Αν σε κάτι είμαι πιστός στις παραδόσεις, αυτό είναι να κάνω review κάθε τόμου του Λανφέστ αφού έχει βγει ο επόμενος. Ίσως για να έχω πιο φρέσκια την ιστορία γιατί νομίζω ότι θα τους διαβάσω κοντά, ίσως από τύχη. To anthem.gr όπως πάντα στηρίζει τις εκδόσεις της Λέσχης Φίλων Κόμικς και σας φέρνει το review του για το πέμπτο άλμπουμ του Λανφέστ του Τρόυ!

Που είχαμε μείνει στην ιστορία

Τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ έχουν κλείσει ουσιαστικά τον πρώτο κύκλο ιστοριών του ήρωα στη μάχη του πρωταγωνιστή μας με τον Θάνο για το ποιος εκ των δύο θα πάρει στην κατοχή του το σπαθί του Χρυσογάλανου ξεκλειδώνοντας την απόλυτη δύναμη. Η τελική μάχη, αυτή η κόντρα του καλού με το απόλυτο κακό ήταν πραγματικά επική και βρήκε τον Λανφέστ τελικό νικητή, με τον ίδιο παρέα με τον Νικολίδη, τη Σίξι, τη Σιάν και τον Χέμπους να μεταφέρονται στην Έκμουλ πλέον για να αρχίσουν μια νέα ζωή.

Ένα φρενήρες πρώτο κεφάλαιο για την αρχή του δεύτερου κύκλου

Δε θα πω ψέματα, περίμενα ότι η αρχή του δεύτερου κύκλου θα ήταν πολύ πιο χαλαρή και τελικά αυτός ο πρώτος τόμος είχε έναν τρομακτικό ρυθμό στο πως θα παρουσίαζε γεγονότα και πως θα αποτύπωνε τις εξελίξεις. Δεν έχουμε κάποιο μεγάλο time jump ή κάποια αλλαγή στη ζωή του Λανφέστ, απλώς πλέον βρίσκεται στην Έκμουλ όντας αντικείμενο μελέτης των λόγιων, οι οποίοι μελετάνε τις δυνατότητες του. Αν και ο Λανφέστ έχει αγανακτήσει με τη ζωή στη μεγάλη πόλη προτιμώντας το χωριό του, κάνει στη Σίξι χάρες όπως το να της φέρει ένα δράκο που θα είναι νέο μέλος της παρέας και όπως φαίνεται θα παίξει τεράστιο ρόλο.

Για να μην τα πολυλογούμε, ο τόμος κλασικά σπάει σε δύο κομμάτια. Στο πρώτο που είναι το set up, ο Θάνος καταφέρνει με ένα πολύ ύπουλο σχέδιο να κλέψει το σπαθί του Λανφέστ και να κατέχει ο ίδιος την απόλυτη δύναμη κατακτώντας ότι βρει στο διάβα του. Αυτή μάλιστα είναι μια πρόβλεψη που έκανε ο Εντοσθιολόγος νωρίτερα λέγοντας πως έρχονται δύσκολες και μαύρες ημέρες για την Έκμουλ. Ο Θάνος λοιπόν καταφέρνει να κατακτήσει την πόλη και ο Λανφέστ με τους υπόλοιπους ξεφεύγουν μετά από μια υπέροχη μάχη με δράκους, την οποία απήλαυσα στον υπερθετικό βαθμό.

Το δεύτερο μέρος της ιστορίας εστιάζει στο μέρος που η παρέα βρίσκεται πλέον ως πρόσφυγας όπου ο Arleston γράφει για ένα μέρος όπου οι κάτοικοί του φέρουν ως επί το πλείστον ασιατικά χαρακτηριστικά και συνήθειες και φημίζονται για τους χιλιάδες θεούς που λατρεύουν. Προκειμένου ο Λανφέστ να πάρει πίσω το σπαθί του από τον Θάνο πρέπει να βρει ο ίδιος το μαγικό Μαγοχάμοθ και να πάρει δύναμη ώστε να αντιμετωπίσει μια και καλή το μεγάλο εχθρό του. Για αυτό και αναζητάει βοήθεια από τον τοπικό άρχοντα, ωστόσο οι αναποδιές είναι συνεχείς και η παρέα πρέπει να περάσει κάμποσες δοκιμασίες.

Σε γενικές γραμμές η γλώσσα είναι πιο άμεση και καθημερινή και τα αστεία πυκνώνουν. Μπορώ να πω ότι αυτό το άλμπουμ μου φάνηκε λίγο άνισο γενικά, το πρώτο του μέρος ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό και πλούσιο και το δεύτερο μου έμοιαζε λίγο filler ανά σημεία και θα μπορούσε να έχει λιγότερες σελίδες. Οι Σιάν και Νικολίδης μένουν αρκετά σταθεροί, ωστόσο ο Λανφέστ αλλάζει, γίνεται πιο παρορμητικός και βιαστικός, πιο καθημερινός, ίσως επειδή βαριέται να έχει τόση δύναμη. Επίσης η Σίξι ξεσπάει επιτέλους εναντίον του πατέρα της σε μια έντονη σκηνή και φαίνεται ότι θα εξελιχθεί και στον επόμενο τόμο. Συνολικά πάντως έχουμε ακόμα μία κορυφή, αφού γενικότερα ο φρενήρης ρυθμός προμηνύει εξαιρετικά άλμπουμ για το κλείσιμο της ιστορίας και ελπίζω σε μια ακόμα φοβερή τελική κόντρα μεταξύ Λανφέστ και Θάνου.

Ο Tarquin δοκιμάζει (ξανά) καινούρια πράγματα

Έχουμε ξαναδεί στον Λανφέστ εναέρια ταξίδια, ωστόσο ο Tarquin για ακόμα μία φορά δοκιμάζει κάτι καινούριο, εν προκειμένω βάζει σε κόντρα τις ιπτάμενες Μοίρες του Θάνου και τα τέρατά τους ενάντια σε αυτά του Λανφέστ και των υπολοίπως και το αποτέλεσμα είναι επικές αερομαχίες με άγχος, αγωνία και αναλυτικότατα καρέ. Ο χρωματισμός και το χαλαρό απόγευμα με τους ορίζοντες της θάλασσας σε βαθύ μπλε από το χρωματισμό του Livi απλώς απογειώνουν τη σκηνή.

Και γενικά όμως πάμε από την πόλη σε ταξίδι στη θάλασσα και από εκεί σε ένα μικρό νησιωτικό κράτος και διαρκώς βλέπουμε φοβερά σχέδια με αγαπημένο μου το τεράστιο πάνελ με την τελική δοκιμασία από τους θεούς που πέρασε η παρέα στο τέλος. Δεν απογοητεύει ποτέ το σχέδιο στο Λανφέστ και είναι διαρκώς καινοτόμο.

Τελική σύνοψη

Εντυπωσιακότατος πέμπτος τόμος, δυνατή νέα αρχή για τον Λανφέστ που πρέπει να αντιμετωπίσει έναν πανίσχυρο Θάνο και περιμένω να δω πόσο θα συνεχίσει να επεκτείνεται η μυθολογία της σειράς, τι νέες περιπέτειες περιμένουν τους πρωταγωνιστές μας και πως θα εξελιχθεί το arc της Σίξι. Για την έκδοση τα έχω ξαναπεί στις προηγούμενες τέσσερις κριτικές μου ότι είναι φανταστική και η ποιότητα του χαρτιού φοβερή και όλα αυτά μόλις για 14 ευρώ. Στηρίξτε τον Λανφέστ και αδημονώ για ολοκλήρωση της ιστορίας του χρόνου.

The post The Book Corner: Λανφέστ του Τρόυ 5 – Η Ανατριχίλα του Εντοσθιολόγου appeared first on anthem.gr.

Το τέταρτο και τελευταίο μέρος για τον πρώτο κύκλο του Λανφέστ, την τρομερή σειρά κόμικ που εκδίδει η Λέσχη Φίλων Κόμικς κυκλοφόρησε πριν κάποιους μήνες και όπως πάντα το anthem.gr καλύπτει με αναλυτική κριτική κάθε νέο άλμπουμ!

Που είχαμε μείνει στην ιστορία

Η παρέα μας έχει ουσιαστικά φύγει από το Χρυσογάλανο Κάστρο και κατευθύνεται προς το μεγάλο τουρνουά του Κουλχεϊγκ όπου συγκεντρώνονται όλοι οι βαρόνοι και ιππότες και μονομαχούν. Στόχος τους να προλάβουν να πάρουν το σπαθί του Χρυσογάλανου πριν τον Θάνο, ο οποίος όμως λόγω της πιο γρήγορης μεταφοράς του διαθέτει σαφές προβάδισμα. Επίσης ο Νικολίδης ξέρει περισσότερα σχετικά με τη δύναμη του Μαγοχάμοθ και το πως μπορεί να την εκμεταλλευτεί ο Λανφέστ.

Ο πρώτος κύκλος κλείνει με ένα επικό φινάλε

Από που μπορείς να αρχίσεις και που να τελειώσεις όταν μιλάς για τα άλμπουμ του Λανφέστ; Είχα στο νου μου ότι θα έχουμε μια επική τελική μάχη, αλλά αυτό ήταν απίστευτο. Αρχικά όπως συνηθίζει στα άλμπουμ του, ο Arleston σπάει την ιστορία σε δύο διακριτά κομμάτια και εδώ το ένα είναι η μεταφορά των Λανφέστ, Σίξι, Σιάν, Χέμπους και Νικολίδη προς το Κουλχεϊγκ με μια μεγάλη βάρκα, στην οποία όμως θα περάσουν πολλές περιπέτειες καθώς ένας ευγενής επιχειρεί να πάρει για γυναίκα του τη Σιάν με τον Λανφέστ να σταματάει την απόπειρα σε μια σεκάνς με μπόλικη δράση και πολύ δυνατές μάχες.

Το δεύτερο μέρος και φινάλε του πρώτου κύκλου διαδραματίζεται στο περίφημο τουρνουά όπου επιτέλους βλέπουμε μαζί Λανφέστ, Θάνος και Χρυσογάλανο. Αρχικά ο Θάνος έχει πάρει τη θέση άλλου ευγενή στην προσπάθεια του να βρει τον Χρυσογάλανο και εν τέλει τον βρίσκει σχεδόν ταυτόχρονα με την παρέα του Λανφέστ. Εκεί έχουμε μια εντυπωσιακή μάχη και (επίσης επιτέλους) βλέπουμε τον Χέμπους να γυρίζει ξανά στην κανονική του, μη φιλική κατάσταση και να προσπαθεί να βλάψει τους ήρωές μας.

Η κορύφωση έρχεται στην τελική μάχη στο τουρνουά όπου μιμούμενοι άλλους ευγενείς, οι Λανφέστ και Θάνος επιχειρούν να μάθουν μαζί τους το μαγικό σπαθί και τελικά έχουμε μια εντυπωσιακή τελευταία σκηνή με αρκετά πιο overpowered δυνάμεις εξαιτίας και της υπερφυσικής δύναμης που έχει το σπαθί και για τους δύο. Εδώ πρέπει να πω ότι ήταν το μόνο στοιχείο που δε μου άρεσε κάπως στη σειρά ως τώρα, γιατί θεωρώ ότι ο Λανφέστ έπρεπε να κερδίσει πιο εμφατικά και πιο αποφασιστικά την τελική μάχη. Ενδέχεται αυτό παρακάτω να αλλάζει και εγώ προσωπικά να λανθάνω, αλλά περίμενα ένα πιο καθοριστικό φινάλε για τον πρωταγωνιστή μας.

Αυτό το άλμπουμ περιέχει μια αναμενόμενη κορύφωση που οι Arleston και Tarquin έχτιζαν υπομονετικά στα τρία προηγούμενα. Πολλά ερωτήματα σχετικά με τις ιδιότητες της δύναμης του Μαγοχάμοθ λύνονται, οι χαρακτήρες εξελίσσονται, οι μάχες είναι υπερβολικά πολλές και δε μας χαλάει καθόλου και γενικά αποτελεί κλασικό επικό τελευταίο κεφάλαιο μιας ιστορίας που ξέρεις ότι θα σου αφήσει και υποσχέσεις για τη συνέχεια. Και αυτό επιτυγχάνεται με το Λανφέστ 4 που σηματοδοτεί το τέλος της πρώτης περιόδου του Λανφέστ και την εισαγωγή του σε κάτι καινούριο με έναν πρωταγωνιστή εμφανώς πιο ώριμο και αλλαγμένο σε σχέση με την αρχή της ιστορίας.

Επιστροφή στην ύπαιθρο και τη θάλασσα, αλλά ακόμα καλύτερα

Ο Tarquin σχεδίασε ύπαιθρο και λαγκάδια στο πρώτο άλμπουμ, την πόλη στο δεύτερο και στο τρίτο πήγε προς το να ζωγραφίζει κάστρα σε ένα τελείως διαφορετικό σχέδιο. Εδώ το ξαναγυρίζουμε στην ύπαιθρο αλλά και τη θάλασσα με πολύ ωραίο σχέδιο, εμπλουτισμένο από στοιχεία του φανταστικού, αλλά κυρίως έμφαση στη δράση. Ο Λανφέστ μάχεται με σπαθί, σε κονταρομαχία, έναντι πολλών στρατιωτών, ένας εναντίον ενός με τον Θάνος, ακόμα και μάχη εναντίον του Χέμπους έχουμε και πάντα ο Tarquin σου κρατάει το ενδιαφέρον με το σενάριο να ανακατεύεται με ενδιαφέροντα τρόπο και ενίοτε αστείο. Η χημεία των δύο δημιουργών είναι πλέον προφανής.

Τελική σύνοψη

Έχω βαρεθεί να λέω πόσο άψογη είναι η έκδοση, οπότε ναι προφανώς αξίζει μόνο και μόνο για αυτήν αλλά σε γενικές γραμμές νομίζω είναι ευκαιρία για όποιον θέλει να πάρει τα Λανφέστ να διαβάσει και τα τέσσερα άλμπουμ μονοκοπανιά ή έστω να πιάνει αργά και σταθερά το κάθε ένα εξ αυτών. Οπότε ναι, πολύ ενθουσιασμένος για τη νέα αρχή και περιμένω να δω που θα πάει η ιστορία μετά το εντυπωσιακό φινάλε.

The post The Book Corner: Ο Λανφέστ του Τρόυ 4 – Ο Ιππότης της Έκμουλ appeared first on anthem.gr.

Το Πορτρέτο ενός Γάμου της Μάγκι Ο’ Φάρελ μας ταξιδεύει στην Ιταλία του 1561, όπου η Λουκρητία της Φλωρεντίας, πλέον Δούκισσα της Φεράρας, ταξιδεύει με τον σύζυγο της για ένα απομακρυσμένο εξοχικό στην ιταλική ύπαιθρο. Το πρόβλημα είναι ένα. Ο άντρας της σκοπεύει να την σκοτώσει.

Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα μυστηρίου, εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα.

Μέσω δυο παράλληλων αφηγήσεων, μια στο παρελθόν και μια στο παρόν, μαθαίνουμε για τη ιστορία της Λουκρητίας, από την ανατροφή της στο φλωρεντιανό παλάτσο μέχρι το πως κατέληξε να κινδυνεύει η ζωή της ως Δούκισσα της αυλής της Φεράρα.

Με μετάφραση από τον Αύγουστο Κορτώ, το βιβλίο καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή του αναγνώστη με μόνο λίγες σελίδες. Είναι περιγραφικό χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη, κυλάει γρήγορα με αποτέλεσμα να έχεις διαβάσει τις 438 σελίδες του εντός λίγων ωρών.

Η βαθμολογία μου: 5/5 αστέρια.

Τα βιβλία μυστηρίου δεν είναι ένα είδος που συνηθίζω να διαβάζω, αλλά αυτό με τράβηξε όσο κανένα άλλο. Δεν ήταν βαρετό, ούτε τραβούσε την πλοκή παραπάνω από όσο χρειαζόταν. Το τέλος ήταν από τα καλύτερα κομμάτια του, αν και κάπως υπερβολικά ”αισιόδοξο” για την τότε εποχή (δεν θα μπω σε spoilers). Σίγουρα θα επιδιώξω να διαβάσω και τον ”Αμνετ”.

The post The Book Corner: Το Πορτρέτο ενός Γάμου appeared first on anthem.gr.

Λίγο οι συνεχείς καθυστερήσεις, λίγο η έλλειψη υλικού, έμεινα μακριά από τον Λανφέστ για πάνω από 1 χρόνο και έχοντας δύο άλμπουμ στη στοίβα με τα αδιάβαστα. Περιμένοντας ωστόσο πότε θα βγει ο πέμπτος τόμος, είπα να τελειώσω τον πρώτο κύκλο όσο πιο άμεσα. Αρχικά ευχαριστώ πάρα πολύ τους φίλους Γιώργο και Γιάννη από τη Λέσχη Φίλων Κόμικς, καθώς μου παρείχαν σελίδες από το εσωτερικό για να φτιάξω την κριτική.

Που είχαμε μείνει στην ιστορία

Έχουμε αφήσει τον Λανφέστ, τη Σίξι, τη Σιάν, τον Χέμπους και τον Νικολίδη στην αναχώρηση τους από την Έκμουλ προς το Χρυσογάλανο Κάστρο όπου χρειάζονται το σπαθί του Ιππότη Χρυσογάλανου με το μαγικό Φίλντισι του Μαγοχάμοθ πριν καταλήξει στα χέρια του εχθρού τους, Θάνος. Αυτός ο τόμος είναι ουσιαστικά το ταξίδι σε μια πιο νησιωτική μεριά του πλανήτη του Τρόυ και παρά τον αγώνα δρόμου που γίνεται, η ιστορία εξελίσσεται πολύ ομαλά και πολύ σωστά.

Μια μεταβατική ιστορία που επενδύει στους χαρακτήρες

Αν και αυτός ο τόμος είναι σε αρκετά σημεία μεταβατικού χαρακτήρα με στόχο να μας οδηγήσει στην τελική μάχη, πρέπει να πω ότι είναι από τους πιο ποικίλους σεναριακά και εικαστικά. Ο Arleston επικεντρώνεται στους χαρακτήρες της παρέας και στην ανάπτυξη του μύθου του Μαγοχάμοθ και πως μπορούν να μάθουν την τοποθεσία του και λιγότερο στους κακούς, τους οποίους αφήνει για το τέταρτο και τελευταίο μέρος του πρώτου κύκλου της σειράς.

Έτσι ο Θάνος εμφανίζεται για λίγο στην αρχή του κόμικ σε μια γρήγορη μάχη και ο Ιππότης Χρυσογάλανος δε βρίσκεται καν στο κάστρο, ωστόσο ο σκοπός του τρίτου αυτού μέρους είναι διαφορετικό. Έχουμε λοιπόν ένα περιπετειώδες ταξίδι και τον πολύ σοβαρό τραυματισμό της Σιάν και στο δεύτερο έχουμε την παρέα μας στο Χρυσογάλανο Κάστρο, το οποίο όμως δέχεται επίθεση.

Έτσι πέραν του bonding της παρέας, μαθαίνουμε περισσότερα για την προσπάθεια του Νικολίδη να βρει στοιχεία για το Μαγοχάμοθ, ενώ οι δημιουργοί μας δίνουν μια εντυπωσιακότατη τελική μάχη που επενδύει πολύ στο lore του Τρόυ και σε περιστασιακούς χαρακτήρες και κακούς που έχουν να προσδώσουν κάτι ωραίο στην ιστορία.

Κλείνοντας, είναι ένα άλμπουμ που μας οδηγεί πλέον ξεκάθαρα στη μεγάλη μάχη μεταξύ Λανφέστ, Χρυσογάλανου και Θάνος και η οποία αναμένεται εντυπωσιακή. Το άλμπουμ πετυχαίνει 100% το στόχο του επενδύοντας στο να δούμε διαφορετικές τοποθεσίες στο Τρόυ, να έχει το κλασικό χιούμορ της σειράς και να πάει την ιστορία κι άλλα βήματα παρακάτω, κάνοντας σε να σεβαστείς και να αγαπήσεις περισσότερο τους πέντε πρωταγωνιστές.

Το πιο πολύπλευρο σχέδιο του Taquin ως τώρα

Έχω εκφράσει ουκ ολίγες φορές τον θαυμασμό μου για τον Γάλλο δημιουργό, αλλά εδώ ο Tarquin πηγαίνει σε άλλο επίπεδο. Ο πρώτος τόμος ήταν περισσότερο μια περιπέτεια στο δάσος, ο δεύτερος ήταν στην πόλη της Έκμουλ, εδώ όμως έχουμε πολλά και διαφορετικά τοπία και τοποθεσίες και ο σχεδιαστής τα πηγαίνει περίφημα. Από τη σεκάνς στην αρχή με την καταιγίδα στη μέση της θάλασσας (όπου νιώθεις όλο το αίσθημα της αγωνίας των ηρώων) μέχρι τα καρέ στην παραλία, στο χωριό και φυσικά στο κάστρο.

Το gore στοιχείο δεν λείπει όπως και τα πιο μεγάλα, εντυπωσιακά καρέ που πάντα σπάνε με μια χιουμοριστική ατάκα ή την αφήγηση σε άψογους συνδυασμούς. Η πλάκα είναι ότι είμαι σίγουρος ότι στον επόμενο θα πάει ακόμα καλύτερα, αλλά σχεδιαστικά και χρωματικά είναι ο κορυφαίος τόμος εκ των τριών.

Η έκδοση και τελική σύνοψη

Δε θα κουραστώ να το λέω. Η έκδοση είναι άψογη και δε χρειάζεται διορθώσεις. Σκληρόδετο, με ωραίο χαρτί, υπέροχο εσωτερικό, τέλεια απόδοση των χρωμάτων και φυσικά καλή και ενδιαφέρουσα μετάφραση με τον πεζό λόγο να αποτυπώνεται και στο χαρτί όπως στην καθημερινότητα μας δηλαδή με ατάκες και βρισιές. Πέρασα πολύ καλά και με αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας και πιστεύω σύντομα θα διαβάσω το επόμενο!

The post The Book Corner: Ο Λανφέστ του Τρόυ 3 – Το Χρυσογάλανο Κάστρο appeared first on anthem.gr.

 

Όταν ακούς το όνομα του King, συνήθως το βλέπεις να συνοδεύεται από κάποιο απ τα γνωστότερα ”παιδιά του”. Η Λάμψη, η Κάρι, Το Αυτό, και φυσικά, η Μίζερι. Τώρα πως κατάφερα ως χρόνια αναγνώστης του King να έχω διαβάσει μόνο Το Αυτό μέχρι τώρα, μην ρωτάτε καν.

Καθώς διανύουμε την spooky season, ναι, είχα Χάλογουιν και στο χωριό μου, σκέφτηκα πως τι καλύτερο βιβλίο για τις αρχές Οκτώβρη από την Misery? Ε λοιπόν, μάλλον θα υπάρχουν πολλά.

!Spoiler Alert!

Όλοι ξέρουμε στο περίπου την πλοκή, ένας διάσημος συγγραφέας που μόλις έχει σκοτώσει την χαρακτήρα που τον έκανε διάσημο (cc. Misery) , χτυπάει σε τροχαίο και καταλήγει εγκλωβισμένος στο σπίτι της.. (το λιγότερο) εκκεντρικής νούμερο 1 φαν του, Annie Wilkes.

Καθώς συνέρχεται ο Paul ανακαλύπτει πως η Annie είναι πολύ πιο επικίνδυνη από όσο φαίνεται, και αναγκάζεται να κάνει μια συμφωνία μαζί της: Θα γράψει ένα βιβλίο αναιρώντας τον θάνατο της Misery ώστε να τον αφήσει ελεύθερο. Το πράγμα εκτροχιάζεται, ο Paul καταλήγει με μείον 1-2 κομμάτια του σώματος του, αλλά στο τέλος καταφέρνει να γράψει το βιβλίο και να ξεφύγει από την φυλακή του.

Ποιο ήταν το πρόβλημα;

Η γραφή του Stephen King είναι κάτι το γνωστό, σε κάνει σχεδόν να νιώθεις νοσταλγία για κάτι που δεν είχες ποτέ. Και ενώ είναι το καλύτερο κομμάτι των βιβλίων του, εδώ ήταν λες και ερχόταν σχεδόν σε αντίθεση με αυτά που ήθελε πει εδώ, με το βιβλίο να θυμίζει slasher film τύπου Scream. Μην το πάρετε λάθος, ωραίο το Scream, αλλά όταν έχεις δώσει 240 σελίδες χτίζοντας ατμόσφαιρα και ξαφνικά τα πετάς όλα και έχεις την Annie να περνάει τον σερίφη με την μηχανή του γκαζόν σε μια σχεδόν-comic-relief σκηνή, κάπως χαλάς ο,τι έχεις φτιάξει.

Από εκεί και μετά δυστυχώς η ιστορία ”μπάζει νερά”, με το τέλος να μοιάζει ιδιαίτερα anticlimactic. Ο παγιδευμένος και τραυματισμένος Paul -που δεν μπορούσε να κάνει ούτε 2 βήματα εντός κρεβατιού- καταφέρνει όχι μόνο να το σκάσει, αλλά στη διαδικασία να βάλει και φωτιά στην ίδια την Annie καθώς και να παλέψει μαζί της. Αντί να κρατάω την ανάσα μου, κράταγα γέλια.

Είναι σίγουρο πως η συγκεκριμένη κριτική ταυτίζεται με μια πολύ μικρή μερίδα των αναγνωστών του King, αλλά δεν μας πειράζει. Μπορεί να έφταιγε το hype και οι απαιτήσεις να ήταν πολύ υψηλές, μπορεί να είχα συνηθίσει από αριστουργήματα όπως το Insomnia και το It και αυτό απλά να φάνηκε υποδεέστερο, αλλά it is what it is αγαπητέ αναγνώστη. Ας ελπίσουμε η Λάμψη να φανεί καλύτερη!

The post The Book Corner: Διάβασα το: Misery και… Μιζέριασα appeared first on anthem.gr.

Αναγνωρίζω τους λόγους που η κινηματογραφική διασκευή του βιβλίου “Ζωντανός Θρύλος” σας προκάλεσε θλίψη. Εδικά σε εσάς τους λάτρεις των σκύλων. Επιτρέψτε μου όμως να σας προειδοποιήσω, το βιβλίο είναι πολύ χειρότερο.

Ήμουν στη μέση του βιβλίου όταν πήγα πενθήμερο ταξίδι στην Βιέννη για αλλαγή έτους. Ήμουν
πολύ καταβεβλημένος συναισθηματικά εκείνη την περίοδο. Το ταξίδι στην Βιέννη είχε έναν άλλο
σκοπό από απλή απόδραση. Χρειαζόμουν ελπίδα. Ένα χρήσιμο συναίσθημα, αλλά ιδιαίτερα
επικίνδυνο.

Το ότι κουβάλησα λοιπόν αυτό το βιβλίο μαζί μου ήταν το χειρότερο λάθος που θα
μπορούσα να διαπράξω. Καθώς το διάβαζα, ένοιωθα στις σελίδες εμένα. Ευτυχώς σύντομα το
κατάλαβα και το έκλεισα. Δεν άντεχα να διαβάσω ούτε λέξη. Το συνέχισα μόνο μερικές μέρες αφού
επέστρεψα στην Αθήνα.

Πριν συνεχίσω, πρέπει να δηλώσω ότι μου άρεσε και η ταινία και το βιβλίο. Αξίζει όμως να ξεχωρίσουμε κάποιες διαφορές βιβλίου και ταινίας. Στην ταινία, ο πρωταγωνιστής είναι Αφροαμερικανός που τον υποδύεται ο Γουίλ Σμιθ. Στο βιβλίο είναι γερμανοαμερικανός. Στην ταινία είναι μεταλλαγμένα ζόμπι από ιό. Στο βιβλίο, μεταλλαγμένοι βρικόλακες, πάλι από ιό. Βέβαια αυτοί οι βρικόλακες έχουν νοημοσύνη και συνείδηση, σε αντίθεση με τα ζόμπι.

Λόγω της νοημοσύνης που κατέχουν οι βρυκόλακες, από την μία κυνηγάνε τον πρωταγωνιστή συστηματικά, από την άλλη τον φοβούνται. Στη ταινία, το καταφύγιο του πρωταγωνιστή φυλάσσεται από σύστημα ασφαλείας τελευταίας τεχνολογίας. Στο βιβλίο μπορεί να μην έχει τόσο γαμάτο σύστημα ασφαλείας, αλλά έχει σκόρδα, σταυρούς και καθρέφτες, που τα βαμπίρια τα φοβούνται.

Το σκυλί αναφέρεται και στα δύο μέσα. Επίσης, στο βιβλίο υπάρχει άμεση αναφορά στην φράση ζωντανός θρύλος, στην οποία δεν μπορώ να αναφερθώ περισσότερο για να μην γίνει spoil. Παρόλα αυτά, μπορώ να αναφερθώ στην βασική διαφορά που καθιστά την ταινία και το βιβλίο του ίδιου τίτλου,δύο τελείως διαφορετικές προσεγγίσεις της, ως επί το πλείστον, ίδιας ιστορίας.

Το βιβλίο είναι πολύ πιο μελαγχολικό από την ταινία. Πάρα πολύ. Η ταινία μπροστά του, είναι άλλη μια πιασάρικη ταινία δράσης με τον Γουιλ Σμιθ να παίζει τον εαυτό του, παρόλο που στην συγκεκριμένη ταινία κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να μην το κάνει. Ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε εμένα. Και αυτό δεν είναι μόνο λόγω ατμόσφαιρας και δυναμικής σκηνών, αλλά ούτε και λόγω αντιδράσεων του χαρακτήρα.

Πολύ απλά, το βιβλίο μεταφέρει με περισσότερο αργό και βασανιστικό τρόπο το θέμα του μοναδικού ανθρώπου πάνω στη Γη (τουλάχιστον από όσο ξέρουμε).

Πρόκειται για τον Νεβίλ και την προσπάθειά του να μην τρελαθεί, να μην χάσει την ανθρωπιά του και παράλληλα να βρει θεραπεία για τον βαμπιρισμό.

Ο Richard Matheson πρέπει να βρισκόταν σε μια πολύ μαύρη σελίδα της ζωής του καθώς έγραφε αυτό το τέρας για βιβλίο. Δεν μπορώ να το αιτιολογήσω διαφορετικά. Ίσως εγώ να εξέλαβα έτσι, διότι ο ίδιος βρισκόμουν σε μια αντίστοιχη θέση εκείνη την περίοδο.

Αν η ταινία σας άρεσε και θέλετε να γνωρίσετε μια πιο βαριά εκδοχή της ιστορίας, συνιστώ να διαβάσετε το βιβλίο. Θα σας ανεβάσει πολύ τα στάνταρ όσο αναφορά αυτό το είδος ιστοριών (Scifi post-apocalyptic horror). Δεν είναι κάνα τούβλο εξακόσιες σελίδες, οπότε κάποιοι από εσάς που είστε εξοικειωμένοι με πληθωρικά έργα όπως του Steven King, που προσωπικά εμένα με κουράζουν, ίσως μείνετε με ένα παράπονο στο τέλος. Ίσως θα θέλατε παραπάνω. Ίσως θα θέλατε μια ολόκληρη σειρά μυθιστορημάτων με τον πρωταγωνιστή να παλεύει με στρατιές βρικολάκων σαν τον Μπλέιντ!

Αυτό ασφαλώς θα αλλοίωνε όλη την ουσία της αυθεντικής ιστορίας. Αλλά εκτός αυτού, δεν αξίζει ο πρωταγωνιστής και ο συγγραφέας λίγη ηρεμία μετά από αυτό τον Γολγοθά; Λίγη ανάπαυση; Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που το έχει νοιώσει.

Όταν τελειώνεις μια πολύ βαριά ιστορία με ένα πολύ ταλαιπωρημένο πρωταγωνιστή, ίσως μετά να αισθάνεσαι ψυχικά κουρασμένος. Να θες μετά να ασχοληθείς με λιγότερο συναισθηματικώς φορτισμένα έργα, είτε ως αναγνώστης είτε ως συγγραφέας. Δεν παίρνω όρκο ότι το ίδιο συνέβη στον Ριχάρδο με το Ζωντανός Θρύλος, αλλά μπορώ να φανταστώ την βαθιά ανάσα που θα πήρε μόλις έγραψε την τελευταία φράση του κειμένου.

Για να επανέλθω όμως σε αυτό που ήθελα να πω, αν η ταινία από μόνη της σας φάνηκε βαριά, το βιβλίο ίσως σας φανεί ψυχικά επώδυνο. Συνιστώ να μην το διαβάσετε αν βρίσκεστε σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής σας. Εγώ που το αποπειράθηκε, απέτυχα.

Αν πάλι το δοκιμάσατε ήδη και δεν το συνεχίσατε ακριβώς για αυτό τον λόγο, προσπαθήστε να το ξαναδιαβάσετε όταν θα είστε ήρεμοι. Είμαι σίγουρος πως με καθαρό μυαλό θα εκτιμήσετε αυτό που έχει να προσφέρει.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Γρηγόρη Ασημίνη πατώντας εδώ.

The post The Book Corner: Ζωντανός Θρύλος appeared first on anthem.gr.

Ένας πρόλογος σχετικά με την έκδοση

Τον Ιανουάριο είχαμε κάνει το πρώτο μας αφιέρωμα για το Λανφέστ του Τρόυ, μία έκδοση του 2020 που μας άφησε κατενθουσιασμένους και εκείνες τις μέρες είχε κυκλοφορήσεις από τις εκδόσεις της Λέσχης Φίλων Κόμικς και το δεύτερο άλμπουμ της σειράς. Είπαμε να το αφήσουμε λίγο να πάρει μπρος και πλέον λίγο πριν την κυκλοφορία του τρίτου άλμπουμ είμαστε εδώ για ένα ακόμα review.

Που είχαμε μείνει στην ιστορία

Το πρώτο άλμπουμ όπως είχαμε σχολιάσει ήταν πολύ εισαγωγικό για την ιστορία και μας γνώρισε τους βασικούς μας χαρακτήρες, τον Λανφέστ, τη Σίξι και τη Σιάν, τον Νικολίδη και μας έβαζε στο πνεύμα του πλανήτη του Τρόυ. Όπως είχαμε δει σε αυτόν τον κόσμο, όλοι έχουν μία μαγική ικανότητα, ωστόσο ο Λανφέστ αγγίζοντας ένα σπαθί μπορούσε να αποκτήσει την απόλυτη δύναμη και να ασκήσει όποια ικανότητα επιθυμούσε. Ο πρώτος τόμος λοιπόν περιγράφει το ταξίδι της παρέας στην Έκμουλ, την πόλη όπου κατοικούν οι πρεσβύτεροι που θα μπορούσαν να δουν τι γίνεται με τις δυνατότητες του Λανφέστ.

Σενάριο

Αν και ο τόμος αποτελεί το δεύτερο μέρος ενός arc που ολοκληρώνεται στα πρώτα τέσσερα άλμπουμ, μπορούμε να πούμε πως η ιστορία παίρνει μπρος για τα καλά εδώ. Σε αυτό το άλμπουμ ουσιαστικά γνωρίζουμε τον βασικό κακό της σειράς, ο οποίος αν και μας συστήθηκε στα εισαγωγικά βιογραφικά των χαρακτήρων και στο πρώτο άλμπουμ, θα κάνει τώρα την πρώτη του εμφάνιση. Και το όνομά του είναι Θάνος. Καθώς ο Λανφέστ εκπαιδεύεται στην ακαδημία, μαθαίνει για το πεπρωμένο του, μαθαίνει όμως και για το παρελθόν του μεγάλου του αντιπάλου.

Αυτό που κάνει σαφές ο Arleston είναι ότι πρόκειται για έναν πολύ μοχθηρό αντίπαλο και το κακό είναι πως έχει ακριβώς τις ίδιες δυνάμεις με τον ήρωά μας. Όταν δε, ο Θάνος απαγάγει το Νικολίδη και τις κόρες του που επιστρέφουν από την Έκμουλ και μαθαίνει για τις δυνατότητές του και την τοποθεσία του σπαθιού, οι περιπέτειες του Λανφέστ και της παρέας του ξεκινούν εκ νέου και για άλλη μία φορά θα είναι συναρπαστικές. Φυσικά το άλμπουμ κλείνει με ένα ωραίο καρέ, το οποίο μας αφήνει διψασμένους για την πρώτη συνάντηση του ήρωά μας και του κακού της ιστορίας. Το χιούμορ και η πολύ καλή ποσόστωση σεναρίου και μαχών παραμένουν βασικοί παράγοντες που κάνουν το κόμικ να διαβάζεται πολύ ευχάριστα.

Σχέδιο και στοιχεία που προστέθηκαν σε αυτό το άλμπουμ

Τα έχω ξαναπεί για το σχέδιο του Tarquin, είναι κλασικό, υπέροχο γαλλοβελγικό σχέδιο και ο σύγχρονος χρωματισμός το βοηθάει ακόμα περισσότερο. Κάθε καρέ στην Έκμουλ είναι πίνακας, ενώ εδώ το περιβάλλον της πόλης βοηθάει πολύ στο να δούμε πολύ περισσότερα πράγματα από τον πρώτο τόμο που λάμβανε χώρα ως επί το πλείστον στην εξοχή. Αρχικά έχουμε θεωρώ αρκετά περισσότερο splatter και αιματηρές σκηνές, ειδικά με πρωταγωνιστή τον Έμπους. Το έχω ξαναπεί ότι το Λανφέστ είναι 100% ενήλικο κόμικ και οι σκηνές αυτές είναι αποτυπωμένες πεντακάθαρα.

Δεύτερον νομίζω ότι εξετάζει ακόμα περισσότερο πολλά στοιχεία του είδους του fantasy. Όπως είπαμε εδώ, έχουμε μία ακαδημία όπου οι πρεσβύτεροι δεν είναι σχεδιασμένοι συμβατικά, έχουν περίεργα χαρακτηριστικά, ενώ η παρουσία ενός ειδικού που διαβάζει εντόσθια έχει αρκετά στοιχεία από χαρακτήρες σκοτεινής μαγείας και dark fantasy, πάντα με τη χιουμοριστική πινελιά των δύο δημιουργών. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό θα εξερευνηθεί ακόμα περισσότερο στο μέλλον. Τέλος πρέπει να πω ότι στο δεύτερο τόμο οι μάχες εντυπωσιάζουν. Έχουμε μάχες σε γη, νερό ΚΑΙ αέρα, με τα χτυπήματα να διαγράφονται πεντακάθαρα και κάνουν κάθε καρέ απολαυστικότερο από το προηγούμενο.

Η έκδοση

Σε ένα βίντεο χαρακτήρισα την έκδοση ως την καλύτερη ελληνική και κάποιος με θεώρησε υπερβολικό. Λυπάμαι παιδιά. Πηγαίντε, αγοράστε το, πιάστε το, διαβάστε το και μετά θα δεχθώ αντίλογο. Μέχρι στιγμής έχω πιάσει αρκετές φετινές εκδόσεις, αλλά την ποιότητα του δεύτερου άλμπουμ του Λανφέστ δεν την έχω βρει.

Αρχικά η Λέσχη Φίλων Κόμικς προβαίνει σε δύο σημαντικές βελτιώσεις σε σχέση με τον πρώτο τόμο. Το ματ χαρτί αντικαταστάθηκε από πολύ καλύτερο, γυαλιστερό χαρτί που αναδεικνύει και με το παραπάνω τα μολύβια του Tarquin και το χρωματισμό του Livi. Συνοδεύεται από υπέροχη εσωτερική επένδυση με σχέδια του Tarquin. Συνεπώς παραμένουμε στο μεγάλο μέγεθος 23 Χ 32, κρατάμε το σκληρόδετο και τα υπέροχα εξώφυλλα και διορθώνουμε το μοναδικό αρνητικό της προηγούμενης έκδοσης με ακόμα καλύτερο χαρτί χωρίς να αλλάξουμε τιμή.

Δεύτερον έχουμε ακόμα καλύτερη ποιότητα στη μετάφραση, αφού ο επιμελητής έχει προβεί σε αρκετές διορθώσεις, τις οποίες είχε επισημάνει και στο φόρουμ του GreekComics, εξηγώντας μας κάποια λογοπαίγνια που έχουν γίνει στη γαλλική, ενώ μου άρεσαν και κάποιες εξηγήσεις που γίνονταν με σημειώσεις στο κάτω μέρος της σελίδας. Διορθώνοντας με σε σχέση με την προηγούμενη κριτική όπου είχα πει για τους αμετάφραστους ήχους και επιφωνήματα, πρέπει να πω ότι έκανα λάθος, καθώς όπως μου εξήγησαν, αποτελούν μέρος του σχεδίου του Tarquin και δε μπορούσε να γίνει χωρίς να φαίνεται άσχημο, ωστόσο η γραφιστική επιμέλεια είναι και αυτή πολύ καλύτερη με κάποια ελληνικά επιφωνήματα να προστίθενται.

Τελικός απολογισμός και επόμενο άλμπουμ

Πριν λίγες μέρες ανέβηκε στο GreekComics το εξώφυλλο του τρίτου άλμπουμ που έρχεται πολύ σύντομα! Όπως φαίνεται, η σύγκρουση του Λανφέστ και του Θάνος σχετικά με το σπαθί του ιππότη Χρυσογάλανου θα κλιμακωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό και δε μπορώ να περιμένω να το διαβάσω.

Όσον αφορά γενικά το άλμπουμ, για μένα είναι ξεκάθαρα η πιο value for money έκδοση που έχω δει. Επειδή είδα παράπονα από 1-2 άτομα στα social σχετικά με την τιμή, καλώς ή κακώς γαλλοβελγικό, σε τόσο μεγάλο μέγεθος, σκληρόδετο, πολυτελες χαρτί, μεταφρασμένο στα ελληνικά και σε τιμή φθηνότερη της γαλλικής, πολύ απλά δεν υπάρχει και δε μπορεί να πέσει οπότε καλό είναι κάποιος να το εξετάσει από κοντά για να κρίνει σωστά αν αξίζει. Συνολικά λοιπόν έχουμε ένα ακόμα απολαυστικότατο άλμπουμ, μία φοβερή ιστορία με χιούμορ, δράση, πικάντικες λεπτομέρειες, μαγεία, μάχες, μαγικά πλάσματα, το Θάνος, ο Αντιφατικός τα έχει όλα και μας κάνει να περιμένουμε εναγωνίως το τρίτο μέρος της ιστορίας.

Μπορείτε να αγοράσετε το πρώτο και το δεύτερο άλμπουμ του Λανφέστ από το e-shop της ΛΕΦΙΚ και από το e-shop των εκδόσεων Οξύ που έχουν την αποκλειστική διανομή. Ευχαριστούμε πάρα πολύ τη Λέσχη Φίλων Κόμικς και το Γιώργο Γεωργέλο για την παροχή σελίδων από το εσωτερικό της έκδοσης!

The post The Book Corner: Ο Λανφέστ του Τρόυ 2 – Θάνος, ο Αντιφατικός appeared first on anthem.gr.

Στις αρχές του 2020 ήρθε στη διαδικτυακή κοινότητα του GreekComics μία ανακοίνωση που θα έπιανε αρκετούς εξ απρόπτου. Όπως ανακοινώθηκε τότε θα ετοιμαζόταν μία έκδοση γαλλοβελγικού κόμικ, το οποίο δεν είχε κυκλοφορήσει στα αγγλικά και θα εντασσόταν στο είδος του heroic fantasy. Το συγκεκριμένο κόμικ θα κυκλοφορούσε από τις εκδόσεις της Λέσχης Φίλων Κόμικς και εν τέλει έφτασε στα χέρια μας τον Μάιο του 2020. Η Λέσχη Φίλων Κόμικς μέχρι φέτος είχε κάνει λίγες, αλλά εξαιρετικές εκδοτικές προσπάθειες όπως οι Περιπέτειες του Περτουίλαμπι του Don Rosa και το Ελ Τζο και η έκδοση του Λανφέστ σηματοδοτεί την έναρξη μίας καινούριας εποχής με μεγαλύτερη εκδοτική παρουσία.

Μια μικρή εισαγωγή σχετικά με την έκδοση

Για να πω την αλήθεια, πέραν κάποιων σειρών της Μαμούθ δε έχω εντρυφήσει στα BD και διαβάζω κυρίως αμερικάνικα κόμικ, οπότε η ανακοίνωση της ΛΕΦΙΚ με χαροποίησε ιδιαίτερα γιατί θα μπορούσα να έρθω σε επαφή με ένα γαλλοβελγικό κόμικ που θα εκδοθεί σε ποιότητα αντίστοιχη της γαλλικής και μάλιστα στα ελληνικά.

Το συγκεκριμένο κόμικ ανήκει στη γαλλοβελγική σχολή (Bandes dessinées), τους σημαντικότερους εκπροσώπους της οποίας, τους έχουμε συναντήσει στην Ελλάδα με τη μορφή του Λούκυ Λουκ, του Αστερίξ, του Ιζνογκούντ και άλλων σειρών, κυρίως της Μαμούθ Comix. Πρόκειται για μια σειρά των Christophe Arleston και Didier Tarquin, οι οποίοι επιμελούνται το σενάριο και το σχέδιο αντίστοιχα. Οι συγκεκριμένοι συντελεστές αποτελούν γνωστά ονόματα στους γνώστες των BD, αλλά στα ελληνικά είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε δουλειά τους. Παλαιότερα είχε παρουσιαστεί στο GreekComics και ένα scanlation του πρώτου τεύχους, οι συντελεστές του οποίου το χρησιμοποίησαν σαν βάση και για την έντυπη μορφή του αρκετά χρόνια μετά. Το Μάιο λοιπόν ύστερα από επίσκεψη στη Λέσχη, αγόρασα το τεύχος, το διάβασα και ενθουσιάστηκα. Ας ξεκινήσουμε από την ιστορία.

Ιστορία

Ο κόσμος του Λανφέστ είναι ο πλανήτης του Τρόυ, στον οποίο ο κάθε άνθρωπος έχει μια δική του δύναμη. Πρόκειται για ένα κλασικό σύμπαν όπως αυτά που συναντάμε συχνά σε medieval fantasy κόσμους. Ο πρωταγωνιστής μας είναι ο Λανφέστ, ένας άνδρας που εργάζεται σαν σιδηρουργός λόγω της δύναμης του να μπορεί να λιώσει μέταλλο με τα μάτια του. Είναι αρραβωνιασμένος με τη Σιάν, τη μεγάλη κόρη του μάγου του χωριού Νικολίδη. Μία μέρα ανακαλύπτει εντελώς τυχαία ότι κρατώντας το σπαθί ενός ιππότη που το φέρνει για επισκευή αποκτά την απόλυτη δύναμη και μπορεί να χρησιμοποιήσει όποια δύναμη επιθυμεί.

Ο Νικολίδης συμπεραίνει ότι αυτό συνέβη επειδή η λαβή του εν λόγω σπαθιού περιέχει το φίλντισι του Μαγοχάμοθ, ενός μαγικού πλάσματος στον κόσμο του Τρόυ και γι’ αυτό το λόγο ξεκινάει με τον Λανφέστ και τις δύο κόρες του, ένα ταξίδι για την Έκμουλ την πόλη που κατοικούν άλλοι πρεσβύτεροι που θα μπορούν να εξηγήσουν τι ακριβώς συνέβη και μπορεί ο Λανφέστ να έχει τις μαγικές αυτές δυνάμεις.

Ο πρώτος αυτός τόμος είναι ξεκάθαρα εισαγωγικός και αφορά τις περιπέτειες των τεσσάρων ηρώων από το χωριό Γκλίνιν μέχρι την Έκμουλ, στη διάρκεια των οποίων κερδίζουν έναν ακόμα σύντροφο, τον Χέμπους ένα τρολ που χάρη στα ξόρκια του Νικολίδη μεταμορφώνεται σε έναν πράο και ιδιαίτερα χρήσιμο συνοδοιπόρο.

Σενάριο

Ο Arleston είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις ιστορίες του που εντάσσονται σε fantasy κόσμους και ο Λανφέστ είναι μια από τις πιο γνωστές δουλειές του και όχι άδικα. Κατ’ αρχάς στην πρώτη σελίδα έχουμε μια πρώτη γνωριμία με τους χαρακτήρες του κόμικ, κάτι που μου θύμισε (για καλό λόγο) τον Αστερίξ. Μάλιστα έχουμε και μια πρώτη επαφή με τον κακό μας, ο οποίος δεν εμφανίζεται σε αυτό το άλμπουμ, αλλά στο επόμενο. Από τις πρώτες γραμμές και με τη βοήθεια ενός χάρτη ερχόμαστε σε επαφή με τον κόσμο του Τρόυ, τους πρωταγωνιστές και τις προυπάρχουσες σχέσεις τους με αποτέλεσμα με το που ξεκινάς το άλμπουμ να νιώθεις μέρος αυτού του σύμπαντος.

Παράλληλα αν και το Φίλντισι του Μαγοχάμοθ είναι εισαγωγικό άλμπουμ ο Arleston κάνει εξαιρετικό character work, τόσο με τον πρωταγωνιστή όσο και με τη σχέση του με τη Σιάν και την προκλητική αδερφή της, τη Σίξι. Παράλληλα οι δυνάμεις που κατέχουν οι ήρωες χρησιμοποιούνται σε μεγάλο βαθμό στις περιπέτειες τους, είτε για να υπερκεράσουν κάποιο εμπόδιο είτε για χιουμοριστικούς σκοπούς. Και μιας που το ανέφερα, το άλμπουμ εμπεριέχει πολύ μεγάλες δόσεις χιούμορ. Αν και έχουμε να κάνουμε με μια σειρά μεσαιωνικής φαντασίας όπου τα concepts είναι λίγο πιο σοβαρά, ο Arleston διακωμωδεί αρκετά στοιχεία του όλου είδους και χρησιμοποιεί αρκετά αστεία σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, ακόμα και για να σπάσει τον πάγο σε σοβαρές καταστάσεις.

Σχέδιο-Χρωματισμός

Το σχέδιο του Tarquin θα θυμίσει σε πολλούς τις γαλλοβελγικές τεχνοτροπίες στο Αστερίξ, ενταγμένες σε ένα μεσαιωνικό κόσμο. Με λίγα λόγια είναι πανέμορφο και με πολλές λεπτομέρειες όσον αφορά εκφράσεις των προσώπων και τοποθεσίες. Ταυτόχρονα ο χρωματισμός που χρησιμοποιεί η έκδοση της Λέσχης Φίλων Κόμικς είναι του Matteo Livi και είναι μεταγενέστερος του αρχικού, τον οποίο έχω δει σε κάποιες εικόνες και μου φαίνεται πολύ κατώτερος. Πρόκειται για ένα κόμικ με πολύ πλούσια παλέτα χρωμάτων με το κάθε ένα να βοηθάει πολύ το σχέδιο του Tarquin, τονίζοντας τις λεπτομέρειες και κάνοντας την ατμόσφαιρά του ακόμα ομορφότερη. Κάθε σελίδα είναι χάρμα οφθαλμών.

Έκδοση

Αρχικά να πούμε τα θετικά. Είναι πολύ όμορφο που η Λέσχη Φίλων Κόμικς αποφάσισε σε μια δύσκολη εποχή (θυμίζω ότι το κόμικ κυκλοφόρησε λίγο μετά το τέλος της πρώτης καραντίνας) να προχωρήσει σε μια εκδοτική προσπάθεια που χρειάζεται επένδυση και συνέπεια, την οποία φαίνεται ικανή να τηρήσει. Από όσα κόμικς έπιασα το 2020 στα ελληνικά, ο Λανφέστ έχει μακράν την ομορφότερη έκδοση. Το εξώφυλλο είναι σκληρόδετο με υπέροχα χρώματα και το μέγεθος είναι 23 Χ 32 εκατοστά.

Η προσπάθεια της εκδοτικής δεν είναι απλά να εκδώσει ένα γαλλοβελγικό κόμικ, αλλά να έχει την ίδια ποιότητα έκδοσης με τη γαλλική και παραπλήσια τιμή. Το μέγεθος είναι σημαντικά μεγαλύτερο από του Αστερίξ και του Λούκυ Λουκ, κάτι που βοηθάει πολύ τα υπέροχα καρέ να αναδειχθούν, ενώ το χαρτί είναι ματ και όχι ιλουστρασιόν κάτι που αποτελεί την κύρια διαφορά σε σχέση με την ξένη έκδοση. Και για όλο αυτό το πακέτο, δηλαδή μια εξαιρετική ιστορία και μια όμορφη έκδοση, η τιμή είναι μόλις στα 12 ευρώ, δηλαδή φθηνότερα από τη Γαλλία. Στην ελληνική αγορά δύσκολα βρίσκει κανείς γαλλοβελγικά κόμικς, πόσο μάλλον σε αυτήν την τιμή και με τόσο πιστή μεταφορά της γαλλικής έκδοσης.

Ένα από τα αρνητικά της έκδοσης είναι το ματ χαρτί που προαναφέραμε. Η ποιότητα του είναι καλή και όμορφη στο χέρι, αλλά δεν αναδεικνύει όσο θα έπρεπε τον υπέροχο χρωματισμό του Livi και ανά σημεία τα χρώματα φαίνονται λιγότερο ζωντανά και πιο θολά. Το δεύτερο είναι η γραφιστική επιμέλεια όπου κάποια ηχητικές κραυγές έχουν μείνει αμετάφραστες και άλλα φαίνονται λίγο άσχημα σε σύγκριση με τη γαλλική έκδοση. Ωστόσο ύστερα από συζητήσεις στο GreekComics ξέρουμε πως αυτά θα διορθωθούν στον επόμενο τόμο.

Και τώρα έρχεται…ο Θάνος

Αν υπάρχει μια παθογένεια των εκδοτικών που έχουμε τονίσει αρκετές φορές σε εκπομπές και συζητήσεις μας με ανθρώπους των κόμικς είναι η κυκλοφορία του πρώτου, εισαγωγικού άλμπουμ ή volume μιας σειράς του εξωτερικού χωρίς να βγάζουν τη συνέχεια. Αυτό γίνεται είτε γιατί δεν υπάρχει πλάνο είτε γιατί δεν υπάρχει γνώση αν η σειρά θα τραβήξει. Παρ’ όλες τις δυσκολίες του 2020, το δεύτερο άλμπουμ της σειράς ήρθε μόλις χθες! Να κάνουμε μια παρένθεση λέγοντας ότι η σειρά Λανφέστ του Τρόυ έχει οχτώ άλμπουμ συνολικά και ουσιαστικά δύο arcs να πιάνουν από τέσσερα άλμπουμ το κάθε ένα.

Εκτός του δεύτερου, υπάρχει προγραμματισμός και για την έκδοση του τρίτου και του τέταρτου άλμπουμ που ολοκληρώνουν το πρώτο arc, κίνηση που με ενθουσιάζει, ενώ η τιμή δεν θα αλλάξει. Σε αυτό το δεύτερο άλμπουμ θα γνωρίσουμε και τον Θάνος που θα είναι ο βασικός κακός της σειράς. Αυτό που έχουμε μάθει από την εισαγωγή του πρώτου άλμπουμ ότι είναι πειρατής, με δυνάμεις τηλεμεταφοράς και είναι εξίσου ευαίσθητος στις δυνάμεις του Μαγοχάμοθ όπως ο Λανφέστ. Προσωπικά το περιμένω εναγωνίως και σίγουρα θα έχουμε review και για αυτό το άλμπουμ.

Μπορείτε να αγοράσετε το πρώτο και το δεύτερο άλμπουμ του Λανφέστ από το e-shop της ΛΕΦΙΚ και από το e-shop των εκδόσεων Οξύ που έχουν την αποκλειστική διανομή. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, καθώς είναι σίγουρα ένα από τα πέντε καλύτερα κόμικς που διάβασα το 2020. Καλή χρονιά σε όλους και ελπίζω να τα λέμε πιο συχνά μέσω του anthem.gr και της ραδιοφωνικής μας εκπομπής!

The post The Book Corner: Ο Λανφέστ του Τρόυ 1 – Το Φίλντισι του Μαγοχάμοθ appeared first on anthem.gr.

Τον τελευταίο καιρό η Μαμούθ Comix βρίσκεται σε έναν πολύ μεγάλο εκδοτικό οίστρο. Πριν όμως το ολοκαίνουριο Αστερίξ που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, το Μπλούμερυ και την Τρελή της Σάκρε-Κερ, όλα πολύ ενδιαφέρουσες εκδόσεις που θέλω να τσεκάρω, βγήκε το ολοκαίνουριο Λούκυ Λουκ με τίτλο “Μπελάδες στις Φυτείες”, το άλμπουμ που έγραψε φέτος ο Jul σε σχέδιο του Achde.

Η αλήθεια είναι πως φέτος ξεκίνησα μία μεγάλη προσπάθεια να αρχίσω να μαζεύω ξανά τα Λούκυ Λουκ που είχα διαβάσει από τη συλλογή συγγενικού μου προσώπου, αλλά αυτή τη φορά για την προσωπική μου συλλογή. Αργά και σταθερά ξαναδιαβάζω τίτλους, αλλά τους πιο πρόσφατους των Jul-Achde δεν τους έχω ακόμα, οπότε αυτή είναι η πρώτη μου επαφή με δική τους ιστορία και έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένος. Πάμε λοιπόν να αναλύσουμε 2-3 βασικούς τομείς του συγκεκριμένου άλμπουμ.

Σενάριο

Η ιστορία μας ξεκινάει με τον Λούκυ να κληρονομεί κάποιες Φυτείες στη Λουιζιάνα όπου παρά την κατάργηση της δουλειάς, ο ρατσισμός κατά των μαύρων εργατών καλά κρατεί. Ο ήρωας, από την πρώτη στιγμή παρουσιάζεται ως άνθρωπος που δεν κάνει διαχωρισμούς με βάση το χρώμα, αλλά έχει να αντιμετωπίσει την καχυποψία των εργατών που δεν έχουν δει λευκό να τους φέρεται όμορφα και την αγανάκτηση της τοπικής κοινωνίας που δε θέλει να βλέπει κάποιο λευκό να δίδει προνόμια στους μαύρους που εργάζονται στις φυτείες.

Πρέπει να πω ότι το σενάριο μου άρεσε πάρα πολύ στη βάση που το προσέγγισε ο Jul. Υπάρχουν μικρά κωμικά στοιχεία που χρειάζεται μια ιστορία Λούκυ Λουκ, υπάρχουν μικροί συμβολισμοί και προοικονομίες σχετικά με την εξέλιξη των σχέσεων λευκών-μαύρων και αυτό που με εντυπωσίασε είναι η σκιαγράφηση του Νότου, της Ku Klux Klan και το πως ένας άνθρωπος μπορεί να έρθει και να δώσει δικαιώματα που τότε δεν ήταν αυτονόητα.

Ο πρωταγωνιστής μας δε σέβεται την πλούσια κοινωνία που βρίσκει έτοιμες φυτείες και κάνει περιουσία, αλλά σέβεται τη μαύρη εργατική κοινωνία και τον Μπας Ριβς για τα κατορθώματά του. Και ταυτόχρονα παρουσιάζεται κι αυτή η μερίδα των καχύποπτων μαύρων εργατών που θεωρούν ότι ο Λούκυ Λουκ θα τους στήσει παγίδα έως ότου θα κερδίσει με τις πράξεις του τον δικό τους σεβασμό. Στο τέλος η καταστροφή απεικονίζει την ανοικοδόμηση της κοινωνίας με το ταυτόχρονο σπάσιμο των στερεοτύπων και την αναγέννηση προς ένα καλύτερο αύριο με περισσότερη ισότητα.

Αν κάτι έλειπε ήταν ο ρυθμός. Το pacing δηλαδή ανάμεσα στις πράξεις του κόμικ δεν το βρήκα εξίσου καλό. Ειδικά οι εναλλαγές από τη μάχη στην καταστροφή στο τέλος έγιναν πολύ γρήγορα και ένιωσα ότι το πόδι βρίσκεται συνεχώς το γκάζι ενώ θα ήθελα να δω κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό.

Σχέδιο

Δεν είμαι ειδικός στα Λούκυ Λουκ, οπότε από όσα έχω διαβάσει, το σχέδιο του Achde είναι αυτό που με παραπέμπει σε ιστορίες του Morris με τον Goscinny, αλλά σίγουρα με πιο σύγχρονα τεχνικά μέσα και χρωματισμό. Το σχέδιο το βρήκα φανταστικό. Από την Άγρια Δύση μέχρι τους βάλτους και τις φυτείες της Λουιζιάνα, ο Achde ζωγραφίζει όμορφα τοπία, προσέχει τις λεπτομέρειες μεταξύ υψηλής κοινωνίας-εργατικής τάξης, έχει ωραίους χρωματισμούς και κάποια πανοραμικά καρέ με μεγάλο πλήθος ανθρώπων που με εντυπωσίασαν πολύ.

Ποιότητα έκδοσης

Εκτός από κάποια Αστερίξ, δεν έχω πιάσει πρόσφατη έκδοση της Μαμούθ στα χέρια μου οπότε σε σχέση με τα Λούκυ Λουκ της βιβλιοθήκης μου, τη συγκεκριμένη τη βρήκα εξαιρετικά διαφορετική, σίγουρα προς το καλύτερο. Πολύ ωραίο χαρτί που βοηθάει την αποτύπωση των χρωμάτων, γυαλιστερό εξώφυλλο και επιτέλους το κίτρινο πλαίσιο έφυγε και στη θέση του ήρθε το σχέδιο του εξωφύλλου που καλύπτει πλέον όλη την πρώτη σελίδα. Δε βρίσκω κάποιο ψεγάδι, είναι απολαυστική στο διάβασμα.

Σύνοψη

Σίγουρα μία πολύ καλή και διασκεδαστική ιστορία, αλλά δεν εντάσσεται στις αγαπημένες μου του ήρωα, καθώς είμαι πιο πολύ με το concept του πιστολιδιού στην Άγρια Δύση, αλλά αυτό που μου αρέσει είναι ο πειραματισμός αυτού του άλμπουμ με κάτι διαφορετικό τόσο σε θέμα τοποθεσίας όσο και σεναριακά. Έχει τα flaws του, αλλά διαβάζεται σίγουρα ευχάριστα οπότε το προτείνω!

The post The Book Corner: Λούκυ Λουκ 87 – Μπελάδες στις Φυτείες appeared first on anthem.gr.

Έχουμε πολύ καιρό να πιάσουμε το Book Corner. Η αλήθεια είναι πως έχουμε κατά νου να κάνουμε μία εκπομπή στο Youtube που θα βασίζεται σε αυτή τη στήλη και στην οποία θα σας προτείνουμε ωραία βιβλία να διαβάσετε. Από τη στιγμή που αυτό βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της ανάπτυξης, η στήλη θα ανανεώνεται με νέα κείμενα.

Η ιστορία για το πως αποφάσισα να πιάσω το συγκεκριμένο βιβλίο είναι αρκετά περίεργη. Μία Δευτέρα πολύ πρόσφατα, αποφάσισα να βοηθήσω ένα συγγενικό μου πρόσωπο να κάνει καταμέτρηση στα βιβλία του. Κάπου εκεί βρήκε ένα αντίτυπο της Θεραπείας που δε θυμόταν ότι άνηκε στη βιβλιοθήκη του και όταν διάβασε την υπόθεση, ενθουσιάστηκε. Πέντε μέρες αργότερα, το Σάββατο μου ήρθε μία φωτογραφία του εξωφύλλου και ένα μήνυμα από το ίδιο πρόσωπο που έλεγε: “Ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει τα τελευταία δέκα χρόνια. Το ξεκίνησα σήμερα πρωί πρωί και δε μπορούσα να σταματήσω μέχρι την τελευταία σελίδα”.

Παραξενεμένος, καθώς τα γούστα μας είναι παρόμοια, αποφάσισα μετά από το βιβλίο που διάβαζα τότε, να αγοράσω την περίφημη Θεραπεία και να τη διαβάσω το συντομότερο δυνατόν. Περιττό να πω ότι αυτό που μου ήρθε δεν το περίμενα με τίποτα, καθώς είναι όντως μέσα στα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

Η Θεραπεία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Αποτέλεσε το πρώτο βιβλίο του Γερμανού συγγραφέα Sebastian Fitzek, έχει κυκλοφορήσει σε 29 χώρες και έχει πουλήσει πάνω από δέκα εκατομμύρια αντίτυπα. Στην Ελλάδα αποτελεί best seller από το Νοέμβριο που κυκλοφόρησε, ενώ δεν έχω βρει κακή κριτική αναγνώστη ή κριτικού γι’ αυτό το βιβλίο.

Ο Βίκτορ Λάρεντς, κορυφαίος Γερμανός ψυχίατρος έχει μία κόρη, τη Γιόζι, η οποία πάσχει από μία ανεξήγητη ασθένεια. Προσπαθεί να ανακαλύψει ποια είναι αυτή η ασθένεια μέσω επισκέψεων σε γιατρούς, ώσπου σε μία από αυτές τις επισκέψεις η κόρη του εξαφανίζεται και δε θα την ξαναδεί ποτέ. Τέσσερα χρόνια μετά, ο Βίκτορ δεν έχει ξεπεράσει το χαμό της Γιόζι. Στην προσπάθεια του, να δώσει μία συνέντευξη για το περιστατικό, αποτραβιέται στο σπίτι που έχει στην κατοχή του σε ένα μακρινό νησί της Βόρειας Θάλασσας.

Εκεί τον επισκέπτεται μία περίεργη νεαρή συγγραφέας, η Άννα Σπίγκελ που πάσχει από σχιζοφρένεια και η οποία μπορεί και επικοινωνεί με τους χαρακτήρες των βιβλίων της. Όλως τυχαίως, ο τελευταίος χαρακτήρας που ζωντάνεψε θυμίζει πολύ τη Γιόζι και ο Βίκτορ μετά από τέσσερα χρόνια, αποφασίζει να αναλάβει κάποιον ασθενή προκειμένου να ανακαλύψει αν στην ιστορία της Άννα βρίσκονται στοιχεία και πληροφορίες σχετικά με την εξαφάνιση και το θάνατο της κόρης του. Ωστόσο κάπου εκεί, αρχίζουν και συμβαίνουν διάφορα περίεργα γεγονότα στο νησί, ενώ η Άννα φαίνεται πως κάτι κρύβει.

Αν και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου βρίσκεται στο τι συνέβη στο νησί, ο Fitzek χρησιμοποιεί διάφορες αφηγηματικές τεχνικές, προκειμένου να κρατήσει τον αναγνώστη σε εγρήγορση. Έχουμε τρία διαφορετικά timelines. Το πρώτο χρησιμοποιείται στην αρχή και αφορά την περίοδο της αρρώστιας και το πως εξαφανίστηκε η Γιόζι. Το δεύτερο είναι τέσσερα χρόνια μετά, την περίοδο που ο Βίκτορ βρίσκεται στο νησί και δέχεται την Άννα σαν ασθενή. Το τρίτο διαδραματίζεται κάποια χρόνια μετά και σε αυτό βλέπουμε πως ο Βίκτορ βρίσκεται ο ίδιος ως ασθενής σε ψυχιατρείο και αφηγείται τα γεγονότα του νησιού στον θεράποντα ιατρό του.

Τα τρία αυτά timelines δένουν μεταξύ τους με έναν πραγματικά αριστοτεχνικό τρόπο, την ίδια ώρα που νέες λεπτομέρειες έρχονται στο φως και οι σοκαριστικές ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικό ρυθμό. Ο Fitzek παίζει συνεχώς με το μυαλό του αναγνώστη, νομίζει ότι του έχει δώσει να καταλάβει τι συνέβη πραγματικά και εκεί που έχει επαναπαυτεί, θα κουμπώσει μία άλλη ανατροπή που δε θα είχε περάσει από το μυαλό κανενός και φτου και από την αρχή. Κυριολεκτικά, δεν ξέρεις τι θα συμβεί μέχρι τις τελευταίες δύο-τρεις σελίδες του βιβλίου, όλα όσα έχτισε ο συγγραφέας ανατρέπονται μπροστά σου σαν πύργος από τραπουλόχαρτα κι εσύ ψάχνεις να δεις πως θα συνεχίσει η ιστορία.

Ο Fitzek δημιουργεί τρομερούς χαρακτήρες, τους οποίους περνάει από συνεχόμενες δοκιμασίες σε μία ραγδαία εξελισσόμενη πλοκή. Υποβάλλει τον πρωταγωνιστή του σε μία τρομερή και ψυχοφθόρα, σε ψυχολογικό επίπεδο, διαδικασία και ως αναγνώστης δεν ξέρεις αν θα οδηγηθεί στη λύτρωση και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να περιμένεις. Πραγματικά θα ήθελα πάρα πολύ να αναλύσω το βιβλίο περισσότερο, αλλά θα προβώ σε spoiler και δε θέλω. Θέλω να το απολαύσετε γι’ αυτό που είναι και να μην επηρεαστείτε.

Η καινούρια έκδοση των εκδόσεων Διόπτρα είναι εξαιρετική και με καλή μετάφραση από τη Γιώτα Λαγουδάκου. Ελπίζω να μεριμνήσουν, ώστε να δούμε κι άλλα βιβλία του συγγραφέα στα ελληνικά, ειδικότερα από τα παλιότερα που έχουν πλέον εξαντληθεί.

The post The Book Corner: Η Θεραπεία appeared first on anthem.gr.

Την πένα της Ειρήνης τη γνώρισα μέσα από το λαβκραφτικό αριστούργημα, “Το Δαιμόνιο της Γραφής”, το οποίο επανακυκλοφόρησε το 2012 από την Ars Nocturna. Πρόκειται για ένα βιβλίο 296 σελίδων, το οποίο κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα.

Με το νέο της βιβλίο, η συγγραφέας μας ταξιδεύει στους κόσμους των παραμυθιών. Το βιβλίο μας εντυπωσιάζει από την πρώτη στιγμή που το κρατάμε στα χέρια μας, καθώς το καλαίσθητο εξώφυλλο έχει φιλοτεχνηθεί με μαεστρία.

Διαβάζοντας τα διηγήματα, συνειδητοποιούμε πως το σκηνικό είναι γνώριμο. Πρόκειται για αγαπημένα παραμύθια, τα οποία ωστόσο έχουν ειπωθεί με “σκοτεινή χροιά” και κινούνται γύρω από έναν θεματικό άξονα: τον τραγοπόδαρο θεό Πάνα.

Το βιβλίο είναι σχετικά μικρό, 106 σελίδες, όμως κάθε σελίδα εξυπηρετεί την πλοκή των παραμυθιών. Δεν υπάρχουν περιττολογίες. Οι περιγραφές είναι γλαφυρές και σκοτεινά παραμυθένιες, δημιουργώντας τις σωστές εικόνες στον αναγνώστη.

Κάθε ιστορία λοιπόν με βύθιζε ολοένα και περισσότερο στον κόσμο του παραμυθιού. Ένιωθα πως ήμουν εγώ ο καθρέφτης στο βασιλικό δωμάτιο της Αυγούστας, βρέθηκα στο εργαστήρι του ξυλουργού, απέδρασα ταξιδεύοντας στους αιθέρες μαζί με τον Πάνα και εισέπνευσα όλες τις υπέροχες μυρωδιές από το αρωματοποιείο της Σοφίας.

Αν και συνήθως τα παραμύθια διαθέτουν απλή γραμμική πλοκή, η Ειρήνη κατορθώνει να μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, ενώ πολλές φορές πειραματίζεται με τη γραφή της, όπως π.χ. με το θεατρικό μονόπρακτο “Μη Λύνεις τα Μάγια”, το οποίο είναι βασισμένο από το παραμύθι της “Πεντάμορφης και του Τέρατος”.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια από τις έξι ιστορίες, τότε αναμφίβολα θα επέλεγα τα “Καρφιά”. Πρόκειται για ένα αριστούργημα, το οποίο μας αφηγείται την αγάπη και τη θυσία ενός θεού για μία θνητή. Στο παραμύθι εκείνο κρύβονται φιλοσοφικές αναζητήσεις και διατηρείται το πνεύμα της πρωτότυπης ιστορίας του Σαρλ Περώ (Η Ωραία Κοιμωμένη). Στο τέλος, μαγεμένοι οι ίδιοι από την ιστορία αναρωτιόμαστε: “Τι θα συνέβαινε αν ένας θεός αγαπούσε τους ανθρώπους μέχρι θανάτου;”.

Οι “Έξι Ιστορίες…” λοιπόν με κέρδισαν. Θα έλεγα πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα μέσα στο 2016, μία χρονιά πλούσια για την ελληνική λογοτεχνία. Η συγγραφέας απογείωσε την αισθητική παλιών παραμυθιών και μας έδειξε πως μέσα σε κάθε άνθρωπο κρύβεται ο Πάνας, ο οποίος συμβολίζει όλες τις ανθρώπινες εκφάνσεις του όντος. Περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο έργο της.

Η Ειρήνη Μαντά γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κλασικό τραγούδι στο Ωδείο του Μανώλη Καλομοίρη και υποκριτική στη Σχολή Δραματικής Τέχνης ΙΑΣΜΟΣ.
Το 2005 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα “Genius Scribendi Το δαιμόνιο της γραφής” από τις Εκδόσεις ETRAbooks. Το μυθιστόρημα εξαντλήθηκε και επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Nocturna. Άρθρα της και διηγήματα έχουν κυκλοφορήσει στα περιοδικά λογοτεχνίας του Φανταστικού Κοσμική Διάσταση, Φανταστικά Χρονικά, Δραματουργοί των Γιανν και Συμπαντικές Διαδρομές.
Το 2014 συμμετείχε στις ανθολογίες “Κλειστοί χώροι” (εκδόσεις Ars Nocturna) στη συλλογή παραμυθιών “Κόκκινη κλωστή δεμένη” (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές) και στην ανθολογία διηγημάτων “7 Λέξεις, Διαγωνισμός Λόγω Τέχνης 2013” αφιερωμένος στον Κ. Π. Καβάφη (εκδόσεις Μεταίχμιο). Το 2015 εκδόθηκε το επικής φαντασίας μυθιστόρημά της “Το δάσος με τα πέπλα”, επίσης από τις εκδόσεις Ars Nocturna.Το τελευταίο της βιβλίο, 6 Ιστορίες για Μικρούς Σάτυρους, αποτελεί συλλογή ενήλικων παραμυθιών και κυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Nightread, Ars Nocturna.

The post The Book Corner: Έξι Ιστορίες για Μικρούς Σάτυρους appeared first on anthem.gr.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, ο εκδοτικός οίκος Ars Nocturna σήμανε για την επιστροφή των νυχτερίδων, καθώς κυκλοφόρησε το “Return Of The Bats…“, sequel του εξαιρετικού “Release The Bats”.

Στόχος του συγγραφέα, Νίκου Δρίβα, ήταν να καταγράψει τη νεότερη ιστορία του σκοτεινού εναλλακτικού χώρου, κι αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα η προσπάθεια ήταν επιτυχημένη. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο και με απλή γλώσσα που δεν κουράζει, επιτρέποντας την άμεση κατανόηση της ιστορίας των μουσικών σχημάτων, ενώ παράλληλα “ανοίγει την πόρτα” σε νέους ακροατές, οι οποίοι επιθυμούν να ανακαλύψουν τη σκηνή και τα συγκροτήματα της. Επιπλέον η καταγραφή των γεγονότων έχει γίνει με τρόπο σωστό, ώστε να δίνεται έμφαση στις “σωστές” λεπτομέρειες, ύστερα από το φιλτράρισμα των πληροφοριών.

Χρονολογικός άξονας του βιβλίου ήταν τα νεότερα χρόνια της οικονομικής κρίσης (2012 και μετά), κατά τη διάρκεια των οποίων η σκηνή πάλεψε για να επιβιώσει. Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν, τα δεδομένα που περίτεχνα μας παρουσιάζει ο Νίκος Δρίβας φανερώνουν πως η σκηνή παραμένει ζωντανή. Βλέπουμε λοιπόν πως στα χρόνια της κρίσης, αναδείχθηκε στο μέγιστο η δημιουργικότητα και το ταλέντο των ανθρώπων της σκηνής.

Στο βιβλίο υπάρχει και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, το οποίο το εντοπίζεται με δύο διαφορετικά φόρματ: ασπρόμαυρες φωτογραφίες που πλαισιώνουν τα κείμενα των συγκροτημάτων και έγχρωμα φωτογραφικά κολάζ, τα οποία έχουν εκτυπωθεί σε άριστο φωτογραφικό χαρτί, με στόχο την ανάδειξη όλων των λεπτομερειών. Η συλλογή και η παρουσίαση του φωτογραφικού υλικού έχει γίνει με σεβασμό προς τα συγκροτήματα και τους καλλιτέχνες, ενώ παράλληλα επιτρέπει στον αναγνώστη να βιώσει οπτικά μερικά από τα ωραιότερα δρώμενα των τελευταίων ετών.

Ωστόσο η εμπειρία του αναγνώστη είναι οπτικοακουστική, καθώς μαζί με το βιβλίο δίνεται δώρο ένα cd, το οποίο στην ουσία αποτελεί μία μουσική collectiva τραγουδιών από εξαιρετικούς καλλιτέχνες της σκηνής. Μεταξύ άλλων μπορούμε να βρούμε τραγούδια των SIVA SIX, ELECTRO VAMPIRES, NANO INFEKT, DORIC και SKALL & DAWN.

Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου και ακούγοντας παράλληλα το cd που σας αναφέραμε, ο αναγνώστης νιώθει πως έχει για λίγο ταξιδέψει στο κοντινό παρελθόν, αναβιώνοντας μουσικά δρώμενα και κυκλοφορίες, που μας κράτησαν για ώρες με τα ακουστικά στα αυτιά. Το βιβλίο αυτό είναι must buy για όσους ασχολούνται ενδελεχώς με την ελληνική underground σκηνή, για τους φίλους του σκοτεινού εναλλακτικού χώρου, καθώς και για όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν τα μουσικά ιδιώματα της σκηνής. Ένα εξαιρετικό πόνημα που θα κοσμεί για πολλά χρόνια τη βιβλιοθήκη μου!

Ο Νίκος Δρίβας γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας το 1971. Μεγάλωσε με τα αγγλοσαξονικά πρότυπα στο δημόσιο δημοτικό σχολείο του Brunswick. Οι μουσικές επιρροές που έλαβε από τους δασκάλους του ποικίλλουν από Beatles και Bob Dylan έως Pink Floyd. Σε μικρή ηλικία προσποιούνταν ότι έπαιζε τραγούδια του glam rock συγκροτήματος Sweet! Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 μαγνητίζεται από τραγούδια όπως “Babooshka” της Kate Bush, “Rock’n’Roll High School” των Ramones, “Ashes To Ashes” του David Bowie ή “Ant Music” των Adam And The Ants αλλά εντυπωσιάζεται και με τους Human League που βρίσκονται στα charts. Αγαπημένη στιγμή μέσα στην εβδομάδα η προβολή της τηλεοπτικής μουσικής εκπομπής Count Down, περιμένοντας να παρακολουθήσει τα αγαπημένα του βίντεο και φυσικά το νέο νούμερο 1.
Μετακομίζει στην Αθήνα το 1983. Εδώ καταλυτικό ρόλο στη μουσική του εξέλιξη παίζει η επαφή με το punk συγκρότημα Stress, το οποίο προβάρει στο υπόγειο του σπιτιού του. Συνδέεται έτσι με την τοπική αντεργκράουντ σκηνή και αποτελεί στο μέλλον μέλος τριών συγκροτημάτων, των Distorted Image, Starblind και Soho 6. Αρχικά, το 1988 σχηματίζει το darkwave / gothic συγκρότημα Distorted Image, με το οποίο βρίσκεται στην ενεργή δράση ως το 1992. Θα περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να ασχοληθεί ξανά με τη μουσική, λόγω σπουδών και στρατιωτικών υποχρεώσεων. Το 1998 δημιουργεί το βραχύβιο indie pop σχήμα των Starblind. Ακολουθεί το 2001 η δημιουργία του indie alternative συγκροτήματος Soho 6. Από τότε ασχολείται με τη συγγραφή άρθρων για την ελληνική αντεργκράουντ σκηνή. Σήμερα ανήκει στην ομάδα αρθρογράφων του μουσικού διαδικτυακού περιοδικού Postwave.gr. Το “Release the Bats, η Ιστορία της ελληνικής σκοτεινής εναλλακτικής σκηνής” είναι το πρώτο του βιβλίο.

The post The Book Corner: Return Of The Bats… appeared first on anthem.gr.