξει. Ειδικά όταν κάθε χρόνο βγαίνουν με το κιλό. Φέτος, υπήρξε ένα που δεν το άφησα να περάσει. Κι αυτό ήταν το The Perfect Neighbor. Σχεδόν αποκλειστικά μέσα από κάμερες αστυνομικών, βλέπουμε κάτι που είναι καθημερινότητα, μέχρι να φτάσει στον φόνο. Μια μεγάλης ηλικίας γυναίκα ενοχλείται από τα πάντα και με πρόφαση τον φόβο, δεν έχει όριο το που φτάνει. Και λέω πρόφαση γιατί είναι ολοφάνερο ότι ρόλο παίζει ο ρατσισμός σε αυτή την ιστορία. Αν αντέχετε να έχετε νεύρα για μέρες, προτιμήστε το από άλλα αντίστοιχα του είδους.

Θα κλείσω αυτή την ενότητα με κάτι πιο ευχάριστο. Τουλάχιστον, μιλώντας για το αποτέλεσμα, γιατί η αφορμή δεν ξυπνάει ευχάριστες αναμνήσεις. Είμαστε το 2021 και στο πρώτο lockdown λόγω Covid. Δύο άνεργοι ηθοποιοί παίρνουν μια απόφαση. Μια ανεβάσουν στον κόσμο του GTA Online μια παράσταση του Hamlet. Το Grand Theft Hamlet είναι όσο κουλό ακούγεται, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα ενδιαφέρον και διασκεδαστικό. Αν θέλεις να κάνεις τέχνη, τίποτα δεν σε σταματά. Θα βρεις τον τρόπο να το κάνεις.

Πρώτη επαφή με IMAX

Μέσα στο 2025, υπήρξε και μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Να δω ταινία σε IMAX αίθουσα. Άκουγα πολλά, δεν είχα όμως την τύχη να το κάνω. Και φέτος έγινε. Με, νομίζω, την πιο ταιριαστή ταινία για να δεις τι μπορεί να γίνει σε αυτή την τεράστια οθόνη, με αυτό το φοβερό σύστημα ήχου. Το F1. Ναι ήταν λες και βλέπω sequel του Top Gun: Maverick. Ίδια υπόθεση, ίδιος σκηνοθέτης, ίδιο αποτέλεσμα. Να περάσεις τέλεια βλέποντας το. Καθόλου τυχαίο ότι ακούγεται ήδη ότι θα έχει και συνέχεια.

Η δεύτερη και τελευταία μέχρι τώρα εμπειρία μου από IMAX ήταν το πρώτο Superman του James Gunn. Μια ταινία που περιμένα από την στιγμή που ανακοινώθηκε, ανέβηκα στο hype train με το πρώτο τρέιλερ και δεν απογοητεύτηκα όταν επιτέλους την είδα. Βγήκα από την αίθουσα και ένιωθα μετά από καιρό που έβλεπα μια superhero ταινία ότι ο δημιουργός της καταλαβαίνει απόλυτα τον πρωταγωνιστή του. Ότι με κάνει να νιώσω το μήνυμα που κουβαλάει αυτός ο χαρακτήρας. Το οποίο είναι η ελπίδα!

Η απογοήτευση με τους υπερήρωες συνεχίζεται

Μιας και ανέφερα το μεγάλο όνομα της DC, ας πάμε και στην άλλη μεριά των υπερηρώων. H Marvel έβγαλε 3 ταινίες φέτος. Κάποια στιγμή στο σπιτικό μου, τις είδα κι εγώ για να έχω άποψη. Τα πράγματα δεν πήγαν τόσο άσχημα, με μια εξαίρεση. Το νέο Captain America.

Το Captain America: Brave New World θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο αν πρώτον δεν ήταν sequel μιας ξεχασμένης πρακτικά ταινίας (σόρρυ Incredible Hulk), δεύτερον, δεν μας το έκαναν σποίλερ από πολύ νωρίς ότι όντως θα έχουμε κάποιον Hulk μέσα (το μόνο πράγμα που άξιζε μια μυστικό έγινε marketing selling point) και τρίτον, έδειχναν ότι εμπιστεύονται τον Sam Wilson ως Cap. Δυστυχώς, φιλαράκια μου, δεν… Όχι ότι φταίει ο άνθρωπος. Μια χαρά είναι. Αλλά όταν είσαι αγκυστρομένος πάνω από τον Steve, δεν πρόκειται να υπάρξει αλλαγή.

Το τελευταίο Fantastic Four από την άλλη ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Όχι αριστούργημα, όχι απογοήτευση όπως οι προηγούμενες προσπάθειες με αυτή την τετράδα. Ωραία επιλογή setting και ελπίδα ότι κάτι καλό μπορεί να γίνει στο franchise. Η Vanessa Kirby κουβάλησε όσο κανένας άλλος αυτή την ταινία. Φοβερή Sue.

Τρίτη κι ευτυχώς όχι φαρμακερή, το Thunderbolts*. Κλασικό premise βάζουμε όλους τους όχι τόσο κακούς πλέον να τα βγάλουν πέρα με μια αποστολή. Προφανώς αρχικά δεν θα χωνεύονται και στην πορεία θ’αγαπηθούν. Όμως, επειδή όπως και με το Fantastic 4, το κάστινγκ ήταν δυνατό, σε κρατάει μέχρι τέλους. Έχουμε και για πρώτη φορά εμφανίση του Sentry. Που μπορεί να μην πήγαν φουλ dark στην κατεύθυνση της ταινίας με τον χαρακτήρα, αλλά τουλάχιστον άγγιξαν έστω επιφανειακά θέματα όπως η ψυχική υγεία.

Κινηματογραφικές αίθουσες γεμάτες anime

Είμαι στην ευχάριστη θέση να λέω στα 30 μου ότι βλέπω anime στο σινεμά. Όχι μια στο τόσο. Αλλά πλέον όλες οι μεγάλες κυκλοφορίες να έρχονται κι εδώ. Κάτι που για την Ελλάδα ακουγόταν σαν ψέμα. Ειδικά όταν πριν κάτι χρόνια έγραφα για το One Piece Film: Red, δεν περιμένα ότι θα έβλεπα μεταγλωττισμένο μέσα στο 2025 το One Piece Film: Gold.

Κι αν η ταινία του One Piece ήταν πρακτικά rewatch, δεν είναι η μόνη που είδα φέτος. Θα ξεκινήσω από την ελαφρώς απογοητευτική περιπτώση, που ήταν το JUJUTSU KAISEN: Execution -Shibuya Incident x The Culling Game Begins-. Ίσως και υπερβολή η λέξη απογοήτευση, όμως καταλαβαίνω τον κόσμο που θα πει ότι δεν του άρεσε. Γιατί δεν πρόκειται για ταινία. Είναι μια σύνοψη του τελευταίου κεφαλαίου της σειράς μαζί με τα πρώτα επεισόδια του επόμενου. Αν δεν είχες επαφή με το συγκεκριμένο κόσμο, δεν θα κατάλαβες τίποτα. Αν είχες, τότε ζεστάθηκες γι’αυτό που έρχεται.

Θα κλείσω μιλώντας για δύο ταινίες που τις περίμενα από την στιγμή που ανακοινώθηκαν. Και το Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba Infinity Castle αλλά και το Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc πρόκειται για συνέχεις των γνωστών anime σειρών. Το πρώτο μάλιστα είναι η πρώτη ταινία από τις 3 που πρόκειται να βγουν. Το δεύτερο καλύπτει όλο το arc για να μας κάνει να περιμένουμε σαν τρελούς για το επόμενο. Ο λόγος που τα αναφέρω μαζί είναι γιατί βλέπεις τι μπορεί να γίνει όταν μια παραγωγή παίρνει τον χρόνο και τα χρήματα για να δημιουργηθεί. Δημιουργείται ένα αριστούργημα. Και τα δύο δεν τα προτείνω σε κάποιο άτομο που δεν έχει ξαναδεί αυτές τις σειρές, αλλά σίγουρα προτείνω να ξεκινήσει αυτές τις σειρές για να φτάσεις σε αυτές τις ταινίες.

Μέχρι το επόμενο…

Αυτά όσον αφορά το πρώτο μέρος των ταινίων που είδα μέσα στο 2025. Θα ακολουθήσει και δεύτερο μέρος, ίσως λίγο διαφορετικό από αυτό που έκανα συνήθως. Θα δούμε. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα σταματήσουμε να βλέπουμε και να μιλάμε για ταινίες.

The post The Movie Corner: Τι είδα μέσα στο 2025, Μέρος Πρώτο – Ντοκιμαντέρ, υπερηρωικά και anime appeared first on anthem.gr.

Στην συνεχή αναζήτησή μου για θέμα που θα ήθελα να γράψω ένα άρθρο, τριγυρνούσε ένα project. Μια ιδέα που ταυτίζεται λίγο με μια φιλοσοφία ζωής, θα μπορούσε να πεις, γύρω από τον κινηματογράφο. Και ουσιαστικά ψάχνει απάντηση στην έκφραση “εγώ βλέπω πολύ κινηματογράφο”. Η απάντησή μου πάντα σε αυτό είναι όχι δεν βλέπω/βλέπουμε. Όμως, μια σημαντική παρατήρηση. Δεν μιλάω απαραίτητα για τον όγκο ή για το πόσο “κουλτούρα” υπάρχει στις επιλογές. Μιλάω για το πόση ποικιλία υπάρχει στο από που βλέπεις ταινίες.

Μπορεί να είσαι λάτρεις των ταινιών δράσης για παράδειγμα. Αλλά, βλέπεις κάτι που δεν παράγει η ΗΠΑ; Οπότε τι σκέφτηκα. Όσο είναι δυνατόν να συνεχίσω να κάνω κάτι που έκανα ήδη. Να βλέπω ταινίες από διαφορετικές χώρες δηλαδή. Οπότε γι’ αρχή, σε αυτό το άρθρο, θα μιλήσω για μερικές ταινίες που είδα και όσο είναι δυνατόν οι χώρες από τις οποίες προέρχονται, δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστές ταινίες ή όχι. Σημασία έχει να περιορίσω όσο γίνεται το rewatch και να είναι, αν όχι όλες, οι περισσότερες πρώτες εμπειρίες.

Under The Shadow (Netflix)

Είναι κλασική περίπτωση Netflix, που την ταινία την καταπίνει ο αλγόριθμος κι αν δεν σου πουν ότι υπάρχει, δεν θα την βρεις ποτέ. Ήταν για καιρό στο watchlist μου και επιτέλους την είδα. Δεν το μετάνιωσα καθόλου.

Από Ιρανό σκηνοθέτη, στην περσική γλώσσα και συμπαραγωγή Κατάρ, Ιορδανίας και Ηνωμένου Βασιλείου, το Under The Shadow περιγράφει ουσιαστικά την κατάσταση που επικρατούσε στην Τεχεράνη κατά τον Πόλεμο των Πόλεων και από τα συνεχόμενα χτυπήματα του Σαντάμ Χουσεΐν. Όμως, μιλάμε για ταινία τρόμου. Οπότε βλέπεις για την πολιτική κατάσταση της χώρας του Ιράν, την θέση των γυναικών κλπ, αλλά ζεις κι ένα οικογενειακό δράμα, όπου ένα τζίνι τρομοκρατεί και σχεδόν διαλύει την σχέση μιας μάνας με την κόρη της.

The Call (Netflix)

Πάμε προς Νότια Κορέα πλευρά. Κι ενώ θα ήθελα να ξεκίνησω να γράφω για όλες τις ταινίες του Bong Joon Ho, με αφορμή το Mickey 17, θα κρατηθώ για κάποιο αντίστοιχο άρθρο και θα πιάσω το The Call. Αν κάποιο άτομο παρακολουθεί τον κινηματογράφο της συγκεκριμένης χώρας, θα δει κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά είναι τα καλά αστυνομικά θρίλερ κι ένα άλλο ότι συνήθως μπλέκεται και κάτι supernatural.

Το The Call είναι ακριβώς αυτό. Με κάποιο τρόπο δύο κορίτσια από διαφορετικές χρονικές περιόδους καταφέρνουν να μιλάνε μέσω τηλεφώνου και υπάρχει ένας serial killer που κόβει βόλτες δημιουργώντας προβλήματα και στο τώρα και στο παρελθόν. Αν και οι ανατροπές ξεκινάνε από νωρίς, η ταινία ξέρει πως να σε κρατάει μαζί της και να περιμένεις με αγωνία τι θα γίνει παρακάτω. Μετά από αυτό, πατήθηκε το play και στο Ballerina του ίδιου δημιουργού, το οποίο δεν απογοήτευσε επίσης.

Broken Rage (Amazon Prime)

Για να σπάσουμε λίγο την αγωνία των θρίλερ και του τρόμου, λέω να μιλήσω για μια κωμωδία. Πρακτικά για μια παρωδία. Από την χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου, ένας είναι ο ειδικός σε αυτό και το όνομά του είναι Beat Takeshi ή Takeshi Kitano ή για τους φίλους της εκπομπής, ναι αυτός με το κάστρο. Ο Takeshi είναι γνωστός κυρίως για τις κωμωδίες του και τις μαφιόζικες/yakuza ταινίες του. Οπότε, στο Broken Rage, παρωδεί όλα αυτά στα οποία είναι καλός κι όχι μόνο. Από τους γαμάτους πρωταγωνιστές σε ταινίες δράσης μέχρι τo MCU! Είναι συγκεκριμένο το στυλ του, γι’αυτό ίσως να μην αρέσει σε όλους. Όμως, αν σε πιάσει, είναι μια απολαυστική ώρα.

Skirt Day

Στην ευρωπαϊκή μας στάση, θα πρέπει να ξεκινήσω με storytime. Ενώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο γνώστη του θεάτρου, μ’αρέσει πολύ να παρακολουθώ σε κάθε ευκαιρία. Οπότε είχα την συνήθεια, επειδή δεν είχα πάντα το budget να πάω σε όλες τις παραστάσεις που θέλω να δω, να ψάχνω την φθηνότερη επόμενη λύση. Κι αυτή δεν είναι άλλη από το να βλέπω τις κινηματογραφικές τους μεταφορές. Που μεταξύ μας, όταν μιλάμε για Ελλάδα, πρώτα υπήρξε η ταινία και μετά το θεατρικό, γιατί συνήθως είναι έργα από το εξωτερικό. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, έχω δει αρκετό ευρωπαϊκό σινεμά.

Έτσι, αυτή την εποχή, μια παράσταση που τράβηξε το ενδιαφέρον μου ήταν Η Μέρα της Φούστας. Εισιτηρία δεν βρήκα ούτε γι’ αστείο. Οπότε πήγαμε προς Γαλλία μεριά και το La Journée de la jupe του 2008. Ή Skirt Day στ’αγγλικά με την Isabelle Adjani στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σε ένα έργο που μια καθηγήτρια, αγανακτισμένη από την συμπεριφορά των μαθητών της και μετά από ένα άγριο περιστατικό, τους κρατάει ομήρους υπό την απειλή όπλου. Πέρα από το προφανές που βλέπεις μπροστά σου, δηλαδή μια καθηγήτρια να προσπαθεί να διδάξει ένα έργο για την ελευθερία με όπλο(!), αντικρίζεις πολλά θέματα που βασανίζουν κοινωνίες όπως την γαλλική. Μια ιδέα πήρατε κι όσοι είδατε το Adolescence. Φανταστείτε, μιλάμε για ταινία 17 χρόνων.

Another Round (Ertflix)

Μιας και πιάσαμε το θέατρο, με αυτό αφορμή, να πιάσουμε ένα άλλο σπουδαίο έργο. Μένουμε Ευρώπη, πάμε όμως Δανία. Είδα πρόσφατα το Festen, με μια έξυπνη σκηνοθετική επιλογή από τον Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλο. Κι ενώ μπορώ να προτείνω την ίδια την ταινία του Δόγματος 95 (υπάρχει με λίγο ψάξιμο στο YouTube), θα ήθελα να προτείνω μια άλλη ταινία του Vinterberg. Το Another Round με τον Mads Mikkelsen. Όπου μια παρέα καθηγήτων κάνουν το εξής πείραμα. Θέλουν να δουν αν με την κατανάλωση αλκοόλ, θα είναι πιο αποδοτικοί στην δουλειά τους. Καλά θα πάει αυτό ε;

Γενικά θα έλεγα να δείτε τα πάντα από Vinterberg. Αλλά, ο λόγος που προτείνω την συγκεκριμένη ταινία είναι ότι υπάρχει πλάνο για αμερικάνικο remake. Οπότε, θέλω να προλάβω μια κατάσταση πριν έρθει. Δείτε το καλό. Αφήστε τα αχρείαστα remakes, που γίνονται γιατί βαριούνται να διαβάσουν υπότιτλους.

The Ugly Stepsister (Στις αίθουσες)

Λέω να κλείσουμε με μια ταινία που παίζει τώρα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Σου άρεσε το Substance; Αντέχεις το gore και τις αηδιαστικές απεικονίσεις φαγητού; Βαρέθηκες τις μεταφορές παραμυθιών τύπου Disney και θες κάτι πιο κοντά στο πρωτότυπο περιεχόμενο; Το Ugly Stepsister είναι για σένα, παμ! Τα μηνύματα είναι ξεκάθαρα ως προς τα γυναικεία πρότυπα ομορφιάς και τι καλείται η γυναίκα σε κάθε εποχή να κάνει για να αποκτήσει κάτι που δεν είναι απαραίτητα το δικό της θέλω, αλλά αυτό που της επιβάλουν οι τριγύρω της. Η Νορβηγία, λοιπόν, η χώρα από την οποία έρχεται αυτή η ταινία, έφερε ίσως την καλύτερη μεταφορά της Σταχτοπούτας. Από την φωτογραφία, την μουσική, την σκηνοθεσία όλα είναι παραμυθένια με μια διεστραμμένη έννοια. Ή και όχι τόσο διεστραμμένη.

Αυτά τα λίγα…

Υπάρχουν πολλές ταινίες που θα ήθελα να μιλήσω γι’αυτές. Απλά είπα να ξεκινήσω με μερικές που είδα πρόσφατα. Επίσης, κάτι σημαντικό που θέλω να βγάλω από μέσα μου. Ότι μιλάω για ταινίες από διάφορα μέρη του πλανήτη, δεν με κάνει κάποιου είδους σινεφίλ. Με κάνει απλά περίεργο. Περίεργο να θέλω να δω τι σόι κινηματογράφο κάνουν σε άλλες χώρες, με άλλες γλώσσες κι άλλους πολιτισμούς. Όλοι βλέπουμε ό,τι μας αρέσει στην τελική. Κι αυτό αρκεί για να είναι κάποι@ σινεφίλ…

ΥΓ: Στους τίτλους των ταινιών, σημειώνω που μπορεί κάποι@ να βρει την εκάστοτε ταινία νόμιμα την στιγμή που γράφεται το άρθρο. Αν υπάρχει κενό, σόρρυ…

The post The Movie Corner: Βλέποντας ταινίες από τον κόσμο appeared first on anthem.gr.

Τελείωσε το 2024 και μετά τα ντοκιμαντέρ, λέω να πιάσουμε και τα υπόλοιπα είδη. Είχα πολλές σκέψεις στο πως θα χωρίσω αυτό το άρθρο. Εκεί που κατέληξα, ώστε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο κουραστικό, να πω τα αγαπημένα από ορισμένες κατηγόριες ταινιών. Κάποιες θα μπουν, κάποιες θα παραληφθούν παρόλο που τις είδα. Θα παίξουμε λίγο και με 2023, γιατί δεν σας έπρηξα πέρυσι με άρθρο και επιπλέον, εφόσον στην Ελλάδα βγήκαν το 2024, τότε μετράνε.

Ξεκινάμε τρομακτικά

Κατά γενική ομολογία, το 2024 ήταν η χρονιά του horror. Δεν προλάβαινες να δεις μια καλή ταινία του είδους κι έβγαινε άλλη. Σπάνιο φαινόμενο, καθώς άλλες χρονιές τις ψάχνουμε με το σταγονόμετρο.

Ξεκινώντας δυνατά, είδα body horror που μου άρεσε. Γενικά, με αυτό το υποείδος δεν έχουμε τις καλύτερες σχέσεις. Φέτος, όμως, νομίζω είδα δύο από τις καλύτερες που έχουν βγει. Τουλάχιστον για την μία δεν σταματάω σε κάθε ευκαιρία να μιλάω. Κι αυτή είναι το Substance. Όπως λέει και ο τίτλος, αυτή η ταινία είχε ουσία. Αν εξαιρέσει κανείς το body horror του πράγματος, μιλάμε ξεκάθαρα για μια σάτυρα και μια κριτική για την πίεση που δέχονται κυρίως οι γυναίκες για την εξωτερική τους εμφάνιση, την ηλικία τους και το πως “πρέπει” να είναι. Υπερβολή για αρκετά άτομα το φινάλε, για μένα ήταν το ιδανικό ξέσπασμα. Φυσικά, απίθανες Demi Moore και Margaret Qualley. Ίσως, πιο αηδιαστική σκηνή αυτή με τους αστακούς.

Στο ίδιο είδος, αλλά με φανερό προσανατολισμό στον τρόμο, το First Omen. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μια κοινή θεματική το prequel του Omen με την ταινία της Coralie Fargeat, ως προς το πως “πρέπει” να είναι μια γυναίκα. Εδώ πρόκειται για μια καλόγρια που παίρνει μεταγραφή για ένα καθολικό οργανοτροφείο στην Ρώμη κι εκεί την περιμένουν τα απίθανα. Προφανώς γύρω από τον ερχομό του Αντίχριστου. Η Nell Tiger Free και η σκηνή που βγαίνει από ένα αμάξι (μην κάνω σπόιλερ) θα με στοιχειώνει για πολύ καιρό.

Πάμε στην κατηγορία “ε δεν ήταν τόσο τρομακτικό τελικά”. Και οι δύο ταινίες να πω αρχικά ότι μου άρεσαν πολύ. Για τον ίδιο λόγο. Την ατμόσφαιρά τους. Πρόκειται για το Oddity και το Longlegs. Το πρώτο έχει να κάνει με ένα μέντιουμ που ψάχνει την αλήθεια για τον θάνατο της αδερφής της. Για βοήθεια έχει μια ξύλινη κούκλα! Μέχρι εκεί μπορώ να πω. Φουλ ατμόσφαιρα, αλλά δυστυχώς ήθελε παραπάνω υπόθεση. Για το δεύτερο, λογικά ακούσατε πολλά. Υπερβολές θα πω από όλες τις πλευρές. Ούτε η επόμενη Σιωπή των Αμνών δεν υπήρχε περίπτωση να είναι, ούτε δεν βλέπειται. Ήθελε λιγότερο τις υπερβολές του Cage (αν και τον βρήκα σωστό casting για τον ρόλο του Longlegs) και όπως λέω συχνά για horror ταινίες, αν παίζει η Maika Monroe, το βλέπουμε!!

Λίγο πριν φύγουμε από το horror, στα “αυτά έκαναν το κάτι το διαφορετικό” είναι τρεις ταινίες εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Αρχικά, οφείλω ν’ αναφέρω το I Saw the TV Glow, ένα ψυχεδελικό ταξίδι για την ταυτότητα του ανθρώπου, αλλά και την σχέση που έχουμε με το ίδιο το μέσο για το οποίο μιλάμε και αγαπάμε. Είτε την τηλεόραση, είτε τον κινηματογράφο. Έπειτα, θα πάμε προς YouTube μεριά με το Milk & Serial. Βλέπεις πως η φάρσα μπορεί να ξεφεύγει ή και όχι. Γενικότερα μια ταινία που παίζει με τον θεατή και δείχνει τι μπορείς να κάνεις όταν έχεις την ελευθερία που χρειάζεσαι. Μια καλή προσθήση στο found footage είδος. Τέλος, δεν γινόταν να μην αναφέρω το Godzilla Minus One. Ναι κλέβω λίγο γιατί βγήκε Δεκέμβρη του 2023 στην Ελλάδα, αλλά είπαμε πιάνεται. Η απόδειξη ότι με το συγκεκριμένο kaiju πρέπει να είσαι Ιάπωνας για να το καταλάβεις πλήρως για ν’ασχοληθείς. Αλλιώς άστο, δεν πειράζει. Αξίζει οπωσδήποτε για όποιο ενδιαφέρεται και η ασπρόμαυρη έκδοση. Η μόνη φράση που θα συμπληρώσω είναι ότι ο Godzilla είναι αυτό που είναι. Ένα δημιούργημα του ανθρώπου. Τίποτα παραπάνω. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι με αυτό.

Άξια αναφοράς: Lisa Frankestein, Late Night with the Devil, Smile 2

Δράση, με αγωνία και λιγότερη μπέρτα

Την χρονιά που πέρασε, η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε πολλές υπερηρωϊκές ταινίες. Σίγουρα όχι αρκετές που ν’ αξίζουν την προσοχή μας. Αυτή που τράβηξε την προσοχή όλων ήταν προφανώς το Deadpool & Wolverine. Λίγο η αγάπη του κοινού για τον πρώτο, λίγο η επιστροφή του Jackman, δεν θέλει και πολύ να έρθει η επιτυχία. Σίγουρα έπαιξε ρόλο σε αυτό ότι πρόκειται για ταινία Fox κι όχι Disney. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Παράλληλα, είχαμε το κλείσιμο της υπερηρωϊκής κομεντί με όνομα Venom. Το bromance Venom με Eddie Brock έριξε έναν τελευταίο χορό και πρόσφερε ό,τι και στις προηγούμενες δύο ταινίες. Οπότε αν μισείς τα προηγούμενα, μην μπεις καν στον κόπο να δεις το τέλος. Εγώ πέρασα καλά πάντως. Ήξερα τι πήγαινα να δω.

Στην διλογία με όνομα “μην κάνεις τίποτα”, τοποθετώ δύο ταινίες του Netflix. Το Rebel Ridge και το Carry-On. Για την ταινία με πρωταγωνιστή τον νέο Green Latern, Aaron Pierre, έχω αρκετά καλή άποψη. Μου πρόσφερε αυτό που ήθελα από ένα θρίλερ δράσης, που ξέρει πως να χτίσει την ένταση μέχρι να την εκτονώσει στην τελευταία πράξη. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Αντίθετα από το Carry-On. Πήρε καλά λόγια γενικά, χαίρομαι γι’αυτό. Απλά για τα γούστα μου ήταν εντελώς προβλέψιμο στα πάντα του. Χωρίς να κάνει κάτι λάθος. Πάντως, και οι δύο ταινίες είχαν εξαιρετικούς κακούς με Don Johnson και Jason Bateman αντίστοιχα.

Στο κομμάτι των πολεμικών τεχνών, θα ήθελα να έχω δει παραπάνω γιατί το έχω παραμελήσει σαν είδος. Αλλά οι περιπτώσεις που είδα, με καλύπτουν για όλη την χρονιά. Αρχικά να πω ότι πρέπει να μιλήσουμε παραπάνω για το Monkey Man. Μια πολύ προσωπική ταινία του Dev Patel. Φάνηκε από την κουλτούρα της, από το σενάριό της, από κάθε λεπτομέρεια στις ρεαλιστικές και μεταφυσικές πτυχές της. Δείτε το. Θίγει θέματα που ανησυχούν τον κόσμο όπως και το Twilight of the Warriors: Walled In. Βασισμένο στην υπαρκτή περιοχή της Kowloon Walled City, το Hong Kong τηρεί την παράδοση που έχει στις πολεμικές τέχνες θυμίζοντάς μου γιατί αγάπησα μικρός τις ταινίες με πολεμικές τέχνες. Οκ, δεν είμαι λάτρης της χρήσης συρμάτων για τα ακροβατικά που γίνονται. Αλλά και πάλι, είναι εντυπωσιακό το θέαμα που προσφέρεται.

Το animation δεν θα έλειπε το 2024

Θέλω αρχικά να κράξω τον εαυτό μου λέγοντας ότι animation δεν είναι είδος, αλλά τρόπος έκφρασης. Οπότε κακώς το ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα. Αλλά, δεν πειράζει. Ας τα μαζέψουμε εδώ.

Πρώτο και καλύτερο το Flow. Μια ταινία που δημιουργήθηκε αποκλειστικά με το πρόγραμμα Blender, στην Λετονία, με πρωταγωνιστές ζώα που προσπαθούν να επιβιώσουν από μια πλημμύρα και δεν ακούμε κανένα τους διάλογο. Από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς άνετα.

Αντίστοιχα, καλύτερο manga σε anime adaptation το Look Back. Ίσως το εικαστικό στυλ να ξενίσει μια μερίδα του κόσμου, αλλά πιστέψτε με ήταν η τέλεια μεταφορά. Ακολούθησαν κατά γράμμα την λογική του manga, οπότε είτε διαβάζεις το ιαπωνικό κόμικ, είτε βλέπεις την ταινία, έχεις την ίδια εμπειρία. Για να δώσω μια ιδέα και από το σενάριο, πρόκειται για την ιστορία δύο συμμαθητριών και το πάθος τους για το σχέδιο. Πως η μία εμπνέει την άλλη και την κοινή τους πορεία στην ζωή. Έξτρα χρήσιμη πληροφορία, το manga είναι του Tatsuki Fujimoto, δημιουργού του Chainsaw Man.

Τρίτη animated ταινία που λάτρεψα το 2024 ήταν το γαλλικό Mars Express. Αν έπρεπε με λίγα λόγια να δώσω σε κάποιο άτομο να καταλάβει την θεματολογία του θα έλεγα ότι ήταν μια παραλλαγή του Blade Runner. Από τα θέματα που θήγει, τον ενήλικο τρόπο προσέγγισής τους και την ρεαλισμό μέσα στο cyberpunk κόσμο του. Για μένα είναι ακόμα μία άχαστη ταινία.

Άξια αναφοράς: The Day the Earth Blew Up: A Looney Tunes Movie, HAIKYU!! The Dumpster Battle

Τα αγαπημένα των αγαπημένων

Πρώτα απ’όλα κάποια τελευταία άξια αναφοράς είναι τα Juror #2, The Apprentice (δεν περίμενα να αναφέρω ταινία για τον Τραμπ), Ultraman: Rising, Furiosa: A Mad Max Saga. Πάμε τώρα στις κορυφές.

Dune: Part Two και The Wild Robot ήταν δύο ταινίες που νιώθω ευτυχισμένος ότι τις είδα σε κινηματογραφική αίθουσα. Το Dune είναι ο ορισμός του σινεμά από κάθε τεχνική άποψη, ενώ η τελευταία ταινία του Chris Sanders είναι ο ορισμός τι σημαίνει σινεμά για την ψυχή μου. Είναι ταινίες που σίγουρα θα ξαναδώ μέσα στα χρόνια και μακάρι δημιουργοί σαν τον Villeneuve και τον Sanders να υπάρχουν στον χώρο για όσο αντέχουν.

Δύο περιπτώσεις ταινιών που βγήκαν το 2023, αλλά σε μας ήρθαν αρχές του 2024 είναι από τις ταινίες που αγάπησα πολύ τελευταία. Το ένα είναι το Holdovers, η καλύτερη χριστουγεννιάτικη ταινία που δεν βγήκε την περίοδο των γιορτών. Με την αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Dominic Sessa και τους καταπληκτικούς Paul Giamatti και Da’Vine Joy Randolph να κάνουν μια τριάδα την οποία δεν γίνεται να μην λατρέψεις. Η άλλη ταινία φυσικά είναι η τελευταία(;) του Hayao Miyazaki, το Boy and the Heron. Παίζει γενικά σαν σχόλιο ότι “μπορεί να μην είναι η καλύτερή του ταινία, αλλά…”. Εγώ θα πω ότι πρόκειται ίσως για την πιο προσωπική του και γι’αυτή που αν ακολουθείς όλη την φιλμογραφία αυτού του ανθρώπου, θα σε αγγίξει πιο βαθιά από οποιαδήποτε άλλη, χωρίς να στο ζητάει κιόλας.

Καλύτερη ταινία για πολλούς εκεί έξω ήταν το Anora. Είμαι μέσα σε αυτούς είμαι κι εγώ, βάζοντάς την μέσα στις 2-3 καλύτερες ταινίες του 2024. Ξεκινάει σαν ένα σύγχρονο Cinderella Story, για να εξελιχθεί σε κωμωδία, να μιλήσει για κοινωνικά θέματα και ταμπού και τα τελειώσει κομματιάζοντας την ύπαρξή σου. Η τελευταία σκηνή σού δίνει να καταλάβεις ότι το ζητούμενο τελικά είναι να σε δει ο απέναντι σαν άνθρωπο. Η Mikey Madison το πήρε πάνω της, έπαιξε λες και είναι ηθοποιός με 30 χρόνια καριέρα από πίσω και χάρισε μια ερμηνεία που δεν ξεχνιέται με τίποτα.

Για μένα όμως, η αγαπημένη μου ταινία είναι το Perfect Days. Η επιστροφή του Wim Wenders στον κινηματογράφο, με ένα διαφημιστικό για τις τουαλέτες στο Τόκυο που τελικά εξελίχθηκε σε ολόκληρη ταινία. Ο Koji Yakusho παίζει τόσο απλά, αλλά τόσο υπέροχα ένα καθημερινό άνθρωπο με μια ήσυχη ζωή, όπου δεν ζητάει πολλά, αλλά αρκείται στα λίγα που ήδη έχει. Μπορεί ο καθένας να κρίνει τον τρόπο ζωής του, αλλά είναι αυτός που έχει επιλέξει και πάλι όπως στο Anora, στην τελευταία σκηνή, τα μάτια του Yakusho λένε πολλά παραπάνω από αυτά που μπορούν να πουν οι λέξεις.

Κλείνοντας…

Αυτά για το 2024! Δεν ανέφερα μιούζικαλ, γιατί είδα λιγότερα και άκουσα περισσότερα. Ήταν η χρονιά του φινάλε του EPIC!

Πάντως, θα ήθελα να πω ότι σίγουρα λείπουν αρκετές ταινίες, είτε γιατί δεν τις είδα, είτε γιατί θεώρησα ότι δεν χρειάζεται να τις αναφέρω. Τις είδα, πέρασα καλά ή όχι και πάμε παρακάτω. Και το λέω αυτό γιατί ουσιαστικά δεν πρόκειται για κάποιο άρθρο κριτικής των ταινίων που είδα μέσα στο 2024. Αλλά μια ευκαιρία να μοιραστώ τι μου άρεσε και να μιλήσω γι’αυτό. Στην τελική, δεν χρειάζεται να δούμε τα πάντα. Έστω και μια ταινία να δούμε και να μας ταξιδέψει κατά την διάρκειά της, αρκεί. Τώρα αν ο στόχος στο Letterboxd είναι να δούμε 2 ταινίες μέσα στο 2025, ακόμα καλύτερα! Καλή χρονιά σε όλ@!!

Μιας και η χρονιά τελείωσε με EPIC, The Return και ανακοίνωση ταινίας για την Οδύσσεια από τον Nolan, ας κλείσουμε και ηχητικά με το έπος του Ομήρου.

The post The Movie Corner: Act IΙ για ταινίες του 2024 – Τα αγαπημένα appeared first on anthem.gr.

Μπορεί τελευταία φορά που τα είπαμε με ένα τέτοιο άρθρο να ήταν το 2022, αλλά ένα διάλειμμα ήταν αρκετό. Το 2024 ίσως να μην έχει αφήσει την αίσθηση ότι βγήκαν πολλά blockbusters (άλλωστε το box office κουβάλησε το animation), όμως αυτό δεν σημαίνει ότι έπεσε η ποιότητα των ταινιών. Το αντίθετο. Η βασική ιδέα για φέτος ήταν για δύο άρθρα. Στην πορεία ξεπήδησαν παραπάνω. Ας αρκεστούμε στα δύο. Εδώ, στο πρώτο θα πιάσουμε τα ντοκιμαντέρ.

Ενώ τα τελευταία χρόνια δεν προτιμούσα αρκετά το είδος των ντοκιμαντέρ, φέτος είδα μερικά που μου δημιούργησαν την ανάγκη να θέλω να μιλήσω γι’αυτά. Κι αυτό λόγω του ότι ξέφυγαν από τις νόρμες που ακολουθεί συνήθως το είδος. Να ξεκαθαρίσω ότι μιλάω για ταινίες. Οπότε σειρές όπως το This is the Zodiac Speaking και το Mr. McMahon θα απουσιάζουν.

Το 2024 ήταν η χρονιά του ντοκιμαντέρ

Ξεκινώντας από το τυπικό είδος ενός ντοκιμαντέρ, δύο biopics που είδα ήταν και τα πιο βαρετά. Όμως, πόσο βαρετό να είναι κάτι που αφορά τον John Williams και τους Beatles; Το Music by John Williams είναι ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή του σπουδαίου συνθέτη, πολύ βασικό στην δομή του, αλλά χωρίς να σου επιτρέπει να μην θαυμάσεις αυτόν τον άνθρωπο. Όταν ακούς από την μουσική του Star Wars και του Indiana Jones μέχρι το Home Alone και το ET, δεν γίνεται να μην ανατριχιάσεις.

Το άλλο είναι το Beatles ’64. Αν το Get Back του Peter Jackson ήταν για τα Σκαθάρια και τις μεταξύ τους σχέσεις στα τελειώματά τους, εδώ το ντοκιμαντέρ που είναι παραγωγός ο Martin Scorsese, μιλάει για το απόγειό τους και την επίσκεψή τους στην Αμερική. Βλέπεις συνεντεύξεις από φανς που έζησαν εκείνη την εποχή και σου δίνουν μια γεμάτη εικόνα του τι θα πει Beatlemania. Οπότε αυτά τα δύο ντοκιμαντέρ μαζί κάνουν το τέλειο συνδυασμό.

Λίγο LEGO, λίγο animation από το Colorado

Μιλώντας για μουσική, πάμε λίγο πιο δημιουργικά στον τρόπο αφήγησης. Όταν ακούς ότι θα γίνει biopic η ζωή του Pharrell Williams, λες οκ μία από τα ίδια. Κι εκεί που εφησυχάζεσαι, μαθαίνεις ότι θα είναι στην μορφή μιας LEGO ταινίας. Οπότε σκέφτεσαι, ας του δώσω μια ευκαιρία. Και it might seem crazy what I’m about to say, αξίζε πάρα πολύ αυτό που είδα. Το Piece By Piece, λόγω των LEGOs, έχει μια απεριόριστη ελευθερία να αφηγηθεί την ιστορία που θέλει και όπως θέλει. Μαζί με τα guests από καλλιτέχνες όπως η Gwen Stefany και ο Timbaland μέχρι τον Snoop Dogg, σε κρατάει για όλο το δύωρο χωρίς πολύ σκέψη.

Από την άλλη, το πιο κουλό ντοκιμαντέρ που είδα ήταν μάλλον το ¡Casa Bonita Mi Amor! Τι μπορεί να βάλει ένα άτομο από την Αθήνα να πατήσει το play σε μια ταινία για ένα mall στο Denver; Είναι η αγάπη αυτού του ατόμου για το South Park. Για τους φίλους/ες/α της συγκεκριμένης σειράς, το Casa Bonita δεν είναι άγνωστο όνομα και το ντοκιμαντέρ έχει να κάνει με το πως οι δημιουργοί του South Park αγόρασαν και ανέστησαν το πραγματικό mall. Αξίζει μόνο και μόνο για την δημιουργική διαδικασία δύο πανέξυπνων ανθρώπων.

2 άνθρωποι δίνουν ελπίδα για την ανθρωπότητα

Σιγά σιγά πάμε στα λίγο πιο βαριά. Θα ξεκινήσω με αυτό που νομίζω ότι σε αφήνει να πάρεις περισσότερες ανάσες κατά την διάρκειά του. Είναι το Will & Harper. Πρόκειται για ένα road trip του Will Ferrell με την κολλητή του Harper Steele, η οποίο έκανε διόρθωση του φύλου της. Η ιδέα είναι του ίδιου του Ferrell ώστε να περάσει η φίλη του από όλα εκείνα τα μέρη που είχε περάσει ως άντρας. Αυτή την φορά όμως με το σωστό φύλο. Παράλληλα να ξαναγνωρίσει την φίλη του και μαζί του να δούμε πως βλέπουν διάφορες κοινωνίες της Αμερικής τα τρανς άτομα. Πανέξυπνη ιδέα, πολύ τρυφερό και συγκινητικό το αποτέλεσμα.

Είμαστε λίγες μέρες μετά το πρώτο teaser τρειλερ του νέου Superman του James Gunn. Οπότε, εφόσον το είδα, δεν θα μπορούσα σε αυτό το άρθρο να μην αναφέρω το Super/Man: The Christopher Reeve Story. Η ιστορία γνωστή. Ο Reeve πέφτει από το άλογο και μέσα στην ατυχία του μένει παράλυτος. Η απόσταση από ζωντανός με μια μια απλή γρατζουνιά μέχρι νεκρός ήταν λίγα χιλιοστά όπως λέει ένας από τους γιους του. Οπότε τώρα βλέπεις πως ο Άνθρωπος από Ατσάλι στην καρδιά των περισσοτέρων μας, έπρεπε να ζήσει μια άλλη ζωή. Είναι αρκετά σκληρό να το βλέπεις αυτό το ταξίδι, αλλά και ελπιδοφόρο. Άλλωστε δεν θα μπορούσε να είναι κάποιο άλλο το μήνυμα από τον ίδιο τον Superman!

Τα αγαπημένα ντοκιμαντέρ του 2024

Φτάσαμε στα αγαπημένα μου της χρονιάς. Πρωτού μιλήσω γι’αυτά, θα ήθελα ν’ αναφέρω ότι δυστυχώς την στιγμή που γράφω το άρθρο δεν έχω πρόσβαση να δω το No Other Land και το Black Box Diaries. Είμαι σίγουρος ότι έχουν τρομερό ενδιαφέρον και τα δύο, αλλά έχουν παιχτεί μόνο σε φεστιβάλ προς το παρόν.

Πάμε στα αγαπημένα. 20 χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τον πιλότο του LOST. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν την σχέση μου με αυτή την σειρά. Οπότε το project GettingLOST το παρακολουθούσα από την γέννησή του. Συντεντεύξεις από όλους τους ηθοποιούς της σειράς (καλά όχι κι όλοι τελικά), τους δημιουργούς, τους φανς, τους πάντες. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το δω, το δευτερόλεπτο που είχα πρόσβαση σε αυτό το έβαλα να παίζει κι έφυγε ένα δίωρο σαν νερό. Δεν θα δεις κάτι που δεν ξέρεις για την σειρά, αλλά θα δεις να σχολιάζονται τα πάντα. Ακόμα και για τα πιο σκοτεινά παρασκήνια. Και χάρηκα πολύ γι’αυτό, γιατί ήθελα όλα να είναι στο φως. Μιλώντας για το σκοτάδι, το φως που θα έρθει σε επόμενες σειρές μπορεί να είναι πιο λαμπρό.

Επόμενο είναι το Dahomey. Πρόκεται για την επιστροφή 26 θησαυρών του Βασιλείου της Νταχομέη από την Γαλλία στο Μπενίν. Το μόνο που θα πω, επειδή νομίζω αξίζει να μην ξέρεις πολλά πριν το δεις, είναι ότι η δραματοποίηση που έχει γίνει, μου σήκωσε την τρίχα. Βλέπεις ένα ντοκιμαντέρ για την επιστροφή κλοπιμαίων σε μια χώρα (μας θυμίζει κάτι αυτό;) με ένα τρόπο που δεν γίνεται να μην σε κρατήσει και να σε βάλει σε σκέψεις.

Τελευταίο, αλλά πάνω απ’όλα, το The Remarkable Life of Ibelin. Ο Mats Steen έπασχε από μια σπάνια ασθένια, τη μυϊκή δυστροφία Ντουσέν. Ουσιαστικά, το άτομο που έχει αυτή την δυστροφία, ξεκινά ήδη από τα 4 του να έχει μυϊκή αδυναμία με αποτέλεσμα σε πολύ γρήγορους ρυθμούς να χάνει την δυνατότητα του να περπατήσει κι όχι μόνο. Όμως, ο Mats είχε μια διέξοδο από την φυλακή του σώματός του. Το World of Warcraft. Εκεί μπορούσε να γίνει όποιος θέλει, να ζει όπως θέλει, να γνωρίσει πράγματα όπως η φιλία, ο έρωτας, τα οποία έχανε όλα αυτά τα χρόνια. Ο Matts, ή Ibelin, ήταν μέλος μιας clan ή αλλιώς κοινότητας. Οπότε, ο τρόπος αφήγησης αυτού του ντοκιμαντέρ σε μεγάλο μέρος του είναι μέσω της μηχανής γραφικών του παιχνιδιού και των logs (ή πρακτικών αν το προτιμάτε έτσι) αυτής της clan. Βλέπεις ουσιαστικά αυτό που φωνάζουμε όλοι οι gamers. Ότι τα video games είναι πολύ παραπάνω από απλά μπλιμπλίκια. Είναι η ίδια η ζωή.

Για όσ@ έφτασαν μέχρι εδώ, μπράβο σας. Διαβάσατε ένα άρθρο 1200+ λέξεων. Δεν είναι και λίγο. Ελπίζω να βρήκατε κάτι που να σας τράβηξε το ενδιαφέρον κι αυτό να ξέρετε ήταν μόνο το Act 1. Έρχεται το 2ο, με πολλές ταινίες ακόμα!

Χριστούγεννα, αναφορά σε Beatles, οπότε αναγκαστικά θα έχουμε το καλύτερο χριστουγεννιάτικο τραγούδι από τον Lennon

The post The Movie Corner: Act I για ταινίες του 2024 – Ένα τσούρμο από ντοκιμαντέρ appeared first on anthem.gr.

Έχει γίνει μεγάλο θέμα τις τελευταίες μέρες στο ίντερνετ ότι αρκετός κόσμος ανεβάζει φωτογραφίες και βίντεο από προβολές του Wicked. Για να βάλει περισσότερο λάδι στην φωτιά, ήρθε και η δήλωση του Dwayne “The Rock” Johnson να πει ότι ο κόσμος, αφού πλήρωσε εισιτήριο, δικαιούται μέσα στην αίθουσα να τραγουδάει. Κι επειδή έζησα πρόσφατα την Γιορτή του Σινεμά στην Ελλάδα, όπου με 2 ευρώ έβλεπες όποια ταινία κυκλοφορούσε, λέω να μοιραστώ μερικές σκέψεις και εμπειρίες.

Rock, δώσε μας τα φώτα σου

Είναι γνώστης του κινηματογράφου ο Rock; Σύμφωνα με την ποιότητα των ταινίων που πρωταγωνιστεί συνήθως, δεν θα το λέγαμε. Αλλά άντε πες εκεί είμαι κακός και τον αδικώ. Οι δηλώσεις του κατά καιρούς δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Αυτή που ανέφερα παραπάνω είναι η πιο πρόσφατη από αρκετά διαμάντια που έχει πει ανά καιρούς. Μια άλλη δήλωση που έχει κάνει και μου προκάλεσε γέλιο ήταν για την ταινία Red One. Ναι αυτή την χριστουγεννιάτικη ταινία δράσης που έβγαλε Νοέμβριο! Είπε, λοιπόν, ότι βλέποντας το Oppenheimer στον κινηματογράφο που βλέπει IMAX ταινίες και ο Nolan, πως αυτή η τεχνολογία είναι για το Red One. Πιο συγκεκριμένα είπε ότι είναι Game Over. Βέβαια, θα είναι θαύμα αν η ταινία βγάλει κέρδος, αλλά ας μην τρέχουμε από τώρα.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Rock αν έχεις πληρώσει με τα ωραία σου λεφτουδάκια ένα εισιτήριο, μπορείς να τραγούδας μέσα στην αίθουσα το Defying Gravity μαζί με την Cynthia Erivo. Στο οποίο ήρθε και η ίδια να συμπληρώσει ότι είναι οκ. Κι αν το πάμε ένα βήμα παραπέρα, όπως πόσταρε ένας φίλος στο Twitter/Χ, αν σε συνεπαίρνει η ερμηνεία της, μπορείς να την τραβήξεις ένα βίντεο. Να μην βγάλεις και μερικές φωτό το λογότυπο του Wicked, την Arianna την Grande μέσα στα ροζ φορεματάκια της και πάει λέγοντας; Γενικότερα, μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις επειδή πλήρωσες ένα εισιτήριο; Μάλλον ναι για κάποιους/ες, αλλά η απάντηση είναι όχι! Εκτός αν η Erivo πιστεύει ότι μπορώ πάνω σε κάποια ερμηνεία της στο θέατρο, να αρχίζω να αγριογκαρίζω μαζί της. Δεν το νομίζω.

Πρόβλεψε τι θα γίνει στην Γιορτή του Σινεμά

Πάμε τώρα στην μαγική εμπειρία που έζησα βλέποντας το τελευταίο Venom. Όχι δεν θα γράψω κριτική της ταινίας. Απλά γιατί όσο καλές ή κακές κι αν είναι αυτές οι ταινίες, εγώ προσωπικά διασκεδάζω βλέποντάς τες. Και είναι μάλλον περίεργο στα αυτιά και τα μάτια κάποιων να διασκεδάζεις με κάτι που δεν είναι φανταστικό. Τέλος πάντων, μην ξεφεύγουμε. Έχω πληρώσει το εισιτηριάκι μου, γνωρίζω από πριν ότι με τόσο φθηνό εισιτήριο λόγω της Γιορτής του Σινεμά θα είναι sold out και αυτό που περιμένω είναι μια γηπεδική κατάσταση. Με το οποίο είμαι οκ παρεπιπτώντως!! Το ζητάω κιόλας όταν πρόκειται για superhero ταινίες (βλέπε Spider-Man No Way Home ή Avengers: Endgame). Αυτό που έζησα όμως ήταν ίσως η χειρότερη εμπειρία μου σε σινεμά. Μια παρέα παιδιών γυμνασίου, το πολύ πρώτες τάξεις λυκείου, κάθεται από πίσω μου. Και πέτα από τα χαζά της ηλικίας, αρχίζει ένας διάλογος λες και είναι σπίτι τους από την αρχή της ταινίας. Πρώτο σσσσς, χαμπάρι. Δεύτερο, τίποτα. Ε στο τρίτο γύρισα και σε μια κίνηση που έκανα για πρώτη φορά μέσα σε αίθουσα γύρισα κατά πρόσωπο και ρώτησα αν θα το βουλώσει επιτέλους. Και το βούλωσε. Ήμουν αγενής; Ίσως. Αλλά υπάρχουν και κάποια όρια.

Όλα τα παραπάνω δεν τα γράφω για να βγάλω κάποια γεροπαραξενιά μου στο ίντερνετ. Τ’ αναφέρω, γιατί δεν είναι όλοι οι χώροι για όλα και ένα εισιτήριο δεν σου δίνει το δικαίωμα να ενοχλείς τους γύρω σου. Και το πιο τραγικό για μένα είναι ότι έχει ξεκινήσει μια μόδα, άτομα του χώρου να το επικροτούν κιόλας. Το να πάω σε ένα μιούζικαλ σε μια αίθουσα και να μην τραγουδάω δυνατά, δεν με κάνει ξενέρωτο. Με κάνει ένα άτομο που σέβομαι τον διπλανό μου και καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άλλοι χώροι, αν θέλω να τραγουδήσω. Και αλίμονο, δεν θα φτάσουμε στο άλλο άκρο, να κάνουμε παρατήρηση απλά γιατί είπες μια κουβέντα στον φίλο σου. Αλλά άλλο μια κουβέντα κι άλλο λύνω το κυπριακό μες στα σκοτάδια.

Αυτά! Δεν έχει άλλη γκρίνια για την ώρα. Ελπίζω το επόμενο κείμενο αυτή της στήλης να έχει να μιλήσει περισσότερο για ταινίες.

The post The Movie Corner: Ακούστε τον Rock, ξέρει από κινηματογράφο appeared first on anthem.gr.

Αυτές τις μέρες είμαστε στα μισά των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού με τους αθλητές μας να αγωνίζονται για να πλησιάσουν το όνειρο. Ένα μετάλλιο ή έστω μια διάκριση. Αν και είναι ήδη αρκετό ότι έχουν φτάσει εκεί. Στην διοργάνωση που είναι μια γιορτή του αθλητισμού και μια ευκαιρία συμφιλίωσης των λαών. Ή έστω έτσι θα έπρεπε να είναι. Όμως, υπάρχουν και κάποια όρια. Γιατί δεν γίνεται κύριε Σπανούλη μου και κύριε Γιάννη μας, να χάνετε και να απογοητεύετε τους εγχώριους σελέμπριτί μας. Πως θα κοιμηθούν αυτοί τώρα; Το σκεφτήκατε καθόλου; Οκ, οκ, δεν μπορώ να το πάρω άλλο στα σοβαρά. Πάμε να γελάσουμε με αυτή την κατάσταση, γιατί αλλιώς τα νεύρα μου.

Το πρώτο χτύπημα

Ήταν ένα μεσημέρι. Μετά από ακόμα μια ήττα από τον κακό μας δαίμονα, την Ισπανία. Εκεί ένας μεγάλος αoiδός δεν άντεξε. Λύγισε. Ο Θάνος μας, ο Πετρέλης μας, είπε τα παρακάτω:

Γιατί ο κόουτς Πετρέλης δεν άντεξε ότι ο κόουτς Σπανούλης αγνοούσε τις οδηγίες του. Φώναζε αμάν και πως να μην ξαναβάλει τον Γουοκαπ ο Kill Bill μέσα. Δεν τον άκουσε και φτάσαμε ως εδώ. Ε μετά ντάξει, υπήρξε λίγο κράξιμο για τους υπόλοιπους χρήστες του Twitter/X, που τους είπε ηλίθιους. Αλλά τα συγχωρούμε. Ήταν πάνω στην ένταση. Άλλωστε είναι proud to be Greek ο Θάνος. Δεν μπορούσε να μην μιλήσει.

Δεύτερο χτύπημα

Λογική η αγανάκτηση κι από άλλη μία μεγάλη προσωπικότητα του ελληνικού μπάσκετ. Την Μαρία Ηλιάκη.

Διότι η Μαρία ξεκίνησε σωστά. Λέει ποια είμαι ‘γω να πω για την εθνική. Αλλά Νίκο Γκάλη και τα υπόλοιπα παιδιά, κάνατε ένα μοιραίο λάθος. Την κάνατε φαν. Δεν έχανε αγώνα η Μαρία μας. Αλλά θα χάσει με την Αυστραλία, γιατί ξενέρωσε. 2 ήττες από κάτι ομαδούλες, όπως ο Καναδάς (11 NBAers) και η Ισπανία (έχουμε ξεχάσει από πότε έχουμε να τους κερδίσουμε) δεν τις άντεξε η βαθιά αθλητική ψυχή της.

Τι πρέπει να περιμένουμε

Τι έχει η συνέχεια; Αναμένω ξεκάθαρη παρέμβαση Χρήστου Νέζου για την ομάδα της κωπηλασίας, αν δεν φέρει κανένα μετάλλιο. Άλλωστε μιλάμε για άνθρωπο, που γνωρίζει το σπορ και έχει παλέψει με τα νερά της λίμνης της Καστοριάς. Κυριολεκτικά.

Επίσης, πριν φύγουμε από το υγρό στοιχείο, περιμένω τοποθέτηση από Αποστολία Ζώη. Να μας τονίσει, ότι δεν έχουμε συμμετοχή στις καταδύσεις επειδή δεν πήγε η ίδια. Κι αν πήγαινε θα είχαμε σίγουρα χρυσό.

Βέβαια, περιμένω και την στήριξη ορισμένων καλλιτεχνών. Όπως για παράδειγμα του Γιώργου Σαμπάνη. Ο άνθρωπος που έτρεξε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, περιμένω πριν ξεκινήσουν τα παιδιά του στίβου, να αναφωνήσει ένα Μόνο Εσύ με γιατρεύεις, μόνο εσύ με ψυχή και με σθένος. Ή κάπως έτσι.

Στα σοβαρά όμως…

Είναι να γελάς με τον κάθε σελέμπριτι, που νομίζει ότι η άποψή του είναι κάτι σημαντικό και πρέπει να την πει. Και όχι. Δεν είναι πάντα “έχουμε δημοκρατία, έχω δικαίωμα να έχω άποψη”. Φυσικά, μπορείς στους δικούς σου ανθρώπους, στους γύρω σου κλπ να λες ό,τι θες. Όμως, όταν το κάνεις δημόσια, ξέρεις ότι θα φας κράξιμο. Οπότε ποια ανάγκη σε οδηγεί αντί να μιλήσεις για τα θετικά, να κράζεις ή να ξενερώνεις σε βίντεο; Μήπως θες να σε κοιτάξουμε; Ωραία. Σε κοιτάξαμε. Αλλά να περιμένεις και την απάντηση των ηλίθιων που μετά θα ζητάς τα λεφτά τους…

The post Friday Night Specials: Team Hellas απογοήτευσες τους σελέμπριτι σου appeared first on anthem.gr.

Είναι επίσημο! Ο John Cena σταματάει την καριέρα του ως professional wrestler. Όχι ακόμα βέβαια. Το 2025. Αλλά, ετοιμάζουμε ήδη τις συνδρομές στο Netflix και τα πακέτα χαρτομάντιλα για να μην χάσουμε δευτερόλεπτο από το retiring tour του. Οι λόγοι της απόσυρσής του φυσικά είναι περισσότεροι από ένας. Λίγο η ηλικία και το σώμα που γερνά, λίγο το βαρύ πρόγραμμα του Hollywood, έφεραν το αναπόφευκτο.

Για τα highlights και τις μεγάλες wrestling στιγμές, που μας χάρισε ο Cena, έχουμε καιρό να τις θυμηθούμε. Τώρα σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να κοιτάξουμε την τωρινή καριέρα. Κι όχι φίλε/φίλη αναγνώστη/αναγνώστρια. Δεν θα πάμε στα εύκολα τύπου Fast and Furious και Peacemaker. Θα πάμε στα δύσκολα. Στα πρώτα βήματα. Με απλά λόγια, αν στην παραγωγή δεν γράφει WWE Studios, μην το περιμένετε στην λίστα.

The Marine

Στα τελειώματα του Doctor of Thuganomics κι ενώ ο Randy Orton δεν παίρνει τον ρόλο, γιατί δεν τα πήγε καλά με τους πεζοναύτες, ο Cena “μαχαιρώνεται” από τον μπράβο του Carlito, Jesus, για να έχει χρόνο για τα γυρίσματα του Marine. Ενός franchise, που συμμετείχε μόνο στην πρώτη ταινία και στην μοναδική από τις 6, που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο Cena έκανε το υποκριτικό του ντεμπούτο ως ένας πεζοναύτης, που παράκουσε τις εντολές των ανωτέρων του για να σώσει ομήρους σε ένα κρησφύγετο της al-Qaeda.

Η πρώτη ταινία του Cena, περιέργως, πήγε καλά εισπρακτικά. Να ‘ναι καλά οι πωλήσεις των DVD. Από κριτικές, όμως, δεν τα πήγαμε φοβερά. Βέβαια, είναι να απορεί κανείς, πως οι επόμενες κατάφεραν να είναι χειρότερες. Ναι οκ, συμβαίνει. Τουλάχιστον εδώ, είχαμε τον Robert Patrick για κακό. Και την αρχή του Super Patriot Cena gimmick.

12 Rounds

Για όσους δεν ξέρουν και καλά κάνουν κατά την γνώμη μου, οι ταινίες των WWE Studios δεν φημίζονται για την πρωτοτυπία τους. Έτσι, η δεύτερη ταινία του Cena με όνομα 12 Rounds είναι ουσιαστικά το Die Hard with a Vengeance, με τον σκηνοθέτη του Die Hard 2 και συμπρωταγωνιστή τον Aidan Gillen (Littlefinger από το Game of Thrones). Κάπως πάλι, η ταινία οριακά βλέπεται. Κι αυτό γιατί ως ταινία δράσης έχει ένα ρυθμό, αρχίζεις να συνηθίζεις τον action hero Cena, αλλά από πλοκή και το κάτι παραπάνω, μηδέν εις το πηλίκο. Α ναι. Κι αυτό έγινε franchise. Πάλι χωρίς τον Cena στις επόμενες ταινίες. Γιατί παιδιά μου, αν πουλάνε τα DVD σαν ζεστό ψωμάκι, χαζοί είναι να μην ανοίξουν φούρνο;

Φουλ του DVD

Αν δείτε ένα μοτίβο που δημιουργείται στις πρώτες ταινίες που πρωταγωνιστεί ο Cena είναι ότι πρακτικά αποτυγχάνουν στις αίθουσες και το σώζουν στις πωλήσεις DVD ή Blu-Ray. Οπότε, σου λέει και το WWE, γιατί να παιδευόμαστε τσάμπα; Πάμε κατευθείαν στο σπίτι. Έτσι, οι δύο επόμενες ταινίες του John Cena, οι οποίες όχι απλά δεν ξέφυγαν σε ποιότητα από τις δύο προηγούμενες, αλλά ήταν και χειρότερες, ήταν το Legendary (2010) και το The Reunion (2011). Ένα αθλητικό δράμα, για να θυμηθούμε ότι έχουμε κι έναν αθλητή για ηθοποιό και ω τι έκπληξη μια ταινία δράσης.

Σκεφτόμουν αν θα ήθελα να περιγράψω την πλοκή γι’αυτές τις δύο ταινίες. Αλλά όταν σκηνοθέτης του Reunion ήταν ένας σύμβουλος των writers των σοου του WWE εκείνης της εποχής, είπα να μην σας κάνω τέτοιο κακό.

Στροφή στο animation

Οι τελευταίες ταινίες του Cena κάτω από την ομπρέλα του WWE θα ήταν animated. Οι δύο μάλιστα συνεργασίες με μεγάλα ονόματα. Με τον Scooby-Doo και τους Flintstones. Ευλόγως, μπορεί να γεννηθεί η απορία στο οποιοδήποτε, αν τουλάχιστον αυτές βλέπονται. Η απάντηση είναι ναι. Οκ οκ, δεν είναι και Spirited Away. Αλλά, είναι ό,τι μπορεί να περιμένεις από μια ταινία του Scooby-Doo. Μάλιστα, για τον Cena, που είναι το θέμα μας, είναι ακόμα πιο εύκολα τα πράγματα καθώς καλείται να κάνει τον εαυτό του σε μια πλοκή όπως όλες οι άλλες με το συγκεκριμένο τετράποδο. Αντίστοιχα και με τους Flintstones.

Κοίτα να δεις όμως που δεν γλιτώσαμε τις πατάτες. Κι αυτό γιατί ήρθε το Surf’s Up 2. Ενώ το πρώτο Surf’s Up αποτελεί ένα τίμιο mockumentary πάνω στο surf με πιγκουίνους, στο sequel πέσαμε σε περίπτωση παλιάς ορθόδοξης Disney. Δηλαδή sequels που είναι direct-to-video με ό,τι αυτό συναπέγεται. Χαμηλό budget, κακά σενάρια, ακόμη χειρότερες εκτελέσεις. Επίσης, βάλε συνεργασία των πιγκουίνων της πρώτης ταινίας με γνωστούς παλαιστές σε μορφές πιγκουίνων και το αποτέλεσμα δεν έχει σοβαρές ελπίδες να βγει αξιόλογο.

Κλείνοντας…

…αυτό που απέφυγα επίτηδες μέχρι τώρα ήταν να μιλήσω για το υποκριτικό ταλέντο του Cena. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι όλο αυτό το συνονθύλευμα ταινιών εξυπηρέτησε σε έναν σκοπό. Να ψηθεί υποκριτικά ο John. Δεν θα γινόταν ποτέ Anthony Hopkins. Αλλά, κατάφερε λίγα χρόνια μετά να πάει πχ στο Bumblebee ή το F9 και να μην εκτεθεί. Το professional wrestling κρύβει μέσα του την ηθοποιία. Οπότε λογικό αρκετά άτομα από τον έναν χώρο να μεταβούν στον άλλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι πάντα γίνεται με επιτυχία όμως.

Ο John Cena είχε πάντα το σωματότυπο και την εμφάνιση να γίνει ένας action hero. Τα κατάφερε πραγματικά όταν πέταξε από πάνω του αυτό το στερεότυπο, άρχισε να παίζει σε κωμωδίες και όταν επέστρεψε στις ταινίες δράσης, φάνηκε το πραγματικό εκτόπισμά του. Το οποίο τον οδήγησε να είναι ο Peacemaker. Οπότε, κοιτάζοντας πίσω, μπορεί κι αυτός όπως κι εμείς, να ευχαριστήσουμε τα WWE Studios, που του έδωσαν την ευκαιρία να κάνει εκεί τα στραβοπατήματά του για να τα καταφέρει αργότερα.

Που θα οδηγήσει η υποκριτική του καριέρα δεν ξέρουμε. Μπορεί να καταλήξει να είμαι μια βελτιωμένη έκδοση του Dwayne “The Rock” Johnson. Δηλαδή, μεγάλο όνομα, σίγουρα λεφτά στο box office και ελάχιστη προσπάθεια. Θα δείξει. Το σίγουρο είναι ότι τον Ιανουάριο του 2025 ξεκινάει το τελευταίο ταξίδι του παλαιστή John Cena και αυτή την φορά We Can See Him!

The post The Movie Corner: Thank You Cena appeared first on anthem.gr.

Βλέποντας το The Whale του Darren Aronofsky, το δεδομένο που προέκυψε είναι οι αμέτρητες σκέψεις που πλημμύρισαν το μυαλό μου. Όχι μόνο για την ταινία, αλλά για χίλια δυο πράγματα με αφορμή την ταινία. Από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις; Από τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται, από τον υποκριτικό γίγαντα Brendan Fraser, από τις ερμηνείες των Hong Chau και Sadie Sink ή από το μίσος που βγαίνει αυθόρμητα για τον Aronofsky; Πάντως, μετά από μια ταινία που δεν ξέρω τελικά αν μου άρεσε ή όχι, βρίσκω την ευκαιρία να μιλήσω για πράγματα που σίγουρα αξίζουν.

Το 2023 είναι κουλ και τρεντι να αποθεωνείς τον Brendan Fraser. Να μιλάς για έναν καλό άνθρωπο και για ένα τεράστιο comeback κινηματογραφικά. Η αλήθεια είναι ότι ο Fraser εδώ ήταν πάντα. Ή σχεδόν πάντα. Απλά εμείς αποφασίσαμε για ακόμη μια φορά να μην ακούσουμε. Σίγουρα, πέρασε έζησε απώλειες, πάλεψε με θέματα υγείας, αλλά δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί πλέον ότι αυτό που πλήρωσε περισσότερο είναι ότι μίλησε για την σεξουαλική παρενόχληση που είχε δεχθεί.

Ο ηθοποιός που λατρέψαμε στην Μούμια, έπαιρνε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίας όπως Ταξίδι στο Κέντρο της Γης, ξαφνικά τον χάσαμε. Εκείνος βέβαια έκανε τις δουλειές, έκανε την μετάβασή του στην τηλεόραση με μεγαλύτερη επιτυχία του εύκολα το Doom Patrol, όμως δεν ήταν στην πρώτη γραμμή. ‘Ωσπου ήρθε ένας κύριος, κατά κάποιον τρόπο να αναγεννήσει την καριέρα του όπως έκανε κάποτε και με τον Mickey Rourke. Κατ’ εμέ δεν συγκρίνονται υποκριτικά. Αλλά έγινε η ίδια δουλειά πάνω κάτω.

Μιλώντας για το προφανές πρώτα απ’όλα, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του The Whale είναι αβανταδόρικος όποιος και να το έπαιζε. Ένας υπέρβαρος γκέι καθηγητής δημιουργικής γραφής, αποκομμένος από τα πάντα, θέλει να φτιάξει την σχέση που γκρέμισε με την κόρη του. Κοίτα να δεις, όμως, που η ερμηνεία του φίλου Brendan είναι απίστευτη. Νιώθεις την έντονη παρουσία του στον χώρο ανεξάρτητα του όγκου που κουβαλά λόγω της ειδικής στολής που φορά. Και σε ένα δράμα δωματίου, πρέπει ο πρωταγωνιστής να σε αρπάζει από τον λαιμό και να μην σε αφήνει καθόλου.

Εκεί είναι που εγώ μπαίνω λοιπόν στην εξής σκέψη. Ήταν όντως καλή ταινία ή απλά εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από τον Fraser που δεν με ένοιαζε οτιδήποτε άλλο; Μετά από σκέψεις λίγο ημερών καταλήγω κάπου στην μέση. Ναι θέλω ο συγκεκριμένος άνθρωπος να το σηκώσει το Όσκαρ. Αν δεν το πάρει ο Farrell πάντα. Ο Butler έχει χρόνια μπροστά του. Δεν πειράζει να μην το πάρει. Του δώσανε αλλού βραβεία φέτος. Οπότε ναι για την ερμηνεία. Ναι στις Hong Chau και Sadie Sink που ήταν εξαιρετικές (Sadie φιλενάδα, άντε να παίξεις και μια όχι έφηβη αγάπη μου. Σε πιστεύουμε. Προχώρα.). Ναι στις θεματικές που θέλει να θίξει ο Aronofsky θεωρητικά. Ε στην πράξη ρε παιδιά, σόρρυ, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν νευρίαζα με αυτό που έβλεπα. Δεν είναι καν ότι έβλεπα κάτι κακό απαραίτητα ή ότι με ενοχλούσε ο έντονος ρεαλισμός του. Αλίμονο. Με ενοχλούσε η φωνούλα του Aronofsky στο αυτί μου, να μου λέει κάθε τόσο “Συγκινήθηκες τώρα; Το έπιασες αυτό για τον Θεό και την πίστη;”

Η Φάλαινα είναι μια ταινία που θα αποθεώνεται από τους Αρονοφσκικούς, θα χλευάζεται από τους “εχθρούς” του κι εμείς οι υπόλοιποι θα έχουμε να θυμόμαστε ένα ακόμα θεατρικό που έγινε ταινία και μπορεί σε μερικές συζητήσεις να το ανυψώσουμε λίγο παραπάνω για έναν σοβαρό λόγο. Γιατί ο Brendan Fraser την κουβάλησε με την αξία του.

The post The Movie Corner – The Whale: Το πολυσυζητημένο comeback του Brendan Fraser appeared first on anthem.gr.

Κυριακή 13 Μαϊού. Από την μία το φινάλε της σειράς του The Last of Us, από την άλλη τελετή απονομής βραβείων Oscars. Λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η διαδικασία, είπα να κάνω προβλέψεις στο twitter. Δεν τα πήγαμε άσχημα νομίζω. 16 στις 21 σωστές προβλέψεις. Δεν έβαλα μέσα τα δύο ντοκιμαντέρ, γιατί δεν είχα άποψη και θα ήταν άδικο. Επίσης, έκανα επιπόλαια λάθη όπως ότι δεν είπα για τον ήχο πως θα το πάρει το Top Gun: Maverick. Μα τι σκεφτόμουν; Τέλος πάντων. Τα “μεγάλα” βραβεία τα πέτυχα όλα πάντως. Κι όχι μόνο τα πέτυχα, αλλά χάρηκα πολύ για το ποιοι τα πήραν.

Τα Πάντα Όλα

Στο τελευταίο μέρος του αφιερώματος για τις ταινίες του 2022, είχα κλείσει το άρθρο μου μιλώντας για το Everything, Everywhere All At Once. Προσπάθησα μέσα σε λίγες γραμμές να μεταδώσω την αγάπη που είχα για την συγκεκριμένη ταινία και πόσο ψηλά την είχα στις πλέον αγαπημένες μου. Η δικαίωση ήρθε στην 95η τελετή των βραβείων Oscars. Όχι πως αν δεν μάζευε 7 βραβεία, θα άλλαζα άποψη. Αλλά είναι ωραίο για την κουβέντα, να συμπληρώνεις πως κοίτα να δεις, πήρε και 7 αγαλματίδια. Το εντυπωσιακό βέβαια είναι πως στο θέμα βραβείων, πριν καν φτάσουμε στα Oscars, το EEAAO είχε σπάσει ένα ρεκόρ. Είχε καταφέρει να ξεπεράσει το Return of the King στον συνολικό αριθμό βραβείων. Δεν συγκρίνω προφανώς τις ταινίες μεταξύ τους. Αλλά δεν το λες και λίγο.

Η μια ιστορία της βραδιάς είχε να κάνει με το σύμπαν του EEAAO. Βραβείο για Β’ γυναικείο ρόλο στη μόνη Lee του καστ που δεν είναι Aσιάτισσα όπως είπε αστειευόμενος ο James Fong στα βραβεία SAG. Αναφέρομαι φυσικά στην Jamie Lee Curtis. Στην κατηγορία του Β’ αντρικού ρόλου το κέρδισε ο Ke Huy Quan, σε μία από τις αρκετές, θα μπορούσαμε να πούμε, εκκωφαντικές επιστροφές. Η Cate Blanchett, όσα καλά λόγια κι αν άκουσε για το Tár, δεν μπόρεσε να στερήσει από την υπέροχη Michelle Yeoh το βραβείο του Α’ γυναικείου ρόλου. Οι Daniels το σήκωσαν για την σκηνοθεσία και το πρωτότυπο σενάριο, ο Paul Rogers για το μοντάζ, η Stephanie Hsu τσίμπησε μια υποψηφιότητα και όλοι μαζί πήραν αυτό που άξιζαν, δηλαδή το βραβείο της καλύτερης ταινίας.

Δέχομαι κάποιος να αγάπησε, να ήθελε και να στήριξε μια άλλη ταινία να σαρώσει τα Oscars. Σε ένα άλλο σύμπαν, το EEAAO δεν θα είχε πάρει τίποτα και θα τα μάζευε όλα το Banshees of Inisherin. Δεν θα με χαλούσε καθόλου κιόλας. Μέχρι και Jenny το γαϊδουράκι θα μπορούσε να πάρει βραβείο. Αλλά στο δικό μας σύμπαν έγινε αυτό που ήθελαν δικαίως οι περισσότεροι. Και λέω δικαίως, γιατί όπως προανέφερα δέχομαι την προσωπική επιθυμία κάποιου, αλλά σόρρυ που δεν θα δεχτώ την γκρίνια και την άποψη ότι δεν τα άξιζε τόσα πολλά κι ας του έδιναν απλά κανένα τεχνικό μόνο…

Ο Fraser τα κατάφερε

Έτσι πρέπει να μοιάζει το πολυσύμπαν. Αυτή ήταν η ατάκα με την οποία ξεκίνησε ο λόγος του εμφανώς συγκινημένου Brendan Fraser όταν ανέβηκε να παραλάβει το βραβείο του Α’ αντρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην Φάλαινα. Εκεί που για πολλούς ανέστησε την καριέρα του κι ενώ θα μπορούσε εύκολα να γελοιοποιηθεί ή να κρυφτεί πίσω από την στολή που φορούσε, έδειξε με πανέμορφο τρόπο πόσο καλός ηθοποιός είναι.

Για την ταινία ίσως ανέβει ξεχωριστό άρθρο κάποια στιγμή. Για τον Fraser, όμως συγκεκριμένα, είναι μεν κλισέ, αλλά πρέπει να πούμε ότι σίγουρα είναι ένα δυνατό comeback. Μια επιστροφή από την αδικία ουσιαστικά. Είναι κουλ να τον αγαπάς αυτή την στιγμή. Από την άλλη, γιατί όχι κιόλας. Μακάρι αυτό το βραβείο να είναι η ώθηση που χρειάζεται για να συνεχίσει να κάνει αυτό που προσπάθησαν κάποτε να του στερήσουν.

Στα υπόλοιπα…

Λίγο πολύ όλοι πήραν από κάτι για να είμαστε όλοι χαρούμενοι. Το Pinocchio του Guillermo del Toro ήταν αναμενόμενο να πάρει το βραβείο της καλύτερης animated ταινίας. Το Black Panther: Wakanda Forever έπαθε για ακόμα μια φορά το “Ωραία τα κοστούμια σου Πέγκυ μου”, ενώ η απόλυτη δικαίωση ήρθε στο τραγούδι. Το ίντερνετ έβραζε γιατί ο νικητής ήταν ένας. Το Naatu Naatu από το RRR.Το All Quiet on the Western Front πήρε αθόρυβα τα βραβεία του. Παράλληλα, ζήσαμε μια βραδιά όπου Spielberg και McDonagh δεν πήραν ούτε ένα βραβείο. Σε μια τέτοια χρονιά, καλώς δεν πήραν θα πρόσθετα εγώ.

Κλείνοντας, να πω ότι τα Oscars (όπως κι άλλα) καλό είναι να θυμόμαστε πως πρόκειται απλά για βραβεία. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Σίγουρα σημαίνουν κάτι γι’αυτούς που τα παίρνουν. Αλλά σίγουρα δεν αποτελεί έναν χώρο στον οποίο αξίζει να φανατιζόμαστε. Ωραίο να γίνεται χαβαλές γύρω απ’ αυτά και η σχετική καζούρα, αλλά μέχρι εκεί. Οπότε, για να χαλαρώσουμε θα φύγουμε με την υποψηφιότητα που πήρε η Rihanna. Όσοι θέλουν γλέντια και χορό, είπαμε. NAAAAAATU!!!

The post The Movie Corner: 95η Τελετή των Oscars – Η ταινία που σάρωσε… Τα Πάντα Όλα και το απόλυτο comeback appeared first on anthem.gr.

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι τι μου κέντρισε το ενδιαφέρον τις προηγούμενες μέρες για να είναι άξιο σχολιασμού. Πάντα, βέβαια, με μια ταυτόχρονη προσπάθεια να μην επαναλαμβάνομαι. Πλάκα έχει να τρολάρεις τον Μαρτικά για τους λόγους του απέναντι στον Ηλία Γκότση, νικητή του Survivor, ή αντίστοιχα το στεγνό κλέψιμο ατακών του Λιανού από τον Jeff Probst με μια πιο κριντζ εκτέλεση, αλλά πόσο ακόμα να σχολιάζεις Survivor σε άρθρα. Θα το ξανακάνουμε αργοτέρα.

Αργότερα, γιατί στην Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τελειώνουν τα θέματα. Όλο και κάτι θα προκύψει. Όλο και κάποιο σκάνδαλο με τηλεπαρουσιαστές θα έρθει στην επιφάνεια για να ξαναπέσουμε από τα σύννεφα. Γενικά, γίνονται πραγματάκια. Γι’αυτό πάμε σ’ ένα ακόμα Friday Night Specials να δούμε λίγα από τα πολλά που καλούμαστε να αντικρίσουμε στην καθημερινότητα αυτής της χώρας κι όχι μόνο.

Το κανάλι που αγαπάμε πήρε κι άλλη αποκλειστικότητα

Όποιος ακολουθεί την αρθρογραφία του anthem.gr μπορεί να παρατηρήσει ότι υπάρχει μια συμπάθεια με ένα συγκεκριμένο ιδιωτικό ελληνικό κανάλι. Πολλές οι αφορμές που μας δίνει για να εκφράσουμε αυτά μας τα αισθήματα, ελάχιστες από αυτές θα τις έλεγε θετικές. Τελευταία αφορμή η συμφωνία του ANT1 για την αποκλειστική μετάδοση της Formula 1 στην Ελλάδα. Αρχικά να πω ότι όποιος δεν το έχει κάνει ήδη, αυτή η είδηση είναι η τέλεια ευκαιρία να ψάξετε να δείτε τι εστί F1 TV!

Πονεμένη ιστορία ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στην Ελλάδα. Τώρα θα μου πεις, γιατί πριν τον ANT1 οι μεταδώσεις ήταν καλύτερες; Θα σου απαντήσω, πως στο κομμάτι της ΕΡΤ τουλάχιστον δεν θα το έλεγα τόσο. Αλλά, παιδιά, υπάρχει το μιουτ. Τώρα που αν θες να δεις ελεύθερες δοκιμές και qualifying θα πρέπει να πληρώσεις, τι να το κάνεις; Ας το έπαιρνε μόνο η Cosmote…

Σαρώνουμε οι Έλληνες στα Oscars

Σαν Έλληνες όχι μόνο έχουμε πάρει υποψηφιότητες, αλλά τον έχουμε σηκώσει κιόλας τον θείο Όσκαρ. Δεν είμαστε τίποτα τυχαίοι δηλαδή. Απλά μήπως ρε παιδάκι μου, να τσιλάρουμε και λίγο; Οκ προφανώς μαμάει και δέρνει ο Λάνθιμος και καλά κάνουμε και χαιρόμαστε όταν μια ταινία του παίρνει υποψηφιότητα. Αλλά, ο Αλέξανδρος Μανωλίδης τι ακριβώς έκανε για να αξίζει τίτλους του στυλ «Υποψήφιος» για Όσκαρ ο γιος της Μανωλίδου;

Έχει περάσει λίγος καιρός από την συγκεκριμένη είδηση. Επίτηδες από μέρος μου σχολιάζεται τώρα, γιατί ανήκει στην κατηγορία των πυροτεχνημάτων. Είδηση χωρίς ουσία, απλά για τις εντυπώσεις. Και τους σκοπούς προφανώς που έχει το κάθε μέσο που την έγραψε. Γιατί το παλικάρι στις δηλώσεις του, έστω και χωρίς απαραίτητα να ήταν αυτός ο σκοπός του, έβαλε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Ένας απλός συντονιστής ήταν. Δεν θα ανέβει μαζί με τον Rian Johnson να παραλάβει κανένα βραβείο.

Θα πάρει το WWE βραβείο Emmy;

Συντόμη απάντηση, 99,99% όχι. Όμως, είναι μια ωραία αφορμή να συζητήσουμε κάτι. Τον τελευταίο καιρό υπάρχουν διάφορα σχόλια για μία συγκεκριμένη ιστορία στον χώρο του WWE. Μιλάω για το Bloodline storyline. Για όσους δεν ξέρουν, πρόκειται για μία από τις κύριες ιστορίες που τρέχουν τον τελευταίο χρόνο στην συγκεκριμένη wrestling εταιρεία και αφορά τον μεγάλο της σταρ Roman Reigns, έχοντας στην κατοχή του για πάνω από 900 μέρες τις παγκόσμιες ζώνες, 3 μέλη της οικογένειάς του που με το καλό ή το άσχημο είναι μέλη της φατριάς του με όνομα Bloodline και τον Sami Zayn, το άτομο που για 9 μήνες πάλευε να κερδίσει την αναγνώρισή του και να γίνει μέλος αυτής της οικογένειας.

Τα σχόλια και οι εντυπώσεις, λοιπόν, γι’αυτή την ιστορία είναι άκρως θετικές από πολλούς. Ο μακροχρόνιος σχολιαστής της εταιρείας λέει σε εκπομπή ότι αξίζει Emmy, το ίδιο και ο Paul Heyman στο Variety για τον Roman Reigns. Κι όσο κι αν υπάρχει ένα κομμάτι υπερβολής σε ορισμένα σχόλια, υπάρχει μια γερή δόση αλήθειας σε αυτά. Μιλάμε σίγουρα για ένα από τα καλύτερα storylines που έχουν πραγματοποιηθεί στην ιστορία του professional wrestling. Προσωπικά, θα το έβαζα στις πολύ υψηλές θέσεις μάλιστα. Αλλά θα κερδίσει ποτέ την αναγνώριση που του αξίζει;

Μιλάμε για εβδομαδιαία τηλεόραση, που έχει καταφέρει με τον προϊόν της να σε κάνει να ανυπομονείς για την συνέχεια. Πόσες τηλεοπτικές εκπομπές, ανεξαρτήτως χώρου, μπορούν άνετα να βγουν να πουν ότι καταφέρνουν το ίδιο; Αυτή η ιστορία έχει δράμα, χιούμορ, συναισθήματα, ανατροπές, ωραία ματς. Έχει τα πάντα. Όμως, ακόμα και άτομα που ασχολούνται με το wrestling θα συνεχίσουν να το κοιτάνε ως κάτι που συμβαίνει κάπου, κάποτε, κάθε βδομάδα…

Λέω να κατέβω κι εγώ στις επόμενες εκλογές

Πλησιάζουν εκλογές, οπότε σιγά σιγά ξεπροβάλουν νέοι υποψήφιοι. Δεν έχω σκοπό να μπω σε ονομαστική τους καταγραφή, αλλά έχουμε ποικιλία. Δεν έχω παράπονο. Δημοσιογράφοι, ηθοποιοί, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, ποδοσφαιριστές. Κάθε καρυδιάς καρύδι. Πάντως, αυτό που μου αρέσει συχνά να λέω όταν εμφανίζεται νέο όνομα είναι ότι μην ξαφνιάζεστε που κατεβαίνει ο τάδε με αυτό το κόμμα. Να ξαφνιαζόσασταν αν ΔΕΝ ήταν με αυτό. Μέχρι τώρα με μαθηματική ακρίβεια όλοι οι σελέμπριτι της Ελλαδίτσας, που αποφασίζουν να πολιτευτούν, ακολουθούν αυτά που έλεγαν τους τελευταίους μήνες. Κάποιος πιο πονηρεμένος από μένα θα έλεγε ότι έχτιζαν το κοινό τους καιρό πριν ανακοινωθεί η υποψηφιότητά τους. Το θέμα είναι ότι το σκέφτομαι κι εγώ. Θα με ψηφίσετε ρε αν κατέβω ή θα πάθω σαν γνωστό ποδοσφαιριστή και δεν θα με ψηφίσει ούτε η μάνα μου;

Μιας και μίλησα για F1…

…λέω να σας αφήσω να παίξω Mario Kart. Καμία σχέση, αλλά έχουν να κάνουν με αμάξια και τα δύο. Αυτό που έχει σχέση με το άρθρο είναι το πρόσφατο τραγούδι των Skillet. Ο λόγος είναι επειδή αποτελεί το επίσημο τραγούδι του τελευταίου Premium Live Event του WWE, Elimination Chamber. Οπότε σας αφήνω με αυτό. Εις το επανιδείν!

The post Friday Night Specials: F1 στον ANT1 και δίνουμε Emmy στο WWE appeared first on anthem.gr.

Το τι είναι το Harry Potter και το Wizarding World, δεν υπάρχει μεγάλη ανάγκη να το αναλύσω νομίζω. Απλά για να έχουμε μια τάξη μεγέθους να πούμε ότι μιλάμε για την σειρά βιβλίων με τις περισσότερες πωλήσεις, έχοντας 600 εκατομμύρια αντίτυπα και οι ταινίες πλέον είναι το 4ο μεγαλύτερο franchise σε εισπράξεις πίσω μόνο από το MCU, το Star Wars και τον Spider-Man. Με μόλις 11 ταινίες, όταν το MCU έχει 30! Τέλος πάντων, αυτά δεν έχουν και τόση σημασία. Άλλο είναι το θέμα μας. Βγαίνει καινούργιο video game. Ναι ναι. Το πρώτο μετά από δέκα χρόνια κι εκείνη την φοβερή διετία του Kinect. Παρένθεση, έχω ζήσει παρουσίαση της Microsoft για το Kinect. Μαγική εμπειρία. Ίσως αξίζει να υποθεί σε άρθρο ή κάπου αλλού. Κλείνει η παρένθεση.

Η αφορμή που ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο είναι ο έντονος προβληματισμός και η μουρμούρα η οποία υπάρχει σε όλα τα social media. Για να μπούμε σε μια σειρά, να πω από τώρα ότι δεν πρόκειται να γίνει κουβέντα καθόλου για το πως είναι παιχνίδι και ας ξεκινήσουμε με ένα ερώτημα. Θα αγοράσεις/παίξεις το Hogwarts Legacy; Ναι ε; Τότε συγγνώμη που στο λέω, αλλά είσαι ομοφοβικός και πολύ κακός άνθρωπος. Ή έστω έτσι λέγεται από μια μερίδα του ίντερνετ. Αποφασίζεις να το μποϊιτάρεις; Τότε είσαι από τους ανώμαλους και αυτούς που δεν αφήνουν τον κόσμο να έχει άποψη.

Έχουμε μπει σε αυτή την συζήτηση για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Λόγω της συγγραφέα των βιβλίων και των απόψεών της για την LGBTQ+ κοινότητα και γενικά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η -ξέρετε ποια- προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας θυμίζει πόσο προβληματικές απόψεις έχει. Το οποίο βάζει καθημερινά και το ερώτημα αν πρέπει ή όχι να στηρίζεις οικονομικά τα δημιουργήματά της.

Η συζήτηση τού αν ξεχωρίζεις το άτομο από την τέχνη του δεν είναι καινούργια. Γίνεται εδώ και αρκετά χρόνια και δεν θα σταματήσει να γίνεται, γιατί δεν μπορεί να βρεθεί μια απόλυτη απάντηση στο ζήτημα. Ο λόγος όμως, κι όχι η αφορμή, που γράφω αυτές τις προτάσεις είναι το σημείο που έχουμε φτάσει σαν κοινωνία να χαρακτηρίζουμε ανθρώπους από μια επιλογή με πρωτοφανή ευκολία. Αγοράζεις ένα παιχνίδι και αυτόματα είσαι σκουπίδι. Δεν το κάνεις και είσαι καλύτερος άνθρωπος για κάποιο λόγο. Να σας ενημερώσω, λοιπόν, πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Θα το πάμε λίγο πιο προσωπικά. Η σχέση που έχω με τα βιβλία της ακατανόμαστης είναι αυτή του αρκετά ένθερμου φαν. Potterheads μάς λένε κάποιοι. Θυμάμαι πάντα να ψάχνω ποιος γνωστός ή φίλος αγόρασε πρώτος το καινούργιο βιβλίο για να το δανειστώ και να το διάβασω. Ναι, με εξαίρεση τις δύο αρχικές ταινίες του Chris Columbus, που είχα λιώσει από το βίντεοκλαμπ τις VHS κασέτες τους, στις υπόλοιπες ταινίες είχα διαβάσει πρώτα τα βιβλία και στην συνέχεια πήγαινα στις πρεμιέρες των ταινιών. Είναι το μικρό μου flex για σήμερα. Οπότε, όπως και σε πάααρα πολλούς άλλους, η σχέση που έχω με αυτό το σύμπαν είναι κάτι παραπάνω από μια αναγνωστική εμπειρία με κάποια βιβλία της φανταστικής λογοτεχνίας. Προφανώς, μετά ήρθαν τα videogames, οι μαραθώνιοι των ταινιών, η λατρεία για το A Very Potter Musical και οτιδήποτε άλλο υπήρχε. Όμως… Υπάρχει ένα όμως…

Η έντονη αγάπη για κάτι δεν σε τυφλώνει απαραίτητα. ‘Οταν μεγαλώνεις, αρχίζεις να αναγνωρίζεις τα προβληματικά κομμάτια που υπήρχαν και αναπαράγονταν για πολλά χρόνια χωρίς σκέψη. Τα βλέπεις, τα τονίζεις και τα βάζεις στην συζήτηση. Το θέμα είναι ότι άλλο πράγμα αυτό και άλλο να πάμε στο ακριβώς απέναντι άκρο. Είναι διαφορετική κουβέντα να πας στο πλαίσιο της εποχής που βγήκε κάτι, να συζητήσεις την ύπαρξη προβληματικών στερεοτύπων και είναι εντελώς διαφορετικό το ότι επειδή θα παίξω ένα παιχνίδι, ξαφνικά έγινα ο χειρότερος άνθρωπος που υπάρχει. Έχουμε μπερδέψει ορισμένα πράγματα και σε αυτό συμβάλλει σε έναν βαθμό ο αμέτρητος θυμός που υπάρχει και βρίσκει εύκολα διέξοδο μέσω του ίντερνετ.

Προσοχή! Δεν λέω ότι αν ο τρόπος που νιώθεις ότι μπορείς να εκφραστείς γι’αυτό το θέμα είναι μέσω του ίντερνετ, δεν πρέπει και να το κάνεις. Αλλά ας θυμηθούμε ότι καθένας έχει την δική του οπτική στα πράγματα και πράττει αναλόγως. Ό,τι δικαιολογία κι αν λες στον εαυτό σου, στην ουσία για σένα το κάνεις. Και ΔΕΝ είναι κακό αυτό. Νιώθεις ότι αν μποϊκοτάρεις ένα άτομο αυτό θα βοηθήσει στο να μην αναπαράγει επικίνδυνες απόψεις; Καλά κάνεις και το πιστεύεις. Από την άλλη, μην ξεκινάς να χαρακτηρίζεις ανθρώπους που δεν ξέρεις. Γιατί το άτομο που βρίζεις για την επιλογή του να παίξει το καινούργιο video game του Harry Potter, μπορεί στην προσωπική του ζωή με τις πράξεις του να στηρίζει περισσότερο τα άτομα που νομίζεις ότι στέκεσαι δίπλα τους, επειδή ανέβασες ένα βίντεο στο TikTok.

Ήταν το 2019, τότε που πήρα επιτέλους την απόφαση να μαζέψω τα βιβλία. Έχω αγοράσει ήδη το πρώτο και βάζω στο καλάθι το επόμενο. Ώσπου ξεκινούν τα σχόλια της ακατανόμαστης για τις τρανς γυναίκες. Κι εκεί παγώνω. Είμαι στο δίλημμα. Να συνεχίσω να αγοράζω την σειρά που αγαπώ ή να μην στηρίζω το συγκεκριμένο άνθρωπο; 4 χρόνια μετά και στην βιβλιοθήκη υπάρχει μόνο η Φιλοσοφική Λίθος. Όχι γιατί είμαι κάποιος καλός άνθρωπος που στηρίζω τα τρανς άτομα. Αλλά γιατί ακόμα ψάχνω το τι είναι ηθικά σωστό. Έτσι και με το Hogwarts Legacy. Δεν μου είναι τόσο απλό να αποφασίσω, τι πρέπει να κάνω…

Δεν κρίνω αυτόν που θα το παίξει. Μπορεί αυτό που μου βγαίνει αυθόρμητα σαν άνθρωπος να είναι ο προβληματισμός για το τι είναι σωστό ή λάθος, αλλά δεν σημαίνει ότι έχω δίκιο κιόλας. Αυτό για το οποίο είμαι 100% σίγουρος ότι πρέπει να κάνουμε, είναι να μιλάμε. Επίσης, είμαι σίγουρος ότι επειδή έζησες δύσκολα παιδικά και όχι μόνο χρόνια, δεν απέκτησες ξαφνικά το δικαίωμα να βρίζεις και να κάνεις τα ίδια σε άλλους επειδή δεν στηρίζουν την απόφαση σου να μποϊκοτάρεις ένα παιχνίδι κι ένα franchise. Αυτό που θα πρότεινα είναι να μπούμε όλοι σε μια κουβέντα. Μην κοιτάμε μόνο την πάρτη μας και μην κοιτάμε πως θα καβαλήσουμε το κύμα του trend για να βγάζουμε βίντεο σε ποιον οίκο ανήκει ο καθένας μας και 10 πράγματα που πρέπει να ξέρουμε πριν ξεκινήσουμε το παιχνίδι. Να χαρείς το παιχνίδι σου αν αυτό θες, ενώ ταυτόχρονα να αρχίσεις να σκέφτεσαι και τον συνάνθρωπό σου. Μετά, όλοι μαζί ας ψάξουμε τι είναι το ηθικά σωστό να γίνει τελικά…

Και για να μην ξεχνιόμαστε, η ομάδα του Starkid είναι αυτή που έγραψε τα βιβλία του Harry Potter!!

The post Hogwarts Legacy: Δύο κουβέντες για το νέο Harry Potter βιντεοπαιχνίδι appeared first on anthem.gr.

Είναι αρκετές οι φορές που θες να γράψεις ένα άρθρο και ψάχνεις για ώρα το θέμα. Και οκ. Αν είναι πρώτο άρθρο της χρονιάς το κλέβεις λίγο και γράφεις κάτι σαν το προηγούμενο. Τώρα που μπήκε για τα καλά το 2023 τι γράφεις; Ε κοίτα να δεις που έρχονται μόνα τους τα θέματα.

Καταξοδεύτηκες πάλι

Πλέον το mail μου είναι μια παιδική χαρά διαφημίσεων και πρόμο. Σας κάτι τέτοιο το αντιμετωπίζω κι εγώ όταν μπαίνω να δω τι καινούργιο μού έχουν στείλει. Ε τώρα ήταν κουπόνι. Ξέρετε, τα κουπόνια έχουν την πλάκα τους. Παιρνούν από διάφορες εποχές. Είναι αρχικά το στάδιο που στην πέφτει η εταιρεία δίνοντας σου μια καλή έκπτωση. Μετά είναι που σε παίζει λίγο. Σου λέει θα σου δώσω 10 ευρώ αν ξοδέψεις 40. Ώσπου πας στο τελικό στάδιο, κατά το οποίο γίνεται κάτι ανάλογο με αυτό που έπαθα εγώ. Δηλαδή, σου στέλνει μια μέρα κουπόνι το Skroutz αξίας 10 ευρώ, για μια αγορά από 250 ευρώ και πάνω!!

Αν δεν απαντάω στα μηνύματά σας φίλοι μου, να ξέρετε ότι ψάχνω που θα πρωτοξοδέψω αυτό το κουπόνι. Γιατί μπορεί εκπτώσεις να μην γινόνται στα κείμενά μας, αλλά να μην εκμεταλλευτούμε τέτοια εκπτωσάρα που προέκυψε;;;

Χαρίζει και στιγμές γέλιου το Survivor All Star

Εδώ, σε αυτή την στήλη, ήταν πριν ένα μήνα που σας έλεγα τις αναμνήσεις από τα παλιά τα ορθόδοξα Survivor. Ε λοιπόν ήρθε το All Star για να έχουμε εκπρόσωπο της χριστιανοσύνης και της ορθοδοξίας. Γιατί μπορεί το συγκεκριμένο ριάλιτι να μην βλέπεται, αλλά το twitter δίνει πόνο. Αφορμή για μπόλικο υλικό ο Άγιος Στυλιανός ο Χανταμπάκιος.

Σχολίασε μάλιστα τα γεγονότα των ημερών, με τον δικό του τρόπο

Βέβαια, δεν έλειψαν και τα περιστατικά όπως αυτό του Ηλία Γκότση να προσπαθεί να σβήσει μια φωτιά πετώντας μέσα ξύλα. Οκ, συμβαίνουν κι αυτά.

Το οποίο συμβάν ξύπνησε κι άλλα θέματα μέσα μου…

Το θέλω και το τρας μου

Μέσα στο κλίμα των ριάλιτι εκπομπών, ενώ παράλληλα γράφω ένα σχετικό άρθρο, να εξομολογηθώ ένα guilty pleasure μου. Έχω την κάφρικη συνήθεια να ανακαλύπτω μαζί με την αδερφή μου ριάλιτι, τα οποία ρε παιδί μου δεν τα λες και τόσο τρομερής ποιότητας. Ο λόγος προφανώς που τα βλέπουμε είναι το γέλιο που μπορεί να προκύψει από τέτοιες εκπομπές. Τελευταία ανακάλυψη είναι το Milf Manor.

Ακούστε ιδέα! Σε μια βίλα στο Μεξικό, 8 ζευγάρια καλούνται να μείνουν και να φλερτάρουν μεταξύ τους. Το θέμα είναι ότι δεν είναι απλά ζευγάρια. Πρόκειται για 8 μάνες και τους γιους τους. Οπότε μπορείτε να καταλάβετε τι γίνεται όταν μια μάνα αποφασίζει να φλερτάρει τον γιο μιας άλλης μπροστά στα μάτια της ή το αντίστροφο. Κανονικό τρας ριάλιτι. Όμως, ας μην ξεγελάω τον εαυτό μου. Ένα πράγμα σκέφτηκα βλέποντας την συγκεκριμένη εκπομπή…

Άντε πάλι κράξιμο για The Last of Us

Είναι λίγο ένα επαναλαμβανόμενο αστείο το κράξιμο που πέφτει για το παιχνίδι και τώρα για την σειρά του The Last of Us. Η σειρά βρίσκεται στο 3ο της επεισόδιο, με τεράστια επιτυχία από άποψη τηλεθέασης. Σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Είναι από τις σειρές που σίγουρα θα υπάρξει άρθρο γι’αυτή στον μέλλον, όταν ολοκληρωθεί. Προς το παρόν, να πω μόνο ότι απλά δείτε την όσοι δεν το κάνετε ήδη. Είτε είστε φίλοι των παιχνιδιών, είτε όχι. Το θέμα που με τρώει να σχολιάσω είναι άλλο και όποιος θέλει να αποφύγει σπόιλερ, ας προσπεράσει αυτό το κομμάτι. Αν και δεν είναι τόσο τεράστιο το σπόιλερ που θα γίνει.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Στο 3ο επεισόδιο, η σειρά φεύγει για μεγάλο κομμάτι της από το πρωταγωνιστικό δίδυμο και πάει στο δίδυμο δύο άλλων χαρακτήρων, του Bill και του Frank. Μέσα από την δική τους ζωή βλέπουμε πως πέρασαν τα χρόνια στον κόσμο της σειράς. Το στοιχείο, όμως, που σήκωσε θύελλα αντιδράσεων είναι ότι αυτά τα δύο άτομα είναι γκέι ζευγάρι. Βέβαια να πω ότι παρακολουθούμε μία από τις πιο όμορφα δοσμένες ρομαντικές ιστορίες που υπάρχουν. Αλλά κοιτάξτε τι θα γίνει τώρα. Επειδή πραγματικά βαριέμαι να κάτσω να κράζω ομοφοβικά δίποδα, θα το πάρουμε λίγο αλλιώς.

Έστω ότι υπάρχει μια άτζεντα, όπως την λένε, όπου προσπαθούν να προωθήσουν την ομοφυλοφιλία και γενικώς την LGBTQ+ κοινότητα. Ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα; Να το διατυπώσω λίγο αλλιώς για να καταλάβετε τι εννοώ; Όταν ταυτόχρονα υπάρχουν χιλιάδες σειρές, ταινίες και εκπομπές (καθόλου τυχαία δεν ανέφερα προηγουμένως το Milf Manor) που προωθούν τα στρέιτ άτομα και οτιδήποτε αρέσει σεξουαλικά στον άντρα (σπανίως και στην γυναίκα), γιατί μας πειράζει αν μία σειρά προωθεί κάτι που αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι της κοινωνίας μας που υπάρχει κανονικά ανάμεσά μας; Χρειάζεται να δώσω απάντηση; Νομίζω πως όχι… Οπότε απευθυνόμενος σε αυτούς που έχουν μυαλό στο κεφάλι τους και φως αντί για σκοτάδι μέσα τους, δείτε ό,τι τραβάει η ψυχή σας και αφήστε τούς σκατόψυχους να κλαψουρίζουν στα πληκτρολόγια, ψάχνοντας δικαιολογίες για να κρύψουν τον ρατσισμό τους.

Αρκετά δεν συγχυστήκαμε;

Νομίζω ναι. Γι’αυτόν τον λόγο είναι απαραίτητη η ύπαρξη της μουσικής με μια τυχαία (ή και όχι για όσους ξέρουν) επιλογή. Τα λέμε στο επόμενο!!

The post Friday Night Specials: Δώστε κουπόνια στον λαό! appeared first on anthem.gr.

Το Disney Plus μπορεί να το έφερε στις αρχές Οκτωβρίου στην χώρα μας, αλλά το The Bear είχε κάνει τον ντόρο του από το καλοκαίρι που κυκλοφόρησε. Πως να μην γίνει άλλωστε αυτό; Πολλές είναι οι σειρές που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και χάνονται. Αλλά οι πραγματικά καλές, θα βρουν τον τρόπο τους να βγουν στην επιφάνεια. Είτε αυτή η επιφάνεια είναι ο κόσμος του ίντερνετ, είτε είναι ένα καζάνι που βράζει.

Τι βλέπεις στο The Bear

Μετά από δέκα χρόνια στο Shameless, ο Jeremy Allen White αποφάσισε να αλλάξει στέγη. Εδώ υποδύεται τον Carmy, έναν πετυχημένο σεφ με βραβεία στο καλύτερο εστιατόριο που υπάρχει, όπου αναγκάζεται να γυρίσει πίσω στην πόλη του, το Σικάγο. Ο λόγος είναι να αναλάβει το χρεοκοπημένο σαντουϊτσάδικο του αδερφού του, ο οποίος αυτοκτόνησε. Σε αυτή την κουζίνα θα βρεις ανθρώπους πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους, οι οποίοι πρέπει κάπως να προσαρμοστούν ώστε να βγει η δουλειά και να ξεχάσουν τις κακές τους συνήθειες.

Μόλις ξεκινάς να βλέπεις The Bear, αρχίζεις να καταλαβαίνεις έστω και ελάχιστα τι περνάνε οι άνθρωποι που δουλεύουν σε τέτοια περιβάλλοντα. Μέσα από τα μάτια και την ερμηνεία του Jeremy Allen White περνάει όλη η πίεση που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος σε θέση ευθύνης ενώ παράλληλα έχει άλλα χίλια δύο προβλήματα στο κεφάλι του.

Όμως τι βλέπεις σε αυτή την σειρά; Πρόκειται για ένα δράμα με ξέφρενους ρυθμούς και άγχος για το κάθε τι. Σκέψεις και ενοχές για το παρελθόν. Αλλά και με γερές δόσεις οικογενειακού δράματος, το οποίο ξεκάθαρα παρουσιάζεται μπροστά σου, αλλά ποτέ δεν είναι το μόνο που κυριαρχεί. Από την άλλη μεριά, για να μην σας μαυρίζω, υπάρχουν και αρκετές χαλαρές στιγμές που η σειρά σου δίνει ανάσες με το κατάλληλο χιούμορ. Έχει λίγο απ’όλα και συμφέρει.

Το καστ του The Bear μαγειρεύει αριστουργηματικά

Μιας και είπαμε για τον πρωταγωνιστή της σειράς και την ερμηνεία του, θα ήταν άδικο να μην μιλήσουμε για το υπόλοιπο καστ. Μπορεί να πει δύο ατάκες, μπορεί να κάνει μονόλογο. Ο κάθε χαρακτήρας, όμως, νιώθεις ότι υπάρχει. Δεν πέρασε τυχαία από κει. Θα μάθεις όσα χρειάζεται γι’αυτόν, θα μάθεις πολλά στοιχεία του χαρακτήρα του από το πως συμπεριφέρεται μέσα στην κουζίνα. Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν όπως πρέπει αν δεν βοηθούσαν και οι ηθοποιοί. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανής σε κάθε λεπτό αυτής της σειράς, η δουλειά που έχουν ρίξει όλοι οι ηθοποιοί για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Βέβαια, υπάρχουν δύο βασικές υποσημειώσεις. Μία μεγάλη και μία πιο μικρή. Όχι όχι, μην τρομάζεις. Δεν θα το γυρίσω σε κράξιμο. Πάλι για καλό θα πω. Συγκεκριμένα, ο Ebon Moss-Bachrach όπως και να το κάνουμε σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται κλέβει την παράσταση. Καταλαβαίνεις ότι ως Richie δεν είναι κακός άνθρωπος. Αλλά η συμπεριφορά του σε κάνει να απορείς ώρες ώρες αν θες να τον συμπαθήσεις. Από την άλλη, ξεχνάς σαν θεατής ότι είναι ο manager του μαγαζιού, ο οποίος πριν λίγους μήνες έχασε τον καλύτερό του φίλο. Και μιας και μιλήσαμε για τον Lieberman (ή Micro) του Punisher, ας μιλήσουμε και για τον ίδιο τον Punisher. Ναι δεν γράφω λάθος. Ο Jon Bernthal κάνει την εμφάνισή του και η βασική μου απορία είναι πως αυτός ο άνθρωπος ακόμα και 5 λεπτά να παίξει σε μια σειρά την αναβαθμίζει επιτόπου.

Η σκηνοθεσία του Storer

Όλα αυτά που περιγράφω μέχρι τώρα δεν θα είχαν ευτυχή κατάληξη χωρίς την σκηνοθεσία του Storer. Βλέπεις το βιογραφικό του και αυτό που διακρίνεις είναι η μεγάλη συμμετοχή που έχει σε comedy specials. Είτε ως σκηνοθέτης, είτε ως παραγωγός. Αυτό είναι το στοιχείο που δίνει την ικανότητα στον συγκεκριμένο άνθρωπο να σκηνοθετήσει μια σειρά όπως το The Bear. Η κωμωδία θέλει timing. Χωρίς σωστό timing στα πάντα, δεν θα δούλευε η σειρά που δημιούργησε και αποτελεί showrunner της.

Φυσικά, δεν ξεχνάμε την μουσική που παίζει στην σειρά καθ’ όλη την διάρκειά της. Μουσική που επέλεξε ο ίδιος ο Storer και θα μπορέσεις να ακούσεις soundtracks και κλασική ροκ ξεκινώντας από την δεκαετία του 1980. Θα ακούσεις από κομμάτια όπως το “Let Down” των Radiohead και το “Animal” των Pearl Jam μέχρι το “In Too Deep” των Genesis και το “Oh My Heart” των R.E.M.

Αξίζει τελικά το The Bear;

Δεν υπάρχει καν ερώτημα. Είναι μια σειρά που έτσι και αποφασίσεις να την δεις, δεν θα την αφήσεις. Βοηθάει αρκετά και η διάρκειά του καθώς αποτελείται από 8 επεισόδια των 20 με 30 λεπτών. Το πραγματικά δύσκολο ερώτημα είναι ένα. Τι θα αποφασίσετε να έχετε κοντά σας να τρώτε όσο βλέπετε την τελευταία επιτυχία του FX;

Περισσότερη πάρλα για σειρές εδώ!

The post The Series Corner: The Bear – Η κουζίνα είναι το απόλυτο τεστ ανθρωπίνων σχέσεων appeared first on anthem.gr.

Οι κουραμπιέδες και μελομακάρονα τελείωσαν. Δίπλες δεν φάγαμε. Ποιος τρώει δίπλες μωρέ;; Κάθεσαι στον καναπέ με βογγητά να ακούγονται από το φαΐ που καταναλώθηκε μες στις γιορτές και ακόμα βασανίζεσαι από την σκέψη πότε θα ξεστολίσεις. Όμως, το μυαλό σου συνεχίζει να παίρνει στροφές και σκέψεις περνάνε. Από γεγονότα που έγιναν μέσα στο 2022 ή πιο πρόσφατα. Οπότε λες ας γράψω μερικά κάπου να μην χαθούν.

Η συναυλία της χρονιάς

Κάθε χρόνο, ειδικά μετά τα καλοκαίρια, υπάρχει συζήτηση μεταξύ των μουσικόφιλων για τις συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στην χώρα μας. Είτε αυτοί είναι οι Muse, είτε οι Iron Maiden, είτε ο κακός Gallagher, είτε οι Slipknot, ο καθένας θα πει ότι παραβρέθηκε στην καλύτερη συναυλία της χρονιάς. ΌΛΟΙ είστε λάθος. Η καλύτερη ήταν άλλη μέσα στην χρονιά που πέρασε. Ήταν το επικών διαστάσεων κολάμπ μεταξύ Κωνσταντίνου Αργυρού και 50cent. Έσπειρε panikο ο δημοφιλής Έλληνας τραγουδιστής δείχνοντας στο γατί της rap τι εστί Star!

Τώρα κάποια πράγματα που ακούγονται περί αναβολής για τεχνικά προβλήματα (χωρίς να υπάρχουν απαραίτητα) και χορηγίες από τον ΕΟΤ είναι κακεντρέχειες τρίτων. Εγώ ξέρω από συγγενικό πρόσωπο ότι πήγε στην συναυλία για τον Κωνσταντή. Ποιος ήταν ο άλλος κύριος άλλωστε; Κανένα φιλαράκι του Ρέμου; Μερικοί άσχετοι με την μουσική, θα πουν ότι μεγάλο μουσικό γεγονός της χρονιάς ήταν η sold out συναυλία του ΛΕΞ. Αλλά τι ξέρουν αυτοί από τέτοια θέματα; Οι υπόλοιποι ακούστε ό,τι απέμεινε από τα παλιά ένδοξα χρόνια του 50cent, μέχρι να προκύψει η μεγάλη επιτυχία από τους 50silver!

Πάντως, πολύ φιλοξενία πέφτει στο ελληνικό σταρ σίστεμ, όπου κάθε καλλιτέχνης φιλοξενεί στο μουσικό του στέκι κάποιον άλλο. Μέσα στο 2022 ξεκίνησε αυτό το τρεντ και κάποιος πιο πονηρεμένος από μένα θα έλεγε ότι γίνεται για να μην τσακώνονται τα “μεγάλα” ονόματα. Σου λέει αυτός που θα ήταν δεύτερος, ότι δεν είμαι δεύτερος, απλά είμαι φιλοξενούμενος. Πως το λέει ο Μαθιουδάκης στο “Στα Πλάγια”; Δεν ήταν stand up, ήταν performance…

Ελληνικός μυθοπλαστικός οργασμός

Το 2022 ήταν η χρονιά που αποχαιρετήσαμε τις Άγριες Μέλισσες. Αφού πρώτα είχαμε το redemption arc οποιουδήποτε χαρακτήρα ήταν έστω για λίγο καιρό σκοτεινός (όχι για σένα Χειλάκη, εσένα δεν σε λυπηθήκαμε) και οι Σταμίρενες, με κύρια συμβολή της Δρόσως, έλυσαν το υπογεννητικό πρόβλημα της Θεσσαλίας, μπόρεσε αυτή η σειρά να ολοκληρωθεί μετά από τρία χρόνια. Αντίστοιχα, για Maestro τα είπαμε ξανά, καμαρώνουμε με χάρη ότι μπήκε στο Netflix και τυπικά πλέον. Τώρα βέβαια που έχει τελειώσει ο πρώτος κύκλος μπορούμε να αναρωτηθούμε τι παίρνουν ορισμένοι άνθρωποι και κάνουν δηλώσεις σαν της Γουλιώτη.

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει και στην σειράρα που απογείωσε την μυθοπλασία στην χώρα. Η οποία δεν είναι ακόμα ένα αγορασμένο φορμάτ από την Μεγάλη Βρετανία, αλλά μια πρωτότυπη ιδέα του μεγαλύτερου Έλληνα κωμικού. Με τον επίσης πρωτότυπο τίτλο, Super Mammy. Τώρα γιατί κόπηκε μετά από λίγα επεισόδια, ενώ είχε ανανεώσει για 2η σεζόν, απορία το έχω. Δεν το έβλεπαν οι αμέτρητοι φανς του; Ίσως. Θα μου πεις προέκυψε και Η επίθεση της βρετανικής τυρόπιτας μέσα στην χρονιά, οπότε είχαν κι άλλα ζητήματα να λύσουν. Ας ελπίσουμε ότι ο άνθρωπος που κατέστρεψε στο παρελθόν το Faulty Towers, να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά του, ότι το ελληνικό Office είναι απλά φήμη και να μην ήταν μια κίνηση για να τεστάρει τα νερά του ίντερνετ για αντιδράσεις. Απλά σκέφτομαι φωναχτά…

Χύσαμε όλοι δάκρυα χαράς με την επιτυχία του κοντού

Όταν στον ποδοσφαιρικό πλανήτη προσγειώνεται ένας μετεωρίτης, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θαμπώνονται από την λάμψη του και άλλοι που την μισούν. Κάτι τέτοιο γίνεται και με τον Messi. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τι έχει κάνει στην μακροχρόνια καριέρα του ο Αργεντινός. Άλλοι τα έχουν πει ήδη αρκετά καλύτερα απ’ ότι θα μπορούσα. Μπορώ να μεταφέρω από το κείμενο το οποίο διαβάζετε τώρα μόνο την συγκίνησή μου όταν ο κοντός πήρε αυτό που του έλειπε. Το Παγκόσμιο Κύπελλο. Προσπάθησαν οι Καταριανοί με κάτι φορεσιές να μας χαλάσουν την στιγμή. Αλλά μετά από τέτοιο τελικό, που μόνο σε ταινία του MCU θα έβλεπες αντίστοιχη μάχη, δεν θα κάτσουμε παραπάνω να ασχοληθούμε πέρα από το αυθόρμητο κράξιμο που έπεσε. Γιατί μπορεί να μην ήμουν ποτέ φίλος της Μπαρτσελόνα (καλά για την Παρί ούτε καν συζήτηση), ούτε της Αργεντινής, αλλά σε αυτό το τουρνουά υπήρχε μια σύνδεση πολλών ποδοσφαιρόφιλων ότι τώρα πρέπει να το πάρει. Πρέπει να τελειώσει την καριέρα του αυτός ο ποδοσφαιριστής και να έχει πάρει τουλάχιστον ένα Μουντιάλ. Το πήρε και το δάκρυ κύλησε.

Τώρα στα σοβαρά θέματα, άλλη ήταν η προσωπικότητα τής οποίας η σκιά κάλυψε τα πάντα σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η προσωπικότητα αυτή, ή αλλιώς ο football expert, σε ρόλο σχολιαστή της διοργάνωσης ήταν ο Στέλιος Γιαννακόπουλος. Μέσω των γνώσεων τις οποίες μας προσέφερε απλόχερα ο Στελάρας, μάθαμε μπαλίτσα αυτές τις μέρες. Είχαν τέτοια επιτυχία τα ταχύρυθμα μαθήματα ποδοσφαίρου, που πλέον μαζεύονται όλες οι ατάκες για την κυκλοφορία ειδικής συλλογής.

Εδώ στο anthem.gr έχουμε αποκλειστικό preview της συγκεκριμένης συλλογής και θα διαβάσουμε/θυμηθούμε μερικές από αυτές τις μαγικές στιγμές.

• Αν η μπάλα πάει εκεί που δεν μπορεί να τη βγάλει ο τερματοφύλακας, θα το φάει.
• Αν είναι μέσα στην περιοχή το φάουλ, είναι πέναλτι.
• Ποδόσφαιρο παίζουν οι ποδοσφαιριστές.
• Είναι ένα ματς που μπορεί να σκοράρει οποιοσδήποτε σε οποιαδήποτε στιγμή.
• Στην γλώσσα την δικιά μας, δείχνει να ευχαριστιέται πιο πολύ το ποδόσφαιρο με την εθνική παρά με τον σύλλογο.
• Αν θες να το πούμε έτσι λαϊκά, η Αργεντινή παίζει πιο ευρωπαϊκό λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο.
• Για τον τελικό: Αν μου επιτραπεί η έκφραση, βλέπουμε ένα ποδοσφαιρικό θρίλερ (το χιτσκοκικό γκρανγκινιολικό φινάλε είναι πιασμένο και πατενταρισμένο από αλλού).
• Και φυσικά οι ατάκες: πλασοκουντεπιέ, μπουκαδόρος, μοίρασε σακούλα

Καλοτάξιδο το βιβλίο να ευχηθούμε!

Έκανε το θαύμα του ο Νικόλας!

Είναι που λέτε μια απλή καθημερινή μέρα και λέω ας κάτσω στο PC μου, να δω και τα mails μου. Ενημερώσεις, ανακοινώσεις, σαβούρα πολύ, όπου κάτσε! Έπεσα σε μια διαφήμιση που δεν γινόταν να προσπεράσω.

Όπως ξέρετε ήδη λογικά, έχουμε μεγάλη αγάπη για το Ant1+ στο anthem.gr. Ολόκληρο Rant και Unstable Show αφιερώσαμε. Ήρθε, λοιπόν, η πλατφόρμα της καρδιάς μας, να μας ανταμείψει!

Ντοκιμαντέρ για τον Νικόλα τον Οικονομόπουλο!! Θες να μάθεις πως ζει στην καθημερινότητά του ο λαϊκός τραγουδίστης; Βάλε Ant1+. Θες να δεις την προθέρμανση που κάνει πριν βγει στην σκηνή το λαϊκό είδωλο; Βάλε Ant1+. Θες να δεις ζωντανό θαύμα μπροστά στην κάμερα; Βάλε Ant1+.

Ώπα κάτσε. Αυτό το έχουμε και σε βίντεο τσαμπέ. Πατήστε εδώ!

Για το θέμα πίστης (ή αγγλιστί Faith), θρησκείας κλπ θα προτιμούσα να μην πάρω θέση. Το μόνο που θα πω είναι πως αποτελεί κάτι προσωπικό και έχει να κάνει κυρίως με τις ανάγκες του καθενός. Κι ενώ θα μπορούσα να σταθώ στις απόψεις του αοιδού για την θέση των γυναικών, για τα εμβόλια και για πολλά άλλα θέματα, θα σταθώ μόνο σε μια ατάκα από το ίδιο ντοκιμαντέρ.

Πάντως εγώ γουστάρω πολύ που ο Οικονομόπουλος έχει για εταιρεία την Heaven και βγάζει ντοκιμαντέρ Faith. Δηλαδή Ελλάδα, πίστη κι άλλα τέτοια ωραία, όμως έχουμε μια πινελιά παγκοσμιοποίησης!

Κι επειδή ο Νικόλας δεν θα παίξει μουσικά σε αυτό το άρθρο, πάμε να βάλουμε τέρμα ένα διαφορετικό θαύμα.

Για τα δύο τελευταία screenshots, θέλω να δώσω credits στο προφίλ Σκρίνσοτς ελληνικής τηλεόρασης (@TvSnaps) στο Twitter. Ακολουθήστε το!

The post Friday Night Specials: Θαύμα, θαύμα! appeared first on anthem.gr.