Ιανουάριος 2025. Καθώς είμαστε στον αέρα του Radioalchemy παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη και τους Commuter, βλέπουμε ξαφνικά την είδηση του θανάτου του σπουδαίου David Lynch. Ήταν δεδομένο ότι κάτι τέτοιο επηρέασε και εμένα και τον φίλο και συμπαραγωγό μου μιας και ο Αμερικάνος αποτελεί και για τους δύο έναν από τους αγαπημένους μας σκηνοθέτες.

Έτσι λοιπόν πήραμε την απόφαση να ξαναδούμε όλες τις ταινίες του και να τις παρουσιάσουμε μέσα στο 2026 σε ένα μεγάλο podcast-αφιέρωμα καθώς και σε ένα άρθρο που θα τις βάζαμε από τη χειρότερη στην καλύτερη. Το πρώτο μέρος του podcast που ξεκινάει με το Eraserhead και φτάνει στο Wild at Heart μπορείτε να το ακούσετε εδώ, ενώ το δεύτερο μέρος που ξεκινάει με το Twin Peaks και φτάνει στο Inland Empire μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο άρθρο που διαβάζετε. Αυτή είναι η προσωπική μου κατάταξη και των δέκα ταινιών του David Lynch από αυτή που μου άρεσε λιγότερο έως αυτή που μου άρεσε περισσότερο. Όπως πάντα περιμένω τα δικά σας σχόλια και απόψεις και γιατί όχι και τη δική σας κατάταξη! Πάμε λοιπόν.

10. Dune (1984)

Έχοντας ήδη δύο πολύ καλές ταινίες στο παλμαρέ του, ο David Lynch απέρριψε μεν το ενδεχόμενο να σκηνοθετήσει το έκτο επεισόδιο του Star Wars, αλλά λέει τελικά το ναι στη μεταφορά του Dune του Frank Herbert. Τα σχέδια των Arthur P. Jacobs, Alejandro Jodorowsky και Ridley Scott ναυάγησαν για αυτήν την ταινία, ώσπου ο Dino De Laurentiis έδωσε τα κλειδιά στον Lynch.

Δυστυχώς το αποτέλεσμα είναι πολύ κακό. Το έργο προσπαθεί να μιλήσει για τον Μεσσιανισμό, τη σχέση εξουσίας και θρησκείας και το concept του σωτήρα γενικότερα. Μπορείς να εντοπίσεις πολλά στοιχεία των πρώτων ταινιών του Lynch με τις απόκοσμες φιγούρες και τις αλλόκοτες παρουσίες, ωστόσο το Dune είναι μια ταινία με αρχικό cut τεσσάρων ωρών που πετσοκόπηκε στη μέση.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ χωρίς κανένα ρυθμό, άλλοτε πολύ γρήγορο, άλλοτε πολύ αργό και με χαρακτήρες που μοιάζουν να μεταμορφώνονται παρά να εξελίσσονται. Κάπως έτσι καταλήγει στην τελευταία θέση της φιλμογραφίας του σπουδαίου δημιουργού. Του άφησε ωστόσο τη σχέση του με τον Kyle MacLachlan και φυσικά την ανάγκη να έχει ο ίδιος τις τελικές αποφάσεις στη δημιουργική διαδικασία των ταινιών του από εκεί και πέρα. Αυτό αποτυπώνεται τέλεια σε όλα τα επόμενα δημιουργήματά του.

9. Inland Empire (2006)

Αυτήν την ταινία θα μπορούσα περισσότερο να την περιγράψω ως μια ιδιότυπη οριακά arthouse εμπειρία παρά σαν καθαρό κινηματογραφικό προϊόν. Μετά το Mulholland Drive, o Lynch ήταν πιο απελευθερωμένος από ποτέ και κάπως έτσι ξεκίνησε να δημιουργεί μια ταινία χωρίς να έχει καν κάποια βασική πλοκή στο μυαλό του, αλλά έμοιαζε να γυρίζει κάποιες ανεξάρτητες σκηνές που στο τέλος θα έδεναν σε ένα ενιαίο έργο.

Το Inland Empire είναι μία ιστορία όπου ο χρόνος και η λογική καταρρέουν. Είναι μια ταινία για την κακοποίηση και το τραύμα που αφήνει, αλλά φαίνεται να μην έχει ένα βασικό πυρήνα και ο δημιουργός της χάνεται κάπου ανάμεσα στα πλάνα που μοιάζουν ερασιτεχνικά, την γκροτέσκα εικόνα και τον πειραματισμό του με άλλες γλώσσες ή με εμφολευμένες ιστορίες όπως της μίνι σειράς Rabbits που είχε δημιουργήσει ο ίδιος.

Αν προσεγγιστεί καθαρά σαν φιλμ, τότε εύκολα βρίσκει μια θέση αρκετά χαμηλά. Είναι πολύ μεγάλο σε διάρκεια, αργό και αρκετά κουραστικό. Προτείνεται ωστόσο να το δείτε σαν μια κινηματογραφική εμπειρία όπως προανέφερα. Έχει κάτι το μυστήριο και το τρομακτικό το Inland Empire και σίγουρα οι φόβοι του χαρακτήρα που ενσαρκώνει η Laura Dern μπορούν να περάσουν στον θεατή και να του δημιουργήσουν ένα αίσθημα πρωτόγνωρο.

8. The Straight Story (1999)

Αν δεις αυτήν την ταινία χωρίς να γνωρίζεις ποιανού σκηνοθέτη είναι, τότε αποκλείεται να μαντέψεις ότι είναι του Lynch. Ανάμεσα στις δύο ταινίες που σηματοδότησαν τι θα πει παράνοια, το Lost Highway και το Mulholland Drive, ο Lynch γύρισε το The Straight Story. Είναι μια συγκινητική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα για τον 73χρονο Alvin Straight που θα διασχίσει μια μεγάλη απόσταση με ένα τρακτέρ κήπου προκειμένου να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του με τον οποίο δε μιλάνε για χρόνια.

Το The Straight Story είναι μια ιστορία για την οικογένεια και τη συγχώρεση και δείχνει το εύρος που έχει ο Lynch ως σκηνοθέτης. Μέσα σε αυτό το αργό ταξίδι, κρύβονται μικρότερες ιστορίες που αφορούν την κόρη του Alvin Straight και την ίδια ώρα παρουσιάζονται με απλότητα η καλοσύνη, η υπομονή και η αλλαγή που χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ο Richard Farnsworth είναι εξαιρετικός στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του όπου αν και ταλαιπωρημένος από τα προβλήματα υγείας που τον μαστίζουν, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια τον πρωταγωνιστή και την πορεία μέχρι το σπίτι του αδερφού του. Ο Lynch δε θα χρειαστεί τα εφέ, τη μη γραμμική αφήγηση ή τα περίπλοκα νοήματα για να φτιάξει ένα συγκινητικό φινάλε, αλλά αυτή η ταινία θα βρεθεί στην όγδοη θέση γιατί μεγαλουργούσε όταν χρησιμοποιούσε τα παραπάνω στοιχεία στις ταινίες του.

7. Wild at Heart (1990)

Το πόσο λατρεύει ο Lynch ιστορίες για την αμερικανική επαρχία είχε φανεί στο Blue Velvet, ωστόσο το βιβλίο Wild at Heart: The Story of Sailor and Lula που του δάνεισε ο Monty Montgomery του έδωσε την ευκαιρία ώστε να φτιάξει ένα road movie με neo noir στοιχεία και με φόντο τον αμερικάνικο Νότο. Μάλιστα ο Montgomery είχε σαν πρώτη σκέψη να το γυρίσει ο ίδιος και τελικά ο Lynch ενθουσιάστηκε τόσο με το project που το ανέλαβε τελικά εκείνος.

Το Wild at Heart είναι ένα ρομαντικό παραμύθι, το οποίο όμως δεν κρύβει τη βρωμιά, τη βία, την αγάπη ως αντίσταση και το ρόλο που μπορεί να παίξει η μοίρα όταν αγαπιούνται δύο άνθρωποι. Εκπέμπει μια camp αισθητική εμπνευσμένη από τα 50s έχοντας πολλές αναφορές στον Elvis, αλλά και στον Μάγο του Οζ που ενέπνευσε τον σκηνοθέτη.

Ο ρομαντισμός που ενυπάρχει, ενσαρκώνεται εξαιρετικά από τον Nicholas Cage και τη Laura Dern και είναι πρωτεύον στοιχείο της ταινίας, ωστόσο καθώς κυλάει, οι χαρακτήρες γίνονται πιο υπερβολικοί, οι σκηνές πιο ακραίες με αποτέλεσμα να εκπέμπει μια πολύ πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα σε σχέση με άλλες ταινίες που αφορούν ζευγάρια. Το συναίσθημα και το πάθος συναντούν την σκανδαλώδη ματιά του Lynch και το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να μην είναι όμορφο.

6. The Elephant Man (1980)

Μετά το Eraserhead ο Lynch έμοιαζε να ψάχνει κάτι διαφορετικό και η ιστορία του Elephant Man ήρθε και κόλλησε τέλεια με το όραμα του δημιουργού. Κρατώντας την ασπρόμαυρη εικόνα και κάποια body horror στοιχεία, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης παραδίδει ένα έργο με γραμμική αφήγηση και θεματικές που το κάνουν ακόμα και σήμερα να μοιάζει επίκαιρο.

Η ιστορία του Joseph Merrick ξεδιπλώνεται με σεβασμό και ευαισθησία δείχνοντας την αξιοπρέπεια αυτού του ανθρώπου ενώ την ίδια ώρα βλέπουμε το πώς κάποιος που είναι διαφορετικός μπορεί να γίνει βορά ενός κοινωνικού συνόλου που κατά τ’ άλλα θέλει να θεωρείται φυσιολογικό. Ο Lynch γυρίζει τον καθρέφτη προς εμάς και αναρωτιέται το ποιος είναι τελικά το τέρας. Ο πρωταγωνιστής μας ή αυτοί που προσπάθησαν να τον εκμεταλλευτούν σε κάθε φάση της ζωής του;

Είναι ένα ουμανιστικό φιλμ και μπορεί να λειτουργήσει σαν μια αλληγορία για κάθε είδους διαφορετικότητα και στη σημερινή κοινωνία. Μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από την ψυχεδέλεια των μετέπειτα ταινιών του δημιουργού του, αλλά έχει έναν ωμό ρεαλισμό και μια συναισθηματική ένταση που κορυφώνεται συνεχώς όσο προχωράει και σου αφήνει μια αίσθηση συμπόνιας και ανθρωπιάς στο φινάλε.

5. Eraserhead (1977)

Για άλλους σκηνοθέτες η πρώτη ταινία είναι πειραματική, για άλλους κακή, για άλλους το magnum opus και για τον David Lynch ένα ορόσημο για την καριέρα του και το τι θα ακολουθούσε. Με τον ίδιο να εμπνέεται από ιστορίες του Kafka και του Gogol αλλά και το περιβάλλον στην πόλη της Philadelphia όπου έζησε, το Eraserhead ξεκίνησε σαν μια ταινία μικρού μήκους με πολύ λίγες σελίδες σενάριο και κατέληξε η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη.

Είναι ένα έργο τόσο ρηξικέλευθο σε ιδέες, αλλά και τόσο δύσκολο να το παρακολουθήσεις. Οπτικά εστιάζει στην αστική αποξένωση και τον βιομηχανικό τρόμο, ενώ οι μορφές είναι εξαιρετικά περίεργες. Είναι η ιστορία ενός πατέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει ένα φρικώδες μωρό απεικονίζοντας τον φόβο που έχει ένας άνθρωπος για την ανάληψη της ευθύνης όταν κάνει οικογένεια.

Σιγά σιγά η ταινία εξελίσσεται σε ένα body horror που σε τρομάζει, σε αποπροσανατολίζει, σε αηδιάζει και σε κάνει να σκεφτείς τα νοήματα που κρύβει. Ο Lynch έχει επενδύσει εξαιρετικά και στον ήχο κάνοντας το αποτέλεσμα ακόμα πιο απόκοσμο και μετατρέποντας την ταινία σε ένα all time classic. Χωρίς καμία υπερβολή, το πρώτο αριστούργημά του.

4. Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992)

Στις πρώτες δύο σεζόν του Twin Peaks o Lynch δεν κατάφερε να εμβαθύνει στον χαρακτήρα της Laura Palmer όσο θα ήθελε και αυτή του η επιθυμία φάνηκε τόσο στην τρίτη σεζόν όσο και στο Fire Walk with Me. Η ταινία αυτή λειτουργεί σαν prequel της σειράς εστιάζοντας στις τελευταίες μέρες της νεαρής Laura, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να τη δει οποιοσδήποτε και ως ένα αυτόνομο ψυχολογικό θρίλερ.

Απαλλαγμένος από τις επιταγές της τηλεόρασης όπου θα προστεθεί λίγο χιούμορ ή πιο ελαφριές σκηνές που θα βοηθήσουν στη ροή, ο Lynch προσφέρει μια ταινία για την κακοποίηση, την οικογενειακή βία και τα ζητήματα ταυτότητας που βιώνει ο κάθε άνθρωπος. Μέσα από τη δαιδαλώδη πλοκή της που περιλαμβάνει flashbacks, σκηνές που δένουν με τη σειρά και φυσικά όνειρα και αλλοίωση της πραγματικότητας, ο σκηνοθέτης μας δίνει μία από τις πιο σκληρές ταινίες του όσον αφορά τις θεματικές που θέλει να θίξει.

Το Twin Peaks: Fire Walk with Me μπορεί να μην πήρε μεγάλη αναγνώριση όταν πρωτοκυκλοφόρησε, αλλά με τα χρόνια αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της μυθολογία του Twin Peaks. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που χτίζει, το πόσο κεντράρει στην ψυχοσύνθεση της Laura και τον εσωτερικό της κόσμο, το πως παίζει με τις εναλλαγές της πραγματικότητας και κυρίως το γεγονός πως ανακατεύει το υπερφυσικό και το ανθρώπινο στοιχείο περισσότερο από ποτέ, την καθιστά μια από τις καλύτερες στη σπουδαία φιλμογραφία του σκηνοθέτη.

3. Lost Highway (1997)

Χρειάστηκαν μερικά χρόνια στον Lynch για να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη, αλλά όταν το έκανε, αποδόμησε τα όρια της αφήγησης όσο ποτέ. Το Lost Highway μπορεί να μην είχε τους κλασικούς ηθοποιούς με τους οποίους συνεργαζόταν συχνά ο σκηνοθέτης, αλλά βλέπουμε ένα φοβερό καστ όπου όλοι δίνουν μάλλον την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας τους σε ένα ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει να σπάει το χωροχρονικό συνεχές.

Συνδυάζει τέλεια το noir ύφος με την 90s σκοτεινή industrial αισθητική και εξερευνά περισσότερο τα ζητήματα ταυτότητας, την ανδρική ανασφάλεια και ζήλια, αλλά και την αυτοτιμωρία και την απώλεια μνήμης. Η αφήγηση προσομοιάζεται με τη λωρίδα του Μέμπιους και η χρήση των ψυχεδελικών φωτισμών και της μουσικής κάνει το έργο να μοιάζει πολύ κλειστοφοβικό δημιουργώντας στον θεατή υποσυνείδητα μηνύματα για τον φόβο που νιώθει.

Αν και είναι δύσκολο στην ερμηνεία του και έχει μικρές ατέλειες, το Lost Highway είναι μια ιστορία για δύο άνδρες και μία γυναίκα που χάνονται στο κλειστοφοβικό περιβάλλον που αναφέραμε. Αποτελεί την τέλεια γέφυρα μεταξύ των πρώτων πιο πειραματικών projects του Lynch και της καλλιτεχνικής ωριμότητας που απολαύσαμε στο Mulholland Drive. Γι’ αυτό καταλήγει τόσο ψηλά.

2. Blue Velvet (1986)

Αρκετά πικραμένος από την εμπορική και καλλιτεχνική αποτυχία του Dune, o Lynch αποφάσισε στην επόμενη ταινία του να έχει τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο, χωρίς παρεμβάσεις από κάποιο στούντιο και σε σενάριο του ιδίου. Κάπως έτσι προέκυψε το αριστουργηματικό Blue Velvet. Σε αυτήν την ταινία, ο δημιουργός έρχεται να καυτηριάσει και να σκιαγραφήσει την αμερικανική μικροαστική κοινωνία μέσα από την επαρχία, στην οποία έζησε για πολλά χρόνια.

Ο Lynch καταφέρνει να αποτυπώσει τέλεια τη διπλή όψη της Αμερικής και πως σε ένα ειδυλλιακό προάστιο, μπορεί να ενυπάρχουν η βία, τα σκοτεινά μυστικά και η σεξουαλική διαστροφή. Παρουσιάζει επίσης τόσο την εγκληματικότητα όσο και τη νεανική αθωότητα μέσα από τα μάτια του Jeffrey Beaumont που ενσαρκώνει ο εξαιρετικός Kyle MacLachlan.

Σε αυτήν την αθωότητα και την φαινομενική τελειότητα της κοινωνίας, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης μοιάζει να χαράσσει μια τομή και να αποκαλύπτει τη σήψη της. Ο τρόπος που καταφέρνει να κάνει τον ήρωα του να μοιάζει ένοχος είναι αριστοτεχνικός. Ταυτόχρονα το αίσθημα φόβου, αγωνίας και ασφυξίας σε κάποιες σκηνές επικαλύπτεται από τον ελκυστικό φωτισμό, την υπέροχη μουσική και τους ήχους που σε σαγηνεύουν, δημιουργώντας ένα από τα καλύτερα έργα της εποχής του. Ειρωνικό, τρομακτικό και αληθινό, το Blue Velvet είναι δείγμα σκεπτόμενου αμερικάνικου σινεμά.

1. Mulholland Drive (2001)

Δύσκολα θα μπορούσα να βάλω κάποια άλλη ταινία στην πρώτη θέση. Όχι γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου φιλμ γενικότερα, αλλά γιατί πιστεύω ότι αποτελεί κορωνίδα τόσο για τον κινηματογράφο όσο και για τον David Lynch. Στο Mulholland Drive ο δημιουργός συνθέτει όλα όσα είχαμε δει στα προηγούμενα έργα του σε μια ιστορία που αποτελεί το δίπολο ονείρου και εφιάλτη μέσα στο σύγχρονο Hollywood.

Ο Lynch αποδομεί το χολιγουντιανό όνειρο κατασκευάζοντας ένα σύμπαν όπου η ψευδαίσθηση του μεγαλείου έχει την ίδια βαρύτητα με τη ζοφερή πραγματικότητα. Όπως και στο Lost Highway καταπιάνεται με τις θεματικές της ζήλιας και της απώλειας, αλλά αυτή τη φορά μέσα από τα μάτια της Betty και της Rita που ενσαρκώνουν εξαιρετικά οι Naomi Watts και Laura Harring.

Αυτή η ταινία είναι δείγμα αψεγάδιαστου σινεμά. Κάθε σκηνή έχει νόημα, κάθε πλάνο ίσως κρύβει ένα κλειδί που αποκρυπτογραφεί το μυστήριο, κάθε παράξενος χαρακτήρας έχει λόγο ύπαρξης. Ο φωτισμός, η μουσική και οι διάλογοι συνθέτουν ένα σύμπαν μαγικό και ταυτόχρονα τρομακτικό και αληθινό. Αν και δε γυρίστηκε ως πιλότος σειράς όπως ήθελε ο Lynch, το Mulholland Drive έμελε να γίνει το αριστούργημα του και η ολοκληρωμένη του δήλωση για το πως φανταζόταν ο ίδιος τον κινηματογράφο. Μια δήλωση ωριμότητας και η τέλεια ισορροπία μεταξύ των έργων του.

Αυτό ήταν το Ranking για έναν από τους αγαπημένους μου δημιουργούς, τον σπουδαίο David Lynch. Πείτε μου που συμφωνείτε, που διαφωνείτε και ποια είναι η δικιά σας κατάταξη. Μέχρι τότε, τα λέμε σε κάποιο επόμενο άρθρο!

The post Ranking: Όλες οι ταινίες του David Lynch από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ τους αγαπημένους αναγνώστες του anthem.gr μετά από καιρό. Η ιδέα αυτού του άρθρου μου γεννήθηκε μετά από μια συζήτηση με τον σπουδαίο Χρήστο Σωτηρακόπουλο στην παρουσίαση του νέου βιβλίου των Ελ Σομπρέρο “40 ζωές, μία μπάλα”. Εκεί, μεταξύ άλλων, ο κύριος Χρήστος είπε ότι: «Ακούω να λένε συνέχεια, παλιά το ποδόσφαιρο ήταν καλύτερο και οι κανόνες το έχουν χαλάσει πλέον! Βλακείες! Και τότε το ποδόσφαιρο χάλια ήταν και τότε λέγαμε ακριβώς το ίδιο».

Αυτό ήταν. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Mήπως γιατί είμαι ρομαντικός; Μήπως γιατί με βόλευε να λέω ότι παλιά ήταν καλύτερα; Πάντως, στην κουβέντα αυτή του κυρίου Σωτηρακόπουλου ξεκλειδώθηκε ο κόσμος μου.

Η μαγεία της νοσταλγίας

Είναι παράξενο πώς το μυαλό μας τείνει να μυθοποιεί το παρελθόν. Μπορεί να θυμόμαστε με λαχτάρα εκείνα τα καλοκαίρια χωρίς κινητά, τις πρώτες δίσκους που αγόραζαμε, τις τηλεοπτικές σειρές που περιμέναμε με αγωνία. Και μάλιστα όταν μας γύριζες πίσω, στην εποχή των Walkman, των κασετών,της βιντεοκαέτας ακόμα και τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έλεγες πως «Όχι, τα παλιά της δεκαετίας του ’80s ήταν καλύτερα».

Το τι μας οδηγεί σε μια σύνθετη διαδρομή ανάμεσα σε ψυχολογία, τεχνολογία και κοινωνική εξέλιξη. Η νοσταλγία δεν είναι απλώς ένα μελαγχολικό συναίσθημα, είναι φίλτρο που αφήνει μέσα του μόνο τα χρώματα που θέλουμε να θυμόμαστε, σβήνει ή μαλακώνει τις δυσκολίες και τα δύσκολα της κάθε εποχής.

Επιλεκτική μνήμη και κοινωνικό πλαίσιο

Θυμάμαι μια φορά, σε παιδική ηλικία εκεί 12-13, έκανα βόλτα με φίλους σε μια γειτονιά του Ζωγράφου. Ένα βράδυ γεμάτο ποδόσφαιρο στο προαύλιο του σχολείου με μία τσαντα για δοκάρι και την μπασκέτα απο την άλλη. Στη μνήμη μου όλα ήταν ιδανικά: η μυρωδιά της γειτονιάς, η ανεμελιά, η διακοπή από τα μαθήματα. Και όμως, αν κινηθούμε ρεαλιστικά, καμία εποχή δεν ήταν «μόνο» ανέμελη ή «μόνο» καλύτερη.

Το παράδοξο είναι πως το φαινόμενο αυτό ισχύει για κάθε γενιά. Οι τριαντάρηδες και σαραντάρηδες σήμερα νοσταλγούν τα 90s, όπως οι προηγούμενοι νοσταλγούσαν τα 70s. Κάθε εποχή αναπολεί την αμέσως προηγούμενη ως πιο «αγνή», πιο «αληθινή», πιο «πριν». Σαν να λέμε πως η ευτυχία βρίσκεται πάντοτε πίσω από έναν φράχτη που τον έχτισε ο χρόνος.

Στην πραγματικότητα, το παρελθόν είχε προβλήματα, δυσκολίες, περιορισμούς, αλλά εμείς τα επιλέγουμε να μην τα βλέπουμε. Προτιμάμε τη μυρωδιά της κασέτας, παρά το ότι έπρεπε να τυλίξουμε την ταινία με μολύβι, προτιμάμε το πρώτο μας τηλεφωνικό ραντεβού χωρίς Messenger παρά το ότι η επικοινωνία ήταν πιο περιορισμένη. Ο εγκέφαλός μας αποθηκεύει τις στιγμές που μας έκαναν να νιώθουμε ασφάλεια και ευτυχία, και οχι την υπόλοιπη πραγματικότητα.

Υπάρχει και μια κοινωνική και τεχνολογική διάσταση σε αυτή την προσέγγιση. Ζούμε σε ταχύτατους ρυθμούς, με πληροφορίες να καταφτάνουν ασταμάτητα, με πολλά κανάλια επικοινωνίας, νέους τρόπους ψυχαγωγίας και μεγάλες απαιτήσεις σωματικά και ψυχικά. Σε αυτό το πλαίσιο, το «παλιό» λειτουργεί σαν λιμάνι, ένα σημείο σταθερότητας που δεν αλλάζει τόσο γρήγορα όσο η εποχή μας. Όταν όλα τρέχουν, η επιστροφή στο παρελθόν μας δίνει αίσθηση ασφάλειας· το «παλιά» παίρνει ενισχυτική ύλη από την ταχύτητα και την αβεβαιότητα του σήμερα.

Κι όμως, η ουσία δεν είναι να γυρίσουμε πίσω, αλλά να αξιοποιήσουμε αυτή τη συνειδητοποίηση: να δημιουργούμε αναμνήσεις που αύριο θα θεωρούμε εξίσου «παλιές και καλές».

Μουσική, τηλεόραση και κοινωνία

Μέσα σε αυτή τη νοσταλγία, η μουσική παίζει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Θυμάμαι τα καλοκαίρια που άκουγα κασέτες με ελληνικές και ξένες επιτυχίες, και κάθε τραγούδι έμοιαζε να κρατάει ένα κομμάτι της ζωής μου. Σήμερα μπορείς να βρεις κάθε τραγούδι σε λίγα δευτερόλεπτα στο Spotify ή στο YouTube, αλλά η στιγμή που έπαιζε μια κασέτα στο Walkman και αντάλλασσες αγαπημένα τραγούδια με φίλους, είχε μια γλυκιά, σχεδόν μαγική αίσθηση που δεν ξαναδημιουργείται με ψηφιακό τρόπο.

Το ίδιο συμβαίνει και με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Οι σειρές και οι ταινίες που παρακολουθούσαμε τότε είχαν τον δικό τους ρυθμό, τις δικές τους αναμονές, τις ώρες που περίμενες να δεις το επόμενο επεισόδιο. Η σημερινή εποχή αλλάζει τον τρόπο που βιώνουμε ιστορίες και ίσως γι’ αυτό οι μνήμες εκείνων των σειρών μοιάζουν πιο ζωντανές και πιο «αληθινές».

Ακόμη και οι κοινωνικές μας εμπειρίες συνδέονται με αυτή τη νοσταλγία. Τα καφενεία, οι πλατείες, οι αλάνες και οι μικρές γειτονιές ήταν χώροι συνάντησης και δημιουργίας αναμνήσεων. Σήμερα, οι πλατείες έχουν αλλάξει, οι φίλοι επικοινωνούν ψηφιακά και οι στιγμές μας συχνά καταγράφονται σε stories ή posts αντί να χαράζονται στη μνήμη με φυσικό τρόπο.

Η νοσταλγία μας θυμίζει ότι η ζωή είναι μια συνεχής αναζήτηση για μικρές στιγμές που μένουν μέσα μας. Κανένα παρελθόν δεν είναι ιδανικό και καμία εποχή δεν ήταν «μόνο» καλύτερη. Το πιο πολύτιμο όμως δεν είναι να επιστρέφουμε στα παλιά, αλλά να φροντίζουμε το παρόν μας, ώστε κάποια μέρα κι αυτό να μοιάζει με «καλύτερα» στα μάτια του αύριο. Στο χέρι μας είναι να γεμίσουμε τη μνήμη μας με όμορφα σημερινά «παλιά» που θα μας κάνουν να χαμογελάμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματική μαγεία δεν είναι το χθες, αλλά η ζωή που χτίζουμε σήμερα.

Τέλος μας διδάσκει ότι η αληθινή αξία των παλιών δεν βρίσκεται μόνο στις εποχές, αλλά στον τρόπο που ζήσαμε και νιώθαμε μέσα τους. Όταν κοιτάζουμε πίσω, δεν βλέπουμε απλώς τις δεκαετίες ή τα γεγονότα, αλλά την ίδια μας τη ζωή τις χαρές, τις αποτυχίες, τα όνειρα και τις επιθυμίες μας. Και ίσως γι’ αυτό, όσο και να προσπαθούμε να ζήσουμε ξανά τα παλιά, η πραγματική μαγεία δεν βρίσκεται στο χθες, αλλά στο πώς κρατάμε ζωντανές αυτές τις αναμνήσεις, φτιάχνοντας παράλληλα νέες που αύριο θα νοσταλγήσουμε με τον ίδιο τρόπο.

Να φροντίζετε τον εαυτό σας, να γεμίζετε τη μέρα σας με γέλιο και θετική διάθεση, και μην ξεχνάτε να ακούτε το Anthems Radio Show κάθε Τετάρτη 7-9 στο νέο μας σπίτι το Φαβέλα Ράδιο, να ακούτε τα Past Forward Podcast για καλτίλες και ιστορίες, αλλά να διαβάζετε και τα άρθρα μας στο anthem.gr για ακόμα περισσότερες αναμνήσεις και σκέψεις. Κρατήστε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά πάντα με χιούμορ!

The post Past Forward: Η γλυκιά απάτη της νοσταλγίας. Γιατί πάντα τα «παλιά» μας φαίνονται καλύτερα; appeared first on anthem.gr.

Γειά σας! Καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα Past Forward, το οποίο ευχόμουν να μην χρειαστεί να γραφτεί ποτέ, αλλά αυτή η χώρα δεν σε αφήνει να ησυχάσεις· δεν σε απογοητεύει ποτέ! Πάντα θα σου δίνει λόγους να γράψεις, όχι μόνο για να τα βγάλεις από μέσα σου, αλλά γιατί αν δεν το κάνεις θα αρχίσεις να αγγίζεις τα όρια της παράνοιας με όσα βλέπεις να γίνονται και μοιάζει για τους περισσότερους σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Υπάρχουν εβδομάδες που δεν μοιάζουν απλώς βαριές. Μοιάζουν σαν να κουβαλάνε πάνω τους όλη τη συσσωρευμένη κόπωση μιας κοινωνίας που έχει πάψει να εκπλήσσεται. Ανοίγεις το κινητό και δεν ψάχνεις πια την είδηση ξέρεις ότι θα είναι κακή. Το μόνο που αλλάζει είναι οι πρωταγωνιστές. Άλλο όνομα, άλλη πόλη, άλλη φωτογραφία. Το συναίσθημα όμως ίδιο. Ένα μούδιασμα που έρχεται πιο γρήγορα κάθε φορά.

Στο εργοστάσιο της Βιολάντα, το ανθρώπινο κόστος γίνεται σχεδόν αόρατο πίσω από τα μηχανήματα και τις γραμμές παραγωγής. Οι γυναίκες που επέλεξαν να δουλέψουν βραδινή βάρδια δεν το έκαναν από υποχρέωση προς κάποιο αφεντικό, αλλά για να μη στερήσουν τα παιδιά τους τις ώρες που είναι σπίτι. Κάθε τους κίνηση είχε μέσα της αγάπη και φροντίδα. Κι όμως, η καθημερινότητα έγινε θηλιά. Η έκρηξη που τις στέρησε από τη ζωή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία ήταν η λογική συνέπεια ενός συστήματος που δεν παίρνει μέτρα για την ασφάλεια, που θεωρεί τις βάρδιες, τα ωράρια και την πίεση δεδομένα και όχι προειδοποιήσεις. Το ανθρώπινο κόστος μετράται σε ονόματα, όχι σε αριθμούς, αλλά η κοινωνία φαίνεται να ξεχνά γρήγορα.

Και την επόμενη μέρα, επτά άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στη Ρουμανία μέσα σε ένα βανάκι που μετέφερε οπαδούς του ΠΑΟΚ. Όχι σε κάποια θεαματική καταδίωξη, ούτε σε μια ταινία· σε μια απλή εκδρομή. Ένα ταξίδι που οργανώθηκε όπως οργανώνονται χιλιάδες ταξίδια ανθρώπων που προσπαθούν να κάνουν οικονομία. Να μαζευτούν πολλοί, να μοιραστούν τα έξοδα, να χωρέσουν σε ένα όχημα για να ζήσουν την εμπειρία της ομάδας τους, να νιώσουν χαρά. Αυτή είναι η πιο ανθρώπινη διάσταση της ιστορίας. Δεν είναι “οπαδοί που ταξίδευαν” είναι άνθρωποι που μετράνε ευρώ, που κάνουν υπολογισμούς, που θέλουν να ζήσουν τη στιγμή και ξαφνικά χάνουν τα πάντα. Και ξαφνικά μετατράπηκαν σε αριθμό. Η ανικανότητα να προστατευτούν αυτά τα ταξίδια, η απουσία ουσιαστικής πρόνοιας, φέρνει κάθε φορά το ίδιο αίσθημα αδικίας και ανημπόριας.

Η βία, με κάθε της μορφή, μοιάζει να είναι ένα παλιό μοτίβο που συνεχίζει να επαναλαμβάνεται. Στα γήπεδα, στους δρόμους, σε εργασιακούς χώρους, ακόμα και στις καθημερινές συναναστροφές, το ίδιο μοτίβο επανέρχεται. Η επίθεση κουκουλοφόρων στον αγώνα της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου της ΑΕΚ δεν ήταν μια απλή έκρηξη οργής ήταν η κορύφωση μιας αντοχής που έχει ξεχειλώσει. Η αθλήτρια Μαρία Καπνίση περιέγραψε στην κάμερα της ΕΡΤ πως «δεν γίνεται άλλο με την οπαδική βία» και ζήτησε παρέμβαση από την πολιτεία για να σταματήσει η βία που καταστρέφει όχι μόνο αγώνες, αλλά και ζωές. Τα λόγια της δεν είναι σύνθημα είναι κραυγή κόπωσης, έκκληση σε όλους μας να δούμε το μοτίβο, να αναγνωρίσουμε ότι το ίδιο επαναλαμβάνεται και να μην κλείνουμε τα μάτια.Και όλα αυτά μια μέρα πριν τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού. Τέσσερα χρόνια που θα έπρεπε να είναι αρκετά για να πούμε ότι κάτι μάθαμε. Κι όμως, η σύμπτωση αυτή μοιάζει σχεδόν ειρωνική. Σαν να μας θυμίζει ότι η μνήμη υπάρχει, αλλά η αλλαγή όχι.

Ολα αυτά μαζί δημιουργούν μια εικόνα που μοιάζει με κύκλο, ένας κόσμος όπου η ζωή γίνεται διαπραγματεύσιμη, όπου η ασφάλεια, η χαρά, ακόμα και η ίδια η ύπαρξη μετριέται σε κόστος και ευκαιρίες. Από το εργοστάσιο, στο βανάκι, στο γήπεδο, η ίδια έλλειψη προσοχής στην ανθρώπινη ζωή, η ίδια επανάληψη της τραγωδίας, που μας αφήνει με το ίδιο άδειο συναίσθημα, την ίδια αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει!

Το πιο βαρύ στοιχείο σε όλα αυτά δεν είναι μόνο οι ίδιες οι τραγωδίες. Είναι η αίσθηση επανάληψης. Ότι ζούμε σε έναν matrix όπου οι άνθρωποι χάνονται στη δουλειά, στον δρόμο, στο γήπεδο, και κάθε φορά αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο. Θλίψη, οργή, υποσχέσεις, και μετά σιωπή. Μέχρι το επόμενο περιστατικό. Σαν να έχουμε συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι έτσι είναι τα πράγματα. Ότι πάντα θα υπάρχει μια νέα ιστορία απώλειας που θα πάρει τη θέση της προηγούμενης. Κι ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι συμβαίνουν τραγωδίες, γιατί οι κοινωνίες πάντα θα δοκιμάζονται. Είναι ότι αρχίζουμε να τις θεωρούμε φυσιολογικές. Να τις ενσωματώνουμε στη ρουτίνα μας. Να διαβάζουμε για ζωές που κόπηκαν και μετά να συνεχίζουμε τη μέρα μας σαν να ήταν ένα ακόμη δεδομένο. Άλλοι στη δουλειά, άλλοι στον δρόμο, όλοι χαμένοι στην ίδια χώρα που δείχνει να αντέχει τα πάντα χωρίς να αλλάζει σχεδόν τίποτα.

Κι ίσως η μεγαλύτερη ανθρώπινη ήττα δεν είναι η ίδια η τραγωδία. Είναι η συνήθεια. Είναι η στιγμή που σταματάς να πιστεύεις ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν αλλιώς. Όταν η ελπίδα περιορίζεται στο “να μη συμβεί σε μένα”. Μια κοινωνία όμως δεν μπορεί να σταθεί πάνω σε τόσο χαμηλές προσδοκίες. Γιατί κάθε φορά που λέμε “έτσι είναι”, στην πραγματικότητα λέμε ότι αποδεχόμαστε να χαθούν κι άλλοι. Και αυτό είναι κάτι που δεν θα έπρεπε ποτέ να γίνει κανονικό.

Να προσέχετε τους εαυτούς σας και να συνεχίσετε να ονειρεύεστε όσο και αν προσπαθούν να μας το στερήσουν! Επιλέγω να βλέπω θετικά και γι’ αυτό θα κλείσω με μια ουτοπική εικόνα που ελπίζω να γίνει πραγματικότητα για όλους τους φιλαθλους κάποια στιγμή!

The post Past Forward: Άλλοι στη δουλειά, άλλοι στον δρόμο, όλοι χαμένοι στην ίδια χώρα… και δεν αλλάζει τίποτα appeared first on anthem.gr.

Φτάσαμε και φέτος στο τέλος του αγαπημένου μου αφιερώματος. Τρίτο μέρος λοιπόν για τις ελληνικές κυκλοφορίες που άκουσα και αγάπησα περισσότερο φέτος. Σε αυτό θα βρείτε δίσκους που βγήκαν το τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς ή και μερικά άλμπουμ που εγώ άκουσα περισσότερο από το καλοκαίρι και μετά αν και κυκλοφόρησαν πιο πριν μέσα στο 2025.

Η προσπάθειά μου είναι όπως πάντα να καλύψουμε όλο το φάσμα του rock και του metal, γι’ αυτό και αναγράφεται το είδος στο οποίο ανήκει ο κάθε καλλιτέχνης και τα social media του για να ακολουθήσετε και να ψάξετε περισσότερο όσα σας αρέσουν. Να ευχαριστήσω για ακόμα μία φορά όλα τα συγκροτήματα που κοινοποίησαν και αγκάλιασαν το πρώτο και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας.

Η στήριξή σας σε αυτό το εγχείρημα είναι πολύ όμορφη και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε πολλές μπάντες από τα αφιερώματα αυτά στη στήλη Artist of the Week της εκπομπής μας στο Favela Radio. Παρακάτω θα βρείτε δώδεκα κυκλοφορίες και ένα EP σαν bonus τα οποία μου άρεσαν πάρα πολύ και σας προτείνω οπωσδήποτε να ακούσετε και εσείς. Καλή ακρόαση!

Honeybadger – Let There Be Light

Είδος: Desert/Heavy Rock

Αν και κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη, το Let There Be Light είναι σίγουρα ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο μέσα στη χρονιά. Οι Honeybadger είναι ένα συγκρότημα που με τον πρώτο τους δίσκο, το Pleasure Delayer είχαν δείξει την ικανότητα να γράφουν πολύ ωραία τραγούδια με το The Wolf, το Good for Nothing και το That Feel να αποτελούν σταθερές στις playlists μου.

Φέτος όμως με το Let There Be Light, καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή τη διάθεσή τους να εξελιχθούν και να μας προσφέρουν κάτι καινούριο στο κοινό. Οι κιθάρες τους ακούγονται λιγότερο σκληρές, τα riffs τους ταιριάζουν τέλεια με το εξαιρετικό τους rhythm section και τα ρεφρέν τους είναι τρομερά catchy και σου κολλάνε στο μυαλό από την πρώτη ακρόαση.

Με διάρκεια λίγο πάνω από τη μισή ώρα, το άλμπουμ είναι συμπαγές και δεν υπάρχει μισή μέτρια στιγμή. Έχουν τις φάσεις που ακούγεται φουλ το desert στοιχείο όπως στο Before the Crash και το Panic Button, έχουν όμορφα κομμάτια με πιο fuzzy κιθάρες όπως το The Green με τον υπέροχο αργό ρυθμό του και το Diamonds που έχει ένα από τα αγαπημένα μου ρεφρέν, έχει συνθέσεις που χτίζονται υπομονετικά όπως το Filth and Disorder με τη μπασογραμμή και την υπέροχη riffάρα ή το ομώνυμο κομμάτι με τον υπνωτικό ρυθμό που κλείνει τον δίσκο. Ένα άλμπουμ-διαμαντάκι που αξίζει να βυθιστείτε σε όλες τις συνθέσεις του ανεξαιρέτως.

Facebook, Instagram, Spotify

Lucifer’s Child – The Illuminant

Είδος: Black Metal

Το Antichrist ξεκινάει, η πρώτη κραυγή ακούγεται και αμέσως καταλαβαίνεις τι πρόκειται να επακολουθήσει. Μόλις τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο τους ονόματι Under Satan’s Wrath, οι Αθηναίοι Lucifer’s Child επιστρέφουν με έναν δίσκο μεγαλύτερο σε διάρκεια, με περισσότερες ιστορίες και ακόμα πιο πλούσιο στο κομμάτι των συνθέσεων και της παραγωγής.

Το The Illuminant είναι ένα έργο που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στην επιθετικότητα των τραγουδιών του και τη μυσταγωγική ατμόσφαιρα που χτίζουν οι Lucifer’s Child μέσα σε αυτά. Ο ήχος είναι πολύ πυκνός, τα riffs σε χτυπούν κατευθείαν ενώ οι αλλαγές ρυθμού που έχουν είναι εξαιρετικές αφού σε κομμάτια όπως το προσωπικό αγαπημένο As Bestas χτίζουν αργά μια ατμοσφαιρική εισαγωγή πριν μας προσφέρουν έναν πραγματικό black metal όλεθρο.

Η συνέχεια του δίσκου πάντως είναι ανάλογη με τραγούδια που εξερευνούν στιχουργικά τη μυθολογία, τον θάνατο και την ανθρώπινη απληστία χτίζοντας ένα άκουσμα που ακούγεται οριακά σαν τελετή. Έχει την black metal μελαγχολία και ταυτόχρονα την καθαρή ωμότητα του είδους και συνθέσεις όπως το Curse, το Ichor και το The Serpent And The Rod μπορούν να αποτελέσουν σταθερές για το ελληνικό black metal στο μέλλον. Για μένα μια από τις μουσικές κυκλοφορίες της χρονιάς στον ακραίο ήχο.

Facebook, Instagram, Spotify

Anorimoi – Τερατογένεση

Είδος: Heavy Metal/Comedy Metal

Έξι χρόνια πέρασαν από την Κώλαση και οι αγαπημένοι Ανώριμοι επέστρεψαν για έντεκα άσματα αμόλυντης ηλιθιότητας όπως δηλώνουν και οι ίδιοι. Στην Τερατογένεση λοιπόν έχουμε τη γνωστή συνταγή που κάνει αυτό το συγκρότημα τόσο ξεχωριστό. Κλασικό, ατσαλένιο heavy metal με τους κωμικούς στίχους και τις ρεφρενάρες που θα τραγουδιούνται στις συναυλίες τους μαζί με τα all time classics τους.

Αυτό που πάντα αγαπούσα στους Ανώριμους είναι η δυνατότητά τους να καταπιάνονται τόσο με θέματα επικαιρότητας της περιόδου που βγαίνει ο δίσκος και να τα σατιρίζουν σε ακραίο βαθμό όσο και με απλές αγνές καφρίλες που θα σκεφτόμασταν με την παρέα μας. Στο άλμπουμ μπορεί κανείς να βρει από τραγούδια που σπάνε πλάκα με τους trappers και το cancel culture όσο και με το φαγητό ή το Φιλί του Ποσειδώνα (που αν δεν ξέρετε τι είναι, γκουκλάρετε πριν το ακούσετε).

Οι Αθηναίοι ήταν ανέκαθεν πολύ καλοί μουσικοί και θέλω να κάνω ειδική μνεία στον Νεκροπεθαμένο και τον Σατριγιάννη, γιατί για ακόμα μία φορά τα σόλο, τα riffs και η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετικά εκτελεσμένα, απλά το χιούμορ τους είναι τόσο καλό που γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο που προσέχεις όταν τους ακούς. Όπως και να ‘χει, προτείνω να κάνετε πολλές ακροάσεις γιατί οι Ανώριμοι γράφουν τα επόμενα κομμάτια που θα ανυπομονούμε να ακούσουμε στο setlist τους όπως Το Πουλί του Χίτσκοκ, τον Σλατίνο Εραστή και τις Νηστικές Υπηρεσίες. Και καλή ευκαιρία να αναρωτηθείτε τι φάγατε. Κεφτέδες ή πέος;

Facebook, Instagram, Spotify

Hidden In the Basement – Mud Days

Είδος: Heavy Rock

Είμαι τεράστιος φαν των Hidden In The Basement και είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που μιλήσαμε μαζί τους στο Artist of the Week του Anthems Radio Show. Αυτό που κάνουν οι Λαρισαίοι στο καινούριο τους άλμπουμ είναι αυτό που ξέρουν καλύτερα. Γράφουν ωραίο heavy rock που θα κάνει το κοινό στις συναυλίες να χτυπηθεί σαν τρελό στους ρυθμούς τους.

Το Mud Days έχει αυτήν την αίσθηση της κλεισούρας και εσωτερικής πίεσης που εκδηλώνεται με τη μορφή ξεσπάσματος όπως ξέρει πολύ όμορφα να τις αποτυπώνει ένα underground σχήμα. Το Pawn είναι το τέλειο εισαγωγικό κομμάτι όχι μόνο για το δίσκο, καθώς σου δείχνει που θα κινηθεί το άλμπουμ, αλλά για live εμφανίσεις γενικότερα. Το F με την υπέροχη γέφυρα του προς το τέλος είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα.

Το As It Burns λειτουργεί τέλεια ως μια mid tempo σύνθεση ακριβώς στη μέση του άλμπουμ πριν κλείσουν με το αγαπημένο μου 4 Leaf Clover με το υπέροχο ρεφρέν και το ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει να απελευθερώνει όλη την ενέργεια και την ένταση που έχουν δείχνοντας ταυτόχρονα και τη μελωδική πλευρά τους. Με διάρκεια μόλις μισής ώρας, μπορώ να πω με ασφάλεια ότι οι Hidden In The Basement έγραψαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους και ανυπομονώ να τους δω και από κοντά απολαμβάνοντας τις μουσικές τους.

Facebook, Instagram, Spotify

ORIA – This Future Wants Us Dead

Είδος: Progressive Groove Metal

Οι ORIA επιστρέφουν μετά από πέντε χρόνια με ένα νέο άλμπουμ και το This Future Wants Us Dead είναι η επιτομή του σύγχρονου progressive groove metal που γνωρίζει μεγάλη άνοδο χάρη στην παρουσία συγκροτημάτων όπως οι Gojira. Παρ’ όλα αυτά οι Θεσσαλονικείς έχουν μπολιάσει τον ήχο τους και με τις επιρροές από πιο core και extreme ακούσματα δημιουργώντας μια δική τους ταυτότητα.

Είναι ένα άλμπουμ για μια δυστοπία, τόσο πεσιμιστικό σε θεματικές και ταυτόχρονα τόσο ρηξικέλευθο σε νέες ιδέες. Τα riffs τους είναι βαριά και groovy και δίνουν τη θέση τους σε ατμοσφαιρικά περάσματα και περίπλοκους ρυθμούς που φανερώνουν την τεχνική τους κατάρτιση και κρατούν ζεστό το ενδιαφέρον σε όλο το άλμπουμ. Οι ερμηνείες είναι πολύ δυναμικές, αλλά η γενικότερη απαισιόδοξη θεματική τις κάνει να ακούγονται συναισθηματικά φορτισμένες συμπαρασύροντας και τον ακροατή σε αυτήν την εμπειρία.

Τραγούδια όπως το Pirates, Parrots and Parasites δείχνουν την αγάπη τους σε συγκροτήματα όπως οι Gojira που προαναφέραμε και οι Lamb of God, ενώ το Guided by the Hand of G.O.D.S φέρνει πιο μπροστά την πιο ακραία πλευρά τους. Από εκεί και πέρα οι ORIA συνεχίζουν να χτίζουν έναν δικό τους κόσμο και να θίγουν κοινωνικά ζητήματα και θέματα ατομικής ελευθερίας μέσα από κομματάρες όπως το From Wastelands to Vile Hands, το Terragenics και το The Islandead που είχε ένα από τα αγαπημένα μου outros για όλο το 2025. Ένας δίσκος που συνδυάζει τεχνική και ατμόσφαιρα και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχους του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

The Steams – Vile Wonders

Είδος: Psychedelic Rock

Είχα τεράστιες προσδοκίες από τους The Steams, καθώς θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα της ευρύτερης rock σκηνής και το Vile Wonders τις δικαίωσε στο 100%. Σταθεροί στον ψυχεδελικό τους χαρακτήρα, οι Αθηναίοι γράφουν έναν δίσκο με μεγάλες συνθέσεις, πολύ όμορφα outros στα περισσότερα τραγούδια και αρκετή επιρροή από την post-punk και garage σκηνή.

Τα περισσότερα κομμάτια έχουν αργό ρυθμό με επαναλαμβανόμενα riffs και φωνητικά που μοιάζουν να σε υπνωτίζουν χτίζοντας μια συνεχόμενη ένταση. Ταυτόχρονα γεμίζουν τον ήχο τους με στοιχεία και από ελληνική μουσική παράδοση όπως στο πιο κιθαριστικό D.i.c.e ή το Iron Sea με τους ελληνικούς στίχους και τους εναλλασσόμενους ρυθμούς που θυμίζουν νησιώτικο τραγούδι.

Φυσικά και στο δεύτερο μισό του άλμπουμ, οι The Steams κρύβουν πολύ ωραίες εκπλήξεις με το πιο ανατολίτικο Arcadia, το The Pattern που βγάζει μια υπέροχη 00s garagίλα ή το Daughter of Gaia που με την παραγωγή και τη δουλειά στις κιθάρες δείχνουν το εξαιρετικό επίπεδο των συνθέσεών τους. Ένα άλμπουμ χωρίς μέτρια στιγμή και πιθανότατα το κορυφαίο της μέχρι τώρα πορείας τους.

Facebook, Instagram, Spotify

Domination Inc. – Generation Hate

Είδος: Thrash Metal/Groove Metal

Από τον τίτλο του άλμπουμ και τη φράση “We Are Generation Hate” που είναι τα πρώτα λόγια που ακούγονται, καταλαβαίνεις κατευθείαν ότι θα ταυτιστείς μαζί του, μιας και είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που ανήκουμε στην ίδια γενιά. Έλειψαν για αρκετά χρόνια οι Domination Inc., αλλά η φετινή τους επιστροφή είναι θριαμβευτική.

Το άλμπουμ αποτελεί μια ευθύβολη επίθεση και απελευθερώνει όλη τη νεανική ορμή και κυρίως την εσωτερικευμένη οργή του συγκροτήματος. Η επιθετικότητα αυτή εξωτερικεύεται στα τραγούδια τους μιας και ο δίσκος είναι ξεκάθαρα επηρεασμένος από την περίοδο της καραντίνας και των τεταμένων κοινωνικών αλλαγών στα χρόνια που ακολούθησαν.

Μουσικά οι Domination Inc. παραμένουν γρήγοροι και με πολύ βαριά riffs, ωστόσο το thrash τους δίνει τη θέση του σιγά σιγά σε πιο groove φόρμες. Επίσης η τριάδα ακούγεται πιο δεμένη από ποτέ και όλος ο δίσκος κυλάει ανερυθρίαστα χωρίς σκαμπανεβάσματα. Κομμάτια όπως το εξαιρετικό Farewell Song, το γρήγορο Burn ’em Down, τα επιθετικότατα Through the Scars και Generation Hate ή το We Are Hate με το φοβερό του outro θα αποτελέσουν παρακαταθήκη για την ελληνική metal σκηνή. Πολύ σημαντικός και κυρίως τρομερά ποιοτικός δίσκος.

Facebook, Instagram, Spotify

Black Path – Of Paint and Ash

Είδος: Death Metal

Οι Black Path είναι ένα συγκρότημα που μέσα στο 2025 επέστρεψε μετά από μια μεγάλη δισκογραφική απουσία. Αυτό βέβαια δεν τους εμπόδισε να βγάλουν έναν από τους πιο ωραίους δίσκους στον ακραίο ήχο. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η ικανότητά τους να αντλούν στοιχεία από όλο το φάσμα του death metal και να τα ενσωματώνουν πολύ οργανικά στις συνθέσεις τους.

Στο Of Paint and Ash συναντά κανείς συνθέσεις που πατάνε σε melodic death μοτίβα όπως το Abyssal, πολλά progressive περάσματα και σε κομμάτια όπως το Descent κάποια από τα καλύτερα και πιο τεχνικά riffs της σκηνής. Όλα αυτά πάντα με το σκληρό και στιβαρό τους ήχο επηρεασμένο από Morbid Angel και άλλα συγκροτήματα που γαλούχησαν τη σκηνή στα 90s.

Είναι ένα άλμπουμ με ένταση και ταυτόχρονα τρομερό συναίσθημα. Είναι αρτιότατο ερμηνευτικά και μουσικά με συνθέσεις όπως το Izalith και την ανατριχιαστική του γέφυρα, το επιθετικότατο Pale Angel και το εξαιρετικό Attic που μοιάζει να συνοψίζει όλα τα επιμέρους στοιχεία της μουσικής τους σε μια πεντάλεπτη σύνθεση. Ένας δίσκος που χρειάζεται πολλές ακροάσεις για να τον κατανοήσεις στο έπακρο με πολύ καλή παραγωγή και ωραία ροή.

Facebook, Instagram, Spotify

Drunk Jackals – HATEBOX

Είδος: Garage/Hard Rock

Άλλο ένα συγκρότημα που έλειψε αρκετά χρόνια από τη δισκογραφία, αλλά επέστρεψε με φρεσκάδα και όρεξη να προσφέρει καλή μουσική. Οι Drunk Jackals στο HATEBOX δημιουργούν ένα πολύ στιβαρό άλμπουμ που δείχνει μια αγάπη στο νοσταλγικό hard rock, αλλά περισσότερο προσπαθεί να συγκεράσει τις διαφορετικές επιρροές τους χτίζοντας έναν ωμό και όμορφα άγριο ήχο.

Είναι μια πολύ σημαντική επιστροφή και γεμάτη ποιότητα. Ένα άλμπουμ με ένταση και θυμό τον οποίο το συγκρότημα μοιάζει να έχει αποδεχτεί και τον εξωτερικεύει μέσα στα κομμάτια του. Έχει κιθάρες με το κατάλληλο fuzziness και ένα πολύ στιβαρό rhythm section με τις ερμηνείες να έρχονται και να το απογειώνουν ως εμπειρία.

Το άλμπουμ δεν βασίζεται στην ταχύτητα, αλλά στο βάρος των riffs και το groove που έχουν οι Κορίνθιοι. Το ομώνυμο κομμάτι φανερώνει την επιρροή των Clutch στον ήχο τους, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και πιο ψυχεδελικές στιγμές όπως το Psychedelic Company, εξαιρετικά αυθεντικό hard rock σε συνθέσεις όπως το Unchain Me, τραγούδια επηρεασμένα από τον garage ήχο όπως το The Great Unknown ή mid tempo διαμάντια όπως το Black που αποτελεί την αγαπημένη στιγμή του γράφοντος. Μια επιστροφή με ουσία και νόημα.

Facebook, Instagram, Spotify

Urstaat – Autophagia

Είδος: Post-Metal/Sludge

Αν για έναν λόγο αγαπώ πολύ το instrumental post-metal είναι γιατί μπορεί να έρθει ξαφνικά ένα ντεμπούτο που να με κάνει να κολλήσω για πολύ καιρό στο repeat. Φέτος το Autophagia είναι ένα άλμπουμ που με ταξίδεψε περισσότερο από κάθε άλλο μέσα από τις μεγάλες συνθέσεις του και αυτό το μείγμα του post-metal με sludge στοιχεία και βαριά doom riffs που παίζουν οι Αθηναίοι.

Ο ήχος που δημιουργούν είναι βαρύς, οι συνθέσεις είναι αργές χτίζοντας μαεστρικά τις κορυφώσεις τους, ενώ η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική στην πρώτη ακρόαση. Κι όμως μέσα σε όλο αυτό, η μουσική τους είναι τόσο καλή, τόσο όμορφη που δεν ψάχνεις διέξοδο από το άλμπουμ, αλλά θέλεις να εμβαθύνεις περισσότερο σε αυτό το ταξίδι και να κατανοήσεις κάθε πτυχή του Autophagia.

Κάθε σύνθεση του δίσκου δίνει συνέχεια στην αφήγηση της προηγούμενης. Τα ανατριχιαστικά riffs του Primal δίνουν θέση στο εξαιρετικό Mitra-Varuna και τις μπασογραμμές του, το sludge Misha039 και το Autophagia που είναι οι πιο μικρές συνθέσεις τους ακολουθούνται από έπη διάρκειας οκτώ έως έντεκα λεπτών, τα Under the Gaze Of The Other και το Between The Sea and the Security Fence που θεωρώ μια από τις καλύτερες post συνθέσεις της χρονιάς. Το Autophagia είναι πραγματικό διαμάντι σε ένα είδος που η ελληνική σκηνή βγάζει πάντα προσεγμένες δουλειές και αυτό τα λέει όλα για την ποιότητά του.

Facebook, Instagram, Spotify

Euphrosyne – Morus

Είδος: Post-Black Metal

Αν με ρωτούσαν ποιο ήταν το πιο ανατριχιαστικό άλμπουμ που άκουσα το 2025, τότε το Morus θα ήταν η απάντησή μου. Είναι ένας δίσκος που ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στη μελαγχολία και την εσωτερική έκρηξη που είναι έτοιμη να απελευθερωθεί. Οι Euphrosyne έχουν φτιάξει έναν δικό τους ήχο που πατάει στο post και το doom με αρκετά black στοιχεία, ο οποίος όμως φιλτράρεται μέσα από ένα πρίσμα έντονου συναισθηματισμού που δίνει την αίσθηση προσωπικής εξομολόγησης.

Το July 21st αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της έντασης που χτίζουν στα κομμάτια τους ξεκινώντας με μια συμφωνική ενορχήστρωση και μια συναισθηματική ερμηνεία που μετατρέπεται σε ένα post-black ξέσπασμα που θυμίζει Alcest. Έχουν όμως και πιο μελωδικά κομμάτια όπως το Valley of White και το Eulogy όπου τα φωνητικά ακούγονται τόσο φορτισμένα και ευάλωτα που ενισχύουν το αίσθημα της απώλειας και της εσωτερικής πάλης.

Όσο προχωράει ο δίσκος, ο πεσιμισμός του εντείνεται και το Mitera με τους ελληνικούς του στίχους είναι μακράν η πιο black και ταυτόχρονα καθηλωτική στιγμή του. Το ίδιο ισχύει και με το Asphodel όπου η μελωδικότητά τους και οι Deafheaven επιρροές τους παντρεύονται με εξαιρετικό τρόπο. Μια κυκλοφορία που έχει απαισιοδοξία και σε συνοδεύει σε δύσκολες στιγμές χωρίς να προσπαθήσει να τις απαλύνει. Ένα από τα καλύτερα και ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Wormhog – Transience

Είδος: Progressive Rock

Ένας ακόμα δίσκος που βγήκε τον Δεκέμβρη και αισθάνομαι χαρούμενος που πρόλαβα να τον ακούσω και να τον συμπεριλάβω στο αφιέρωμα ήταν το Transience των Wormhog. Οι Αθηναίοι είναι ένα σχήμα με πολύ ετερόκλητες επιρροές μιας και πατάνε κυρίως στο progressive rock και metal δείχνοντας όμως ανά σημεία μια αγάπη και στο sludge και τη ρετρίλα του πρώιμου occult rock και heavy metal.

Δεν τους ενδιαφέρει τόσο η καθαρότητα του ήχου όσο η ένταση και η ψυχεδελική ατμόσφαιρα που χτίζουν μέσα στα τραγούδια τους. Τα riffs τους είναι αρκετά βαριά παντρεύοντας τον ήχο των Sabbath με το grunge δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα. Οι περισσότερες συνθέσεις τους διαρκούν περίπου πέντε λεπτά και παρουσιάζουν μια ιδιόμορφη δομή με αλλαγές στους ρυθμούς και μελωδικά ξεσπάσματα.

Σε κομμάτια όπως το Gun Justice ή το ομώνυμο Transience νιώθεις συνεχώς τους ρυθμούς να περιπλέκονται και κάθε φορά να ξεπετάγεται ένας διαφορετικός πρωταγωνιστής. Σε άλλα όπως στο Prometheus και το Amidst The Ruins αφήνουν τις μελωδίες τους και τις πολύ καλές ερμηνείες να πατήσουν πάνω στα γεμάτα riffs. Ένα άλμπουμ όμορφο, με μια χαρισματική πολυπλοκότητα και ετερόκλητες ιδέες να βρίσκουν φοβερή χημεία.

Facebook, Instagram, Spotify

Bonus: The Clixets – Days Go By EP

Είδος: Post Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα EP που έτυχε να το ακούσω τις τελευταίες εβδομάδες και αποφάσισα να το συμπεριλάβω στο αφιέρωμα γιατί με κέρδισε σχετικά εύκολα. Οι The Clixets κινούνται κυρίως στον alternative χώρο, αλλά μέσα στις συνθέσεις τους βρήκα και πολλά indie/pop στοιχεία που τους ταιριάζουν πολύ. Η γραφή τους είναι καθαρή και μελωδική και τα τραγούδια τους έχουν αισιοδοξία και συναισθηματική διαύγεια που δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας.

Γενικότερα οι ενορχηστρώσεις τους είναι πολύ προσεγμένες και υπάρχει μια αίσθηση ροής που κάνει τον δίσκο να ακούγεται ενιαίος, αν και σε κάθε κομμάτι δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα. Κάθε κομμάτι του μοιάζει σαν ένα μικρό στιγμιότυπο της σύγχρονης αστικής καθημερινότητας και ανά σημεία ένιωσα να με ταξιδεύει. Ένα άλμπουμ που αξίζει να απολαύσετε σε κάθε έκφανση του, είτε την πιο χορευτική, είτε την πιο ήρεμη, είτε την πιο rock και που παρά τα είκοσι τρία λεπτά του έχει πάρα πολλά να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν το αφιέρωμά μας για το 2025 και τις ελληνικές κυκλοφορίες που λατρέψαμε. Μπορείτε να ακολουθήσετε όλα τα συγκροτήματα για τα οποία μιλήσαμε στις σελίδες τους στα social media και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον Δεκέμβρη του 2026!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

To 2025 έφυγε πριν λίγες μέρες και φτάνουμε προς το τέλος των φετινών μουσικών αφιερωμάτων. Προσπαθώ να συμπεριλάβω όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και μάλιστα μερικά που έχουν κυκλοφορήσει και στο τέλος της χρονιάς και για αυτό το δεύτερο και το τρίτο μέρος του αφιερώματος στους δίσκους από Έλληνες καλλιτέχνες βγαίνουν πλέον το 2026.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ όλους τους καλλιτέχνες που κοινοποίησαν το πρώτο μέρος στο Facebook και το Instagram αφού ήταν μια καλή ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με κάποιους εξ αυτών και να ετοιμάσουμε ωραία πραγματάκια για το μέλλον. Μέχρι τότε πάμε να δούμε δώδεκα ακόμα εξαιρετικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2025 και όπως πάντα σας δίνω τις σελίδες στα social media και το Spotify όλων των καλλιτεχνών προκειμένου να τους ακολουθήσετε και να τους ακούσετε!

The Buzzdealers – Radiant Frequencies

Είδος: Garage/Psychedelic Rock

Τους The Buzzdealers τους γνωρίσαμε το 2020 μέσω της συνέντευξης που μας είχαν δώσει και εμένα είναι πάντα χαρά μου να βλέπω συγκροτήματα να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται και να αποκτούν περισσότερο κοινό. Το Radiant Frequencies έρχεται σαν επιστέγασμα αυτής της εξελικτικής πορείας της τετράδας από την Αθήνα.

Με λιγότερο fuzzy κιθάρες, οι Buzzdealers πατάνε περισσότερο στην garage πλευρά τους και με πολλά πολύ όμορφα ψυχεδελικά στοιχεία μας προσφέρουν ένα μεθυστικό άλμπουμ. Είναι ένας δίσκος που αποπνέει άνεση και αυτοπεποίθηση ενός συγκροτήματος που ξέρει να γράφει καλά τραγούδια. Όλο το Radiant Frequencies έχει πολύ ωραία ροή και σου αποπνέει μια γενικότερη αισιοδοξία.

Σε κάθε σημείο του θα βρεις πολύ καλά στοιχεία όπως σε mid tempo συνθέσεις όπως το Sun Upon A Time που έχει μια αρκετά 70s αισθητική, στο Wrong Place Right Time με τη ρετρό garagίλα του, το Far Out που σε υπνωτίζει με τις μελωδίες του, το Buzzy Loop και την αυθεντική ροκιά του και το ομώνυμο που ήταν και το αγαπημένο μου σε όλο το δίσκο. Έχοντας δει πλέον τη μπάντα και live, μπορώ να πω ότι η αυθεντικότητα και η ενέργεια που μεταδίδουν στο κοινό είναι αδιαμφισβήτητες.

Facebook, Instagram, Spotify

The Rockin’ Dead – Thriving On Chaos

Είδος: Hard Rock

Οι νεκροί δεν πεθαίνουν μας λένε με το πρώτο τους κομμάτι οι καλοί μας φίλοι The Rockin’ Dead και μέσα στα 41 λεπτά διάρκειάς του έχουν βαλθεί μάλλον να μας το αποδείξουν. Το συγκρότημα επέστρεψε μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απουσίας, αλλά μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα αφού ακούγονται εξίσου δεμένοι και ποιοτικοί.

Τα τραγούδια τους συνεχίζουν και βασίζονται στο δίπολο που σχηματίζουν στα φωνητικά ο Κώστας και η Άννα και τη δυναμική που αναπτύσσουν. Οι The Rockin’ Dead γράφουν τραγούδια γεμάτα ενέργεια, ένταση και ρυθμό και μάλιστα εξελίσσονται μουσικά. Τα κομμάτια τους είναι πιο σκοτεινά και με μια dark country αισθητική όπως μας ανέφερε στον αέρα του Favela Radio ο τραγουδιστής τους Κώστας Στριφτός.

Η αισθητική αυτή και μια υποβόσκουσα southernίλα είναι προφανής στο Gunslinger, ωστόσο γενικότερα η μπάντα βρίσκεται σε μια φάση που μετά από χρόνια μεγαλώνει, αλλάζει και προσφέρει στο κοινό ωραίες και αυθεντικές ροκιές που χρειάζεται όπως το ομώνυμο Thriving on Chaos, το Better Save Yourself και το The Dead Don’t Die και όμορφες μπαλαντοειδείς συνθέσεις όπως το Wild Horses Neigh. Ευχή μας είναι να μην κάνουν ξανά τόσο μεγάλο διάλειμμα.

Facebook, Instagram, Spotify

XOAN – Tensions

Είδος: Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα από τα πολύ αγαπημένα μου εναλλακτικά ακούσματα της φετινής χρονιάς. Από το εισαγωγικό High Underwater και το πολύ ωραίο του outro κατάλαβα ότι εδώ έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση δίσκου. Το Tensions έχει πραγματικά πολλή ένταση εσωτερικευμένη στα τραγούδια του και η τετράδα μοιάζει να θέλει να εκφράσει αυτήν την πίεση.

Κάτι τέτοιο γίνεται αρκετά προφανές στο εξαιρετικό Numbers με την εμμονή της σύγχρονης κοινωνίας ή στο πολύ αγαπημένο μου False Alarms και την αντίσταση που έχουμε στην αλλαγή. Σε όλο το άλμπουμ θα βρεις διαμαντάκια όπως το Wire ή το Ksydi, το πρώτο τους ελληνόφωνο κομμάτι που κλείνει το Tensions και προσωπικά με την ήρεμη ενορχήστρωση και τα φωνητικά που ακούγονται απόκοσμα μου θύμισε το Final Breath με το οποίο έκλεισαν οι Pelican το What We All Come to Need.

Συνοψίζοντας, οι Αθηναίοι επανέρχονται πέντε χρόνια μετά το Greenhorn με μια κυκλοφορία που δείχνει την ωριμότητα και την εξέλιξή τους. Αναδεικνύουν επίσης την αγάπη τους στην εναλλακτική μουσική, το indie και το post-punk. Η παραγωγή που έχει γίνει είναι επίσης εξαιρετική βοηθώντας όλες τις συνθέσεις τους να αναδειχθούν. Εξαιρετικό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Sakis Tolis – Everything Comes to an End

Είδος: Black Metal

Είτε με τους Rotting Christ, είτε με την προσωπική του δισκογραφία, ο Σάκης Τόλης είναι ιδιαίτερα ενεργός τα τελευταία χρόνια και το εντυπωσιακό είναι πως όλες οι κυκλοφορίες του είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Μου φαίνεται ότι ο ίδιος είναι πλέον απαλλαγμένος από τη φάση του να γράψει κάτι που να πατάει σε συγκεκριμένα μουσικά μοτίβα και απλά γράφει μουσική που γουστάρει να παίζει.

Το Everything Comes to an End είναι ένας δίσκος που φέρει την υπογραφή του δημιουργού του, ο οποίος θα καταπιαστεί είτε με το κλασικό black metal ύφος των τελευταίων άλμπουμ των Rotting Christ σε τραγούδια όπως το In Youth We Learn, In Age We Understand και το One Voice, One Flame και ταυτόχρονα θα γράψει και κομμάτια με περισσότερη μελωδία και πιο διευρυμένη θεματολογία όπως το αγαπημένο Orkizome, το Hail Thy Mighty Rock N’ Roll και το Imagination.

Είναι ένα άλμπουμ που κυλάει όμορφα, δείχνοντας όλη την ωριμότητα του Σάκη μετά από τόσα χρόνια στη σκηνή. Μελωδίες λιτές, αλλά φορτισμένες, κιθάρες και φωνητικά που υπηρετούν το συναίσθημα της σύνθεσης χωρίς καμία τάση επίδειξης και όλα αυτά με τη μελαγχολία και το σκοτάδι που χρειάζεται ένα άλμπουμ σε αυτό το είδος. Ο Σάκης μεγαλώνει και εξελίσσεται, αλλά πάντα γράφει μουσική που έχει κάτι να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Stygian Path – The Lorekeeper

Είδος: Epic/Heavy Metal

Αν κάτι μου αρέσει στο επικό heavy metal, είναι να έχει αφήγηση και καλές ιστορίες να πει πέραν από ωραίες μελωδίες. Το The Lorekeeper των Αθηναίων είναι ένα πάρα πολύ δυνατό ντεμπούτο που κάλυψε όλα όσα ζητάω εγώ από ένα άλμπουμ του είδους αυτού. Οι Stygian Path μέσα στα 45 λεπτά της διάρκειας του χτίζουν έναν σκοτεινό κόσμο επικής φαντασίας δίνοντας έμφαση στη δομή των τραγουδιών και την ατμόσφαιρα που δημιουργούν.

Τα riffs δεν είναι επιθετικά, αλλά βαριά και ταυτόχρονα μελωδικά και στα σόλο έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Κιθαριστικά είναι ένα καθαρόαιμο, καλοπαιγμένο ατσάλι. Highlight επίσης η προσεγμένη δουλειά που έχει γίνει στα φωνητικά, που είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ένας δίσκος επικού metal. Γενικότερα νιώθω πως όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ έχουν μια θεατρικότητα και μια δραματουργία ενισχύοντας το επικό συναίσθημα που σου δημιουργούν συνθέσεις όπως το Prometheus και το Tides of Time.

Ωστόσο όσο προχωράει το άλμπουμ είναι σαφής η ικανότητά τους να γράψουν και πιο μεγάλα τραγούδια σε διάρκεια όπου δείχνουν και την τεχνική τους ικανότητα με το Unholy Land και το Le Chateau Du Deuil που κλείνουν το δίσκο με πολύ όμορφο τρόπο. Από τα πιο ελπιδοφόρα και ωραία ντεμπούτα σε μια σκηνή που βγάζει συνεχώς συγκροτήματα με ωραίες ιδέες και αφηγήσεις.

Facebook, Instagram, Spotify

Tony Bluebird – Κασέτα – EP

Είδος: Urban/Garage

Ο Tony Bluebird είναι μια από τις πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις καλλιτεχνών έχοντας ακούσει τα EPs του και έχοντας δει live το ρεπερτόριό του. Ο τίτλος και το εξώφυλλο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας αντιπροσωπεύει στο 100% το retro vibe που σου περνάνε και τα τέσσερα τραγούδια του. Μέσα σε μόλις εννιά λεπτά, ο Αντώνης καταφέρνει και εμπλέκει μεγάλο μέρος των επιρροών του.

Ο δίσκος κουβαλά μια έντονη αίσθηση νοσταλγίας, όχι με τη λογική εξιδανίκευσης της εποχής, αλλά σαν μια καταγραφή στιγμών που δε γυρίζουν. Κάτι τέτοιο είναι εμφανές και στο Gyfhu που θα είναι τέλειο εισαγωγικό τραγούδι σε επερχόμενες συναυλίες και το 1997 όπου ο Tony φέρνει λίγο από την αισθητική εκείνης της εποχής και τα rave πάρτι στα Οινόφυτα. Σε αυτά τα τραγούδια και ηχητικά και στιχουργικά αντιλαμβάνεσαι τις επιρροές από Prodigy.

Προσωπικά η αγαπημένη μου στιγμή έρχεται στο εξαιρετικό Gotham City με τον urban ήχο του και τον παραλληλισμό της Αθήνας με την πόλη του Batman, το οποίο έχει και ένα εξαιρετικό ρεφρέν-ξέσπασμα. Ταυτόχρονα για φινάλε αφήνει το πιο ήρεμο τραγούδι του, το Να Ξαναζήσω που σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Ένα νοσταλγικό ταξίδι στα 90s και τα 00s μέσα από τους υπέροχους ήχους του Tony Bluebird με πολύ καλή παραγωγή.

Facebook, Instagram, Spotify

HERTA – Crossing The Illusion

Είδος: Progressive Groove Metal

Το Crossing The Illusion είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ντεμπούτα της χρονιάς από ένα σχήμα νεανικό, φρέσκο και με πολύ καινοτόμες ιδέες. Οι HERTA παίζουν ένα πολύ ιδιαίτερο μείγμα από groove metal με πάρα πολλά progressive στοιχεία παρουσιάζοντας όλο το εύρος των επιρροών τους. Επίσης σε όλο το άλμπουμ ισορροπούν εξαιρετικά ανάμεσα στην τεχνική και το συναίσθημα.

Από τη μία έχεις τις κιθάρες όπου γίνεται πραγματικά φανταστική δουλειά και συνδυάζεται τέλεια με τους συνεχώς εναλλασσόμενους ρυθμούς στα ντραμς και από την άλλη τις παθιασμένες ερμηνείες του Κωνσταντίνου Τόγκα που κάνουν τους HERTA ένα συγκρότημα με πολύ προσωπικό ήχο και στυλ. Σε όλο το άλμπουμ μπορείς να βρεις διαμάντια και τραγούδια που ακροβατούν μεταξύ του progressive, του djent και του melodic death, έχοντας ακόμα και στοιχεία από core/black.

Είναι η εισαγωγική riffάρα του Labyrinth, το τρομερό ορχηστρικό ιντερλούδιο του Eyes of Sorrow, η ερμηνεία στο Incarnation, η έκρηξη του River to the Abyss, η γκρουβίλα του The Snake Devours the Wolf, το κλείσιμο του My Demise που δείχνουν πόσο ολοκληρωμένη δουλειά είναι το Crossing The Illusion. Σίγουρα ένας δίσκος που από θέμα παραγωγής, σύνθεσης ή ακόμα και βίντεο κλιπ δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από σχήματα του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

Jacks Full – Loud Minority

Είδος: Hard Rock/Heavy Rock

Τους Jacks Full τους έχω δει αρκετές φορές live και πάντα μου έκανε εντύπωση η ενέργειά τους στη σκηνή. Φέτος όμως μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα ακόμα περισσότερο από το Loud Minority που έρχεται έξι χρόνια μετά το Whatever… του 2019. Στο νέο τους δισκογραφικό πόνημα, η τριάδα από την Αθήνα ακούγεται πιο δεμένη, πιο συμπαγής και καλύτερη από ποτέ.

Σε σχέση με τον πιο ψυχεδελικό τους ήχο και το καθαρό hard rock των προηγούμενων δίσκων, οι Jacks Full εξελίσσονται και προσφέρουν έναν δίσκο πιο κοντά στο heavy rock με όμορφες μελωδίες, πολύ δυναμικό παίξιμο από όλους τους συντελεστές και στίχους που εκφράζουν μια πολιτική και κοινωνική αγανάκτηση άκρως απαραίτητη να βγει μέσα από τη μουσική. Η αρχή με την τριάδα Black Sheep, Ambition και Free From the Puppet String όπου το power trio έχει τις σταθερά υπέροχες μπασογραμμές, αλλά και νέα ακουστικά στοιχεία και υπέροχα ρεφρέν που κολλάνε στο μυαλό σου.

Οι αγαπημένες μου στιγμές έρχονται με το πιο mid tempo Godskin που το λάτρεψα από την πρώτη ακρόαση και το εξαιρετικό The Runback που θα μπορούσε χαλαρά να αποτελεί τραγούδι σε κάποια σκηνή δράσης ξένης ταινίας. Ωστόσο και το μπαλαντοειδές River ή το Stay που αποδεικνύει την αγάπη του συγκροτήματος στα blues ξεδιπλώνουν τις πλούσιες επιρροές των Αθηναίων. Ένα φανταστικό άλμπουμ από ένα συγκρότημα που διανύει την καλύτερη φάση του.

Facebook, Instagram, Spotify

we.own.the.sky – In Your Absence

Είδος: Post-Metal

Τα έχουμε πει και σε άλλα μέρη του αφιερώματος, το ορχηστρικό post-metal είναι ένα είδος που αγαπώ πολύ και φροντίζω να το ξεψαχνίζω όσο περισσότερο γίνεται. Οι we.own.the.sky είναι για μένα ένα από τα συγκροτήματα που έχω ακούσει περισσότερο και η μέχρι τώρα δισκογραφική τους πορεία δεν έχει καν μέτρια στιγμή.

Αυτό το σερί εξαιρετικών κυκλοφοριών συνεχίζουν και με το In Your Absence. Είναι ένας δίσκος στον οποίο οι Αθηναίοι βάζουν λίγα νέα στοιχεία, αλλά κρατούν ακέραιη την ταυτότητά τους, την ατμόσφαιρα που δημιουργούν με τα τραγούδια τους και το πόσο μεθοδικά χτίζουν κάθε σύνθεσή τους. Η ανάγκη τους το άλμπουμ να είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία τους καθιστά σαν ένα από τα καλύτερα ονόματα του cinematic post-metal.

H σκληράδα του The Urge to Prey χτίζεται μέσα από την εξαιρετική δουλειά στο rhythm section στη μέση του τραγουδιού, το Monolith συμβάλλει στην αίσθηση του cinematic experience που αναφέραμε με την αφήγησή του, το Eclipse που ξεκινάει με πιο κοφτά riffs καταλήγοντας στις γνωστές φόρμες των we.own.the.sky, το Everbreathing αποπνέει μια απίστευτη αισιοδοξία, μεγάλα κομμάτια όπως το Liminal Space και το Swarm πλάθουν έναν κόσμο στον οποίο χάνεσαι. Είναι τρομερή η συνέπεια των Αθηναίων και το In Your Absence είναι ένα αριστούργημα που πιστοποιεί τη θέση τους στον χώρο.

Facebook, Instagram, Spotify

Chipper – Libertalia

Είδος: Hard Rock

Για τους Chipper μιλήσαμε πριν δύο χρόνια λόγω του Reality Check EP, οπότε το Libertalia ήταν μια καλή ευκαιρία να ξανακούσω τη δισκογραφία τους μέχρι τώρα χάρη στην καινούρια δισκογραφική δουλειά τους. Ήταν ένα άλμπουμ που άκουσα πολύ το καλοκαίρι και ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά hard rock ακούσματα της φετινής χρονιάς. Έχει μια σκληράδα και μια ωμότητα που εμένα μου αρέσει πολύ.

Από το εισαγωγικό Everybody Hates Somebody με την εισαγωγική riffάρα και το γρέζι στην φωνή καταλαβαίνεις αμέσως τι θα ακολουθήσει. Fuzzy κιθάρες, συνθέσεις 4-5 λεπτών γεμάτες ένταση, έναν περίεργο συνδυασμό θυμού αλλά και χαράς. Σε κάνει να γουστάρεις εξίσου με τους συντελεστές του σε κάθε φάση.

Είναι το αγαπημένο All The Dragons Ride Machines με τα εξαιρετικά του σόλο και την γενικότερα φοβερή κιθαριστική δουλειά, το πιο μελωδικό Stranger Danger που σου κολλάει στο μυαλό, το μεταλλικό Epic Thunder όπου βλέπεις περισσότερες επιρροές του ή πιο μεγάλες συνθέσεις του όπως το ομώνυμο και το Bravo Hunter που σε κερδίζουν αμέσως. Ακούστε το Libertalia, καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Soulhound – The Divine Purge

Είδος: Metallic Hardcore

Το The Divine Purge είναι από τα άλμπουμ που σε προετοιμάζουν από το εξώφυλλο για το περιεχόμενό τους. Έρεβος και σκοτάδι. Από την πρώτη ακρόαση, είχα την εντύπωση πως το άλμπουμ κουβαλά την αίσθηση ενός είδους σκοτεινής κάθαρσης με κύρια θεματική του τον ανθρώπινο εγωισμό. Είναι γεμάτο πολύ ωραίες συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα στο hardcore και τη μελωδία.

Οι Θεσσαλονικείς αν και ανήκουν στο είδος του metallic hardcore, έχουν στη μουσική τους πολλά στοιχεία από το metalcore των 00s, από extreme metal ή ακόμα και από τις πιο dark εκφάνσεις του sludge. Στο Purple Sea δείχνουν αυτή την core πλευρά τους θυμίζοντάς μου λίγο τον περσινό δίσκο των Till Silence Breaks, ενώ στο The Great Flood συνεργάζονται με τους επίσης εξαιρετικούς Psyanide για ένα από τα πιο επιθετικά κομμάτια του δίσκου.

Όλο το άλμπουμ κυλάει εξαιρετικά με χαρακτηριστικά κομμάτια το My Anchor is The Past και την τρομερή εισαγωγική riffάρα του, το Here Comes the Plague που είναι μάλλον η πιο black/death στιγμή τους, αλλά πάνω από όλα σε αυτό θα βρεις κομμάτια όπως το Finish the False King και το The White Horse που είναι αυθεντικές hardcorίλες για να χτυπηθείς σε κάποιο club show. Οι Soulhound μας προσφέρουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ντεμπούτα στον extreme χώρο με αυτό το άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

zabrahana – whales dream in purple – EP

Είδος: Progressive Metal

Αυτό το EP το περίμενα με ενθουσιασμό και μπορώ να πω ότι με χόρτασε παρά τα είκοσι λεπτά της διάρκειάς του. To συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη ανήκει στο χώρο του progressive, παίζοντας μεν όμορφη και τεχνική μουσική, αλλά ταυτόχρονα μπολιάζοντας τα κομμάτια τους με ιδιαίτερα όμορφες μελωδίες χάρη στις πολύ συναισθηματικές ερμηνείες της τραγουδίστριας τους.

Οι zabrahana γράφουν ένα δίσκο με συνθέσεις που έχουν μια οριακά post δομή με πολύ γεμάτα riffs και αργό ρυθμό που οδηγούν σε πολύ δυναμικές κορυφώσεις. Χτίζουν ένα όμορφο ηχητικό τοπίο και έχουν μια ξεχωριστή ατμοσφαιρικότητα που σου θυμίζει λίγο τα άλμπουμ των Porcupine Tree στα 00s. Είναι το πανέμορφο ρεφρέν του water, τα riffs και η ενορχήστρωση στο snakes, η ηρεμία του whales, οι ρυθμοί στα ντραμς στο perfect που με κάνουν να ανυπομονώ να τους ακούσω σε μια μεγαλύτερης διάρκειας κυκλοφορία. Μέχρι τότε ακούστε τους και αφήστε τους να σας παρασύρουν στο δικό τους ταξίδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στις καλύτερες ελληνικές κυκλοφορίες του 2025! Το τρίτο μέρος έρχεται σε λίγες μέρες και θα κλείσει με ακόμα δώδεκα άλμπουμ που προτείνουμε οπωσδήποτε να ακούσετε!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Πριν από λίγες μέρες αποχαιρετήσαμε και επίσημα το 2025 και μαζί του μια χρονιά κομβική για το pro wrestling. Η ευκολία με την οποία βλέπουμε στην Ελλάδα πλέον το WWE και τα events του μας έδωσε τεράστια χαρά σε όσους πλέον δε θα ταλαιπωρούμασταν για να παρακολουθήσουμε τη μεγαλύτερη εταιρία πάλης.

Από την άλλη ζήσαμε μια αναβίωση των καλών εποχών του AEW που τα τελευταία δύο χρόνια λειτουργούσε κυρίως με εκλάμψεις. Τα ματς του ήταν πάντα καλά, αλλά οι ιστορίες ήταν οριακά ανύπαρκτες, ωστόσο φέτος υπήρξε μια σημαντική εσωτερική αναδιοργάνωση, έμειναν όσοι παλαιστές ήθελαν πραγματικά να βρίσκονται στην εταιρία και το αποτέλεσμα ήταν να δούμε πολύ καλύτερα και ολοκληρωμένα storylines.

Ήταν επίσης μια χρονιά που τα premium live events και PPVs κυμάνθηκαν σε αρκετά καλό επίπεδο. Το WWE είχε κάποια πιο συμπαγή σόου, καλές κάρτες, αλλά και κάποιες απογοητεύσεις (εσένα κοιτάω Wrestlepalooza), ενώ το AEW είχε τις κλασικές υπερμεγέθεις κάρτες του και οριακά πεντάωρα events, αλλά παρ’ όλα αυτά πέτυχε να είναι όλα σε σχετικά καλό επίπεδο.

Το event της χρονιάς για εμένα είναι το All In που το παρακολούθησα live. Έγινε στην Αμερική αντί για το Wembley και αντιμετωπίστηκε ως μια καλοκαιρινή Wrestlemania από την εταιρία. Ποιοτικά και τα ματς και ο ρυθμός του ήταν πολύ καλός και είχαμε ένα από τα καλύτερα κλεισίματα της χρονιάς. Από την άλλη μεριά ξεχώρισα το Summerslam, το Crown Jewel και φυσικά το Elimination Chamber που μας πρόσφερε το τέλος της δεκαετίας και τον λόγο που είχα μείνει να κοιτάω την οθόνη αποσβολωμένος για πολλή ώρα.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν για το 2025 και πάμε στις επιλογές μου για τα δέκα καλύτερα ματς της χρονιάς!

10. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Bianca Belair – WWE Wrestlemania 41

Αυτό το ματς ήταν πραγματικά ένας καταλύτης για τη φετινή χρονιά. Αν είχε περισσότερο χρόνο, πιστεύω ότι θα μιλούσαμε χαλαρά για αγώνα πεντάδας. Τρεις από τις καλύτερες, αν όχι οι τρεις καλύτερες γυναίκες wrestlers της εταιρίας σε ένα triple threat για τον τίτλο. Η Iyo με την εμπειρία και τα high flying skills, η Bianca με την ωμή δύναμη και η Rhea ως η πιο ολοκληρωμένη performer της γενιάς της.

Από το ξεκίνημα φαινόταν ότι θα είναι ένα απλό showcase, αλλά μια παράσταση από τρεις παλαίστριες που μπορούσαν να σου δείξουν σε τι επίπεδο έχει φτάσει πλέον το γυναικείο wrestling. Το format του triple threat βοήθησε πάρα πολύ, αφού και τα τρία ζευγάρια έχουν φουλ χημεία μεταξύ τους και τα στυλ τους συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Έχει αφήγηση, έχει ρυθμό και ροή και δείχνει πόσο πολύ έχουν εξελιχθεί η Bianca, η Rhea και η Iyo σε μια από τις πολλές παραστάσεις που θα μας δώσουν στο μέλλον.

9. Will Ospreay vs Konosuke Takeshita – AEW Dynamite

Είναι λίγο τρελό πόσα ματς μεταξύ νέων και ταλαντούχων performers πήραμε φέτος. Οι Ospreay και Takeshita, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους και φυσικά έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους. Το ότι αυτό το ματς το είδαμε σε ένα απλό επεισόδιο του Dynamite ως μέρος του Owen Hart Tournament δείχνει και την ποιότητα που υπάρχει στα εβδομαδιαία σόου του AEW.

Υπάρχει το γενικότερο στόρι με τον Takeshita που είναι το poster boy της Don Callis Family να αντιμετωπίζει τον προηγούμενο παλαιστή που κατείχε τη θέση αυτή, αλλά από την άλλη πλευρά το βασικό ζήτημα είναι και για τους δύο είναι πολύ απλά να αποδείξουν πως ο ένας είναι ανώτερος του άλλου. Ματς ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλές κινήσεις ακόμα και στη ράμπα εισόδου και ένα εκρηκτικό φινάλε με γονατιές, Styles Clash, Storm Breaker και φοβερές ανατροπές. Θα έχουν περισσότερο χρόνο στο μέλλον να μας δείξουν τις δυνατότητές τους και σε PPV.

8. Kenny Omega vs Gabe Kidd – AEW/NJPW WrestleDynasty

Λατρεύω όταν ο Omega γυρίζει στην Ιαπωνία για να αντιμετωπίσει έναν νέο παλαιστή, ειδικά όταν δεν είναι Ιάπωνας. Με ενθουσιάζει η ιστορία του έμπειρου και κατασταλαγμένου Kenny που υπήρξε το πρόσωπο του New Japan απέναντι στην αλαζονεία νέων performers που θέλουν να διεκδικήσουν αυτή τη θέση για τον εαυτό τους. Αυτό το ματς έβαλε τον Gabe Kidd στον χάρτη των main eventers.

Δύο τελείως διαφορετικά στυλ μάχης έρχονται σε κόντρα στο πιο ωμό και γρήγορο pace της Ιαπωνίας. Ο Kenny μπήκε μέσα ως ένας ολοκληρωμένος σταρ και ο Gabe Kidd ως ένας διψασμένος νέος που θα ρισκάρει τα πάντα για να αποδείξει ότι ανήκει στην ελίτ. Χτυπήματα πολύ δυνατά και με ουσία, spots εκτελεσμένα με ανατριχιαστική ακρίβεια, ματς που έχει τεχνική, ψυχή και χαρακτήρα. Είναι πάντα ωραίο να βλέπεις αρχές της χρονιάς ένα Match of the Year contender.

7. Will Ospreay vs Swerve Strickland – AEW Dynamite Summer Blockbuster

Είχαν παλέψει και πέρυσι αυτοί οι δύο, αλλά το φετινό τους ματς ήταν αρκετά ανώτερο. Το καλοκαίρι, η κύρια ιστορία στο AEW ήταν ποιος εκ των Hangman, Swerve και Ospreay θα εκθρονίσει τον Jon Moxley και θα πάρει τον μεγάλο τίτλο με την κόντρα των πρώτων δύο να παραμένει έντονη και τον Ospreay να λειτουργεί ως συμφιλιωτής. Στο ματς με τον Swerve υπήρχε περισσότερη ιστορία με τους δύο να αναφέρουν τη φιλία τους και τη σχέση τους που πάει χρόνια πίσω.

Τη στιγμή που μπήκαν στο ring, οι δυο τους αποφάσισαν να κάνουν μια επίδειξη των δυνατοτήτων τους και μάλιστα στον μέγιστο βαθμό αφού το ματς τελείωσε ως ισοπαλία μετά από μισή ώρα. Ο τρόπος που συνδυάζουν αυτοί οι δύο την ταχύτητα και την αθλητικότητά τους είναι εξαιρετικός. Υπάρχουν spots όπως το Hidden Blade έξω από το ring που εντυπωσιάζουν, υπάρχουν χτυπήματα της ιαπωνικής σχολής και φυσικά εξαιρετικά kick outs που οδηγούν στην ισοπαλία. Αυτοί οι δύο είχαν ένα πολύ καλό 2025 και ματς όπως αυτό το πιστοποιούν.

6. Toni Storm vs Mariah May – AEW Revolution

Αυτό το ματς ήταν το επιστέγασμα της ίσως καλύτερης ιστορίας μεταξύ γυναικών των τελευταίων χρόνων. Η επιστροφή της Toni Storm με τον προηγούμενο χαρακτήρα της, το εξαιρετικό της παίξιμο και η συμπεριφορά της απέναντι στη Mariah που της πήρε τον τίτλο λίγους μήνες πριν, το σοκαριστικό segment με την αποκάλυψη ότι πάντα ήταν η Timeless Toni πίσω από τον χαρακτήρα και φυσικά η νίκη της στην Αυστραλία μας οδηγούν στο Hollywood Ending.

Ήταν μια κόντρα που όλες οι χαρακτηριστικές της στιγμές είχαν μέσα αίμα και οι δύο παλαίστριες φροντίζουν να το θυμάσαι αυτό εξαρχής. Είναι ένα ματς με σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, ένας αγώνας που γυρίζει συνεχώς στα πιο σημαντικά σημεία της κόντρας, έχει πάρα πολλή ένταση και πολύ βίαια spots. Από άποψη storytelling είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Σπάνια οι μεγάλες κόντρες μπορούν να έχουν τόσο σπουδαία φινάλε και αυτό είναι ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει. Και δυστυχώς όσοι επιχειρήσουν να αντιγράψουν την ίδια συνταγή, δύσκολα θα βρουν τη μαγεία που υπάρχει εδώ.

5. John Cena vs AJ Styles – WWE Crown Jewel Perth

Το ήθελε πολύ ο Cena αυτό το ματς, το ήθελε ο Styles, το αποζητούσαμε και εμείς ως κοινό. Μετά λοιπόν και από την απαίτηση του πρώτου, δύο παλαιστές που μας έχουν χαρίσει παρέα μερικά από τα καλύτερα ματς της καριέρας τους συναντήθηκαν στην Αυστραλία και έδωσαν μια πραγματική παράσταση. Δεν υπάρχει ουσιαστικά ιστορία, μιας και οι δύο έχουν το ρόλο του καλού.

Ωστόσο είναι μια τελευταία συνάντηση μεταξύ του poster boy του Sports Entertainment και του καλύτερου παλαιστή στην ιστορία του TNA και του απόλυτου αφεντικού του Bullet Club. Έτσι θέλησε ο Cena να προλογιστεί ο μεγάλος του αντίπαλος. Ίσως κάποιους να τους ξενέρωσε η εκτεταμένη χρήση κινήσεων άλλων παλαιστών, αλλά αυτό το ματς δεν ήταν ένας απλός αγώνας για το ποιος είναι ο καλύτερος.

Είναι κάτι σαν ταινία που χωρίζεται σε σκηνές. Έχεις τους δύο να μας θυμίζουν τα παλιότερα ματς τους και μετά το σκηνικό γυρίζει στην παρουσίαση της καριέρας τους. Μας θυμίζουν παλιούς τους αντιπάλους, αποτίουν ένα φόρο τιμής σε μεγάλες προσωπικότητες του wrestling και ουσιαστικά δημιουργούν ένα love letter στους οπαδούς του σπορ, τόσο στους πιο mainstream όσο και στους πιο hardcore. Αγώνας με τεράστια σημασία.

4. Will Ospreay vs Hangman Page – AEW Double or Nothing

To AEW έκανε εξαιρετικά τουρνουά φέτος (γρήγορο shout out στο φανταστικό C2 που αν γινόταν νωρίτερα μέσα στη χρονιά θα είχε σίγουρα 3-4 θέσεις στο αφιέρωμα) και αυτός ο τελικός του Owen Hart Cup Final είναι μακράν ο καλύτερος του βραχύβιου θεσμού μέχρι τώρα. Το διακύβευμα είναι ένας αγώνας τίτλου στο All In, το μεγαλύτερο event της χρονιάς και αντιμέτωποι έρχονται δύο παλαιστές όπου κανένας δεν έχει ρόλο κακού.

Από τη μία η νεανική ορμή και ο ενθουσιασμός του Ospreay που θέλει να κερδίσει τον μεγάλο τίτλο και από την άλλη πλευρά ο Hangman, ο καλύτερος χαρακτήρας της εταιρίας, το παιδί που υπήρξε χαμογελαστό και μεθυσμένο, που κέρδισε τον μεγάλο τίτλο και τον έχασε, έχασε επίσης τη χαρά του, είχε μια κόντρα με τον Swerve που τον χάραξε για πάντα και αναζητάει τη λύτρωση μέσα από το να ξεπερνάει τα τραύματά του σε κάθε ματς.

Όταν αυτοί οι δύο χαρακτήρες με αυτό το background και κυρίως αυτές τις ικανότητες, έρχονται αντιμέτωποι στο ring, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο εκτός από επικό. Ο Hangman ακολουθεί τον φρενήρη ρυθμό του Άγγλου, το ματς πηγαίνει παντού γύρω από το ring, ενώ ξεχωρίζουν το staredown τους πριν ορμήσουν ο ένας στον άλλον για να επιχειρήσουν finisher, η εξάντληση του Hangman στο Hidden Blade και ο τέλειος συγχρονισμός τους. Τρομερές στιγμές.

3. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Naomi – WWE Evolution

Αυτό το ματς είναι τόσο καλό που είναι κρίμα ότι μελλοντικά όλοι θα το θυμούνται μόνο για την εξαιρετική ανατροπή στο τέλος και όχι για την ποιότητά του. Ε αυτή η λίστα είπε να κάνει λίγο τη διαφορά. Το φετινό Evolution ήταν εξαιρετικό και φυσικά ένας ακόμη λόγος που το WWE πρέπει να δίνει πιο συχνά το spotlight του στις γυναίκες της εταιρίας.

Προφανώς η εισβολή και το cash in της Naomi που δεν περιμέναμε ήταν μια εξαιρετική έκπληξη και επιστέγασμα του πολύ καλού heel turn της. Επίσης ανανέωσε προσωρινά το women’s division του Raw. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μέχρι εκείνο το σημείο, η Rhea και η Iyo δίνουν μακράν το καλύτερο ματς γυναικών για όλο το 2025.

Οι δύο φίλες, αν και έχουν διαφορετικό σωματότυπο, βρίσκουν τρομερή χημεία στο ring και το high flying στυλ της μίας με τη δύναμη της άλλης δένουν σε σημείο που όλο αυτό μοιάζει αψεγάδιαστο. Έχει μια τρομερή ροή γενικά και κάνει το ματς να μοιάζει μεγαλύτερο σε διάρκεια λόγω όλων αυτών των spots που βλέπεις να εξελίσσονται μπροστά σου. Ε βάλε και την ανατροπή με τη Naomi και τότε παίρνεις ένα διαμαντάκι. Iyo και Rhea πρέπει να παλέψουν πολλές φορές ακόμα.

2. Hangman Page vs Jon Moxley – AEW All In

Αν στο μυαλό μου υπάρχουν δύο wrestlers της χρονιάς, αυτοί είναι οι Hangman Page και Jon Moxley. Ο λόγος είναι γιατί και οι δύο είχαν ένα τεράστιο redemption arc και όπως στο παρελθόν με τον Cody Rhodes, τα εκτιμώ πάρα πολύ αυτά. Στο event της χρονιάς για μένα, το All In του AEW οι δύο αυτοί παλαιστές συναντήθηκαν και μας πρόσφεραν κάτι σπουδαίο.

Από τη μία ο απόλυτος κακός, ο άνθρωπος που κλείδωσε το μεγάλο πρωτάθλημα της εταιρίας σε μια βαλίτσα και ζήτησε από τους πάντες να ανταποκριθούν στο επίπεδο του. Και από την άλλη ο άνθρωπος που από τότε που έχασε το πρωτάθλημα, πέρασε μια προσωπική Οδύσσεια. Ο άνθρωπος που έχασε τα πάντα και προσπάθησε να τα διεκδικήσει ξανά, φτάνοντας όμως σε όλο και πιο ακραίο σημείο.

Εκείνο το βράδυ ο Hangman μπήκε και διάλεξε τη βία απέναντι σε έναν άνθρωπο που ζει για ματς με αίμα. Όχι μόνο αρνείται να χάσει, αλλά πρέπει να προσπεράσει μια ολόκληρη αντίπαλη φατρία πριν τελικά έρθει η λύτρωση με τη μορφή του Bryan Danielson και του Swerve Strickland, του μεγάλου του αντιπάλου για να τον βοηθήσουν. Η σκηνή που βγάζει τον τίτλο από τη βαλίτσα και το βλέμμα του Swerve είναι η πιο όμορφη της χρονιάς. Και όλο αυτό σε ένα ματς με καρφιά, τραπέζια, γυαλιά και αλυσίδες που αποτύπωσαν πόσες δυσκολίες έπρεπε να περάσει ο ήρωας της ιστορίας μας για να φτάσει εκεί. Σπουδαία ιστορία, ακόμα πιο σπουδαίος αγώνας.

1. Kyle Fletcher vs Will Ospreay – AEW Revolution

Η ιστορία των δύο πρώην φίλων και μελών της United Empire που ξεκίνησε στα τέλη του 2024 θεωρώ πως είναι μια από τις πιο υποτιμημένες σε όλο το wrestling. Μετά τις ματσάρες του σε Full Gear και World’s End η κόντρα των δύο συνεχίστηκε με τη συμμαχία του Ospreay με τον Omega εναντίον της Don Callis Family και ολοκληρώθηκε στο φετινό Revolution σε ένα ματς σε κλουβί.

Τι ακριβώς να πω για αυτόν τον αγώνα; Οι δύο highflyers όχι απλά δεν περιορίστηκαν με το steel cage, αλλά αντίθετα βρήκαν τρόπους να εκμεταλλευτούν το stipulation και να μας προσφέρουν ίσως το καλύτερο ματς που έχουμε δει με αυτό. Υπάρχουν πλάνα από την έναρξη με τους δύο τους να στέκονται στις άκρες του κλουβιού και να κοιτάζονται αποφασισμένοι που προμηνύουν τι θα επακολουθήσει.

Είναι ένα ματς που ισορροπεί ανάμεσα στη βία και την τεχνική και κάποια spots όπως το Spanish Fly από την κορυφή του κελιού θεωρείς ότι μόνο αυτοί οι δύο μπορούν να τα εκτελέσουν, καθώς είναι οι πιο ταλαντούχοι της γενιάς τους. Ίσως πολλοί να μην το τοποθετούν τόσο ψηλά, όμως το τέλος αυτού του ματς με τον Fletcher να φωνάζει στον Ospreay ότι τον μισεί και τον Άγγλο να τον αποτελειώνει δείχνει γιατί ήταν το κορυφαίο της χρονιάς. Γιατί είχε ποιότητα, εξαιρετική εκτέλεση και φανταστική ιστορία. Θα το θυμόμαστε για χρόνια.

Αυτό ήταν και το τελευταίο μέρος του αφιερώματος στους καλύτερους αγώνες πάλης του 2025. Μπορείτε να μου στείλετε τη γνώμη σας και τα σχόλιά σας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για του χρόνου.

The post Ranking: Τα 10 καλύτερα wrestling matches του 2025 appeared first on anthem.gr.

Καλησπέρα σε όλους τους φίλους του anthem.gr, αυτό είναι το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας στην ελληνική μουσική σκηνή και όσα έγιναν φέτος. Σε αυτό θα δούμε τους πρωτοεμφανιζόμενους που ξεχώρισα καθώς και τις απώλειες που είχαμε φέτος. Μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος του αφιερώματος εδώ.

Ποιοι πρωτοεμφανιζόμενοι ξεχώρισαν;

Papazo (Βασίλης Παπαζώτος)

Για μένα ο Papazo, ή αλλιώς ο Βασίλης Παπαζώτος, είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που πραγματικά μου έμειναν μέσα στη χρονιά. Όχι μόνο για τη φωνή του ή τα τραγούδια του, αλλά κυρίως για τον τρόπο που κατάφερε να στήσει έναν δικό του μικρό κόσμο, σχεδόν μαγικό, πάνω στο μπαλκόνι του στον Λυκαβηττό. Κάθε φορά, με ένα λιτό setup χωρίς φανφάρες, φέρνει τον κόσμο πιο κοντά στη μουσική μέσα από ζωντανές εκτελέσεις και διασκευές που βρίσκουν αμέσως τον δρόμο τους στα social media και μοιάζουν απίστευτα ζωντανές.Το «Μπαλκόνι του Papazo» δεν το βλέπω απλώς σαν ένα viral project της εποχής. Είναι περισσότερο μια γιορτή, ένα ανοιχτό κάλεσμα στη μουσική και στη συνύπαρξη, που μεγαλώνει όσο περνά ο καιρός. Το γεγονός ότι από εκεί έχουν περάσει καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Πλούταρχος, η Ηρώ και ο Κωστής Μαραβέγιας, λέει πολλά από μόνο του και δείχνει πως έχει δημιουργηθεί ένα όμορφο, ζωντανό δίκτυο συνεργασιών χωρίς ίχνος επιτήδευσης.

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο, όμως, είναι πως όλη αυτή η αναγνώριση, ακόμα και η βράβευσή του στα MAD ως Πρωτοεμφανιζόμενος Καλλιτέχνης, που προσωπικά τη θεωρώ από τις πιο δίκαιες επιλογές που έχουν γίνει ποτέ στη συγκεκριμένη κατηγορία, δεν φαίνεται να τον έχει αλλάξει καθόλου. Παραμένει ο ίδιος άνθρωπος, με χιούμορ, ειλικρίνεια και μια ζεστασιά που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είσαι απλός θεατής, αλλά μέρος της διαδικασίας. Ίσως γι’ αυτό τον θεωρώ σήμερα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και ξεχωριστές παρουσίες στην ελληνική μουσική σκηνή.

Τους τελευταίους μήνες αυτή τη ζεστασιά την έχει μεταφέρει και στο Green Park, στο Πεδίον του Άρεως, μαζί με μια πολύ όμορφη παρέα μουσικών. Είναι από εκείνες τις εμφανίσεις που πας χωρίς μεγάλες προσδοκίες και φεύγεις γεμάτος, σίγουρος ότι άξιζε τον χρόνο σου.

Χρήστος Βέργος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1999 και τα πρώτα του βήματα στη μουσική τα έκανε το 2020, έχοντας για στούντιο ένα γκαράζ στην Πετρούπολη. Εκεί άρχισε να ηχογραφεί και να κυκλοφορεί τα πρώτα του κομμάτια, με έναν τρόπο απλό και σχεδόν αυθόρμητο. Λίγους μήνες αργότερα, ένα από αυτά βρήκε τον δρόμο του μέχρι τη μουσική εκπομπή «Μουσικό Κουτί» της ΕΡΤ, κάτι που του έδωσε τη δυνατότητα να ακουστεί από περισσότερο κόσμο. Από εκεί και μετά η πορεία του πήρε πιο σταθερή μορφή, με τρεις προσωπικούς δίσκους, το «Ξύπνησα Νύχτα», το «Ψάχνω» και το «Κίτρινο Φως», που κυκλοφόρησαν το 2021, το 2023 και το 2025 αντίστοιχα.

Εγώ, πάντως, τον γνώρισα τελείως τυχαία το καλοκαίρι, μέσα από ένα βίντεο στο TikTok, με αφορμή τη μεγάλη επιτυχία του «Θα μείνω». Μια γλυκιά μπαλάντα που σε παίρνει μαζί της από την πρώτη κιόλας νότα. Η φωνή του, αισθαντική αλλά χωρίς ίχνος υπερβολής, με κέρδισε σχεδόν αμέσως. Δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω από λίγα δευτερόλεπτα και μια λιτή, δωρική ερμηνεία για να καταλάβω ότι εδώ υπάρχει κάτι ξεχωριστό. Από εκείνες τις φωνές που στη μουσική τις λες «φωνές έμπνευσης», γιατί έχουν αυτό το ανεξήγητο στοιχείο που το ακούς, το αναγνωρίζεις και το νιώθεις χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μετά από αυτό μπήκα και άκουσα ολόκληρη τη δισκογραφία του. Τρεις δίσκοι, ο καθένας με το δικό του ηχόχρωμα και τη δική του ταυτότητα. Ροκ στοιχεία, μπαλάντες, funk και folk επιρροές, όλα δεμένα όμορφα μεταξύ τους, με μελωδίες που κυλάνε φυσικά. Η ερμηνεία του Χρήστου, σε συνδυασμό με έναν στίχο γεμάτο προβληματισμό και συναίσθημα, συνθέτουν ένα μουσικό ταξίδι που δύσκολα σε αφήνει αδιάφορο. Ένα ταξίδι που έκανα κι εγώ και από τότε κέρδισε έναν ακόμα ακροατή, ενώ εγώ έναν καλλιτέχνη που μπήκε για τα καλά στη λίστα μου στο Spotify και σίγουρα στα live που θα θέλω να παρακολουθώ. Αν μου επιτρέπεται μια προτροπή, αξίζει να κάνετε κι εσείς αυτό το ταξίδι, γιατί δύσκολα θα βγείτε χαμένοι.

Υ.Γ. Το «Θα μείνω» στάθηκε και η αφορμή να ξαναγράψω στίχο μετά από αρκετούς μήνες. Με αυτό το τραγούδι να παίζει από κάτω και κοιτώντας μια φωτογραφία που μου έστειλε ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο, με φόντο μια πόλη φωτισμένη όμορφα μέσα στη νύχτα. Με ταξίδεψε τόσο, που το χέρι μου άρχισε να γράφει σχεδόν μόνο του. Και μόνο αυτό, για μένα, λέει πάρα πολλά.

Συναυλίες που ξεχώρισα

1) Green Day, 6 Ιουλίου, EJEKT Festival, ΟΑΚΑ

2) London Grammar, 11 Ιουλίου, Release Athens 2025, Πλατεία Νερού

3) Cypress Hill, Kneecap, 13 Ιουλίου, Rockwave Festival, Terra Vibe, Μαλακάσα

4) Alice Cooper, 11 Ιουλίου, Rockwave Festival, Terra Vibe, Μαλακάσα

5) Kylie Minogue, 18 Ιουλίου, Release Athens 2025, Πλατεία Νερού

6) Gojira, 19 Ιουλίου, Release Athens 2025, Πλατεία Νερού

7) Dream Theater, 23 Ιουλίου, Release Athens 2025, Πλατεία Νερού

8) Robbie Williams, 2 Οκτωβρίου, Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο)

9) Άννα Βίσση, 13 & 14 Σεπτεμβρίου 2025, Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο)

10) Αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, Τετάρτη 25 Ιουνίου 2025, Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο)

Οι μουσικές απώλειες της χρονιάς 

Μανώλης Λιδάκης

Ο Μανώλης Λιδάκης, κατά κόσμον Εμμανουήλ Σπυρλιδάκης, γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1960 στο Ηράκλειο της Κρήτης και υπήρξε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και ιδιαίτερες φωνές του έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού. Από πολύ μικρή ηλικία μπήκε στον κόσμο της μουσικής, δείχνοντας νωρίς πως δεν χωρούσε εύκολα σε καλούπια, τόσο ως ερμηνευτής όσο και ως καλλιτεχνική παρουσία.

Από τα πρώτα του βήματα φάνηκε το εύρος του ρεπερτορίου του και η άνεση με την οποία κινούνταν ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά είδη. Συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς της ελληνικής σκηνής και κατάφερε να αφήσει το προσωπικό του αποτύπωμα σε κάθε τραγούδι που ερμήνευσε, με μια φωνή βαθιά, μελαγχολική και ταυτόχρονα ανθρώπινη, που έμοιαζε να κουβαλά εμπειρίες και συναισθήματα.

Η πορεία του κράτησε δεκαετίες και περιλάμβανε δίσκους, ζωντανές εμφανίσεις και συμμετοχές σε τηλεοπτικές εκπομπές, μέσα από τις οποίες τον γνώρισε και τον αγάπησε ένα πολύ ευρύ κοινό. Δεν ήταν ποτέ απλώς ένας τραγουδιστής της εποχής του, αλλά μια σταθερή παρουσία που συνόδευσε διαφορετικές γενιές ακροατών.

Ο θάνατός του στις 26 Φεβρουαρίου 2025, λίγες μόλις ημέρες πριν συμπληρώσει τα 65 του χρόνια, άφησε ένα έντονο κενό. Πίσω του μένει μια πλούσια δισκογραφία και μια φωνή που θα συνεχίσει να συγκινεί, να θυμίζει και να συνοδεύει στιγμές, όπως κάνουν μόνο οι πραγματικά αγαπημένοι καλλιτέχνες.

Kαιτυ Γκρέΰ

Η Καίτη Γκρέυ, με πραγματικό όνομα Αγγελική Καλαϊτζή και γεννημένη ως Αθανασία Γκιζίλη, υπήρξε μια μορφή που δύσκολα χωρά σε απλές περιγραφές. Μια φωνή-σύμβολο του ελληνικού λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού, βαθιά δεμένη με μια ολόκληρη εποχή. Γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1924 στους Μυτιληνιούς της Σάμου και από νωρίς φάνηκε πως κουβαλούσε μέσα της μια ένταση και μια αλήθεια που δεν περνούσαν απαρατήρητες.Η πορεία της δεν ξεκίνησε κατευθείαν από το τραγούδι, αφού αρχικά δοκίμασε τις δυνάμεις της ως ηθοποιός. Πολύ σύντομα, όμως, η φωνή της βρήκε τον φυσικό της χώρο και εκεί άρχισε να γράφεται η ιστορία. Στο τραγούδι γνώρισε τεράστια επιτυχία και έγινε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες παρουσίες της σκηνής, με μια ερμηνεία γεμάτη πάθος, δύναμη και βιωμένο συναίσθημα.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της ηχογράφησε περισσότερα από 1.500 τραγούδια και συνεργάστηκε με κορυφαίους συνθέτες και τραγουδιστές της εποχής της. Τη δεκαετία του ’50 και του ’60 υπήρξε από τις πιο αγαπημένες και ακριβοπληρωμένες φωνές, με τραγούδια που ακούστηκαν ξανά και ξανά και πέρασαν σχεδόν αυτόματα στη συλλογική μνήμη. Η παρουσία της δεν ήταν απλώς επιτυχημένη, ήταν καθοριστική για το λαϊκό τραγούδι.Η Καίτη Γκρέυ έφυγε από τη ζωή στις 19 Ιανουαρίου 2025, σε ηλικία 100 ετών, κλείνοντας έναν κύκλο ζωής γεμάτο δημιουργία και προσφορά στον ελληνικό πολιτισμό. Άφησε πίσω της μια βαριά κληρονομιά, τραγούδια που συνεχίζουν να συγκινούν και μια φωνή που δύσκολα θα ξεχαστεί, όσο κι αν περνούν τα χρόνια.

Διονύσης Σαββόπουλος

Ο Διονύσης Σαββόπουλος υπήρξε ένας από τους πιο καθοριστικούς τραγουδοποιούς της σύγχρονης ελληνικής μουσικής και το όνομά του συνδέθηκε όσο λίγα με ολόκληρες εποχές. Γεννημένος στις 2 Δεκεμβρίου 1944 στη Θεσσαλονίκη, κατάφερε από νωρίς να διαμορφώσει μια προσωπική γλώσσα έκφρασης, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, που μιλούσε κατευθείαν στον ακροατή και δεν φοβόταν να πάρει θέση.

Η μουσική του κινήθηκε με άνεση ανάμεσα στο ροκ, το λαϊκό και το ρεμπέτικο, χωρίς ποτέ να εγκλωβίζεται σε ένα είδος. Αυτό που τον ξεχώρισε, όμως, ήταν ο τρόπος με τον οποίο έντυνε αυτές τις μουσικές με πολιτικά, ποιητικά και βαθιά υπαρξιακά κείμενα. Τα τραγούδια του έγιναν φωνή αντίστασης και σχολιασμού, ιδιαίτερα στα δύσκολα χρόνια της μεταπολεμικής περιόδου και της μεταδικτατορικής Ελλάδας, συνοδεύοντας γενιές που αναζητούσαν νόημα, ταυτότητα και ελευθερία.

Με δεκάδες δισκογραφικές δουλειές και αμέτρητες συναυλίες σε όλη τη χώρα, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική κουλτούρα. Δεν ήταν απλώς ένας καλλιτέχνης με επιτυχίες, αλλά ένας δημιουργός που επηρέασε τον τρόπο που ακούμε, σκεφτόμαστε και συζητάμε τη μουσική. Τα τραγούδια του συνέχισαν να ακούγονται, να ερμηνεύονται ξανά και να αποκτούν νέο νόημα με το πέρασμα του χρόνου.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 21 Οκτωβρίου 2025, σε ηλικία 80 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα έργο ζωντανό και ανήσυχο, όπως ήταν και ο ίδιος. Ένα έργο που δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν, αλλά συνεχίζει να εμπνέει, να προβληματίζει και να συνοδεύει όσους έχουν ανάγκη τη μουσική ως τρόπο έκφρασης και στάσης ζωής.

Αχιλλέας Θεοφίλου

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Μυτιλήνη το 1940, ο Αχιλλέας Θεοφίλου κουβαλούσε από νωρίς μια ανήσυχη ματιά για τον κόσμο, που τον οδήγησε να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στη Γενεύη και Κοινωνιολογία στο Παρίσι, στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας στην Ελλάδα. Οι σπουδές αυτές δεν ήταν απλώς ένα τυπικό βιογραφικό στοιχείο, αλλά κομμάτι της ευρύτερης σκέψης και της ευαισθησίας με την οποία αργότερα προσέγγισε τη μουσική και τους ανθρώπους της.

Το 1970 επέστρεψε στην Αθήνα και ξεκίνησε να εργάζεται στη Minos EMI, σε μια περίοδο που η ελληνική δισκογραφία βρισκόταν σε έντονη δημιουργική άνθηση. Εκεί εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο σημαντικούς και ουσιαστικούς παραγωγούς της ελληνικής μουσικής σκηνής, με καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση ήχων, καλλιτεχνικών ταυτοτήτων και ολόκληρων δισκογραφικών εποχών. Η ματιά του δεν ήταν ποτέ στενά εμπορική, αλλά βαθιά ανθρώπινη και καλλιτεχνική.

Στην πορεία του συνεργάστηκε με μερικούς από τους σπουδαιότερους Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Αντώνης Βαρδής, ο Γιάννης Πάριος, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Νίκος Ξυλούρης, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Λοΐζος. Ιδιαίτερα με τον Μάνο Λοΐζο τους συνέδεε μια βαθιά, σχεδόν αδελφική φιλία, που ξεπερνούσε τα στενά όρια της επαγγελματικής συνεργασίας. Το αποτύπωμά του, ωστόσο, απλώνεται πολύ πιο πλατιά, αγγίζοντας ονόματα όπως η Χαρούλα Αλεξίου, ο Στράτος Διονυσίου, η Ρίτα Σακελλαρίου, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Άννα Βίσση, ο Γιάννης Σπανός, ο Δήμος Μούτσης, ο Απόστολος Καλδάρας και ο Βασίλης Τσιτσάνης, μεταξύ πολλών άλλων.

Η ζωή του συνδέθηκε και προσωπικά με τη Χαρούλα Αλεξίου, με την οποία υπήρξαν παντρεμένοι και μαζί υιοθέτησαν ένα παιδί, τον Μάνο, που πήρε το όνομά του από τον Μάνο Λοΐζο. Παρότι ο γάμος τους δεν κράτησε, οι σχέσεις τους παρέμειναν εξαιρετικές, με σεβασμό και εκτίμηση που άντεξαν στον χρόνο, κάτι σπάνιο και ενδεικτικό του χαρακτήρα του.Ο Αχιλλέας Θεοφίλου έφυγε από τη ζωή στις 20 Μαΐου 2025, σε ηλικία 85 ετών. Πίσω του άφησε όχι μόνο μια τεράστια παρακαταθήκη στη δισκογραφία, αλλά και την αίσθηση ότι υπήρξε ένας άνθρωπος που στάθηκε δίπλα στους καλλιτέχνες, πίστεψε στη μουσική τους και βοήθησε να γεννηθούν έργα που ακόμα μας συντροφεύουν.

Πετρολούκας Χαλκιάς

Ο Πετρολούκας Χαλκιάς γεννήθηκε το 1934 στο Δελβινάκι Ιωαννίνων και από πολύ νωρίς η ζωή του ταυτίστηκε με τον ήχο του κλαρίνου. Ξεκίνησε να ασχολείται με το όργανο μόλις στα 11 του χρόνια, κόντρα μάλιστα στην αρχική άρνηση του πατέρα του, Περικλή, ο οποίος ήταν ήδη ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς της περιοχής. Μαθήτευσε δίπλα στον Φίλιππα Ρούντα, τον θρυλικό «καλύτερο κλαρίνο του Ζαγορίου», που διέκρινε αμέσως το ταλέντο του και στάθηκε καθοριστικός στα πρώτα του βήματα. Με τη δική του στήριξη έκανε και την πρώτη του δημόσια εμφάνιση, σε μια ηλικία που για άλλους είναι απλώς παιδική.

Λίγο αργότερα βρέθηκε στην Αθήνα, όπου έπαιξε δίπλα στον πατέρα του και πραγματοποίησε την πρώτη του ραδιοφωνική εμφάνιση, ανοίγοντας σιγά σιγά τον δρόμο για μια πορεία που έμελλε να ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα. Το 1960 μετανάστευσε στην Αμερική, όπου έζησε για περίπου είκοσι χρόνια και αφιερώθηκε στο να διαδώσει την ελληνική παραδοσιακή μουσική, κρατώντας ζωντανό τον ήχο της Ηπείρου στις κοινότητες των Ελλήνων της διασποράς αλλά και πέρα από αυτές.

Το 1979 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Από εκεί και μετά η παρουσία του ήταν συνεχής και ουσιαστική, με εμφανίσεις σε γνωστά μουσικά κέντρα, συναυλίες σε όλη τη χώρα, συμμετοχές σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά και σε ηχογραφήσεις και δίσκους με σπουδαίους καλλιτέχνες. Το παίξιμό του, βαθιά βιωματικό και γεμάτο συναίσθημα, τον καθιέρωσε ως μία από τις σημαντικότερες μορφές της παραδοσιακής μουσικής.

Ο Πετρολούκας Χαλκιάς έφυγε από τη ζωή στις 15 Ιουνίου 2025, σε ηλικία 90 ετών. Άφησε πίσω του έναν ήχο αναγνωρίσιμο από την πρώτη νότα και μια παρακαταθήκη που συνεχίζει να συγκινεί και να διδάσκει, θυμίζοντας πως η παράδοση δεν είναι κάτι στατικό, αλλά κάτι που ζει και αναπνέει μέσα από ανθρώπους σαν κι αυτόν.

Στέλλα Γκρέκα

Ήταν η μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιός στην Ελλάδα και μια μορφή που συνδύασε τη δόξα με τη σπάνια τύχη της μακροημέρευσης. Η Στέλλα Γκρέκα γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1922 και, παρότι εμφανίστηκε κατά διαστήματα στον κινηματογράφο και στο θέατρο ως ηθοποιός, η διαδρομή που τελικά τη σημάδεψε ήταν εκείνη του τραγουδιού. Μια πορεία σύντομη σε διάρκεια, αλλά έντονη και απολύτως χαρακτηριστική της εποχής της.

Μεγάλωσε μέσα σε μια φτωχή οικογένεια με εννέα παιδιά. Ο πατέρας της ήταν σκηνογράφος και, χάρη στις επαφές του, βρισκόταν κοντά σε σημαντικούς ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου, όπως ο Παντελής Χορν. Η ίδια εμφανίστηκε πολύ νωρίς στη μουσική σκηνή της Αθήνας και ήδη από την ηλικία των οκτώ ετών ο αθηναϊκός Τύπος είχε αρχίσει να γράφει για εκείνη, αναγνωρίζοντας μια ξεχωριστή παρουσία με ιδιαίτερη φωνή και χάρη.

Το 1942 παντρεύτηκε τον ποιητή και σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκο, ο οποίος της έδωσε και το καλλιτεχνικό της όνομα, Στέλλα Γκρέκα, αφού η ίδια δεν επιθυμούσε να εμφανίζεται ως Στέλλα Λάσκου. Στα χρόνια που ακολούθησαν ηχογράφησε τραγούδια που έμειναν κλασικά, συνεργαζόμενη με σπουδαίους δημιουργούς. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα «Πάμε στο άγνωστο», «Χθες το βράδυ», «Γύρισε», «Τι κι αν χαθείς» και «Το τραγούδι της Μαρίνας». Παράλληλα, πήρε και αποφάσεις που αργότερα η ίδια παραδέχτηκε πως μετάνιωσε. Αρνήθηκε να ηχογραφήσει το «Δυο πράσινα μάτια» το 1945, θεωρώντας τους στίχους του Κώστα Κιούση αφελείς, καθώς και το «Λίγες καρδιές αγαπούνε» το 1946. Το τελευταίο δόθηκε τελικά στον τότε άγνωστο Τώνη Μαρούδα από τον Μιχάλη Σουγιούλ και έγινε η πρώτη μεγάλη του επιτυχία.

Η δισκογραφική της παρουσία περιορίστηκε ουσιαστικά στη διετία 1946-1947. Την ίδια περίοδο τραγουδούσε και στο ραδιόφωνο, με τη συνοδεία του Κώστα Γιαννίδη, και λέγεται πως η φωνή της είχε γοητεύσει ακόμα και τον βασιλιά Παύλο. Παράλληλα, ο Ορέστης Λάσκος την έπεισε να ασχοληθεί και με τον κινηματογράφο, ξεκινώντας με την ταινία «Ραγισμένες καρδιές» το 1945. Αρχικά, η Γκρέκα προοριζόταν να πρωταγωνιστήσει στα «Χειροκροτήματα» του Γιώργου Τζαβέλλα, δίπλα στον Αττίκ και τον Δημήτρη Χορν, όμως τελικά ακολούθησε την επιλογή του συζύγου της και συμμετείχε στο δικό του φιλμ.

Στη συνέχεια εμφανίστηκε στην ταινία «Πρόσωπα λησμονημένα» του Τζαβέλλα το 1946, πλάι σε μεγάλες μορφές του θεάτρου και του κινηματογράφου όπως ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Γιώργος Παππάς και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Παρά το ισχυρό καστ, ο ίδιος ο σκηνοθέτης χαρακτήρισε αργότερα την ταινία ως τη μεγαλύτερη αποτυχία του. Η κινηματογραφική της διαδρομή ολοκληρώθηκε με την ταινία «Μαρίνα», όπου ανέλαβε ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο. Το φιλμ, σε σενάριο των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου και σκηνοθεσία του πρώτου, ήταν παραγωγή του Φιλοποίμενα Φίνου και προβλήθηκε τον Μάρτιο του 1947. Στο πλευρό της βρέθηκαν ο Δημήτρης Μυράτ και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, σε ένα απλό ρομάντζο που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, κυρίως χάρη στη σκηνοθετική ματιά του Αλέκου Σακελλάριου.

Η Στέλλα Γκρέκα έζησε μια ζωή γεμάτη τέχνη, επιλογές, επιτυχίες και χαμένες ευκαιρίες, αφήνοντας πίσω της μια χαρακτηριστική εικόνα μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής όπου η λάμψη μπορούσε να είναι σύντομη, αλλά αρκούσε για να γίνει διαχρονική.

Τι γεύση μου άφησε μουσικά το 2025;

Το 2025 μου άφησε μια γεύση γλυκόπικρη αλλά έντονη, σαν εκείνα τα τραγούδια που δεν σε κερδίζουν με την πρώτη αλλά σε ακολουθούν για μέρες. Δεν ήταν χρονιά εντυπωσιασμού ή μεγάλων “χτυπημάτων”, περισσότερο έμοιαζε με εσωτερική ακρόαση, με επιστροφή στο συναίσθημα και στην ανάγκη για αλήθεια, είτε μιλάμε για ελληνικές κυκλοφορίες είτε για ξένες. Υπήρχε μια κούραση στον αέρα, μια συλλογική κόπωση, και αυτό φάνηκε στη μουσική που προτίμησα να ακούω. Λιγότερος θόρυβος, περισσότερη ουσία, φωνές που δεν προσποιούνται και ήχοι που δεν ζητάνε να αρέσουν σε όλους!

Ταυτόχρονα, το 2025 είχε κάτι παρήγορο. Μου θύμισε γιατί αγάπησα τη μουσική εξαρχής, όχι σαν προϊόν αλλά σαν συντροφιά. Ανακάλυψα μικρά διαμάντια που δεν έπαιξαν παντού, καλλιτέχνες που δεν φώναζαν αλλά ψιθύριζαν ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν να ακούσω. Ίσως τελικά αυτή να είναι η γεύση που μένει περισσότερο: όχι ο ενθουσιασμός της στιγμής, αλλά εκείνη η ήσυχη πληρότητα όταν ένα τραγούδι κουμπώνει πάνω σου την κατάλληλη ώρα και νιώθεις ότι, έστω και για λίγο, όλα βγάζουν νόημα.

Να ευχηθώ σε όλους καλή χρονιά να συνεχίσετε να ακούτε την μουσική που σας εκφράζει και φυσικά να ακολουθείτε το anthem.gr σε podcasts, άρθρα αλλά και ραδιοφωνικά κάθε Τετάρτη 7-9 με το Anthems Radio Show στο favelaradio.gr!

The post Past Forward: Μουσική Ανασκόπηση 2025 – Οι πρωτοεμφανιζόμενοι και οι απώλειες στην ελληνική μουσική σκηνή appeared first on anthem.gr.

Μουσική Ανασκόπηση 2025: Τι συνέβη στην ελληνική μουσική βιομηχανία τη χρονιά που μας αποχαιρετά

Γεια σας φίλοι και φίλες του anthem.gr και του Past Forward. Το 2025 φεύγει κι εμείς κάνουμε τον καθιερωμένο μας μουσικό απολογισμό. Μια χρονιά γεμάτη beats, στίχους που κολλάνε στο μυαλό και τραγούδια που δεν μπορούσαμε να βγάλουμε από το repeat.

Από τα charts και τα ραδιόφωνα μέχρι τα κρυμμένα διαμαντάκια του Spotify, ας δούμε τι πραγματικά μας έμεινε φέτος.

Η ανασκόπηση των κυκλοφοριών της χρονιάς

H χρονιά που μας αποχαιρετά σε λίγες ημέρες έδωσε αρκετά χιτ που σημείωσαν υψηλά νούμερα στα charts και σε streams σε όλες τις πλατφόρμες και παρακάτω θα αναλύσουμε μερικούς καλλιτέχνες και κάποια από αυτά τα τραγούδια.

Pop και λαϊκή σκηνή

Η απόλυτη σταρ Άννα Βίσση το 2025 συνέχισε να αποτελεί μια κατηγορία μόνη της και τα τελευταία χρόνια έχει κερδίσει τον θαυμασμό και την αγάπη της νεότερης γενιάς. Για την χρονιά που μας φεύγει λοιπόν η Άννα Βίσση πέρα από την διπλή συναυλία 13 & 14 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο που σημείωσε διπλό sold out, κυκλοφόρησε 3 singles από την Panik Records με τίτλο ”Όλα για όλα” τον Μάϊο , ”Sandre” τον Ιούλιο και η τελευταία της χρονικά κυκλοφορία με τίτλο ”Εξαίρεση” τον Νοέμβριο. Όλα φυσικά σε μουσική και στίχους Νίκου Καρβέλα ενώ παράλληλα η Άννα από τις αρχές Δεκεμβρίου εμφανίζεται στο ανανεωμένο από το 2023 Hotel Ermou με μεγάλη επιτυχία.

Στον αντίποδα, η παλαιά ποτέ αντίζηλος της, Δέσποινα Βανδή συνέχισε με φόρα από την περσινή χρονιά και την “Πανσέληνο” η οποία βραβεύτηκε ως Τραγούδι της Χρονιάς Airplay αλλά και Καλύτερο Ντουέτο/Συνεργασία στα MAD VMA, κυκλοφορώντας τρία singles με τίτλους ‘Έχω Εμένα” (Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης, Στίχοι: Γιάννης Δόξας), “Φαινόμενο” (Μουσική – Στίχοι: Arcade, Λεωνίδας Σώζος) και μόλις στις 6 Δεκεμβρίου το τελευταίο της single με τίτλο “Καλά Να Περνάτε” (Στίχοι – Μουσική: Teo Tzimas).

O γνωστός Πατρινός λαϊκός ερμηνευτής Νίκος Οικονομόπουλος μέσα στην χρονιά κυκλοφόρησε δυο singles το “Εισιτήριο Ένα” (Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης, Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης) και το “Κουράστηκα να σ’ αγαπώ” (Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης, Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια) που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία σε όλες τις πλατφόρμες. Πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε και τον πολυαναμενόμενο διπλό δίσκο του “11 με λίγα λόγια” στον οποίο εμπεριέχονται στο πρώτο μέρος 11 νέα κομμάτια ανάμεσα τους και ένα ζεμπέκικο του Αντώνη Βαρδή σε στίχους Βασίλη Γιαννόπουλου με τίτλο “Η απόφαση”. Στο δεύτερο μέρος του δίσκου περιλαμβάνονται 16 κομμάτια τα οποία κυκλοφόρησαν σε single από το 2017 (όπου είχε κυκλοφορήσει και τον τελευταίο του προσωπικό δίσκο) και μετά και αποφάσισε να τα συγκεντρώσει σε αυτή του την δισκογραφική δουλειά!

Η αγαπημένη μας και πολιούχος του Anthems Radio Show πλέον, Κατερίνα Λιόλιου με τα την καθιέρωση της το 2024 ξεκίνησε την χρονιά με 2 ντουέτα το “Με γεια σου” με τον Γιάννη Φακίνο (Μουσική: Γιάννης Φακίνος Στίχοι: Θοδωρής Μάκρας) και τον δεύτερο χρονικά με την “Λαίδη” του Ελληνικού πενταγράμμου Άντζελα Δημητρίου με τίτλο “Που τη βρήκε” (Μουσική: Κωνσταντής, Στίχοι: Χρήστος Αναστασίου). Στα μέσα της χρονιάς κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο “Το δικό μου DNA” με τα τραγούδια “Για την επόμενη” (Μουσική: Γιάννης Φακίνος, Στίχοι: Θοδωρής Μάκρας) & “Φέρ’ τη μου να την γνωρίσω” (Μουσική: Γιάννης Φακίνος, Στίχοι: Θοδωρής Μάκρας) να ξεχωρίζουν και να σημειώνουν μεγάλη επιτυχία. Το τέλος της χρονιάς την βρίσκει να πρωταγωνιστεί σε TikTok και Instagram με το ακυκλοφόρητο τραγούδι της “Ο Λογαριασμός” το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2026.

Όσο για την Αναστασία, την εικοσιτριάχρονη πλέον τραγουδίστρια που γνωρίσαμε το 2021 με τις “Αμαρτίες”, το 2025 ήταν άκρως επιτυχημένο. Κυκλοφόρησε το δεύτερό της άλμπουμ με τίτλο “Όνειρο” από το οποίο ξεχωρίζουν τα τραγούδια “Φιλικά” και “Bam” σε μουσική και στίχους Γιώργου Καλογεράκου. Η δημοφιλής στο νεανικό κοινό τραγουδίστρια κυκλοφόρησε επίσης και μια επανεκτέλεση του τραγουδιού “Εσένα που λατρέυω” με τον Μιχάλη Κουϊνέλη  των Stavento.

Η Ελένη Φουρέιρα παρέμεινε για άλλη μια χρονιά σε υψηλές πτήσεις κυκλοφορώντας 5 singles! Το όμορφο ντουέτο με τον Χρήστο Μάστορα “Μπορώ και εγώ” (Μουσική – Στίχοι: Μάριος Ψιμόπουλος, Ελένη Φουρέιρα, Κωνσταντίνος Αργυρός ), το iconic πλέον “Disco-Tech” (Μουσική – Στίχοι: Arcade), “Αναψε το Τσιγαρο” feat Ria Ellinidou & Display για τις ανάγκες των VMA όπου βραβεύτηκε ως Καλλιτέχνης της Χρονιάς Viral & Best Performer, το “Truth or Dare” σε αγγλικό στίχο με τους Juan Magna & Brando και το “Alleluia” (Μουσική – Στίχοι: Arcade). Επίσης η χρονιά κλείνει με την Ελένη να έχει κυκλοφορήσει το νέο της άλμπουμ “Ηybrid” στο οποίο δοκιμάζεται με νέους ήχους με το τραγούδι “Δεν κάνω εγώ για σπίτι” (Μουσική, Στίχοι: Arcade) να ξεχωρίζει απο την πρώτη στιγμή.

Για το ίδιο είδος μουσικής η Ήβη Αδάμου ερμήνευσε το τραγούδι “Σαν το Λουλούδι” (Μουσική, Στίχοι: Μιχάλης Stavento) αλλά και το τελευταίο της single με τίτλο “Λέει, λέει, λέει” σε στίχους και μουσική του Τάσου Λυμπέρη.

Ένα από τα πρόσωπα που απασχόλησαν φέτος την δημοσιότητα ήταν σίγουρα και η Κλαυδία Παπαδοπούλου. Με την συμμετοχή της στον φετινό διαγωνισμό της Eurovision με το μοντέρνο μοιρολόι με τίτλο “Αστερομάτα”, κατάφερε να κερδίσει το σεβασμό και την εκτίμηση μεγάλου μέρους του Ελληνικού κοινού και να γίνει ευρέως γνωστή. Η 6η θέση που κατέλαβε, ήρθε κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και αποτελεί μια από τις καλύτερες επιδόσεις της χώρας μας εδώ και αρκετά χρόνια. Μετά τον διαγωνισμό η Κλαυδία κυκλοφόρησε ένα pop-dance κομμάτι με τον γνωστό συνθέτη και παραγωγό Edward Maya σε συνεργασία με τον Valentino Indy με τίτλο “Back to blue” ενώ πριν από ένα μόλις μήνα έβγαλε και ένα ακόμα single με τίτλο “Ανεμος” σε στίχους και μουσική των Arcade.

H Iουλία Καλλιμάνη μετά την περσινή πολύ επιτυχημένη χρονιά συνέχισε και το 2025 δυναμικά κυκλοφορώντας τον πρώτο της προσωπικό δίσκο με τίτλο “Κόντρα παιδί” ο οποίος είναι και διπλός! Σε αυτό τον δίσκο περιλαμβάνονται 17 τραγούδια στο πρώτο μέρος και 27 ζωντανές εκτελέσεις στο δεύτερο μέρος. Έτσι καταφέρνει να συγκεντρώσει στο πρώτο μισό πέρα από το ομότιτλο τραγούδι “Κόντρα Παιδί” (Μουσική: Μιχάλης Τουραντζίδης, Στίχοι: Γιάννης Κωνσταντίνου) που είχε βγάλει νωρίτερα μέσα στο έτος όλα τα επιτυχημένα singles της των τελευταίων ετών και στο δεύτερο να δώσει έναν άλλο τόνο στους ακροατές με τις ζωντανές εκτελέσεις δικών της, αλλά και τραγουδιών άλλων ερμηνευτών χαρίζοντας έτσι μια ωραία μίξη κομματιών. Το τέλος του 2025 την βρίσκει να σημειώνει τεράστια νούμερα προβολών και streams με το νέο της τραγούδι “Σιωπή στην Διαπασών” (Μουσική: Μιχάλης Τουραντζίδης, Στίχοι: Jenny Tsiko).

Από την άλλη ο Θοδωρής Φέρρης συνεχίζει να κερδίζει έδαφος στην νυχτερινή ζωή της χώρας και αν με ρωτάτε όχι άδικα καθώς αποτελεί μια γνήσια λαϊκή φωνή και μετράει αρκετά χρόνια στις πίστες. Το 2025 για τον Θεσσαλονικιό ερμηνευτή ήταν αρκετά επιτυχημένο καθώς κυκλοφόρησε τα εξής 3 singles με χρονολογική σειρά “Κατάματα”, “Ονειρο θα’ ναι ξανά” ή αλλιώς “Κούνια” και “Είπες”. Όλα είναι σε στίχους και μουσική Λευτέρη Κιντάτου. Ο τραγουδιστής σημειώνει υψηλά νούμερα σε streams και βρίσκεται με κάθε κυκλοφορία του ψηλά στα Charts καθώς το κοινό αναγνωρίζει την αισθαντική και γνήσια ερμηνεία του στα κομμάτια.

Να περάσουμε όμως σε έναν άλλο Θεσσαλονικιό καλλιτέχνη τον Αντώνη Ρέμο, ο οποίος κυκλοφόρησε ένα και μόνο καινούριο τραγούδι το 2025 με τίτλο “Δευτέρα” στις 24 Νοεμβρίου σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχο του σπουδαίου Νίκου Μωραΐτη. Επίσης στις αρχές του έτους κυκλοφόρησε μια ζωντανή επανεκτέλεση για το κομμάτι “Ο Άγγελος μου” που είχε ερμηνεύσει πρώτα η Άλκιστης Πρωτοψάλτη στον επετειακό δίσκο για τα 20 χρόνια συνεργασίας του Στέφανου Κορκολή με τον Νίκο Μωραΐτη.

Η Πέγκυ Ζήνα η οποία πέρυσι αν θυμάστε γνώρισε νέα καριέρα με την επανεκτέλεση του κομματιού “Πουθενά”, το οποίο έγινε soundrack από μεγάλη μερίδα οπαδών του Τριφυλλιού στην περσινή ανανέωση συμβολαίου του Κέντρικ Ναν, το 2025 έδωσε δύο νέα τραγούδια στο κοινό της. Το πρώτο με τίτλο “Τι περιμένεις από μένα” και το δεύτερο με τίτλο “Σίδερο” αμφότερα σε μουσική Γιώργου Θεοφάνους και στίχους Θάνου Παπανικολάου.

Ας περάσουμε όμως τώρα σε ένα από τα ονόματα που απασχολούν έντονα τα τελευταία χρόνια την λαϊκή σκηνή της χώρας και δεν είναι άλλος από τον Κωνσταντίνο Αργυρό! Ο δημοφιλής τραγουδιστής κυκλοφόρησε έξι singles μέσα στο 2025 και έναν ζωντανό δίσκο με κομμάτια από την συναυλία που είχε δώσει στο Royal Labert Hall το 2024. Τα singles που κυκλοφόρησε κατά σειρά ήταν το “Περήφανος Αετός” (Μουσική: Λάζαρος Χατζημελετίου, Λευτέρης Κιντάτος  Στίχοι: Λευτέρης Κιντάτος, Κωνσταντίνος Αργυρός, Λάζαρος Χατζημελετίου), το “Atardecer” μαζί με τον Andre Reyes, το “Το Πάρτυ (Θα Έχει Το Όνομά Σου)” (Μουσική – Στίχοι: Κωνσταντίνος Αργυρός, Μάριος Ψιμόπουλος, Λευτέρης Κιντάτος), το “Αχ Καρδιά Μου” (Μουσική: Χριστόδουλος Σιγανός Στίχοι: Χριστόδουλος Σιγανός, Valentino, Μάριος Καπότσης) και τα δημοφιλή τραπ κομμάτια “Νερό” με τον Noizy και “Paradiso” με τους SNIK & Sicario. Tα τρία τελευταία γνώρισαν και την μεγαλύτερη επιτυχία!

Οι Μέλισσες, η πετυχημένη μπάντα του Χρήστου Μάστορα μπορεί να μην έβγαλε κάποιο τραγούδι φέτος ωστόσο ο δημοφιλής frontman κυκλοφόρησε ένα όμορφο ντουέτο με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, το “Χόρεψε” (Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης).

Αρκετά επιτυχημένη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η χρονιά που φεύγει και για τον Πέτρο Ιακωβίδη! Ο Kαβαλιώτης ερμηνευτής κατέγραψε τέσσερα singles και τρεις δίσκους. Έναν κανονικό και δύο ζωντανούς εκ των οποίων έναν Unplugged και έναν με παλιά και νέα κομμάτια με τίτλο “Μ’ ακούς”. Από τα singles ξεχωρίζουν τα κομμάτια “Με συγχωρείτε” (Μουσική: Πέτρος Ιακωβίδης Στίχοι: Πέτρος Ιακωβίδης, Βίκυ Γεροθόδωρου) και “Σ’ Αγαπάω όπως είσαι” (Μουσική: Πέτρος Ιακωβίδης Στίχοι: Πέτρος Ιακωβίδης, Βίκυ Γεροθόδωρου).

Ο Apon που έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό το 2024 φέτος μας έδωσε την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο “Ονειροπόλος” από την οποία ξεχώρισαν τα κομμάτια “Καθρέφτης”, “Ονειροπόλος” και “Καίγομαι” που γνώρισαν ιδιαίτερη δημοφιλία.

Ας περάσουμε όμως τώρα σε μία ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη. Ο λόγος για τον Γιώργο Σαμπάνη ο οποίος πέρα από τις ερμηνευτικές του ικανότητες είναι και σπουδαίος συνθέτης καθώς βρίσκεται πίσω από πάρα πολλές μεγάλες επιτυχίες της ελληνικής βιομηχανίας! Φέτος ο μουσικοσυνθέτης κυκλοφόρησε τρία singles με τίτλο “Απ’ τον Ουρανό” (Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης Στίχοι: Νίκος Γρίτσης) , ”Προς το παρόν” (Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια ) & ”Αν δεν ερθεις εσύ” (Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης, Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη) με το τελευταίο να σηματοδοτεί και την επιστροφή της σπουδαίας στιχουργού στην δισκογραφία μετά από αρκετό διάστημα.

Από την άλλη η δημοφιλής τα τελευταία χρόνια Λένα Ζευγαρά είχε μια απόλυτα παραγωγική χρονιά με έξι singles κατά σειρά με τίτλους “Έτσι κοίταζες εμένα” (Μουσική: Βασίλης Γαβριηλίδης, Στίχοι: Αγγελική Μακρυνιώτη), “Να (που ο ήλιος βγαίνει πάλι)” (Μουσική: Γιάννης Μπαρμπαρής, Στίχοι: Γιάννης Μπαρμπαρής), “Να πείτε στο παιδί” (Μουσική: Χρήστος Σαντικάι, Γιάννης Φρασέρης Στίχοι: Γρηγόρης Βαξαβανέλης), “Παυσίπονα” (Μουσική: Βασίλης Γαβριηλίδης Στίχοι: Αγγελική Μακρυνιώτη), “Μείνε απόψε εδώ” (Μουσική – Στίχοι: Φοίβος) και “Τα χάνω” (Μουσική – Στίχοι: Φοίβος).

Συνεχίζουμε με την οικογένεια Κακοσαίου ξεκινώντας φυσικά από πατέρα Γιάννη Πλούταρχο ο οποίος κυκλοφόρησε δύο τραγούδια την χρονιά που μας πέρασε με τίτλους “Ολέθρια Σχέση”(Μουσική , Στίχοι: Φοίβος) και “Δεν Γίνεται” (Μουσική: Χριστόδουλος Σιγανός, Στίχοι: Χριστόδουλος Σιγανός, Valentino, Μάριος Καπότσης). Η κόρη του δημοφιλούς τραγουδιστή Κατερίνα έβγαλε τα παρακάτω 4 singles κατά σειρά: “Τώρα” (Μουσική: Γιώργος Κακοσαίος, Στίχοι: Νίκος Σαρρής), “Χημεία” (Μουσική: Θανάσης Πετρέλης, Στίχοι: Αλέξανδρος Κλωτσοτήρας), “Αχ αγόρι μου” που είναι διασκευή του τραγουδιού “Αχ κορίτσι μου” σε συνεργασία μe τον Claydee (Μουσική: Αλέξης Σέρκος, Στίχοι: Κοσμάς) και τέλος το δημοφιλές “Ακούστε τι μου λέει” (Μουσική: Θανάσης Πετρέλης, Στίχοι: Νίκος Σαρρής).Τέλος το τρίτο μέλος της οικογένειας, Γιώργος Κακοσαίος κυκλοφόρησε ένα μόλις τραγούδι με τίτλο “Τι να σας πω” σε μουσική δική του και στίχους του Γιώργου Σαρρή.

Ανεβαίνοντας βόρεια τώρα και συγκεκριμένα στην Καβάλα συναντάμε τον Νίκο Βέρτη, ο οποίος κυκλοφόρησε φέτος μετά από οχτώ χρόνια τον πολυαναμενόμενο του δίσκο με τίτλο “Μου έλειψες πολύ” στον οποίο περιέχονται δεκαεννιά τραγούδια εκ των οποίων και πέντε νέα κομμάτια με συνεργασίες έκπληξη με την στιχουργό Ολγα Βλαχοπούλου, τον Nick Saley και τον Γιώργο Σαμπάνη.

Η σπουδαία ερμηνεύτρια Νατάσα Θεοδωρίδου κυκλοφόρησε και εκείνη καινούριο άλμπουμ με τίτλο “Ηταν να βρεθούμε” με 14 παλιά αλλά και νέα κομμάτια και συνεργασίες με εξαιρετικούς συνθέτες του χώρου όπως ο Γιώργος Σαμπάνης και ο Ηλίας Φιλίππου.

Το 2025 ήταν μια χρονιά που σηματοδότησε και την επιστροφή της Ανδρομάχης Δημητροπούλου. Η νεαρή τραγουδίστρια κυκλοφόρησε τρία singles με τίτλους “Το φλιτζάνι” (Μουσική: Ανδρομάχη Στίχοι: Ανδρομάχη, Μιχαήλ Γκιουλετζής), “Πάρε Ρεπό” (Μουσική: Κωνσταντίνος Παντζής, Στίχοι: Ανδρομάχη) και “Καλέ ποιος είναι αυτός” (Μουσική: Κωνσταντίνος Παντζής, Στίχοι: Ανδρομάχη) με το τελευταίο να γίνεται viral (που λένε και οι νεολαίοι) σε TikTok και Instagram.

Χρονιά εκτόξευσης όμως ήταν το 2025 και για την Ρία Ελληνίδου η οποία μετά την μεγάλη επιτυχία του δίσκου της το 2024 με τίτλο “Δύσκολος Χαρακτήρας” κυκλοφόρησε άλλες τρεις μεγάλες επιτυχίες μέσα στην χρονιά. Το τραγούδι της με τίτλο “Κάτι Ξέρεις” (Μουσική: Sabren Elnegily, Ελληνικοί Στίχοι: Ηλίας Φιλίππου) ήταν στο Νο1 των airplays για 4 εβδομάδες, ενώ οι τελευταίες την κυκλοφορίες “Αλλού Για Αλλού” (Μουσική: Eslam Fathi, Στίχοι: Ηλίας Φιλίππου) και “Τέρμα Σ’ Αγαπάω” (Μουσική: Βασίλης Κελαϊδής, Στίχοι: Πάνος Φαλάρας, Πρώτη εκτέλεση: Εύα Κανέλλη) σημειώνουν ανάλογη επιτυχία!

Περνάμε τώρα στον Δήμο Αναστασιάδη ο οποίος και αυτός κυκλοφόρησε τον τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο “Τώρα Μιλάω Εγώ” με δεκαέξι παλιά και νέα κομμάτια εκ των οποίων ξεχωρίζουν τα τραγούδια “5 Νύχτες” (Μουσική: Δήμος Αναστασιάδης Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια) και “Μεχρι να Ξημερώσει” (Μουσική: Δήμος Αναστασιάδης, Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου).

Πάμε σε έναν ακόμα από τους πολιούχους του Anthems Radio Show και δεν είναι άλλος από τον Stan! O Στράτος δεν μας άφησε έτσι και μας έδωσε τρία singles φέτος με τίτλους “Αγάπη μου” με τον Μc Daddy (Μουσική: Teo Tzimas, Stan Στίχοι: Teo Tzimas, Stan, Mc Daddy), “Παίρνω την ευθύνη” (Μουσική: Μάνος Δεδεβέσης, Πάνος Βλασακούδης, Ιωσήφ Κοτσυφάκης, Στίχοι: Stan) και “Κράτα” (Μουσική: Γιάννης Κερμανίδης,  Στίχοι: Μίλτος Κούρος).

Η μία και μοναδική Έλενα της Ελλάδας, η Έλενα Παπαρίζου κυκλοφόρησε δύο ντουέτα: το “Λατρεύω” με τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου (Μουσική: Κωνσταντίνος Χριστοφόρου Στίχοι: Ροδούλα Παπαλαμπριανού) και το “Ο Έρωτας Γράφεται” με τον Πάνο Μουζουράκη για την ομότιτλη ταινία του Βασίλη Μυριανθόπουλου (Μουσική: Κωνσταντίνος Κωτούλας Στίχοι: Βασίλης Μυριανθόπουλος), καθώς και ενα single με τίτλο “Καληνύχτα” (Μουσική,Στίχοι: Teo Tzimas).

Περνάμε στον Αναστάσιο Ράμμο, μέλος των Arcade, ο οποίος κυκλοφόρησε και εκείνος νέο άλμπουμ με τον τίτλο “Δέκα” (για την συμπλήρωση 10 ετών στον χώρο) από το οποίο ξεχώρισαν τα κομμάτια “Φωτογραφίες” (Μουσική – Στίχοι: Αναστάσιος Ράμμος) και το ντουέτο με την Τάνια Μπρεάζου “Αλλάζω Εγώ” (Μουσική – Στίχοι: Αναστάσιος Ράμμος).

Ο Γιώργος Μαζωνάκης σε ένα έτος που πρωταγωνίστησε στην δημοσιότητα για εξωκαλλιτεχνικούς λόγους κυκλοφόρησε δύο singles με τίτλο “Ανάσα” (Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης Στίχοι: Νίκος Γρίτσης) και “Θαλλασογραφία” (Μουσική – Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος) ως φόρο τιμής στον Διονύση Σαββόπουλο.

Στην πιο dance pop τώρα περνάμε στην Josephine, η οποία μέσα στην σεζόν είχε δύο προσωπικές κυκλοφορίες, το τραγούδι “Λέει” (Μουσική – Στίχοι: Βασίλης Κουμεντάκος, Λεωνίδας Σώζος, Destiny) και το “Αυτό που θες” (Μουσική: Κυριάκος Παπαδόπουλος Στίχοι: Ηλίας Φιλίππου) τα οποία σημείωσαν ψηλές θέσεις στα charts!

Η Μαρίνα Σάττι από την άλλη που μετά την αμφιλεγόμενη συμμετοχή της το 2024 στην Eurovision έχει καθιερωθεί για τα καλά στην ελληνική μουσική βιομηχανία. Το 2025 κυκλοφόρησε τον πολυαναμενόμενο δίσκο της με τίτλο ”POP TOO” (λογοπαίγνιο με τον προηγούμενο δίσκο της που λεγόταν P.O.P) από τον οποίο ξεχώρισαν αμέσως τα περισσότερα κομμάτια με την διαφορά να γίνεται στα τραγούδια “LOLA” (Μουσική: Marina Satti, OGE, Nick Kodonas, Kaybe, Στίχοι: Μικρός Κλέφτης, Αναστάσιος Τσόρδας), “MPLOUZAKI” (Μουσική: OGE, Στίχοι: Leon Of Athens, G-KAL) και “ΕPANO STO TRAPEZI” (Μουσική:Marina Satti, OGE, Nick Kodonas, Στίχοι: Μικρός Κλέφτης, Αναστάσιος Τσόρδας).

Ένα ακόμα hot όνομα της pop σκηνής είναι φυσικά η Marseaux, η οποία φέτος είχε μια άκρως επιτυχημένη χρονιά με sold out συναυλίες και τρία ακόμα singles, το “Persefoni” με τον Solmeister, το “Τρέλανε μας” με τον DJ Silence και ένα από τα πιο viral κομμάτια του 2025, το “Για πάντα και λίγο ακόμα” σε ντουέτο ξανά με τον Solmeister.

Φτάνοντας στο τέλος των ονομάτων για τον χώρο της λαϊκής και pop μουσικής στην χώρα συναντάμε ίσως έναν από τους πιο δημοφιλείς στο νεανικό κοινό καλλιτέχνη και δεν είναι άλλος από τον Sicario. Ο τραγουδιστής επιλέγει να κρατά κρυφή την προσωπική του ζωή και να φορά μια χαρακτηριστική μάσκα που κρύβει μέρος του προσώπου του. Παρ’ όλα αυτά στα καθαρά μουσικά την 1η Ιουλίου κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του “Χώρα του Ποτέ”. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τα single “Αυτός” και “Φωτιά” και αποτελείται από δύο δίσκους και συνολικά από 22 κομμάτια. Περιλαμβάνει συνεργασίες με τους Kid Young, Beyond, OGE, MADÚ, Kareem Kalokoh και KATO (GRC). Τον Αύγουστο κυκλοφόρησε το single “Paradiso” με τον Snik και τον Κωνσταντίνο Αργυρό και τον Σεπτέμβριο, συμμετείχε σε μια συναυλία προς τιμήν του Στέλιου Καζαντζίδη στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου τραγούδησε το «Όταν βλέπετε να κλαίω».

Tέλος, ένας καλλιτέχνης που φέτος που κέντρισε την προσοχή είναι ο Ακύλας Μυτιληναίος γνωστός ως Ακύλας. Έγινε γνωστός το 2022 από την συμμετοχή του στο The Voice αλλά εκτοξεύθηκε το 2023 όταν ερμήνευσε μαζί με τον Βασίλη Παπαζώτο (Papazo) το “Ατελιέ” το οποίο έγινε viral σε μικρό χρονικό διάστημα. Από τότε συνέχισε να χτίζει το προφίλ ενός δημιουργού που δεν βιάζεται και δεν προσαρμόζεται πρόχειρα στις απαιτήσεις της εποχής. Οι πρόσφατες κυκλοφορίες “Εξαίρεση” και “Τάσεις φυγής” κινήθηκαν σε γνώριμο αλλά πιο δουλεμένο έδαφος με στίχους που παραμένουν εξομολογητικοί χωρίς να γίνονται αυτάρεσκοι και με ενορχηστρώσεις που δείχνουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Τα κομμάτια αλλά κυρίως οι ευφάνταστες διασκευές του άρχισαν να κυκλοφορούν πιο έντονα σε Instagram stories και reels, κυρίως μέσα από αποσπάσματα live εμφανίσεων ή ακουστικές εκτελέσεις, κάτι που ενίσχυσε την αίσθηση αυθεντικότητας γύρω από το όνομά του. Σίγουρα τον προτείνω για τους λάτρες του ιδιαίτερου στυλ.

Έντεχνο

Απομακρυνόμαστε από τα λαϊκά τώρα και στα πιο αγαπημένα μου ακούσματα από τον χώρο του έντεχνου ξεχώρισαν και ήρθαν στην επιφάνεια αρκετοί νέοι καλλιτέχνες με σοβαρό εκτόπισμα που σε συνδυασμό με τους “παλιούς” του χώρου δημιούργησαν νέους δρόμους για το μέλλον της μουσικής. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ ότι το συγκεκριμένο είδος ίσως να είναι το μόνο μουσικό είδος που τα “μεγάλα” ονόματα συμμετέχουν πολύ συχνά σε τραγούδια, παραστάσεις και δράσεις των νεότερων δημιουργών με σκοπό να τους βοηθήσουν να ανελιχθούν στον χώρο. Εύχομαι και στα άλλα μουσικά είδη να γίνει αυτό σύντομα αν και το βλέπω δύσκολο!

Στο δια ταύτα λοιπόν η προσωπική μου αγαπημένη Ιουλία Καραπατάκη κυκλοφόρησε το 2025 αρκετό υλικό. Αρχικά τον Φεβρουάριο το “Ζωή Χαμένη” (Μουσική: Ανδρέας Κατσιγιάννης, Στίχοι: Κώστας Βαξεβάνης), το τραγούδι από το ντοκιμαντέρ IC62 του Κώστα Βαξεβάνη και στην συνέχεια το μίνι άλμπουμ “6 Τραγούδια για τη Ιουλία” με έξι νέα γραμμένα σε μουσική Σωκράτη Μάλαμα και στίχους Οδυσσέα Ιωάννου. Το τέλος του χρόνου την βρίσκει στο ντουέτο με τον Ορέστη Ντάντο “Ξερίζωσε τα πια” σε μουσική και στίχους του ιδίου ενώ παράλληλα ετοιμάζει και τον πρώτο προσωπικό της δίσκο ο οποίος θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2026.

Το 2025 ήταν πολύ καλό και για τον Δημήτρη Μπάκουλη, περσινή αποκάλυψη για τους περισσότερους με την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το τραγούδι του “Τα κβάντα”. Μέσα στην χρονιά κυκλοφόρησε τέσσερα singles και ένα EP με έξι τραγούδια. Τα singles ήταν κατά σειρά το “Δυστοπικό” σε μουσική και στίχους του ιδίου, “Εξορισμένος” (Μουσική, στίχοι: Στέλιος Κοτίδης), “Σουγιάς & Βέρα” σε ντούετο με την Δανάη Παπαδοπούλου (Μουσική, στίχοι: Δημήτρης Μπάκουλης) ενώ ξεχωρίζει το τελευταίο single με τίτλο “Πετάω τα κλειδιά” καθώς η σύνθεση ανήκει στον σπουδαίο Αντώνη Βαρδή και οι στίχοι στην Ολγα Βλαχοπούλου. Αν μη τι άλλο είναι ένα ορόσημο στην καριέρα ενός καλλιτέχνη να ερμηνεύσει τραγούδια μεγάλων δημιουργών του παρελθόντος τους οποίους θαυμάζεις και εσύ ο ίδιος. Ας του ευχηθούμε να συνεχίσει έτσι.

Τέλος επιλέγω να κλείσω τις μουσικές αναφορές σε ονόματα και κυκλοφορίες με τον επίσης πολύ αγαπημένο μου Γιάννη Κότσιρα, ο οποίος έχει βρει την μαγική συνταγή στο να γράφει στίχο μαζί με τον Νίκο Τερζή και στις συνθέσεις τους έχουν επενδύσει αρκετές σειρές (Σασμός,Grand Hotel,Να μ’ αγαπάς κ.α) με εξαιρετικά soundtracks τα οποία έχουν ερμηνεύσει σπουδαίοι καλλιτέχνες εκτός από τον ίδιο τον τραγουδιστή!

Το 2025 ο Κότσιρας κυκλοφόρησε πέντε singles με τίτλους “Τα χέρια μου ανοίγω” (Μουσική: Χριστόφορος Γερμενής Στίχοι: Γιάννης Κότσιρας), “Φύγαμε” ντουέτο με τον Νίκο Πορτοκάλογλου (Στίχοι, μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου), “Ο ψύλλος” (Στίχοι, μουσική: Γιώργος Μάκρας ), “Ελα ελα” ντουέτο με την Ελεονώρα Ζουγανέλη (Στίχοι και Μουσική: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος) και το “Να μ’ αγαπάς” (Μουσική: Νίκος Τερζής Στίχοι: Γιάννης Κότσιρας) για την ομότιτλη σειρά του Alpha. Οσον αφορά τα soundtrack που έγραψε φέτος με τον Νίκο Τερζή πέραν του “Να μ’ αγαπάς” έχουμε ακόμη τρία. Το “Αντέχω” σε ερμηνεία του Χάρη Βαρθακούρη για την σειρά Να μ’ Αγαπάς, το “Μόνο μια νύχτα” σε εκτέλεση από την Demy για την σειρά Mια Νύχτα Μόνο και το “Πάμε να πιούμε ένα Αστέρι” με την Νατάσα Θεοδωρίδου για την σειρά Grand Hotel. Oχι και άσχημα! Εμείς πάντως θα του ευχηθούμε να συνεχίσει έτσι!

Να ευχηθώ σε όλους καλή χρονιά και να συνεχίσετε να ακούτε την μουσική που σας εκφράζει φυσικά! Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας έρχεται στις 2 Ιανουαρίου. Μέχρι τότε να ακολουθείτε το anthem.gr σε podcasts, άρθρα αλλά και ραδιοφωνικά κάθε Τετάρτη 7-9 με το Anthems Radio Show στο favelaradio.gr

The post Past Forward: Μουσική Ανασκόπηση 2025 – Τι έγινε και τι περιμένουμε στην Eλληνική μουσική σκηνή appeared first on anthem.gr.

Άλλη μία χρονιά τελειώνει και το αφιέρωμα στα ελληνικά συγκροτήματα κάπου εδώ ξεκινάει. Ήταν πλούσιο σε κυκλοφορίες το 2025 και έτσι φέτος θα έχουμε τρία μέρη όπου το κάθε ένα θα περιλαμβάνει δώδεκα άλμπουμ από όλο το φάσμα του rock και του metal.

Είναι πραγματικά το αγαπημένο μου από όλα όσα ετοιμάζω κάθε χρόνο και το έχω φτιάξει με πολλή αγάπη στους καλλιτέχνες είτε γνωριζόμαστε είτε όχι. Πέραν των άλμπουμ, επισημαίνω και τα social media και το Spotify κάθε συγκροτήματος για να το ακολουθήσετε και να ακούσετε άμεσα τη μουσική του. Αυτά τα ολίγα, πάμε λοιπόν να δούμε τις δώδεκα πρώτες δισκάρες που κυκλοφόρησαν το 2025.

Calyces – Fleshy Waves of Probability

Είδος: Progressive Metal

Το προ πενταετίας Impulse to Soar ήταν ένα ντεμπούτο που με έκανε να σημειώσω το όνομα των Calyces ως ένα από τα αγαπημένα μου νέα projects στην ελληνική σκηνή. Το Fleshy Waves of Probability έρχεται να παγιώσει αυτή τη θέση όντας ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο φέτος. Οι Αθηναίοι έρχονται με μια δουλειά πολύ ολοκληρωμένη τόσο μουσικά όσο και αισθητικά αφού το εξώφυλλο και τα graphics τους στο Spotify είναι από τα πιο όμορφα που είδα φέτος.

Με επιρροές από Baroness και Mastodon, αλλά και αρκετά stoner/doom στοιχεία, ο δίσκος είναι η επιτομή του σύγχρονου progressive. Έχει τις πιο σκληρές στιγμές του στα εισαγωγικά Swirling Towards the Light και Boneshatter, αλλά και τις πιο μελωδικές του στα Voices in the Gray και το Lost in Phrase που το θεωρώ ένα από τα καλύτερα τραγούδια της μέχρι τώρα δισκογραφίας τους. Δε γίνεται να μην κάνω μια μνεία στο κορυφαίο τραγούδι μου σε ακροάσεις για φέτος στο Spotify, το Lethargy που κλείνει τον δίσκο και έχει ένα outro που το συγκρότημα πραγματικά οργιάζει.

Αυτό το άλμπουμ με ενθουσίασε με την ικανότητά του να συγκεράζει τις επιρροές των δημιουργών του από πιο παλιό prog πατώντας όμως σε σύγχρονα μοτίβα του προοδευτικού ήχου. Τόσο οι μελωδίες όσο και τα φωνητικά ισορροπούν ανάμεσα στην έκρηξη και το συναίσθημα και αυτό το μεταμορφώνει σε μια από τις ουσιαστικότερες prog κυκλοφορίες της φετινής χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Dragon Skull – Chaos Fire Vengeance

Είδος: Epic/Heavy Metal

Είχαμε μιλήσει για τους Dragon Skull με αφορμή το πρώτο τους EP το 2022 και τώρα ήρθε η ώρα να πούμε για το full length ντεμπούτο τους. Από το εξώφυλλο την εισαγωγή του Brethren καταλαβαίνεις αμέσως τι θα ακολουθήσει. Επικό heavy metal με θεματική sword & sorcery με ιστορίες για πολέμους και δράκους. Κοινώς ωραίο ελληνικό ατσάλι για headbanging σε συναυλίες και πολλή μπύρα.

Οι Dragon Skull μας επιφυλάσσουν από την αρχή τρία από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου με το προαναφερθέν Brethren, το Dragon Riders και το Skull Crusher δείχνοντας ότι μπορούν να σε κερδίσουν είτε με πιο γρήγορο ρυθμό είτε με πιο αργό tempo με ωραία σόλο και κορυφώσεις. Ακούγοντας το, το φαντάζεσαι σαν soundtrack ταινίας με κομμάτια που οδηγούν σε μια επερχόμενη επική μάχη.

Οι ερμηνείες του Άρη Λάμπου καθοδηγούν εξαιρετικά τις επικές εισαγωγές στις κιθάρες και το πολύ στιβαρό rhythm section. Ένα έξτρα που θέλω να τους δώσω είναι η παραγωγή. Παρ’ ότι οι επιρροές τους προέρχονται από ταινίες και μουσικές των 80s, ο ήχος των Dragon Skull είναι σύγχρονος και γυαλισμένος και βοηθάει να αναδείξουν την τεχνική τους κατάρτιση. Η ελληνική σκηνή του ατσαλιού έχει κερδίσει ένα ακόμα εξαιρετικό συγκρότημα που πιστοποιεί τη θέση του με αυτό το καταπληκτικό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Elephant – Generation Of Identity Crisis – EP

Είδος: Indie/Post-Rock

Αυτό ήταν ένα από τα πρώτα μου ακούσματα για το 2025 μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο. Από το A Better Me πριν τρία χρόνια με είχαν κερδίσει οι Γιαννιώτες, αλλά αυτό το EP μου θύμισε γιατί μου αρέσει τόσο πολύ ο ήχος τους. Μέσα σε 16 λεπτά και τέσσερα τραγούδια οι Elephant παρουσιάζουν για ακόμα μία φορά στο κοινό τις δυνατότητές τους.

Είναι η συναισθηματική ερμηνεία και το υπέροχο post outro του Retrospective, η alternative-punk ενέργεια του Home, η indie ατμόσφαιρα και ο γκρουβάτος ρυθμός του Kids Like Us που σε κερδίζουν αμέσως. Σου δίνουν την αίσθηση ότι αυτή είναι απλώς η αρχή και σε κάνουν να ανυπομονείς για το επόμενο δισκογραφικό τους πόνημα.

Facebook, Instagram, Spotify

Grim Love – Mataroa

Είδος: Metalcore

Ακούγοντας αυτό το άλμπουμ, ένιωσα όπως πέρυσι με τον δίσκο των Till Silence Breaks. Σιγά σιγά η Αθήνα χτίζει τη δική της metalcore σκηνή με τραγούδια και παραγωγές που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από το εξωτερικό. Σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία ανήκει και το Mataroa των Grim Love, μιας μπάντας που γνώρισα με έναν τυχαίο και αστείο τρόπο, αλλά εκτίμησα αμέσως.

Ο ήχος τους είναι φουλ μοντέρνος και οι συνθέσεις τους κυμαίνονται μεταξύ τριών και τεσσάρων λεπτών κάνοντας το άλμπουμ πολύ δεμένο και στιβαρό. Από την επιθετικότητα του εισαγωγικού The Shameless, στο Safe and Sound με τα υπέροχα breakdowns του και από εκεί στο ευχάριστο Hate Unfolds, οι Grim Love σε παρασέρνουν σε ένα ταξίδι σε όλο τον ήχο του μοντέρνου metal. Ένα πραγματικά πολύ δυνατό ντεμπούτο που αξίζει να τσεκάρετε.

Facebook, Instagram, Spotify

Naxatras – V

Είδος: Psychedelic Rock

Οι Naxatras είναι ένα συγκρότημα με πολύ σταθερές κυκλοφορίες ανά τα χρόνια και ο πέμπτος δίσκος τους δεν μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Αυτό όμως που είναι αρκετά εντυπωσιακό είναι πως η ψυχεδέλεια και η ατμόσφαιρα τους μένουν πάντα σταθερές, αλλά το μουσικό τους ύφος υφίσταται μικρές αλλαγές στην κατεύθυνσή του που σε κάνει να θες να εξερευνήσεις στο έπακρο κάθε νέο τους πόνημα.

Το V λοιπόν είναι ένα άλμπουμ που μοιάζει να σε παρασέρνει σε ένα ηχητικό ταξίδι σε ανεξερεύνητες περιοχές στο διάστημα. Κρατώντας τον ατμοσφαιρικό τους ήχο και τα stoner στοιχεία τους, οι Naxatras αρχίζουν και φλερτάρουν περισσότερο με το space και το acid στοιχείο, θυμίζοντας μου προσωπικά κάποιους δίσκους τον Yuri Gagarin. Τα πλήκτρα δίνουν πλέον μια άλλη διάσταση στις ενορχηστρώσεις τους.

Το εντυπωσιακό βέβαια είναι πως σε όλο αυτήν την περιπλάνηση ανάμεσα στα άστρα μπορούν και ενσωματώνουν και λίγα στοιχεία ανατολικής μουσικής δίνοντας ένα ακόμα πιο τελετουργικό vibe σε τραγούδια όπως το Spacekeeper, το Numenia και το Legion. Είναι το άλμπουμ που συγκεντρώνει καλύτερα όλες τις επιρροές τους, είτε ηλεκτρονικές στο Utopian Structures, είτε πιο blues, είτε ακόμα και progressive και δείχνει μια συνθετική ολοκλήρωση που περιμένεις να δεις που θα σε οδηγήσει στην επόμενη κυκλοφορία τους.

Facebook, Instagram, Spotify

AFANIA – Έξι Ύμνοι για τον Θάνατο

Είδος: Blackened Heavy Rock

Είχα γράψει για το ντεμπούτο των AFANIA το 2023 που με είχε πραγματικά ενθουσιάσει. Δεν περίμενα όμως με τίποτα ότι το συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη θα επέστρεφε τόσο γρήγορα με ένα καταπληκτικό άλμπουμ που μπαίνει στο προσωπικό μου top 5 για φέτος ανεξαρτήτως είδους και καλλιτέχνη. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα concept album με έξι τραγούδια που έχουν θεματική τον θάνατο και τρία υπέροχα ακουστικά ιντερλούδια.

Μάλιστα αν βάλεις σε σειρά τους τίτλους των ιντερλούδιων καταλήγεις στη φράση “Ένα Μάταιο Φως Ξημέρωνε για Χρόνια Μέχρι που τα Άστρα Έσβησαν” συμβάλλοντας περισσότερο στον γενικότερο πεσιμισμό του δίσκου. Μέσα σε αυτό το άλμπουμ μπορείς να βρεις πραγματικούς ύμνους για τον θάνατο και κομμάτια όπως οι Δύο Σιλουέτες και ο Τάφος Ονείρων έντυσαν ηχητικά αρκετές δύσκολες φάσεις μου φέτος.

Ηχητικά έχουμε το κλασικό heavy rock ύφος των AFANIA που εμποτίζεται με αρκετά ψήγματα από hardcore και crust punk, ολίγον sludginess από Baroness με εξαιρετικά καλογραμμένες κιθάρες και δυναμικότατο παίξιμο στα ντραμς. Οι στίχοι τους για την ελληνική μυθολογική αίσθηση του πένθους είναι ποιητικοί και οι ερμηνείες βγάζουν απίστευτο συναίσθημα. Για μένα ένα από πιο σημαντικά άλμπουμ της ελληνικής σκηνής για το 2025.

Facebook, Instagram, Spotify

Messier 13 – Stay for a While

Είδος: Alternative/Post-Rock

Πριν από περίπου ένα χρόνο που έγραψα το αφιέρωμα για το πόσο με άγγιξαν οι Message in a Cloud, ο ιθύνων νους Νικόλας Λουκόπουλος μου είχε πει ότι έρχεται σύντομα κάτι καινούριο και όμορφο. Αυτό έμελλε να είναι οι Messier 13, στο οποίο ο ίδιος έχει αφήσει την κιθάρα για τα ντραμς, αλλά μπορώ να πω με ασφάλεια πως μαζί με τα υπόλοιπα μέλη γράφει εξίσου όμορφη και ποιοτική μουσική.

Το Stay for a While είναι ένα άλμπουμ που σου μεταδίδει μια απίστευτη ηρεμία παρά τα εξαιρετικά ξεσπάσματά του. Κάθε σύνθεση τους βασίζεται στο συναίσθημα με τις μελωδίες να αναπτύσσονται αργά και σταθερά και τα φωνητικά τους να σου δίνουν μια απόκοσμη αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο όνειρο.

Με υπέροχα τραγούδια όπως το shoegaze-οειδές Apartment, το προσωπικό αγαπημένο 313 που φέρνει πιο μπροστά την πιο post ταυτότητά τους και την alternative-indie μαγεία του Vertigo, του James’ Sad Song και του Boston, οι Messier 13 μοιάζουν να έρχονται και να προσφέρουν ένα ιδανικό άλμπουμ για να ακούσεις σε κάποιο ταξίδι και ταυτόχρονα έναν πολύ σημαντικό δίσκο για ολόκληρο το είδος.

Facebook, Instagram, Spotify

Nightstalker – Return from the Point of No Return

Είδος: Rock n’ Roll/Heavy Rock

Ο τίτλος του νέου άλμπουμ των Nightstalker ακούγεται σαν μια δήλωση επιστροφής, ίσως γιατί έκαναν ένα μεγάλο διάλειμμα από τη δισκογραφία για τα δεδομένα τους. Παρ’ όλα αυτά οι Αθηναίοι rockers για ακόμα μία φορά αποδεικνύουν πόσο απερίγραπτα σταθεροί είναι και πως σε κάθε νέο άλμπουμ έχουν τη δυνατότητα να γράφουν αυθεντικό πανέμορφο rock n’ roll.

Η συνταγή τους είναι γνωστή. Fuzzy κιθάρες με ωραία χαμηλοκουρδισμένα riffs, το πάντα στιβαρό μπάσο του Ανδρέα και η φωνή του Argy πάντα εκεί να καθοδηγεί την εκάστοτε σύνθεση. Αν παρατηρώ κάποια αλλαγή σε σχέση με τα προηγούμενα δύο άλμπουμ τους και ειδικά το As Above, So Below είναι ότι αυτό έχει λιγότερη ψυχεδέλεια και τα τραγούδια ακούγονται πιο άμεσα και πιο γρήγορα. Όχι βέβαια ότι αυτό το στοιχείο τους έχει χαθεί βλέπε ας πούμε Shallow Grave.

Στο τέλος της ημέρας, είναι ένας δίσκος που συνοψίζει άριστα την καριέρα του συγκροτήματος μέχρι τώρα. Έχει και τις πιο γρήγορες και heavy rock στιγμές του στα Dust και Uncut, έχει και αυτά τα αργά κομμάτια όπου ο Argy δίνει τις καλύτερες του ερμηνείες όπως το Heavy Trippin’ και είναι γενικότερα μία ακόμα υπενθύμιση ότι οι Nightstalker πάντα θα παράγουν όμορφο rock n’ roll και εμείς πάντα θα είμαστε εκεί στις συναυλίες να τους απολαμβάνουμε για όσο γουστάρουν να το κάνουν.

Facebook, Instagram, Spotify

No Hand Path – Μυστικισμός της Ενηλικίωσης

Είδος: Black Metal

Μετά από σχεδόν 15 χρόνια, οι No Hand Path από την Καλαμάτα επιστρέφουν με νέο δίσκο και αυτή τη φορά ακούγονται πάρα πολύ ώριμοι προσεγγίζοντας το black metal ως ένα εσωτερικό ταξίδι γεμάτο ατμοσφαιρικότητα. Ο κόσμος που χτίζουν με τον Μυστικισμό της Ενηλικίωσης είναι πολύ σκοτεινός, αλλά όχι χαοτικός και βασίζεται στη στοχαστικότητα των στίχων τους.

Τα riffs έχουν βάθος και διάρκεια χτίζοντας την εκάστοτε σύνθεση πολύ όμορφα και η στιχουργική τους θεματολογία έχει λίγο από πεσιμισμό και ποίηση, θυμίζοντας λίγο την crust punk φάση και τους Καταχνιά. Το ότι είναι ελληνικοί, συμβάλλει ακόμα περισσότερο στο να σε παρασύρουν στον αποκρυφισμό και την οριακά τελετουργική τους ατμόσφαιρα.

Θεωρώ πως είναι ένας δίσκος που αξίζει πολλή προβολή και αγάπη. Προσεγγίστε τον με σιωπή, αφεθείτε μέσα στις καλογραμμένες κιθάρες του και τις κραυγές που θυμίζουν εσωτερικό μονόλογο και θα καταλάβετε πως η ελληνική extreme metal σκηνή είναι σε πολύ καλά χέρια.

Facebook, Spotify

Royal Arch – Love & Terror

Είδος: Post Punk

Οι Royal Arch είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου σχήματα σε αυτό το era του post-punk revival που βιώνουμε και το Love & Terror πιστοποιεί τη θέση τους στη σκηνή. Σε αυτό τον δίσκο μοιάζουν να ακροβατούν ανάμεσα στην ένταση και το συναίσθημα με πολύ ρομαντισμό στους στίχους και μια γενικότερη γλυκιά μελαγχολία να απορρέει από το songwriting τους.

Οι μπασογραμμές τους είναι υπέροχες, τα ντραμς δίνουν τον ρυθμό και οι κιθάρες με τα φωνητικά συμπληρώνουν ιδανικά ένα υπέροχο μείγμα επηρεασμένο από την βρετανική indie και post-punk σκηνή φτιάχνοντας τραγούδια που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αυτή.

Το Root of your Downfall, το Night After Night, το Coma, το No Grace είναι εξαιρετικά δείγματα γραφής από το ντεμπούτο των Αθηναίων. Συμπερασματικά το Love & Terror είναι ένα άλμπουμ που ρέει πολύ όμορφα, έχει ωραία αφήγηση και κυρίως πολύ ωραίες ιδέες. Είναι η γενικότερη αισθητική του και το vibe του που δείχνει ότι αυτό το συγκρότημα θα συνεχίσει να μας προσφέρει πολύ ωραίες στιγμές στη συνέχεια της καριέρας του.

Facebook, Instagram, Spotify

Rainyard – Powerslide

Είδος: Alternative Rock/Grunge

Το ντεμπούτο των Rainyard που έρχονται από τη Θεσσαλονίκη με έπιασε πραγματικά εξαπίνης. Πρόκειται για ένα άλμπουμ με τόση ενέργεια και φρεσκάδα που κόλλησε στο repeat για όλη τη χρονιά. Φανερά επηρεασμένο από τη σκηνή του Seattle στα early 90s και μάλιστα περισσότερο από την Alice in Chains/Pearl Jam φάση και με την σκληράδα των πρώιμων Soundgarden μου ξύπνησε πολύ όμορφες ρετρό αναμνήσεις από την εποχή του Λυκείου που έλιωνα τα συγκεκριμένα συγκροτήματα.

Από το εισαγωγικό ομώνυμο τραγούδι οι Rainyard αναδεικνύουν όλη αυτή τη νεανική ορμή που αποπνέει ο δίσκος τους με ένα κομμάτι που θα μπορούσε να παίζεται σε κάποιο underground club show και όλο το κοινό να vibάρει μαζί με τη μπάντα. Το Relapse με την υπέροχη μπασογραμμή και την συναισθηματική ερμηνεία που οδηγεί σε εξαιρετικό ξέσπασμα, το Addiction που θα μπορούσε εύκολα να έχει βγει από το Facelift, το Sunrain που μας πηγαίνει στην post-grunge εποχή των 00s, το σπιντάτο οριακά μεταλλάδικο Hateful.

Οι Θεσσαλονικείς είναι επηρεασμένοι από όλο τον alternative ήχο, αλλά έχουν μπολιάσει τη μουσική τους και με αρκετό hard rock και ψήγματα από punk και metal για αυτό και δημιουργούν έναν ολότελα δικό τους ήχο. Είναι σκληροί όταν θέλουν, είναι συναισθηματικοί όταν χρειάζεται και μας προσφέρουν ένα από τα πιο μοναδικά ντεμπούτα του 2025. Περιττό να πω ότι ανυπομονώ να τους δω live.

Facebook, Instagram, Spotify

Judas Conspiracy Theory – Ad Solem

Είδος: Post-Metal

H αγάπη μου για το post-metal και ειδικά την πλούσια ελληνική σκηνή του είναι γνωστή. Τους Judas Conspiracy Theory τους ανακάλυψα κάπου τον Μάιο και το Ad Solem αποτέλεσε μια από τις καλύτερες και πιο ελπιδοφόρες δουλειές γενικά για το είδος τη φετινή χρονιά. Παρουσιάζονται ακόμα πιο εξελιγμένοι σε σχέση με το EP τους, το Omni και έτοιμοι να εξερευνήσουν περισσότερα μουσικά μονοπάτια.

Από το Ritus Jani που ανοίγει το δίσκο γίνεται φανερή η αγάπη τους στη γραφή μεγάλων συνθέσεων με progressive riffs στις κιθάρες και χτίσιμο της έντασης μέσα από τις μπασογραμμές και τον ρυθμό των ντραμς που οδηγούν σε επικά ξεσπάσματα. Το Syzygia επιβεβαιώνει αυτήν την υπέροχη δομή, αν και το αγαπημένο μου μέρος του δίσκου είναι το δεκάλεπτο Pleiades, ένα πραγματικό post έπος όπου οι Judas Conspiracy Theory οργιάζουν με τις ιδέες τους.

Οι Αθηναίοι προσφέρουν ένα ντεμπούτο που ανήκει περισσότερο στην πλευρά του cinematic post-metal που στη χώρα μας έχουμε εξαιρετική παραγωγή χάρη στους we.own.the.sky και τους Movement of Static. Γράφουν τραγούδια που θα μπορούσαν να αποτελούν εύκολα soundtrack κάποιας sci-fi ταινίας. Έχουν την ικανότητα να σε ταξιδεύουν μέσα από τις μελωδίες τους και προτείνω ανεπιφύλακτα να βυθιστείτε σε αυτήν την εμπειρία.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν το πρώτο μέρος του αφιερώματός μας στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, ακολουθήστε τα συγκροτήματα που σας αρέσουν και στηρίξτε την ελληνική σκηνή και φυσικά θα τα πούμε στα επόμενα δύο μέρη με ακόμα περισσότερα άλμπουμ που αξίζει να ψάξετε.

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Ναι, το δεύτερο μέρος είναι εδώ και όπως καταλάβατε κάθε φωτό σε εισαγωγή θα έχει John Cena. O λόγος είναι ότι το 2025 σημαδεύτηκε από το retirement run του καλύτερου που έχουμε δει ποτέ στο ρινγκ. Δυστυχώς είναι μια περίοδος που θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Είχε κάποιες πολύ καλές στιγμές, αλλά γενικά νιώθω ότι ούτε τον είδαμε απέναντι σε όσους θέλαμε, ενώ σε άλλους αντιπάλους δόθηκε περισσότερος χρόνος ή προσοχή απ’ όσο άξιζαν.

Αν σε αυτά προσθέσουμε και το αρκετά αποτυχημένο heel run που στην αρχή είχε ενθουσιάσει τους πάντες, μεταξύ άλλων και του γράφοντος, καταλαβαίνουμε ότι υπήρχαν καλές προθέσεις, πολύ καλές ιδέες, αλλά κακή εκτέλεση. Κάποια από αυτά τα παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Cena, ειδικά σε όσα αφορούν τον The Rock και την όλη ιστορία του turn που δεν πήγε πουθενά.

Το νόημα είναι ότι ο ίδιος άφησε πάρα πολλά ματς και ακόμα περισσότερες στιγμές που θα θυμόμαστε, πολύ δυναμικά promos και ένα συγκινητικό φινάλε. Περισσότερα για μένα και τη σχέση που έχω με τον Cena μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Όσο για το Ranking, το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας ξεκινάει και πάμε να δούμε ποια ματς επέλεξα για τις θέσεις 20-11!

20. Cody Rhodes vs Seth Rollins – WWE Crown Jewel Perth

Αν και δεν μπορώ να το βάλω δίπλα στην τριλογία τους πριν τρία χρόνια, αυτό το ματς έδειξε σε μεγάλο βαθμό πως η χημεία των Cody Rhodes και Seth Rollins δεν χάθηκε ποτέ. Κάθε τους συνάντηση μοιάζει διαφορετική, αλλά η ιστορία είναι ίδια. Στο Crown Jewel αν και το ματς είναι για αυτόν τον υπερμεγέθη τίτλο με το όνομα του event, η ουσία ήταν πολύ μεγαλύτερη.

Αυτή τη φορά δεν μάχονταν δύο εχθροί, αλλά δύο άνθρωποι που είχαν συμμαχήσει πριν έναν χρόνο, είχαν κερδίσει τον απόλυτο κακό της εταιρίας, αλλά πλέον ο Seth έμοιαζε να έχει γυρίσει στις παλιές του συνήθειες όσο ο Cody κρατούσε σταθερές τις αξίες του. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν αυτό που αναμέναμε. Ένα ματς με τρομερό pacing, φοβερά near falls και τον Seth να καταφέρνει επιτέλους να υπερισχύσει του μεγάλου του αντιπάλου.

19. Darby Allin, Roderick Strong and The Conglomeration vs Death Riders – AEW Dynamite Blood and Guts

Το πρόβλημα που είχα πάντα με τα Blood and Guts έναντι των Wargames ήταν ότι έμοιαζαν πιο χαοτικά. Το κλουβί ήταν μεγαλύτερο, η βία ήταν περισσότερη και κάπου ανάμεσα στα spots χανόσουν. Ε λοιπόν όχι φέτος. Αυτή τη φορά το Blood and Guts ήταν πολύ καλύτερο και πιο ισορροπημένο σε σχέση με άλλες χρονιές. Ο Darby Allin είναι πλέον συνηθισμένος στο να κάνει ακρότητες, ενώ ο Roderick Strong δίνει πολλή σταθερότητα, αν και απόλυτος πρωταγωνιστής γίνεται ο Kyle O’ Reilly.

Ο O’ Reilly είναι πραγματικά υπέροχος σε όλη την κόντρα με τον Moxley που προσπαθεί πολύ να τον ανεβάσει όπως έκανε και με άλλους σταρ φέτος. Ταυτόχρονα και οι πιτσιρικάδες των Death Riders δείχνουν ό,τι αξίζουν. Τα spots πέφτουν βροχή, η βία είναι ένα κλικ κάτω από πέρυσι και αυτό βοηθάει, η μία φατρία φέρνει ωμή βία και οι αντίπαλοι φέρνουν τεχνική. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι ένα ματς όπου όλοι έχουν ρόλο, όλοι έχουν στιγμές

18. Motor City Machine Guns vs DIY vs Street Profits – WWE Smackdown

Τεράστιο έγκλημα ότι σε μια Wrestlemania με δύο βραδιές, αυτό το ματς δεν βρήκε χώρο στην κάρτα. Οι τρεις ομάδες μάλλον το πήραν πατριωτικά και φρόντισαν να μας δώσουν ένα φοβερό TLC από τα παλιά, έχοντας βέβαια και την άνεση του χρόνου μαζί τους. Οι Motor City Machine Guns έφεραν την εμπειρία, οι Street Profits την ενέργεια και οι DIY λειτούργησαν ως συνδετικός κρίκος σε όλο αυτό.

Τα spots με τις σκάλες είναι φανταστικά, αν και σε κάποια φάση έχουμε το απίστευτο σκηνικό με τον Montez Ford να χρησιμοποιεί το τεχνητό πόδι ενός οπαδού στις πρώτες σειρές που του το έδωσε. Η χημεία πάντως είναι τρελή και τα τραπέζια με τις καρέκλες προσθέτουν το αλατοπίπερο σε ένα ματς με τρελό ρυθμό που αποτίει φόρο τιμής και στα θρυλικά TLC των Hardys/Dudleys/Edge and Christian. Στη Wrestlemania θα έκλεβε τη βραδιά.

17. Will Ospreay and Swerve Strickland vs Young Bucks – AEW All In

Τι να πω εγώ για αυτό το ματς που να μην έχει γραφτεί; Από τη μία οι Young Bucks, μία από τις κορυφαίες tag teams με μοναδική ικανότητα να βρίσκει χημεία με κάθε ομάδα απέναντί της. Από την άλλη οι Swerve και Ospreay, δύο από τους καλύτερους παλαιστές της σημερινής εποχής. Αν και υπήρχε ο τίτλος των Bucks ως EVPs, στην πραγματικότητα λειτούργησε σαν ένα μεγαλύτερο statement.

Η αθλητικότητα όλων των εμπλεκόμενων, η ταχύτητα με την οποία λειτουργούν και η φαντασία που έχουν κατά τη διάρκεια του ματς δημιουργούν έναν εκρηκτικό συνδυασμό. Υπάρχουν κάποια σημεία στο ματς που χρειάζεται να πάρεις ανάσα να χωνέψεις τι ακριβώς ήταν αυτό που είδες και να το επεξεργαστείς. Το happy ending της ιστορίας μπροστά σε ένα τεράστιο κοινό λειτουργεί σαν λύτρωση. Απλά υπέροχο.

16. Hangman Page vs Kyle Fletcher – AEW All Out

Αυτό το ματς με κέρδισε λίγο υπόκωφα. Ήρθε σε μια πολύ μεταβατική περίοδο όπου οι Swerve και Ospreay είχαν βγει νοκ άουτ και ο Hangman ήθελε έναν δυνατό αντίπαλο για το επερχόμενο All Out. Enter Kyle Fletcher. Ο νεαρός Αυστραλός που είχε κερδίσει πρόσφατα το TNT Championship πήγαινε για την απόλυτη έκπληξη και να γίνει διπλός πρωταθλητής.

Δεν τα κατάφερε, αλλά ο αγώνας μας έδειξε πάρα πολλά πράγματα. Πρώτον ότι ο Hangman Page είναι μάλλον ο καλύτερος άνδρας παλαιστής αυτήν την περίοδο, έχοντας βρει χημεία με κάθε αντίπαλο. Δεύτερον ο Fletcher είναι ένας από τα μεγαλύτερα ταλέντα αυτή τη στιγμή με φοβερό μέλλον μπροστά του. Ήταν ένα ματς με πολύ δυνατά χτυπήματα και που σταματούσε στα σωστά σημεία, μεγάλο σε διάρκεια χωρίς να κάνει κοιλιά. Σίγουρα όχι το τελευταίο μεταξύ των δύο.

15. The Wyatt Sicks vs Andrade and Rey Fénix vs #DIY vs Fraxiom vs Motor City Machine Guns vs The Street Profits – WWE Summerslam

Σε αντίθεση με τη Wrestlemania, το WWE δεν την πάτησε με τους tag team τίτλους στο Summerslam και φρόντισε το TLC για τους tag team τίτλους να βρει θέση στην κάρτα. Οι ίδιες ομάδες συμμετείχαν συν τους εξαιρετικούς ανερχόμενους Fraxiom, τους εντυπωσιακούς Andrade και Rey Fenix και τους Wyatt Sicks που πρόσφεραν σκληράδα και δύναμη.

Αν και ακούγεται πολύ χαοτικό, το αποτέλεσμα είναι απίστευτο. Οι Wyatt Sicks δίνουν μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα, οι Fraxiom και οι δύο Μεξικάνοι φέρνουν περισσότερα high flying spots, οι συνδυασμοί μεταξύ των έξι ομάδων είναι εκρηκτικοί. Είναι τόσο πλούσιο που ανά σημεία πρέπει να διαλέξεις που θα εστιάσεις και να χάσεις άλλα εντυπωσιακά πράγματα γύρω από το ring. Ένα ματς γεμάτο ωραίες στιγμές που θα σε εντυπωσιάσει και δε θα σε κάνει σε κανένα σημείο του να το βαρεθείς.

14. CM Punk vs Seth Rollins vs Roman Reigns – WWE Wrestlemania 41

Ήμουν αρκετά κατά του να λάβει χώρα η συγκεκριμένη ιστορία θεωρώντας πως και οι τρεις πάνε χαμένοι σε μια μεταξύ των κόντρα. Εν μέρει ισχύει, ωστόσο το main event της πρώτης βραδιάς της Wrestlemania μας έδωσε ένα πραγματικά σπουδαίο ματς. Ο Roman Reigns λειτουργεί σαν ο ιδανικός glue guy ανάμεσα σε Punk και Rollins που κατά τη γνώμη μου δεν είχαν ιδιαίτερη χημεία και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά triple threat matches των τελευταίων χρόνων.

Η ομορφιά είναι στις ιστορίες που έχουν ο ένας με τον άλλον. Η ένταση μεταξύ Punk και Seth, η διαχρονική κόντρα Seth με Roman και η διαφορά φιλοσοφίας μεταξύ Punk και Roman. Σε πάρα πολλά σημεία νιώθεις την ένταση, το μίσος και τον κρυφό σεβασμό που έχουν ο ένας για τον άλλον. Οι τρεις τους φρόντισαν να δώσουν μια μοναδική παράσταση και ένα φοβερό τέλος που ειδικά στην κόντρα των δύο πρώην μελών της Shield θα συμβάλλει πολύ μελλοντικά. Ή μάλλον αυτό ελπίζω. Όπως και να ‘χει, είναι σπουδαίος αγώνας.

13. Kyle Fletcher vs Mike Bailey – AEW Dynamite Winter Is Coming

Ένα μεγάλο κακό του Continental Classic είναι ότι γίνεται Δεκέμβρη και έχει ματσάρες που δεν προλαβαίνω να βάλω στα τοπ της χρονιάς. Αυτό το ματς ωστόσο βρήκε μια θέση στη λίστα, γιατί είναι ένας από τους πιο καθαρούς αγώνες της χρονιάς. Όχι παρεμβάσεις, είκοσι λεπτά χρόνος και δύο από τους καλύτερους νέους παλαιστές της εποχής τους να μάχονται μέχρι τελικής πτώσης.

Το C2 είναι ο ορισμός του τουρνουά που δεν χρειάζεσαι πολλή ιστορία, απλά βάζεις wrestlers με τελείως διαφορετικά στυλ και βλέπεις τις κόντρες τους. Οι κλωτσιές, το high flying στυλ και η εκρηκτικότητα του Bailey βρήκαν την τέλεια ισορροπία με τη δύναμη και το timing που έχει στις κινήσεις του ο Fletcher. Προσωπικά αγαπάω τέτοια ματς που οι δύο αντίπαλοι τα δίνουν όλα με συνεχή counters και γρήγορο ρυθμό, οπότε δε γινόταν να μη μπει στη φετινή λίστα.

12. Kenny Omega and Will Ospreay vs Konosuke Takeshita and Kyle Fletcher – AEW Grand Slam Australia

Ήταν λίγο κακογραμμένο και απότομο το πως οι πρώην εχθροί Omega και Ospreay αποφάσισαν να συμμαχήσουν, ωστόσο το ματς των δύο πρώην πρωτοκλασάτων μελών της Don Callis Family απέναντι στα τωρινά της αστέρια ήταν φανταστικό. Πάτησε μάλιστα στις ήδη υπάρχουσες κόντρες Omega/Takeshita και Ospreay/Fletcher που επίσης μας είπαν εξαιρετικές ιστορίες φέτος.

Το ταλέντο υπάρχει περίσσιο σε αυτό το ματς και η χημεία όλων των παλαιστών μεταξύ τους είναι αδιαμφισβήτητη. Τα counters και τα transitions βγαίνουν πολύ γρήγορα και φυσικά, τα spots με high flying κινήσεις αποτελούν το highlight και σε κάθε σημείο του νιώθεις πως όλο αυτό είναι κάτι τόσο ξεχωριστό και τόσο μοναδικό που απλά σε παρασύρει στη δίνη του. Σπάνια θα δούμε ένα tag team match που θα υπάρχει τόση έκρηξη και τόση χημεία χωρίς έστω μία από τις δύο ομάδες να είναι tag team. Αλλά όταν έχεις τόσο εξαιρετικούς παλαιστές, πως να πάει κάτι λάθος;

11. Konosuke Takeshita vs Kenny Omega – AEW Revolution

Είχαν ξανασυναντηθεί αυτοί οι δύο στο παρελθόν, ωστόσο αυτή τη φορά υπήρχε μια μεγάλη διαφορά. Στο Revolution της φετινής χρονιάς ο Omega δεν είχε απέναντι του τον άγουρο Takeshita του DDT, αλλά έναν ανερχόμενο σταρ που το στυλ πάλης του θυμίζει πολύ τον ίδιο. Αναμενόμενα λοιπόν αυτή η κόντρα και το συγκεκριμένο ματς ήταν μάλλον η τελική εξέταση για τον Ιάπωνα ότι ανήκει σε αυτό το επίπεδο.

Φυσικά και τα κατάφερε. Ο Omega είναι το απόλυτο μέτρο σύγκρισης και βρήκε απέναντι του έναν παλαιστή που μπόρεσε να τον κοιτάξει στα μάτια κι ας έχασε. Ήταν ένα σκληρό ματς, με wrestling της ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλά V triggers, αρκετά powerbombs και φυσικά ένα φινάλε με εκρηκτικό ρυθμό και υπέροχα near falls. Σπουδαίος αγώνας αν και ήθελα λίγο καλύτερο τέλος.

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας για τα καλύτερα ματς της χρονιάς. Κάπου εδώ αποχαιρετούμε το Ranking για το 2025 και τα λέμε τις πρώτες μέρες του 2026 με την πρώτη δεκάδα!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2025, Θέσεις 20-11 appeared first on anthem.gr.

Ήρθε για ακόμα μία φορά αυτή η στιγμή της χρονιάς. Το 2025 φτάνει στο τέλος του και κάθε χρόνο βγαίνω στο Τουίτερ και ζητάω τη συνδρομή σας. Αναζητώ καλή μουσική και ωραίες προτάσεις κυρίως στο φάσμα του rock και του metal. Από το 2022 που ξεκινήσαμε το συγκεκριμένο αφιέρωμα, έχω λάβει μερικά κρυμμένα διαμάντια και μάλιστα αρκετοί φίλοι έγιναν σταθεροί θαμώνες προτείνοντας κάθε χρόνο κάτι ενδιαφέρον.

Φέτος ήταν χρονιά ρεκόρ με 12 νέες προτάσεις που θα διαβάσετε παρακάτω. Πάμε λοιπόν να δούμε τα καλύτερα του 2025 μέσα από δικές σας επιλογές!

Το αφιέρωμα του 2022 θα το βρείτε σε δύο μέρη εδώ και εδώ.

Το αφιέρωμα του 2023 θα το βρείτε εδώ.

Το αφιέρωμα του 2024 θα το βρείτε εδώ.

Lorna Shore – I Feel The Everblack Festering Within Me από @SpellAlchemios

Είδος: Deathcore

Ο φίλος Θοδωρής κάθε χρονιά μου προτείνει κάτι ωραίο από το χώρο του extreme metal. Τους Lorna Shore τους γνώριζα, αλλά φέτος δεν είχα καταφέρει να ακούσω το αλμπουμ τους οπότε μου έβαλε εκείνος το task. Παρ’ ότι δεν είμαι μεγάλος φαν του deathcore, το I Feel The Everblack Festering Within Me πραγματικά με γέμισε από πολλές απόψεις.

Είναι εμφανές πως δεν έχουν καμία πρόθεση να κατεβάσουν ταχύτητες και πραγματικά έχουν σημεία που οι κιθάρες και τα blast beats τους ακούγονται καταιγιστικά. Από την άλλη πλευρά οι Αμερικάνοι μοιάζουν να θέλουν να προσθέσουν αρκετή μελωδία και οπερετικά στοιχεία με τα Glenwood και Forevermore να είναι δύο από τα καλύτερα τραγούδια της μέχρι τώρα πορείας τους.

Η φωνή του Will Ramos και η ποικιλία που έχει το στυλ του είναι μοναδική, αφού μοιάζει να κάνει πράγματα που αψηφούν τη λογική. Κάθε τους τραγούδι μοιάζει με βουτιά στο σκοτάδι, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν πολλές κορυφώσεις, πολύς πόνος. Αν συνεχίσουν έτσι, θα εξελιχθούν σε ένα φαινόμενο και μάλιστα χωρίς να παίρνουν εμπορικές επιλογές. Απλώς μεγαλώνουν, αλλάζουν και εξελίσσονται. Πολύ σημαντικό άλμπουμ.

Green Carnation – A Dark Poem, Pt. I: The Shores of Melancholia από @Spanakoryzo

Είδος: Progressive Rock

Αυτή ήταν μια από τις πολύ δυνατές προτάσεις του αφιερώματος μιας και έπρεπε να κάνω λίγη έρευνα και να ακούσω περισσότερο Green Carnation. Με αυτό το άλμπουμ οι Νορβηγοί μοιάζουν να ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο στη μουσική τους. Το The Shores of Melancholia το βίωσα ως μια αργή, σταθερή και μελαγχολική κατάδυση σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Το εξώφυλλο δεν είναι καθόλου τυχαίο. Είναι ένα άλμπουμ που σε ταξιδεύει στη θάλασσα κάνοντας τις κιθάρες να μοιάζουν με κύματα, καθώς άλλοτε είναι ήρεμες και άλλοτε χτίζουν μια απρόσμενη ένταση. Το άλμπουμ ξεκινάει πιο αργά, βάζοντας μπροστά τον progressive χαρακτήρα του αλλά μετά το The Slave That You Are οι Green Carnation μας αποκαλύπτουν την gothic και death πλευρά τους.

Ο Kjetil Nordhus μια από τις πιο ζεστές και συναισθηματικές ερμηνείες της καριέρας του. Η φωνή του μοιάζει να καθοδηγεί κάθε σύνθεση και ο ίδιος λειτουργεί σαν αφηγητής σε αυτό το ταξίδι, ένας αφηγητής που το παρατηρεί από τις ακτές της μελαγχολίας του τίτλου. Με κομματάρες όπως το In Your Paradise και το Too Close to the Flame, οι Νορβηγοί μου έδειξαν ότι είναι μια πολύ αξιοπρόσεκτη περίπτωση συγκροτήματος και θα περιμένω σίγουρα το δεύτερο μέρος του σκοτεινού τους ποιήματος.

Der Weg einer Freiheit – Innern από @necrophobic734

Είδος: Post-Black Metal

Τον Necro τον εμπιστεύομαι γιατί ξέρω ότι τα μουσικά μας γούστα είναι σχετικά συμβατά, οπότε με μεγάλη χαρά έβαλα να ακούσω τους Γερμανούς Der Weg einer Freiheit σε μια κυκλοφορία που μου είχε ξεφύγει φέτος. Όπως φαίνεται και το ίδιο το συγκρότημα εξέλαβε πολύ σοβαρά την αποστολή του παραδίδοντας την πιο στιβαρή δισκογραφική δουλειά τους μέχρι τώρα.

Η τεχνική τους είναι εξαιρετική, αλλά το βασικό μοτίβο του Innern είναι η ατμόσφαιρα που χτίζουν σε κάθε τους σύνθεση. Σχεδόν όλα τα τραγούδια έχουν μια αργή εισαγωγή, η οποία εξελίσσεται σε μια καταιγίδα από blast beats, χειρουργικά riffs και ωμά φωνητικά που ακούγονται απόκοσμα και συμβάλλουν σε όλη την ατμόσφαιρα που προαναφέραμε. Μοιάζουν να ακουμπάνε περισσότερο στην post και λιγότερο στην black πλευρά τους με αποτέλεσμα να μας δίνουν μια ώριμη κυκλοφορία όπως διαφαίνεται μέσα από υπέροχα κομμάτια όπως τα Marter, Eos και Forlorn.

The Dear Hunter – North American EP από @Lef_reimagined

Είδος: Progressive Rock

Είχα κάμποσο καιρό να ακούσω τους Αμερικάνους The Dear Hunter και η πρόταση αυτή με ικανοποίησε αρκετά. Έχουμε ένα EP με πέντε τραγούδια με μέση διάρκεια τα 4-5 λεπτά, το οποίο κυλάει νεράκι. Σε όλα υπάρχει μια κάπως ονειρική και απόκοσμη αίσθηση, πολύ ωραίες prog δομές και η φωνάρα του Casey Crescenzo που προσδίδει μια θεατρικότητα σε κάθε σύνθεση.

Η παραγωγή είναι πολύ ζεστή και δίνει χώρο τόσο στα έγχορδα όσο και στα πνευστά και στα πλήκτρα να αναδειχθούν και να δώσουν βάθος στα τραγούδια. Παρά τους progressivισμούς, υπάρχει και μια υποθάλπουσα indie αισθητική κάνοντας το EP να θυμίζει λίγο πιο σύγχρονο art rock παρά τις 70s επιρροές του συγκροτήματος. Μικρό, διασκεδαστικό και σίγουρα μια πρόταση που εκτίμησα πολύ.

1914 – Viribus Unitis από @ElliKarmela

Είδος: Blackened Death Metal

Η Έλλη μου έστειλε μια πρόταση λίγο πριν κλείσω το αφιέρωμα, αλλά πρόλαβα να το ακούσω 2-3 φορές και πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Στο Viribus Unitis οι Ουκρανοί 1914 επιστρέφουν στο concept του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και το προσεγγίζουν χρονολογικά με κάθε τραγούδι να έχει το όνομα μιας χρονιάς και δίπλα τη μάχη ή το μέτωπο του πολέμου.

Είναι ένα άλμπουμ με τελείως κινηματογραφική λογική και αφήγηση με ασφυκτική ένταση που σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι και εσύ στα χαρακώματα και παλεύεις να βγεις ζωντανός. Ο ήχος τους είναι ένα μείγμα black και death με λίγες doom επιβραδύνσεις και κάποια sludge στοιχεία και ταιριάζει τέλεια με το concept. Βαρύς, ατμοσφαιρικός και σε πολλά σημεία πομπώδης.

Η παραγωγή είναι αρκετά πυκνή και σκοτεινή συμβάλλοντας στην αποπνικτική ατμόσφαιρα που προσπαθούν να χτίσουν. Η παρεμβολή παλαιών μουσικών κομματιών από εκείνη την περίοδο και ο συνδυασμός τους με το death metal των 1914 με εντυπωσίασε. Ένα άλμπουμ επικό, αισθητικά όμορφο που λειτουργεί και σαν καμπανάκι μνήμης και υπενθύμισης και ως κραυγή απέναντι στη βαρβαρότητα του πολέμου.

Destiny Bond – The Love από @p_poniridis

Είδος: Hardcore Punk

Ο φίλος Πονηρίδης κάθε χρόνο μου έχει μια πολύ δυνατή underground κυκλοφορία από το χώρο του punk, του hardcore ακόμα και του dungeon. Το The Love των Destiny Bond το λάτρεψα από το εξώφυλλο του με την κόμικ αισθητική και την γραμματοσειρά μου θυμίζει black metal. Το περιεχόμενό του όμως μπορώ να πω ότι με κέρδισε ακόμα περισσότερο.

Είναι ο ορισμός του σύγχρονου hardcore punk. Σε μόλις είκοσι τρία λεπτά με συνθέσεις άμεσες, γρήγορες, με στακάτο παίξιμο οι Destiny Bond σε κερδίζουν από το πρώτο riff. Οι κιθάρες είναι κοφτές, το rhythm section πολύ στιβαρό και παρ’ όλο το punk ύφος, θα βρεις πολλά περάσματα και στοιχεία από το heavy και το thrash τα οποία αναμειγνύονται τέλεια με την γενικότερη 80s-90s αισθητική της παραγωγής.

Μέσα στην ωμότητά και τη σκληράδα τραγουδιών όπως το Destiny Song και το Peace as a Punchline μπορείς να βρεις πιο mid tempo στιγμές όπως το Can’t Kill the Love που βγάζουν περισσότερο συναίσθημα και να γυρίσεις πίσω στην επιθετικότητα του Fix και του Don’t Lose Control με τα ενδιάμεσα σολάκια και την φωνάρα της Cloe Madonna να καθοδηγεί κάθε σύνθεση. Τρομερό πως μπορούν να σε παρασύρουν οι Destiny Bond σε ένα ταξίδι hardcorίλας μέσα σε τόσο λίγη ώρα.

An Abstract Illusion – The Sleeping City από @__Rankin__

Είδος: Progressive Death Metal

Ο φίλος Rankin έχει βρει πάντα τον τρόπο του να ματσάρει το γούστο του και τις λίστες του με κάτι που θα με εντυπωσιάσει. Το έκανε με τους Mur και τους Psychonaut στο παρελθόν και το καταφέρνει και τώρα με τους An Abstract Illusion. Progressive Death από την πάντα παραγωγική Σουηδία, αλλά μπολιασμένο με πολλά στοιχεία που μου θύμισαν το περσινό έπος των Blood Incantation.

Στο The Sleeping City η τετράδα από το Boden μοιάζει να βρίσκει την τομή ανάμεσα στο death, το progressive, το ambient και το blackgaze εντάσσοντας τα πολύ οργανικά στη μουσική τους. Από το Blackmurmur η συνταγή είναι χαρακτηριστική. Αργές εισαγωγές που χτίζουν την ατμόσφαιρα, ώσπου τα ντραμς και οι κιθάρες θα ξεκινήσουν το κυρίως μέρος της εκάστοτε σύνθεσης.

Τα growls και οι εναλλαγές με καθαρά φωνητικά, τα πλήκτρα και οι μελωδίες που φέρνουν και οι συνεχείς αλλαγές στους ρυθμούς σου θυμίζουν πολύ τις progressive death εποχές των Opeth, αλλά με περισσότερο ambient ήχο και πιο post ενορχηστρώσεις στις κιθάρες. Κομμάτια όπως το Frost Flower και το The Sleeping City θα είναι σίγουρες επιλογές μου σε μελλοντικές playlists. Άλλη μια χρονιά που ο φίλος Rankin κάνει τα μαγικά του λοιπόν.

Karg – Marodeur από @PolyxenInDespai

Είδος: Post-Black Metal

Μιας και το Scorched Earth των Harakiri for the Sky που μου πρότεινε η Πολυξένη, το είχα ήδη συμπεριλάβει στο δικό μου αφιέρωμα, καταλήξαμε τελικά στο άλλο project του V. Wahntraum, τους Karg. Πρέπει να πω ότι αγνοούσα την ύπαρξη του και μου έκανε εντύπωση, γιατί μοιάζει πάρα πολύ ηχητικά με το έτερο συγκρότημα του ταλαντούχου Αυστριακού.

Είναι ένα άλμπουμ που σφύζει από συναισθηματική ένταση και υπαρξιακή ενδοσκόπηση και ο Wahntraum είναι ιδανικός να αποδώσει όλα αυτά στην post-black/shoegaze ενορχήστρωση που χτίζουν. Ένα ακόμα ποιητικό ταξίδι για τη μοναξιά, την απώλεια και την πνευματικότητα. Είναι ένα πολύ ατμοσφαιρικό άλμπουμ με καταπληκτικά ορχηστρικά στοιχεία να γεμίζουν τις κιθάρες και τη φωνή του J.J.

Στην παραγωγή έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Δεν είναι μπουκωμένη ή τραχιά, αλλά βοηθάει την ανάδειξη κάθε όργανου σε αυτό το οριακά δυστοπικό είδος μουσικής και τις μελαγχολικές συνθέσεις. Το Marodeur είναι μια πραγματική αλμπουμάρα για τον ακραίο ήχο, μία έκφραση δύναμης μέσα στον γενικότερο πεσιμισμό του. Η ευρωπαϊκή blackgaze σκηνή είναι σε καλά χέρια.

AFI – Silver Bleeds the Black Sun… από @theGreenLoki13

Είδος: Post-Punk

Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από τον φίλο Green Loki, ο οποίος κάθε χρόνο έχει κάτι ενδιαφέρον να προτείνει από τον χώρο του post-punk. Το νέο άλμπουμ των AFI δεν το είχα ακούσει, αλλά μπορώ να πω πως πρώτον είναι πολύ κοντά στο στυλ μουσικής που παίζουμε στο Anthems Radio Show (κάθε Τετάρτη 7-9 το βράδυ στο Favela Radio για να μην ξεχνιόμαστε) και δεύτερον μοιάζει να συγκεράζει όλες τις φάσεις που έχουν περάσει ως μπάντα.

Από τη μία την gothic punk ορμή των 00s, από την άλλη την πιο πρόσφατη new wave και post-punk φάση τους εμπλουτισμένη με την dark pop/alternative πλευρά τους. Είναι ένα άλμπουμ πολύ μελαγχολικό που κρύβει όμως μια μυστική ενέργεια που πάλλεται ανάμεσα στα κομμάτια. Οι κιθάρες και οι ερμηνείες του Davey Havok έχουν μια έμφυτη ψυχρότητα, όσο τα synthesizers συμβάλλουν στην ατμόσφαιρα και την ποιητικότητα των συνθέσεων.

Το songwriting τους δεν ήταν ποτέ συμβατικό, ούτε επιθυμούν να μπουν σε μια φάση νοσταλγίας. Αντιθέτως δείχνουν να εξελίσσονται και σε κερδίζουν τόσο με την μουσική τους κατεύθυνση, όσο και με τα catchy ρεφρέν τους. Το Silver Bleeds the Black Sun… γίνεται καλύτερο όσο προχωράει με τα Ash Speck in a Green Eye, Voidward I Bend Back και Marguerite να είναι μια από τις πιο ωραίες τριάδες τραγουδιών συνοψίζοντας τέλεια τον δίσκο. Ωραίο, σύγχρονο, απλό post-punk.

LIK – Necro από @expert_bitching

Είδος: Death Metal

Ο Jesse Pinkman με ξέρει αρκετά καλά για να μου προτείνει έναν δίσκο όπως αυτός των LIK. Που και που νομίζω πως χρειαζόμαστε άλμπουμ όπως το Necro. Είναι αυτό το είδος που δε θέλει να ανακαλύψει τον τροχό ή να φέρει πολύ ρηξικέλευθες ιδέες, αλλά να ακούσουμε ωραία μουσική. Ωμό και γρήγορο άλμπουμ με πολλά αποστάγματα old school deathίλας.

Με τη στιχουργική τους θεματολογία και την προσέγγισή τους στις συνθέσεις τους, οι Σουηδοί ανά σημεία μου θυμίζουν πολύ τους Cannibal Corpse. Δεν έχει γενικά πολλές στιγμές που πατάει φρένο, που χτίζει κάτι ή θέλει να σε αφήσει να πάρεις ανάσα. Το παίξιμο είναι στακάτο, δυναμικό και σε ένα club show θα γινόταν πάταγος σε εισαγωγές όπως του Deceased, του They και του Morgue Rat.

Οι LIK δεν χρειάζονται να κάνουν πολλά για να ξεχωρίσουν. Η δύναμή τους, η στιβαρότητα και το πόσο τραχείς ακούγονται, τους εξασφαλίζει εύκολα μια θέση και σε μελλοντικές ακροάσεις του Necro. Μια χαρακτηριστική υπενθύμιση πως όσο και να σκαλίζουμε το metal για κάτι καινούριο, η old school συνταγή με καλή παραγωγή μπορεί εύκολα να σε κερδίσει.

Snõõper – Worldwide από @CheapEripo

Είδος: Punk

Αυτή ήταν η πρώτη πρόταση που μου ήρθε φέτος και μάλιστα από Οκτώβρη μήνα και θα την ξέχναγα αν δεν έψαχνα τυχαία τους σελιδοδείκτες μου λίγες μέρες πριν τελειώσει το αφιέρωμα. Όπως και να ‘χει, δεν γνώριζα τους Snooper, αλλά πέρασα φανταστικά ακούγοντας το Worldwide. Το εισαγωγικό Opt Out δείχνει αμέσως τον τόνο του άλμπουμ.

Καθαρό punk με αυθεντική νεανική ορμή, μια περίεργη έκρηξη νεύρων και ενθουσιασμού ταυτόχρονα. Οι συνθέσεις είναι πολύ μικρές σε διάρκεια, κρατώντας συνήθως 2 με 3 λεπτά, οι μπασογραμμές τους post-punkίζουν ανά σημεία, οι κιθάρες και τα synths δίνουν μια συνεχή εντύπωση κίνησης και ενέργειας, ενώ τα φωνητικά καθοδηγούν μαεστρικά όλα τα υπόλοιπα.

Κομμάτια σύντομα, κοφτά, επιθετικά αλλά και διασκεδαστικά σε ένα άλμπουμ που δε θέλει να σε κάνει να ηρεμήσεις, αλλά να σε γεμίσει χαρά και να σε κάνει να κουνηθείς, να χορέψεις και να γουστάρεις εξίσου με τους δημιουργούς του σε κάποιο club show. Πολύ δυνατή πρόταση για ακόμα μία χρονιά.

Blut aus Nord – Ethereal Horizons από @yu_lee

Είδος: Black Metal

Η φίλη και ακροάτρια Γιούλη δυσκολεύτηκε να μου δώσει τη δική της πρόταση, κατέληξε ωστόσο στο Ethereal Horizons των Blut aus Nord. Οι Γάλλοι black metallers κατάφεραν πραγματικά να με ταξιδέψουν μέσα από το δίσκο τους. Πρόκειται για ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά άλμπουμ της χρονιάς με ξεκάθαρη κατεύθυνση και λογική στις συνθέσεις τους.

Ουσιαστικά οι Blut aus Nord εξερευνούν ακόμα περισσότερο την απόκοσμη μυσταγωγία από την οποία χαρακτηρίζεται η τελευταία φάση της καριέρας τους. Τα τραγούδια είναι διάρκειας εφτά έως οχτώ λεπτών φτάνοντας ακόμα και στα δεκατρία με τις κιθάρες να δίνουν τον τόνο πριν έρθει το rhythm section να υποστηρίξει την σκοτεινή ατμόσφαιρα. Μου άρεσαν επίσης πολύ οι post γέφυρες στην μέση των κομματιών οδηγώντας σε υπέροχα ξεσπάσματα στο τέλος όπως γίνεται στο αγαπημένο μου The Fall Opens the Sky.

Το Ethereal Horizons μοιάζει να έχει τον πιο κατάλληλο τίτλο που έχω δει. Ο ορίζοντας που αναγράφεται δεν είναι πραγματικός, αλλά δημιουργείται μέσα από τους ήχους και τα συναισθήματα που σου προξενεί ακούγοντας το. Είναι η συνάντηση του black metal με την dark ambient και τα επικά φωνητικά που σε κομμάτια όπως το What Burns Now Listens και το The Ordeal μοιάζει σαν μια μυστική τελετουργία. Αυτό από μόνο του είναι ανατριχιαστικό.

Αυτό ήταν το Sound Vault με τις προτάσεις του κοινού για το 2025. Για ακόμα μία φορά, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους όσους στέλνετε τις προτάσεις σας, κάποιοι από εσάς για πολλά χρόνια συνεχόμενα και με βοηθάτε να ανακαλύψω νέους δίσκους και συγκροτήματα που ίσως μου ξέφυγαν. Όπως πάντα, δίνουμε ραντεβού για του χρόνου!

The post The Sound Vault: Τα καλύτερα άλμπουμ του 2025 μέσα από δικές σας επιλογές appeared first on anthem.gr.

Το 2025 τελειώνει και μαζί του πάντα έρχεται η τριπλέτα του Ranking με τα τριάντα καλύτερα ματς της χρονιάς. Μιας χρονιάς που χαρακτηρίστηκε από το μετριοκακό retirement tour του John Cena, την είσοδο του WWE στο Netflix που μας έκανε τη ζωή πιο εύκολη, τη συνεργασία του TNA με το WWE σε πολλά events, την βελτίωση του storytelling του AEW και πολλά ακόμα.

Φέτος λόγω χρόνου παρακολούθησα κυρίως τις δύο μεγάλες εταιρίες και λίγο το NJPW. Ούτως ή άλλως ματς από TNA, MLW και NWA δύσκολα θα κατέληγαν στις λίστες. Όπως έχω ξαναπεί, αυτή είναι μια υποκειμενική λίστα και έτσι πρέπει να την διαβάσετε και να μου πείτε τις προτάσεις σας. Προσπάθησα να έχω μια ισορροπία στις επιλογές μου χωρίς να κρύβω ποιο στυλ wrestling μου αρέσει περισσότερο και παρακολουθώ πιο ευχάριστα.

Όπως έγραψα και πέρυσι: “Δεν είμαι ο Meltzer, δεν είμαι κάποιο πληρωμένο μποτάκι πολυεθνικής που σπάει μπάλες στο Τουίτερ, είμαι απλά ένας τύπος που βλέπει wrestling και γουστάρει.” οπότε αυτά είναι τα τριάντα ματς που επέλεξα εγώ. Στις εισαγωγές των επόμενων δύο μερών θα μιλήσουμε λίγο για τα events της χρονιάς και φυσικά το retirement tour του προσωπικού μου GOAT John Cena. Μέχρι τότε πάμε να δούμε τις δέκα πρώτες ματσάρες στις θέσεις 30-21!

30. Fraxiom vs Josh Briggs and Yoshiki Inamura –  NXT Vengeance Day

Πρώτη μας επιλογή για σήμερα και θα πάμε με το μοναδικό NXT match της λίστας καθώς είδα λιγότερα shows από το αναπτυξιακό brand σε σχέση με άλλες χρονιές. Σε αυτό το ματς πάντως πρέπει να πω ότι πέρασα φανταστικά. Οι Fraxiom είναι μια από τις πιο ταλαντούχες νέες ομάδες όλου του WWE. Από την άλλη πλευρά ο Josh Briggs είναι ανερχόμενο ταλέντο και ο Yoshiki Inamura φέρνει το ιαπωνικό vibe που μου αρέσει πολύ.

Το highflying στυλ των πρώτων ταίριαξε τέλεια με τις power moves των δεύτερων με αποτέλεσμα να υπάρχει η κατάλληλη χημεία και ο τέλειος ρυθμός. Ένα tag team match όπως θα έπρεπε να είναι τα περισσότερα στο WWE, δηλαδή να έχει όλα τα στοιχεία που κάνουν ωραίο το wrestling.

29. Mark Briscoe vs Kyle Fletcher – AEW Full Gear

Με κάποιον περίεργο τρόπο, ο Mark Briscoe βρέθηκε φέτος να έχει μια μεγάλη κόντρα με τον Kyle Fletcher, ένα από τα πιο λαμπερά ανερχόμενα αστέρια της βιομηχανίας. Επειδή είχαν δώσει αρκετά ματς μεταξύ τους, αυτό αποφασίστηκε ως φινάλε και πραγματικά κράτησαν το καλύτερο για το τέλος. Ήταν η κόντρα φάσεων καριέρας με τον βετεράνο να παρασύρει τον πιτσιρικά σε ένα ματς που έδωσε περισσότερη βάση στη βία και τα ωραία spots παρά στην τεχνική.

Σε κάνει πολλές φορές να αναφωνήσεις, να ενθουσιαστείς, να φωνάξεις από την ένταση. Είναι η πιστοποίηση ότι ο Briscoe βρίσκεται σε μια εξαιρετική στιγμή για τη σόλο καριέρα του και ότι ο Kyle Fletcher θα εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους παλαιστές της γενιάς του.

28. John Cena vs Gunther – WWE Saturday Night’s Main Event XLII

Το έχω φρέσκο στη μνήμη μου αυτό το ματς και αν δεν ήταν η απόσυρση του Cena, λογικά δε θα έμπαινε στην τριαντάδα. Ωστόσο είναι ο αγαπημένος μου παλαιστής απέναντι στον εξαιρετικό Gunther και προφανώς αποκτά αυτόματα ενδιαφέρον. Το pacing του ματς είναι σχετικά αργό με τον Gunther να δείχνει πως ελέγχει απόλυτα τον Cena και κάθε comeback του GOAT να μοιάζει πιο απελπισμένο από το προηγούμενο.

Τελικά είχαμε ένα από τα πιο σοκαριστικά τέλη που έχουμε δει ποτέ. Έχω γράψει τις ενστάσεις μου εδώ, αλλά αυτό που μένει είναι το τέλος μιας σπουδαίας καριέρας και η παραίτηση ενός ανθρώπου που δεν παραιτούνταν ποτέ. Σπουδαίο ματς και για τους δύο.

27. Golden Lovers, Darby Allin, Hiroshi Tanahashi and Will Ospreay vs Death Riders, The Young Bucks and Gabe Kidd – AEW x NJPW Forbidden Door

Αρχικά αυτό το ματς είναι εντυπωσιακό που έγινε με τόσους τραυματισμούς που αντιμετώπιζαν στην πλευρά των καλών. Λέει πολλά για την ποιότητα τους ωστόσο πως κατάφεραν να μας ανταμείψουν με κάτι αντάξιο για να μπει στη λίστα. Μιλάμε για pure Forbidden Door chaos.

Τα spots έπεφταν βροχή, ο Darby Allin και ο Will Ospreay σε έκαναν να νομίζεις ότι μάλλον δεν σκέφτονται την καριέρα τους και ο Tanahashi, αν και πλέον πιο αργός από ποτέ, προσέθεσε κύρος και συναίσθημα ανάμεσα στο spotfest που είχε στηθεί. Τέτοια ματς αξίζει να τα βλέπεις σαν αγνός φίλος του wrestling και όχι ως κριτικός. Το νόημα είναι ότι είδαμε μαζί βετεράνους και ανερχόμενους σταρ σε έναν εντυπωσιακό αγώνα με πολύ συναίσθημα.

26. Cody Rhodes vs John Cena – WWE Summerslam

Αυτό το ματς έπρεπε να το δω αρκετές φορές για να το εκτιμήσω κυρίως γιατί πραγματικά το παρακάνει με τα finishers και τα kick outs. Όμως αυτό το booking είναι ολόσωστο, αφού είναι ο τρόπος του να καλύψεις την έλλειψη χημείας που είχαν Cody και Cena στη Wrestlemania. Σε αυτό το ματς έχουμε τη μάχη των δύο σπουδαιότερων καλών της γενιάς τους.

Είναι η μάχη του μέντορα με τον μαθητή, του φαν με το είδωλό του και το face turn του Cena βοήθησε σε αυτήν την κατεύθυνση. Δεν χτύπησαν στον ρυθμό, αλλά στο storytelling με κάθε kick out να έχει ειδικό βάρος και κάθε finisher να συμβάλλει σε όλη αυτήν την ένταση. Το τέλος που άξιζε στην κόντρα των δύο.

25. CM Punk vs Gunther – WWE Summerslam

Ήταν ένα περίεργο δίδυμο για παγκόσμιο τίτλο αυτοί οι δύο και τελικά το ματς τους δε με απογοήτευσε καθόλου. Σε θέμα ρυθμού ταιριάζουν οι δυο τους αφού δίνουν περισσότερο βάρος στην τεχνική, αλλά κατά τ’ άλλα διαφέρει πολύ το στυλ πάλης τους. Το ματς χτίζεται γύρω από το concept της φθοράς. Ο Gunther ποντάρει στην διαφορά της ηλικίας τους και έχει σκοπό να καταστρέψει αργά και σταθερά τον αντίπαλό του.

Ο Punk πάλι απαντά με την εμπειρία του και το timing του σε κάθε κίνηση κάνοντας ωραία submissions. Εκτιμώ ιδιαίτερα να υπάρχουν τέτοια ματς που σου δείχνει τη σύγκρουση σε δύο στυλ και φιλοσοφίες και

24. Kevin Owens vs Sami Zayn – WWE Elimination Chamber

Ό,τι και να κάνουν αυτοί οι δύο πάντα θα είναι ιδιαίτερο, πάντα θα είναι όμορφο, πάντα θα έχει αυτήν την ιδιαίτερη αίσθηση ότι παλεύουν δύο αδερφικοί φίλοι. Σε κάθε κόντρα τους, ο KO και ο Sami από τις μέρες του Ring of Honor έδειχναν την χημεία και την εμπιστοσύνη που έχουν ο ένας στον άλλον. Δε θα μπορούσε να γίνει κάτι λιγότερο στο ματς του Elimination Chamber.

Με τον KO να αποτελεί πλέον έναν από τους πιο δυναμικούς κακούς της εταιρίας, η ιστορία της ρήξης με τον κολλητό του άρχισε να απορρέει πολύ φυσικά και με τον ίδιο τον Owens να έχει επιχειρήματα για να είναι εκνευρισμένος με τον φίλο του. Ωραίος ρυθμός, πολύ δυνατά spots στα superplex και οι δύο φίλοι να χτίζουν διαρκώς την ένταση. Ίσως έλειψε λίγο το αίμα. Προσωπικά, πάντα θα έχω μια αδυναμία στα ματς αυτών των δύο. Έχουν τόση ιστορία και ψυχή που παρακαλάς να μας δώσουν πολλά ακόμα.

23. Anarchy in the Arena – Kenny Omega, Swerve Strickland, Willow Nightingale and The Opps vs Death Riders and The Young Bucks – AEW Double or Nothing

Το Anarchy in the Arena έχει εξελιχθεί ανά τα χρόνια σε ένα από τα αγαπημένα μου concepts στο wrestling. Προσπαθεί να συνδυάσει κάποιες πιο goofy στιγμές με σκηνές που έχουν αίμα και βία. Το φετινό AITR είναι πολύ χαοτικό και χρησιμοποιώ τη λέξη με την καλή έννοια. Με το που ακούγεται το Bodies των Drowning Pool από τα μεγάφωνα, ξέρεις πως θα επακολουθήσει κάτι γαμάτο.

Συνεχές brawling, σώματα να πέφτουν σε ακραία spots μέσα και έξω από το ρινγκ, ευφάνταστα όπλα δημιουργούν ένα feeling μεγαλύτερο από έναν απλό αγώνα. Η Willow ξεχωρίζει για την περσόνα της και το hardcore στυλ της, ο Omega είναι μετρονόμος για τον ρυθμό και κάθε ένας εξυπηρετεί τέλεια τον σκοπό του. Προσωπικά τέτοιου είδους ματς τα βάζω στη λίστα όχι επειδή είναι τέλεια, αλλά επειδή λειτουργούν ως εμπειρίες.

22. Men’s Elimination Chamber Match – WWE Elimination Chamber

Αυτό το ματς ήταν πραγματικά ένα από τα πιο σωστά δομημένα Chambers των τελευταίων χρόνων. Είχε αρκετούς έμπειρους superstars, αλλά και νεότερους σε ηλικία και ταυτόχρονα πολλές ιστορίες να πει, ιδίως χάρη στην παρουσία του Cena. Δεν είναι ένα ματς που σου μένει στη μνήμη λόγω του τελικού Cena vs Punk και του heel turn που ακολούθησε και σόκαρε τους πάντες.

Ακολούθησε τη σωστή συνταγή με κάθε είσοδο κάποιου σταρ να αλλάζει τις ισορροπίες και να φέρνει κάτι νέο στη σκακιέρα. Ο ρυθμός είναι πάρα πολύ καλός, τα spots καλοδουλεμένα, τα eliminations είναι πολύ καλά και φυσικά ο John Cena κλέβει την παράσταση στο τελευταίο του Elimination Chamber. Μακάρι να είναι και άλλες χρονιές εξίσου ισορροπημένα.

21. Toni Storm vs Mercedes Mone – AEW All In

Αυτό το ματς λειτουργεί γενικότερα ως μια πολύ δυνατή ιστορία. Από τη μία η Timeless Toni Storm, ο καλύτερος γυναικείος χαρακτήρας στο AEW και από την άλλη η Mercedes Mone, η απόλυτη belt collector. Αυτό που ουσιαστικά υποβόσκει είναι η ιστορία της Mone που μπορεί να κατακτήσει κάθε τίτλο εκτός του μεγάλου πρωταθλήματος της εταιρίας.

Οι δύο γυναίκες πραγματικά δίνουν μια απίστευτη παράσταση. Είτε στον αέρα, είτε με spots από τα σχοινιά και ωραία submissions, σε αυτό το ματς βλέπουμε δύο από τις καλύτερες wrestlers αυτών των ημερών να μάχονται μέχρι τέλους. Πιστεύω ότι έχουν πολλές ακόμα ιστορίες να πούνε και πολλά ακόμα ματς που θα εξερευνήσουν τη δυναμική τους.

Αυτό ήταν το πρώτο μέρος με τα καλύτερα ματς της χρονιάς, θα έρθουν άλλα δύο μέρη με τις θέσεις 20-11 και φυσικά την δεκάδα μας. Μέχρι τότε στείλτε μου γνώμες και την πρόβλεψή σας για το ποια θα είναι τα επόμενα!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2025, Θέσεις 30-21 appeared first on anthem.gr.

Τρίτο και τελευταίο μέρος για το αφιέρωμα μας για το 2025. Άκρως παραγωγική χρονιά για το rock και το metal, έτυχε να ακούσω και εγώ πολλές καινούριες κυκλοφορίες, οπότε χαίρομαι που ούτε λίγο ούτε πολύ φέτος φτάσαμε τα τριάντα έξι άλμπουμ στο φετινό αφιέρωμα. Όπως και να ‘χει, περιμένω εναγωνίως τα σχόλιά σας και τα μηνύματα σας και ποια από αυτά που ακούσατε, ενθουσίασαν και εσάς. Πάμε λοιπόν για το τρίτο και τελευταίο μέρος!

Deafheaven – Lonely People with Power

Είδος: Blackgaze

Έχετε νιώσει ποτέ ότι το περιεχόμενο ενός άλμπουμ είναι καλό από τη στιγμή που είδατε το εξώφυλλο του; Κάπως έτσι ένιωσα και εγώ με το Lonely People with Power των Deafheaven και ας γνώριζα ότι οι Καλιφορνέζοι σπάνια απογοητεύουν. Επηρεασμένοι από την shoegaze/post-metal κατεύθυνση των τελευταίων δίσκων, μπολιάζουν τον ήχο με περισσότερα black στοιχεία δημιουργώντας ένα αριστούργημα.

Συνθέσεις όπως το Doberman και το Magnolia χτίζουν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα με τη φωνή του George Clarke να ακούγεται απόκοσμη, σαν να προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό το περιβάλλον. Όσο προχωράνε, μοιάζουν να εξελίσσονται όλο και περισσότερο, κάνοντας τα τραγούδια ακόμα μεγαλύτερα σε διάρκεια και παραδίδοντας μας μικρά έπη όπως το Amethyst και το Winona.

Μετά από πάρα πολλές ακροάσεις, ένιωσα ότι το Lonely People with Power είναι ένα άλμπουμ που σου δείχνει όλη την ωρίμανση των Deafheaven. Είναι σκληρό, είναι ατμοσφαιρικό, είναι λιγότερο επιθετικό από τις πρώτες τους κυκλοφορίες, αλλά είναι αναμφίβολα πιο ολοκληρωμένο, πιο συμπαγές και σου ξυπνάει περισσότερα συναισθήματα. Δεν γράφτηκε για να σε συγκλονίσει, αλλά το πετυχαίνει στον απόλυτο βαθμό.

BABYMETAL – Metal Forth

Είδος: Kawaii metal

Όταν είσαι μικρός και αγνός μεταλλάς, τέτοιοι δίσκοι σου φαίνονται καταστροφή του είδους. Μεγαλώνουμε ωστόσο, ωριμάζουμε, γινόμαστε 30 και αντιλαμβανόμαστε ότι η μουσική είναι πολύ πιο πολυσχιδής. Το Metal Forth των BABYMETAL είναι ένας δίσκος με πάρα πολλές συνεργασίες, αρκετές μάλιστα με σημαίνοντα ονόματα για το σύγχρονο metal όπως η Poppy, οι Bloodywood, οι Slaughter to Prevail, οι Spiritbox και ο θρύλος Tom Morello μεταξύ άλλων.

Είναι ένα άλμπουμ φουλ διασκεδαστικό, καλοδουλεμένο και με αυτόν τον ιδιότυπο συνδυασμό της J-Pop με το metal. Παρά τις πολλές συνεργασίες με ετερόκλητους καλλιτέχνες, καταφέρνει και είναι πολύ στιβαρό και δεμένο χωρίς να παρουσιάζει μεταπτώσεις στην ποιότητα. Μπορεί και συνδυάζει τραγούδια όπως το Song 3 για ατελείωτο headbanging και άκρως χορευτικές συνθέσεις όπως το RATATATA και το Sunset Kiss.

Πλέον οι BABYMETAL δεν είναι αυτό το πείραμα από την ανατολή που έρχεται να αλλοιώσει τον ήχο μας. Είναι ένα σχήμα εδραιωμένο στο χώρο με πολύ καλές παραγωγές, που χαίρει εκτίμησης από άλλους καλλιτέχνες, καθόλου δήθεν και με γνώση του που κινείται ο ήχος σήμερα και πως να προσθέσουν τα δικά τους στοιχεία. Εν κατακλείδι είναι ένας απολαυστικός δίσκος.

Rivers of Nihil – Rivers of Nihil

Είδος: Technical Death Metal

Δεν ξέρω γιατί το συγκρότημα από την Pennsylvania διάλεξε ξαφνικά μετά από τόσα άλμπουμ, να πάει με τίτλο το όνομά του, το σίγουρο όμως είναι ότι είδε αυτόν τον δίσκο σαν statement. Είναι ένα άλμπουμ που προσπαθεί να πάρει το τεχνικό και το προοδευτικό death metal και να προσθέσει ατμοσφαιρικότητα, μυστικισμό και μελωδία. Συνοψίζει την πορεία τους βάζοντας τις βάσεις για το επόμενο κεφάλαιο.

Προφανώς η τεχνική τους είναι άριστη, χωρίς καμία διάθεση επιδειξιομανίας, αλλά σαν αυτοτελές στοιχείο της μουσικής τους. Καθώς προχωράει, ο δίσκος γίνεται πιο συναισθηματικός και οι συνθέσεις αλλάζουν και tempo. Από επιθετικούς ολέθρους τύπου Criminals πας με χαρακτηριστική ευκολία στο Water & Time που είναι ένας progressive death/jazz fusion οργασμός και μετά να γυρίσεις σε κομματάρες όπως το American Death που αποτελούν τον ορισμό του σύγχρονου extreme metal.

Κάπως έτσι το ομώνυμο άλμπουμ των Αμερικάνων καταλήγει να ακούγεται πολύ ώριμο και αντιπροσωπευτικό της φάσης που βρίσκονται. Σε ένα είδος που πολλοί προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με τεχνική ή σκληράδα, οι Rivers of Nihil επενδύουν στην ατμόσφαιρα και τη συνοχή και παραδίδουν ένα παράδειγμα για όλο το ακραίο metal σήμερα.

Halestorm – Everest

Είδος: Hard Rock/Heavy Metal

Αν μου έλεγε κανείς ότι εν έτει 2025 θα άκουγα τόσες πολλές φορές τον νέο δίσκο των Halestorm, θα πίστευα ότι είναι τρελός. Είχα χάσει πολλά χρόνια τώρα την επαφή μαζί τους, αλλά διαβάζοντας διθυραμβικά σχόλια για το Everest, είπα να εμπιστευτώ τους Έλληνες και ξένους δημοσιογράφους και να του δώσω μια ευκαιρία.

Η Lzzy Hale και η παρέα της είναι πραγματικά σε φόρμα. Είναι μάλλον το πιο θεατρικό άλμπουμ τους και σου βγάζει έντονα arena rock vibes. Ξεκινάει με δύο εξαιρετικές συνθέσεις που κυλάνε αργά, τα Fallen Star και Everest, συνεχίζει με την φοβερή μπαλάντα Like A Woman Can και μετά ανεβάζει ρυθμούς και σκληραίνει πολύ. Darkness Always Wins, WATCH OUT!, Broken Doll και Gather the Lambs έχουν μέσα δείγματα αγνού, μοντέρνου heavy metal.

Φουλ ενέργεια, η απαραίτητη σκληράδα και οι φοβερές φωνητικές γραμμές της Lzzy που πότε είναι pop, πότε είναι rock, αλλά πάντα είναι catchy, δημιουργούν ένα από τα πιο γεμάτα άλμπουμ τους. Οι Halestorm έμοιαζαν να θέλουν να ανέβουν ένα δικό τους Everest και τα κατάφεραν περήφανα, βάζοντας ξανά το όνομά τους στο μουσικό χάρτη με τον καλύτερο τρόπο.

Blackbraid – Blackbraid III

Είδος: Black Metal

Έχω γράψει ουκ ολίγα εγκωμιαστικά λόγια για τα πρώτα δύο άλμπουμ του Sgah’gahsowáh (δοκιμάστε να το προφέρετε) κατά κόσμον Jon Krieger. Αν μπορούσα να διαλέξω έναν καλλιτέχνη σε όλο τον ακραίο ήχο που νιώθω ότι τα τελευταία χρόνια έχει πάρει το είδος από το χεράκι και το πήγε βήματα πιο κάτω, τότε θα διάλεγα σίγουρα αυτόν.

Στο τρίτο άλμπουμ ο γηγενής Αμερικάνος δείχνει να ολοκληρώνει το όραμα του και να του δίνει επική διάσταση. Από τις πρώτες του νότες νιώθεις αυτήν την πνευματικότητα που ξεπερνά τα όρια του black metal και μαζί με τα folk στοιχεία της μουσικής τους έχουμε με έναν δίσκο που αποτελεί προσκύνημα για τη φύση, την ιστορία και τις ρίζες του καλλιτέχνη.

Τα riffs είναι πιο στιβαρά, ενώ τα ατμοσφαιρικά στοιχεία, οι ήχοι από τα δάση και τα βουνά αποτελούν μέρος της εκτενούς αφήγησης του Sgah’gahsowáh για ακόμα μία φορά. Τα ακουστικά κομμάτια δένουν τέλεια με τις σκληρές συνθέσεις τους λειτουργώντας σαν γιν και γιανγκ. Ένα ακόμα άλμπουμ που συνδυάζει το πνεύμα και τη βία, την ομορφιά και την ωμότητα, το παρελθόν και το μέλλον του ανθρώπου πίσω από αυτό. Ένα ακόμα αριστούργημα για ένα μουσικό που αφήνει το στίγμα του και εμείς ζούμε όλη την πορεία του.

Foot – The Hammer

Είδος: Psychedelic Stoner

Κάνω μεγάλο αγώνα να έρθει περισσότερος κόσμος σε επαφή με τους Αυστραλούς Foot. Πολύ παραγωγικοί, πολύ ποιοτικοί, φέτος με το The Hammer με ενθουσίασαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Παίζουν με έναν τελείως δικό τους ήχο που ακροβατεί μεταξύ του ψυχεδελικού, του stoner και του desert, ενώ τα φωνητικά τους χτίζουν μια εξαιρετική ατμόσφαιρα.

Ακούγοντας το, μπορείς να νιώσεις πολλές φορές ότι οδηγάς το αμάξι σου σε έναν ερημικό δρόμο και χαζεύεις τα τοπία. Το Walking Into Walls All Week ας πούμε είναι κλασικό παράδειγμα τέτοιου τραγουδιού που σε ταξιδεύει. Δεν θέλουν να σε εντυπωσιάσουν με την τεχνική τους, αλλά να σε παρασύρουν στη δική τους φάση και να σου θυμίσουν περισσότερο τα 90s με την οριακά grunge παραγωγή του The Hammer.

Είναι ένα από τα πιο αυθεντικά ακούσματα της φετινής χρονιάς για μένα. Δείχνει ότι οι Foot έχουν αντιληφθεί πως δεν χρειάζεται να προσθέσουν κάτι άλλο στη μουσική τους, αλλά να παίξουν ακριβώς τη μουσική που γουστάρουν. Να ακροβατήσουν ανάμεσα σε όλα όσα τους ενδιαφέρουν και να μας προσφέρουν τον πιο ώριμο δίσκο της καριέρας τους.

ryr – dislodged

Είδος: Post-Metal

Το ορχηστρικό post-metal είναι ένα είδος που ξεψαχνίζω αρκετά κάθε χρόνο και φέτος μπορώ να πω ότι οι Γερμανοί ryr με κέρδισαν με το dislodged. Είναι ένα άλμπουμ με ωραία ψυχή ατμόσφαιρα, αρκετά ωμό και συναισθηματικό, αλλά χωρίς να νιώθεις πως σε φορτώνει. Οι συνθέσεις γενικά είναι της σχολής των Russian Circles με ωραία επαναλαμβανόμενα riffs που χτίζονται αργά και με δυνατά ξεσπάσματα στο τέλος.

Δεν παίζουν για να εντυπωσιάσουν με την τεχνική τους, αλλά για να εξυπηρετήσουν τον σκοπό τους και να αφηγηθούν μια ιστορία χωρίς στίχους. Αυτό το συνεχές σκαμπανέβασμα μεταξύ των πέντε συνθέσεων, όπου ξεχωρίζουν τα flung, winded και lapsed. Είναι ένα από τα μουσικά ταξίδια που σε αφήνουν πλήρως ικανοποιημένο και μια αίσθηση ιδιότυπης κάθαρσης. Το post-metal όπως πρέπει να παίζεται σήμερα.

Militarie Gun – God Save the Gun

Είδος: Melodic hardcore

To 2023 αναφερθήκαμε πρώτη φορά στους Militarie Gun και στο εξαιρετικό τους ντεμπούτο. Μόλις δύο χρόνια μετά, το συγκρότημα με καταγωγή από το Los Angeles και το Seattle επιστρέφει με ένα εξίσου δυναμικό δεύτερο άλμπουμ. Το God Save the Gun συγκεντρώνει όλη την ουσία που χρειάζεται το σύγχρονο μελωδικό και post hardcore είδος.

Έχει το cool attitude των Militarie Gun και ο ήχος είναι ακόμα πιο καθαρός σε σχέση με το Life Under the Gun. Κρατάνε ακόμα αυτό το indie-punk feeling που λατρέψαμε στα πρώτα τους βήματα με μικρές συνθέσεις που κυμαίνονται μεταξύ δύο και τριών λεπτών και τα hooks τους να είναι πιο δυνατά από ποτέ. Αν και τα τραγούδια τους φαίνονται σχετικά απλά σε δομή, κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην πράξη.

Αλλαγές ρυθμών, δυνατά κοψίματα, άμεσοι στίχοι και φουλ ενέργεια. Αν και τα BADIDEA και Fill Me With Paint σε βάζουν στο κλίμα, αυτό που χτίζουν μετά με τα Maybe I’ll Burn My Life Down, Kick, Laugh at Me και Wake Up and Smile είναι μαγικό. Ένας από τους πιο ειλικρινείς δίσκους για το punk και το hardcore της σημερινής εποχής. Μακάρι να τους δούμε σύντομα στα μέρη μας.

Paradise Lost – Ascension

Είδος: Gothic Metal/Death-doom

Κάποιες φορές ακούγοντας τις νέες κυκλοφορίες αναρωτιέμαι. Πως γίνεται ένα συγκρότημα όπως οι Paradise Lost με τόσα χρόνια στην πλάτη τους, με τόσα σκαμπανεβάσματα και αλλαγές στο ύφος, να κάνει μια back to the roots προσέγγιση τώρα; Και πως γίνεται να γράφει ένα άλμπουμ όπως το Ascension που μπορεί να μπει εύκολα μέσα στην πεντάδα με τα καλύτερα τους;

Η απάντηση είναι μάλλον στην σταθερότητα του line-up τους και το διαχρονικό ταλέντο του Mackintosh. Το Ascension είναι ακόμα ένα διαμάντι σε μια πλούσια δισκογραφία και η επιβεβαίωση ότι οι Paradise Lost είναι αναμφίβολα οι βασιλιάδες του Gothic. Τα doom στοιχεία συνυπάρχουν με τις gothic μελωδίες του και με τη σύγχρονη παραγωγή, δημιουργούν έναν ήχο που μοιάζει γνώριμος και ταυτόχρονα ανανεωμένος.

Είτε με πιο κλασικά PL κομμάτια όπως τα Serpent on the Cross και Tyrants Serenade, είτε με το ανατριχιαστικό Lay A Wreath Upon the World και το αγαπημένο μου This Stark Town, οι Βρετανοί έγραψαν έναν δίσκο που θα ακούμε για πάρα πολύ καιρό. Μια δήλωση ότι συνεχίζουν να κυριαρχούν ακόμα και σε ένα είδος που μοιάζει ξεχασμένο. Ένας δίσκος για την απώλεια, το σκοτάδι και το πένθος από ένα συγκρότημα που καταφέρνει και σε φωτίζει μέσα στα σκοτεινά και δαιδαλώδη μονοπάτια της μουσικής του.

Orbit Culture – Death Above Life

Είδος: Melodic Death Metal

Αν και είναι ένα από τα πιο ανερχόμενα συγκροτήματα στο metal, τους Orbit Culture τους έμαθα πρόσφατα χάρη στην εκπομπή του φίλου και ακροατή Πίπη aka Καμπαμαρού στο ThessRadio. Μου έκανε πολλή εντύπωση ο δυναμισμός τους, η σκληράδα τους και το πόσο πολύ φαίνεται ότι αγαπούν το metal της πατρίδας τους της Σουηδίας εκσυγχρονίζοντας τον ήχο τους.

Άκουσα όλη τη δισκογραφία τους πολλές φορές πριν το Death Above Life και μπορώ να πω ότι αυτός ο δίσκος έρχεται σαν επιστέγασμα της συνεχόμενης εξέλιξης και βελτίωσής τους. Δεν ψάχνουν πλέον την ταυτότητά τους, ξέρουν να γράφουν τραγούδια σκληρά μεν, που σου κολλάνε πολύ εύκολα στο μυαλό δε. Ακούγεται πιο επιθετικό και ταυτόχρονα πιο συναισθηματικό από κάθε άλλο άλμπουμ τους.

Ταυτόχρονα ο Niklas Karlsson στα φωνητικά είναι πιο ώριμος από ποτέ. Παίζουν πολύ μεταξύ έντασης και μελωδίας βλέπε Inside the Waves και The Path I Walk, ενώ αλλού δίνουν ένα κρεσέντο σκληράδας και επιθετικότητας όπως στο Tales of War, το Death Above Life και το The Storm. Νομίζω ότι με ασφάλεια μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι πλέον ανερχόμενο συγκρότημα, αλλά συγκρότημα πρώτης γραμμής για τον ήχο.

Moonstone – Age of Mycology

Είδος: Doom/Stoner

Οι Πολωνοί είχαν μπει στα ραντάρ μου όταν άκουσα το άλμπουμ Growth πέρυσι και με ενθουσίασε αυτό το ψυχεδελικό doom που παίζουν. Στο Age of Mycology πατάνε πάνω σε αυτήν την συνταγή, αλλά ταυτόχρονα ακούγονται πιο γεμάτοι και πιο ολοκληρωμένοι σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους, κάτι που έγινε εμφανέστατο από τα προωθητικά singles.

Το συγκρότημα από την Κρακοβία γράφει αργά τραγούδια. Χαμηλοκουρδισμένα fuzzy riffs, πολύ έντονες μπασογραμμές, στίχοι που ακούγονται σαν τελετουργική απαγγελία. Όλα αυτά με μια παραγωγή που το κάνει να ακούγεται πιο ρετρό. Doom και stoner ήχοι με ολίγη από occult με άλλοτε πιο εμπορικούς πειραματισμούς τύπου Disco Inferno και άλλοτε μακρόσυρτες συνθέσεις όπως το This Barren Place. Με έναν τρόπο όλα δείχνουν να δουλεύουν για αυτούς. Ελπίζω να κάνουν γερό ξεπέταγμα με αυτήν την κυκλοφορία.

Psychonaut – World Maker

Είδος: Psychedelic Post-Metal

Έχω τεράστια αγάπη για τους Βέλγους και ειδικά το Violence Consensus Reality ήταν μάλλον το αγαπημένο μου άλμπουμ για όλο το 2022. Περίμενα να δω πως θα εξελιχθούν και το World Maker όχι απλά δε με απογοήτευσε, αλλά με ενθουσίασε με τη μουσική κατεύθυνση που διάλεξαν. Η μπάντα μοιάζει να προσπαθεί να δημιουργήσει μια κοσμογονία από ήχους και δυναμικά riffs.

Οι συνθέσεις τους είναι ακόμα πιο πολυεπίπεδες, με το post στοιχείο να κυριαρχεί, αλλά παντού να υπάρχουν progressive πινελιές σε μια ογκώδη παραγωγή που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο το άλμπουμ. Ταυτόχρονα η ροή του είναι εξαιρετική. Ανάμεσα σε μεγάλης διάρκειας τραγούδια παρεμβάλλονται πεντάλεπτα ιντερλούδια που κατεβάζουν το tempo και σε προετοιμάζουν τέλεια για την επόμενη καταιγίδα.

Τα φωνητικά της Anthe στο Everything Else is Just the Weather και το Origins συμβάλλουν υπέροχα στην ατμόσφαιρα που χτίζεται σε όλο το άλμπουμ. Οι Psychonaut ακούγονται πιο ψυχεδελικοί και ταυτόχρονα πιο ώριμοι από το παρελθόν. Τραγούδια όπως το And You Came With Searing Light και το Stargazer είναι από τα καλύτερα της καριέρας τους. Το World Maker είναι από τους πιο φιλόδοξους φετινούς δίσκους και σε παρασύρει σε ένα φοβερό ταξίδι.

Αυτό ήταν το αφιέρωμά μας στα φετινά καλύτερα άλμπουμ όπως τουλάχιστον τα άκουσα και τα αγάπησα εγώ. Θα συνεχίσουμε με τις δικές σας επιλογές που μου έχετε στείλει μέσω Twitter και φυσικά τέλη του 2025 και αρχές του 2026 θα βγει το μεγάλο μας αφιέρωμα στα ελληνικά άλμπουμ της χρονιάς!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2025, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

Δεύτερο μέρος για το φετινό αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς και ειλικρινά είμαι πολύ ενθουσιασμένος. Όπως είπαμε και στο πρώτο, θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε όσο περισσότερους δίσκους γίνεται από όλο το φάσμα του rock και του metal. Οπότε πάμε να δούμε ακόμα δώδεκα άλμπουμ που σας προτείνω οπωσδήποτε να τσεκάρετε!

Lambrini Girls – Who Let the Dogs Out

Είδος: Punk/Post-Punk

Αρχικά credits στον φίλο Μενέλαο που μου έστειλε αυτό το δισκάκι σαν πρόταση και με κέρδισε αμέσως. Αν και το όνομα μοιάζει ελληνικό, οι Lambrini Girls έρχονται από το Μπράιτον και μαζί τους φέρνουν όλη τη νεανική ορμή και τρέλα του σύγχρονου riot punk. Το Who Let The Dogs Out είναι το είδος του ανελέητου, θορυβώδους punk που σε πιάνει από το πρώτο λεπτό και σε παρασύρει στη δίνη του.

Με απλά, αλλά πανέξυπνα riffs, την χαρακτηριστική αγγλική προφορά και το γρέζι της Phoebe Lunny πίσω από το μικρόφωνο, ο δίσκος αυτός έχει όλα όσα χρειάζεται το συγκεκριμένο είδος μουσικής. Χιούμορ, σαρκασμός, θυμός, νεύρο, καταγγελτικός στίχος. Μια σύντομη, μικρή επανάσταση και πολλές κομματάρες όπως τα Company Culture, Big Dick Energy, No Homo και Filthy Rick Nepo Baby που προτείνω οπωσδήποτε να βάλετε σε κάποιο πάρτι με ανάλογη θεματολογία. Δεν αλλάζει το τοπίο στο είδος, αλλά σου θυμίζει γιατί το αγαπάς τόσο.

Varnheim – Void

Είδος: Black Metal

Βλέπω το εξώφυλλο του δίσκου. Λέω τέλεια, κατάμαυρο metal. Βλέπω ότι προέρχεται από Πολωνούς. Άμεση προσθήκη στη λίστα. Βλέπω τέσσερα κομμάτια και διάρκεια 42 λεπτά. Εδώ είμαστε. Αν μου έλεγαν να διαλέξω τον αγαπημένο μου extreme metal δίσκο για φέτος, πιθανότατα θα κατέληγα σε αυτόν. Είναι ασύλληπτο αυτό που κάνουν οι Varnheim στο Void.

Μου γέμισαν ένα κενό που νιώθω από το 2019 που έχουν να βγάλουν δίσκο οι Mgla. Από την ατμοσφαιρική του εισαγωγή και το πρώτο riff καταλαβαίνεις αμέσως τι όλεθρος θα ακολουθήσει. Ο τίτλος του άλμπουμ δικαιολογεί απόλυτα τη μουσική που εμπεριέχει. Δεν είναι απλώς ένα black metal άκουσμα. Είναι η είσοδος σε έναν παγωμένο απόξενο κόσμο που σε τραβάει μέσα του σαν μαύρη τρύπα.

Οι Varnheim είναι πιο ατμοσφαιρικοί από ποτέ και κάθε τραγούδι τους παίζει με επαναλαμβανόμενα μοτίβα στα riffs, τα οποία διαλύουν τα ανατριχιαστικά growls. Μέσα σε όλο αυτό το κενό, σε αυτά τα 42 λεπτά δεν υπάρχει καμία μέτρια στιγμή. Υπάρχει όμως αυτό το όμορφο συναίσθημα που μόνο ο ακραίος ήχος θα σε κάνει να νιώσεις. Άλμπουμ-έπος.

Sleep Token – Even in Arcadia

Είδος: Dark Pop/Alternative Metal

Η άνοδος των Sleep Token από παντελώς άσημοι σε ένα από τα γνωστότερα συγκροτήματα της εποχής μας είναι αντικείμενο μελέτης. Οι Άγγλοι όπως φαίνεται θέλησαν να κεφαλαιοποιήσουν την άνοδο αυτή με ένα άλμπουμ όπως το Even in Arcadia. Την πρώτη φορά που το άκουσα, σκέφτηκα ότι ίσως παραήταν γρήγορο σαν βήμα όταν μόλις πριν δύο χρόνια κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό Take Me Back to Eden.

Ωστόσο με περισσότερες ακροάσεις, άρχισα να καταλαβαίνω πόσο καλός δίσκος είναι πραγματικά. Οι Sleep Token απομακρύνονται από το djent και το metal κρατώντας λίγα στοιχεία του στη μουσική τους. Πηγαίνουν περισσότερο στο dark pop και το R&B και αν ακούσεις το Even in Arcadia υπό αυτό το πρίσμα, θα καταλάβεις για τι έκανε τόση αίσθηση και γιατί αυτή η μπάντα έχει αυτή τη θέση στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα.

Συνθέσεις πιο ώριμες, γεμάτες πόνο και θεατρικότητα, τραγούδια με απίστευτη μεγαλοπρέπεια και ασύγκριτη pop αισθητική. Ο ήχος και η παραγωγή είναι σπουδαία. Έχει τόση καινοτομία και τόσες καινούριες ιδέες που χρειάζεσαι χρόνο για να κατανοήσεις αυτή τη μίξη ειδών. Ίσως διχάσει αρκετούς όπως το κατάφερε και με μένα στις πρώτες ακροάσεις. Ανεξαρτήτως αυτών όμως, όπως φαίνεται οι Sleep Token έχουν βρει τον δικό τους δρόμο και θα συνεχίσουν να μεγαλλουργούν.

Pelican – Flickering Resonance

Είδος: Post-Metal

Έχω χαρεί πάρα πολύ με την επιστροφή του Laurent Schroeder-Lebec στους Pelican, καθώς όπως φαίνεται αναζωογόνησε τη μπάντα. Έχω αναλύσει και στο φετινό αφιέρωμα στη δισκογραφία τους γιατί αγαπώ τόσο πολύ το συγκρότημα και το Flickering Resonance το ένιωσα σαν μια επιστροφή στις ρίζες τους και στα πρώτα άλμπουμ τους ιδίως το City of Echoes και το What We All Come to Need.

Κάθε δίσκος του συγκροτήματος από το Σικάγο είναι και ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι στη ζωή και σε κόσμους που χτίζουν μαεστρικά μέσα από τις συνθέσεις τους. Αν και τα riffs είναι πιο κοφτά και χαμηλοκουρδισμένα όπως στα πρώιμα χρόνια τους, οι συνθέσεις βγάζουν περισσότερη αισιοδοξία σε σχέση με εκείνη την περίοδο. Είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται φωτεινό σε μια δισκογραφία που αναμφίβολα χαρακτηρίστηκε από τις μελαγχολικές στιγμές της.

Όσο προχωράει ο δίσκος, ξεδιπλώνεται και η μαγεία των Αμερικάνων. Στο ορχηστρικό post-metal όλες οι μπάντες παλεύουν με έναν στόχο. Να πουν ιστορίες χωρίς στίχους, μόνο μέσα από ρυθμούς και ήχους. Οι Pelican ακούγονται πιο ώριμοι, πιο στοχαστικοί και ίσως πιο αισιόδοξοι σε σχέση με το παρελθόν τους, αλλά ταυτόχρονα παραμένουν εξίσου ποιοτικοί. Το Flickering Resonance είναι η απόλυτη υπενθύμιση του γιατί οι Pelican παραμένουν τόσο σημαντικοί για το είδος τους.

DITZ – Never Exhale

Είδος: Post-Punk/Noise

Οι Ditz είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα καλύτερα και πιο ανερχόμενα σχήματα σε όλο τον noise χώρο και το ντεμπούτο τους, The Great Regression με έπιασε εξ απήνης πριν τρία χρόνια. Με το Never Exhale κάνουν ακόμα ένα βήμα εδραίωσης της μουσικής τους στο διεθνές στερέωμα με τραγούδια που είναι φτιαγμένα για να προκαλέσουν χαμό σε πολλά club shows.

Η παραγωγή του είναι επίτηδες λίγο πιο βρώμικη, τονίζοντας τον underground ήχο τους. Σου δημιουργεί αυτήν την αίσθηση ασφυξίας όπως πρέπει να κάνει ένα καλό noise/post-punk άλμπουμ χωρίς όμως να σε κουράζει σε κανένα σημείο του. Φοβερά ξεσπάσματα, δυναμικό παίξιμο στις κιθάρες, ωραίοι εναλλασσόμενοι ρυθμοί και κομματάρες όπως το Taxi Man, το Four, το The Body as a Structure και το τρομερό εφτάλεπτο britney που κλείνει τον δίσκο. Μπείτε στο όχημα των Ditz, γιατί η εκτόξευση τους είναι γεγονός.

In Mourning – The Immortal

Είδος: Melodic Death Metal

Η παραγωγή της Σουηδίας στο melodic death είναι ακόρεστη και οι In Mourning αποτελούν άξιους εκπρόσωπους της σκηνής τους. Έχοντας ακούσει όλη τη δισκογραφία τους, μου κάνει εντύπωση το πόση συνέπεια έχουν. Στο The Immortal πάντως έρχονται και ανανεωμένοι με περισσότερα progressive στοιχεία και δημιουργούν ένα ακόμα πολύ δυνατό άλμπουμ.

Έχει πολύ συναίσθημα, την κλασική αποπνικτική τους ατμόσφαιρα που χτίζει ένα γκρίζο τοπίο, συνεχείς εναλλαγές στις φωνητικές γραμμές με καθαρά και σκληρά φωνητικά και φυσικά τα καταπληκτικά riffs τους στα οποία βασίζονται όλα τα τραγούδια τους. Η αίσθηση που σου αφήνει είναι ότι το συγκρότημα είναι πιο ώριμο από ποτέ και κομμάτια όπως το The Sojourner και το Staghorn το πιστοποιούν.

Ghost – Skeletá

Είδος: Arena Rock

Δεν έχω πολλά να πω για τους Ghost. Εδώ και χρόνια, έχουν καταφέρει με έναν δικό τους τρόπο να βγάζουν πάντα ποιοτικά άλμπουμ γεμάτα συνθέσεις που θα σου κολλήσουν στο μυαλό. Το έκαναν με μεγάλη συνέπεια στο Prequelle και το Impera. Αυτό το συγκρότημα είναι ο ορισμός του σύγχρονου arena rock και με το Skeletá εμπλουτίζουν το setlist τους με περισσότερα κομμάτια που θα κουνήσεις ρυθμικά το κεφάλι σου και θα τραγουδήσεις παρέα με την μελωδική φωνή του Tobias.

Η 80s αισθητική τους, το hard rock εκείνης της εποχής, ακόμα και κάποια στοιχεία glam έχουν βρει τον τρόπο τους να χωθούν σε ένα ακόμα άλμπουμ τους χωρίς να νοθεύσουν το τελικό προϊόν. Είναι τρομερό πως η θεατρικότητα τους στη σκηνή, ταιριάζει γάντι με το στυλ της μουσικής τους. Από το AOR μέχρι το prog και από εκεί πίσω στις ρεφρενάρες τους, οι Ghost έχουν πάντα τον τρόπο τους να προσφέρουν ένα πολύ ενδιαφέρον μουσικό μείγμα που έχει έρθει για να μείνει.

Stoned Jesus – Songs to Sun

Είδος: Stoner/Doom

Αν και παρακολουθώ εδώ και χρόνια την καριέρα των Ουκρανών, δεν υπήρχε κάτι που να με κέρδισε στα τελευταία τους άλμπουμ όπως το Father Light. Η ανακοίνωση ωστόσο της τριλογίας Songs to Sun, Songs to Moon και Songs to Earth που θα κυκλοφορήσει μέχρι το 2027 κάπως με κέρδισε σαν concept. Στον πρώτο δίσκο της τριλογίας, οι Stoned Jesus μοιάζουν να έχουν βρει την έμπνευση τους.

Από το εναρκτήριο New Dawn είναι εμφανέστατο ότι είναι ένα άλμπουμ ατμοσφαιρικό, πολύ ψυχεδελικό, αργό και κυρίως οι ίδιοι ακούγονται πιο ώριμοι από ποτέ. Χτίζουν πολύ υπομονετικά αυτά τα υπέροχα ξεσπάσματα με τη φωνή του Igor να ακούγεται μελωδικότερη σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Το doom στοιχείο δεν έχει χαθεί, αλλά πλέον η ψυχεδέλεια αποκτά πρωτεύοντα ρόλο στη μουσική τους.

Μου άρεσε επίσης ότι είχε μόλις έξι τραγούδια, συμπυκνώνοντας τις καλές ιδέες τους σε αυτά. Τα ακουστικά περάσματα στο Lost In The Rain, το πιο επιθετικό Low που είναι μάλλον το αγαπημένο μου του δίσκου, η αγνή ροκιά του Shadowland. Ελπίζω ειλικρινά η συνέχεια της τριλογίας να είναι ανάλογη, γιατί το συγκρότημα από το Κίεβο ακούγεται πολύ ορεξάτο.

Deftones – Private Music

Είδος: Alternative Metal

Πιστεύω ότι δεν έχει εκτιμηθεί αρκετά πόσο σταθερά ποιοτικοί είναι οι Deftones. Ένα συγκρότημα που δεν παγιδεύτηκε στον ήχο των early 00s και συνέχισε να αλλάζει και να εξελίσσεται ανά τα χρόνια παρά τις δυσκολίες και την τραγωδία που το βρήκε με τον Chi Cheng. Πέντε χρόνια έχουν παρέλθει από το Ohms και χωρίς τον Sergio Vega στο μπάσο μας παραδίδουν ένα ακόμα πολύ δυνατό δίσκο.

Το Private Music δεν έχει την επιθετικότητα των πρώιμων ημερών, αλλά επιστρέφει στην ατμοσφαιρική, σχεδόν ονειρική κατεύθυνση του Koi No Yokan. Οι μελωδικές γραμμές του Chino και η χημεία του με τα σκληρά riffs του Carpenter μπορεί μόνο να οδηγήσει σε κορυφές όπως το ecdysis, το infinite source και το cXz. Ανά σημεία μοιάζει με ένα ταξίδι σε πιο αγνές εποχές προηγούμενων δεκαετιών.

Ο δίσκος κυλάει πολύ όμορφα και χρειάζεσαι σίγουρα περισσότερες από τρεις ακροάσεις για να εξερευνήσεις όλες τις πτυχές του και να κατανοήσεις τη φάση στην οποία βρίσκονται πλέον οι Καλιφορνέζοι. Όταν όμως εν έτει 2025 γράφεις ακόμα κομμάτια όπως το milk of the madonna και i think about you all the time, ποιος να σου πει τι;

Havukruunu – Tavastland

Είδος: Pagan Black Metal

Δεν είχα ιδέα για τους Φινλανδούς και το παγανιστικό black metal που παίζουν, θεώρησα όμως καλή ευκαιρία να ακούσω το Tavastland μετά τους διθυράμβους που διάβαζα για αυτό. Πραγματικά ο δίσκος έχει τη φωτιά, την ενέργεια και τη μεγαλοπρέπεια που χρειάζεται ένα άλμπουμ με τόσο ιδιότυπη θεματική. Θα μπορούσε εύκολα να είναι soundtrack πολεμικής ταινίας.

Συνθέσεις γεμάτες δύναμη και πάθος, φοβερά riffs και ενδιάμεσα σολάκια που χτίζουν περισσότερη ένταση, ένα άλμπουμ που και χάρη στην παραγωγή ακούγεται αρχέγονο. Έχει ορχηστρικά ξεσπάσματα, φοβερά blast beats και μια ατμόσφαιρα οριακά μυστικιστική. Οι Havukruunu έγραψαν ένα πραγματικά σπουδαίο δίσκο για τον ακραίο ήχο.

Volbeat – God of Angels Trust

Είδος: Heavy Metal/Rock n’ Roll

Πολυαναμενόμενη επιστροφή για τους Δανούς μετά από μερικά πολύ παραγωγικά χρόνια την περίοδο 2016-2021. Το God of Angels Trust είναι για μένα μια back to the roots προσέγγιση των Volbeat στη μουσική τους. Είναι ένα άλμπουμ που αντιπροσωπεύει το συγκρότημα για την ταυτότητά τους. Μια παρέα ανθρώπων που γουστάρει εξίσου τον Elvis ή την αμερικάνικη country και τους Metallica.

Εν έτει 2025 μας προσφέρουν ένα ακόμα εξαιρετικό άλμπουμ όπου παντρεύουν το rockabilly και το metal. Καταφέρνουν εκμεταλλευόμενοι τις εξαιρετικές φωνητικές γραμμές του αγαπημένου μου Michael Poulsen να φανερώνουν όλες τις αμερικάνικες επιρροές τους χωρίς να χάνουν ποτέ τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα τους.

Σκληρά riffs όπως του Demonic Depression μπορούν και συνυπάρχουν με μελωδικά ρεφρέν όπως του Acid Rain, mid tempo κομμάτια όπως το Time Will Heal παρεμβάλλονται ανάμεσα σε επιθετικές metal συνθέσεις όπως το By A Monster’s Hand και το At The End of the Sirens χωρίς να ξενίζουν. Και φυσικά έχουμε το απόλυτο τραγούδι In the Barn of the Goat Giving Birth to Satan’s Spawn in a Dying World of Doom (ο τίτλος θέλει λίγη δουλειά) που συνδυάζει τον Elvis Presley με το heavy metal καλύτερα από κάθε άλλο δικό τους τραγούδι στο παρελθόν. Μακάρι να έρθουν ξανά σύντομα στα μέρη μας.

Fragments of Unbecoming – Dawnbringer Chapter VII

Είδος: Melodic Death Metal

Έρεβος. Σκοτεινίλα. Θάνατος. Από το εξώφυλλο φαίνεται προς τα που θα πάει η φάση με τους Fragments of Unbecoming. Σε έναν κόσμο που μοιάζει να εξελίσσεται, οι Γερμανοί είναι εκεί να μας προσφέρουν 90s melodic death metal της At The Gates σχολή και αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι αρνητικό. Είναι ένα άλμπουμ πραγματικός όλεθρος και το καταλαβαίνεις αμέσως με το εισαγωγικό Dawnbringer.

Ο δίσκος έχει την ταχύτητα και ταυτόχρονα τη μελωδικότητα που χρειάζεται, τα riffs είναι κοφτερά και η παραγωγή σου βγάζει κατευθείαν το vibe μιας διαφορετικής εποχής χωρίς να είναι “στεγνή”. Οι Fragments δεν έχουν σαν στόχο να σε εντυπωσιάσουν, αλλά να χτίσουν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα όπως μπορεί να κάνει ένα καλό death metal άλμπουμ.

Δε σε κουράζει, δεν είναι επαναλαμβανόμενο και μοιάζει να είναι μια από τις πιο ισορροπημένες και συνεκτικές δουλειές τους τα τελευταία χρόνια. Χρειάζεται να αφήσεις αυτό το άλμπουμ να σε πάρει μαζί του για να το βιώσεις στο έπακρο. Πολύ σκληρό, πολύ δυναμικό, πολύ ποιοτικό.

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του The Sound Vault με τα καλύτερα του 2025! Στείλτε μου μηνύματα και σχόλια με τα δικά σας αγαπημένα. Σας περιμένω στο τρίτο και τελευταίο μέρος και μετά θα αρχίσουμε να μιλάμε και για ελληνικές κυκλοφορίες!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2025, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Ήρθε για ακόμα μία φορά αυτή η στιγμή της χρονιάς. Ο Δεκέμβριος όπου μαζεύουμε τα καλύτερα άλμπουμ, ελληνικά και ξένα που ακούσαμε φέτος και τα παρουσιάζουμε στο Sound Vault. Φέτος μπορώ να πω ότι άκουσα ακόμα περισσότερους δίσκους από πέρυσι και έτσι το αφιέρωμα στα ξένα συγκροτήματα θα αποτελείται από τρία άρθρα με δώδεκα άλμπουμ το καθένα.

Επίσης όπως κάθε χρόνο, θα προσπαθήσω να σας φέρω τα καλύτερα από ολόκληρο το φάσμα του rock και του metal προτείνοντάς σας και πιο underground κυκλοφορίες και πιο γνωστές. Από post-punk μέχρι melodic death, αυτό είναι το πρώτο μέρος του Sound Vault και τα πρώτα άλμπουμ που σας προτείνω να ακούσετε οπωσδήποτε!

Harakiri for the Sky – Scorched Earth

Είδος: Post-black Metal

Κάθε Ιανουάριο θα βγει ένα άλμπουμ που θα με κάνει να κολλήσω για πολύ καιρό στο repeat. Πέρυσι ήταν οι Γάλλοι SLIFT, φέτος ήταν οι Αυστριακοί Harakiri for the Sky. Αν και η εξαιρετική διασκευή τους στο Street Spirit των Radiohead ήταν αυτή που παίχτηκε περισσότερο στα σόσιαλ, πιστεύω ότι όλο το Scorched Earth είναι άξιο προσοχής και ένας από τους καλύτερους της δισκογραφίας του συγκροτήματος.

Όπως και στα προηγούμενα άλμπουμ, η μπάντα σε προσκαλεί σε ένα ταξίδι μέσα στην ανθρώπινη θλίψη και τον πόνο και με κάποιον τρόπο σε κάνει να βγαίνεις δυνατότερος από όλο αυτό. Από τις πρώτες του νότες αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για την πιο προσωπική δουλειά τους. Μουσικά έχουμε αυτήν την υπέροχη μίξη post-rock και black σε συνθέσεις που χτίζονται και οδηγούν σε συνεχόμενες κορυφώσεις.

Οι διάρκειες παραμένουν μεγάλες, συγκεκριμένα από εφτά έως και δέκα λεπτά, αλλά δεν κουράζουν σε κανένα σημείο. Είναι ένας δίσκος που ουσιαστικά μιλάει για το πώς είναι να τραβάς το βάρος που έχεις μέσα σου, να πέφτεις και να σηκώνεσαι ξανά. Κομματάρες όπως το Without You I’m Just a Sad Song και το Heal Me αποτελούν οδηγό για το σύγχρονο metal. Ακόμα κι αν δεν είστε fan του post-black, αυτός ο δίσκος είναι από εκείνους που απαιτούν να τους ακούσεις ολόκληρους.

Tremonti – The End Will Show Us How

Είδος: Alternative Metal

Τη δισκογραφία των Tremonti την επισκεφτήκαμε ξανά ολόκληρη φέτος και τελευταίος σταθμός ήταν το φετινό The End Will Show Us How. Αν κάτι θαυμάζω πραγματικά στον Mark Tremonti είναι πως έχει μια απίστευτη ικανότητα να γράφει συνεχώς μουσική, να προσφέρει συνεχώς καινούρια άλμπουμ με διαφορετικά σχήματα και σπάνια να πέφτει η ποιότητα τους.

Ο ταλαντούχος Αμερικάνος ξεδιπλώνει για ακόμα μία φορά τους προσωπικούς του δαίμονες με τους στίχους του να αφορούν το Τέλος ως έννοια. Ταυτόχρονα μουσικά ξεδιπλώνει μία ακόμα παράσταση με εμπνευσμένα riffs, απίστευτα τεχνικά σόλο και όσο φτάνεις προς το τέλος, ο δίσκος γίνεται όλο και καλύτερος. Το δέσιμο του με τον Eric Friedman στις κιθάρες και τους Ryan Bennett και Tanner Keegan στο rhythm section εμφανές σε κάθε κομμάτι.

Είτε με πιο μελωδικά κομμάτια όπως το The Mother, The Earth and I και το Just Too Much, είτε με πιο σκληρές στιγμές όπως το Live in Fear, είτε με ατμοσφαιρικές τραγουδάρες όπως το Tomorrow We Will Fail και το Now That I’ve Made It βλέπουμε έναν από τους πιο ταλαντούχους κιθαρίστες της γενιάς του να αποδεικνύει πόσο ταλαντούχος είναι. Ας τον απολαύσουμε όσο έχει έμπνευση.

Mogwai – The Bad Fire

Είδος: Post-rock/Electronic Rock

Έχω μια αδυναμία στους Σκωτσέζους γενικά, αλλά αυτό το άλμπουμ μου πήρε λίγο παραπάνω για να το αγκαλιάσω και να το αγαπήσω. Σε αντίθεση με προηγούμενα πονήματά τους που πατούσαν περισσότερο στο post, το The Bad Fire αρέσκεται στους πειραματισμούς και η μουσική τους γεμίζει και με πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία φλερτάροντας και με άλλα είδη.

Οι κιθάρες και οι μελωδίες βρίσκονται εκεί όταν τις χρειάζεσαι, αλλά η πραγματική μαγεία είναι στο χτίσιμο των συνθέσεων τους. Ο τρόπος που αργά και σταθερά χτίζουν μια ατμόσφαιρα που σταδιακά οδηγεί στο ξέσπασμα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ορχηστρικού post, πόσο δε μάλλον όταν έρχεται από ένα συγκρότημα με το ταλέντο των Mogwai.

Με τραγούδια όπως το Hi Chaos, το What Kind of Mix is This? και το If You Find This World Bad, You Should See Some of the Others, το συγκρότημα από τη Γλασκώβη αποδεικνύει ότι δεν έχασε ποτέ την ικανότητα του να σε ταξιδεύει και να σε παρασύρει στους κόσμους που κρύβονται ανάμεσα στα synthesizers του.

Haven – Causes

Είδος: Post-Metal / Alternative Metal

Χάθηκαν λίγο οι Βερολινέζοι Haven μετά το καταπληκτικό EP Anima που έβγαλαν το 2018. Παίζανε από εδώ και από εκεί κάποιες κυκλοφορίες σε singles, αλλά το επίσημο ντεμπούτο έσκασε στις αρχές του 2025 και πραγματικά είναι εξαιρετικό πρώτο άλμπουμ. Οι Γερμανοί επιστρέφουν εξίσου δυναμικοί, εξίσου θυμωμένοι και εξίσου αποφασισμένοι να παίξουν σύγχρονο metal.

Το Idol και το ομώνυμο Causes δείχνουν εξαρχής τον δρόμο. Συνθέσεις που κυμαίνονται από τα πέντε έως τα εφτά λεπτά, φοβερά screaming φωνητικά και ταυτόχρονα αρκετή μελωδία. Ρέει εξαιρετικά με μικρές μεταβάσεις όπως το Wesen και το Theia, αλλά ταυτόχρονα σου πετάνε και ένα Rue και ένα Ankou που σε κάνουν να ανυπομονείς να τους δεις σε ένα μικρό club show όπου θα γίνει χαμός. Δίσκος που αξίζει να ακούσει κανείς για να δει που κινείται σήμερα το metal.

Century – Sign of the Storm

Είδος: Heavy Metal

Για το ντεμπούτο των Century, τα είπαμε αναλυτικά πριν από δύο χρόνια. Μια κυκλοφορία που πραγματικά σε πιάνει από το χεράκι και σε ταξιδεύει στα 80s. Εμπνευσμένο από New Wave of British Heavy Metal αποτέλεσε μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2023. Οι Σουηδοί ωστόσο επέλεξαν να κάνουν πολύ γρήγορα το επόμενο βήμα κυκλοφορώντας το Sign of the Storm τον Ιανουάριο.

Έκαναν λάθος; Φυσικά και όχι. Χωρίς να αλλάξουν τίποτα στον ήχο τους, μοιάζει να επέστρεψαν να μας προσφέρουν μερικές ακόμα κομματάρες γεμάτες δισολίες, ατσάλι και ρεφρέν που θες να τραγουδήσεις σε κάποιο club show πίνοντας μπύρα. Τραγούδια όπως το ομώνυμο, το Sacrifice ή το The Chains of Hell θα αποτελούν σταθερά ακούσματα για μεταλλάδες όπως εγώ. Για άτομα που όσο και να εξερευνήσουν τον σύγχρονο ήχο, πάντα θα χρειάζονται λίγο retro 80s παραδοσιακό heavy metal.

Unreqvited – A Pathway to the Moon

Είδος: Post-Black Metal/Shoegaze

Έχω μια τεράστια λατρεία στα άλμπουμ που αντλούν επιρροές από πολλά διαφορετικά είδη και ο Καναδός Unreqvited έχει βγάλει ένα διαμαντάκι που είναι ακριβώς αυτό. Μια μίξη post, black metal, ambient και shoegaze με πολύ δυναμικές και ατμοσφαιρικές συνθέσεις. Είναι από αυτά τα άλμπουμ που από το εξώφυλλο και μόνο μπορούν να σε απορροφήσουν στη μαυρίλα τους.

Το A Pathway to the Moon είναι ένας δίσκος που από το The Antimatter σου δείχνει ότι ακροβατεί ανάμεσα σε ένα ιδιότυπο δίπολο. Μέσα σε δέκα λεπτά με την αποπνικτική ατμόσφαιρα και ταυτόχρονα τη μελωδικότητα του σε κάνει να χάνεσαι ανάμεσα σε όμορφα όνειρα και κακούς εφιάλτες. Οι συνθέσεις χτίζονται αργά, υπομονετικά, μέχρι που σε έχουν κάνει κομμάτι τους χωρίς να το καταλάβεις.

Σε κομμάτια όπως το The Starforger νιώθεις ότι κάθε riff χτίζει κάτι όπως ένα κάδρο σε μια αργή ταινία. Γι’ αυτό και ακριβώς στο τέλος αυτού του άλμπουμ αισθάνεσαι μια απίστευτη συναισθηματική λύτρωση. Δεν είναι τελείως μαύρο, δεν είναι όμως και αισιόδοξο. Είναι αυτό το ενδιάμεσο γκρίζο όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Για αυτό και είναι τόσο καταπληκτικό.

Architects – The Sky, the Earth & All Between

Είδος: Metalcore/Alternative Metal

Η καριέρα των Architects έμοιαζε να έχει μπει σε ένα τέλμα. Μετά το εξαιρετικό For Those That Wish to Exist έσκασε σχεδόν καπάκι το μετριότατο The Classic Symptoms of a Broken Spirit και η μουσική τους κατεύθυνση κάθε άλλο παρά σίγουρη ήταν. Η φυγή του (παιχταρά) Josh Middleton φαίνεται να έκανε καλό και στους ίδιους, αλλά και στον κιθαρίστα που θα επικεντρωθεί στο να μας δίνει δισκάρες με τους Sylosis.

Το σημαντικό ωστόσο για τους Architects ήταν η επιστροφή τους με σύγχρονο metal ήχο και το έργο φάνηκε προς τα που πάει με την πρόσληψη του Jordan Fish ως παραγωγό του άλμπουμ. Ο Fish ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το εμπορικό metal του σήμερα με όσα έχει κάνει για τους Bring Me The Horizon, Poppy, Babymetal και House of Protection. Η προσφορά του φαίνεται και εδώ με τα ηλεκτρονικά στοιχεία που εντάσσει και τη δουλειά που γίνεται στα φωνητικά.

Το The Sky, the Earth & All Between που προέκυψε μέσω αυτής της συνεργασίας είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η μπάντα. Ένας συγκερασμός του metalcore ήχου τους με περισσότερα ηλεκτρονικά και μελωδικά στοιχεία. Εμπορικές συνθέσεις 3-4 λεπτών με πολύ κολλητικά ρεφρέν που θα κρατούν όμως σταθερή την ταυτότητα της μπάντας. Με κομμάτια όπως τα Brain Dead, Evil Eyes, Landmines, Judgement Day, Elegy και Curse να μου έχουν κολλήσει για μήνες, μπορώ να πω ότι πέτυχαν τους στόχους τους.

Tiktaalika – Gods of Pangaea

Είδος: Heavy Metal

Ακούγοντας το όνομα Tiktaalika, το μυαλό σου πάει σε μάλλον κάποια ξεχασμένη σκανδιναβική μπάντα. Η αλήθεια όμως είναι πως πρόκειται για το alter ego του Charlie Griffiths, του κιθαρίστα των Haken. Οι Haken αποτελούν μεγάλη λατρεία μου, ωστόσο ο Άγγλος στο Gods of Pangaea ξεδιπλώνει μια εντελώς διαφορετική πτυχή του μουσικού του ταλέντου.

Αφήνει πίσω τα πολλά progressive στοιχεία και αποτίει ένα φόρο τιμής στο κλασικό 80s heavy metal. Οι συνθέσεις του μεν πατάνε σε πιο παλαιού τύπου φόρμες, όμως εμπλουτίζει τον ήχο του με λίγες διακριτικές djent πινελιές. Ταυτόχρονα η παραγωγή είναι καλογυαλισμένη και φρέσκια δείχνοντας ότι θέλει πολύ να γυρίσει στα παλιά του ακούσματα, αλλά να προσδώσει τη δική του ματιά.

Ό,τι και να πούμε για τον Griffiths, δε γίνεται να μην παραδεχθούμε πόσο φοβερά τραγούδια μπορεί να γράψει. Ορχηστρικά το άλμπουμ είναι άψογο γεμάτο εμπνευσμένα σόλο και εκπληκτικά riffs, ενώ οι συνοδοιπόροι του Griffiths είναι προσεκτικά επιλεγμένοι. Ο μπασίστας των Haken, Conner Green, o Darby Todd στα ντραμς, οι Vladimir Lalić, Tommy Rogers και Daniël de Jongh στα φωνητικά, γενικά έχει συγκεντρώσει τρομερά ταλαντούχους μουσικούς, τους οποίους καθοδηγεί σε μια από τις καλύτερες undergound κυκλοφορίες της χρονιάς.

Dream Theater – Parasomnia

Είδος: Progressive Metal

Η επιστροφή του ασώτου υιού. Μια από τις πιο σημαντικές επανεντάξεις σε όλο το metal ήταν αυτή του Mike Portnoy στους Dream Theater. Αυτός ο άνθρωπος είναι για μένα η ψυχή της μπάντας, είναι αυτός που το τεχνικό του παίξιμο στα ντραμς και οι προσωπικοί του στίχοι προσδίδουν απίστευτο συναίσθημα στις συνθέσεις του συγκροτήματος. Έτσι το Parasomnia ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα από την στιγμή που ανακοίνωσαν καινούριο δίσκο.

O Portnoy δεν έρχεται να νοθεύσει τον progressive ήχο των Theater με άλλα στοιχεία όπως έκανε σε κάποιους δίσκους του πριν φύγει, αλλά να προσαρμοστεί σε αυτήν την εποχή της μπάντας. Η χημεία του με τον Petrucci και τον Rudess δε χάθηκε ποτέ. Το είδαμε και στον δίσκο των Liquid Tension Experiment πριν λίγα χρόνια. Το Night Terror που ήταν και η πρώτη γεύση από το άλμπουμ μας προϊδέασε για το τι θα ακολουθήσει.

Οχτώ συνθέσεις με πολύ μεγάλες διάρκειες, απαράμιλλη τεχνική από όλα τα μέλη, ωραία ορχηστρικά μέρη, συνεχόμενες αλλαγές στον ρυθμό και όλους τους συντελεστές να μπαίνουν στη διαδικασία να παίζουν μεταξύ τους σε δίπολα κάνοντας το αποτέλεσμα πιο απολαυστικό. Ήθελαν μια νέα πνοή οι Dream Theater και ο Portnoy ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόντουσαν.

Spiritbox – Tsunami Sea

Είδος: Metalcore

Οι Καναδοί είναι μια από τις πιο ανερχόμενες μπάντες σε όλο τον κόσμο και με το Tsunami Sea μπορώ να πω πως παγίωσαν τη θέση τους στο μουσικό στερέωμα. Από το πρώτο riff του Fata Morgana νιώθεις αυτό το μείγμα πομπώδους μεγαλοπρέπειας και συναισθηματικής έντασης που μόνο αυτοί μπορούν να πετύχουν. Ταυτόχρονα είναι ένα άλμπουμ που εδραιώνει την Courtney LaPlante ως μια από τις κορυφαίες ερμηνεύτριες αυτής της γενιάς.

Το Tsunami Sea είναι το άλμπουμ που δείχνει πως πρέπει να παίζεται το σύγχρονο metalcore. Ακροβατεί ανάμεσα στην τεχνική και την ατμοσφαιρικότητα σε κάθε σύνθεσή του. Έχει riffs που γκρεμίζουν τοίχους, breakdowns που χτυπάνε σαν το κύμα στο βράχο, αλλά και συναισθηματικές στιγμές όπως το Perfect Soul που σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις πόσο σπουδαίο είναι αυτό που ακούς. Ένα άλμπουμ σταθμός για το metal εν έτει 2025 και με τους Spiritbox να έχουν λαμπρό μέλλον μπροστά τους.

Bloodywood – Nu Delhi

Είδος: Nu Metal/Indian Folk Metal

Τους Bloodywood τους ανακάλυψα πέρυσι σαν πρόταση του φίλου και αρθρογράφου Στέφανου. Μου έκανε εντύπωση αυτή η μίξη metal με παραδοσιακή ινδική μουσική και το Rakshak ήταν ένα πολύ ευχάριστο άλμπουμ στα αυτιά μου. Το Nu Delhi αποτελεί μια φυσική συνέχεια του ντεμπούτου τους και είναι ακόμα πιο στοχευμένο με λιγότερα κομμάτια και σαφέστερη προσέγγιση.

Αυτό που αποφάσισαν οι Ινδοί είναι να προσφέρουν ένα πιο συμπαγές και πιο σκληρό άλμπουμ. Είναι εντυπωσιακό το πάντρεμα που κάνουν με την ινδική μουσική και πως οδηγούν σε ακραίες κορυφώσεις όπως για παράδειγμα στο Kismat. Ή το πως ταιριάζουν με το επίσης ιδιότυπο j-pop των BABYMETAL στο Bekhauf. Είναι ένας δίσκος που λειτουργεί περισσότερο σαν μια δήλωση ότι μπορούν να συνεχίσουν να παράγουν ποιοτικότατες συνθέσεις και να κατακτήσουν και το απαιτητικό δυτικό κοινό.

Winona Fighter – My Apologies To The Chef

Είδος: Punk

Αυτό το άλμπουμ το ανακάλυψα κάπως τυχαία, αλλά εξελίχθηκε στον δίσκο που άκουσα περισσότερο το 2025 σύμφωνα με το Spotify. Με επιρροές από πρώιμους Paramore και πάρα πολλή punk ενέργεια, η Coco Kinnon και η παρέα της φτιάχνουν ένα από τα πιο όμορφα ακούσματα της χρονιάς γεμάτο τραγούδια που θα σου κολλήσουν στο κεφάλι με χαρακτηριστική ευκολία.

Συνδυάζει όλες τις πλευρές των Winona Fighter με τον καλύτερο τρόπο. Διαθέτει μια πιο ευαίσθητη πλευρά με mid tempo κομμάτια, ενώ σε άλλα συμπυκνώνουν σε τρία λεπτά όλη τη νεανική punk ορμή και ενέργεια που ακούγαμε όσοι αγαπήσαμε αυτή τη μουσική στο Λύκειο. Το My Apologies To The Chef μοιάζει να έχει βγει από τα 00s και την τότε τρέλα που επικρατούσε.

Είναι ένα αυθεντικό άλμπουμ που δεν προσπαθεί να φέρει επανάσταση στο είδος, αλλά να σε κάνει να κουνηθείς, να χτυπηθείς και να χαμογελάσεις. 35 λεπτά ωμής ενέργειας, με ελάχιστα έως καθόλου fillers και κομματάρες όπως τα Talk, Swimmer’s Ear, Subaru, Attention, Johnny’s Dead και πολλά άλλα στα οποία γύριζα συνεχώς σε πολλές φάσεις της χρονιάς. Αυτό τα λέει όλα για την ποιότητά του.

Αυτή ήταν λοιπόν η πρώτη ντουζίνα και σε πολύ λίγες μέρες έρχονται και τα επόμενα δύο μέρη του αφιερώματος. Ελπίζω να σας αρέσουν οι προτάσεις μου και περιμένω τα δικά σας μηνύματα και σχόλια για όσα ακούσατε φέτος!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2025, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.