Το 2026, είναι πολύ δύσκολο να βρεις ένα νέο άλμπουμ που θα σε συγκινήσει πραγματικά, τόσο στιχουργικά, όσο και μουσικά. Ο νέος δίσκος του Anser, σε παραγωγή του Eversor, είναι ένα «διαμάντι φτιαγμένο στην πίεση», το οποίο πραγματικά μπορεί να πνίξει τον ακροατή με συναισθήματα και να τον αναγκάσει να κοιτάξει κατάματα τις δικές του αλήθειες.

Η «Ανάδυση» είναι μια διαδικασία κάθαρσης, ένας δίσκος που μαστιγώνει τον ακροατή από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Όπως λέει και ο τίτλος, για να αναδυθείς πρέπει πρώτα να έχεις βρεθεί στον βυθό, στον πάτο, στο απόλυτο σκοτάδι. Και ο Anser μας παίρνει μαζί του σε αυτή την κατάδυση, σε ένα ταξίδι που συγκινεί και ραγίζει καρδιές, κάθε φορά που αναφέρει τους ανθρώπους που έχει χάσει από τη ζωή του. Γιατί αυτό πρέπει να είναι η μουσική. Συναίσθημα και ταύτιση.

«Αυτοί οι στίχοι προσευχή μου, για όσους δεν πρόλαβαν να γεράσουν μαζί μου…»

Τα Σημεία-Σταθμοί του Δίσκου

• «Μια Συγγνώμη Στον Εαυτό Μου»: Ίσως η πιο συγκλονιστική στιγμή του άλμπουμ. Εδώ ο Anser αφήνει στην άκρη τις τεχνικές (χωρίς να τις χάνει) και μιλάει στον «Γιάννη». Είναι ένας ύμνος στην αυτογνωσία, μια παραδοχή λαθών με ειλικρίνεια και πόνο. Η μουσική του Eversor δίνει αυτόν τον μελαγχολικό αλλά και συνάμα λυτρωτικό παλμό που χρειάζεται η στιγμή.

• «Πώς Ένιωσα» (feat. Novel 729): Όταν δύο από τους πιο συναισθηματικούς λυρικούς της σκηνής συναντιούνται, το αποτέλεσμα είναι μια «γροθιά στο στομάχι». Η χημεία τους είναι ανατριχιαστική, περιγράφοντας την αίσθηση του να είσαι ξένος μέσα στις δικές σου αναμνήσεις.

• «Ανάδυση»: Το ομώνυμο κομμάτι λειτουργεί ως κορύφωση. Είναι η στιγμή που οι στίχοι γίνονται «προσευχή» και ο ρυθμός ανεβαίνει. Ένας συμβολισμός της εξόδου προς τον ήλιο.  Ένα τραγούδι που σου θυμίζει γιατί το rap του Anser θεωρείται πλέον «διαχρονικό».

• «Σέρπα»: Ο Anser χρησιμοποιεί τη μεταφορά του οδηγού των βουνών για να μιλήσει για το βάρος που κουβαλάμε για τους άλλους. Η ερμηνεία του ξεχειλίζει από ειλικρίνεια, θυμίζοντας μας ότι ο δρόμος προς την κορυφή είναι πάντα μοναχικός.

• «Εύκολο Τίποτα» (feat. Buzz): Δεν έχω κρύψει πως ο Buzz είναι ο αγαπημένος μου ράπερ. Σε κάθε συναυλία περιμένουμε πως και πως το ντουέτο τους. Μια πιο «σκληρή» στιγμή που μας υπενθυμίζει ότι η άνοδος είναι μία αέναη μάχη που απαιτεί θυσίες. Η συνεργασία αυτή αλλάζει τη δυναμική του δίσκου, με χροιά πιο επιθετική, που διαφέρει από την εσωτερικότητα του υπόλοιπου album.

Η Καθηλωτική Παραγωγή του Eversor

Ο Eversor επιβεβαιώνει με κάθε νότα γιατί η ελληνική hip hop σκηνή τον αναγνωρίζει ως τον κορυφαίο αρχιτέκτονα του ήχου. Στην «Ανάδυση», ο «Major» σμιλεύει σύνθετα ηχοτοπία και πλάθει μια ατμόσφαιρα που μεταφέρει τον ακροατή από το σκοτάδι του βυθού, στο εκτυφλωτικό φως της επιφάνειας.

Κάθε kick και κάθε μελωδία που υπογράφει, υπηρετεί με απόλυτη πιστότητα τον στίχο, ενισχύοντας το συναίσθημα χωρίς να το επισκιάζει. Τα beats του καθοδηγούν την ένταση του δίσκου, δημιουργώντας μια κινηματογραφική εμπειρία. Μέσα από τις ενορχηστρώσεις του, ο Eversor μετουσιώνει τον πόνο και την ελπίδα σε ήχο, κάνοντας τον ακροατή να νιώθει στο πετσί του το ψυχολογικό βάρος των στίχων.

Συμπέρασμα

Η «Ανάδυση» είναι το άλμπουμ που χρειαζόμασταν για να θυμηθούμε ότι η μουσική μπορεί ακόμα να είναι ιαματική. Ένας δίσκος – εμπειρία, με τραγούδια που θα μας ταρακουνήσουν στις φετινές τους συναυλίες. Ο Anser και ο Eversor δημιούργησαν ένα έργο που θα μείνει για χρόνια, ως καταφύγιο για όποιον παλεύει να βγει στην επιφάνεια.

The post Flashback: Anser x Eversor – Ανάδυση appeared first on anthem.gr.

Ο νέος τους δίσκος, “Deathcult“, κυκλοφόρησε πρόσφατα και αποτελεί ένα εξαιρετικό υβριδικό μίγμα dark electro και industrial μουσικής. Καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου παρουσιάζονται στοιχεία ψυχολογικού horror, τα οποία ταιριάζουν απόλυτα με την αισθητική του συγκροτήματος. Τα φωνητικά έχουν το απαραίτητο γρέζι που απαιτείται και αναδεικνύουν απόλυτα τους στίχους.

Στιχουργικά λοιπόν, ο πέμπτος δίσκος του ντουέτου κινείται γύρω από τη θεματική του θανάτου. Μας μιλούν για το απόλυτο μυστήριο και αναλύουν την τραγωδία. Κοιτούν το Θηρίο κατάματα και μέσα από την ψυχή του οι στίχοι πέρνουν σάρκα κι οστά. Ανατριχιαστικά, γκροτέσκα, λυτρωτικά…

My love failed, a rusty nail, my heart impaled, sold and jailed

Ο δίσκος ξεκινάει με ένα δυναμικό τραγούδι, το “Ghost Dance” το οποίο αμέσως σε τοποθετεί στο κλίμα. Παρ’ όλα αυτά, όταν έφθασα στο τέλος της πρώτης ακρόασης, συνειδητοποίησα πως πρόκειται για ένα αριστούργημα, το καλύτερο τραγούδι του “Deathcult“. Και ναι, το γρήγορο κι εθιστικό beat συναντά μία γνώριμη μελωδία πιάνου, ζεστή και γλυκιά. Πρόκειται για το Gnossiennes No. 1 του Γάλλου συνθέτη Erik Satie.

Πώς γίνεται όμως το γρέζι, το γρήγορο beat και η σκοτεινά γλυκιά μελωδία του Γάλλου να ταιριάζουν μεταξύ τους; Κι όμως γίνεται και δημιουργεί το απόλυτο μουσικό υβρίδιο, που προσωπικά ακούω πολλές φορές στο repeat. Ναι, είναι ένα δυνατό χαστούκι, που έρχεται όμως από την αρχή κιόλας του δίσκου και μας δείχνει τη μουσική παιδεία και ποιότητα των Siva Six.

Τα επόμενα δύο κομμάτια ξεκινούν ατμοσφαιρικά και στην πορεία αυξάνουν τις εντάσεις. Το “The Cult” έχει πιο έντονα psychological horror στοιχεία, ενώ το σύντομο “Jack The Black” έχει ένα απόκοσμο ίντρο πιάνου και μία πρόζα στην αρχή, που άνετα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για soundtrack horror ταινίας.

Τέταρτο κατά σειρά τραγούδι του δίσκου είναι το “Fight the Machine”, το οποίο είναι βίαιο, χορευτικό και με αρκετά σωστά breakdowns. Μας παρακινούν να “πολεμήσουμε τη Μηχανή”. Κι αυτό κάνουν και οι ίδιοι, αφού οι συνθέσεις δημιουργούν ένα σκηνικό πολέμου, το οποίο έχει και μία μικρή περίοδο “εκεχειρίας” στο τρίτο περίπου λεπτό. Μετά η μάχη συνεχίζεται ξανά και μας μεταφέρει στο “Club Macabre“, εκεί όπου όλοι είμαστε ένοχοι για τις επιλογές μας. Ατμοσφαιρικό και με εθιστικό ρεφρέν, είναι εύκολα το δεύτερο καλύτερο τραγούδι του δίσκου!

Welcome to the club Macabre!

Το εκρηκτικό μίγμα του δίσκου συνεχίζεται με το “Psychopath” ένα τραγούδι με βίαια beats και μοτίβα. To “Lilly Dale” χτίζει αργά και σταθερά την κλιμάκωση, με αρκετές παύσεις και μελωδίες πιάνου στο background. Το “Omega” μας φέρνει στο τέλος, λίγο πριν την Κρίση και αφού φέρνει τα πάνω – κάτω, μας οδηγεί σαν εισαγωγή στο “Alpha“. Θα μπορούσε να πει κανείς πρόκειται για ένα σκοτεινό ύμνο στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Το “Hatred” ακολουθεί πιστά την πορεία του υπόλοιπου δίσκου και οι Siva Six μας εκμυστηρεύονται πως “δε νιώθουν πλέον τίποτα”. Θαρρείς πως το synthesizer βγάζει όντως αγνό, ηλεκτρικό μίσος.

Ο δίσκος κλείνει με ένα ακόμη σύντομο intro: “15th of...” είναι ο τίτλος της ατμοσφαιρικής εισαγωγής που μας συνοδεύει στο κύκνειο άσμα. “…December“. Συναισθηματικά φορτισμένο σε όλα τα επίπεδα: στιχουργικά, μουσικά, φωνητικά. Και  όλο αυτό το συναίσθημα και η σημαντική του θέση ως επίλογος του “Deathcult“, το απογειώνουν και κατά την προσωπική μου άποψη το θέτουν εύκολα ως το τρίτο αγαπημένο μου τραγούδι.

Stay, don’t leave this way, to God I prayed, for love’s sake
Today’s all grey, what a great day

Εν κατακλείδι, το “Deathcult” αποτελεί εξαιρετικό δείγμα γραφής των Siva Six. Το συγκρότημα μας έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια πως του ανήκει μία θέση στα αγαπημένα σχήματα που προέρχονται από τη χώρα μας. Πρόκειται για ένα πόνημα γκροτέσκο και συνάμα ατμοσφαιρικό, βίαιο μα και συναισθηματικό, σε κάθε περίπτωση όμως σκοτεινό! Τα τρια τραγούδια “Ghost Dance“, “Club Macabre” και “December” θα συνεχίσω να τα ακούω για καιρό και θα παίξουν σίγουρα κάποια στιγμή στην εκπομπή μας!

Μπορείτε να ακούσετε το δίσκο και να υποστηρίξετε τους Siva Six, πατώντας εδώ.

The post Flashback: Siva Six – Deathcult appeared first on anthem.gr.

Ζήσαμε πολύ περίεργες καταστάσεις τα δύο προηγούμενα χρόνια. Οι συνεχείς καραντίνες και η απομόνωση, ώθησαν πολύ κόσμο στην αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων για την καλλιέργεια και την προώθηση της Τέχνης τους. Στη διάρκεια της πρώτης καραντίνας, οι ET//AL. ένωσαν τις δυνάμεις τους από απόσταση και δημιούργησαν το “Studi di Quarantena”. Και πραγματικά η προσπάθεια τους στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Εδώ και πολύ καιρό, δεν έχουμε κρύψει την αγάπη μας για το post rock συγκρότημα από την Ιταλία. Κάθε δίσκος τους καταφέρνει να αποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όλες τις εκφάνσεις μελαγχολικών συναισθημάτων. Κι αυτός είναι ο λόγος που επιστρέφουμε ξανά στη μουσική τους, η οποία αποτελεί “απάνεμο αραξοβόλι” για τις δύσκολες αυτές ημέρες.

Το “ντύσιμο” του άλμπουμ είναι λιτό και απέριττο. Περιέχει 15 σπουδές, οι οποίες έχουν και ιταλικούς τίτλους. Τα ακούσματα διεισδύουν με άρτιο τρόπο στην καρδιά μας, αν και όλα τους είναι instrumental, πλην του “Fanno svegliare tutti i bambini”, που περιέχει μια πρόζα από το ποίημα Gold Leaves του G. K. Chesterton και του “Ardono le stelle sulla riva, που περιέχει φωνητικά και βρίσκεται προς το τέλος του δίσκου.

Η διαδικασία της σύνθεσης ήταν διαφορετική για το συγκεκριμένο δίσκο, δεδομένων των καταστάσεων. Ο Arber και η Frederica έγραψαν τα αρχικά ηχητικά μονοπάτια και στη συνέχεια τα έστειλαν στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

The world remembers you quickly, for a little and forgets you quickly, forever.

Το πρώτο κομμάτι “Per poi fiorire incessantemente” (Μόνο να ανθίζω αδιάκοπα), αποτελεί την ιδανική επιλογή για την εισαγωγή του δίσκου. Τα έγχορδα εδώ δεν είναι μελαγχολικά. Αντιθέτως “ζωγραφίζουν” ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μας και μας προετοιμάζουν με όμορφο τρόπο για τη δεύτερη σπουδή το “Una panchina e le fratture” (Ένα παγκάκι και κατάγματα). Η μουσική μειλίχια και ονειρική.

Τα επόμενα δύο τραγούδια, “E una scatola di barattoli” (κι ένα κουτί βάζα) και “L’impronta delle armature” (Το αποτύπωμα της πανοπλίας), θεωρώ πως μας βυθίζουν με ηρεμία σε ένα ονειρικό πεδίο, όπου θέλουμε να μείνουμε για πάντα. Τα φωνητικά του δεύτερου κομματιού, είναι τόσο ήρεμα και συναισθηματικά. Τίποτα δε μας προετοιμάζει για τη συνέχεια!

Η πέμπτη σπουδή “E la vita piena di trampoli” (Και ζωή γεμάτη ξυλοπόδαρα) μας επαναφέρει στην πραγματικότητα και τη βιαιότητα του χρόνου που κυλάει ατέρμονα. Αν μπορούσαμε να πούμε ότι το τραγούδι αυτό περιγράφει ένα συναίσθημα, τότε αυτό θα ήταν το άγχος θανάτου. Ο χρόνος συνεχίζει να κυλά και στην έκτη σπουδή “Le lunghe notti e guerre fredde” (Οι μεγάλες νύχτες και οι ψυχροί πόλεμοι). Και πότε σταμάτησε άλλωστε; Εδώ τα πλήκτρα ψυχραίνουν όντως την ατμόσφαιρα. Ένας κόμπος στο στήθος.

Και κάπου εδώ καταλαβαίνουμε ότι κάθε τραγούδι μας βυθίζει ολοένα και περισσότερο στη μελαγχολία. Η έβδομη σπουδή, η οποία είναι και η αγαπημένη μου, ονομάζεται “Fanno svegliare tutti i bambini” (Κάνουν όλα τα παιδιά να ξυπνούν). Αποτελεί ένα υπέροχο και θλιμμένο σόλο πιάνου, με τα αποσπάσματα πρόζας που προανέφερα. Αμέσως όμως το πιάνο κάνει πίσω και δίνει βήμα στα έγχορδα: “Che’l lupo nero forte difende” (Αυτό που υπερασπίζεται ο δυνατός μαύρος λύκος).

Το ένατο άσμα ονομάζεται “Accendendo tutti i camini” (Ανάβοντας όλα τα τζάκια). Εξαιρετικός πειραματισμός. Θαρρείς πως οι νότες μιλούν και περιγράφουν όλα όσα βιώσαμε εκείνες τις μέρες της καραντίνας. Θλίψη, πόνος, απομόνωση. Ούτε το φως από τα τζάκια μπορεί να διώξει το σκοτάδι.

Οι ET//AL. ηχογράφησαν το άλμπουμ στο πρώτο lockdown, από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο του 2020.

Και μετά το σοκ, είναι η συνειδητοποίηση της μοναξιάς. Η ψύχρα του ανέμου. “Le litanie degli eremiti” (Οι λιτανείες των ασκητών) θέτουν έντονα όσα προαναφέραμε. Αργόσυρτες βαριές μελωδίες και ambience που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Κι αν το προηγούμενο τραγούδι μας έδειχνε τη μοναξιά, ο ηλεκτρισμός του “I sufi che non ballano più” (Οι Σούφι που δεν χορεύουν πια), έρχεται να μας συνταράξει. Είναι αναμφίβολα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, κατά την άποψη μου και μας παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά της γραφής των  ET//AL. με τον καλύτερο τρόπο.

Κι όσο εσύ κοντοστέκεσαι και συνειδητοποιείς το έπος που μόλις άκουσες, τα επόμενα δύο τραγούδια κυλούν σαν το νερό ορεινής πηγής. Αγνή θλίψη τα φωνητικά στο “Per non esser per sempre assaliti” (Να μην μου επιτίθενται για πάντα), άγχος αποχαιρετισμού το πιάνο στο “Dalla cenere che giace quaggiù” (Από τη στάχτη που βρίσκεται εδώ κάτω).

Το “Ardono le stelle sulla riva” (Τα αστέρια καίνε στην ακτή) είναι το σημείο όπου αποφασίζουμε να πούμε αντίο. Until we meet again μας λένε τα φωνητικά. Ένα βήμα πριν το πέρασμα, ένα βήμα πριν τον οριστικό δεκαπεντάλεπτο χαιρετισμό:

“Sogna l’elefante, che dorme Dalla montagna fredda enorme Scende bruciando la locomotiva” (Ονειρεύεται τον ελέφαντα, που κοιμάται από το τεράστιο κρύο βουνό. Κατεβαίνει καίγοντας την ατμομηχανή). Ένα τραγούδι που μας κάνει να ανατριχιάζουμε. Το πέρασμα, το κατευόδιο, το ταξίδι.

Εν τέλει, η ακρόαση μας αφήνει με πολλές σκέψεις. Το σίγουρο είναι πως οι ET//AL. έχουν δημιουργήσει ένα εξαιρετικό πειραματικό υβρίδιο, το οποίο αποτελεί μπορεί να εισάγει νέους ακροατές στο κοινό τους. Το Studi di Quarantena είναι ένας δίσκος που πρέπει να ακούσει κάθε φαν της post rock και της μπάντας.

Μπορείτε να ακούσετε το δίσκο και να υποστηρίξετε τη μπάντα, πατώντας εδώ.

The post Flashback: ET//AL. – Studi di Quarantena appeared first on anthem.gr.

Έχοντας ασχοληθεί ενδελεχώς τα τελευταία χρόνια με την post rock σκηνή, τόσο στην εκπομπή όσο και στο webzine, είχα τη χαρά να γνωρίσω μερικά από τα ωραιότερα δημιουργήματα των 10s. Η σκηνή, τα τελευταία χρόνια γνωρίζει άνθηση. Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, τα μουσικά σχήματα ορθώνουν ανάστημα, δίνοντας χρώμα σε μία δεκαετία που η μουσική έχει οριστεί ως μία σκληρή και βίαιη βιομηχανία, όπου ελάχιστοι επιβιώνουν.

Η έρευνα κάποια στιγμή με οδήγησε δυτικά μας και συγκεκριμένα στην Ιταλία.

Ένα από τα συγκροτήματα που ξεχώρισα αμέσως, ήταν οι ET//AL. Και θα μου πεις γιατί;

Οι ET//AL καταφέρνουν να ορίσουν τη μουσική τους ως ένα ιδιαίτερο αρτιστικό κράμα, όπου στόχος είναι η αφύπνιση των πιο καταπιεσμένων συναισθημάτων του ακροατή. Βιολιά, τσέλο, ambience, κορύφωση, post rock, κατάρρευση, αγάπη! Κομμάτια ενός περίεργου παζλ που φαντάζουν ασύνδετα, ωστόσο δημιουργούν ένα αισθητικά άρτιο έργο τέχνης.

AMOR OMNIA VINCIT, MORS OMNIA SOLVIT!

Από τα τρία album και ep που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα, ξεχωρίζω αμέσως το TRITØN, το οποίο “ήρθε στον κόσμο” τον Σεπτέμβριο του 2018. O δίσκος αποτελεί το δεύτερο κομμάτι μίας καλλιτεχνικής τριλογίας, ο επίλογος της οποίας δεν έχει γραφτεί!

Κάθε καρέ του εξωφύλλου αφηγείται μια ιστορία, όπως επίσης κάθε τίτλος που έχει επιλεχθεί για τα κομμάτια και ο αριθμός των τραγουδιών. Τα 3 τραγούδια με κανονικό όνομα συμβολίζουν την τελειότητα [amor(s), per sempre mai, zjarr], ενώ τα δύο 2 ambient tracks συμβολίζουν τη δυαδικότητα που συναντάμε παντού στη φύση.

Το εισαγωγικό κομμάτι του δίσκου, “amor(s)“, θεωρώ πραγματικά πως είναι το καλύτερο της μπάντας. Ξεκινάει με μειλίχια βιολιά και έγχορδα. Χτίζει συναισθηματική φόρτιση. Θαρρείς πως η μουσική πραγματικά σου μιλάει. Και ξάφνου γαλήνη. Γυναικεία υποστηρικτικά φωνητικά συνοδεύουν τη βραχνή φωνή του τραγουδιστή:

I will build a room full of light
For your eyes, to be bright
Blind rivers for your love
Strong mountains for your hope, you soul
We are One!

Και θα με ρωτήσεις, που κολλάνε όσα περιγράφω με το post rock? Μετά από μία παύση γεμάτη πόνο, μία απόκοσμη ηλεκτρική κιθάρα ξυπνάει από τη λήθη και συνοδεύει όσα περιέγραψα νωρίτερα.  Ώσπου φθάνουμε στο χάος, την παύση που διαλύει το όνειρο. Και τότε, εγένετο φως! Βιολιά, έγχορδα και φυσαρμόνικα γλυκαίνουν για μία ακόμη φορά την πικρή μελαγχολία. ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ!

Καθώς ακόμη προσπαθούμε να χωνέψουμε το δεκάλεπτο αριστούργημα που μόλις έχει ολοκληρωθεί, άνεμοι και ψίθυροι μας πιάνουν από το χέρι και μας καθοδηγούν σε μία ήρεμη ακτή. Κεφάλαιο “Ι“, ένα δίλεπτο πειραματικό “σκαλοπάτι”.

Τη σκυτάλη παίρνει το “per sempre, mai“. Βασικός πρωταγωνιστής το πιάνο, το οποίο διηγείται μία λυπηρή ιστορία. Η λύπη κλιμακώνεται με αρωγό τα έγχορδα και ένα υπέροχο σόλο βιολοντσέλου. Η ψυχολογία του ακροατή βυθίζεται για μία ακόμη φορά στο ναδίρ. Και αυτό δεν είναι κακό, καθώς οι ET//AL. αφηγούνται μία ιστορία με αρχή, μέση, τέλος και απότομες εναλλαγές.

Το “ΙΙ“, μία ακόμη γέφυρα, ετοιμάζεται να μας εισάγει στο τελευταίο κεφάλαιο του δίσκου. Αυτή τη φορά όμως δεν υπάρχει ακτή, μονάχα ένα απόκοσμο horror ambience, συνοδευτικά κρουστά, κι ένα ρολόι που τρέχει. Τικ, τοκ, τικ, τοκ…

Και τότε “μπουκάρει” το “zjarr!” (η φωτιά, αν μεταφράσουμε την λέξη από τα Αλβανικά). Πλέον έχουμε μπει για τα καλά στα μονοπάτια του πειραματικού post rock, με το πιο ηλεκτρικό κομμάτι του δίσκου να έχει φυλαχθεί για τον επίλογο.

I am fire and
I’m coming to take you
because you soiled this world I gave you
but, don’t be afraid
because I am Light.*

Πρόκειται για ένα ακόμη roller coster. Ένα τραγούδι που μιλάει για την κάθαρση (τουλάχιστον όπως το ερμηνεύω εγώ) και απλώνεται σε διάρκεια 12 λεπτών. Η πορεία των ρυθμικών κιθάρων και η παράλληλη κλιμάκωση μας καθοδηγεί προς τον αποχαιρετισμό, όπου η μουσική γίνεται ολοένα και πιο αργόσυρτη, ολοένα και πιο μελαγχολική, ώσπου εν τέλει φθάνει η ώρα του αποχωρισμού.

Ο δίσκος διαρκεί 37 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα. 37 λεπτά που κυλούν σαν νερό και παράλληλα συνθλίβουν συνειδήσεις και συναισθήματα!

Fun fact: Οι ET//AL. χτίζουν τους δίσκους με βάση το παραδοσιακό στήσιμο των lps, στα οποία ο διαθέσιμος χρόνος κάθε πλευράς είναι περίπου 20 λεπτά.

Εν τέλει υπάρχει κάθαρση; Ο κάθε ακροατής ξεχωριστά κρίνει για τον εαυτό του!

Μπορείτε να ακούσετε “TRITØN” και να στηρίξετε τη μπάντα πατώντας εδώ.

*Οι συγκεκριμένοι στίχοι μεταφράστηκαν από τα Αλβανικά στα Αγγλικά.

The post Flashback: ET//AL. – TRITØN appeared first on anthem.gr.

Τους Bezeha τους γνωρίσαμε των Ιανουάριο του 2017, όταν είχαν σκαριά το πρώτο τους άλμπουμ “The Era Of The Northern City”. Με το νέο τους δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2018, η μπάντα παρέμεινε πιστή στις ρίζες της, παρουσιάζοντας έναν δίσκο στα πρότυπα του δεύτερου κύματος της Νορβηγικής σκηνής.

Μουσικά κυριαρχεί η μελωδικότητα στις κιθάρες, γίνονται σωστές εναλλαγές στα drums και οι λιγοστές παύσεις επηρεάζουν σημαντικά τα κομμάτια, προσδίδοντας τους την απαραίτητη ατμοσφαιρικότητα. Φυσικά δεν λείπουν και τα δυναμικά blastbeat, τα οποία θεωρώ πως χάνουν πόντους σε μερικά σημεία, λόγω της ποιότητας ηχογράφησης των drums.

Στιχουργικά το συγκρότημα κινείται στα γνώριμα μονοπάτια της σκηνής με φιλοσοφικές, βιβλικές και μυστικιστικές αναφορές. Τα φωνητικά δένουν σωστά με τα υπόλοιπα όργανα.

Δυνατό σημείο του δίσκου αποτελεί το γεγονός ότι κανένα τραγούδι δεν ξεπερνάει σε διάρκεια τα 5 λεπτά. Συνεπώς κανένα τραγούδι δεν κουράζει σε διάρκεια και το project ακούγεται πολύ εύκολα και ευχάριστα, από τους λάτρεις του ακραίου ήχου.

Highlight του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι “Under The Aegean Sky” το οποίο μάλιστα είναι και το πρώτο κατά σειρά άσμα, ενώ τις εντυπώσεις κλέβει και το outro “Mykonian’s Carol”, ένα instrumental μονόλεπτο κομμάτι με folk μουσικές επιρροές από βόρεια Ελλάδα!

Τελικό σχόλιο: Το “Under The Aegean Sky” είναι ένας δυναμικός δίσκος που εξελίσσεται σωστά και μελωδικά δίχως να κουράζει τον ακροατή. Ξεχωρίζει για τη μελωδικότητα στις κιθάρες, τους ποιοτικούς στίχους και την πιστή αποτύπωση των επιρροών του. Πρόκειται για ένα project που σας προτείνουμε να ακούσετε ανεπιφύλακτα, ενώ εμείς ήδη αναμένουμε τον επόμενο δίσκο των Bezeha!

The post Flashback: Bezeha – Under The Aegean Sky appeared first on anthem.gr.

Το “Systems Of Time” μετρά λίγες μόνο μέρες ζωής και με εμφατικό τρόπο καταφέρνει να περάσει το μήνυμα πως το heavy metal ζει και βασιλεύει στη βόρεια Ελλάδα. Τα τραγούδια έχουν εμφανείς επιρροές από παραδοσιακές power metal μπάντες, ωστόσο το αποτέλεσμα κλίνει προς το μελωδικό heavy metal. Τα γρήγορα riffs, τα άρτια φωνητικά με τα σωστά γυρίσματα και τα αρμονικά σόλο “δίνουν και παίρνουν”, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που θαρρείς πως προέρχεται κατευθείαν από τα 80s.

Ο δίσκος ξεκινάει με το “Nightwatch“, το οποίο για ελάχιστα δευτερόλεπτα με προϊδέασε αρνητικά, καθώς η εισαγωγή είναι παρμένη από thrash metal κομμάτια. Ωστόσο μετά το πρώτο γύρισμα των drums, ο χαρακτήρας των Scorcher βγήκε στο προσκήνιο. Δυναμικό και γρήγορο τραγούδι, με εντάσεις και ξεσπάσματα, που σωστά μας προετοιμάζουν για το υπόλοιπο του δίσκου. Σε ορισμένα σημεία, όπως στο intro και κάποιες γέφυρες, ένιωσα πως τα drums αλλοίωναν το κομμάτι, αποσυντονίζοντας ελαφρώς τον ακροατή.

Ακολουθούν τα “War Terror” και “Shadowing“, δύο κομμάτια που ξεχωρίζουν για τα ευρηματικά φωνητικά τους. Δυνατά στιχουργικά και με βίαια riffs που δένουν με τη μελωδία της φωνής. Το “Wired Nature” είναι πιο πειραματικό, με το μπάσο να βγαίνει στο προσκήνιο και να λάμπει, μαζί με ορισμένες δυσαρμονίες στις κιθάρες, προσδίδοντας στο κομμάτι τον δικό του προσωπικό χαρακτήρα.

Και καθώς φθάνουμε στη μέση του δίσκου, έρχεται η ώρα για το ομώνυμο “Systems Of Time“, το οποίο ξεχωρίζει για το σωστό buildup και τη σωστή δομή, που πραγματικά το απογειώνει. Πιο αργό από τα υπόλοιπα τραγούδια, αλλά παράλληλα θαρρείς πως βγάζει μεγαλύτερη ένταση στα φωνητικά η οποία κορυφώνεται μέσα από τους στίχους και το σωστό σταδιακό “χτίσιμο”. Επιπλέον, από την αρχή μέχρι και το τέλος νιώθεις πως η μουσική από μόνη της αφηγείται μία ιστορία.

Με το “Words Like Fire” ο δίσκος κυριολεκτικά παίρνει “φωτιά”. Ένα τραγούδι που αποδεικνύει πως όσο καλή κι αν είναι η μουσική, χρειάζεται καλογραμμένους στίχους για να λάμψει. Take notes kids. Γρήγορο, έξυπνο και με άψογο storytelling. Αναμφίβολα ένα από τα διαμάντια του δίσκου.

Τη σκυτάλη παίρνει το “Void“, ένα τραγούδι που ξεκινάει με θράσος και που με ευκολία μας κερδίζει. Για μία ακόμη φορά λάτρεψα τα riffs της κιθάρας, ωστόσο σε κάποια σημεία ένιωθα πως οι μελωδίες έπνιγαν τα φωνητικά.

Προτελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι το “In The End“, με το οποίο πως το συγκρότημα θα έπρεπε να κλείσει. Προσωπικό αγαπημένο, το κομμάτι αυτό καταπιάνεται με ένα από τα πιο αγαπημένα φιλοσοφικά ζητήματα, εκείνο του simulation, της ζωής μέσα σε ένα όνειρο. Ένα κομμάτι που ξεφεύγει από στεγανά και που αφήνει μία όμορφη γλυκύτητα μετά το τέλος του δίσκου. Σε αντίθεση με το προηγούμενο τραγούδι, εδώ οι κιθάρες επιτρέπουν στα φωνητικά να αναδειχθούν και να πουν μια ιστορία. Το “In The End” διαρκεί περίπου 8 λεπτά, τα οποία πραγματικά δεν καταλαβαίνεις πόσο γρήγορα και ευχάριστα κυλούν.

Κύκνειο άσμα του δίσκου το “Rememberance“, το οποίο αποτελεί επανηχογράφηση του κομματιού από το “Armageddon…”. Κάπως έτσι η μπάντα ανεβάζει ξανά τους τόνους, προκειμένου να κλείσει ο δίσκος με ένα full on attack κομμάτι. Highlight του φυσικά όπως και τότε τα φωνητικά, τα οποία είναι ολόσωστα και για μία ακόμη φορά μας ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο.

Τελικό σχόλιο: Πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο που αναδεικνύει το ταλέντο του αγαπημένου μας σχήματος. Αν και ο ήχος παραπέμπει στο σύνολο του στο παραδοσιακό heavy metal που λατρεύουμε, δεν λείπουν φυσικά και οι μουσικοί πειραματισμοί, οι οποίοι δίνουν στο “Systems Of Time” τον δικό του προσωπικό χαρακτήρα. Αν και υπήρχαν κάποια σημεία που όπως ανέφερα με “ξένισαν”, είναι άδικο να σταθούμε σε αυτά, αφού ο δίσκος έχει κάποια διαμάντια, όπως το “In The End”, τα οποία εύκολα μπορεί να τα εντάξει ένας ακροατής στη λίστα του και να τα αγαπήσει. Εύχομαι οι Scorcher να συνεχίσουν να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και να μας κρατούν συντροφιά για αρκετά χρόνια ακόμη.

Μπορείτε να ακούσετε το “Systems Of Time” κλικάροντας εδώ.

The post Flashback: Scorcher – Systems Of Time appeared first on anthem.gr.

Κοιτώντας και μόνο τη λίστα με τα κομμάτια διακρίνουμε την ποιοτική ομορφιά του δίσκου, ενώ και το εξώφυλλο μαγνητίζει τα βλέμματα. Ο δίσκος είναι intsrumetal και κάθε τραγούδι έχει ξεχωριστή θεματική, και πραγματικά κατά τη διάρκεια της ακρόασης νιώθεις πως η μουσική πραγματικά σου μιλά.

Ο δίσκος ξεκινάει με το “Hellena”, ένα κομμάτι που συνδυάζει άρτια τα χαρακτηριστικά τις post rock, ενώ παράλληλα ξεχωρίζει για την απίστευτη κιθάρα που ξεκινάει από το 1:18. Μελαγχολικό, ατμοσφαιρικό, μελωδικό. Η καλύτερη επιλογή για να “ανοίξει” ο δίσκος.

Το δεύτερο τραγούδι “Apophenia” θα μπορούσαμε να πούμε πως “παίζει” με τα συναισθήματα μας: ξεκινάει με ένταση και ελαφρά ραθυμία, εν συνεχεία γίνεται πιο αργό και με την πρόζα μετατρέπεται σε πιο ατμοσφαιρικό ώστε στο τέλος να μας “τσακίσει” με μία πιο γρήγορη μα μελαγχολική μελωδία. Εξαιρετικό δείγμα γραφής από τους “Message…”.

Το “The Need And The Needle” στην αρχή είναι πιο γρήγορο και βίαιο, όπως μπορεί κανείς να φανταστεί από τον τίτλο, δίχως όμως χάνει τη μελωδικότητα του. Ορισμένα “μουσικά ξεσπάσματα” του προσδίδουν και ένταση η οποία λίγο πριν αγγίξει το peak της, “κάνει στην άκρη” για να απολαύσουμε το εθιστικό πιάνο πριν από το ήρεμο και σταθερό build up με τα drums.

Σειρά έχει το “You Used To Die In My Hands”, τίτλος που μου θύμισε αγαπημένα τραγούδια της post black σκηνής, ωστόσο το συγκρότημα παραμένει πιστό στο μουσικό ιδίωμα του, γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα (όσο κι αν θα ήθελα σε κάποια φάση να ακούσω κάποια ουρλιαχτά να σβήνουν στο βάθος). Αν μπορούσα να αποδώσω όλο το νόημα του κομματιού σε μία φράση θα ήταν η εξής: “Sad music makes us happy”.

Κι αν νιώσαμε ως τώρα πως τα τραγούδια με τις μελαγχολικές καταβολές τους μας επηρέασαν ψυχολογικά, αν πούμε πχ πως μας “πάγωσαν”, το “Under The Blanket” έρχεται κυριολεκτικά να μας σκεπάσει, να μας πει πως δεν είναι όλα σκοτάδι. Το κομμάτι είναι πιο chill από τα υπόλοιπα, μία απαραίτητη παύση πριν το κύκνειο άσμα του δίσκου, πριν το ύστατο ψυχολογικό ξέσπασμα.

Φθάνουμε λοιπόν στον επίλογο και συγκεκριμένα στο “I Decomposed A Song Today”. Λοιπόν, πιστεύω πραγματικά πως η θέση του τραγουδιού ανήκει όντως στο τέλος. Για να κατανοήσει κάποιος το ρόλο του κομματιού θα πρέπει να ακούσει όλο το δίσκο με τη σειρά. Κάθε τραγούδι αποτελεί ένα κομμάτι μιας μεγάλης ιστορίας, μίας κλιμάκωση που κορυφώνεται με την “Αποσύνθεση…”. Το συγκρότημα αποσύνδεσε πράγματι τις αρετές όλου του δίσκου και συνδέοντας τις δημιούργησε τον επίλογο, το καλύτερο τους τραγούδι.

Ένταση, μελαγχολία, συνεχείς εναλλαγές, κυνισμός (με την καλή έννοια, αυτό μου έβγαλε η χροιά του μπάσου μετά την παύση), ελαφρύ ambience, εσωτερισμός, αργόσυρτες κιθάρες, ιδιαιτερότητα. To “I Decomposed…” είναι πράγματι το τελευταίο κομμάτι που συμπληρώνει το παζλ. Η κορύφωση της καταιγίδας που ήρθε μετά το αργό πέρασμα και την απόλυτη ηρεμία.

Τελικό σχόλιο: Το “Anassa” αποτελεί εξαιρετικό δείγμα γραφής από ένα σχήμα που ξεκίνησε ως solo project και όπως φαίνεται έχει να προσφέρει πολλά. Το post rock στη χώρα μας έχει ανάγκη από μουσικούς που δε θα το βαφτίσουν post rock, απλά και μόνο για να το γεμίσουν με εκατό χιλιάδες άσχετες επιρροές. Εν τέλει, είναι ένας δίσκος 40 λεπτών, που στο νου μου φαντάζει πολύ μικρότερος, αφού δεν κατάλαβα πόσο γρήγορα πέρασε η ώρα ακούγοντας τον. Εύχομαι να συνεχίσουν έτσι και πιστεύω πως ήδη βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο! Keep it up!

The post Flashback: Message In A Cloud – Anassa appeared first on anthem.gr.

Τους “My Inferno” τους γνωρίσαμε πριν λίγο καιρό μέσω της συνέντευξης που μας παραχώρησαν πριν από λίγο καιρό, ενώ τους φιλοξενήσαμε και στο Anthems Radio Show. Το συγκρότημα ανήκει στο χώρο του melodic metalcore και με σωστά σταθερά βήματα δείχνει πως στο μέλλον θα πρωτοστατήσει στα μουσικά δρώμενα της χώρας.

Με την πρώτη ακρόαση του δίσκου, φαίνεται πως η ποιότητα του ήχου είναι εξαιρετική. Άλλωστε οι My Inferno μας είχαν προϊδεάσει για κάτι τέτοιο με την κυκλοφορία του single του ep, Lanius, το οποίο κρίναμε ότι βρίσκεται στα Top 3 Singles της ελληνικής underground σκηνής για το 2016. Το συγκρότημα δεν βιάστηκε να κυκλοφορήσει το δίσκο και για αυτό έχει δοθεί έμφαση στην λεπτομέρεια και τη μεστότητα του ήχου. Η μπάρα λοιπόν έχει ανέβει πολύ ψηλά.

Για εναρκτήριο άσμα του “Inhuman” έχει επιλεγεί το ατμοσφαιρικό “Chapter I: Inception”. Όμορφη εισαγωγή για το δίσκο, που διαρκεί λίγο παραπάνω από ένα λεπτό. Το τραγούδι όμως δίνει εξαιρετική πάσα στο δυνατό “Dying Destiny“, που “μπουκάρει” αμέσως με δυνατές κιθάρες. Όμορφες μελωδίες, με το ρεφρέν αναμφίβολα να ξεχωρίζει.

Το “Trigger Discipline” είναι το δεύτερο single που ακούσαμε πριν από την κυκλοφορία του δίσκου. Aggressive, γρήγορο, εθιστικό και με βάθος φωνητικών. Το “The Fall” δίχως καμία αμφιβολία είναι το καλύτερο δείγμα αγνού metalcore (θεωρώ ότι υπάρχει διαφοροποίηση σε σχέση με τα melodic στοιχεία των υπολοίπων τραγουδιών) που μας έχει προσφέρει μέχρι σήμερα η μπάντα. Πρόκειται για ένα από τα τραγούδια που ξεχωρίζουν στο ep. Δίνοντας του το χρόνο που χρειάζεται, πιστεύω πως οι οπαδοί του σχήματος θα το ανεβάσουν ψηλά.

Τη σκυτάλη παίρνει το “Lanius”, το οποίο είναι το καλύτερο τραγούδι του σχήματος. Εξαιρετικοί στίχοι, ένα ρεφρέν που δε μπορείς να σταματήσεις να τραγουδάς και σωστές εθιστικές μελωδίες. Η ποιότητα του τραγουδιού όμως φανερώνεται και από τον τρόπο που έχει δομηθεί, δίνοντας του τεράστιο replay value.

Για επίλογος έχει επιλεχθεί το “Lost Inside a Memory”. Σε αυτό το τραγούδι θεωρώ πως αναδεικνύεται η δυνατή μπασογραμμή και η μελωδικότητα της μουσικής. Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι παύσεις, που δίνουν την ευκαιρία στο τραγούδι να αναδειχθεί.

Ο δίσκος έχει διάρκεια 22 λεπτών, όσο δηλαδή θα έπρεπε να διαρκεί κάθε ep. Φαίνεται πολύ καλά πως οι My Inferno έχουν δουλέψει με μεράκι και υπομονή, ενώ θεωρώ πως το “Inhuman” είναι μία δυνατή επένδυση του σχήματος για το μέλλον τους. Να τους ευχηθούμε κάθε επιτυχία.

The post Flashback: My Inferno – Inhuman (EP) appeared first on anthem.gr.

Με την πρώτη ακρόαση, το “Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες;” με άφησε με το στόμα ανοικτό. Στιχουργικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό δείγμα αστικής φιλοσοφίας, το οποίο έχει ως στόχο να σε βάλει σε σκέψεις. Ορχηστρικά πρόκειται για ένα κράμα αλλιώτικο, καθώς τα πρώτα τραγούδια είναι εναλλακτικά, ενώ όσο συνεχίζεται ο δίσκος, το ροκ στοιχείο παντρεύεται όμορφα με άλλα είδη. Βέβαια οι χιουμοριστικοί και καυστικοί στίχοι των πρώτων τραγουδιών αποτελούν δυνατό δείγμα των όσων σας ανέφερα περί αστικής φιλοσοφίας.

Το album ξεκινά με το τραγούδι “Παράσταση 1933” και παρά τη δραματικότητα που φαίνεται πως έχουν οι ερωτήσεις που θέτει ο τραγουδιστής, η εύθυμη εισαγωγή και τα αργόσυρτα φωνητικά αντιστρέφουν άμεσα το κλίμα, αποτελώντας ιδανικό intro.

Δεύτερο είναι το “Στο Όνομα Εκείνων (Κατηγορητήριο)”, το οποίο αποτελεί ύμνος κατά της ατομικής ιδιοκτησίας, ενώ έμμεσα σατιρίζεται η εκκλησία, μέσω των πανέξυπνων και καλοδουλεμένων φωνητικών. Μουσικά ντύνεται με minimal τρόπο, καθώς στην ουσία η μουσική του κομματιού είναι συνοδευτική, προκειμένου να δοθεί έμφαση σε στίχους και φωνητικά, τα οποία έχουν δημιουργηθεί έτσι ώστε να αναθεωρήσουμε όσα πιστεύαμε για τον κόσμο.

Το επόμενο τραγούδι είναι το ομώνυμο του album, η εισαγωγή του οποίου αμέσως εντυπωσιάζει. Στιχουργικά αποτελεί σατυρικό κείμενο για την τροπή που έχει πάρει η ανθρώπινη φύση. Ο τραγουδιστής αναρωτιέται τι θα έλεγε ο πρόγονος μας ο πίθηκος για όλα όσα συμβαίνουν στη σημερινή πιεστική κι αλλόκοτη καθημερινότητα. Δυνατό τραγούδι και το δεύτερο αγαπημένο μου από το album!

Τέταρτο τραγούδι το “Σαμποτάζ” το οποίο θεωρώ πως έχει την καλύτερη εισαγωγή στο δίσκο. Το τραγούδι αποτελεί διασκευή του τραγουδιού της Λένας Πλάτωνος και της Μαριαννίνας Κριεζή. Το τραγούδι έχει ενορχηστρωθεί με όμορφο τρόπο, αποδίδοντας φόρο τιμής στο πρωτότυπο, παρουσιάζοντας παράλληλα κάτι αλλιώτικο.

Το επόμενο τραγούδι, “Η Αγάπη Είναι”, αποτελεί το προσωπικό μου αγαπημένο, ενώ πραγματικά πιστεύω πως αποτελεί ένα από τα καλύτερα ακούσματα της ελληνικής ροκ σκηνής. Οι σκοτεινοί στίχοι κι όλο το συναίσθημα που πηγάζει από τα υπέροχα φωνητικά και τη μελαγχολική ενορχήστρωση έχουν δημιουργήσει κάτι μοναδικό που ξυπνάει μέσα σου περίεργες και δημιουργικές σκέψεις, οι οποίες μπορούν να αλλάξουν όλη την κοσμοθεωρία σου. ΕΥΓΕ!

Τα επόμενα δύο άσματα, “Δε Μπαίνω Στον Παράδεισο” και “Θυμωμένος Άνεμος” ανεβάζουν μουσικά τη διάθεση. Μετά την πρώτη ακρόαση, έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει τα δύο αυτά τραγούδια, με ένα μεγάλο χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου. Άρτια κομμάτια που έχουν στόχο να ανεβάσουν τη διάθεσή μας, με την απαραίτητη πάντα φιλοσοφία των αλληγορικών στίχων.

Ακολουθεί ο “Αλαφροΐσκιωτος”, το οποίο αφήνει γλυκιά αίσθηση με το πανέξυπνο ρεφρέν του. Το τραγούδι κάνει συνεχείς αναφορές σε ανθρώπους των τεχνών, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα. Το οργανικό σόλο του Γιώργου Σκαρλάτου το απογειώνει, δημιουργώντας ένα νοσταλγικό μουσικό κλίμα που πλημμυρίζει το νου μας.

Το επόμενο τραγούδι είναι γνώριμο. “Το Καθεστώς Των Αριθμών” επανέρχεται για μία ακόμη φορά από τους Magic De Spell, καθώς πρόκειται για το Blues Revolution Mix. Η νέα διάσταση του αγαπημένου τραγουδιού θεωρώ πως ξεφεύγει λίγο από το πρωτότυπο, το οποίο είχε δημιουργηθεί το 2013, για τη συλλογή αντιφασιστικών τραγουδιών “Μία Απάντηση”.

Καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος του δίσκου, το “Μόνη Πατρίδα” συνεχίζει το παιχνίδι με τα συναισθήματα. Στιχουργικά πρόκειται για ποίηση του Δημήτρη Ποντίκα, ενώ μουσικά οι κιθάρες παίζουν ένα ωραίο παιχνίδι ροκ εναλλαγών που μπορεί να εξιτάρει και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Εξαιρετικοί στίχοι, καλοδουλεμένα φωνητικά, όμορφες εναλλαγές.

Πλησιάζουμε προς το τέλος, αλλά παρ’ όλα αυτά παρατηρούμε πως κάθε τραγούδι έχει κάτι διαφορετικό να προσφέρει σε αυτόν τον δίσκο. Το “Κοίτα Ψηλά” αποτελεί ύμνος για την ανθρώπινη υπερηφάνεια, καθώς προσπαθεί να πείσει τον ακροατή να εκτιμά τον εαυτό του και να μην ζει με σκυμμένο το κεφάλι. Εξαιρετικοί οι στίχοι του Θοδωρή Βλαχάκη, ενώ οι ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες ντύνουν όμορφα το τραγούδι.

Το “Καράβι Χάρτινο” έχει δημιουργηθεί με τη σύμπραξη των Frank Le Dortz, Cyril Meric, Bottes Dimitris, Θοδωρή Βλαχάκη και Δημήτρη Δημητριάδη. Πρόκειται για ένα τραγούδι στο οποίο παντρεύεται ο γαλλικός με τον ελληνικό στίχο και το ροκ στοιχείο με το χιπ χοπ. Ατμοσφαιρικό ρεφρέν και πλήκτρα που συνοδεύουν όμορφα τη μουσική. Κορυφαίοι οι στίχοι για μία ακόμη φορά!

Ο επίλογος του δίσκου αποτελείται από τα τραγούδια “Μιλώ” και “Το τόξο Των Φτωχών”. Η φιλοσοφία όλου του άλμπουμ κορυφώνεται με αυτά τα δύο άσματα.

Το “Μιλώ” είναι ένας ύμνος αλληλεγγύης, στο οποίο ο τραγουδιστής προασπίζεται τα δικαιώματα όλων των αδυνάμων. Το μελωδικό σόλο στο 1:05, το πιάνο και το μπιτάκι το οποίο πλαισιώνει το τραγούδι προκαλεί τις αισθήσεις και ξυπνάει συναισθήματα.

Θεωρώ πως “To Τόξο Των Φτωχών” έχει έντονο το gothic στοιχείο κι αποτελεί ιδανική επιλογή για το κλείσιμο του δίσκου. Στην ιεραρχία το τοποθετώ στην κορυφή μαζί με το “Η Αγάπη Είναι”. Η μελαγχολία που πηγάζει από τους σκοτεινούς και ειλικρινής στίχους, δημιουργούν ένα κράμα που εμπνέει τους ακροατές και παράλληλα τρομάζει τους στενόμυαλους, οι οποίοι δε μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Όταν ο τραγουδιστής φωνάζει “21st Century Darkness”, νιώθεις πως πονάει πραγματικά και αυτός ο πόνος μεταδίδεται σε εσένα, χτυπώντας σε στο πρόσωπο. Η αλήθεια πονάει και το τραγούδι αυτό μας “πλημμυρίζει” με αυτή.

Δυνατά σημεία:
-Φιλοσοφημένοι στίχοι, οι οποίοι καταφέρνουν να μας βάλουν σε σκέψεις για το σύγχρονο τρόπο ζωής.
-Τα τραγούδια “Η Αγάπη Είναι” και “Το Τόξο των Φτωχών”, τα οποία αποτελούν δύο από τα καλύτερα ακούσματα της ελληνικής ροκ σκηνής.
-Το πάντρεμα με διαφορετικά μουσικά είδη και οι συνεχείς εναλλαγές των συναισθημάτων.
-Το οργανικό σόλο του Γιώργου Σκαρλάτου στο τραγούδι ο “Αλαφροΐσκιωτος”.
-Το μελωδικό σόλο στο τραγούδι “Μιλώ” (1:05).
-Η εισαγωγή του τραγουδιού “Σαμποτάζ”.
-Η συμμετοχή του Γιάννη Παλαμίδα, το στυλ του οποίου απογειώνει το δίσκο.

Τελικό σχόλιο: Είναι πολύ σπάνιο το να πετύχεις έναν δίσκο διαμάντι, όπως το “Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες;”. Οφείλω να ομολογήσω πως οι Magic De Spell ξεπέρασαν κάθε προσδοκία με το συγκεκριμένο εγχείρημα, δημιουργώντας τραγούδια τα οποία πρέπει και που θεωρώ πως θα χαραχτούν στο συλλογικό υποσυνείδητο. Όπως πάντα επισυνάπτω το album από το Youtube, προτείνω όμως ανεπιφύλακτα την αγορά του δίσκου αυτού, καθώς πρόκειται για ένα album που δεν πρέπει να λείπει από καμία συλλογή.

10/10

The post Flashback: Magic De Spell – Πρόγονε Πίθηκε Εσύ Τι Λες; appeared first on anthem.gr.

Το 2010 οι Βρετανοί Cradle of Filth κυκλοϕόρησαν την όγδοη δισκογραϕική τους δημιουργία με τίτλο Darkly darkly venus aversa. Γι αυτόν τον δίσκο ακούστηκαν πολλά, μα γενικά είναι ένα παρεξηγημένο άλμπουμ και γι αυτό θέλησα να γράψω δυο λόγια για τη εν λόγω σύλληψη και εκτέλεση μιας πολύ εμπνευσμένης ιδέας. Εδώ θα είμαι συνοπτικός, αλλά αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, σύντομα θα ανέβει μια πιο ενδελεχής έρευνά μου στο μπλογκ μου, οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε…

Το κυρίως θέμα του δίσκου είναι η δαιμόνισσα Λίλιθ (σύμϕωνα με τον εβραϊκό μύθο είναι πρώτη έκπτωτη πριν από τον Εωσϕόρο, πρώτη γυναίκα του Αδάμ, καθώς και η μητέρα του Μπαϕομέτ, το αρχέτυπο του ϕεμινισμού και πολλά άλλα). Στον χώρο της ιστορίας της τέχνης συναντάται σε πληθώρα μεσαιωνικών εικονογραϕιών ως ένα υβριδικό ον (μισό γυναίκα και μισό ϕίδι), το οποίο δίνει στους πρωτόπλαστους το μήλο από το δέντρο της γνώσης, έτσι με αυτή την πράξη καθίσταται υπεύθυνη για την πτώση των πρωτόπλαστων και μετέπειτα προσωποποιεί όλα τα δεινά που ϕέρει η γυναίκα σε μία πατριαρχική κοινωνία σκοταδισμού, όπως ήταν η Δύση για πολλούς αιώνες. Στον χώρο της λογοτεχνίας, ίσως να την γνωρίζετε από την νουβέλα του Τζωρτζ Μακ Ντόναλντ με τίτλο ‘’Λίλιθ’’ ή από ‘’τα Μυστικά της Βαβυλώνας’’ του Clive Barker.

Ο Dani Filth τοποθετεί στον κεντρικό άξονα αυτή τη θεότητα, σαν υποκινήτρια όσων θα συμβούν και σα βασικό ϕεμ ϕατάλ της μυθολογίας του Δυτικού πολιτισμού. Αλλά ας πούμε με δύο λόγια την βασική ιστορία: έπειτα από το τέλος των Σταυροϕοριών, κάποιοι διεϕθαρμένοι από τον δαίμονα Μπαϕομέτ Ναϊτες, θυσιάζουν μία παρθένα με αποτέλεσμα να εμϕανιστεί εμπρός τους η Λίλιθ. Κάποιοι το πληρώνουν με την ζωή τους και κάποιοι γίνονται πιστοί της ακόλουθοι. Μετά από κάμποσα χρόνια, στη γιορτή του Τρελού, η θεά έχει εγκατασταθεί σε ένα πύργο και στο αποκορύϕωμα των εορτασμών, οι χωρικοί αποϕασίζουν να αποτινάξουν το κακό από το χωριό τους. Ορμάνε στον πύργο, οι εναπομείναντες Ναϊτες πεθαίνουν και πολλοί χωρικοί τρελαίνονται ή σκοτώνονται από την Λίλιθ, μα η δαιμόνισσα εγκαταλείπει τον πύργο και χάνεται. Ο πύργος μεμιάς γίνεται μοναστήρι. Χρόνια περνούν και μια νεαρή κληρονόμος πλούσιας οικογένειας, έχοντας διασύρει το όνομα της οικογένειάς της μοιχεύοντας, οδηγείται εντός των θυρών του μοναστηριού. Είναι η πιο καλλίϕωνη και η πιο όμορϕη, με αποτέλεσμα η θεά να βρει πρόσϕορο έδαϕος σε αυτήν για να γίνει το σαρκίο που θα υποδεχτεί το πνεύμα της. Η Βικτώρια (η εν λόγω μοναχή) αρχίζει να στοιχειώνεται από εϕιάλτες και οράματα και καταλήγει να συναινεί στο να ψάξει για ένα ϕυλαχτό που βρίσκεται κρυμμένο στους τοίχους της μονής από την δαιμόνισσα. Ένας μουγκός χωρικός, ο Ισαάκ, εμϕανίζεται στο μοναστήρι για να βοηθήσει με τον θέρο, οπότε η λαγνεία που την πολιορκεί μέσω της θεάς εκδηλώνεται με ένα ρομάντζο που αρχίζει να δημιουργείται μεταξύ τους (η Βικτώρια μάλιστα του δίνει να ϕυλάξει το προαναϕερθέν ϕυλαχτό). Στο αποκορύϕωμα των εϕιαλτών της, οι μοναχές καταλαβαίνουν ότι η Βικτώρια είναι δαιμονισμένη και την εξορκίζουν με βασανιστήρια για πολλά μερόνυχτα, με τελειωτική κίνηση της μανίας τους το κρέμασμα από ένα δέντρο και το θάψιμό της σε ένα ρηχό τάϕο. Ο άνθρωπος που καλείται να θάψει την Βικτώρια είναι ο Ισαάκ, ο οποίος ανακαλύπτοντας την αγαπημένη του τρελαίνεται. Σε ένα παραλήρημα, της ϕοράει το ϕυλαχτό της θεάς και ερωτοτροπεί με το πτώμα με αποτέλεσμα η Βικτώρια να αναστηθεί σα Λίλιθ πια και να πάρει εκδίκηση από όλες τις μοναχές. Ο εϕιάλτης της αϕήγησης συνεχίζει με την σταδιακή εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας μητριαρχίας ανά τους αιώνες και τις τύψεις του Ισαάκ, ο οποίος καλείται να οδηγήσει τις στρατιές της θεάς για να δώσει το τέλος των ημερών, τη συντέλεια.

Αυτή είναι η βασική ιστορία, υπερβολικά συνοπτικά, κουτσουρεμένη για του λόγου το αληθές. Αποτελείται από έντεκα σϕιχτοδεμένα κομμάτια, έχοντας αϕήσει πια τα ορχηστρικά γεμίσματα προηγούμενων δίσκων στην άκρη, πολύ πιο μεταλλικά στον ήχο και λιγότερο συμϕωνικά απ ότι στο παρελθόν. Στιχουργικά αυτό το άλμπουμ είναι απλά αξεπέραστο σε σύλληψη και εκτέλεση. Είναι το τέταρτο concept άλμπουμ της μπάντας και εδώ πραγματικά ο Dani μεγαλούργησε, δημιουργώντας μία έμμετρη, γοτθική ‘’ηχητική νουβέλα’’, ένα έπος που στο μυαλό μου το συγκρίνω μόνο με την ‘’Μπαλάντα του γέρου ναύτη’’ του Κόλριτζ, τόσο σε δομή όσο και σε ύϕος. Η αϕήγηση έχει σχήμα κύκλου (δηλαδή με τους στίχους που ανοίγει κλείνει κιόλας), ενώ ο αϕηγητής αλλάζει πρόσωπα (αρσενικό και θηλυκό), όπως και σκυτάλη από πρωτοπρόσωπος σε τριτοπρόσωπος, αναϕερόμενος συχνά στον ακροατή του, βάζοντάς τον ακόμα πιο μέσα στην ιστορία, σα να συμμετέχει και αυτός στη δράση θα έλεγε κανείς.

Όσο για το βάθος και την έρευνα που πυροδοτεί, θα μπορούσα να σας κουράσω με πάρα πολλές πληροϕορίες, αλλά ας δώσω ελάχιστες σα παράδειγμα: οι Ναϊτες ιστορικά άρχισαν να κυνηγιούνται το 1307 και ο Dani γράϕει πως χάθηκαν κάποιοι από αυτούς (με βάση τον μύθο του) το 1308. Αυτό καθορίζει τον Βενέδικτο του επόμενου κομματιού, ως τον πάπα Βενέδικτο τον 12ο και την δράση των γεγονότων των κομματιών 3 εώς 7 κάπου ανάμεσα στο 1334 με 1342, οπότε και οι σταυροϕορίες που αναϕέρονται στο πρώτο κομμάτι είναι πιθανότατα αυτές του 1289 κι 1291. Η εκκλησία της Ιερής Καρδιάς (αναϕορά στο κομμάτι 4) οδηγεί την έρευνα στο να ψάξουμε που θα τοποθετήσουμε την δράση των κομματιών 3 εώς 7 και μάλλον ο Dani παίζει μαζί μας, γιατί ναι μεν στην Αγγλία υπάρχουν 13 εκκλησίες της ιερής καρδιάς, μα καμία ανεγερμένη εκείνη τη περίοδο. Όπως επίσης ερχόμαστε αντιμέτωποι με αρχαιοελληνική μυθολογία (ο μύθος της Αρμονίας, κόρης του Άρη και της Αϕροδίτης και του καταραμένου μενταγιόν της). Μέχρι και ο τίτλος είναι ένα έξυπνο λογοπαίγνιο, καθώς venus aversa σημαίνει η Αντίθετη Αϕροδίτη (δηλαδή η Λίλιθ), είναι όμως και ένας ορισμός για το βικτωριανό πρωκτικό σεξ, λογοπαίγνιο που μας ξαναθυμίζει στο τελευταίο κομμάτι (η αλήθεια μπρούμυτα εμπρός μου.) Η ηρωίδα λέγεται Βικτώρια και η δράση της ξεκινά τον μεσαίωνα, με το άλμπουμ να καταλήγει στον 19ο αιώνα, τοποθετώντας την συγκεκριμένη Βικτώρια στην κεϕαλή της παγκόσμιας μητριαρχίας και όχι την πραγματική, ιστορική βασίλισσα που ονόμασε την εποχή Βικτωριανή. Αναϕορές σε Παλαιά και Καινή Διαθήκη, αποκρυϕισμό και Μασονισμό, ελευθεριότητα και η έρευνα δεν έχει τελειωμό αν μπείτε στο λαβύρινθο που μας ανοίγεται…

Οι εικόνες που συνοδεύουν το άλμπουμ είναι της Natalie Shau και είναι απλά υπέροχες, ενώ η ϕωνή της Λίλιθ δίνεται από την μαγευτική Lucy Atkins που πραγματικά συνεπαίρνει τον ακροατή. Πέρα από τροϕή για έρευνα είναι επίσης πλημυρισμένο από συναισθήματα, κάθε κομμάτι μπορεί να σταθεί και μόνο του, είναι γενικά μια εμπειρία περισσότερο παρά ένας δίσκος. Το προτείνω ανεπιϕύλακτα και για εμένα παίρνει δέκα στα δέκα… Πραγματικό αριστούργημα!

Δυνατά σημεία:
-Η φωνή της Lucy Atkins ως Λίλιθ
-Η ώριμη χρήση ορχηστρικών σημείων εκεί που πρέπει και όχι με γεμίσματα ‘’κομπασμού’’ όπως στο παρελθόν
-Οι γρηγορότερες και άμεσες μελωδίες
-Το συνοδευτικό artwork της Natalie Shau
-Η χρήση καθαρών φωνητικών από τον Dani στα σημεία που πρέπει
-Η ικανοποιητικότατη διάρκεια του δίσκου
-Η Λίλιθ επιτέλους στην επιφάνεια των στίχων τους και όχι πια στις σκιές όπως στο παρελθόν

Τελικό σχόλιο:
Ακόμη κι αν κάποιοι δεν προχωρήσουν σε ενδελεχή έρευνα και απλά απολαύσουν την ιστορία ή τα κομμάτια με ξεχωριστή σειρά, ο δίσκος είναι σίγουρο ότι δεν θα κουράσει. Υπάρχουν κλιμακώσεις σε όλα τα κομμάτια και είναι ένα από τα πιο άμεσα άλμπουμ της μπάντας. Αν κάποιος δεν γνωρίζει την μπάντα –κομματάκι δύσκολο- πιστεύω αυτό το άλμπουμ είναι το καλύτερο (πιο εύκολο) και πιο αντιπροσωπευτικό (ως αναφορά την ατμόσφαιρα και τους στίχους) για να τους εισάγει στον κόσμο των Cradle of filth. Τουλάχιστον αυτό συνέβη με εμένα και από το πρώτο άκουσμα μέχρι σήμερα παραμένω φανατικός του συγκροτήματος.

Facebook:
https://www.facebook.com/dark.insaniac
https://www.facebook.com/LC-DLVI-468401843331786/timeline/?ref=ts

Blogspot:
http://mpelaouris.blogspot.gr/
http://lifetimeatdusties.blogspot.gr/

The post Flashback: Cradle Of Filth – Darkly, Darkly, Venus Aversa (by George Belaouris) appeared first on anthem.gr.

Στο συγκεκριμένο EP ονόματι “Hard Road” συναντάμε δύο τραγούδια: Το “The Hunt” διάρκειας 2:42 όπου το
συγκρότημα μας κάνει μία εισαγωγή στον ήχο στον οποίο προσανατολίζεται. Στο κομμάτι υπάρχει φανταστική αρμονία μεταξύ των οργάνων, ειδικά μεταξύ μπάσου και ντραμς ενώ από τις κιθάρες ακούμε πιασάρικα riffs και μελωδίες. Τα φωνητικά της μπάντας εξίσου καλά και θεωρώ πως ταιριάζουν γάντι στο ύφος και το είδος της μπάντας. Το τραγούδι μιλάει για το πως η μπάντα “κυνηγάει” το  όνειρο της και πως δεν θα σταματήσει πριν καταφέρει να το “πιάσει”.
Προχωράμε στο δεύτερο κομμάτι του EP με τίτλο “What Do You Want” διάρκειας 3:26. Το τραγούδι ξεκινά εμφανώς πιο χαλαρά από το προηγούμενο, με εισαγωγή στην ακουστική κιθάρα. Ένα love song όπως φαίνεται και από τους στίχους, κυμαίνεται σε χαμηλότερα τέμπο διατηρώντας την δυναμικότητα του “The Hunt”.

Μέσω αυτού του σύντομου EP η μπάντα κάνει μια εισαγωγή στα μονοπάτια που θέλει να ακολουθήσει. Είμαι σίγουρος πως αν συνεχίσει στο ίδιο ύφος και ρυθμό την περιμένουν μεγάλες επιτυχίες. Σίγουρα περιμένουμε νέο υλικό από την μπάντα και γιατί όχι ένα full-length album.

The post Flashback: Sparklight – Hard Road appeared first on anthem.gr.

6 χρόνια πέρασαν από το τελευταίο άλμπουμ των Slipknot, με τίτλο “All Hope Is Gone”, ένα άλμπουμ το οποίο αγαπήθηκε τόσο από φανς όσο και από κριτικούς. Στο διάστημα αυτό η μπάντα έμεινε στο προσκήνιο με συνεχείς περιοδίες, την δημιουργία του δικού της φεστιβάλ ονόματι Knotfest, τα δυσάρεστα νέα του θανάτου του μπασίστα Paul Gray καθώς και η ξαφνική αποχώρηση του ντράμερ Joey Jordison λίγο πριν την έναρξη των ηχογραφήσεων του .5 The Gray Chapter.

Η ταυτότητα των αντικαταστατών των Jordison και Gray δεν έχει αποκαλυφθεί επισήμως και μέσα σε όλη την μουρμούρα και τα “κουτσομπολιά” περί αυτής, κυκλοφορεί το .5 The Gray Chapter. Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω το άλμπουμ με συντομία θα έλεγα πως είναι μια ανάμειξη του IOWA και του Vol. 3 (The Subliminal Verses). Στα τραγούδια του άλμπουμ είναι εμφανής η αγριάδα και το μίσος που βγάζουν οι Slipknot, ειδικά μέσα από τα riff τους, ενώ ταυτόχρονα βρίσκουμε μελωδικά μέρη που μας πάνε στο Vol. 3. Στιχουργικά δεν απογοητεύουν, έχοντας ξεκαθαρισμένα τα θέματα του κάθε τραγουδιού με μια απλή ανάγνωση των στίχων. Πολλά από αυτά τα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από τον θάνατο του Paul Gray και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η μπάντα στην αποδοχή του συμβάντος.

Η εισαγωγή γίνεται με το “ΧΙΧ”, με εξαιρετική ατμόσφαιρα που αντιπροσωπεύει το υπόλοιπο άλμπουμ, με το ακόλουθο τραγούδι “Sarcastrophe” να δένει άψογα. Ακολουθούν τα “AOV” και “The Devil In I”, δύο τραγούδια που αντιπροσωπεύουν το γενικό ήχο του άλμπουμ με τον άγριο και ταυτόχρονα μελωδικό ήχο τους. Φτάνουμε στο 5ο τραγούδι του δίσκου ονόματι, “Killpop”, αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα του δίσκου και μάλιστα από τα πιο συναισθηματικά. 6ο και 7ο τραγούδι τα “Skeptic” και “Lech” αντίστοιχα, δύο τραγούδια που θυμίζουν πολύ τους Slipknot του IOWA με την λιγοστή μελωδία και τα βαριά riffs, με το δεύτερο να είναι απόδειξη του ότι η μπάντα δεν προσέλαβε τον πρώτο τυχόντα για την θέση του νέου ντραμέρ, αλλά έναν άξιο αντικαταστάτη του Jordison. Και ενώ βρισκόμαστε στη μέση ακόμα, έρχεται το “Goodbye”. Ένα ιδιαίτερο τραγούδι που μου θυμίζει το Snuff ως ένα βαθμό κυρίως λόγω της δομής του αφού αποτελεί μπαλάντα μέχρι την μέση και δυναμώνει στην συνέχεια. Μετά από αυτό το μικρό “διάλειμμα” συνεχίζουμε με το “Nomadic” στο οποίο τα όργανα παράγουν έναν βαρύ, θυμωμένο ήχο ενώ την όποια μελωδία έχει το τραγούδι την προσφέρουν τα φωνητικά του Corey.  Αρκετά παρόμοιο ήχο έχει και το “The One That Kills The Least”. Και καθώς φτάνουμε στο τέλος έρχεται το “Custer”. Το τραγούδι ξεκινά με τον Shawn Crahan να εξηγεί πως θα είναι ο ρυθμός της εισαγωγής του τραγουδιού. Κατά την διάρκεια του τραγουδιού ακούγονται υψηλής συχνότητας ήχοι -σαν συναγερμοί-, ενώ είναι το μοναδικό τραγούδι του άλμπουμ το οποίο μου θυμίζει πολύ έντονα το πρώτο άλμπουμ της μπάντας. Ακολουθεί το μικρότερο σε διάρκεια τραγούδι του άλμπουμ, “Be Prepared For Hell” το οποίο πιθανότατα να είναι εισαγωγή για το επόμενο κομμάτι, παρ’όλα αυτά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι theme ενός ψυχολογικού θρίλερ ή ταινίας τρόμου, μιας και ο ήχος είναι αρκετά… creepy. Και φτάνουμε στα δύο τελευταία κομμάτια του άλμπουμ, με το πρώτο να είναι το “The Negative One”, το πρώτο single που κυκλοφόρησε και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου με το κυρίως riff να παίρνει βραβεία καλύτερου riff για το 2014. Τελευταίο κομμάτι το “If Rain Is What You Want”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου (6:20) κάτι το οποίο η μπάντα δεν συνηθίζει. Είναι επάξιος επίλογος του άλμπουμ με σχετικά πιο χαμηλό τέμπο σε σχέση με το υπόλοιπο δίσκο. Και έτσι μετά από 63 λεπτά τελειώνει το άλμπουμ.

Συνοπτικά έχουμε να κάνουμε με έναν από τους καλύτερους -αν όχι τον καλύτερο- δίσκο των Slipknot που σίγουρα θα ικανοποιήσει και τον πιο die-hard fan των πρώτων δίσκων ιδιαίτερα του IOWA και του Vol.3 (The Subliminal Verses). Όσοι φοβόντουσαν ότι η αποχώρηση του Joey θα επηρεάσει αρνητικά την μπάντα δεν χρειάζεται να ανησυχούν μιας και ο νέος ντράμερ (όποιος και αν είναι) όχι μόνο ανταποκρίνεται στις προσδοκίες αλλά στέκεται επάξια στην θέση του προκατόχου του και αν σκεφτεί κανείς ότι ο προκάτοχος αυτός είναι ο Joey Jordison τότε μπορεί να καταλάβει το εύρος των δυνατοτήτων του νέου ντράμερ.

ΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ

-Μελωδικά και ταυτόχρονα δυνατά κομμάτια

-Στιχουργικά -για άλλη μια φορά- άψογοι οι Slipknot

-Δυνατό drumming επάξιο του Jordison

-Ικανοποιητική διάρκεια (63:51)

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΣΚΟΥ

-Corey Taylor: Φωνητικά

-Mike Thomson: Κιθάρα

-Jim Root: Κιθάρα

-Shawn Crahan: Τύμπανα

-Chris Fehn: Τύμπανα

-Sid Wilson: Samples, turntables

-Craig Jones: πλήκτρα

-Donnie Steele: μπάσο (session member)

-???: Drums

The post Flashback: Slipknot – .5: The Gray Chapter appeared first on anthem.gr.

Ως πιστός οπαδός του Power Metal περίμενα αυτό το άλμπουμ αρκετό καιρό. Το αποτέλεσμα

άξιζε την αναμονή και για ακόμη μία φορά οι Sabaton μας αποδεικνύουν γιατί η δημοτικότητα
τους έχει φτάσει στο ζενίθ τα τελευταία χρόνια.

Όπως και τα προηγούμενα άλμπουμ της μπάντας, έτσι και το “Heroes” αντλεί την θεματολογία του
από πολέμους. Όμως αυτή τη φορά οι Sabaton αποφάσισαν να αποκλίνουν από τις μεγάλες μάχες
και να εστιάσουν σε ατομικά και ομαδικά επιτεύγματα. Έτσι μας προσφέρουν ένα άλμπουμ πιστό
στον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας.

Εδώ να σημειωθεί ότι είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας μετά από την μεγάλη αλλαγή στην
σύνθεση της. Λίγο πριν την κυκλοφορία του “Carolus Rex” 3 μέλη της μπάντας έφυγαν λόγω των
συνεχώς αυξανόμενων υποχρεώσεων της μπάντας. Η αλλαγή αυτή δεν φαίνεται να επηρέασε ιδιαίτερα
τον ήχο των Sabaton και έτσι μας προσφέρουν άλλο ένα αριστούργημα του Power Metal, μαθαίνοντας
μας ταυτόχρονα ιστορία.

Η εισαγωγή στο άλμπουμ γίνεται με το “Night Witches”, ένα τραγούδι στο οποίο είναι εμφανείς οι
επιροές από μπάντες όπως οι Judas Priest. Πολύ σωστή ως πρώτη επιλογή, καθώς προιδεάζει τον ακροατή
για το τι επακολουθεί. Ακολουθεί το “No Bullets Fly”, το προσωπικό αγαπημένο μου, ένα τραγούδι που
η μελωδία του με βάζει σε χαρούμενο κλίμα και η ιστορία που διηγείται με βάζει σε σκέψεις για το
κατά πόσο υπάρχει ανθρωπιά στον πόλεμο. Τρίτο τραγούδι το “Smoking Snakes”, η ιστορία τριών Βραζιλιάνων ηρώων που διηγούνται οι Sabaton μέσω του δικού τους μοναδικού τρόπου και μελωδίας. Τέταρτο τραγούδι το “Inmate 4859”, το πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι του άλμπουμ, με τον Chris Rorland να μας επιδεικνύει τους όμορφους ήχους που μπορεί να βγάλει κάποιος στην 7χορδη κιθάρα. Βρισκόμαστε στην μέση του άλμπουμ και οι Sabaton μας έχουν βάλει ήδη σε κλίμα πόρωσης. Πέμπτο τραγούδι το “To Hell And Back”, ερμηνευτικά ένα πανέμορφο τραγούδι το οποίο μέσα από σκληρό ήχο μιλά για έναν βετεράνο του 2ου Παγκοσμίου και πως τι βίωσε στο πεδίο της μάχης. Έκτο κομμάτι το “The Ballad of Bull”, το οποίο όπως δηλώνει πρόκειται για μπαλάντα, κάτι ασυνήθιστο για τους Sabaton. Θα μπορούσα να πω πως είναι το χειρότερο τραγούδι του δίσκου όμως θα ήμουν άδικος γιατί πρόκειται για μια ωραία μπαλάντα, με ηρωικό ήχο. Έβδομο κομμάτι το “Resist And Bite”, το οποίο πιστεύω πως έχει την καλύτερη εισαγωγή στο άλμπουμ, αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα του δίσκου. Ακολουθεί το “Soldier of 3 Armies” που περιέχει ένα από τα πιο ωραία riff του άλμπουμ. Προτελευταίο τραγούδι το “Far From The Fame”, το οποίο προσωπικά δεν μου προκάλεσε θαυμασμό, αλλά σίγουρα θα το έβαζα σε playlist  με motivational τραγούδια (όπως τα περισσότερα των Sabaton). Τέλος έχουμε το “Hearts Of Iron”, έναν πολύ καλό επίλογο για το άλμπουμ.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με τον καινούριο δίσκο των Sabaton. Πρόκειται για ένα must-buy για τους fans της μπάντας
και για έναν πολύ αξιόλογο δίσκο για τους fans του Power Metal. Γενικά δεν μου αρέσει να βαθμολογώ τα πράγματα,
γι’αυτό και θα κλείσω αυτό το review παροτρύνοντας σας να ακούσετε τον δίσκο και πιστεύω πως δεν θα χάσετε.

Μπείτε λοιπόν στο ηρωικό σας κλίμα και ακούστε το “Heroes”!

ΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΣΚΟΥ

• Μελωδίες που προκαλούν δυνατά συναισθήματα στον ακροατή
• Ο γνωστός δυνατός ήχος των Sabaton
• Η θεματολογία του δίσκου
• Μαθαίνουμε ιστορία μέσω φοβερών κομματιών

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΣΚΟΥ

• Joakim Broden: Φωνητικά
• Par Sundstrom: Μπάσο
• Chris Rorland: Κιθάρα, επιπλέον φωνητικά
• Thobbe Englund: Κιθάρα, επιπλέον φωνητικά
• Hannes van Dahl: Ντραμς

The post Flashback: Sabaton – Heroes appeared first on anthem.gr.

Οι  “Caladan Brood” είναι ένα νεοσύστατο epic black metal σχήμα, το οποίο αποτελείται μόλις από δύο μέλη: τον Shield Anvil και τον Mortal Sword οι οποίοι κάνουν τα πάντα στη μπάντα εκτός από τα ντραμς, τα οποία είναι δημιουργημένα με drum machine. Η ποιότητα του ήχου τους όμως είναι εξαιρετική και αντί να αφαιρούν πόντους από το album συμβάλουν στη δημιουργία πιο ατμοσφαιρικών μελωδιών.

Το συγκρότημα, αλλά και τα μέλη του έλαβαν τα ονόματά τους από τη δεκαλογία επικής φαντασίας του Steven Ericsson, “Malazan Book Of The Fallen”. Η συγκεκριμένη σειρά βιβλίων δεν έχει καν μεταφραστεί στα Ελληνικά, παρ’ όλα αυτά έχει καθηλώσει εκατομμύρια αναγνώστες ανά την υφήλιο.

Κάθε κομμάτι είναι βαθύτατα επηρεασμένο από τη δεκαλογία. Το album ανοίγει με το “City Of Azure Fire” ένα τραγούδι-εισαγωγή που σε εθίζει στις μελωδίες των Caladan Brood, με τα βρώμικα «βρώμικα» φωνητικά να δένουν υπέροχα με τις μαγικές μελωδίες των πλήκτρων. Πραγματικά νιώθεις ότι είσαι κι εσύ στην ταβέρνα στην οποία ανταλλάσσονται τα μυστικά για το οποία μιλούν. Ένα δεκάλεπτο τραγούδι που σε τοποθετεί με τον ομορφότερο τρόπο σε έναν άγνωστο κόσμο.

Αμέσως μετά ακολουθεί το “ Echoes Of Battle”,  το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ καθώς και το μικρότερο του album (διαρκεί 9 λεπτά!). Περιγράφει με μοναδικό τρόπο μία μάχη, ενώ εδώ εντυπωσιάζουν οι μελωδίες στις κιθάρες καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού.

Τρίτο είναι το “Wild Autumn Wind”, το πρώτο τραγούδι που άκουσα και μου τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον. Από το πρώτο δευτερόλεπτο είναι έκδηλη η μελαγχολική του διάθεση, δίχως όμως η μπάντα να διαφεύγει σε άλλα μουσικά μονοπάτια. Στιχουργικά αποτελεί ένα αριστούργημα από τα λίγα, μία ύστατη προσπάθεια να θυμηθούμε ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο και ότι όλα μπορούν να διαλυθούν στο πέρασμα του Άγριου Φθινοπωρινού Ανέμου! ΕΠΟΣ!

Ακολουθεί το “To Walk The Ashes Of Dead Empires” που αποτελεί στιχουργική συνέχεια του “Wild Autumn Wind”. Αυτή τη φορά κάνει μνεία στις αυτοκρατορίες που έχουν διαλυθεί ανά το πέρασμα των αιώνων και το μόνο που άφησαν πίσω τους ήταν ερείπια και εγκαταλελειμμένες πόλεις.  Τις εντυπώσεις κλέβουν τα πλήκτρα που ξεκινούν στο 6:10 και παντρεύονται σχεδόν μετά από είκοσι δευτερόλεπτα με μία από τις ωραιότερες μελωδίες του album.

Επόμενο στη λίστα είναι το “A Voice Born Of Stone And Dust” ένα κομμάτι που μιλάει για το ταξίδι του στρατού ως το πεδίο της μάχης. Το εξαιρετικό του ρεφρέν αρνείται πεισματικά να ξεκολλήσει από το μυαλό μου.
Κύκνειο άσμα του δίσκου αποτελεί το “Book Of The Fallen”, ίσως το ομορφότερο κομμάτι του δίσκου. Το κομμάτι ανοίγει με μία απαγγελία καθαρών φωνητικών που περιγράφουν τον πόνο του ξεριζωμού αλλά και τον αγώνα των πολεμιστών να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Η μελαγχολία της ξενιτιάς είναι φανερή σε όλο το τραγούδι καθώς περιγράφουν με τον ομορφότερο τρόπο τη χώρα τους. Σε όλη τη διάρκειά του το κομμάτι σε καθηλώνει. Τι να πρωτοξεχωρίσω? Τις εξαιρετικές απαγγελίες? Τις πανέμορφες μελαγχολικές μελωδίες? Την ακουστική κιθάρα (από το 11:17) που τόσο ταίριαξε στο συγκεκριμένο τραγούδι? Ή μήπως το υπέροχο outro που διαρκεί σχεδόν τέσσερα λεπτά?

Δυνατά σημεία:
-Το «πάντρεμα» καθαρών και βρώμικων φωνητικών.
-Τα εξαιρετικά πλήκτρα που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο καθ’ όλη τη διάρκεια του album.
-Οι περιγραφικοί στίχοι, ιδιαίτερα των “Wild Autumn Wind” και “Book Of The Fallen”.
-Όλο το “Wild Autumn Wind”.
-Το “intro” και το “outro” του “Book Of The Fallen”.
-Οι συνεχόμενες εναλλαγές που δεν κουράζουν.

Τελικό σχόλιο: Οι Caladan Brood δημιούργησαν ένα από τα ομορφότερα  έργα τέχνης στην ιστορία της μουσικής. Με όλα τα τραγούδια τους να διαρκούν από 9 έως 15 λεπτά, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίο έχουν πετύχει να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή. Ένα νέο συγκρότημα που αν συνεχίσει έτσι θα μας χαρίσει πολλά διαμάντια στο μέλλον.

The post Flashback: Caladan Brood – Echoes Of Battle appeared first on anthem.gr.

Με το “Sleep…” η μπάντα προχωράει ένα βήμα πιο μπροστά από τα “Triarchy of the Lost Lovers” και το “Dead Poem. Τα τραγούδια είναι δημιουργημένα με πιο αργούς ρυθμούς, ενώ κυριαρχεί η ατμοσφαιρικότητα και το συναίσθημα. Στιχουργικά, τα κομμάτια είναι γραμμένα με προσοχή κι εξαιρετική ποιότητα. Το καταθλιπτικό τους ύφος δίνει ακόμη μεγαλύτερο βάθος στις μελωδίες, με αποτέλεσμα το “Sleep…” να συγκαταλέγεται στα πιο ατμοσφαιρικά black metal album όλων των εποχών.

Το album ξεκινάει με το “Cold Colours”, το  οποίο αποτελεί ιδανική επιλογή για εναρκτήριο άκουσμα του δίσκου. Δυνατό του σημείο οι “ζοφερές” μελωδίες και οι “παγωμένοι” στίχοι. Ακολουθεί το “After Dark I Feel”, τραγούδι το οποίο σπάνια λείπει από τα setlist στα live του συγκροτήματος και το κοινό το έχει λατρέψει. Το “Victoriatus” εντυπωσιάζει με τους στίχους και την ευρηματικότητα του, ενώ το “Der Perfekte Traum” αποτελεί το μοναδικό τραγούδι του συγκροτήματος που είναι γραμμένο στα Γερμανικά. Το “You My Flesh” είναι ένα αριστούργημα, βουτηγμένο μελωδικά στο συναίσθημα, ενώ στιχουργικά διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα κομμάτια, καθώς μιλάει για την αγάπη γονιού και παιδιού. Το “The World Made End” διαφοροποιείται μουσικά από τα υπόλοιπα τραγούδια, καθώς είναι πιο γρήγορο και δυνατό, δίχως όμως να χάνει την ατμοσφαιρικότητα που χαρακτηρίζει το “Sleep…”. Ακολουθούν τα “Sleep the Sleep of the Angels”, “Delusions” και “Imaginary Zone” τα οποία ολοκληρώνουν μουσικά και στιχουργικά το δίσκο. Το “Sleep…” ολοκληρώνεται με το “Thine is the Kingdom”, το οποίο προσπαθεί να δώσει απαντήσεις για το τέλος του κόσμου, κλείνοντας με τον καλύτερο τρόπο, ένα από τα ποιοτικότερα black metal album όλων των εποχών.

Δυνατά σημεία:

• Αν και όλο το άλμπουμ αποτελεί ένα εξαιρετικό σύνολο ξεχωρίζουν τα εξής:
• Το σόλο του “Victoriatus”, το οποίο πραγματικά παθιάζει τον ακροατή.
• Η μουσική και τα φωνητικά του “You My Flesh”, τα οποία έχουν ερμηνευτεί με τον κατάλληλο τρόπο για να αποκτήσει βάθος το τραγούδι.
• Το outro του “Imaginary Zone”
• Οι στίχοι των “Cold Colours” και “After Dark I Feel”.
  

  ---

Τελικό σχόλιο: Σήμερα, 15 χρόνια μετά την κυκλοφορία του,  το “Sleep of the Angels” αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα και ποιοτικότερα έργα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ένα διαμάντι που πρέπει να υπάρχει σε κάθε συλλογή!

The post Flashback: Rotting Christ – Sleep of the Angels appeared first on anthem.gr.