Το κράξιμο στη λογοκρισία συνεχίζεται με το σημερινό Unstable Show. Ειλικρινά σήμερα δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Λοιπόν ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Θα ξεκινήσουμε από το δεύτερο γεγονός που είχα αναφέρει στο πρώτο άρθρο και για το οποίο διάβασα στο άρθρο των AC/DC στη Βικιπαίδεια και με τσάντισε απίστευτα.

Το 1985 ιδρύθηκε το P.M.R.C (Parents Music Resource Center) από συζύγους βουλευτών του Αμερικάνικου Κονγκρέσου με σκοπό την καταπολέμηση των άσεμνων στίχων από τραγούδια της rock μουσικής. Το P.M.R.C. με πρόεδρο την Tipper Gore (σύζυγος του Al Gore) «κυνήγησε» με μανία τους AC/DC κατηγορώντας τους συνεχώς για το περιεχόμενο των στίχων τους. Ένα από τα κομμάτια, που έχουν στην λίστα τους είναι το Let Me Put My Love Into You από το Back In Black.

Αααααχ άντε να ξεκινήσω να θάβω για το P.M.R.C και να χρειαστώ και part 3. Για μία πιο περιληπτική περιγραφή, συνεχίστε το άρθρο. Πιο αναλυτικά μπορείτε να δείτε τα γεγονότα σε αυτό το βίντεο:

Κοινώς σύζυγοι ανδρών με ισχυρές θέσεις στην πολιτική και την οικονομία, ενώνονται για τα δικαιώματα του καταναλωτικού κοινού ως αποκλειστικοί εκπρόσωποι των γονέων της Αμερικής για να οδηγήσουν τους γονείς και τα παιδιά σε ασφαλέστερες μουσικές επιλογές. Οπότε τι έκαναν με αυτήν την επιτροπή; Ψάχνοντας δίσκους και ανακαλύπτοντας υποσυνείδητα νοήματα στη μουσική πρότειναν βαθμονόμηση των δίσκων με κριτήρια τις βρισιές, τη βία και τα σεξουαλικά υπονοούμενα, ώστε να ξέρει ο γονιός τι θα πάρει στο παιδί του (να μην αυτοκτονήσει και το παιδί του αποκλειστικά επηρεαζόμενο από τη μουσική). Εκτός αυτών απαίτησαν σε κάθε δίσκο να αναγράφονται οι στίχοι για να μπορεί ο γονιός να διαβάσει τους στίχους μη και κρύβουν τίποτα επικίνδυνο. Φυσικά δεν αρκέστηκαν σε αυτά, αλλά έφτιαξαν και μία μαύρη λίστα με 15 τραγούδια που περιείχαν όλα τα παραπάνω και έπρεπε να απαγορευθούν.

Όπως καταλαβαίνετε όλες οι παραπάνω απαιτήσεις είναι άκυρες, αφού τα περισσότερα θέματα όπως τα εξώφυλλα και το αν θα βρίσκονται κάπου οι στίχοι, βασίζονται σε αποφάσεις καλλιτεχνών, όχι των δισκογραφικών, ενώ πάντα υπάρχει το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου για τους στίχους. Αφού λοιπόν μετά από επιστολές σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και δισκογραφικές δεν κατάφεραν τίποτα, οι πολυαγαπημένες μου κυράτσες πήγαν σαν το μικρό παιδάκι κλαψουρίζοντας στον μεγάλο αδερφό, γιατί τα άλλα παιδάκια δεν το παίζουν, κοινώς στους ισχυρούς συζύγους και την επιτροπή εμπορίου της Γερουσίας. Κατέφυγαν λοιπόν σε δίκη όπου χρησιμοποιήθηκαν εξώφυλλα, στίχοι και βίντεο κυρίως rock, metal και rap μουσικής που έδειχναν πόσο βλαβερά είναι για τα παιδιά αυτά τα μουσικά είδη και πως όλα τα παιδάκια θα ξεκινήσουν να συμπεριφέρονται βίαια και άλλες τέτοιες μπούρδες.

Φυσικά οι καλλιτέχνες δεν έκαναν πίσω και άνθρωποι σαν τον Frank Zappa, τον Jello Biafra και τον Dee Snider κατέκριναν την επιτροπή για λογοκρισία και υποστήριξαν πως η ύπαρξη της δεν βοηθάει κανένα παιδί, παρά μόνο προσβάλλει τους ίδιους, ενώ σε πολλά τραγούδια τα κρυφά νοήματα όπως η βία υπήρχαν στο μυαλό των μελών της επιτροπής και πως οι ίδιοι οι καλλιτέχνες αναφέρονταν σε άλλα γεγονότα.

Τελικώς η λύση βρέθηκε στο αυτοκόλλητο που είχε προταθεί κάποια χρόνια νωρίτερα. Και φυσικά μιλάω για το εξής γνωστό σε όλους αυτοκόλλητο:

Φυσικά το αυτοκόλλητο δεν έκανε τίποτα, ίσα-ίσα η αίσθηση του απαγορευμένου πούλησε πολύ περισσότερο στα παιδιά, αφού έχει και αυτό τη γλύκα του και το P.M.R.C δεν κατάφερε, απ’ ότι φαίνεται τελικά τίποτα. Ή μάλλον με βοήθησε να βρω λογότυπο για το Unstable Show.

Προσωπικά δε μπορώ να διανοηθώ ότι υπήρξε μία τόσο ηλίθια επιτροπή. Το μέσο IQ του πλανήτη έπεσε ακόμα περισσότερο χάρη στο κόμπλεξ αυτών των εγωκεντρικών κυράτσων που κόντεψαν να λογοκρίνουν σχεδόν όλη τη δημοφιλή μουσική της εποχής. Χάρη σε αυτούς ξεκίνησαν πολλά σύγχρονα πρότυπα συντηρητισμού και από άλλους κομπλεξάρες που έψαχναν τρόπο να κράξουν τη rock, τη metal και τη rap και να οδηγήσουν τα παιδιά τους σε ασφαλείς επιλογές. Τις είδαμε στο MTV τις ασφαλείς επιλογές σας μπετόβλακες. Όταν η Miley Cyrus κούναγε τον κώλο της μπροστά στην οικογένεια του Will Smith, ο ηθοποιός δεν ήξερε από που να φύγει με τα παιδιά του. Και εκεί δεν είδα κανέναν γονέα να σκιάζεται, δεν είδα επιτροπές να τρελαίνονται και να τραβάνε τα βυζιά τους. Σύμφωνα με τη λογική όλων αυτών, τραγουδίστριες που αφήνουν σεξουαλικά υπονοούμενα και χορεύουν ημίγυμνες δεν αυξάνουν το ενδιαφέρον των μικρών παιδιών για το σεξ, αλλά τραγούδια σαν του Prince ή των AC/DC το καταφέρνουν μόνο με τους στίχους τους! Και μην ακούσω την κλασσική βλακεία ότι η εικόνα των AC/DC με τα κέρατα τρομάζει τα παιδάκια και τα κάνει σατανιστές, γιατί αρκετό facepalm έχει δεχθεί το κούτελό μου σήμερα.

Ξέρω πως κάνω σαν συντηρητικός γονέας σχετικά με τα σημερινά μουσικά πρότυπα, αλλά δεν είναι έτσι. Λευτεριά στη Miley Cyrus, λευτεριά και στους Twisted Sister. Η μουσική θα σε επηρεάζει στη ζωή σου, σχεδόν πάντα θετικά, αλλά καμία κυράτσα σαν τη Gore δεν είναι υπεύθυνη για να κρίνει ποιος επηρεάζει αρνητικά και ποιος είναι η ασφαλής μουσική. Άσε το παιδί σου να κάνει τις επιλογές του. Και εγώ με τους γονείς μου έχω τελείως διαφορετικά ακούσματα. Μόνος μου λάτρεψα τη rock και τη metal και το δέχθηκαν χωρίς να μου απαγορεύσουν να φορέσω μία μπλούζα των Maiden, των Megadeth ή των Red Hot Chilli Peppers και σίγουρα αν το έκαναν δε θα έπαιρναν υπόψιν τους ένα μαλακισμένο αυτοκολλητάκι πάνω σε ένα μουσικό δίσκο!

Το P.M.R.C είναι μία από τις χειρότερες μορφές λογοκρισίας στη μουσική και μιλάμε πάντα για μια χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα. Στίχοι όπως αυτοί του American Idiot και του Killing In The Name έχουν κοπεί από τα επίσημα βίντεο κλιπ για να μην προσβληθούν οι γονείς. Σιγά το σοκ ρε βλάκες.

Θα κλείσω με δύο τρομερές διαμαρτυρίες εναντίον του PMRC. Η πρώτη είναι από τους προαναφερόμενους Rage Against The Machine στο Lollapalooza:

Η δεύτερη και αγαπημένη μου πρόερχεται από τους Tool. Οι Tool είναι μία πολύ ιδιαίτερη και ωμή μπάντα, αφού διαθέτουν πολύ καυστικούς, έξυπνους και ωμούς στίχους και ακόμα πιο αληθινά βίντεο κλιπ. Πριν οι Tool γίνουν γνωστοί με το πρώτο από τα τέσσερα άλμπουμ-αριστουργήματά τους, έβγαλαν το πρώτο τους EP, το Opiate. Σε αυτό περιεχόταν το κομμάτι Hush, το οποίο αξίζει να ακούσετε και κυρίως να διαβάσετε τους καταπληκτικούς του στίχους που αντιτίθενται στη λογοκρισία κάθε μορφής.

Είναι μια διαμαρτυρία στην πιο ώριμη και καλλιτεχνική της μορφή.

Αυτή ήταν η ιστορία του PMRC, το οποίο ευτυχώς δεν πέρασε αυτό που ήθελε. Η επιτροπή σταμάτησε τη δράση της τη δεκαετία του 1990 επιτυγχάνοντας να κάνει πολλούς καλλιτέχνες γνωστότερους και εξασφαλίζοντας άπειρα βρισίδια σε στίχους και εξώφυλλα με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Ice-T, τον John Lydon, τους Danzig, τους Megadeth, τους Anthrax, τον Eminem, τους Dead Kennedys και πολλούς άλλους.

Ελπίζω να συμμερίζεστε την άποψη μου περί λογοκρισίας, αλλά κυρίως να καταλαβαίνετε πόσο προσπαθούν κάποιοι άνθρωποι να βρουν κρυφά νοήματα και υποσυνείδητα μηνύματα στη μουσική που αγαπάμε. Για αυτά θα μιλήσουμε σε κάποιο επόμενο Unstable Show.

Γι’ αυτό ας σηκωθούμε όλοι όρθιοι, ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά και ας φωνάξουμε: “Fuck Censorship!”.

Μέχρι τότε, Stay Crazy!

The post The Unstable Show: Fuck Censorship! Part 2 appeared first on anthem.gr.

Έχουν περάσει 2μιση χρόνια από τότε που κατέβηκε αυτή η στήλη. Και μετά από τόσο καιρό, Tο συγκεκριμένο είναι η πρεμιέρα του Unstable Show το Μάρτιο του 2015. Ας ξεκινήσουμε!

Η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα είναι εδώ! Λοιπόν, είναι το πρώτο άρθρο της νέας μου στήλης “The Unstable Show” και δηλώνω περήφανος. Σε μία παλιότερη μου προσπάθεια στο Ίντερνετ, κείμενα που αναδείκνυαν τον εκνευρισμό μου σχετικά με θέματα της καθημερινότητας αποτελούσαν ρουτίνα και η αλήθεια είναι ότι μου έχουν λείψει. Με αυτήν τη στήλη θα βγάλω (λίγο πιο ήπια είναι η αλήθεια 😛 ) το θυμό μου σχετικά με γεγονότα της μουσικής βιομηχανίας, την καθημερινή ζωή και διάφορες καταστάσεις της.

Σημερινό θέμα η λογοκρισία, γνωστή και ως censorship στη μουσική. Η αλήθεια είναι ότι κατευθυνόμαστε σε μια συνεχώς πιο politically correct εποχή. Μπορεί να καυχιόμαστε σαν ανθρώπινο είδος ότι έχουμε θεσπίσει και τηρούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα και ότι η ελευθερία του Τύπου, της έκφρασης και του λόγου είναι πρωταρχικά μελήματα για την εξασφάλιση των οποίων παλεύουμε σε καθημερινή βάση, αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική. Γι’ αυτό το λόγο θα παραθέσω 2 μόλις γεγονότα που αποδεικνύουν περίτρανα το αντίθετο, τουλάχιστον στο θέμα της μουσικής. Θα ξεκινήσουμε σήμερα με το πρώτο.

Το πρώτο γεγονός, που πολλοί λογικά θα το ξέρετε, είναι η δίκη των Judas Priest. Στις 23 Δεκεμβρίου 1985, δύο νέοι, που είχαν περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια και ανήκαν σε προβληματικές οικογένειες, αράζουν με τις ώρες στο σπίτι του ενός με αλκοόλ και μαριχουάνα, ακούγοντας heavy metal. Καθώς γίνεται αυτό, αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν και οι δύο στο προαύλιο της εκκλησίας της γειτονιάς τους, βάζοντας μία καραμπίνα κάτω από το σαγόνι τους. Ο πρώτος πεθαίνει ακαριαία, ο δεύτερος επιζεί, αλλά το πρόσωπο του έχει παραμορφωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μέσω χειρουργείου θα κρατηθεί στη ζωή με τεράστιους πόνους και θα πεθάνει 3 χρόνια αργότερα από υπερβολική δόση ηρεμιστικών χαπιών, ενώ ήταν σε κώμα. Ωστόσο 1 χρόνο μετά το συμβάν, σε επιστολή του στη μητέρα του άλλου παιδιού, έγραψε πως για την απόφασή τους έφταιγαν το αλκοόλ και η heavy metal (για τη μαριχουάνα και για την κακή διαπαιδαγώγηση ούτε λόγος). Έτσι, οι γονείς των 2 παιδιών ανέθεσαν σε δικηγόρους την υπόθεση και μαζί με τεχνικούς συμβούλους διερεύνησαν δίσκους που άκουσαν τα παιδιά και ειδικά το “Stained Crass” των Judas Priest, αφήνοντας τελείως στην άκρη την επιρροή του ποτού και της μαριχουάνας.

Μέσα σε αυτό, οι πεντάβλακες “ανακάλυψαν” υποσυνείδητα μηνύματα! Γι’ αυτό  και μήνυσαν τους  Judas Priest και τη δισκογραφική τους, CBS για 6,2 ψιλοεκατομμυριάκια! Στη δίκη οι ιδιοφυΐες-γονείς των πιτσιρικάδων, παρά το γεγονός ότι τα υποσυνείδητα μηνύματα, ακόμα και αν είναι αληθή, προστατεύονται από την Πρώτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος για την ελευθερία του λόγου, επιμένανε ότι οι Judas και το τραγούδι τους είναι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την αυτοκτονία των παιδιών τους. Ο Halford αντέτεινε ένα πειστικότατο επιχείρημα, λέγοντας πως δε θα μπορούσαν να παρακινήσουν σε αυτοκτονία τους φανς τους, οι οποίοι τους ενισχύουν οικονομικά, αγοράζοντας τους δίσκους τους και αν το έκαναν, το υποσυνείδητο μήνυμα θα αφορούσε την παραπάνω πώληση των δίσκων. Έτσι οι Judas αθωώθηκαν αφήνοντας τους γονείς χωρίς τα 6,2 εκατομμύρια που απαιτούσαν, αλλά με μία μάντρα κλασμένους όρχεις.

Ειλικρινά όσες φορές και να διαβάσω για τη συγκεκριμένη υπόθεση εκνευρίζομαι. Δεν καταλαβαίνω με τίποτα γιατί να ταλαιπωρηθεί ένα συγκρότημα τόσο πολύ, επειδή οι γονείς των παιδιών δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η διαπαιδαγώγηση των ίδιων τους των παιδιών! Εσύ οδηγείς το παιδί σου στη μαριχουάνα και το ποτό, ωστόσο η μουσική είναι δικό του ζήτημα και πίστεψέ με στο θέμα της αυτοκτονίας το επηρεάζει πολύ λιγότερο από τα προηγούμενα δύο. Ένας νέος μεθυσμένος και μπαφιασμένος είναι πολύ πιθανότερο να σκεφτεί πόσο σκατά παιδικά και εφηβικά χρόνια έχει περάσει και να αυτοκτονήσει, παρά να κάτσει να βρει υποσυνείδητα μηνύματα στο τραγούδι που ακούσει για να πάει να αυτοκτονήσει! Τι σκατά, μόνο εγώ το θεωρώ τόσο απλό; Έτσι δεν κάνεις απλά κακό σε μερικούς ανθρώπους που γουστάρουν να παίζουν μουσική. Έτσι δίνεις το δικαίωμα σε κάθε άλλο βλάκα κομπλεξικό σαν και σένα να ψάξει τη μουσική που ακούει το παιδί του, μπας και αποποιήσει τις ευθύνες του για πράγματα που μπορεί να κάνει και επιλογές που μπορεί να πάρει στο μέλλον.

Θα γράψω για τα κλασικά στερεότυπα κατά της rock και της metal σε επόμενα άρθρα του Unstable Show, αλλά πραγματικά αυτή η πλύση εγκεφάλου πως μέσω αυτής της μουσικής θα γίνεις άλλος άνθρωπος με εκνευρίζει. Και μένα οι Pink Floyd με έκαναν άλλο άνθρωπο, αλλά καλύτερο, όχι χειρότερο. Κάτσε πρώτα να δεις τι ψυχολογικό υπόβαθρο είχε το παιδί σου για να αυτοκτονήσει και φυσικά τι μερίδιο ευθύνης είχες εσύ σ’ αυτό και μετά πήγαινε να τραβήξεις ανθρώπους στα δικαστήρια.

Πολλοί θα μου πείτε ότι το συγκεκριμένο γεγονός δεν έχει τόσο σχέση με τη λογοκρισία. Αφενός έχει και παραέχει, αφού το να αποφασίζεις εσύ τι είναι καλό και τι είναι κακό να γράφει ένα συγκρότημα είναι μία μορφή λογοκρισίας, αφετέρου όμως αυτή η δίκη έδωσε το δικαίωμα στο Parents Music Resource Center και την Tipper Gore να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο. Με αυτούς όμως θα ασχοληθούμε στο επόμενο Unstable Show.

Μέχρι τότε, Stay Crazy!

The post The Unstable Show: Fuck Censorship! Part 1 appeared first on anthem.gr.

Δεν ξέρω αν είναι μυστικό ή αν το έχω δείξει, αλλά ναι, λατρεύω την alternative/indie/punk σκηνή και προσπαθώ να την προωθώ με το Nick Reviews και το Six Songs. Στο σημερινό Six Songs λοιπόν, θα αναφερθώ σε alternative-punk διασκευές. ΠΡΟΣΟΧΗΗΗΗΗΗΗ! Αν υπάρχει κάτι που θέλω να τονίσω εδώ είναι ότι το Six Songs είναι μία στήλη που δεν ασχολείται με τα “τάδε καλύτερα τραγούδια”. Είναι μία στήλη που ανάλογα με την κατηγορία που αναφέρεται, ξεχωρίζει από τα άπειρα κομμάτια 6 που είναι άξια αναφοράς και τα παραθέτει. Καλύτερα μπορεί να υπάρχουν πολλά, γι’ αυτό ζητάω και τη συνδρομή σας εξάλλου.

Πάμε λοιπόν σήμερα να δούμε έξι διασκευές. Οι διασκευές που θα αναφερθούμε είναι από διάφορα τραγούδια, το ενδιαφέρον είναι πως τις εκτελούν alternative σχήματα (λόγω της ύπαρξης ενός punk συγκροτήματος, το έβαλα και στον τίτλο). Προτίμησα να μη βάλω πασίγνωστα τραγούδια, ξεκινώντας από σχετικά άγνωστα και πηγαίνοντας προς γνωστότερα. Enjoy!

Ξεκινάμε με τους Our Last Night και τη διασκευή τους στο Maps των Maroon 5. Οι Our Last Night μετά από κάποια χρόνια δισκογραφίας πέρασαν μία περίοδο ηχογράφησης αρκετών διασκευών σε γνωστά τραγούδια. Το Maps ξεχωρίζει. Έμφαση στο κιθαριστικό κομμάτι, το οποίο είναι εξαιρετικό, φωνητικά καθαρά και δυναμικά (που δεν αντιγράφουν τον Adam Levine) με λίγες πινελιές screaming διακριτικά βαλμένες. Το λες και καλύτερο από το αυθεντικό.

Ιεροσυλία που ο τίτλος από Gangsta’s Paradise έγινε Gangster’s Paradise. Anyway είναι από τα πρώτα τραγούδια που εξέδωσαν οι Like A Storm από το νέο τους δίσκο. Και εδώ η διαφορά από το original είναι και πάλι η κιθαριστική προσέγγιση του συγκροτήματος, αλλά και το όμορφο και απλό σολάκι στο τέλος. Μία πολύ καλή και συμπαθητική προσπάθεια.

Περιλαμβάνεται στο δίσκο Finding Beauty in Negative Spaces ως bonus track και ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Σε κερδίζει απευθείας με την εισαγωγή του. Είναι μία προσέγγιση που κάνει το κομμάτι πολύ πιο δυναμικό και δείχνει πως οι Seether θέλησαν να μη μπουν στα παππούτσια του George Michael, αλλά να προσαρμόσουν το τραγούδι στα δικά τους μέτρα και το αποτέλεσμα δείχνει ότι τα καταφέρνουν περίφημα.

Αν και οι Green Day είναι ο ορισμός του punk σχήματος, σε αυτή τη διασκευή, ακούγονται πιο alternative από ποτέ. To video clip που είναι πραγματικά εξαιρετικό, το αφήνω να το βρείτε μόνοι σας. Δεν περίμενα ποτέ τους Green Day να κάνουν μία τόσο καλή διασκευή σε κομμάτι του John Lennon. Η εισαγωγή του Billy Joe με την κιθάρα καθηλώνει, τα ντραμς και το μπάσο μπαίνουν αρχικά, ύστερα η ηλεκτρική και κάπως έτσι το τραγούδι κορυφώνεται στο ορχηστρικό μέρος, αλλά και φυσικά στο τέλος όπου ακούγεται η φωνή του John από το αυθεντικό κομμάτι.

Το ότι οι Muse βγάζουν διασκευάρες είναι γνωστό, αφού εκτός του προαναφερόμενου έχουν βγάλει και την καλύτερη εκδοχή του “Can’t take my eyes off you” που αποδεικνύει ότι το έχουν στον τομέα αυτό. Στο Feeling Good δίνουν μία επιβλητική σύνθεση, βασισμένη στο υπέροχο πιάνο, το δυνατό μπάσο και το απίστευτο φαλτσέτο του Bellamy που απογειώνει το κομμάτι τη σωστότερη στιγμή. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι αναμενόμενα εντυπωσιακό.

Αν και failαραν τρελά στη διασκευή του τραγουδιού των Ghostbusters για τη φετινή ταινία (δεν ξέρω αν είναι χειρότερη η ταινία ή το τραγούδι), στο Beat It παρέα με τον John Mayer τα πήγαν περίφημα, θα έλεγα. Σε μία πολύ πιο κιθαριστική εκδοχή του pop ύμνου του Michael Jackson, το συγκρότημα δίνει πιο πολύ σημασία στο να ακούγεται σαν ένα δυναμικό rock κομμάτι που θα σου αφήνει ταυτόχρονα μία πολύ αισιόδοξη αύρα και πετυχαίνει 100% το σκοπό του.

Δε θα μπορούσε να λείψει, δεν ήθελα να βάλω 2 διασκευές του ίδιου original καλλιτέχνη και θεώρησα ότι το Smooth Criminal των Alien Ant Farm είναι γνωστότερο από το Beat It για να μπει στις ψαγμενιές που θέλω να βάλω 😛

Αυτά λοιπόν, περιμένω προτάσεις σας, ίσως για κάποιο part 2 και θα τα πούμε στο επόμενο Six Songs που θα είναι έκπληξη. Ναι, δεν έχω βρει θέμα.

The post The Sound Vault: Alternative διασκευές appeared first on anthem.gr.

Στο σημερινό Six Songs θα ασχοληθούμε με mashups. Τι είναι το mashup; Το mashup είναι ο συνδυασμός 2 ή περισσότερων τραγουδιών σε ένα ενιαίο σύνολο. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό εγκυμονεί κινδύνους. Έχω ψαχτεί με τα mashups και έχω και γνωστούς που είναι DJs, οι οποίοι φτιάχνουν πολύ συχνά τέτοιου είδους τραγούδια. Καλώς ή κακώς τα περισσότερα mashups που βγαίνουν εκεί έξω είναι απλοί συνδυασμοί beatακίων που περνάνε αδιάφοροι, ενώ κανάλια στο Youtube που ασχολούνται μπορεί σαν συνολικό αποτέλεσμα να βγάλουν κάτι μέτριο. Π.χ. έχω ακούσει mashup των 2 αγαπημένων μου συγκροτημάτων, των Metallica και των Megadeth και μου πέρασε ως κάτι τελείως αδιάφορο. Επίσης το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αισχρό, βλέπε ένα αρκετά γνωστό που συνδύαζε το Psychosocial των Slipknot και το Baby του Justin Bieber και δεν ακουγόταν.

Έτσι στο σημερινό Six Songs επέλεξα mashups, τα οποία έκαναν τη διαφορά και πέρασαν κάτι το ενδιαφέρον. Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι το καλό mashup δε χρειάζεται να περιέχει 2 τραγούδια από το ίδιο είδος μουσικής. Όπως θα δείτε πιο κάτω μπορείς να πάρεις κάτι rock ή metal και σε συνδυασμό με ένα pop χιτάκι να φτιάξεις κάτι πολύ καλό. Και όμως γίνεται. Ξεκινάμε!

Απίστευτα καλό. Εκτός από τις δύο κομματάρες των Green Day και των Oasis, ανά σημεία ξεπετιούνται Travis και Eminem. Πολύ όμορφος συνδυασμός μουσικής και στίχων που οδηγεί σε μία τρομερή κορύφωση στα ρεφραίν. Μία κορύφωση που ομολογουμένως δεν περίμενα και με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Υπόδειγμα καλού mashup.

Γίνεται να πάρεις ένα ποπ χιτάκι της (ομολογουμένως κλαψιάρας) Taylor Swift, να το ντύσεις με τα φωνητικά του Jonathan Davis των Korn και να έχεις καλό αποτέλεσμα; Και όμως. Το ενδιαφέρον ριφάκι, τα φοβερά φωνητικά του Jonathan και το κολλητικό ρεφρενάκι της Taylor μας δίνουν ένα αποτέλεσμα υπεράνω των προσδοκιών και ένα νέο τραγούδι που σίγουρα ξεπερνάει το αρχικό της Swift και πλησιάζει πολύ την κομματάρα των Korn. Αυτό που με εκπλήσσει πάντα είναι το πόσο τέλεια προσαρμόζονται τα φωνητικά του Davis από ένα nu metal κομμάτι σε ένα pop. Μπράβο στο δημιουργό.

Ναι και εγώ το είπα ηλίθια ιδέα. Το εγχείρημα αυτού του τύπου ήταν να παντρέψει το Gangnam style με όλα τα τραγούδια του Hybrid Theory, του καλύτερου δίσκου των Linkin Park και ενός από τους καλύτερους της προηγούμενης δεκαετίας. Στα περισσότερα έπεσε στην παγίδα του mashup και δημιούργησε μέτριο αποτέλεσμα, αλλά ο συνδυασμός με το Papercut είναι απλά φοβερός. Τα φωνητικά δένουν όμορφα με τη μουσική των LP και ξεπετάγονται ακριβώς στα σημεία που πρέπει. Ίσως έπρεπε να αρκεστεί σε αυτό.

Για κάτι τέτοια λατρεύω τα καλά mashups. Ο συγκεκριμένος θεούλης πήρε τη μουσική ενός από τα πιο όμορφα και συναισθηματικά τραγούδια και τα υπέροχα φωνητικά του Serj Tankian στο Toxicity (προσωπικό αγαπημένο από SOAD) και τα πάντρεψε με έναν μοναδικό τρόπο. Ένα εξαιρετικό mashup που σου δείχνει πως δε χρειάζεται τα τραγούδια να ανήκουν στο ίδιο ύφος ή στην ίδια θεματολογία για να είναι εξαιρετικό το αποτέλεσμα. Το τρομερό είναι πως έδεσε τα θυμωμένα φωνητικά με τις συναισθηματικές μελωδίες των Coldplay, γι’ αυτό βρίσκω το αποτέλεσμα τόσο καλό.

Άλλο ένα φανταστικό mashup του Wax Audio. Τι γίνεται, όταν ένα από τα σημαντικότερα rock συγκροτήματα και η πρώτη metal μπάντα βρίσκονται σε ένα κοινό τραγούδι; Χαμός είναι η απάντηση. Το συγκεκριμένο mashup έχει διαφορετική δομή από τα συνηθισμένα. Έχουμε φοβερές εναλλαγές μεταξύ ενορχήστρωσης Zeppelin με φωνητικά Osbourne και ενορχήστρωσης Sabbath με φωνητικά Plant. Μερικές από τις μεγαλύτερες μουσικές προσωπικότητες σε ένα τραγούδι με απίστευτη κορύφωση. Το riff του Whole Lotta Love σε συνδυασμό με το στίχο “Generals gathered in their masses” και το συγκλονιστικό τρόπο που το τραγουδάει ο Ozzy είναι οργασμός.

Μην κλείσεις το άρθρο! Δεν κάνω πλάκα! Βάλε και άκου το! Τώρα! Ο συνδυασμός αυτός είναι απίστευτος. Αφού άκουσα αυτό το mashup μου ήρθε η ιδέα να συγκεντρώσω τα αγαπημένα μου mashups και να φτιάξω αυτό το άρθρο. Η απίστευτη ενορχήστρωση των RATM συνδυάζεται με την παραδοσιακή μουσική και τη φωνή της Μελίνας Κανά. Το αποτέλεσμα είναι απίστευτο. Πραγματικά δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Το συγκεκριμένο κανάλι έχει φτιάξει αρκετά mashups μεταξύ ελληνικών και ξένων τραγουδιών, με άλλα να είναι επικά και άλλα όχι, όμως το συγκεκριμένο ξεχωρίζει, γιατί είναι πωρωτικό και μιλάμε για έναν φοβερό συνδυασμό διαφορετικών ήχων σε ένα κομμάτι. Respect τόσο για αυτό όσο και για το συνδυασμό Στανίση-Nirvana, με τον οποίον έκλαψα από το γέλιο.

Ο δημιουργός παίρνει 3 από τις καλύτερες μπάντες του εναλλακτικού χώρου και μάλιστα τα δημοφιλέστερα τραγούδια τους, τα οποία τα γνωρίζει και κάποιος άσχετος με τη rock και τα συνδυάζει με ωραίο τρόπο.

Το mashup θέλει χρόνο και κόπο να το φτιάξεις. Πιο δύσκολο όμως είναι να διαλέξεις σωστά τα τραγούδια που θα χρησιμοποιήσεις για να είναι το αποτέλεσμα ωραίο. Στα 7 παραπάνω τραγούδια οι δημιουργοί το κατάφεραν αυτό.

Οποιεσδήποτε προτάσεις για καλά mashups, τις περιμένω σε σχόλια. Καλή ακρόαση και θα τα πούμε στο επόμενο Six Songs, όπου θα ασχοληθούμε για πρώτη φορά με διασκευές!

The post The Sound Vault: Mashups που αξίζει να ακούσεις appeared first on anthem.gr.

2. Κάπου εδώ παρατηρούμε  “κορυφαίο δημοκράτη πολιτικό αγκαλιά με έναν νεοφασίστα δολοφόνο”. Βρείτε τις διαφορές…

3. Αν η Ε.Ε. ήθελε πράγματι να σταματήσει τον ξεριζωμό χιλιάδων ανθρώπων, δε θα συζητούσε με τον κύριο υποστηρικτή του ISIS.

4. Η Ε.Ε. εγκληματεί με τη στάση της απέναντι στους πρόσφυγες. Όλα τα υπόλοιπα περί εξεύρεσης λύσης αποτελούν ψεύδη προκειμένου να τηρηθούν τα προσχήματα. Ούτως ή άλλως οι μονομερείς αποφάσεις έχουν ήδη παρθεί.

5. Δεν είναι τυχαίο που τα κοινοβούλια των περισσότερων χωρών έχουν γεμίσει με νεοναζιστικά κόμματα. Θυμηθείτε το!

6. Η Ευρώπη της ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ και του Γκέμπελς δε διαφέρει πολύ από τη σημερινή…

7. Χώρες με νεοναζιστικές κυβερνήσεις, όπως η Ουγγαρία, έβαζαν πριν λίγο καιρό βραχιολάκια με αριθμούς στους πρόσφυγες, θυμίζοντας πρακτικές των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

8. Το μόνο σίγουρο είναι πως πρέπει η Ε.Ε. να βρει λύση για να πατάξει τους θρησκευτικούς εξτρεμιστές του Χαλιφάτου, οι οποίοι σφαγιάζουν καθημερινά κόσμο. Βέβαια, πως θα επιτευχθεί αυτό όταν η Ε.Ε. επιδιώκει να συνεργαστεί με την κυβέρνηση που δε σεβάστηκε ούτε την εκεχειρία στη Συρία, σκοτώνοντας χιλιάδες Κούρδους;

9. Μόνο στην Τουρκία θεωρείται το εργατικό κόμμα τρομοκρατική οργάνωση. Και παρά τα εκατοντάδες εγκλήματα πολέμου των Τούρκων, η Δύση αδιαφορεί!

10. Βέβαια εμείς επιχειρούμε με ΑΥΤΟΥΣ να βρούμε λύση στο πρόβλημα… Σόρρυ αλλά δε μας δίνω και πολλές πιθανότητες…

11. Κάντε ησυχία μας σώζουν…

12. Όσο υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη θρησκευτικός εξτρεμισμός, η ανθρωπότητα θα πηγαίνει κατά διαόλου.

13. Οι πολεμικές σκηνές που μεταδίδουν καθημερινά τα ΜΜΕ έχουν δημιουργήσει ξενοφοβία αντί να ευαισθητοποιήσουν. Μήπως θα έπρεπε να είμαστε ξενοφοβικοί με τις ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ;

14. Η μόνη λύση στο πρόβλημα είναι η δημιουργία οργανωμένου σχεδίου για να λήξει ο πόλεμος! ΤΕΛΟΣ!

15. Βέβαια θα μου πεις, πως θα λήξει ο πόλεμος όταν οι εξτρεμιστές συνεχίζουν να παίρνουν κεφάλια; ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ! Το ISIS είναι ισχυρό επειδή το στήριζε η Δύση και η Τουρκία! Απομονώστε τους και χτίστε γερές άμυνες απέναντι στο Χαλιφάτο.

16. Καληνύχτα Ευρώπη…

17. Dinko Valev, νεοναζί από τη Βουλγαρία που απειλεί με όπλα παιδιά και πρόσφυγες. Εν συνεχεία τους στοιβάζει στο έδαφος και τους γελοιοποιεί τραβώντας βίντεο, το οποίο αργότερα ανεβάζει στο διαδίκτυο. Ορισμένοι Αίλυναις έγραψαν πως είναι ήρωας…

18. Η τρομοκρατία δεν πρέπει να πετυχαίνει το στόχο της και να φοβίζει τους ανθρώπους. Είμαστε όλοι Κούρδοι, Γάλλοι, Παλαιστίνιοι, Βέλγοι, Σύριοι. Είμαστε μαζί με όλους όσους έχουν ξεριζωθεί από τα σπίτια τους κι έχουν χάσει τη ζωή τους εξαιτίας του νεοναζισμού  και του θρησκευτικού εξτρεμισμού.

The post Random Thoughts #4: Ευρώπη των “εθνών” και θρησκευτικός εξτρεμισμός appeared first on anthem.gr.

Την Πέμπτη 3 Μαρτίου, το Death Disco απέδωσε φόρο τιμής στον εκλιπόντα David Bowie με τον ομορφότερο τρόπο, σεβόμενο πάντα τη μήνη του καλλιτέχνη. Ήταν πραγματικά μία από τις ωραιότερες βραδιές των Reflections, καθώς είχε λίγο απ’ όλα: ομιλίες, δώρα, πανέμορφους πίνακες, μάσκες και θεατρικό. Όλα αυτά εμπνευσμένα από τον Bowie. Είμαι σίγουρος πως αν μπορούσε με κάποιο τρόπο να παρακολουθήσει κι αυτός τα όσα παρακολουθήσαμε θα ήταν υπερήφανος.

Την εισαγωγή της βραδιάς είχε αναλάβει η Μαίρη Βούλγαρη, η οποία ζέστανε το κλίμα διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο της Pascale Ferroul, “Ο Γιατρός συνιστά David Bowie”, το οποίο κυκλοφόρησε το 2007 στην Ελλάδα από τις εκδόσεις “Νεφέλη”. Το βιβλίο πραγματεύεται την απόφαση μίας ψυχιάτρου να πάει σε συναυλία του David Bowie μαζί με τους ασθενείς της: μια ανορεξική, μια μυθομανής, δυο μανιοκαταθλιπτικοί, ένας παρανοϊκός και ένας σχιζοφρενής. Η έξοδος έγινε στα πλαίσια ομαδικής θεραπείας και αυτό θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο. Το απόσπασμα που μας διάβασε η Μαίρη ήταν από το σημείο που η γιατρός περιέγραφε πως τη συναυλία, τον David Bowie και τις αντιδράσεις των ασθενών.  Όμορφη εισαγωγή για τη βραδιά!

Τη σκυτάλη πήρε ο συγγραφέας Σταύρος Σταυρόπουλος, ο οποίος παρουσίασε τη δική του οπτική για τον άνθρωπο που κρυβόταν πίσω από την υπέροχη περσόνα που είχε δημιουργήσει. Παράλληλα έκανε λόγο για τον τρόπο που ο David Bowie “πυροβόλησε το κοινό με το αύριο”, ανέλυσε δηλαδή τους τρόπους με τους οποίους ο καλλιτέχνης πρωτοπόρησε.

Στη συνέχεια ανέβηκε στη σκηνή ο αγαπημένος συγγραφέας του κοινού της Death Disco, Περικλής Μποζινάκης, ο οποίος μίλησε για την δική του οπτική για τον David Bowie, αποδίδοντας φόρο τιμής στον καλλιτέχνη που καθιέρωσε τη μυθοπλασία μέσα στη μυθοπλασία. Ανέλυσε δηλαδή την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων του David Bowie και την επιρροή που είχαν στον κόσμο.

Η ομιλία του Παναγιώτη Φαμέλλου ήταν πολύ δυνατή και εντυπωσίασε το κοινό, καθώς μας μίλησε για το πως το πνεύμα του Bowie ζει μέσα από εκείνους που τον αγάπησαν, ενώ τόνισε πως ο καλλιτέχνης χάρισε στην ανθρώπινη ιδέα τα ανώτερα επίπεδα της ύπαρξης.

Κάπου εκεί ολοκληρώθηκαν οι πολλοί ενδιαφέρουσες ομιλίες κι είχε έρθει πλέον η ώρα για την αναμενόμενη μουσικοθεατρική παράσταση του Κωνσταντίνου Καραγεωργίου και της ορχήστρας του (Τζούλια Μουρελάτου, Στέλιος Παπαναστάσης, Χαρούτ Τοροσιάν). Τρομερή η ενέργεια του πρωταγωνιστή στη σκηνή, άψογη σκηνοθεσία και καλογραμμένο σενάριο, το οποίο είχε τις σωστές δόσεις χιούμορ. Μουσικά το δείγμα ήταν άψογο, καθώς ακούσαμε μέχρι και διασκευή του Χατζηδάκη, και συγκεκριμένα του τραγουδιού “Αθανασία”. Το κοινό λάτρεψε την παράσταση και χάρισε το δυνατότερο χειροκρότημα στην ομάδα που έλαμψε on-stage!

Φυσικά, όπως πάντα, υπήρχε η καθιερωμένη έκθεση έργων τέχνης, στην οποία συμμετείχαν οι εξής καλλιτέχνες: Αγγελική Τουρκοχωρίτη, Νίκος Σκαμαγκας, Λέμκη Θεοχάρη, Έφη Νόιφελτ, Ξένια Κ., Άρτεμις Παπατσαρούχα, Νίκος Σεμπεκόπουλος, Ματίνα Γεωργά, Γιώτα Τσιμπαλίδη, Bogi, Σιαδώρα Παπαθεοδώρου, Ελλεάνα Μαυροφύδη, Ξανθή Λαμπροπούλου, Παναγιώτα Λευκαδίτη.

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #7: The Art Of ZIGGY STARDUST @ Death Disco appeared first on anthem.gr.

Με την πρώτη ακρόαση, το “Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες;” με άφησε με το στόμα ανοικτό. Στιχουργικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό δείγμα αστικής φιλοσοφίας, το οποίο έχει ως στόχο να σε βάλει σε σκέψεις. Ορχηστρικά πρόκειται για ένα κράμα αλλιώτικο, καθώς τα πρώτα τραγούδια είναι εναλλακτικά, ενώ όσο συνεχίζεται ο δίσκος, το ροκ στοιχείο παντρεύεται όμορφα με άλλα είδη. Βέβαια οι χιουμοριστικοί και καυστικοί στίχοι των πρώτων τραγουδιών αποτελούν δυνατό δείγμα των όσων σας ανέφερα περί αστικής φιλοσοφίας.

Το album ξεκινά με το τραγούδι “Παράσταση 1933” και παρά τη δραματικότητα που φαίνεται πως έχουν οι ερωτήσεις που θέτει ο τραγουδιστής, η εύθυμη εισαγωγή και τα αργόσυρτα φωνητικά αντιστρέφουν άμεσα το κλίμα, αποτελώντας ιδανικό intro.

Δεύτερο είναι το “Στο Όνομα Εκείνων (Κατηγορητήριο)”, το οποίο αποτελεί ύμνος κατά της ατομικής ιδιοκτησίας, ενώ έμμεσα σατιρίζεται η εκκλησία, μέσω των πανέξυπνων και καλοδουλεμένων φωνητικών. Μουσικά ντύνεται με minimal τρόπο, καθώς στην ουσία η μουσική του κομματιού είναι συνοδευτική, προκειμένου να δοθεί έμφαση σε στίχους και φωνητικά, τα οποία έχουν δημιουργηθεί έτσι ώστε να αναθεωρήσουμε όσα πιστεύαμε για τον κόσμο.

Το επόμενο τραγούδι είναι το ομώνυμο του album, η εισαγωγή του οποίου αμέσως εντυπωσιάζει. Στιχουργικά αποτελεί σατυρικό κείμενο για την τροπή που έχει πάρει η ανθρώπινη φύση. Ο τραγουδιστής αναρωτιέται τι θα έλεγε ο πρόγονος μας ο πίθηκος για όλα όσα συμβαίνουν στη σημερινή πιεστική κι αλλόκοτη καθημερινότητα. Δυνατό τραγούδι και το δεύτερο αγαπημένο μου από το album!

Τέταρτο τραγούδι το “Σαμποτάζ” το οποίο θεωρώ πως έχει την καλύτερη εισαγωγή στο δίσκο. Το τραγούδι αποτελεί διασκευή του τραγουδιού της Λένας Πλάτωνος και της Μαριαννίνας Κριεζή. Το τραγούδι έχει ενορχηστρωθεί με όμορφο τρόπο, αποδίδοντας φόρο τιμής στο πρωτότυπο, παρουσιάζοντας παράλληλα κάτι αλλιώτικο.

Το επόμενο τραγούδι, “Η Αγάπη Είναι”, αποτελεί το προσωπικό μου αγαπημένο, ενώ πραγματικά πιστεύω πως αποτελεί ένα από τα καλύτερα ακούσματα της ελληνικής ροκ σκηνής. Οι σκοτεινοί στίχοι κι όλο το συναίσθημα που πηγάζει από τα υπέροχα φωνητικά και τη μελαγχολική ενορχήστρωση έχουν δημιουργήσει κάτι μοναδικό που ξυπνάει μέσα σου περίεργες και δημιουργικές σκέψεις, οι οποίες μπορούν να αλλάξουν όλη την κοσμοθεωρία σου. ΕΥΓΕ!

Τα επόμενα δύο άσματα, “Δε Μπαίνω Στον Παράδεισο” και “Θυμωμένος Άνεμος” ανεβάζουν μουσικά τη διάθεση. Μετά την πρώτη ακρόαση, έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει τα δύο αυτά τραγούδια, με ένα μεγάλο χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου. Άρτια κομμάτια που έχουν στόχο να ανεβάσουν τη διάθεσή μας, με την απαραίτητη πάντα φιλοσοφία των αλληγορικών στίχων.

Ακολουθεί ο “Αλαφροΐσκιωτος”, το οποίο αφήνει γλυκιά αίσθηση με το πανέξυπνο ρεφρέν του. Το τραγούδι κάνει συνεχείς αναφορές σε ανθρώπους των τεχνών, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα. Το οργανικό σόλο του Γιώργου Σκαρλάτου το απογειώνει, δημιουργώντας ένα νοσταλγικό μουσικό κλίμα που πλημμυρίζει το νου μας.

Το επόμενο τραγούδι είναι γνώριμο. “Το Καθεστώς Των Αριθμών” επανέρχεται για μία ακόμη φορά από τους Magic De Spell, καθώς πρόκειται για το Blues Revolution Mix. Η νέα διάσταση του αγαπημένου τραγουδιού θεωρώ πως ξεφεύγει λίγο από το πρωτότυπο, το οποίο είχε δημιουργηθεί το 2013, για τη συλλογή αντιφασιστικών τραγουδιών “Μία Απάντηση”.

Καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος του δίσκου, το “Μόνη Πατρίδα” συνεχίζει το παιχνίδι με τα συναισθήματα. Στιχουργικά πρόκειται για ποίηση του Δημήτρη Ποντίκα, ενώ μουσικά οι κιθάρες παίζουν ένα ωραίο παιχνίδι ροκ εναλλαγών που μπορεί να εξιτάρει και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Εξαιρετικοί στίχοι, καλοδουλεμένα φωνητικά, όμορφες εναλλαγές.

Πλησιάζουμε προς το τέλος, αλλά παρ’ όλα αυτά παρατηρούμε πως κάθε τραγούδι έχει κάτι διαφορετικό να προσφέρει σε αυτόν τον δίσκο. Το “Κοίτα Ψηλά” αποτελεί ύμνος για την ανθρώπινη υπερηφάνεια, καθώς προσπαθεί να πείσει τον ακροατή να εκτιμά τον εαυτό του και να μην ζει με σκυμμένο το κεφάλι. Εξαιρετικοί οι στίχοι του Θοδωρή Βλαχάκη, ενώ οι ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες ντύνουν όμορφα το τραγούδι.

Το “Καράβι Χάρτινο” έχει δημιουργηθεί με τη σύμπραξη των Frank Le Dortz, Cyril Meric, Bottes Dimitris, Θοδωρή Βλαχάκη και Δημήτρη Δημητριάδη. Πρόκειται για ένα τραγούδι στο οποίο παντρεύεται ο γαλλικός με τον ελληνικό στίχο και το ροκ στοιχείο με το χιπ χοπ. Ατμοσφαιρικό ρεφρέν και πλήκτρα που συνοδεύουν όμορφα τη μουσική. Κορυφαίοι οι στίχοι για μία ακόμη φορά!

Ο επίλογος του δίσκου αποτελείται από τα τραγούδια “Μιλώ” και “Το τόξο Των Φτωχών”. Η φιλοσοφία όλου του άλμπουμ κορυφώνεται με αυτά τα δύο άσματα.

Το “Μιλώ” είναι ένας ύμνος αλληλεγγύης, στο οποίο ο τραγουδιστής προασπίζεται τα δικαιώματα όλων των αδυνάμων. Το μελωδικό σόλο στο 1:05, το πιάνο και το μπιτάκι το οποίο πλαισιώνει το τραγούδι προκαλεί τις αισθήσεις και ξυπνάει συναισθήματα.

Θεωρώ πως “To Τόξο Των Φτωχών” έχει έντονο το gothic στοιχείο κι αποτελεί ιδανική επιλογή για το κλείσιμο του δίσκου. Στην ιεραρχία το τοποθετώ στην κορυφή μαζί με το “Η Αγάπη Είναι”. Η μελαγχολία που πηγάζει από τους σκοτεινούς και ειλικρινής στίχους, δημιουργούν ένα κράμα που εμπνέει τους ακροατές και παράλληλα τρομάζει τους στενόμυαλους, οι οποίοι δε μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Όταν ο τραγουδιστής φωνάζει “21st Century Darkness”, νιώθεις πως πονάει πραγματικά και αυτός ο πόνος μεταδίδεται σε εσένα, χτυπώντας σε στο πρόσωπο. Η αλήθεια πονάει και το τραγούδι αυτό μας “πλημμυρίζει” με αυτή.

Δυνατά σημεία:
-Φιλοσοφημένοι στίχοι, οι οποίοι καταφέρνουν να μας βάλουν σε σκέψεις για το σύγχρονο τρόπο ζωής.
-Τα τραγούδια “Η Αγάπη Είναι” και “Το Τόξο των Φτωχών”, τα οποία αποτελούν δύο από τα καλύτερα ακούσματα της ελληνικής ροκ σκηνής.
-Το πάντρεμα με διαφορετικά μουσικά είδη και οι συνεχείς εναλλαγές των συναισθημάτων.
-Το οργανικό σόλο του Γιώργου Σκαρλάτου στο τραγούδι ο “Αλαφροΐσκιωτος”.
-Το μελωδικό σόλο στο τραγούδι “Μιλώ” (1:05).
-Η εισαγωγή του τραγουδιού “Σαμποτάζ”.
-Η συμμετοχή του Γιάννη Παλαμίδα, το στυλ του οποίου απογειώνει το δίσκο.

Τελικό σχόλιο: Είναι πολύ σπάνιο το να πετύχεις έναν δίσκο διαμάντι, όπως το “Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες;”. Οφείλω να ομολογήσω πως οι Magic De Spell ξεπέρασαν κάθε προσδοκία με το συγκεκριμένο εγχείρημα, δημιουργώντας τραγούδια τα οποία πρέπει και που θεωρώ πως θα χαραχτούν στο συλλογικό υποσυνείδητο. Όπως πάντα επισυνάπτω το album από το Youtube, προτείνω όμως ανεπιφύλακτα την αγορά του δίσκου αυτού, καθώς πρόκειται για ένα album που δεν πρέπει να λείπει από καμία συλλογή.

10/10

The post Flashback: Magic De Spell – Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες; appeared first on anthem.gr.

Επιστροφή στα δρώμενα μετά από μήνες, μπαίνοντας αυτή τη φορά στα λημέρια του metalcore με το κομμάτι “The Distant Blue” από τους Βρετανούς Architects. Παρμένο από το άλμπουμ “Lost Forever // Lost Together”, το βασικό concept του τραγουδιού είναι ότι παρακολουθούμε την Γη από απόσταση, χρόνια αφού αυτή κατέστη μη κατοικήσιμη.

“That distant blue, that’s me and you

It was from there that we all grew

Framed in space, our first home

All those beating hearts that were made of stone

We were disaster built from flesh and bone”

Το κομμάτι μετά από ένα μικρό χαλαρό intro, ξεκινάει με τους πέντε πρώτους στίχους, οι οποίοι είναι και το ρεφραίν του κομματιού. Το «μακρινό μπλε» είναι η Γη, εκεί που μεγαλώσαμε, το πρώτο μας σπίτι. Αν δώσουμε έμφαση στο “We were disaster…” καταλαβαίνουμε πως ο «αφηγητής» προσδίδει την αιτία που πλέον δεν μπορούμε να κατοικήσουμε την Γη, στην ίδια την ανθρώπινη φυλή.

“Their bodies made a mountain, a ladder to the stars

When they reached up to the sun, it only left them with scars

All the saints and the sinners will reap what they sow

So they stood back and watched their bitterness grow”

Συνεχίζοντας, όσο πλέον γινόταν εμφανές ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίζαμε να ζούμε στη Γη, με τον αριθμό των θυμάτων να ανεβαίνει, αναγκαστήκαμε να φύγουμε από την Γη προς «τα αστέρια». Οι ουλές (scars) πιθανότατα συμβολίζουν το παρελθόν, την ιστορία μας όπως κάθε ουλή κρύβει πίσω της την ιστορία για το πως αποκτήθηκε. Πήραμε αυτό που αξίζαμε (reap what they sow) ενώ καθόμασταν αδρανείς βλέποντας το «σπίτι μας» να χάνεται σιγά σιγά. Εδώ γίνεται αναφορά στην πραγματικότητα που ζούμε κάθε μέρα. Όλοι μας ξέρουμε το πόσο εύθραυστος είναι ο πλανήτης μας και πόσο κακή είναι η ανθρώπινη επιρροή για την ζωή του, παρόλα αυτά δεν κάνουμε τίποτα για να το αλλάξουμε, για να καταφέρουμε να διασώσουμε τον πλανήτη μας. Αφάνιση ειδών ζώων, δασών, εκπομπή απεριόριστων ρίπων είναι κάποια παραδείγματα των καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Γη και λίγοι από εμάς προσπαθούν να αποτρέψουν.

“They couldn’t tell the cure from disease

They no longer knew their want from their need

They fucked the future, forgot the past

Nothing built was built to last”

Το να μην μπορείς να ξεχωρίσεις την αρρώστια από την θεραπεία και τις ανάγκες από τα θέλω σου, είναι σημαδί του πόσο προχωρημένη είναι η κατάσταση στην οποία έχουμε επιφέρει την πλανήτη. Καταστρέψαμε το μέλλον μας, ξεχνώντας το παρελθόν μας. Δεν μάθαμε από τα λάθη και την ιστορία μας. Τίποτα που χτίσαμε δεν θα μπορούσε να έχει διάρκεια. Σιγά σιγά θα πληρώναμε τις επιλογές μας.

“A common ground, now we see

That connected us like the land and the sea”

Ο δεσμός της θάλασσας με την στεριά είναι αδιάσπαστος. Δεν μπορείς να βρεις θάλασσα που να μην συνδέεται με στεριά. Έτσι και ενωθήκαμε οι άνθρωποι προκειμένου να διασώσουμε το είδος μας. Ο κοινός μας στόχος (common). Είναι γνωστό εξάλλου και μέσα από την ιστορία το πως οι άνθρωποι παραμερίζουν τις διαφορές τους και ενώνονται για την αντιμετώπιση μιας μεγάλης καταστροφής.

“Caught in a web, don’t struggle free

This is all we’ve got, so just let it be

If we save ourselves, we’ll feel so small

We’ll ask ourselves why we cared at all”

Ο ιστός είναι το πρόβλημα στο οποίο έχει «πιαστεί» η ανθρωπότητα. Αν καταφέρουμε και σωθούμε από «τον ιστό» θα αισθανόμαστε μικροί, γιατί θα συνεχίσουμε να πιανόμαστε σε ιστούς, να δημιουργούμε προβλήματα στους εαυτούς μας τα οποία θα απειλήσουν την ίδια μας την ύπαρξη. Γι’αυτό απλά το αφήνουμε να γίνει. Αφήνουμε την καταστροφή να μας αφανήσει. Γιατί στο τέλος η μοίρα μας είναι η ίδια, όσο και να την παλεύουμε.

Για άλλη μια φορά να πω πως η ερμηνεία των στίχων είναι καθαρά δικιά μου. Στα σχόλια (είτε στο site, είτε στα μέσα δικτύωσης) μπορείτε να γράψετε ποια είναι η δικιά σας εκδοχή-ερμηνεία.

The post Lyrical Anatomy #4: Architects – The Distant Blue appeared first on anthem.gr.

Πριν λίγο καιρό σας παρουσιάσαμε το Iron Maiden party του Rainbow, όπου ο κόσμος γέμισε το μαγαζί κι έδειξε την αγάπη του στο συγκρότημα. Αυτή φορά, το Rainbow οργάνωσε ένα διαφορετικό πάρτυ, αφιερωμένο σε ένα επίσης αγαπημένο συγκρότημα του κοινού, τους Manowar.

Το κλίμα ήταν πολύ όμορφο από τις πρώτες κιόλας ώρες, καθώς το μαγαζί γέμισε από τις πρώτες κιόλας ώρες. Στα decks βρισκόταν ο Geo Kar, ο οποίος μας είχε προσκαλέσει στη βραδιά λίγες μέρες νωρίτερα, ενώ δεσμεύτηκε πως θα περάσουμε υπέροχα.

Και πράγματι τήρησε την υπόσχεσή του. Το playlist περιελάμβανε αγαπημένες επιλόγες καθώς και τραγούδια στα οποία ίσως ο μέσος οπαδός να μην είχε εμβαθύνει. Πολλές φορές επιλέχθηκαν βίντεο από ιστορικές live εμφανίσεις του σχήματος, τα οποία παρουσιάστηκαν στις 3 οθόνες του μαγαζιού. Επομένως ήταν μια βραδιά που μας κάλυψε από κάθε άποψη και πέρα από τη διασκέδαση, μάθαμε και λίγα πράγματα για ένα συγκρότημα που κουβαλάει στις πλάτες του τεράστια ιστορία. Στο τέλος της βραδιάς υπήρχε η καθιερωμένη κλήρωση, στην οποία μοιράσθηκαν αρκετά δώρα στους θαμώνες. Μιλήσαμε με τον Geo, ο οποίος μας παρουσίασε τη δική του οπτική για τη βραδιά:

“Η αγάπη που έχουν οι οπαδοί των Manowar απέναντι στο συγκρότημα είναι κάτι το μοναδικό. Ακόμη και εγώ, που τρέφω τεράστια αγάπη στο συγκρότημα, όχι μόνο για την προσφορά τους στη μουσική αλλά και σε προσωπικό επίπεδο μιας και βοήθησαν σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής μου, μένω ακόμη πολλές φορές έκπληκτος από την αντίδραση του κόσμου. Οι Manowar για τους περισσότερους από μας είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό συγκρότημα. Αυτό φαίνεται σε κάθε party που γίνεται προς τιμήν τους. Έχω την ιδιαίτερη χαρά να παίζω πλέον και στο official party του fan club οπότε τα δεδομένα αλλάζουν μιας και μιλάμε για κάτι μοναδικό. Το είδες φαντάζομαι και μόνος σου. Φοβερή ένταση και ατελείωτο πάθος  Θα ήθελα μιας και μου δίνεται η ευκαιρία να ευχαριστήσω τα παιδιά από το fanclub για την εμπιστοσύνη τους και την πίστη τους στην ιδέα αυτή.”

Τι άλλο να περιμένουμε;

“Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια ιδιαίτερη κατάσταση για τους φίλους του metal κάθε Παρασκευή στο Rainbow. Eίτε με αφιερώματα σε μεγάλες και ιδιαίτερα αγαπημένες μπάντες για το Ελληνικό κοινό είτε και με αφιερώματα στην αγαπημένη δεκαετία της παλιάς φρουράς, την δεκαετία του 80, που το αποτέλεσμα έδειξε ότι για αυτήν διψούν να μάθουν και να ακούσουν ένα τεράστιο κομμάτι από τα νέα παιδιά που μπαίνουν στο είδος της μουσικής μας. Την Παρασκευή αυτή 18/12 έχουμε έτοιμο ένα μεγάλο party για τους αγαπημένους σε όλους μας Blind Guardian και προβλέπεται μεγάλος πανικός! See you on dexx!!!”

Ραντεβού λοιπόν για μία ακόμη Παρασκευή στο Rainbow. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα περάσουμε υπέροχα.

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #5: Manowar Party @ Rainbow Rock Bar appeared first on anthem.gr.

Πέρα από την πλάκα, όταν ακούς κάθε χρόνο τα ίδια κομμάτια, πραγματικά τα βαριέσαι. Έχουν καταντήσει πιο γραφικά κι από τα Άγραφα, το σουβλάκι στη Λειβαδιά μοιάζει τόσο-όχι-γραφικό. Οπότε εκεί γύρω στο Γυμνάσιο-Λύκειο πριν κάποια χρόνια που ψαχνόμουν με rock και metal, βρήκα διάφορες φοβερές διασκευές ή ακόμα και πρωτότυπα χριστουγεννιάτικα τραγούδια από αρκετούς καλλιτέχνες. Πέρυσι εγώ και ο Τζανέτος σας παραθέσαμε 5 τραγούδια ο καθένας, στο σημερινό Six Songs θα παραθέσω άλλα 6 τραγούδια για να απολαύσετε όσοι έχετε χάσει τα all time classics.

Το είχα πει και πέρυσι. Άπειρος σεβασμός στον προσφάτως αποθανόντα Christopher Lee, ο οποίος στις heavy metal διασκευές του σε χριστουγεννιάτικα τραγούδια δίνει πραγματικά ρέστα. Τον φαντάζεσαι να τα τραγουδάει με κιθάρα ντυμένος Σάρουμαν στην κορυφή του Isengard και πωρώνεσαι περισσότερο!

Ό,τι και να λέμε, ο μεγάλος ηθοποιός διασκευάζει υπέροχα τον Μικρό Τυμπανιστή και την Άγια Νύχτα στο video που παραθέτω και μπορείτε να βρείτε κι άλλες διασκευές του με λίγο ψάξιμο. Α και Μικρέ Τυμπανιστή…ΓΑΜΩ ΤΟ ΡΑ ΠΑ ΠΑΜ ΠΑΜ ΣΟΥ!

Προσωπικά γουστάρω άπειρα Shinedown και επειδή είναι μία πολύ όμορφη διασκευή, την παραθέτω αντί του αυθεντικού κομματιού του John Lennon. Αξίζει να δώσεις μία ευκαιρία σε αυτό το συγκρότημα και τη μαγική φωνή του Brent Smith να σε ταξιδέψουν όπως το μεγάλο Σκαθάρι.

Το συγκεκριμένο είναι από το δίσκο We Wish You a Metal Xmas and a Headbanging New Year που είχα αναφέρει και πέρυσι και στον οποίο συμμετέχουν πάρα πολλοί γνωστοί metal μουσικοί και στο παραπάνω συνεργάζονται οι Alice Cooper, John 5, Billy Sheehan και Vinny Appice. Αποτέλεσμα μία φοβερή διασκευή του κλασσικού τραγουδιού με πολύ ωραίο σόλο προς το τέλος. Απόλαυση!

Στην πέρσινη λίστα του Τζανέτου υπάρχει τραγούδι από τον χριστουγεννιάτικο δίσκο “A Twisted Christmas” των Twisted Sister, ωστόσο θα προτιμήσω την πολύ καλή διασκευή στο υπερκλασσικό Let It Snow που τα έχει όλα. Ωραία φωνητικά, καλό σόλο, χριστουγεννιάτικη ηρεμία, metal έκρηξη! Ω ναι, έτσι μου αρέσουν τα Χριστούγεννά μου! Μεγάλο bonus η εισαγωγή που θυμίζει Children of the Grave από Black Sabbath.

Αν από την άλλη θες τα Χριστούγεννά σου πιο μαύρα, αυτό συστήνεται ανεπιφύλακτα. Παραμορφωμένη εκτέλεση του Jingle Bells στην εισαγωγή, βαρύ κι ασήκωτο μπάσο να οδηγεί τη σύνθεση, κιθάρες μπουκωμένες και ένα Jonathan να κάνει ίσως τα πιο βαριά φωνητικά που θυμάμαι σε τραγούδι των Korn. Στην αρχή νόμιζα ότι δεν είναι καν δικό τους μέχρι που το έψαξα και είδα πως ισχύει. Όπως και να κάνει, για φίλους που σιχαίνονται τα Χριστούγεννα, αυτό το τραγούδι αποτελεί ίσως το πιο ευθύ “κράξιμο” στο Jingle Bells 😛

Κλείνω με AC/DC και Mistress for Christmas. Ναι δε νιώθεις πολύ χριστουγεννιάτικο πνεύμα, αλλά είναι AC/DC την τρέλα μου και ό,τι τραγούδι και να γράψουν με στίχους για τα Χριστούγεννα θα είναι φοβερό. Και μόνο από τον τίτλο επίσης καταλαβαίνεις τι παίζει με τους στίχους 😉

Ναι το είχα ποστάρει και πέρυσι, αλλά είναι μακράν το πιο αγαπημένο για αυτούς τους στίχους:

Το Six Songs με τα mashups θα είναι το επόμενο τελικώς.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους 😉

The post The Sound Vault: Rock και metal χριστουγεννιάτικα τραγούδια appeared first on anthem.gr.

Οι “ιστορικοί” Hammerfall επιστρέφουν αυτή την Κυριακή στη χώρα μας ύστερα από 18 (!) χρόνια και οι φανατικοί οπαδοί τους δεν μπορούν να περιμένουν. Το Rainbow, το οποίο πάντοτε ακούει τη φωνή του κοινού κι εδώ και καιρό έχει αποδείξει πως υποστηρίζει τις όμορφες μουσικές κινήσεις, οργάνωσε ένα αφιέρωμα στο συγκρότημα, όπου μάλιστα κληρώθηκαν και προσκλήσεις για τη συναυλία. Για να γίνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα η βραδιά, στο πρόγραμμα προστέθηκαν κι οι Sabaton, διαμορφώνοντας ενδιαφέρουσα Versus ατμόσφαιρα. Συνεπώς, το αφιέρωμα βασιζόταν σε δύο από τα πιο αγαπημένα σχήματα του ελληνικού.

Οι μουσικές επιλογές του Διαμαντή Δουρδούμα κατάφεραν από την πρώτη στιγμή να μας “ταρακουνήσουν” και να μας σηκώσουν από τις θέσεις μας. Όσο κι αν θες να μείνεις ακίνητος, είναι αδύνατον να αποφύγεις το headbanging με ένα τέτοιο dj set! “Ghost Division”, “Angels”, “Carolus Rex”, “Swedish Pagans”, “Panzer Battalion” και “Primo Victoria” από Sabaton και “Any Means Necessary”, “Hammerfal”, “Last Man Standing”, “Let The Hammer Fall” και “Renegade” από Hammerfall , είναι μονάχα λίγες από τις επιτυχίες που ακούσαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς! Εντύπωση μου έκανε το “Dreams Come True” με το οποίο έκλεισε ποιοτικά η βραδιά.

Ας αφήσουμε όμως τον Διαμαντή να μας περιγράψει ο ίδιος το πως έζησε τη βραδιά πίσω από τα decks:

“Ο κόσμος άρχισε να ”ζεσταίνεται” σιγά σιγά ενώ το μαγαζί γέμιζε όσο περνούσε η ώρα. Όλοι έδειχναν να απολαμβάνουν τη μουσική, τραγουδώντας τα περισσότερα κομμάτια με πάθος. Πολλοί έδειξαν επίσης μεγάλη αγάπη στις επιτυχίες των Hammerfall όπως το ”Hearts on Fire”,το ”Last Man Standing” και το ”Bloodbound” και σε αγαπημένα κομμάτια των Sabaton όπως το ”To Hell And Back” και το ”Coat Of Arms”. Η στιγμή της βραδιάς όμως ήταν αναμφίβολα το ”Primo Victoria” όπου όλοι το τραγούδησαν σθεναρά στίχο προς στίχο! Στο τέλος δυο τυχεροί μετά από κλήρωση κέρδισαναπό μια πρόσκληση ο καθένας, για το live των της ερχόμενης Κυριακής(13/12) των Hammerfall με τους Εlvenking που θα πραγματοποιηθεί στο Fuzz και προσωπικά ανυπομονώ να το απολαύσω!”

Τι να περιμένουμε όμως στο άμεσο μέλλον; Ο Διαμαντής μας παρουσιάζει το τι έρχεται:

“Εμείς στο Rainbow αγαπάμε πολύ τη μουσική, με προφανή αδυναμία μας τη metal. Ανέκαθεν προσπαθούσαμε να κάνουμε πράγματα καινούρια, διαφορετικά, που δε μπορεί κανείς να βρει εύκολα και του λείπουν: αφιερώματα σε αγαπημένες μπάντες όλου του φάσματος του metal, από κλασσικό heavy μέχρι και τον ακραίο ήχο του thrash/death/black metal. Έτσι έχουμε επιλέξει να αφιερώνουμε τις Κυριακές, τις Τρίτες και τις Τετάρτες σε μεγάλα συγκροτήματα που μας έχουν σημαδέψει ή κι ακόμη σε κάποιο συγκεκριμένο είδος της metal. Στα decks για τις ημέρες που προανέφερα θα βρείτε εμένα ”D.Diamond” και τον ”Geo Kar”, γεμάτους διάθεση για πολύ και καλή ”σκληρή” μουσική!”

Άριστη εξυπηρέτηση, μουσική εκτόνωση κι ασταμάτητο τραγούδι ήταν το σύνθημα της βραδιάς! Κι εμείς θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε το αγαπημένο μας μαγαζί, το οποίο μας προσφέρει ασταμάτητα βραδιές, οι οποίες χαράζονται για καιρό στη μνήμη μας!

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #4: Hammerfall vs Sabaton @ Rainbow Rock Bar appeared first on anthem.gr.

Ένα από τα αγαπημένα μου στέκια, το Rainbow Rock Bar, έκλεισε το προηγούμενο Σάββατο πέντε χρόνια συνεχούς συμμετοχής στα μουσικά δρώμενα. Τα πέντε αυτά όμορφα χρόνια, γιορτάστηκαν με ένα party που έγινε το Σάββατο 7 Νοεμβρίου. Εμείς βρεθήκαμε στο Iron Maiden party (6/11) και γιορτάσαμε τα γενέθλια του Rainbow μια μέρα νωρίτερα!

Το αφιέρωμα ξεκίνησε από νωρίς, κι οι απανταχού Μεϊντενάκιδες είχαν γεμίσει το μαγαζί. Το καθιερωμένο Maiden party γίνεται στο μαγαζί συχνά πυκνά, καθώς όλοι μας αγαπάμε το συγκεκριμένο συγκρότημα, ενώ το γλέντι κρατάει ως τις πρώτες πρωινές ώρες.

Ακούσαμε όλα τα αγαπημένα τραγούδια από την πορεία των Iron Maiden. Αρχικά ο Geo Kar, μας ζέστανε με ποιοτικά τραγούδια τραγούδια του σχήματος, τα οποία σήκωναν ασταμάτητο headbaning και τραγούδι. Όλα κύλησαν όμορφα κι ο κόσμος έδειχνε να το απολαμβάνει!

Κάπως έτσι φτάσαμε 2 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα και από τα decks έπαιξε το “2 Minutes To Midnight”. Πλέον ο κόσμος είχε ζεσταθεί κι ήταν έτοιμος για όλα, καθώς θα ακολουθούσε το βαρύ πυροβολικό! Κι όντως έτσι έγινε!

“Afraid To Shoot Strangers”, “Only The Good Die Young”, “The Loneliness Of The Long Distance Runner”, “Caught Somewhere In Time”, “Wasted Years”, “Hallowed Be Thy Name”, “Rainmaker”, “Fear Of The Dark” και “The Clansman” είναι μόνο λίγα από τα τραγούδια που περιελάμβανε το δυνατό dj set και που τραγουδήσαμε όλοι μαζί με μία φωνή! Για άλλη μία φορά αποδείχθηκε ότι η μουσική των Iron Maiden ενώνει τον κόσμο! Μπορούσες να διακρίνεις παντού χαμόγελα!

Τελικά οι Παρασκευές στο Rainbow κυλούν πάντοτε πολύ όμορφα! Συνήθως θα πετύχετε το αγαπημένο “Back To 80s Heavy Metal Party” ή το μουσικό αφιέρωμα “Geo Metal Rules”!

Εμείς, ως anthem.gr, δεν ξεχνάμε ότι το Rainbow μας αγκάλιασε και φιλοξένησε το “Anthem Festival”, αν και το webzine μας ήταν καινούριο. Θέλουμε λοιπόν να ευχηθούμε στο Rainbow, σε όλους όσους εργάζονται εκεί και σε όσους αγαπούν τη μαγαζάρα χρόνια πολλά. Εύχομαι το αγαπημένο μας ροκάδικο να συνεχίσει να μας ψυχαγωγεί και να παίζει ενεργό ρόλο στα μουσικά δρώμενα για πολλά χρόνια!

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #3: Iron Maiden Party @ Rainbow Rock Bar appeared first on anthem.gr.

Στο προηγούμενο άρθρο της στήλης ανέφερα πως είμαι άνθρωπος του στεκιού. Μέσα σε λίγες βδομάδες λοιπόν το Death Disco, χάρη στα εξαιρετικά Reflections, κατάφερε να εισχωρήσει στην καρδιά μου και να γίνει  ένα από τα στέκια μου. Γιατί; Γιατί το κλίμα είναι φιλικό και παρεΐστικο από την πρώτη κιόλας στιγμή που θα μπεις στο μαγαζί. Γιατί  δίνουν βήμα (δίχως διακρίσεις!) σε νέους ανθρώπους και καλλιτέχνες που θέλουν να εκφραστούν και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Γιατί οι βραδιές πραγματικά ενδιαφέρουσες. Γιατί μπορείς να ψυχαγωγηθείς και να μάθεις και δυο πράγματα. Αν αυτό δεν είναι εναλλακτική διασκέδαση τότε δε μπορώ να φανταστώ τι είναι!

Επειδή λοιπόν μου άρεσε η όλη φάση, ζήτησα να συμμετάσχω κι εγώ. Πήρα τα μπογαλάκια μου, έφτιαξα ένα κολάζ, έγραψα μια ιστορία τρόμου (ε βραδιά Halloween ήταν!) κι έσκασα από νωρίς στο Death Disco.

Οι συμμετέχοντες είχαν έρθει από νωρίς κι έστηναν τα έργα τους στην έκθεση, ενώ κατά τις 8 άρχισε να έρχεται κι ο κόσμος. Το μαγαζί σύντομα είχε γεμίσει και δεν έπεφτε ούτε καρφίτσα!

Η έκθεση ήταν πλέον γεμάτη από έργα που κατά κύριο λόγο ήταν αφιερωμένα στο Κοράκι (από τη γνωστή αγαπημένη ταινιά), αλλά και στο Σκιάχτρο (τον villain από το universe της DC comics). Μία φωτισμένη κολοκύθα έδινε έναν όμορφο τόνο στην εορταστική ατμόσφαιρα. Όλα πλέον έτοιμα για να αρχίσουν οι αφηγήσεις!

Ακούσαμε ιστορίες τρόμου από αγαπημένους συγγραφείς και storytellers, αλλά και μία “πραγματεία” για το “Κοράκι Στα Κόμικς Και Το Σινεμά”. Ακολουθεί φωτορεπορτάζ:

Ο Γιώργος Σαφελάς (ο εμπνευστής των Reflections) μου είπε λίγα λόγια για τη βραδιά:

“Αυτή τη φορά νιώσαμε έντονα όσο λίγες φορές την ανάγκη να νίωσουν όλοι οι επισκέπτες ανεξαιρέτως ότι βιώσαμε με τρόπο πολύ ξεχωριστό μια βραδιά με πρωταγωνιστή το Κοράκι, τον ήρωα που σημάδεψε δύο γενιές νέων και όχι μόνο ως τώρα και το ίδιο θέλαμε να κάνουν και εκείνοι.

Είναι ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που περιμένεις να νιώσεις όταν ακούς μια ιστορία,θέλεις να σου μεταδώσει ο άλλος ότι την έζησε όντως σαν κάτι μοναδικό. Αυτό προσπαθούμε να εκπέμπουμε ειδικά μέσα από τη σκηνή του Death Disco,όπου οι αφηγητές και οι ομιλητές μας καλούνται να ξεδιπλώσουν ιστορίες που προέκυψαν από το τρόπο που άγγιξε την ψυχοσύνθεση τους ο εκάστοτε ήρωας που μας απασχολεί κάθε εβδομάδα. Δε με ενδιέφερε ποτέ να ανεβεί κάποιος στο σκαλοπάτι και να κάνει αναπαραγωγή από αράδες της Wikipedia.

Φέτος ειδικά που διαλέξαμε μια πιο iconic κατεύθυνση, εστιάζοντας κυρίως σε αναγνωρίσιμους χαρακτήρες ή καλλιτέχνες με αφορμή κάποιες επετείους και την επικαιρότητα, κοινώς με μια πιο mainstream αν θέλεις πνοή, το να περάσουμε στον κόσμο τη μοναδικότητα που περνάμε πιστεύω μέσα από τόσο καθιερωμένα πράγματα ήταν είναι μεγάλη πρόκληση.

Ήρθαν από παιδιά 16 χρονών μέχρι ενήλικες 56 χρονών και ο καθένας όταν με πλησίαζε στα decks είχε μια ιστορία να μου πει, για την πρώτη φορά που είδε στο σινεμά τον Eric Draven, για το ορχηστρικό soundtrack της ταινίας, για το make up στα σχολεία πίσω στα early 90s, για όλα. Έξω έβρεχε, το κέντρο ήταν κλειστό και το Death Disco ήταν γεμάτο με φόντο μια… δυστοπία αν θέλεις βγαλμένη μέσα από την ταινία (γελάει) και άκουγα όλες αυτές τις μικρές ιστορίες από όλους. Μου έδιναν ένα ενθύμιο χωρίς να το ξέρουν. Οι κάρτες που δίνουμε δώρο σε όσους έρχονται ήταν το δικό μας ενθύμιο προς εκείνους και στα πρώτα τρία τέταρτα είχαν γίνει ανάρπαστες!

Κλείνοντας,θα ήθελα και πάλι να δώσω έμφαση σε αυτό που σου είπα νωρίτερα,για τη μοναδικότητα μέσα από κάτι τόσο γνωστό. Είναι όπως τα ‘’χιλιοπαιγμένα’’ τραγούδια ή τα εμπορικά συγκροτήματα που ακούνε σχεδόν όλοι. Όταν έρχεται π.χ. ένα κορίτσι ή ένα αγόρι 18-19 χρονών και σου λέει μου αρέσουν π.χ. οι Nine Inch Nails που στο soundtrack της ταινίας The Crow με τον Brandon Lee έκαναν μια θρυλική πλέον διασκευή στο Dead Souls των Joy Division ,δε θα πω από μέσα μου ‘’χαίρω πολύ’’ και δεν έχω τη διάθεση να μειώσω ή τίποτα αντίστοιχα αλαζονικό γενικά. Θέλω να μου πει τους λόγους για τους οποίους της/του αρέσουν και να είναι μοναδικοί, να βγάζουν κάτι αυθεντικό. That’s the spirit, αυτό προσπαθούμε και εμείς μέσα από τα Reflections του Death Disco.

Στο stage ακούσαμε τις εξής ιστορίες και ομιλίες:

‘‘Η ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ”-Της Φράνσης Παπουτσάκη.

‘‘ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΜΑΧΑΙΡΙ”- του Ανδρέα Μιχαηλίδη.

‘‘ΦΑΡΣΑ Ή ΚΕΡΑΣΜΑ” του Γιώργου Μπελαούρη.

”ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ & ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ’‘ από το Μιχάλη Γεωργοστάθη.

‘ΑΤΕΡΜΟΝΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ’ του Τζανέτου Καβαλιώτη,

Με σχέδια και πίνακες συμμετείχαν:

Νίκος Μηλιώρης, Παναγιώτα Τσιμπαλίδη, Ματίνα Γεωργά, Κράκεν. & Κώνα, Βασίλης Ζίκος , Άρης Λάμπος, Lena Decay, Εύα Μουρτζη, Τίνα Dreams, Νίκος Παπαμιχαήλ, Τζανέτος Καβαλιώτης.

Κοσμήματα και άλλα αξεσουάρ:

Black Swan Lake, Triple Moon.

Επίσης, όπως πάντα στο συντονισμό των συμμετεχόντων ,τη συλλογή υλικού και την παραγωγή του video καταλυτικό ρόλο έπαιξε η Λία Νταβράντου.”

Τα Reflections όντως με έχουν αγγίξει. Αποφάσισα λοιπόν να γίνω τακτικός θαμώνας και να συμμετέχω ενεργά παρουσιάζοντας κάποιες από τις ιστορίες μου. Άλλωστε βλέποντας και τις βραδιές που έρχονται (Guy Fawkes στις 5 Νοέμβρη και Star Wars VS Start Trek στις 12 Νοέμβρη) πώς να μην θες να συμμετάσχεις; Η θεματολογία των Reflections είναι κάθε φορά ενδιαφέρουσα για το κοινό!

Ραντεβού λοιπόν αύριο με μια βραδιά αφιερωμένη σε έναν ήρωα που έχει αγγίξει μυθικές διαστάσεις, τόσο στο σινεμά, όσο και στη λογοτεχνία και τις υπόλοιπες τέχνες!

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #2: Scare-CROW Halloween Prelude @ Death Disco appeared first on anthem.gr.

Το 2010 οι Βρετανοί Cradle of Filth κυκλοϕόρησαν την όγδοη δισκογραϕική τους δημιουργία με τίτλο Darkly darkly venus aversa. Γι αυτόν τον δίσκο ακούστηκαν πολλά, μα γενικά είναι ένα παρεξηγημένο άλμπουμ και γι αυτό θέλησα να γράψω δυο λόγια για τη εν λόγω σύλληψη και εκτέλεση μιας πολύ εμπνευσμένης ιδέας. Εδώ θα είμαι συνοπτικός, αλλά αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, σύντομα θα ανέβει μια πιο ενδελεχής έρευνά μου στο μπλογκ μου, οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε…

Το κυρίως θέμα του δίσκου είναι η δαιμόνισσα Λίλιθ (σύμϕωνα με τον εβραϊκό μύθο είναι πρώτη έκπτωτη πριν από τον Εωσϕόρο, πρώτη γυναίκα του Αδάμ, καθώς και η μητέρα του Μπαϕομέτ, το αρχέτυπο του ϕεμινισμού και πολλά άλλα). Στον χώρο της ιστορίας της τέχνης συναντάται σε πληθώρα μεσαιωνικών εικονογραϕιών ως ένα υβριδικό ον (μισό γυναίκα και μισό ϕίδι), το οποίο δίνει στους πρωτόπλαστους το μήλο από το δέντρο της γνώσης, έτσι με αυτή την πράξη καθίσταται υπεύθυνη για την πτώση των πρωτόπλαστων και μετέπειτα προσωποποιεί όλα τα δεινά που ϕέρει η γυναίκα σε μία πατριαρχική κοινωνία σκοταδισμού, όπως ήταν η Δύση για πολλούς αιώνες. Στον χώρο της λογοτεχνίας, ίσως να την γνωρίζετε από την νουβέλα του Τζωρτζ Μακ Ντόναλντ με τίτλο ‘’Λίλιθ’’ ή από ‘’τα Μυστικά της Βαβυλώνας’’ του Clive Barker.

Ο Dani Filth τοποθετεί στον κεντρικό άξονα αυτή τη θεότητα, σαν υποκινήτρια όσων θα συμβούν και σα βασικό ϕεμ ϕατάλ της μυθολογίας του Δυτικού πολιτισμού. Αλλά ας πούμε με δύο λόγια την βασική ιστορία: έπειτα από το τέλος των Σταυροϕοριών, κάποιοι διεϕθαρμένοι από τον δαίμονα Μπαϕομέτ Ναϊτες, θυσιάζουν μία παρθένα με αποτέλεσμα να εμϕανιστεί εμπρός τους η Λίλιθ. Κάποιοι το πληρώνουν με την ζωή τους και κάποιοι γίνονται πιστοί της ακόλουθοι. Μετά από κάμποσα χρόνια, στη γιορτή του Τρελού, η θεά έχει εγκατασταθεί σε ένα πύργο και στο αποκορύϕωμα των εορτασμών, οι χωρικοί αποϕασίζουν να αποτινάξουν το κακό από το χωριό τους. Ορμάνε στον πύργο, οι εναπομείναντες Ναϊτες πεθαίνουν και πολλοί χωρικοί τρελαίνονται ή σκοτώνονται από την Λίλιθ, μα η δαιμόνισσα εγκαταλείπει τον πύργο και χάνεται. Ο πύργος μεμιάς γίνεται μοναστήρι. Χρόνια περνούν και μια νεαρή κληρονόμος πλούσιας οικογένειας, έχοντας διασύρει το όνομα της οικογένειάς της μοιχεύοντας, οδηγείται εντός των θυρών του μοναστηριού. Είναι η πιο καλλίϕωνη και η πιο όμορϕη, με αποτέλεσμα η θεά να βρει πρόσϕορο έδαϕος σε αυτήν για να γίνει το σαρκίο που θα υποδεχτεί το πνεύμα της. Η Βικτώρια (η εν λόγω μοναχή) αρχίζει να στοιχειώνεται από εϕιάλτες και οράματα και καταλήγει να συναινεί στο να ψάξει για ένα ϕυλαχτό που βρίσκεται κρυμμένο στους τοίχους της μονής από την δαιμόνισσα. Ένας μουγκός χωρικός, ο Ισαάκ, εμϕανίζεται στο μοναστήρι για να βοηθήσει με τον θέρο, οπότε η λαγνεία που την πολιορκεί μέσω της θεάς εκδηλώνεται με ένα ρομάντζο που αρχίζει να δημιουργείται μεταξύ τους (η Βικτώρια μάλιστα του δίνει να ϕυλάξει το προαναϕερθέν ϕυλαχτό). Στο αποκορύϕωμα των εϕιαλτών της, οι μοναχές καταλαβαίνουν ότι η Βικτώρια είναι δαιμονισμένη και την εξορκίζουν με βασανιστήρια για πολλά μερόνυχτα, με τελειωτική κίνηση της μανίας τους το κρέμασμα από ένα δέντρο και το θάψιμό της σε ένα ρηχό τάϕο. Ο άνθρωπος που καλείται να θάψει την Βικτώρια είναι ο Ισαάκ, ο οποίος ανακαλύπτοντας την αγαπημένη του τρελαίνεται. Σε ένα παραλήρημα, της ϕοράει το ϕυλαχτό της θεάς και ερωτοτροπεί με το πτώμα με αποτέλεσμα η Βικτώρια να αναστηθεί σα Λίλιθ πια και να πάρει εκδίκηση από όλες τις μοναχές. Ο εϕιάλτης της αϕήγησης συνεχίζει με την σταδιακή εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας μητριαρχίας ανά τους αιώνες και τις τύψεις του Ισαάκ, ο οποίος καλείται να οδηγήσει τις στρατιές της θεάς για να δώσει το τέλος των ημερών, τη συντέλεια.

Αυτή είναι η βασική ιστορία, υπερβολικά συνοπτικά, κουτσουρεμένη για του λόγου το αληθές. Αποτελείται από έντεκα σϕιχτοδεμένα κομμάτια, έχοντας αϕήσει πια τα ορχηστρικά γεμίσματα προηγούμενων δίσκων στην άκρη, πολύ πιο μεταλλικά στον ήχο και λιγότερο συμϕωνικά απ ότι στο παρελθόν. Στιχουργικά αυτό το άλμπουμ είναι απλά αξεπέραστο σε σύλληψη και εκτέλεση. Είναι το τέταρτο concept άλμπουμ της μπάντας και εδώ πραγματικά ο Dani μεγαλούργησε, δημιουργώντας μία έμμετρη, γοτθική ‘’ηχητική νουβέλα’’, ένα έπος που στο μυαλό μου το συγκρίνω μόνο με την ‘’Μπαλάντα του γέρου ναύτη’’ του Κόλριτζ, τόσο σε δομή όσο και σε ύϕος. Η αϕήγηση έχει σχήμα κύκλου (δηλαδή με τους στίχους που ανοίγει κλείνει κιόλας), ενώ ο αϕηγητής αλλάζει πρόσωπα (αρσενικό και θηλυκό), όπως και σκυτάλη από πρωτοπρόσωπος σε τριτοπρόσωπος, αναϕερόμενος συχνά στον ακροατή του, βάζοντάς τον ακόμα πιο μέσα στην ιστορία, σα να συμμετέχει και αυτός στη δράση θα έλεγε κανείς.

Όσο για το βάθος και την έρευνα που πυροδοτεί, θα μπορούσα να σας κουράσω με πάρα πολλές πληροϕορίες, αλλά ας δώσω ελάχιστες σα παράδειγμα: οι Ναϊτες ιστορικά άρχισαν να κυνηγιούνται το 1307 και ο Dani γράϕει πως χάθηκαν κάποιοι από αυτούς (με βάση τον μύθο του) το 1308. Αυτό καθορίζει τον Βενέδικτο του επόμενου κομματιού, ως τον πάπα Βενέδικτο τον 12ο και την δράση των γεγονότων των κομματιών 3 εώς 7 κάπου ανάμεσα στο 1334 με 1342, οπότε και οι σταυροϕορίες που αναϕέρονται στο πρώτο κομμάτι είναι πιθανότατα αυτές του 1289 κι 1291. Η εκκλησία της Ιερής Καρδιάς (αναϕορά στο κομμάτι 4) οδηγεί την έρευνα στο να ψάξουμε που θα τοποθετήσουμε την δράση των κομματιών 3 εώς 7 και μάλλον ο Dani παίζει μαζί μας, γιατί ναι μεν στην Αγγλία υπάρχουν 13 εκκλησίες της ιερής καρδιάς, μα καμία ανεγερμένη εκείνη τη περίοδο. Όπως επίσης ερχόμαστε αντιμέτωποι με αρχαιοελληνική μυθολογία (ο μύθος της Αρμονίας, κόρης του Άρη και της Αϕροδίτης και του καταραμένου μενταγιόν της). Μέχρι και ο τίτλος είναι ένα έξυπνο λογοπαίγνιο, καθώς venus aversa σημαίνει η Αντίθετη Αϕροδίτη (δηλαδή η Λίλιθ), είναι όμως και ένας ορισμός για το βικτωριανό πρωκτικό σεξ, λογοπαίγνιο που μας ξαναθυμίζει στο τελευταίο κομμάτι (η αλήθεια μπρούμυτα εμπρός μου.) Η ηρωίδα λέγεται Βικτώρια και η δράση της ξεκινά τον μεσαίωνα, με το άλμπουμ να καταλήγει στον 19ο αιώνα, τοποθετώντας την συγκεκριμένη Βικτώρια στην κεϕαλή της παγκόσμιας μητριαρχίας και όχι την πραγματική, ιστορική βασίλισσα που ονόμασε την εποχή Βικτωριανή. Αναϕορές σε Παλαιά και Καινή Διαθήκη, αποκρυϕισμό και Μασονισμό, ελευθεριότητα και η έρευνα δεν έχει τελειωμό αν μπείτε στο λαβύρινθο που μας ανοίγεται…

Οι εικόνες που συνοδεύουν το άλμπουμ είναι της Natalie Shau και είναι απλά υπέροχες, ενώ η ϕωνή της Λίλιθ δίνεται από την μαγευτική Lucy Atkins που πραγματικά συνεπαίρνει τον ακροατή. Πέρα από τροϕή για έρευνα είναι επίσης πλημυρισμένο από συναισθήματα, κάθε κομμάτι μπορεί να σταθεί και μόνο του, είναι γενικά μια εμπειρία περισσότερο παρά ένας δίσκος. Το προτείνω ανεπιϕύλακτα και για εμένα παίρνει δέκα στα δέκα… Πραγματικό αριστούργημα!

Δυνατά σημεία:
-Η φωνή της Lucy Atkins ως Λίλιθ
-Η ώριμη χρήση ορχηστρικών σημείων εκεί που πρέπει και όχι με γεμίσματα ‘’κομπασμού’’ όπως στο παρελθόν
-Οι γρηγορότερες και άμεσες μελωδίες
-Το συνοδευτικό artwork της Natalie Shau
-Η χρήση καθαρών φωνητικών από τον Dani στα σημεία που πρέπει
-Η ικανοποιητικότατη διάρκεια του δίσκου
-Η Λίλιθ επιτέλους στην επιφάνεια των στίχων τους και όχι πια στις σκιές όπως στο παρελθόν

Τελικό σχόλιο:
Ακόμη κι αν κάποιοι δεν προχωρήσουν σε ενδελεχή έρευνα και απλά απολαύσουν την ιστορία ή τα κομμάτια με ξεχωριστή σειρά, ο δίσκος είναι σίγουρο ότι δεν θα κουράσει. Υπάρχουν κλιμακώσεις σε όλα τα κομμάτια και είναι ένα από τα πιο άμεσα άλμπουμ της μπάντας. Αν κάποιος δεν γνωρίζει την μπάντα –κομματάκι δύσκολο- πιστεύω αυτό το άλμπουμ είναι το καλύτερο (πιο εύκολο) και πιο αντιπροσωπευτικό (ως αναφορά την ατμόσφαιρα και τους στίχους) για να τους εισάγει στον κόσμο των Cradle of filth. Τουλάχιστον αυτό συνέβη με εμένα και από το πρώτο άκουσμα μέχρι σήμερα παραμένω φανατικός του συγκροτήματος.

Facebook:
https://www.facebook.com/dark.insaniac
https://www.facebook.com/LC-DLVI-468401843331786/timeline/?ref=ts

Blogspot:
http://mpelaouris.blogspot.gr/
http://lifetimeatdusties.blogspot.gr/

The post Flashback: Cradle Of Filth – Darkly, Darkly, Venus Aversa (by George Belaouris) appeared first on anthem.gr.

Η αλήθεια είναι πως είμαι άνθρωπος του στεκιού. Μου αρέσει να επισκέπτομαι συχνά τα αγαπημένα μου μαγαζιά, τα οποία αποτελούν ασφαλή επιλογή για να περάσουμε καλά. Αντίθετα, σπάνια θα ανακαλύψω κάτι νέο που θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον και που θα αποδειχθεί ότι όντως αξίζει.

Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να δημιουργήσω αυτή τη στήλη για να παρουσιάσω μουσικές (κι όχι μόνο) εκδηλώσεις που μου τράβηξαν την προσοχή και που πραγματικά αγάπησα. Μία από αυτές είναι τα Reflections, μία dark pop cultur εκδήλωση που διοργανώνεται σχεδόν κάθε Πέμπτη στο Death Disco, λίγο πιο κάτω από το σταθμό του Θησείου. Στο event με προσκάλεσαν όταν επισκέφθηκα το τραπέζι της Ars Nocturna στο Φαντάsticon λίγες μέρες νωρίτερα.

Το μαγαζί είναι εύκολα προσβάσιμο, καθώς βρίσκεται κοντά στο σταθμό του ηλεκτρικού. Φτάνοντας εκεί περίπου στις 8 η ώρα, μείναμε με το στόμα ανοικτό. Ο μινιμαλιστικά διακοσμημένος χώρος είχε γεμίσει από νωρίς. Υπήρχε μία άκρως ενδιαφέρουσα έκθεση έργων τέχνης (πίνακες-φωτογραφίες) και μία καρέκλα σε μία άδεια και όμορφα φωτισμένη σκηνή (γεγονός που πρόδιδε κάποια παρουσίαση). Επίσης υπήρχαν άνθρωποι που μοίραζαν αναμνηστικές κάρτες, καθώς και πάγκοι με merchandise. Όλα φάνταζαν υπέροχα.

Αφού βρήκαμε ένα τραπέζι, αράξαμε κι απολαύσαμε το μουσικό αφιέρωμα στους Sisters Of Mercy, που έτρεχε από τον Γιώργο Σαφελά στα decks. Ύστερα από περίπου μισή ώρα ανέβηκε στη σκηνή ο Γιώργος Μπελαούρης, ένας νέος κι ανερχόμενος συγγραφέας ο οποίος παρουσίασε με όμορφο τρόπο τον gothic τρόπο ζωής. Ο Γιώργος απέφυγε κάθε υπερβολή και με το άμεσο κι έξυπνο χιούμορ του κέρδισε το ενδιαφέρον και το χειροκρότημα του κοινού. Θυμάμαι χαρακτηριστικά αρκετά άτομα από το κοινό να κουνούν καταφατικά το κεφάλι τους και να λένε: Πόσο δίκιο έχεις!

Ύστερα λοιπόν από αυτή την παρουσίαση συνεχίστηκε το αφιέρωμα στους Sisters Of Mercy και λίγο αργότερα περάσαμε σε μία νέα αφήγηση, αυτή τη φορά από τον Ανδρέα Μιχαηλίδη, ο οποίος εντυπωσίασε τους πάντες με τις ιστορίες του στο Φαντάsticon. Αμέσως λοιπόν έγινε προφανές ότι θα ακούσουμε μία από αυτές τις συγκλονιστικές ιστορίες. Κι όντως έτσι έγινε. Η αφήγηση ξεκίνησε χιουμοριστικά με τον αφηγητή να παρουσιάζει την άποψη του για το τι είναι gothic αλλά και τον παρελθοντικό εαυτό του. Στη συνέχεια όμως παρουσίασε μια εξαιρετικά μελαγχολική και σκοτεινή ιστορία σχετικά με το θάνατο και τα μαθήματα που μας δίνει η ζωή. Θεωρώ πως θα χάσει τη μαγεία της αν προσπαθήσω να την περιγράψω!

Λίγο πριν φύγω, χάζεψα την έκθεση και θα σας παρουσιάσω μερικές φωτογραφίες από αυτή, τις οποίες τράβηξε ο ίδιος ο Ανδρέας Μιχαηλίδης.

Εφόσον λοιπόν περάσαμε άψογα στα Reflections, αποφάσισα να επικοινωνήσω με το Γιώργο Σαφελά για να μου δώσει περισσότερες πληροφορίες:

“Τα Reflections εδώ και ενάμιση μήνα διανύουν αισίως την τρίτη χρονιά ζωής τους στο Death Disco. Από όταν τέθηκε η ιδέα να δώσουμε μια νέα πνοή στις καθημερινές με ελεύθερη είσοδο (!) και ο Λεώ Σκιαδάς (the club owner) με εμπιστεύτηκε για αυτό, αποφάσισα όταν ακόμα δεν υπήρχε συγκεκριμένη κατεύθυνση ότι θέλω να αποδώσω τον τρόπο ζωής μου από την εφηβεία μέχρι τώρα στα late twenties, να συνδυάσουμε τα dj sets με τα κόμικς, τους κινηματογραφικούς ήρωες,την αφήγηση ιστοριών, τα σκίτσα, τα κοσμήματα που φτιάχνουν πολλά παιδιά και ξεπερνούν τόσα από τα ακριβά και οτιδήποτε άλλο έχει μοναδική εκφραστική δύναμη και την ικανότητα να αποδίδει την πραγματικότητα με τρόπο εναλλακτικό.

Στα αμερικάνικα κόμικς κάποτε υπήρχαν διαφημίσεις από δίσκους που έβγαζαν οι μεγαλύτερες μπάντες του πλανήτη, ενώ θυμάμαι κομιξάδικα όπως το Jemma στον Πειραιά που έπαιζαν ανελλιπώς τα ροκ ραδιόφωνα της Αθήνας σε πιο καλές ραδιοφωνικές εποχές. Αυτό το πακέτο σε καλούσε να ανακαλύψεις μια άλλη καθημερινότητα λιγότερο άχρωμη που θα σε πήγαινε εκεί που ήθελες εσύ, ”την πόρτα πίσω από την πόρτα” όπως είπα κάποια στιγμή χρόνια αργότερα, θέλοντας να περιγράψω με μια μικρή φράση όλο αυτό το συναίσθημα. Κοιτάζοντας πίσω μετά από δέκα-δεκαπέντε χρόνια ανακαλύπτεις ότι από τη μια, γίγαντες του 20ου αιώνα όπως οι Cure, οι Joy Division & οι Sisters of Mercy είναι το θαύμα με τη μουσική που χάρισαν, αλλά παράλληλα η μουσική είναι απλά η αφορμή…

Αυτό είναι τα Reflections του Death Disco, η αφορμή για να εκφραστούν οι συμμετέχοντες με φόντο τις μουσικές τους ανησυχίες σε άλλους τομείς οι καλύτεροι του χώρου της 9ης τέχνης, της γοτθικής λογοτεχνίας και της κατασκευής αντικειμένων μαζί με ερασιτέχνες στα πρώτα τους βήματα που φέρνουν μαζί τους μια ανάσα φρεσκάδας διαρκώς και ακόμα και τους fans που διασκεδάζουν απίστευτα με το να λένε στο stage του εναλλακτικού club του Ψυρρή την άποψη τους για το κεντρικό θέμα που φιλοξενούμε κάθε φορά.

Η εκδήλωση ”The Art of Sisters Of Mercy” έτυχε εξαιρετικής προσέλευσης και ανταπόκρισης από όσους ήρθαν και ήταν ένα πολύ χαρακτηριστικό βράδυ,αφού για πρώτη φορά βάλαμε ως κεντρικό ένα θέμα που αφορούσε μια θρυλική gothic μπάντα, δίνοντας τον πρώτο λόγο στις άλλες μορφές τέχνης όμως και όχι στη μουσική. Με λίγα λόγια,ήταν…πολύ Death Disco με όλη τη σημασία της λέξεως το συγκεκριμένο βράδυ και χαίρομαι πολύ για αυτό!” 

Η ομάδα στην παρούσα φάση αποτελείται από τον Δημήτρη Στράμπη και τον Γιώργος Σαφελά. Ποιοι όμως είναι εκείνοι που δίνουν ζωή στο event; Ο Γιώργος μας τους παρουσιάζει:

“Υπάρχουν άτομα που συμβάλλουν σε μόνιμη βάση σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τα Reflections κι ήταν μαζί μας και αυτή τη φορά: Λία Δαβράδου στο συντονισμό των προβολών βίντεο δικών της και όχι μόνο με σκοπό την προώθηση της δουλειάς των συμμετεχόντων. Ανδρεάς Μιχαηλίδης, κορυφαίος αφηγητής ιστοριών που μεταξύ άλλων μάγεψε στο φετινό Φαντάsticon. Γιώργος Μπελαούρης, συγγραφέας ανερχόμενος που έχει τη μοναδική ικανότητα να αποδίδει την άποψη του με πολύ ενδιαφέρον τρόπο για οτιδήποτε του ζητηθεί. Lena Decay, εξαιρετική σχεδιάστρια που συχνά αναλαμβάνει και το γραφίστικο κομμάτι. Η Ars Nocturna, η Ελληνική gothic εκδοτική εταιρία που εδώ και λίγο καιρό δραστηριοποιείται πλέον και σε άλλους ψυχαγωγικούς τομείς.

Μαζί μας ήταν ακόμα ορισμένα άτομα που καλούμε σε πολύ ιδιαίτερες περιστάσεις, όπως η ”Frei Tag”, σχεδιάστρια μόδας και ζωγράφος που μας χάρισε έναν μοναδικό πίνακα με τους Eldtrich & Patriccia Morisson, ο Jonathan Bright, δημοφιλής ερευνητής του παραφυσικού στην Ελλάδα -και όχι μόνο-, ο Άρης Λάμπος, σχεδιαστής που ετοιμάζει μια κυκλοφορία ενός υπέροχου Poe-based χαρακτήρα, η σχεδιάστρια Στέλλα Στεργίου και φυσικά οι ”βενιαμίν” της υπόθεσης, Βαγγέλης και Κώνα ,που είναι σχεδόν πάντα μαζί μας με τα σχέδια τους.

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #1: Reflections @ Death Disco appeared first on anthem.gr.