Φτάσαμε και φέτος στο τέλος του αγαπημένου μου αφιερώματος. Τρίτο μέρος λοιπόν για τις ελληνικές κυκλοφορίες που άκουσα και αγάπησα περισσότερο φέτος. Σε αυτό θα βρείτε δίσκους που βγήκαν το τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς ή και μερικά άλμπουμ που εγώ άκουσα περισσότερο από το καλοκαίρι και μετά αν και κυκλοφόρησαν πιο πριν μέσα στο 2025.

Η προσπάθειά μου είναι όπως πάντα να καλύψουμε όλο το φάσμα του rock και του metal, γι’ αυτό και αναγράφεται το είδος στο οποίο ανήκει ο κάθε καλλιτέχνης και τα social media του για να ακολουθήσετε και να ψάξετε περισσότερο όσα σας αρέσουν. Να ευχαριστήσω για ακόμα μία φορά όλα τα συγκροτήματα που κοινοποίησαν και αγκάλιασαν το πρώτο και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας.

Η στήριξή σας σε αυτό το εγχείρημα είναι πολύ όμορφη και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε πολλές μπάντες από τα αφιερώματα αυτά στη στήλη Artist of the Week της εκπομπής μας στο Favela Radio. Παρακάτω θα βρείτε δώδεκα κυκλοφορίες και ένα EP σαν bonus τα οποία μου άρεσαν πάρα πολύ και σας προτείνω οπωσδήποτε να ακούσετε και εσείς. Καλή ακρόαση!

Honeybadger – Let There Be Light

Είδος: Desert/Heavy Rock

Αν και κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη, το Let There Be Light είναι σίγουρα ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο μέσα στη χρονιά. Οι Honeybadger είναι ένα συγκρότημα που με τον πρώτο τους δίσκο, το Pleasure Delayer είχαν δείξει την ικανότητα να γράφουν πολύ ωραία τραγούδια με το The Wolf, το Good for Nothing και το That Feel να αποτελούν σταθερές στις playlists μου.

Φέτος όμως με το Let There Be Light, καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή τη διάθεσή τους να εξελιχθούν και να μας προσφέρουν κάτι καινούριο στο κοινό. Οι κιθάρες τους ακούγονται λιγότερο σκληρές, τα riffs τους ταιριάζουν τέλεια με το εξαιρετικό τους rhythm section και τα ρεφρέν τους είναι τρομερά catchy και σου κολλάνε στο μυαλό από την πρώτη ακρόαση.

Με διάρκεια λίγο πάνω από τη μισή ώρα, το άλμπουμ είναι συμπαγές και δεν υπάρχει μισή μέτρια στιγμή. Έχουν τις φάσεις που ακούγεται φουλ το desert στοιχείο όπως στο Before the Crash και το Panic Button, έχουν όμορφα κομμάτια με πιο fuzzy κιθάρες όπως το The Green με τον υπέροχο αργό ρυθμό του και το Diamonds που έχει ένα από τα αγαπημένα μου ρεφρέν, έχει συνθέσεις που χτίζονται υπομονετικά όπως το Filth and Disorder με τη μπασογραμμή και την υπέροχη riffάρα ή το ομώνυμο κομμάτι με τον υπνωτικό ρυθμό που κλείνει τον δίσκο. Ένα άλμπουμ-διαμαντάκι που αξίζει να βυθιστείτε σε όλες τις συνθέσεις του ανεξαιρέτως.

Facebook, Instagram, Spotify

Lucifer’s Child – The Illuminant

Είδος: Black Metal

Το Antichrist ξεκινάει, η πρώτη κραυγή ακούγεται και αμέσως καταλαβαίνεις τι πρόκειται να επακολουθήσει. Μόλις τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο τους ονόματι Under Satan’s Wrath, οι Αθηναίοι Lucifer’s Child επιστρέφουν με έναν δίσκο μεγαλύτερο σε διάρκεια, με περισσότερες ιστορίες και ακόμα πιο πλούσιο στο κομμάτι των συνθέσεων και της παραγωγής.

Το The Illuminant είναι ένα έργο που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στην επιθετικότητα των τραγουδιών του και τη μυσταγωγική ατμόσφαιρα που χτίζουν οι Lucifer’s Child μέσα σε αυτά. Ο ήχος είναι πολύ πυκνός, τα riffs σε χτυπούν κατευθείαν ενώ οι αλλαγές ρυθμού που έχουν είναι εξαιρετικές αφού σε κομμάτια όπως το προσωπικό αγαπημένο As Bestas χτίζουν αργά μια ατμοσφαιρική εισαγωγή πριν μας προσφέρουν έναν πραγματικό black metal όλεθρο.

Η συνέχεια του δίσκου πάντως είναι ανάλογη με τραγούδια που εξερευνούν στιχουργικά τη μυθολογία, τον θάνατο και την ανθρώπινη απληστία χτίζοντας ένα άκουσμα που ακούγεται οριακά σαν τελετή. Έχει την black metal μελαγχολία και ταυτόχρονα την καθαρή ωμότητα του είδους και συνθέσεις όπως το Curse, το Ichor και το The Serpent And The Rod μπορούν να αποτελέσουν σταθερές για το ελληνικό black metal στο μέλλον. Για μένα μια από τις μουσικές κυκλοφορίες της χρονιάς στον ακραίο ήχο.

Facebook, Instagram, Spotify

Anorimoi – Τερατογένεση

Είδος: Heavy Metal/Comedy Metal

Έξι χρόνια πέρασαν από την Κώλαση και οι αγαπημένοι Ανώριμοι επέστρεψαν για έντεκα άσματα αμόλυντης ηλιθιότητας όπως δηλώνουν και οι ίδιοι. Στην Τερατογένεση λοιπόν έχουμε τη γνωστή συνταγή που κάνει αυτό το συγκρότημα τόσο ξεχωριστό. Κλασικό, ατσαλένιο heavy metal με τους κωμικούς στίχους και τις ρεφρενάρες που θα τραγουδιούνται στις συναυλίες τους μαζί με τα all time classics τους.

Αυτό που πάντα αγαπούσα στους Ανώριμους είναι η δυνατότητά τους να καταπιάνονται τόσο με θέματα επικαιρότητας της περιόδου που βγαίνει ο δίσκος και να τα σατιρίζουν σε ακραίο βαθμό όσο και με απλές αγνές καφρίλες που θα σκεφτόμασταν με την παρέα μας. Στο άλμπουμ μπορεί κανείς να βρει από τραγούδια που σπάνε πλάκα με τους trappers και το cancel culture όσο και με το φαγητό ή το Φιλί του Ποσειδώνα (που αν δεν ξέρετε τι είναι, γκουκλάρετε πριν το ακούσετε).

Οι Αθηναίοι ήταν ανέκαθεν πολύ καλοί μουσικοί και θέλω να κάνω ειδική μνεία στον Νεκροπεθαμένο και τον Σατριγιάννη, γιατί για ακόμα μία φορά τα σόλο, τα riffs και η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετικά εκτελεσμένα, απλά το χιούμορ τους είναι τόσο καλό που γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο που προσέχεις όταν τους ακούς. Όπως και να ‘χει, προτείνω να κάνετε πολλές ακροάσεις γιατί οι Ανώριμοι γράφουν τα επόμενα κομμάτια που θα ανυπομονούμε να ακούσουμε στο setlist τους όπως Το Πουλί του Χίτσκοκ, τον Σλατίνο Εραστή και τις Νηστικές Υπηρεσίες. Και καλή ευκαιρία να αναρωτηθείτε τι φάγατε. Κεφτέδες ή πέος;

Facebook, Instagram, Spotify

Hidden In the Basement – Mud Days

Είδος: Heavy Rock

Είμαι τεράστιος φαν των Hidden In The Basement και είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που μιλήσαμε μαζί τους στο Artist of the Week του Anthems Radio Show. Αυτό που κάνουν οι Λαρισαίοι στο καινούριο τους άλμπουμ είναι αυτό που ξέρουν καλύτερα. Γράφουν ωραίο heavy rock που θα κάνει το κοινό στις συναυλίες να χτυπηθεί σαν τρελό στους ρυθμούς τους.

Το Mud Days έχει αυτήν την αίσθηση της κλεισούρας και εσωτερικής πίεσης που εκδηλώνεται με τη μορφή ξεσπάσματος όπως ξέρει πολύ όμορφα να τις αποτυπώνει ένα underground σχήμα. Το Pawn είναι το τέλειο εισαγωγικό κομμάτι όχι μόνο για το δίσκο, καθώς σου δείχνει που θα κινηθεί το άλμπουμ, αλλά για live εμφανίσεις γενικότερα. Το F με την υπέροχη γέφυρα του προς το τέλος είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα.

Το As It Burns λειτουργεί τέλεια ως μια mid tempo σύνθεση ακριβώς στη μέση του άλμπουμ πριν κλείσουν με το αγαπημένο μου 4 Leaf Clover με το υπέροχο ρεφρέν και το ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει να απελευθερώνει όλη την ενέργεια και την ένταση που έχουν δείχνοντας ταυτόχρονα και τη μελωδική πλευρά τους. Με διάρκεια μόλις μισής ώρας, μπορώ να πω με ασφάλεια ότι οι Hidden In The Basement έγραψαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους και ανυπομονώ να τους δω και από κοντά απολαμβάνοντας τις μουσικές τους.

Facebook, Instagram, Spotify

ORIA – This Future Wants Us Dead

Είδος: Progressive Groove Metal

Οι ORIA επιστρέφουν μετά από πέντε χρόνια με ένα νέο άλμπουμ και το This Future Wants Us Dead είναι η επιτομή του σύγχρονου progressive groove metal που γνωρίζει μεγάλη άνοδο χάρη στην παρουσία συγκροτημάτων όπως οι Gojira. Παρ’ όλα αυτά οι Θεσσαλονικείς έχουν μπολιάσει τον ήχο τους και με τις επιρροές από πιο core και extreme ακούσματα δημιουργώντας μια δική τους ταυτότητα.

Είναι ένα άλμπουμ για μια δυστοπία, τόσο πεσιμιστικό σε θεματικές και ταυτόχρονα τόσο ρηξικέλευθο σε νέες ιδέες. Τα riffs τους είναι βαριά και groovy και δίνουν τη θέση τους σε ατμοσφαιρικά περάσματα και περίπλοκους ρυθμούς που φανερώνουν την τεχνική τους κατάρτιση και κρατούν ζεστό το ενδιαφέρον σε όλο το άλμπουμ. Οι ερμηνείες είναι πολύ δυναμικές, αλλά η γενικότερη απαισιόδοξη θεματική τις κάνει να ακούγονται συναισθηματικά φορτισμένες συμπαρασύροντας και τον ακροατή σε αυτήν την εμπειρία.

Τραγούδια όπως το Pirates, Parrots and Parasites δείχνουν την αγάπη τους σε συγκροτήματα όπως οι Gojira που προαναφέραμε και οι Lamb of God, ενώ το Guided by the Hand of G.O.D.S φέρνει πιο μπροστά την πιο ακραία πλευρά τους. Από εκεί και πέρα οι ORIA συνεχίζουν να χτίζουν έναν δικό τους κόσμο και να θίγουν κοινωνικά ζητήματα και θέματα ατομικής ελευθερίας μέσα από κομματάρες όπως το From Wastelands to Vile Hands, το Terragenics και το The Islandead που είχε ένα από τα αγαπημένα μου outros για όλο το 2025. Ένας δίσκος που συνδυάζει τεχνική και ατμόσφαιρα και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχους του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

The Steams – Vile Wonders

Είδος: Psychedelic Rock

Είχα τεράστιες προσδοκίες από τους The Steams, καθώς θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα της ευρύτερης rock σκηνής και το Vile Wonders τις δικαίωσε στο 100%. Σταθεροί στον ψυχεδελικό τους χαρακτήρα, οι Αθηναίοι γράφουν έναν δίσκο με μεγάλες συνθέσεις, πολύ όμορφα outros στα περισσότερα τραγούδια και αρκετή επιρροή από την post-punk και garage σκηνή.

Τα περισσότερα κομμάτια έχουν αργό ρυθμό με επαναλαμβανόμενα riffs και φωνητικά που μοιάζουν να σε υπνωτίζουν χτίζοντας μια συνεχόμενη ένταση. Ταυτόχρονα γεμίζουν τον ήχο τους με στοιχεία και από ελληνική μουσική παράδοση όπως στο πιο κιθαριστικό D.i.c.e ή το Iron Sea με τους ελληνικούς στίχους και τους εναλλασσόμενους ρυθμούς που θυμίζουν νησιώτικο τραγούδι.

Φυσικά και στο δεύτερο μισό του άλμπουμ, οι The Steams κρύβουν πολύ ωραίες εκπλήξεις με το πιο ανατολίτικο Arcadia, το The Pattern που βγάζει μια υπέροχη 00s garagίλα ή το Daughter of Gaia που με την παραγωγή και τη δουλειά στις κιθάρες δείχνουν το εξαιρετικό επίπεδο των συνθέσεών τους. Ένα άλμπουμ χωρίς μέτρια στιγμή και πιθανότατα το κορυφαίο της μέχρι τώρα πορείας τους.

Facebook, Instagram, Spotify

Domination Inc. – Generation Hate

Είδος: Thrash Metal/Groove Metal

Από τον τίτλο του άλμπουμ και τη φράση “We Are Generation Hate” που είναι τα πρώτα λόγια που ακούγονται, καταλαβαίνεις κατευθείαν ότι θα ταυτιστείς μαζί του, μιας και είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που ανήκουμε στην ίδια γενιά. Έλειψαν για αρκετά χρόνια οι Domination Inc., αλλά η φετινή τους επιστροφή είναι θριαμβευτική.

Το άλμπουμ αποτελεί μια ευθύβολη επίθεση και απελευθερώνει όλη τη νεανική ορμή και κυρίως την εσωτερικευμένη οργή του συγκροτήματος. Η επιθετικότητα αυτή εξωτερικεύεται στα τραγούδια τους μιας και ο δίσκος είναι ξεκάθαρα επηρεασμένος από την περίοδο της καραντίνας και των τεταμένων κοινωνικών αλλαγών στα χρόνια που ακολούθησαν.

Μουσικά οι Domination Inc. παραμένουν γρήγοροι και με πολύ βαριά riffs, ωστόσο το thrash τους δίνει τη θέση του σιγά σιγά σε πιο groove φόρμες. Επίσης η τριάδα ακούγεται πιο δεμένη από ποτέ και όλος ο δίσκος κυλάει ανερυθρίαστα χωρίς σκαμπανεβάσματα. Κομμάτια όπως το εξαιρετικό Farewell Song, το γρήγορο Burn ’em Down, τα επιθετικότατα Through the Scars και Generation Hate ή το We Are Hate με το φοβερό του outro θα αποτελέσουν παρακαταθήκη για την ελληνική metal σκηνή. Πολύ σημαντικός και κυρίως τρομερά ποιοτικός δίσκος.

Facebook, Instagram, Spotify

Black Path – Of Paint and Ash

Είδος: Death Metal

Οι Black Path είναι ένα συγκρότημα που μέσα στο 2025 επέστρεψε μετά από μια μεγάλη δισκογραφική απουσία. Αυτό βέβαια δεν τους εμπόδισε να βγάλουν έναν από τους πιο ωραίους δίσκους στον ακραίο ήχο. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η ικανότητά τους να αντλούν στοιχεία από όλο το φάσμα του death metal και να τα ενσωματώνουν πολύ οργανικά στις συνθέσεις τους.

Στο Of Paint and Ash συναντά κανείς συνθέσεις που πατάνε σε melodic death μοτίβα όπως το Abyssal, πολλά progressive περάσματα και σε κομμάτια όπως το Descent κάποια από τα καλύτερα και πιο τεχνικά riffs της σκηνής. Όλα αυτά πάντα με το σκληρό και στιβαρό τους ήχο επηρεασμένο από Morbid Angel και άλλα συγκροτήματα που γαλούχησαν τη σκηνή στα 90s.

Είναι ένα άλμπουμ με ένταση και ταυτόχρονα τρομερό συναίσθημα. Είναι αρτιότατο ερμηνευτικά και μουσικά με συνθέσεις όπως το Izalith και την ανατριχιαστική του γέφυρα, το επιθετικότατο Pale Angel και το εξαιρετικό Attic που μοιάζει να συνοψίζει όλα τα επιμέρους στοιχεία της μουσικής τους σε μια πεντάλεπτη σύνθεση. Ένας δίσκος που χρειάζεται πολλές ακροάσεις για να τον κατανοήσεις στο έπακρο με πολύ καλή παραγωγή και ωραία ροή.

Facebook, Instagram, Spotify

Drunk Jackals – HATEBOX

Είδος: Garage/Hard Rock

Άλλο ένα συγκρότημα που έλειψε αρκετά χρόνια από τη δισκογραφία, αλλά επέστρεψε με φρεσκάδα και όρεξη να προσφέρει καλή μουσική. Οι Drunk Jackals στο HATEBOX δημιουργούν ένα πολύ στιβαρό άλμπουμ που δείχνει μια αγάπη στο νοσταλγικό hard rock, αλλά περισσότερο προσπαθεί να συγκεράσει τις διαφορετικές επιρροές τους χτίζοντας έναν ωμό και όμορφα άγριο ήχο.

Είναι μια πολύ σημαντική επιστροφή και γεμάτη ποιότητα. Ένα άλμπουμ με ένταση και θυμό τον οποίο το συγκρότημα μοιάζει να έχει αποδεχτεί και τον εξωτερικεύει μέσα στα κομμάτια του. Έχει κιθάρες με το κατάλληλο fuzziness και ένα πολύ στιβαρό rhythm section με τις ερμηνείες να έρχονται και να το απογειώνουν ως εμπειρία.

Το άλμπουμ δεν βασίζεται στην ταχύτητα, αλλά στο βάρος των riffs και το groove που έχουν οι Κορίνθιοι. Το ομώνυμο κομμάτι φανερώνει την επιρροή των Clutch στον ήχο τους, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και πιο ψυχεδελικές στιγμές όπως το Psychedelic Company, εξαιρετικά αυθεντικό hard rock σε συνθέσεις όπως το Unchain Me, τραγούδια επηρεασμένα από τον garage ήχο όπως το The Great Unknown ή mid tempo διαμάντια όπως το Black που αποτελεί την αγαπημένη στιγμή του γράφοντος. Μια επιστροφή με ουσία και νόημα.

Facebook, Instagram, Spotify

Urstaat – Autophagia

Είδος: Post-Metal/Sludge

Αν για έναν λόγο αγαπώ πολύ το instrumental post-metal είναι γιατί μπορεί να έρθει ξαφνικά ένα ντεμπούτο που να με κάνει να κολλήσω για πολύ καιρό στο repeat. Φέτος το Autophagia είναι ένα άλμπουμ που με ταξίδεψε περισσότερο από κάθε άλλο μέσα από τις μεγάλες συνθέσεις του και αυτό το μείγμα του post-metal με sludge στοιχεία και βαριά doom riffs που παίζουν οι Αθηναίοι.

Ο ήχος που δημιουργούν είναι βαρύς, οι συνθέσεις είναι αργές χτίζοντας μαεστρικά τις κορυφώσεις τους, ενώ η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική στην πρώτη ακρόαση. Κι όμως μέσα σε όλο αυτό, η μουσική τους είναι τόσο καλή, τόσο όμορφη που δεν ψάχνεις διέξοδο από το άλμπουμ, αλλά θέλεις να εμβαθύνεις περισσότερο σε αυτό το ταξίδι και να κατανοήσεις κάθε πτυχή του Autophagia.

Κάθε σύνθεση του δίσκου δίνει συνέχεια στην αφήγηση της προηγούμενης. Τα ανατριχιαστικά riffs του Primal δίνουν θέση στο εξαιρετικό Mitra-Varuna και τις μπασογραμμές του, το sludge Misha039 και το Autophagia που είναι οι πιο μικρές συνθέσεις τους ακολουθούνται από έπη διάρκειας οκτώ έως έντεκα λεπτών, τα Under the Gaze Of The Other και το Between The Sea and the Security Fence που θεωρώ μια από τις καλύτερες post συνθέσεις της χρονιάς. Το Autophagia είναι πραγματικό διαμάντι σε ένα είδος που η ελληνική σκηνή βγάζει πάντα προσεγμένες δουλειές και αυτό τα λέει όλα για την ποιότητά του.

Facebook, Instagram, Spotify

Euphrosyne – Morus

Είδος: Post-Black Metal

Αν με ρωτούσαν ποιο ήταν το πιο ανατριχιαστικό άλμπουμ που άκουσα το 2025, τότε το Morus θα ήταν η απάντησή μου. Είναι ένας δίσκος που ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στη μελαγχολία και την εσωτερική έκρηξη που είναι έτοιμη να απελευθερωθεί. Οι Euphrosyne έχουν φτιάξει έναν δικό τους ήχο που πατάει στο post και το doom με αρκετά black στοιχεία, ο οποίος όμως φιλτράρεται μέσα από ένα πρίσμα έντονου συναισθηματισμού που δίνει την αίσθηση προσωπικής εξομολόγησης.

Το July 21st αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της έντασης που χτίζουν στα κομμάτια τους ξεκινώντας με μια συμφωνική ενορχήστρωση και μια συναισθηματική ερμηνεία που μετατρέπεται σε ένα post-black ξέσπασμα που θυμίζει Alcest. Έχουν όμως και πιο μελωδικά κομμάτια όπως το Valley of White και το Eulogy όπου τα φωνητικά ακούγονται τόσο φορτισμένα και ευάλωτα που ενισχύουν το αίσθημα της απώλειας και της εσωτερικής πάλης.

Όσο προχωράει ο δίσκος, ο πεσιμισμός του εντείνεται και το Mitera με τους ελληνικούς του στίχους είναι μακράν η πιο black και ταυτόχρονα καθηλωτική στιγμή του. Το ίδιο ισχύει και με το Asphodel όπου η μελωδικότητά τους και οι Deafheaven επιρροές τους παντρεύονται με εξαιρετικό τρόπο. Μια κυκλοφορία που έχει απαισιοδοξία και σε συνοδεύει σε δύσκολες στιγμές χωρίς να προσπαθήσει να τις απαλύνει. Ένα από τα καλύτερα και ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Wormhog – Transience

Είδος: Progressive Rock

Ένας ακόμα δίσκος που βγήκε τον Δεκέμβρη και αισθάνομαι χαρούμενος που πρόλαβα να τον ακούσω και να τον συμπεριλάβω στο αφιέρωμα ήταν το Transience των Wormhog. Οι Αθηναίοι είναι ένα σχήμα με πολύ ετερόκλητες επιρροές μιας και πατάνε κυρίως στο progressive rock και metal δείχνοντας όμως ανά σημεία μια αγάπη και στο sludge και τη ρετρίλα του πρώιμου occult rock και heavy metal.

Δεν τους ενδιαφέρει τόσο η καθαρότητα του ήχου όσο η ένταση και η ψυχεδελική ατμόσφαιρα που χτίζουν μέσα στα τραγούδια τους. Τα riffs τους είναι αρκετά βαριά παντρεύοντας τον ήχο των Sabbath με το grunge δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα. Οι περισσότερες συνθέσεις τους διαρκούν περίπου πέντε λεπτά και παρουσιάζουν μια ιδιόμορφη δομή με αλλαγές στους ρυθμούς και μελωδικά ξεσπάσματα.

Σε κομμάτια όπως το Gun Justice ή το ομώνυμο Transience νιώθεις συνεχώς τους ρυθμούς να περιπλέκονται και κάθε φορά να ξεπετάγεται ένας διαφορετικός πρωταγωνιστής. Σε άλλα όπως στο Prometheus και το Amidst The Ruins αφήνουν τις μελωδίες τους και τις πολύ καλές ερμηνείες να πατήσουν πάνω στα γεμάτα riffs. Ένα άλμπουμ όμορφο, με μια χαρισματική πολυπλοκότητα και ετερόκλητες ιδέες να βρίσκουν φοβερή χημεία.

Facebook, Instagram, Spotify

Bonus: The Clixets – Days Go By EP

Είδος: Post Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα EP που έτυχε να το ακούσω τις τελευταίες εβδομάδες και αποφάσισα να το συμπεριλάβω στο αφιέρωμα γιατί με κέρδισε σχετικά εύκολα. Οι The Clixets κινούνται κυρίως στον alternative χώρο, αλλά μέσα στις συνθέσεις τους βρήκα και πολλά indie/pop στοιχεία που τους ταιριάζουν πολύ. Η γραφή τους είναι καθαρή και μελωδική και τα τραγούδια τους έχουν αισιοδοξία και συναισθηματική διαύγεια που δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας.

Γενικότερα οι ενορχηστρώσεις τους είναι πολύ προσεγμένες και υπάρχει μια αίσθηση ροής που κάνει τον δίσκο να ακούγεται ενιαίος, αν και σε κάθε κομμάτι δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα. Κάθε κομμάτι του μοιάζει σαν ένα μικρό στιγμιότυπο της σύγχρονης αστικής καθημερινότητας και ανά σημεία ένιωσα να με ταξιδεύει. Ένα άλμπουμ που αξίζει να απολαύσετε σε κάθε έκφανση του, είτε την πιο χορευτική, είτε την πιο ήρεμη, είτε την πιο rock και που παρά τα είκοσι τρία λεπτά του έχει πάρα πολλά να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν το αφιέρωμά μας για το 2025 και τις ελληνικές κυκλοφορίες που λατρέψαμε. Μπορείτε να ακολουθήσετε όλα τα συγκροτήματα για τα οποία μιλήσαμε στις σελίδες τους στα social media και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον Δεκέμβρη του 2026!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

To 2025 έφυγε πριν λίγες μέρες και φτάνουμε προς το τέλος των φετινών μουσικών αφιερωμάτων. Προσπαθώ να συμπεριλάβω όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και μάλιστα μερικά που έχουν κυκλοφορήσει και στο τέλος της χρονιάς και για αυτό το δεύτερο και το τρίτο μέρος του αφιερώματος στους δίσκους από Έλληνες καλλιτέχνες βγαίνουν πλέον το 2026.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ όλους τους καλλιτέχνες που κοινοποίησαν το πρώτο μέρος στο Facebook και το Instagram αφού ήταν μια καλή ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με κάποιους εξ αυτών και να ετοιμάσουμε ωραία πραγματάκια για το μέλλον. Μέχρι τότε πάμε να δούμε δώδεκα ακόμα εξαιρετικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2025 και όπως πάντα σας δίνω τις σελίδες στα social media και το Spotify όλων των καλλιτεχνών προκειμένου να τους ακολουθήσετε και να τους ακούσετε!

The Buzzdealers – Radiant Frequencies

Είδος: Garage/Psychedelic Rock

Τους The Buzzdealers τους γνωρίσαμε το 2020 μέσω της συνέντευξης που μας είχαν δώσει και εμένα είναι πάντα χαρά μου να βλέπω συγκροτήματα να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται και να αποκτούν περισσότερο κοινό. Το Radiant Frequencies έρχεται σαν επιστέγασμα αυτής της εξελικτικής πορείας της τετράδας από την Αθήνα.

Με λιγότερο fuzzy κιθάρες, οι Buzzdealers πατάνε περισσότερο στην garage πλευρά τους και με πολλά πολύ όμορφα ψυχεδελικά στοιχεία μας προσφέρουν ένα μεθυστικό άλμπουμ. Είναι ένας δίσκος που αποπνέει άνεση και αυτοπεποίθηση ενός συγκροτήματος που ξέρει να γράφει καλά τραγούδια. Όλο το Radiant Frequencies έχει πολύ ωραία ροή και σου αποπνέει μια γενικότερη αισιοδοξία.

Σε κάθε σημείο του θα βρεις πολύ καλά στοιχεία όπως σε mid tempo συνθέσεις όπως το Sun Upon A Time που έχει μια αρκετά 70s αισθητική, στο Wrong Place Right Time με τη ρετρό garagίλα του, το Far Out που σε υπνωτίζει με τις μελωδίες του, το Buzzy Loop και την αυθεντική ροκιά του και το ομώνυμο που ήταν και το αγαπημένο μου σε όλο το δίσκο. Έχοντας δει πλέον τη μπάντα και live, μπορώ να πω ότι η αυθεντικότητα και η ενέργεια που μεταδίδουν στο κοινό είναι αδιαμφισβήτητες.

Facebook, Instagram, Spotify

The Rockin’ Dead – Thriving On Chaos

Είδος: Hard Rock

Οι νεκροί δεν πεθαίνουν μας λένε με το πρώτο τους κομμάτι οι καλοί μας φίλοι The Rockin’ Dead και μέσα στα 41 λεπτά διάρκειάς του έχουν βαλθεί μάλλον να μας το αποδείξουν. Το συγκρότημα επέστρεψε μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απουσίας, αλλά μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα αφού ακούγονται εξίσου δεμένοι και ποιοτικοί.

Τα τραγούδια τους συνεχίζουν και βασίζονται στο δίπολο που σχηματίζουν στα φωνητικά ο Κώστας και η Άννα και τη δυναμική που αναπτύσσουν. Οι The Rockin’ Dead γράφουν τραγούδια γεμάτα ενέργεια, ένταση και ρυθμό και μάλιστα εξελίσσονται μουσικά. Τα κομμάτια τους είναι πιο σκοτεινά και με μια dark country αισθητική όπως μας ανέφερε στον αέρα του Favela Radio ο τραγουδιστής τους Κώστας Στριφτός.

Η αισθητική αυτή και μια υποβόσκουσα southernίλα είναι προφανής στο Gunslinger, ωστόσο γενικότερα η μπάντα βρίσκεται σε μια φάση που μετά από χρόνια μεγαλώνει, αλλάζει και προσφέρει στο κοινό ωραίες και αυθεντικές ροκιές που χρειάζεται όπως το ομώνυμο Thriving on Chaos, το Better Save Yourself και το The Dead Don’t Die και όμορφες μπαλαντοειδείς συνθέσεις όπως το Wild Horses Neigh. Ευχή μας είναι να μην κάνουν ξανά τόσο μεγάλο διάλειμμα.

Facebook, Instagram, Spotify

XOAN – Tensions

Είδος: Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα από τα πολύ αγαπημένα μου εναλλακτικά ακούσματα της φετινής χρονιάς. Από το εισαγωγικό High Underwater και το πολύ ωραίο του outro κατάλαβα ότι εδώ έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση δίσκου. Το Tensions έχει πραγματικά πολλή ένταση εσωτερικευμένη στα τραγούδια του και η τετράδα μοιάζει να θέλει να εκφράσει αυτήν την πίεση.

Κάτι τέτοιο γίνεται αρκετά προφανές στο εξαιρετικό Numbers με την εμμονή της σύγχρονης κοινωνίας ή στο πολύ αγαπημένο μου False Alarms και την αντίσταση που έχουμε στην αλλαγή. Σε όλο το άλμπουμ θα βρεις διαμαντάκια όπως το Wire ή το Ksydi, το πρώτο τους ελληνόφωνο κομμάτι που κλείνει το Tensions και προσωπικά με την ήρεμη ενορχήστρωση και τα φωνητικά που ακούγονται απόκοσμα μου θύμισε το Final Breath με το οποίο έκλεισαν οι Pelican το What We All Come to Need.

Συνοψίζοντας, οι Αθηναίοι επανέρχονται πέντε χρόνια μετά το Greenhorn με μια κυκλοφορία που δείχνει την ωριμότητα και την εξέλιξή τους. Αναδεικνύουν επίσης την αγάπη τους στην εναλλακτική μουσική, το indie και το post-punk. Η παραγωγή που έχει γίνει είναι επίσης εξαιρετική βοηθώντας όλες τις συνθέσεις τους να αναδειχθούν. Εξαιρετικό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Sakis Tolis – Everything Comes to an End

Είδος: Black Metal

Είτε με τους Rotting Christ, είτε με την προσωπική του δισκογραφία, ο Σάκης Τόλης είναι ιδιαίτερα ενεργός τα τελευταία χρόνια και το εντυπωσιακό είναι πως όλες οι κυκλοφορίες του είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Μου φαίνεται ότι ο ίδιος είναι πλέον απαλλαγμένος από τη φάση του να γράψει κάτι που να πατάει σε συγκεκριμένα μουσικά μοτίβα και απλά γράφει μουσική που γουστάρει να παίζει.

Το Everything Comes to an End είναι ένας δίσκος που φέρει την υπογραφή του δημιουργού του, ο οποίος θα καταπιαστεί είτε με το κλασικό black metal ύφος των τελευταίων άλμπουμ των Rotting Christ σε τραγούδια όπως το In Youth We Learn, In Age We Understand και το One Voice, One Flame και ταυτόχρονα θα γράψει και κομμάτια με περισσότερη μελωδία και πιο διευρυμένη θεματολογία όπως το αγαπημένο Orkizome, το Hail Thy Mighty Rock N’ Roll και το Imagination.

Είναι ένα άλμπουμ που κυλάει όμορφα, δείχνοντας όλη την ωριμότητα του Σάκη μετά από τόσα χρόνια στη σκηνή. Μελωδίες λιτές, αλλά φορτισμένες, κιθάρες και φωνητικά που υπηρετούν το συναίσθημα της σύνθεσης χωρίς καμία τάση επίδειξης και όλα αυτά με τη μελαγχολία και το σκοτάδι που χρειάζεται ένα άλμπουμ σε αυτό το είδος. Ο Σάκης μεγαλώνει και εξελίσσεται, αλλά πάντα γράφει μουσική που έχει κάτι να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Stygian Path – The Lorekeeper

Είδος: Epic/Heavy Metal

Αν κάτι μου αρέσει στο επικό heavy metal, είναι να έχει αφήγηση και καλές ιστορίες να πει πέραν από ωραίες μελωδίες. Το The Lorekeeper των Αθηναίων είναι ένα πάρα πολύ δυνατό ντεμπούτο που κάλυψε όλα όσα ζητάω εγώ από ένα άλμπουμ του είδους αυτού. Οι Stygian Path μέσα στα 45 λεπτά της διάρκειας του χτίζουν έναν σκοτεινό κόσμο επικής φαντασίας δίνοντας έμφαση στη δομή των τραγουδιών και την ατμόσφαιρα που δημιουργούν.

Τα riffs δεν είναι επιθετικά, αλλά βαριά και ταυτόχρονα μελωδικά και στα σόλο έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Κιθαριστικά είναι ένα καθαρόαιμο, καλοπαιγμένο ατσάλι. Highlight επίσης η προσεγμένη δουλειά που έχει γίνει στα φωνητικά, που είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ένας δίσκος επικού metal. Γενικότερα νιώθω πως όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ έχουν μια θεατρικότητα και μια δραματουργία ενισχύοντας το επικό συναίσθημα που σου δημιουργούν συνθέσεις όπως το Prometheus και το Tides of Time.

Ωστόσο όσο προχωράει το άλμπουμ είναι σαφής η ικανότητά τους να γράψουν και πιο μεγάλα τραγούδια σε διάρκεια όπου δείχνουν και την τεχνική τους ικανότητα με το Unholy Land και το Le Chateau Du Deuil που κλείνουν το δίσκο με πολύ όμορφο τρόπο. Από τα πιο ελπιδοφόρα και ωραία ντεμπούτα σε μια σκηνή που βγάζει συνεχώς συγκροτήματα με ωραίες ιδέες και αφηγήσεις.

Facebook, Instagram, Spotify

Tony Bluebird – Κασέτα – EP

Είδος: Urban/Garage

Ο Tony Bluebird είναι μια από τις πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις καλλιτεχνών έχοντας ακούσει τα EPs του και έχοντας δει live το ρεπερτόριό του. Ο τίτλος και το εξώφυλλο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας αντιπροσωπεύει στο 100% το retro vibe που σου περνάνε και τα τέσσερα τραγούδια του. Μέσα σε μόλις εννιά λεπτά, ο Αντώνης καταφέρνει και εμπλέκει μεγάλο μέρος των επιρροών του.

Ο δίσκος κουβαλά μια έντονη αίσθηση νοσταλγίας, όχι με τη λογική εξιδανίκευσης της εποχής, αλλά σαν μια καταγραφή στιγμών που δε γυρίζουν. Κάτι τέτοιο είναι εμφανές και στο Gyfhu που θα είναι τέλειο εισαγωγικό τραγούδι σε επερχόμενες συναυλίες και το 1997 όπου ο Tony φέρνει λίγο από την αισθητική εκείνης της εποχής και τα rave πάρτι στα Οινόφυτα. Σε αυτά τα τραγούδια και ηχητικά και στιχουργικά αντιλαμβάνεσαι τις επιρροές από Prodigy.

Προσωπικά η αγαπημένη μου στιγμή έρχεται στο εξαιρετικό Gotham City με τον urban ήχο του και τον παραλληλισμό της Αθήνας με την πόλη του Batman, το οποίο έχει και ένα εξαιρετικό ρεφρέν-ξέσπασμα. Ταυτόχρονα για φινάλε αφήνει το πιο ήρεμο τραγούδι του, το Να Ξαναζήσω που σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Ένα νοσταλγικό ταξίδι στα 90s και τα 00s μέσα από τους υπέροχους ήχους του Tony Bluebird με πολύ καλή παραγωγή.

Facebook, Instagram, Spotify

HERTA – Crossing The Illusion

Είδος: Progressive Groove Metal

Το Crossing The Illusion είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ντεμπούτα της χρονιάς από ένα σχήμα νεανικό, φρέσκο και με πολύ καινοτόμες ιδέες. Οι HERTA παίζουν ένα πολύ ιδιαίτερο μείγμα από groove metal με πάρα πολλά progressive στοιχεία παρουσιάζοντας όλο το εύρος των επιρροών τους. Επίσης σε όλο το άλμπουμ ισορροπούν εξαιρετικά ανάμεσα στην τεχνική και το συναίσθημα.

Από τη μία έχεις τις κιθάρες όπου γίνεται πραγματικά φανταστική δουλειά και συνδυάζεται τέλεια με τους συνεχώς εναλλασσόμενους ρυθμούς στα ντραμς και από την άλλη τις παθιασμένες ερμηνείες του Κωνσταντίνου Τόγκα που κάνουν τους HERTA ένα συγκρότημα με πολύ προσωπικό ήχο και στυλ. Σε όλο το άλμπουμ μπορείς να βρεις διαμάντια και τραγούδια που ακροβατούν μεταξύ του progressive, του djent και του melodic death, έχοντας ακόμα και στοιχεία από core/black.

Είναι η εισαγωγική riffάρα του Labyrinth, το τρομερό ορχηστρικό ιντερλούδιο του Eyes of Sorrow, η ερμηνεία στο Incarnation, η έκρηξη του River to the Abyss, η γκρουβίλα του The Snake Devours the Wolf, το κλείσιμο του My Demise που δείχνουν πόσο ολοκληρωμένη δουλειά είναι το Crossing The Illusion. Σίγουρα ένας δίσκος που από θέμα παραγωγής, σύνθεσης ή ακόμα και βίντεο κλιπ δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από σχήματα του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

Jacks Full – Loud Minority

Είδος: Hard Rock/Heavy Rock

Τους Jacks Full τους έχω δει αρκετές φορές live και πάντα μου έκανε εντύπωση η ενέργειά τους στη σκηνή. Φέτος όμως μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα ακόμα περισσότερο από το Loud Minority που έρχεται έξι χρόνια μετά το Whatever… του 2019. Στο νέο τους δισκογραφικό πόνημα, η τριάδα από την Αθήνα ακούγεται πιο δεμένη, πιο συμπαγής και καλύτερη από ποτέ.

Σε σχέση με τον πιο ψυχεδελικό τους ήχο και το καθαρό hard rock των προηγούμενων δίσκων, οι Jacks Full εξελίσσονται και προσφέρουν έναν δίσκο πιο κοντά στο heavy rock με όμορφες μελωδίες, πολύ δυναμικό παίξιμο από όλους τους συντελεστές και στίχους που εκφράζουν μια πολιτική και κοινωνική αγανάκτηση άκρως απαραίτητη να βγει μέσα από τη μουσική. Η αρχή με την τριάδα Black Sheep, Ambition και Free From the Puppet String όπου το power trio έχει τις σταθερά υπέροχες μπασογραμμές, αλλά και νέα ακουστικά στοιχεία και υπέροχα ρεφρέν που κολλάνε στο μυαλό σου.

Οι αγαπημένες μου στιγμές έρχονται με το πιο mid tempo Godskin που το λάτρεψα από την πρώτη ακρόαση και το εξαιρετικό The Runback που θα μπορούσε χαλαρά να αποτελεί τραγούδι σε κάποια σκηνή δράσης ξένης ταινίας. Ωστόσο και το μπαλαντοειδές River ή το Stay που αποδεικνύει την αγάπη του συγκροτήματος στα blues ξεδιπλώνουν τις πλούσιες επιρροές των Αθηναίων. Ένα φανταστικό άλμπουμ από ένα συγκρότημα που διανύει την καλύτερη φάση του.

Facebook, Instagram, Spotify

we.own.the.sky – In Your Absence

Είδος: Post-Metal

Τα έχουμε πει και σε άλλα μέρη του αφιερώματος, το ορχηστρικό post-metal είναι ένα είδος που αγαπώ πολύ και φροντίζω να το ξεψαχνίζω όσο περισσότερο γίνεται. Οι we.own.the.sky είναι για μένα ένα από τα συγκροτήματα που έχω ακούσει περισσότερο και η μέχρι τώρα δισκογραφική τους πορεία δεν έχει καν μέτρια στιγμή.

Αυτό το σερί εξαιρετικών κυκλοφοριών συνεχίζουν και με το In Your Absence. Είναι ένας δίσκος στον οποίο οι Αθηναίοι βάζουν λίγα νέα στοιχεία, αλλά κρατούν ακέραιη την ταυτότητά τους, την ατμόσφαιρα που δημιουργούν με τα τραγούδια τους και το πόσο μεθοδικά χτίζουν κάθε σύνθεσή τους. Η ανάγκη τους το άλμπουμ να είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία τους καθιστά σαν ένα από τα καλύτερα ονόματα του cinematic post-metal.

H σκληράδα του The Urge to Prey χτίζεται μέσα από την εξαιρετική δουλειά στο rhythm section στη μέση του τραγουδιού, το Monolith συμβάλλει στην αίσθηση του cinematic experience που αναφέραμε με την αφήγησή του, το Eclipse που ξεκινάει με πιο κοφτά riffs καταλήγοντας στις γνωστές φόρμες των we.own.the.sky, το Everbreathing αποπνέει μια απίστευτη αισιοδοξία, μεγάλα κομμάτια όπως το Liminal Space και το Swarm πλάθουν έναν κόσμο στον οποίο χάνεσαι. Είναι τρομερή η συνέπεια των Αθηναίων και το In Your Absence είναι ένα αριστούργημα που πιστοποιεί τη θέση τους στον χώρο.

Facebook, Instagram, Spotify

Chipper – Libertalia

Είδος: Hard Rock

Για τους Chipper μιλήσαμε πριν δύο χρόνια λόγω του Reality Check EP, οπότε το Libertalia ήταν μια καλή ευκαιρία να ξανακούσω τη δισκογραφία τους μέχρι τώρα χάρη στην καινούρια δισκογραφική δουλειά τους. Ήταν ένα άλμπουμ που άκουσα πολύ το καλοκαίρι και ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά hard rock ακούσματα της φετινής χρονιάς. Έχει μια σκληράδα και μια ωμότητα που εμένα μου αρέσει πολύ.

Από το εισαγωγικό Everybody Hates Somebody με την εισαγωγική riffάρα και το γρέζι στην φωνή καταλαβαίνεις αμέσως τι θα ακολουθήσει. Fuzzy κιθάρες, συνθέσεις 4-5 λεπτών γεμάτες ένταση, έναν περίεργο συνδυασμό θυμού αλλά και χαράς. Σε κάνει να γουστάρεις εξίσου με τους συντελεστές του σε κάθε φάση.

Είναι το αγαπημένο All The Dragons Ride Machines με τα εξαιρετικά του σόλο και την γενικότερα φοβερή κιθαριστική δουλειά, το πιο μελωδικό Stranger Danger που σου κολλάει στο μυαλό, το μεταλλικό Epic Thunder όπου βλέπεις περισσότερες επιρροές του ή πιο μεγάλες συνθέσεις του όπως το ομώνυμο και το Bravo Hunter που σε κερδίζουν αμέσως. Ακούστε το Libertalia, καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Soulhound – The Divine Purge

Είδος: Metallic Hardcore

Το The Divine Purge είναι από τα άλμπουμ που σε προετοιμάζουν από το εξώφυλλο για το περιεχόμενό τους. Έρεβος και σκοτάδι. Από την πρώτη ακρόαση, είχα την εντύπωση πως το άλμπουμ κουβαλά την αίσθηση ενός είδους σκοτεινής κάθαρσης με κύρια θεματική του τον ανθρώπινο εγωισμό. Είναι γεμάτο πολύ ωραίες συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα στο hardcore και τη μελωδία.

Οι Θεσσαλονικείς αν και ανήκουν στο είδος του metallic hardcore, έχουν στη μουσική τους πολλά στοιχεία από το metalcore των 00s, από extreme metal ή ακόμα και από τις πιο dark εκφάνσεις του sludge. Στο Purple Sea δείχνουν αυτή την core πλευρά τους θυμίζοντάς μου λίγο τον περσινό δίσκο των Till Silence Breaks, ενώ στο The Great Flood συνεργάζονται με τους επίσης εξαιρετικούς Psyanide για ένα από τα πιο επιθετικά κομμάτια του δίσκου.

Όλο το άλμπουμ κυλάει εξαιρετικά με χαρακτηριστικά κομμάτια το My Anchor is The Past και την τρομερή εισαγωγική riffάρα του, το Here Comes the Plague που είναι μάλλον η πιο black/death στιγμή τους, αλλά πάνω από όλα σε αυτό θα βρεις κομμάτια όπως το Finish the False King και το The White Horse που είναι αυθεντικές hardcorίλες για να χτυπηθείς σε κάποιο club show. Οι Soulhound μας προσφέρουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ντεμπούτα στον extreme χώρο με αυτό το άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

zabrahana – whales dream in purple – EP

Είδος: Progressive Metal

Αυτό το EP το περίμενα με ενθουσιασμό και μπορώ να πω ότι με χόρτασε παρά τα είκοσι λεπτά της διάρκειάς του. To συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη ανήκει στο χώρο του progressive, παίζοντας μεν όμορφη και τεχνική μουσική, αλλά ταυτόχρονα μπολιάζοντας τα κομμάτια τους με ιδιαίτερα όμορφες μελωδίες χάρη στις πολύ συναισθηματικές ερμηνείες της τραγουδίστριας τους.

Οι zabrahana γράφουν ένα δίσκο με συνθέσεις που έχουν μια οριακά post δομή με πολύ γεμάτα riffs και αργό ρυθμό που οδηγούν σε πολύ δυναμικές κορυφώσεις. Χτίζουν ένα όμορφο ηχητικό τοπίο και έχουν μια ξεχωριστή ατμοσφαιρικότητα που σου θυμίζει λίγο τα άλμπουμ των Porcupine Tree στα 00s. Είναι το πανέμορφο ρεφρέν του water, τα riffs και η ενορχήστρωση στο snakes, η ηρεμία του whales, οι ρυθμοί στα ντραμς στο perfect που με κάνουν να ανυπομονώ να τους ακούσω σε μια μεγαλύτερης διάρκειας κυκλοφορία. Μέχρι τότε ακούστε τους και αφήστε τους να σας παρασύρουν στο δικό τους ταξίδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στις καλύτερες ελληνικές κυκλοφορίες του 2025! Το τρίτο μέρος έρχεται σε λίγες μέρες και θα κλείσει με ακόμα δώδεκα άλμπουμ που προτείνουμε οπωσδήποτε να ακούσετε!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Άλλη μία χρονιά τελειώνει και το αφιέρωμα στα ελληνικά συγκροτήματα κάπου εδώ ξεκινάει. Ήταν πλούσιο σε κυκλοφορίες το 2025 και έτσι φέτος θα έχουμε τρία μέρη όπου το κάθε ένα θα περιλαμβάνει δώδεκα άλμπουμ από όλο το φάσμα του rock και του metal.

Είναι πραγματικά το αγαπημένο μου από όλα όσα ετοιμάζω κάθε χρόνο και το έχω φτιάξει με πολλή αγάπη στους καλλιτέχνες είτε γνωριζόμαστε είτε όχι. Πέραν των άλμπουμ, επισημαίνω και τα social media και το Spotify κάθε συγκροτήματος για να το ακολουθήσετε και να ακούσετε άμεσα τη μουσική του. Αυτά τα ολίγα, πάμε λοιπόν να δούμε τις δώδεκα πρώτες δισκάρες που κυκλοφόρησαν το 2025.

Calyces – Fleshy Waves of Probability

Είδος: Progressive Metal

Το προ πενταετίας Impulse to Soar ήταν ένα ντεμπούτο που με έκανε να σημειώσω το όνομα των Calyces ως ένα από τα αγαπημένα μου νέα projects στην ελληνική σκηνή. Το Fleshy Waves of Probability έρχεται να παγιώσει αυτή τη θέση όντας ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο φέτος. Οι Αθηναίοι έρχονται με μια δουλειά πολύ ολοκληρωμένη τόσο μουσικά όσο και αισθητικά αφού το εξώφυλλο και τα graphics τους στο Spotify είναι από τα πιο όμορφα που είδα φέτος.

Με επιρροές από Baroness και Mastodon, αλλά και αρκετά stoner/doom στοιχεία, ο δίσκος είναι η επιτομή του σύγχρονου progressive. Έχει τις πιο σκληρές στιγμές του στα εισαγωγικά Swirling Towards the Light και Boneshatter, αλλά και τις πιο μελωδικές του στα Voices in the Gray και το Lost in Phrase που το θεωρώ ένα από τα καλύτερα τραγούδια της μέχρι τώρα δισκογραφίας τους. Δε γίνεται να μην κάνω μια μνεία στο κορυφαίο τραγούδι μου σε ακροάσεις για φέτος στο Spotify, το Lethargy που κλείνει τον δίσκο και έχει ένα outro που το συγκρότημα πραγματικά οργιάζει.

Αυτό το άλμπουμ με ενθουσίασε με την ικανότητά του να συγκεράζει τις επιρροές των δημιουργών του από πιο παλιό prog πατώντας όμως σε σύγχρονα μοτίβα του προοδευτικού ήχου. Τόσο οι μελωδίες όσο και τα φωνητικά ισορροπούν ανάμεσα στην έκρηξη και το συναίσθημα και αυτό το μεταμορφώνει σε μια από τις ουσιαστικότερες prog κυκλοφορίες της φετινής χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Dragon Skull – Chaos Fire Vengeance

Είδος: Epic/Heavy Metal

Είχαμε μιλήσει για τους Dragon Skull με αφορμή το πρώτο τους EP το 2022 και τώρα ήρθε η ώρα να πούμε για το full length ντεμπούτο τους. Από το εξώφυλλο την εισαγωγή του Brethren καταλαβαίνεις αμέσως τι θα ακολουθήσει. Επικό heavy metal με θεματική sword & sorcery με ιστορίες για πολέμους και δράκους. Κοινώς ωραίο ελληνικό ατσάλι για headbanging σε συναυλίες και πολλή μπύρα.

Οι Dragon Skull μας επιφυλάσσουν από την αρχή τρία από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου με το προαναφερθέν Brethren, το Dragon Riders και το Skull Crusher δείχνοντας ότι μπορούν να σε κερδίσουν είτε με πιο γρήγορο ρυθμό είτε με πιο αργό tempo με ωραία σόλο και κορυφώσεις. Ακούγοντας το, το φαντάζεσαι σαν soundtrack ταινίας με κομμάτια που οδηγούν σε μια επερχόμενη επική μάχη.

Οι ερμηνείες του Άρη Λάμπου καθοδηγούν εξαιρετικά τις επικές εισαγωγές στις κιθάρες και το πολύ στιβαρό rhythm section. Ένα έξτρα που θέλω να τους δώσω είναι η παραγωγή. Παρ’ ότι οι επιρροές τους προέρχονται από ταινίες και μουσικές των 80s, ο ήχος των Dragon Skull είναι σύγχρονος και γυαλισμένος και βοηθάει να αναδείξουν την τεχνική τους κατάρτιση. Η ελληνική σκηνή του ατσαλιού έχει κερδίσει ένα ακόμα εξαιρετικό συγκρότημα που πιστοποιεί τη θέση του με αυτό το καταπληκτικό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Elephant – Generation Of Identity Crisis – EP

Είδος: Indie/Post-Rock

Αυτό ήταν ένα από τα πρώτα μου ακούσματα για το 2025 μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο. Από το A Better Me πριν τρία χρόνια με είχαν κερδίσει οι Γιαννιώτες, αλλά αυτό το EP μου θύμισε γιατί μου αρέσει τόσο πολύ ο ήχος τους. Μέσα σε 16 λεπτά και τέσσερα τραγούδια οι Elephant παρουσιάζουν για ακόμα μία φορά στο κοινό τις δυνατότητές τους.

Είναι η συναισθηματική ερμηνεία και το υπέροχο post outro του Retrospective, η alternative-punk ενέργεια του Home, η indie ατμόσφαιρα και ο γκρουβάτος ρυθμός του Kids Like Us που σε κερδίζουν αμέσως. Σου δίνουν την αίσθηση ότι αυτή είναι απλώς η αρχή και σε κάνουν να ανυπομονείς για το επόμενο δισκογραφικό τους πόνημα.

Facebook, Instagram, Spotify

Grim Love – Mataroa

Είδος: Metalcore

Ακούγοντας αυτό το άλμπουμ, ένιωσα όπως πέρυσι με τον δίσκο των Till Silence Breaks. Σιγά σιγά η Αθήνα χτίζει τη δική της metalcore σκηνή με τραγούδια και παραγωγές που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από το εξωτερικό. Σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία ανήκει και το Mataroa των Grim Love, μιας μπάντας που γνώρισα με έναν τυχαίο και αστείο τρόπο, αλλά εκτίμησα αμέσως.

Ο ήχος τους είναι φουλ μοντέρνος και οι συνθέσεις τους κυμαίνονται μεταξύ τριών και τεσσάρων λεπτών κάνοντας το άλμπουμ πολύ δεμένο και στιβαρό. Από την επιθετικότητα του εισαγωγικού The Shameless, στο Safe and Sound με τα υπέροχα breakdowns του και από εκεί στο ευχάριστο Hate Unfolds, οι Grim Love σε παρασέρνουν σε ένα ταξίδι σε όλο τον ήχο του μοντέρνου metal. Ένα πραγματικά πολύ δυνατό ντεμπούτο που αξίζει να τσεκάρετε.

Facebook, Instagram, Spotify

Naxatras – V

Είδος: Psychedelic Rock

Οι Naxatras είναι ένα συγκρότημα με πολύ σταθερές κυκλοφορίες ανά τα χρόνια και ο πέμπτος δίσκος τους δεν μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Αυτό όμως που είναι αρκετά εντυπωσιακό είναι πως η ψυχεδέλεια και η ατμόσφαιρα τους μένουν πάντα σταθερές, αλλά το μουσικό τους ύφος υφίσταται μικρές αλλαγές στην κατεύθυνσή του που σε κάνει να θες να εξερευνήσεις στο έπακρο κάθε νέο τους πόνημα.

Το V λοιπόν είναι ένα άλμπουμ που μοιάζει να σε παρασέρνει σε ένα ηχητικό ταξίδι σε ανεξερεύνητες περιοχές στο διάστημα. Κρατώντας τον ατμοσφαιρικό τους ήχο και τα stoner στοιχεία τους, οι Naxatras αρχίζουν και φλερτάρουν περισσότερο με το space και το acid στοιχείο, θυμίζοντας μου προσωπικά κάποιους δίσκους τον Yuri Gagarin. Τα πλήκτρα δίνουν πλέον μια άλλη διάσταση στις ενορχηστρώσεις τους.

Το εντυπωσιακό βέβαια είναι πως σε όλο αυτήν την περιπλάνηση ανάμεσα στα άστρα μπορούν και ενσωματώνουν και λίγα στοιχεία ανατολικής μουσικής δίνοντας ένα ακόμα πιο τελετουργικό vibe σε τραγούδια όπως το Spacekeeper, το Numenia και το Legion. Είναι το άλμπουμ που συγκεντρώνει καλύτερα όλες τις επιρροές τους, είτε ηλεκτρονικές στο Utopian Structures, είτε πιο blues, είτε ακόμα και progressive και δείχνει μια συνθετική ολοκλήρωση που περιμένεις να δεις που θα σε οδηγήσει στην επόμενη κυκλοφορία τους.

Facebook, Instagram, Spotify

AFANIA – Έξι Ύμνοι για τον Θάνατο

Είδος: Blackened Heavy Rock

Είχα γράψει για το ντεμπούτο των AFANIA το 2023 που με είχε πραγματικά ενθουσιάσει. Δεν περίμενα όμως με τίποτα ότι το συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη θα επέστρεφε τόσο γρήγορα με ένα καταπληκτικό άλμπουμ που μπαίνει στο προσωπικό μου top 5 για φέτος ανεξαρτήτως είδους και καλλιτέχνη. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα concept album με έξι τραγούδια που έχουν θεματική τον θάνατο και τρία υπέροχα ακουστικά ιντερλούδια.

Μάλιστα αν βάλεις σε σειρά τους τίτλους των ιντερλούδιων καταλήγεις στη φράση “Ένα Μάταιο Φως Ξημέρωνε για Χρόνια Μέχρι που τα Άστρα Έσβησαν” συμβάλλοντας περισσότερο στον γενικότερο πεσιμισμό του δίσκου. Μέσα σε αυτό το άλμπουμ μπορείς να βρεις πραγματικούς ύμνους για τον θάνατο και κομμάτια όπως οι Δύο Σιλουέτες και ο Τάφος Ονείρων έντυσαν ηχητικά αρκετές δύσκολες φάσεις μου φέτος.

Ηχητικά έχουμε το κλασικό heavy rock ύφος των AFANIA που εμποτίζεται με αρκετά ψήγματα από hardcore και crust punk, ολίγον sludginess από Baroness με εξαιρετικά καλογραμμένες κιθάρες και δυναμικότατο παίξιμο στα ντραμς. Οι στίχοι τους για την ελληνική μυθολογική αίσθηση του πένθους είναι ποιητικοί και οι ερμηνείες βγάζουν απίστευτο συναίσθημα. Για μένα ένα από πιο σημαντικά άλμπουμ της ελληνικής σκηνής για το 2025.

Facebook, Instagram, Spotify

Messier 13 – Stay for a While

Είδος: Alternative/Post-Rock

Πριν από περίπου ένα χρόνο που έγραψα το αφιέρωμα για το πόσο με άγγιξαν οι Message in a Cloud, ο ιθύνων νους Νικόλας Λουκόπουλος μου είχε πει ότι έρχεται σύντομα κάτι καινούριο και όμορφο. Αυτό έμελλε να είναι οι Messier 13, στο οποίο ο ίδιος έχει αφήσει την κιθάρα για τα ντραμς, αλλά μπορώ να πω με ασφάλεια πως μαζί με τα υπόλοιπα μέλη γράφει εξίσου όμορφη και ποιοτική μουσική.

Το Stay for a While είναι ένα άλμπουμ που σου μεταδίδει μια απίστευτη ηρεμία παρά τα εξαιρετικά ξεσπάσματά του. Κάθε σύνθεση τους βασίζεται στο συναίσθημα με τις μελωδίες να αναπτύσσονται αργά και σταθερά και τα φωνητικά τους να σου δίνουν μια απόκοσμη αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο όνειρο.

Με υπέροχα τραγούδια όπως το shoegaze-οειδές Apartment, το προσωπικό αγαπημένο 313 που φέρνει πιο μπροστά την πιο post ταυτότητά τους και την alternative-indie μαγεία του Vertigo, του James’ Sad Song και του Boston, οι Messier 13 μοιάζουν να έρχονται και να προσφέρουν ένα ιδανικό άλμπουμ για να ακούσεις σε κάποιο ταξίδι και ταυτόχρονα έναν πολύ σημαντικό δίσκο για ολόκληρο το είδος.

Facebook, Instagram, Spotify

Nightstalker – Return from the Point of No Return

Είδος: Rock n’ Roll/Heavy Rock

Ο τίτλος του νέου άλμπουμ των Nightstalker ακούγεται σαν μια δήλωση επιστροφής, ίσως γιατί έκαναν ένα μεγάλο διάλειμμα από τη δισκογραφία για τα δεδομένα τους. Παρ’ όλα αυτά οι Αθηναίοι rockers για ακόμα μία φορά αποδεικνύουν πόσο απερίγραπτα σταθεροί είναι και πως σε κάθε νέο άλμπουμ έχουν τη δυνατότητα να γράφουν αυθεντικό πανέμορφο rock n’ roll.

Η συνταγή τους είναι γνωστή. Fuzzy κιθάρες με ωραία χαμηλοκουρδισμένα riffs, το πάντα στιβαρό μπάσο του Ανδρέα και η φωνή του Argy πάντα εκεί να καθοδηγεί την εκάστοτε σύνθεση. Αν παρατηρώ κάποια αλλαγή σε σχέση με τα προηγούμενα δύο άλμπουμ τους και ειδικά το As Above, So Below είναι ότι αυτό έχει λιγότερη ψυχεδέλεια και τα τραγούδια ακούγονται πιο άμεσα και πιο γρήγορα. Όχι βέβαια ότι αυτό το στοιχείο τους έχει χαθεί βλέπε ας πούμε Shallow Grave.

Στο τέλος της ημέρας, είναι ένας δίσκος που συνοψίζει άριστα την καριέρα του συγκροτήματος μέχρι τώρα. Έχει και τις πιο γρήγορες και heavy rock στιγμές του στα Dust και Uncut, έχει και αυτά τα αργά κομμάτια όπου ο Argy δίνει τις καλύτερες του ερμηνείες όπως το Heavy Trippin’ και είναι γενικότερα μία ακόμα υπενθύμιση ότι οι Nightstalker πάντα θα παράγουν όμορφο rock n’ roll και εμείς πάντα θα είμαστε εκεί στις συναυλίες να τους απολαμβάνουμε για όσο γουστάρουν να το κάνουν.

Facebook, Instagram, Spotify

No Hand Path – Μυστικισμός της Ενηλικίωσης

Είδος: Black Metal

Μετά από σχεδόν 15 χρόνια, οι No Hand Path από την Καλαμάτα επιστρέφουν με νέο δίσκο και αυτή τη φορά ακούγονται πάρα πολύ ώριμοι προσεγγίζοντας το black metal ως ένα εσωτερικό ταξίδι γεμάτο ατμοσφαιρικότητα. Ο κόσμος που χτίζουν με τον Μυστικισμό της Ενηλικίωσης είναι πολύ σκοτεινός, αλλά όχι χαοτικός και βασίζεται στη στοχαστικότητα των στίχων τους.

Τα riffs έχουν βάθος και διάρκεια χτίζοντας την εκάστοτε σύνθεση πολύ όμορφα και η στιχουργική τους θεματολογία έχει λίγο από πεσιμισμό και ποίηση, θυμίζοντας λίγο την crust punk φάση και τους Καταχνιά. Το ότι είναι ελληνικοί, συμβάλλει ακόμα περισσότερο στο να σε παρασύρουν στον αποκρυφισμό και την οριακά τελετουργική τους ατμόσφαιρα.

Θεωρώ πως είναι ένας δίσκος που αξίζει πολλή προβολή και αγάπη. Προσεγγίστε τον με σιωπή, αφεθείτε μέσα στις καλογραμμένες κιθάρες του και τις κραυγές που θυμίζουν εσωτερικό μονόλογο και θα καταλάβετε πως η ελληνική extreme metal σκηνή είναι σε πολύ καλά χέρια.

Facebook, Spotify

Royal Arch – Love & Terror

Είδος: Post Punk

Οι Royal Arch είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου σχήματα σε αυτό το era του post-punk revival που βιώνουμε και το Love & Terror πιστοποιεί τη θέση τους στη σκηνή. Σε αυτό τον δίσκο μοιάζουν να ακροβατούν ανάμεσα στην ένταση και το συναίσθημα με πολύ ρομαντισμό στους στίχους και μια γενικότερη γλυκιά μελαγχολία να απορρέει από το songwriting τους.

Οι μπασογραμμές τους είναι υπέροχες, τα ντραμς δίνουν τον ρυθμό και οι κιθάρες με τα φωνητικά συμπληρώνουν ιδανικά ένα υπέροχο μείγμα επηρεασμένο από την βρετανική indie και post-punk σκηνή φτιάχνοντας τραγούδια που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αυτή.

Το Root of your Downfall, το Night After Night, το Coma, το No Grace είναι εξαιρετικά δείγματα γραφής από το ντεμπούτο των Αθηναίων. Συμπερασματικά το Love & Terror είναι ένα άλμπουμ που ρέει πολύ όμορφα, έχει ωραία αφήγηση και κυρίως πολύ ωραίες ιδέες. Είναι η γενικότερη αισθητική του και το vibe του που δείχνει ότι αυτό το συγκρότημα θα συνεχίσει να μας προσφέρει πολύ ωραίες στιγμές στη συνέχεια της καριέρας του.

Facebook, Instagram, Spotify

Rainyard – Powerslide

Είδος: Alternative Rock/Grunge

Το ντεμπούτο των Rainyard που έρχονται από τη Θεσσαλονίκη με έπιασε πραγματικά εξαπίνης. Πρόκειται για ένα άλμπουμ με τόση ενέργεια και φρεσκάδα που κόλλησε στο repeat για όλη τη χρονιά. Φανερά επηρεασμένο από τη σκηνή του Seattle στα early 90s και μάλιστα περισσότερο από την Alice in Chains/Pearl Jam φάση και με την σκληράδα των πρώιμων Soundgarden μου ξύπνησε πολύ όμορφες ρετρό αναμνήσεις από την εποχή του Λυκείου που έλιωνα τα συγκεκριμένα συγκροτήματα.

Από το εισαγωγικό ομώνυμο τραγούδι οι Rainyard αναδεικνύουν όλη αυτή τη νεανική ορμή που αποπνέει ο δίσκος τους με ένα κομμάτι που θα μπορούσε να παίζεται σε κάποιο underground club show και όλο το κοινό να vibάρει μαζί με τη μπάντα. Το Relapse με την υπέροχη μπασογραμμή και την συναισθηματική ερμηνεία που οδηγεί σε εξαιρετικό ξέσπασμα, το Addiction που θα μπορούσε εύκολα να έχει βγει από το Facelift, το Sunrain που μας πηγαίνει στην post-grunge εποχή των 00s, το σπιντάτο οριακά μεταλλάδικο Hateful.

Οι Θεσσαλονικείς είναι επηρεασμένοι από όλο τον alternative ήχο, αλλά έχουν μπολιάσει τη μουσική τους και με αρκετό hard rock και ψήγματα από punk και metal για αυτό και δημιουργούν έναν ολότελα δικό τους ήχο. Είναι σκληροί όταν θέλουν, είναι συναισθηματικοί όταν χρειάζεται και μας προσφέρουν ένα από τα πιο μοναδικά ντεμπούτα του 2025. Περιττό να πω ότι ανυπομονώ να τους δω live.

Facebook, Instagram, Spotify

Judas Conspiracy Theory – Ad Solem

Είδος: Post-Metal

H αγάπη μου για το post-metal και ειδικά την πλούσια ελληνική σκηνή του είναι γνωστή. Τους Judas Conspiracy Theory τους ανακάλυψα κάπου τον Μάιο και το Ad Solem αποτέλεσε μια από τις καλύτερες και πιο ελπιδοφόρες δουλειές γενικά για το είδος τη φετινή χρονιά. Παρουσιάζονται ακόμα πιο εξελιγμένοι σε σχέση με το EP τους, το Omni και έτοιμοι να εξερευνήσουν περισσότερα μουσικά μονοπάτια.

Από το Ritus Jani που ανοίγει το δίσκο γίνεται φανερή η αγάπη τους στη γραφή μεγάλων συνθέσεων με progressive riffs στις κιθάρες και χτίσιμο της έντασης μέσα από τις μπασογραμμές και τον ρυθμό των ντραμς που οδηγούν σε επικά ξεσπάσματα. Το Syzygia επιβεβαιώνει αυτήν την υπέροχη δομή, αν και το αγαπημένο μου μέρος του δίσκου είναι το δεκάλεπτο Pleiades, ένα πραγματικό post έπος όπου οι Judas Conspiracy Theory οργιάζουν με τις ιδέες τους.

Οι Αθηναίοι προσφέρουν ένα ντεμπούτο που ανήκει περισσότερο στην πλευρά του cinematic post-metal που στη χώρα μας έχουμε εξαιρετική παραγωγή χάρη στους we.own.the.sky και τους Movement of Static. Γράφουν τραγούδια που θα μπορούσαν να αποτελούν εύκολα soundtrack κάποιας sci-fi ταινίας. Έχουν την ικανότητα να σε ταξιδεύουν μέσα από τις μελωδίες τους και προτείνω ανεπιφύλακτα να βυθιστείτε σε αυτήν την εμπειρία.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν το πρώτο μέρος του αφιερώματός μας στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, ακολουθήστε τα συγκροτήματα που σας αρέσουν και στηρίξτε την ελληνική σκηνή και φυσικά θα τα πούμε στα επόμενα δύο μέρη με ακόμα περισσότερα άλμπουμ που αξίζει να ψάξετε.

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Και κάπως έτσι κλείνει το αφιέρωμα του 2024. Να ζητήσω συγγνώμη, γιατί το συγκεκριμένο μέρος άργησε μερικές μέρες να βγει (είχα πει ότι το αφιέρωμα της χρονιάς θα έκλεινε το πρώτο δεκαήμερο του 2025), αλλά οι υποχρεώσεις ήταν πολλές. Όπως είπαμε και στα προηγούμενα δύο μέρη, στόχος μας και φέτος ήταν η καλύτερη δυνατή παρουσίαση όσων περισσότερων ελληνικών δίσκων γίνεται και μάλιστα από όλο το φάσμα του rock και του metal.

Θέλω να ευχαριστήσω πολύ τους μουσικούς που κοινοποίησαν τα άρθρα και μου έστειλαν μηνύματα, γιατί μίλησα με ανθρώπους που θαυμάζω και εκτιμώ. Επίσης να ευχαριστήσω τους αναγνώστες για τις κοινοποιήσεις, τα μηνύματα, το τι ανακαλύψατε και τι σας άρεσε. Εύχομαι και τα σημερινά άλμπουμ να σας κρατήσουν αξιόλογη συντροφιά και το 2025.

Τρίτο και τελευταίο μέρος λοιπόν και κλείνουμε με μία ακόμα δεκάδα από πολύ αγαπημένους μου δίσκους για το 2024! Όπως πάντα επισημαίνω το Spotify και τα social media των συγκροτημάτων για να ακούσετε και να ρίξετε και ένα follow!

Under the Sun – The Bell of Doom

Είδος: Stoner Rock

Στο βιογραφικό τους στο Spotify δηλώνουν ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της Αθηναϊκής σκηνής, αλλά δηλώνω αισιόδοξος ότι μετά από μια δισκάρα όπως το The Bell of Doom δε θα παραμείνουν τέτοιο για πολύ. Θυμάμαι μία περίοδο που το stoner πραγματικά κυριαρχούσε σαν είδος και ήχος στην ελληνική σκηνή και για να ξεχωρίσεις, έπρεπε να μπορείς να προσφέρεις κάτι ρηξικέλευθο.

Οι Under the Sun το πετυχαίνουν απόλυτα κατά τη γνώμη μου. Δυναμικά και σκληρά riffs, η Sabbathίλα και η ψυχεδέλεια που αγαπάμε σε τέτοια εγχειρήματα και ένας γενικότερα ρετρό 70s ήχος συναντούν το 90s stoner των Kyuss και των Corrosion of Conformity και το sludgy ήχο των Mastodon και των Baroness. Ως αποτέλεσμα έχουμε ένα άκρως ενδιαφέρον σύνολο συνθέσεων που σε παρασέρνει τόσο στις πιο αργές στιγμές του όπως το One Reason ενώ σε πωρώνει στις πιο σπιντάτες όπως το The Bell of Doom και το Smoking Angels. Εκρηκτική δισκάρα!

Facebook, Instagram, Spotify

InnerWish – Ash of Eternal Flame

Είδος: Power Metal

Οι InnerWish είχαν μεγάλα δισκογραφικά κενά, αλλά όπως έχω ξαναπεί τα μεγάλα κενά συνήθως φέρνουν και συσσωρευμένη έμπνευση που κουβαλούν οι δημιουργοί όλα αυτά τα χρόνια. Το Ash of Eternal Flame είναι τρανή απόδειξη αυτού αποτελώντας ένα από τα κορυφαία power metal άλμπουμ που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια και ένα απαύγασμα δημιουργικότητας για το ευρωπαϊκό power.

Τα riffs είναι τόσο σκληρά που χαλαρά στέκονται και σε heavy άλμπουμ, ωστόσο εδώ ενισχύονται από τις υπέροχες μελωδίες τους, τα επικά στοιχεία, τις symphonic πινελιές και την ασύλληπτη φωνή του Γιώργου Εικοσιπεντάκη η οποία μας ταξιδεύει σε μύθους, τοπία και πολεμιστές της αρχαιότητας. Συνολικά είναι ένα από τα πιο ώριμα άλμπουμ τους και σίγουρα φιλοξενεί όλες τις επιρροές τους.

Από τα τρομερά κολλητικά Forevermore και Sea of Lies που ανοίγουν τον δίσκο στο επικό Higher και το high tempo Soul Assounder και από εκεί σε συνθεσάρες επηρεασμένες είτε από το ευρωπαϊκό power metal όπως το Primal Scream ή το heavy όπως το Cretan Warriors και το The Hands of Doom, το Ash of Eternal Flame δεν υστερεί πραγματικά σε κανένα σημείο του. Είτε στις πιο heavy και γρήγορες στιγμές του, είτε στις πιο mid tempo, οριακά μπαλαντοειδείς, είναι ένα άλμπουμ που θα ακούμε για πάρα πολύ καιρό ακόμα και θεωρώ πως θα αποτελέσει έμπνευση για την ευρύτερη σκηνή του power metal, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Facebook, Instagram, Spotify

Limp – Part of Existence

Είδος: Art Rock

Άλλο ένα EP που ανακάλυψα ξεψαχνίζοντας το κανάλι του 666MrDoom, οι Limp είναι ένα πρότζεκτ από τη Θεσσαλονίκη και σχεδόν κάθε χρόνο βγάζουν νέα μουσική. Το Part of Existence είναι μια κυκλοφορία μικρότερης διάρκειας, ωστόσο ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ακούσματα της χρονιάς, αφού μόλις σε εικοσιένα λεπτά, έχεις ένα από τα πιο πειραματικά άλμπουμ του 2024.

Το ομώνυμο ξεκινάει με stoner riffs με στοιχεία ακόμα και από ακραίο metal, το Digging σε παρασέρνει με τα γυναικεία φωνητικά και το πιανάκι του πριν γυρίσει σε progressive μονοπάτια και το Cracked Open είναι ένα ψυχεδελικό άκουσμα με ελληνικούς στίχους. Κάπου εκεί αναρωτήθηκα αν ακούω τον ίδιο δίσκο ή απλά μου βγάζει τυχαία κομμάτια το Spotify, έρχεται το Designed to Aggravate για να με παρασύρει ξανά στον ακραίο ήχο πριν κλείσει με το post Depersonalise.

Ειλικρινά είχα καιρό να ακούσω ένα EP που σε μικρή διάρκεια ξεδιπλώνει τις επιρροές και την πολυσυλλεκτικότητα του δημιουργού του. Οι Limp με εντυπωσίασαν με τον ήχο τους και το πως ακροβατούν μεταξύ διαφορετικών ειδών (δυσκολεύτηκα να βρω σε ποιο είδος εντάσσονται), οπότε περιμένω τι μας επιφυλάσσουν για το 2025.

Facebook, Instagram, Spotify

The Callas – Ανατολή

Είδος: Post-Punk

Το ελληνόφωνο post-punk είναι ένας ήχος που αρέσκομαι να εξερευνώ τα τελευταία χρόνια και οι The Callas αποτελούν μια πολύ αγαπημένη επιλογή μετά και από το Είμαι Ένα Ξενοδοχείο του 2020. Στην Ανατολή συνεχίζουν στην κατεύθυνση του προκατόχου τους με ελληνικό στίχο (εκτός του Love Hate που κλείνει το δίσκο και προσφέρει μια νοσταλγική ματιά σε παλιότερες εποχές του συγκροτήματος) και τη μουσική τους να ακροβατεί μεταξύ του post-punk και του indie.

Οι μπασογραμμές τους είναι πολύ όμορφες αποτελώντας τη βάση των συνθέσεων, ενώ έχει γίνει πολύ ωραία παραγωγή στις κιθάρες που σου φέρνει στο μυαλό την εναλλακτική σκηνή των 00s με λίγα ψυχεδελικά στοιχεία στη γενικότερη ατμόσφαιρα όπως στο Love Hate, το Μάνα Πέφτω και το Όλα Στάζουν Φωτιά. Ταυτόχρονα η στιχουργική τους θεματολογία παίρνει μια κοινωνική και πολιτική στροφή όπως δηλώνουν και οι ίδιοι κατά την προώθηση του άλμπουμ.

Από εσωτερικές αναζητήσεις στο Κενό μέχρι κοινωνική κριτική να διαχέεται μέσα από πολύ μελαγχολικές στιγμές, οι The Callas ακροβατούν ανάμεσα στην ποίηση και τη μουσική και ξεσπούν στην κορυφαία στιγμή του δίσκου, το ΑΓΜΣΟΥΡΕΜΛΚ. Η ενορχήστρωση είναι πιο χαρούμενη, το ύφος μοιάζει πιο αισιόδοξο, αλλά το συγκρότημα κάνει μια πλήρως αιτιολογημένη επίθεση στον κυρ Παντελή της διπλανής πόρτας, τον ομοφοβικό ρατσιστή και απολογητή της αστυνομικής βίας καταλήγοντας στο να του αφιερώσει τον τίτλο του τραγουδιού: Άντε γαμήσου ρε μαλάκα… Μερικές φορές οι αλλαγές έρχονται για καλό και δεν μπορώ παρά να επαινέσω τους The Callas που αλλάζουν και εκφράζονται όπως θέλουν.

Facebook, Instagram, Spotify

Violent Definition – Progressive Obsoletion

Είδος: Thrash Metal

Τους Violent Definition τους ανέφερα και στο προηγούμενο μέρος του αφιερώματος, καθώς μαζί με τους Cult of Orpist ήταν τα δύο ελληνικά underground thrash άλμπουμ που έλιωσα περισσότερο. Πέρασαν αρκετά χρόνια από το ντεμπούτο τους, αλλά οι Αθηναίοι στο Progressive Obsoletion ακούγονται πιο φρέσκοι και ορεξάτοι και σίγουρα πολύ εξελιγμένοι μουσικά.

Μέσα στα σαράντα τέσσερα λεπτά του, οι Violent Definition γράφουν πολύ γρήγορα riffs, το rhythm section παίζει στακάτα και επιβάλλει τον ρυθμό, βγάζουν την επιθετικότητα γουστάρουμε στο thrash, αλλά έχουν και λίγες αλλά όμορφες μελωδικές στιγμές. Ταυτόχρονα ξεδιπλώνουν τις επιρροές τους τόσο από την γερμανική Kreator σχολή όσο και την αμερικάνικη με την αγάπη στους Exodus να είναι εμφανής.

Δεν υπάρχει καν μέτρια στιγμή σε αυτό το άλμπουμ. Με συνθεσάρες όπως το The Last Grain in Your Hourglass, το Experimental Failure, το ομώνυμο και το Children of God, αυτός ο δίσκος δεν είχε πραγματικά τίποτα να ζηλέψει από άλλα thrash άλμπουμ του εξωτερικού. Πετυχαίνει την τέλεια ισορροπία μεταξύ των συνθέσεων, των στίχων και της παραγωγής που πρέπει να έχει ένα σύγχρονο άλμπουμ του είδους και γεμίζει με ενδιαφέρουσες ιδέες άλλους μουσικούς. Δισκάρα.

Facebook, Instagram, Spotify

Full Fuzz Experience – Retrofied

Είδος: Classic Rock/Psychedelic Rock

Είναι ένα από τα πρότζεκτς που ακούς λίγο πιο δύσκολα, μιας και το βρήκα μόνο στο Youtube, αλλά το Retrofied των Full Fuzz Experience ήταν μακράν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες της χρονιάς. Με προφανή ρετρό διάθεση όπως μαρτυράει και ο τίτλος του το άλμπουμ αυτό καταφέρνει και σε ταξιδεύει αρκετές δεκαετίες πίσω.

Αυτό το κομμάτι του εαυτού μου που αγαπάει τον Hendrix και το κλασικό ροκ ενθουσιάστηκε πάρα πολύ με τις fuzzy κιθάρες, τις ωραίες μελωδίες, τους ρυθμούς που παίζουν στα ντραμς και τα σόλο τους, ενώ υπάρχει και μια υποψία ψυχεδέλειας στις συνθέσεις τους. Ένα άκρως ενδιαφέρον άκουσμα, μισή ωρίτσα που σου θυμίζει κλασικούς ήχους όταν ανακαλύπτεις τη rock και διαπιστώνεις το γιατί την αγαπάς.

Facebook, Bandcamp

Planet of Zeus – Afterlife

Είδος: Hard Rock

Είμαι τεράστιος φαν των Planet από εποχές Macho Libre, το οποίο μαζί με το Vigilante αποτελούν τις αγαπημένες μου δισκογραφικές δουλειές τους. Η πιο μελωδική στροφή που πήραν στο Loyal to the Pack με βρήκε απόλυτα σύμφωνο και μου αρέσει που μεγαλώνουν, εξελίσσονται, αλλάζουν, αλλά συνεχίζουν να βγάζουν σταθερά πολύ ποιοτικά άλμπουμ.

Πέντε χρόνια μετά το Faith in Physics και το μεγαλύτερο τους δισκογραφικό κενό μέχρι τώρα, οι Αθηναίοι κυκλοφορούν το Afterlife και προσωπικά μου πήρε αρκετές ακροάσεις για να το αξιολογήσω και τελικά να το εκτιμήσω. Οι ίδιοι δείχνουν να κλίνουν περισσότερο στο καθαρόαιμο hard rock με επιρροές από μπάντες των 90s και των 00s, αλλά τα stoner στοιχεία, οι επιρροές από doom μέχρι punk και τα ωραία riffs παραμένουν εδώ σε ένα πολύ φρέσκο και ελκυστικό πακέτο που δείχνει πως πρέπει να παίζεται το μοντέρνο rock.

Επιπλέον θεωρώ πως είναι φωνητικά η καλύτερη δουλειά του Μπάμπη μετά το Loyal to the Pack. Χρειάζεται το χρόνο του για όσους είμαστε φανατικοί της περιόδου 2011-2014, αλλά αν του δώσετε μια ευκαιρία θα σας ταξιδέψει πολύ στα ραδιοφωνικά ή και underground ακούσματα των 00s και αυτό είναι πραγματικά ένα ωραίο ταξίδι που αξίζει να κάνετε με ένα συγκρότημα που διαθέτει την ποιότητα των Planet.

Facebook, Instagram, Spotify

Saturday Night Satan – All Things Black

Είδος: Occult Rock

Το πόσο γούσταρα αυτό το άλμπουμ δεν μπορείτε να φανταστείτε. Σε μια σκηνή που πολλές φορές αρέσκεται στα αναμασήματα και την έλλειψη πρωτοτυπίας, αυτό το occult rock που παίζουν οι Saturday Night Satan είναι τόσο ρηξικέλευθο και φρέσκο που δε γίνεται να μη σε βυθίσει μαζί του στην ακρόαση. Οι ενορχηστρώσεις έχουν επιρροή από τα 70s και τα 80s, ηχητικά όμως η παραγωγή είναι σύγχρονη και ο ήχος αψεγάδιαστος.

Μέσα στο All Things Black με τις εξαιρετικές συνθέσεις του Δημήτρη και τη μεθυστική φωνή της Κατερίνας, οι Saturday Night Satan μας παρασέρνουν σε ιστορίες για μάγισσες και μυθικά πλάσματα, προσθέτοντας horror πινελιές και φτιάχνοντας μια συνολικά υπέροχη οριακά σινεματική ατμόσφαιρα. Οι μελωδίες τους είναι καλοδουλεμένες και τα ρεφρέν τους σε κομμάτια όπως το εναρκτήριο 5AM και το Lurking in the Shadows σου καρφώνονται αμέσως στο μυαλό. Δώστε μια ευκαιρία στους Saturday Night Satan να σας ταξιδέψουν στους κόσμους για τους οποίους τραγουδάνε. Αξίζει.

Facebook, Instagram, Spotify

Acid Mammoth – Supersonic Megafauna Collision

Είδος: Doom Metal

Σταθερά παραγωγικοί και κυρίως σταθερά ποιοτικοί παρέμειναν και για το 2024 οι Αθηναίοι Acid Mammoth, χαρίζοντας μας κατά τη γνώμη μου το καλύτερο άλμπουμ της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα. Το Supersonic Megafauna Collision ξεκινάει με το ομώνυμο κομμάτι και αμέσως καταλαβαίνεις τι θα ακούσεις και στη συνέχεια του δίσκου.

Αργά doom riffs, fuzzy ήχο στις κιθάρες (εξαιρετικό για όνομα τραγουδιού το Fuzzorgasm που ήταν και το αγαπημένο μου), φουλ ψυχεδέλεια χάρη στα φωνητικά του Χρήστου Μπαμπαλή, τις διάχυτες Black Sabbath επιρροές τους και ένα στιβαρό rhythm section που υποστηρίζει τέλεια τις κιθάρες τους. Παρά τις μεγάλες και αργές συνθέσεις του, δε βαριέσαι σε κανένα απολύτως σημείο του και για τους doomάδες/stonerάδες εκεί έξω αποτελεί σίγουρο άκουσμα για να περάσουν καλά. Συνολικά προσεγμένη και όμορφη δουλειά.

Facebook, Instagram, Spotify

Sunburst – Manifesto

Είδος: Progressive Metal

Άκρως παραγωγικό ήταν το 2024 και για τον Λαρισαίο Gus Drax, καθώς πέραν των Suicidal Angels, έβγαλε νέο δίσκο και με το άλλο του project, τους Sunburst. Αν και στους πρώτους προσαρμόζεται στο thrash metal που παίζουν, στους Sunburst κατευθύνεται στις μουσικές που ο ίδιος μελετάει και αγαπάει πολύ, δηλαδή το progressive metal της σχολής των Dream Theater με τις power λεπτομέρειες των Kamelot.

Οι Sunburst είναι ένα εξαιρετικά ταλαντούχο σύνολο και αυτό που προσφέρουν στο Manifesto είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά progressive άλμπουμ των τελευταίων ετών. Τεχνικά είναι άρτιο με καλοδουλεμένα riffs και μελωδίες, η φωνή του Βασίλη Γεωργίου είναι καταπληκτική και απογειώνει κάθε σύνθεση και μέσα από κομματάρες όπως το εισαγωγικό The Flood με τις djent επιρροές του, το Inimicus Intus με το εξαιρετικό του ρεφρέν και τα φανταστικά σόλο του Gus σε κάθε ένα από αυτά, δε γίνεται να μη το θεωρήσεις μια πολύ μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό λοιπόν ήταν το τελευταίο άρθρο που φτιάξαμε ως anthem.gr με τα καλύτερα της χρονιάς. Ακολουθήστε τους μουσικούς στα social media, ακούστε τους και δώστε τους την αγάπη που πρέπει. Το αξίζουν!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

Το 2024 τελείωσε και σιγά σιγά μπαίνουμε στο φινάλε των αφιερωμάτων για τα καλύτερα της χρονιάς κλείνοντας με τις ελληνικές κυκλοφορίες που μπήκαν στα αγαπημένα μου. Προτίμησα να δώσω λίγο χρόνο στα συγκεκριμένα άρθρα αφού συμπεριέλαβα και κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου που ήθελα να ακούσω, να αξιολογήσω και να μιλήσω για αυτές πιο εμπεριστατωμένα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ τους καλλιτέχνες που κοινοποίησαν το πρώτο μέρος του αφιερώματός μας στο Facebook και στο Instagram και να ενημερώσω ότι ετοιμάζουμε κάτι πολύ όμορφο με κάποιους εξ αυτών. Πάμε λοιπόν να δούμε ακόμα δέκα άλμπουμ ελληνικών συγκροτημάτων που αγάπησα το 2024 και όπως πάντα σας επισημαίνω τα social media και τις σελίδες τους στο Spotify για να τους ακολουθήσετε και να τους ακούσετε!

Mother of Millions – Magna Mater

Είδος: Progressive Metal

Οι Mother of Millions είναι μαζί με τους Khirki τα δύο συγκροτήματα που ξεχώρισα περισσότερο φέτος. Έχοντας ζήσει τους Αθηναίους live πρέπει να πω ότι έζησα μια μοναδική εμπειρία, ωστόσο ακόμα μεγαλύτερη ήταν το νέο τους άλμπουμ. Ανέκαθεν έγραφαν εξαιρετική μουσική (θεωρώ το Rome ένα από τα πιο ανατριχιαστικά τραγούδια της ελληνικής σκηνής στιχουργικά και μουσικά), αλλά το Magna Mater κεφαλαιοποιεί την επιτυχία τους.

Μετά τις πρώτες ακροάσεις ήμουν σίγουρος ότι είχαμε ξεκάθαρα το magnum opus της μέχρι τώρα πορείας τους. Το εκπληκτικό εισαγωγικό Inside, το κολλητικότατο Feral, το ομώνυμο που κινείται σε πιο αργό tempo, το Irae που αποτελεί μια από τις κορυφαίες συνθέσεις της χρονιάς, το μελωδικό Halo, αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος κομματάρες. Με έναν ιδιαίτερο τρόπο, οι Mother of Millions έγραψαν τον πιο σκληρό, τον πιο πολυσυλλεκτικό, τον πιο συναισθηματικό και ταυτόχρονα τον καλύτερο τους δίσκο.

Ό,τι και να πούμε για αυτό το progressive αριστούργημα, η αλήθεια είναι ότι δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα άλμπουμ του εξωτερικού. Τα ξεπερνάει πολύ εύκολα και κάνει τον χώρο του προοδευτικού rock και metal να κοιτάξει προς την μεριά τους και να αντλήσει έμπνευση από έναν δίσκο γεμάτο καταπληκτικές ιδέες, υπέροχο παίξιμο και συγκλονιστικές ερμηνείες από τον Γιώργο Προκοπίου.

Facebook, Instagram, Spotify

Leftover Bullets – Flower

Είδος: Hard Rock

Πάμε προς Θεσσαλονίκη και συναντάμε τους Leftover Bullets πιστούς στο ραντεβού τους με νέο δίσκο. Μου είχε λείψει να ακούσω λίγο δυνατό ελληνικό hard rock και το Flower κάλυψε απόλυτα την ανάγκη μου. Με αρκετές επιρροές από τα 80s και τα 90s, αλλά με παίξιμο που καλύπτει επιταγές του σύγχρονου ήχου, οι κομματάρες των Leftover Bullets μου κόλλησαν για καιρό στο μυαλό.

Είναι τα ωραία ρεφρέν στα When The Light Is On και Helpless, το ομώνυμο με το υπέροχο riffάκι στην εισαγωγή και την καταπληκτική ερμηνεία του Γιάννη Βογιατζή, τα οριακά metal ξεσπάσματα στο John Konnor vs A.I. και Buata Camessa, η ολοκλήρωση που σου προσφέρει στα αυτιά σου το Captain Sad, η ατμόσφαιρα στο Scream Out Loud και το The Wrong Poem που συνολικά συνθέτουν ένα υπέροχο άλμπουμ σύγχρονου rock που θα καλύψει τα γούστα κάθε φίλου της καλής μουσικής. Στα θετικά και οι πολύ ωραίες συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες. Πολύ καλή δουλειά!

Facebook, Instagram, Spotify

Blasteroid – Crypts of Mind

Είδος: Progressive Death Metal

Το 2024 μας επιφύλασσε πολλά εξαιρετικά εγχώρια ντεμπούτα και το Crypts of Mind των Blasteroid είναι ένα εξ αυτών, ερχόμενο εφτά χρόνια μετά το EP Universal Knowledge. Πρόκειται για ένα από τα πιο γεμάτα και πληθωρικά άλμπουμ που άκουσα φέτος και μου πήρε αρκετή ώρα να σκεφτώ πόσο καιρό έχω να ακούσω ξανά ελληνικό συγκρότημα να κινείται σε αυτό το είδος και να είναι τόσο άρτιο από άποψη τεχνικής.

Οι Αθηναίοι μέσα σε μόλις εννιά συνθέσεις γράφουν έναν αρκούντως εντυπωσιακό δίσκο. Τα riffs τους είναι πάρα πολύ γρήγορα και τεχνικά, επηρεασμένα από τη thrash σχολή των Sylosis, αλλά ταυτόχρονα στο μελωδικό και το death στοιχείο δεν πάνε καθόλου πίσω, δίνοντας μας κάποιες πολύ εντυπωσιακές γέφυρες με υπέροχα σόλο.

Οι παραλληλισμοί με τους Vektor και τους Nile είναι εύστοχοι, αλλά οι Blasteroid δείχνουν να δημιουργούν έναν δικό τους χαρακτήρα μέσα από τη μουσική τους. Το παίξιμο τους είναι γρήγορο, στακάτο και με τρελή χημεία, η παραγωγή απόλυτα προσεγμένη και σε κερδίζουν ακόμα και με μικρές λεπτομέρειες όπως το υπέροχο εξώφυλλο και τα γραφικά τους στο Spotify. Τρομερή ποιότητα από όλες τις απόψεις.

Facebook, Instagram, Spotify

Sunlight – Son of the Sun

Είδος: Power Metal

Τους Sunlight τους γνώρισα μέσω κοινού γνωστού μου, όταν κάναμε τα πρώτα βήματα ως anthem.gr και Anthems Radio Show. Μας είχαν δώσει τόσο γραπτή όσο και ραδιοφωνική συνέντευξη και με είχαν κερδίσει με το My Own Truth του 2015, παρ’ ότι δεν ακούω πολύ power. Χάρηκα πολύ που είδα ότι επέστρεψαν δισκογραφικά εννιά χρόνια μετά με ένα πραγματικά πολύ όμορφο άλμπουμ.

Με διαφορετικό πλέον line up, ανανεωμένοι και κυρίως πιο ώριμοι, στο νέο Son of the Sun, οι Sunlight ανεβαίνουν επίπεδο ως σχήμα. Είναι ένα σύνολο υπέροχων μελωδικών συνθέσεων με τις κιθάρες και τα πλήκτρα να τις καθοδηγούν, ενώ και τα ρεφρέν τους είναι πολύ catchy με τον ιδιαίτερα ταλαντούχο τραγουδιστή τους Δημήτρη Γιαννακόπουλο να δίνει σπουδαίες ερμηνείες.

Συνολικά η εικόνα τους και ο ήχος που βγαίνει στον δίσκο ακούγεται πολύ δεμένος με τους Sunlight να έχουν βρει χημεία όλο αυτόν τον καιρό που προετοίμαζαν την επιστροφή τους. Δεν γίνεται να μην ξεχωρίζεις κομματάρες όπως το Forever Lost, το Can’t Let You Go και το Sunrise που κλείνει το δίσκο ως μερικά από τα καλύτερα power metal τραγούδια φέτος. Πολλά μπράβο!

Facebook, Instagram, Spotify

Mallevs – The Hammer

Είδος: Heavy Metal

Ταξιδεύουμε στην Καβάλα για τους Maleevs και το ντεμπούτο τους The Hammer. Το εξώφυλλο και ο τίτλος σε προϊδεάζουν απόλυτα για αυτό που θα ακούσεις. Ατσάλι. Το ατσάλι το σωστό, το ελληνικό, αυτό που όσο και να κράζουμε ως χιλιοπαιγμένο είδος, πάντα θα έρθει ένα συγκρότημα που θα μας χτυπήσει την πόρτα και με ωραίες ιδέες και ενδιαφέρουσες συνθέσεις θα μπει στα καλύτερα της χρονιάς.

Αυτό κατάφεραν προσωπικά οι Mallevs για εμένα. Τα εισαγωγικά Fire and Blade και το φοβερό Barricade of Steel θέτουν αμέσως τον τόνο για όσα θα ακολουθήσουν. Ρετρό ήχος, έντονη μπασάρα που καθοδηγεί ένα ιδιαίτερα ταλαντούχο κιθαριστικό ντουέτο και τρελά φωνητικά φαλτσέτα που πάντα τα γουστάρουμε σε τέτοια άλμπουμ.

Είναι ένα συγκρότημα που δείχνει να αγαπάει τους Priest, τους Manowar, τους Saxon και δε θέλει να φέρει τον ήχο τους στο 2024, παρά να μας ταξιδέψει στα 80s και να μας προσφέρει έναν δίσκο που να μας θυμίζει κλασικό βρετανικό heavy metal τόσο από άποψη συνθέσεων όσο και παραγωγής. Από εμένα τεράστιος σεβασμός, καθώς κομματάρες σαν το Hydra of Lerna και το Astral Plains μπαίνουν εύκολα στις λίστες για ατελείωτο repeat τον επόμενο καιρό.

Facebook, Instagram, Spotify

KIVA – An Elegy of Scars and Past Reflections

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Στις αρχές του 2024 όταν και έσκασε το ντεμπούτο των KIVA εστίασα αμέσως την προσοχή μου πάνω τους. Παντρεύουν ένα είδος που αγαπώ πολύ, το post-metal με πάρα πολλά sludge στοιχεία, doom περάσματα και μια πινελιά από τον extreme metal ήχο. Μέσα σε σαράντα λεπτά με πέντε αρκετά μεγάλες συνθέσεις, το An Elegy of Scars and Past Reflections μου θυμίζει αρκετά τους πρώιμους Allochiria (μέλος των οποίων αποτελεί ο ντράμερ τους), αλλά με μια πιο πεσιμιστική οριακά black metal διάθεση.

Συνθέσεις που έχουν επιθετικότητα και το απαραίτητο γρέζι, αλλά ταυτόχρονα δεν χάνουν καθόλου σε λυρισμό και μελωδία. Αργές doom riffάρες συναντούν post γέφυρες και δημιουργούν μία αποπνικτική post-apocalyptic ατμόσφαιρα, την οποία ενισχύει η στιχουργική θεματολογία του. Το άλμπουμ δεν έχει καμία κακή στιγμή, δεν κάνει πουθενά κοιλιά, αλλά πραγματικά το From the Ego of Our Ancestors αποτελεί μια από τις καλύτερες κορυφώσεις από όσα άλμπουμ άκουσα φέτος. Δίσκος με τρομακτική ποιότητα.

Facebook, Instagram, Spotify

Full House Brew Crew – Rise of the Underdogs

Είδος: Groove Metal

Ο Βαγγέλης Καρζής βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα παραγωγική χρονιά, αφού εκτός του νέου άλμπουμ των Wolfheart, επέστρεψε και με τους Full House Brew Crew για το Rise of the Underdogs και κατά τη γνώμη μου κατάφερε να προσφέρει και την κορυφαία στιγμή του συγκροτήματος μέχρι τώρα. Οι Full House B.C. με αυτό το άλμπουμ καταφέρνουν να γράψουν τον πιο heavy και ταυτόχρονα catchy δίσκο τους.

Έχει τα thrash/heavy riffs, την επιθετικότητα και τον τσαμπουκά των φωνητικών του Καρζή, αλλά ταυτόχρονα φέρνουν στοιχεία που λίγες φορές βλέπουμε στο ελληνικό metal στερέωμα. Λίγο nu metal και Soulfly από εδώ, λίγο southern των Black Label Society και των Anti-Mortem από εκεί, περισσότερη μελωδία στα καλοδουλεμένα ρεφρέν τους και γενικότερα ένας δίσκος που συνδυάζει όλες τις επιρροές τους.

Το Rise of the Underdogs μέσα από κομματάρες όπως το ομώνυμο, το Flaws of Guilt, το Downfall και το When Violence Meets the Art έρχεται να μας δείξει πως πρέπει να παίζεται το μοντέρνο metal και να ηχεί εξίσου καλό και σκληρό τόσο στα αυτιά των μεταλλάδων όσο και των πιο mainstream ακροατών που μπορούν να εξερευνήσουν τις μελωδικότερες στιγμές του.

Facebook, Instagram, Spotify

Yovel – The Great Silence

Είδος: Black Metal

Scroll. Post. Like. Die. Όταν ξεκινάς το άλμπουμ σου με τίτλο-πολιτικό σχολιασμό, αυτομάτως με έχεις κερδίσει ανεξαρτήτως αν γουστάρω γενικότερα τους Yovel ως συγκρότημα. Το The Great Silence είναι ακόμα ένα άλμπουμ που αποδεικνύει, γιατί φτιάχνω τις λίστες μου τον Δεκέμβριο μιας και κυκλοφόρησε στα μέσα του προηγούμενου μήνα.

Στόχος των Yovel δεν είναι μόνο να γράψουν καλή μουσική, αλλά μέσα από τον κοινωνικοπολιτικό τους στίχο να δώσουν στους ακροατές τους ένα σύνθημα αντίστασης και αφύπνισης καυτηριάζοντας τον σύγχρονο ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, την αποχαύνωση των social media και την κοινωνική απάθεια. Αν και πατάει πάνω σε black metal riffs με έντονα λυρικά στοιχεία, το The Great Silence έχει τεράστια μουσική ποικιλία με ακουστικές στιγμές και μελωδίες κάνουν την εμφάνισή τους.

Η πιο ανατριχιαστική και πολύπλευρη σύνθεση τους είναι το 13λεπτο Better Days Will Come που κλείνει το δίσκο. Μοιάζει σαν να θέλει να τραβήξει από τον πεσιμισμό που κατακλύζει το άλμπουμ ως εκείνη την ώρα προσθέτοντας μερικές αχτίδες φωτός στην εισαγωγή προτού σε παρασύρει ξανά στο δυστοπικό περιβάλλον της σύγχρονης αστικής ζωής προς το τέλος. Ωστόσο το κλείσιμο που οι Yovel επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι με οποιοδήποτε μέσο, θα έρθουν καλύτερες μέρες πραγματικά με έκανε να ανατριχιάσω. Επικό τέλος σε ένα τρομερό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Temor – My Sorrow’s Rage

Είδος: Melodic Death Metal

Το 2024 μας επεφύλασσε σπουδαία ντεμπούτα, αλλά το My Sorrow’s Rage των Temor κέρδισε εύκολα μια θέση ανάμεσα στα αγαπημένα μου. Πρόκειται για ένα συγκρότημα μοναδικό υπό μία έννοια μιας και χρησιμοποιεί στη μουσική του ένα εξαιρετικό σπάνιο όργανο με ιδιαίτερο ήχο, το Halldorophone. Για περισσότερες λεπτομέρειες για το όργανο αυτό, σας παραπέμπω στη συνέντευξή τους στο Rock Gems.

Από εκεί και πέρα, όλα τους τα μέλη είναι εγνωσμένης αξίας από παλαιότερα σχήματα όπως οι Descending, οι Primal Fear και οι Nightrage και αυτή η σύμπραξη φαίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρουσα τόσο στα χαρτιά όσο και στην πράξη. Το My Sorrow’s Rage είναι η επιτομή του σύγχρονου melodic death με black φωνητικά, γρήγορα και ατμοσφαιρικά riffs, μια διάχυτη επιθετικότητα και το Halldorophone να προσθέτει symphonic πινελιές και μελωδίες που κάνουν το όλο περιβάλλον ακόμα πιο horror.

To My Sorrow’s Rage δεν είναι απλώς ένα εξαιρετικό άλμπουμ που αποτελεί και εισιτήριο για το συγκρότημα στο να παίξει support δίπλα σε ένα τεράστιο όνομα όπως οι In Flames. Είναι μια πολύ μεστή δουλειά από ταλαντούχους μουσικούς που πειραματίζονται διαρκώς με αποτέλεσμα ένα άκρως καλοδουλεμένο σύνολο συνθέσεων.

Facebook, Instagram, Spotify

Cult of Orpist – Attack of the Zombie Cans

Είδος: Thrash Metal

Το πόσο μου αρέσουν τέτοιες thrashίλες εν έτει 2024 ούτε που το φαντάζεστε. Μαζί με τους Violent Definition που θα αναλύσουμε στο επόμενο μέρος του αφιερώματος, αποτέλεσαν τα δύο άλμπουμ ελληνικού underground thrash που έλιωσα περισσότερο. Ας ξεκινήσουμε όμως για τα βασικά με τους Cult of Orpist. Η θεματική του άλμπουμ όπως σου δείχνει το εξώφυλλο αφορά ζόμπι. Με κέρδισε από εκεί και μόνο.

Το γεγονός όμως ότι το άλμπουμ ξεκινάει με το The Lurking Invasion σε μια horror symphonic μονόλεπτη εισαγωγή και απευθείας μπαίνει η riffάρα του Attack of the Zombie Cans που θα μπορούσε χαλαρά να είναι σε άλμπουμ των Cannibal Corpse με έκανε να το λατρέψω απευθείας. Από εκεί και πέρα οι Λαμιώτες είναι ξεκάθαρα επηρεασμένοι από τη σχολή του τευτονικού thrash, ιδιαίτερα τους Sodom και τους Kreator, αλλά ενσωματώνουν και το death metal στη μουσική τους.

Ουσιαστικά έχουν πετύχει απόλυτα τη συνταγή που χρειάζεσαι για να γράψεις έναν δίσκο για κοπάνημα και ατελείωτο moshing στα live: Πολύ γρήγορες κιθάρες, τα ντραμς και το μπάσο να βαράνε ανελέητα, τα φωνητικά σκληρά, το μακελειό με τα ζόμπια να κυριαρχεί στιχουργικά και φυσικά άφθονο αλκοόλ. Από εμένα εύγε.

Facebook, Instagram, Spotify

Θα ήθελα να ευχαριστήσω ξανά όσους μουσικούς διάβασαν το πρώτο μέρος του αφιερώματος και μου έστειλαν τα καλά τους λόγια. Δώστε αγάπη σε ελληνικά συγκροτήματα γιατί έχουμε εξαιρετική παραγωγή, ακούστε και στηρίξτε τη σκηνή μας. Τα λέμε σε λίγες μέρες με το τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Πέρυσι το αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς ξεκίνησε με τα ελληνικά άλμπουμ, ωστόσο φέτος ήμουν εξαιρετικά ικανοποιημένος με την εγχώρια παραγωγή και ήθελα να παρουσιάσουμε περισσότερα άλμπουμ από κάθε άλλο ημερολογιακό έτος. Επίσης θεωρώ λάθος το να βγαίνουν τα αφιερώματα με τα καλύτερα στις αρχές του Δεκέμβρη, καθώς υπάρχουν πολύ καλές δουλειές που βγαίνουν και αυτόν τον μήνα.

Με στόχο λοιπόν να παρουσιάσουμε όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και να συμπεριλάβουμε δίσκους του Δεκεμβρίου, ξεκινάμε ένα ακόμα αφιέρωμα, το οποίο θα ολοκληρωθεί μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου και στόχος του είναι να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη του rock και του metal. Όπως πάντα, σας βάζω και το είδος μουσικής του συγκροτήματος και τα social media του, προκειμένου ό,τι σας αρέσει να το βρείτε, να το ακούσετε και να το ακολουθήσετε!

Khirki – Κυκεώνας

Είδος: Heavy Rock/Folk

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα άλμπουμ της χρονιάς, ο Κυκεώνας θα ήταν σίγουρα η επιλογή μου. Οι Khirki είναι ένα συγκρότημα που είδα φέτος δύο φορές live και η παρουσίαση του άλμπουμ ήταν το δικό μου highlight στη φετινή συναυλιακή σεζόν. Στο αφιέρωμα που έκανα για εκείνους, έγραψα αναλυτικά γιατί και η Κτηνωδία, αλλά και ο Κυκεώνας αποτελούν μεγάλα διαμάντια για τη σύγχρονη ελληνική rock σκηνή.

Σε ένα άλμπουμ που είναι ο ορισμός του All Killer No Filler, έχουμε τραγούδια-φόρο τιμής στη θάλασσα και την αρχαία ελληνική μυθολογία, αλλά κυρίως έναν κυκεώνα (pun intended) των διαφορετικών επιρροών που έχει η τριάδα από την Αθήνα και οι οποίες γίνονται πιο ορατές στο δεύτερο τους δίσκο. Από το κλασικό ατσάλινο heavy metal στο Your Majesty, τα post intro και outro στο Hekate, την οριακά black εισαγωγή του Heart of the Sea, την όλη Mastodonίλα των Συμπληγάδων που για μένα είναι το καλύτερο τραγούδι του 2024 και όλα αυτά με το συγκρότημα να ανεβαίνει επίπεδο και τεχνικά.

Τα riffs είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα και γρήγορα, το μπάσο αποτελεί τον οδηγό σε κάθε κομμάτι σχεδόν επιβάλλοντας τον ρυθμό, ενώ τα ντραμς έχουν ακόμα περισσότερους και πιο πολύπλοκους ρυθμούς, δείγμα των οποίων είχαμε δει και στην Κτηνωδία. Όλο αυτό το εξαιρετικό πακέτο ενισχύεται πάντα από τα folk στοιχεία από την παραδοσιακή ελληνική και βαλκανική μουσική, μετατρέποντας τον δίσκο σε must άκουσμα.

Σε κάνει να ανατριχιάζεις, σε κάνει να κοπανηθείς, σε κάνει να συγκινηθείς και σε παρασέρνει σε ένα όμορφο ταξίδι στις θάλασσες της αρχαιότητας μέσα από μερικά από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα τραγούδια της χρονιάς. Μπείτε άμεσα στον κόσμο των Khirki αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

Facebook, Instagram, Spotify

Movement of Static – Projections

Είδος: Post-Metal

Η επιστροφή των αγαπημένων μου Θεσσαλονικιών ήταν κάτι που είχα γράψει ότι ανέμενα στο πρώτο Unstable Show της φετινής χρονιάς. Παρακολουθώ και θαυμάζω κάθε βήμα τους και κυρίως τον τρόπο που καταφέρνουν και δένουν όλη τη δισκογραφία τους ως ένα ενιαίο κόνσεπτ. Το Projections είναι ο διάδοχος και ταυτόχρονα prequel του εξαιρετικού Naegleria και οι MoS πέτυχαν για ακόμα μία φορά το σκοπό τους.

Το άκουγα ξανά και ξανά, κράταγα σημειώσεις, έψαχνα τι διάολο είναι τα Fractals, τι μπορεί να ήθελαν να πουν με τον τάδε τίτλο τραγουδιού και να περάσω πολλή ώρα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το νόημά του φτάνοντας στη λύτρωση με το καταπληκτικό Archetypes. Μήνες μετά παραμένει το άλμπουμ που ξεχώρισα περισσότερο από το φετινό Post (και πιστέψτε με ακούω πάρα πολύ Post) και βυθίζομαι συνεχώς στις απίθανες μπασογραμμές του, τα ηλεκτρονικά περάσματα, τις σκληρές κιθάρες του και το πόσο όμορφα δένουν όλα αυτά μεταξύ τους. Ίσως ο πιο cinematic δίσκος της χρονιάς, ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα, τους πλανήτες, αλλά και την ίδια μας την ύπαρξη.

Facebook, Instagram, Spotify

Altar of the Stag – Visceral Offering

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Δεύτερη επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα και αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για τους φοβερούς Altar of the Stag. Αυτόν τον δίσκο μου τον έστειλαν στις αρχές της χρονιάς γνωρίζοντας ότι και στο περσινό αφιέρωμα κάλυψα αρκετά άλμπουμ που πάντρευαν το sludge με το post. Το πολύ όμορφο εξώφυλλο μου θύμισε Mastodon, αλλά με χρωματική παλέτα των πρώιμων Baroness και κάπως έτσι βυθίστηκα στη μουσική τους.

Το Visceral Offering είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής στο συγκεκριμένο είδος. Αργόσυρτα εισαγωγικά riffs, στακάτο παίξιμο από το rhythm section, post ξεσπάσματα, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια με πολλές μεταβάσεις και τραχιά φωνητικά που απογειώνουν τους μυστικιστικούς τους στίχους. Οι instrumental στιγμές τους όπως το Celestial Offering μας δείχνουν ότι οι Θεσσαλονικείς μπορούν να σε μαγέψουν ακόμα και σε πιο post-rock συνθέσεις και μέσα στα πενήντα ένα λεπτά μουσικής τους θα βρεις έναν εξαιρετικό συγκερασμό διαφορετικών επιρροών, ήχων και ειδών από το extreme metal και το progressive πέραν του γενικότερου sludginess. Φανταστικό και πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο.

Facebook, Instagram, Spotify

Suicidal Angels – Profane Prayer

Είδος: Thrash Metal

Οι Suicidal Angels αποτέλεσαν για φέτος το νούμερο ένα συγκρότημα που άκουσα περισσότερο στο Spotify και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι άκουσα όλη τους τη δισκογραφία με αφορμή το Profane Prayer. Κι αν το Years of Aggression έμοιαζε για μένα η κορυφή τους συνθετικά, το Profane Prayer έρχεται και το εκθρονίζει ως το καλύτερο άλμπουμ σε μία ούτως ή άλλως πολύ όμορφη πορεία.

Οι Suicidal δεν έχασαν ποτέ την επιθετικότητα και την ταχύτητα τους, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και με την προσθήκη του εξαιρετικά ταλαντούχου Gus Drax, αλλάζουν και αναμειγνύουν τα προαναφερθέντα στοιχεία τους με τις μελωδίες και τα εξαιρετικά σόλο του Λαρισαίου κιθαρίστα. Δεν γίνεται να μη χτυπηθείς με τα riffs του When The Lions Die, να μη γουστάρεις τη ζωή σου με τη συμμετοχή Σάκη Τόλη, Φώτη Μπερνάντο και Ευθύμη Καραδήμα στο υπέροχο Deathstalker, να μην απολαύσεις το The Return of the Reaper, αλλά κυρίως να μην προσθέσεις το συγκλονιστικό The Fire Paths of Fate σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της δισκογραφίας τους ή να το θεωρήσεις (όπως εγώ) το καλύτερο τους τραγούδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Commuter – Guilt Eraser

Είδος: Post-Punk

Οι Μινέρβα είναι ένα συγκρότημα για το οποίο έχω γράψει στο παρελθόν και χαίρομαι που βλέπω ότι μέλη τους συνεχίζουν να ξεδιπλώνουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες μέσω των Commuter. To περσινό τους EP ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, περίμενα ωστόσο τι μας επιφυλάσσουν για τον πρώτο full length δίσκο τους. Το Guilt Eraser είναι ένας θρίαμβος. Χωρίς υπερβολή και έχοντας εξερευνήσει αρκετά την ελληνική και ξένη post-punk σκηνή αυτή τη χρονιά, νιώθω πως κανένα άλμπουμ δε με κράτησε στο repeat όσο αυτό.

Σε πολλά σημεία του σε ταξιδεύουν στα 80s ξεδιπλώνοντας τις επιρροές τους από εκείνη τη δεκαετία σχεδόν σε κάθε σύνθεση, αλλά προσδίδουν μια δική τους ταυτότητα που ηχεί πολύ όμορφη. Αυτό που ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση ήταν το πως συνδύαζαν τη μελαγχολική μουσική και τις ατμοσφαιρικές μελωδίες με τα έντονα ξεσπάσματα και κορυφώσεις όπως στο αγαπημένο Honestly ή πόσο τέλεια αναπτύσσουν τις ιδέες τους μέσα στα τραγούδια είτε σε κάτω από δύο λεπτά όπως στο Bruising, είτε σε πάνω από οχτώ λεπτά όπως στο φανταστικό -οριακά post- Glasgow. Οι Commuter σίγουρα αποτελούν ένα από τα ονόματα που θα παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον σε κάθε τους βήμα.

Facebook, Instagram, Spotify

Oath – Death Lurks Everyhere

Είδος: Doom Metal

Μία καλοκαιρινή κυκλοφορία που ανακάλυψα μέσω του καθιερωμένου ξεψαχνίσματος στο φοβερό κανάλι 666MrDoom, οι Oath με κέρδισαν από τη στιγμή που είδα ότι παίζουν Doom και ότι το άλμπουμ διαρκεί συνολικά εικοσιπέντε λεπτά με μόλις τρία τραγούδια. Το Death lurks everywhere είναι ακριβώς πάντως αυτό που χρειάζεται ο ήχος του doom είδους εν έτει 2024.

Χαμηλοκουρδισμένα αργόσυρτα riffs, μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, fuzzy κιθάρες, έντονο μπάσο, διάχυτη Sabbathίλα, ροκ ξεσπάσματα και αργά σολάκια που βοηθούν το τραγούδι να δέσει. Τίκαρε όλα τα κουτάκια μου μουσικά και έδεσε εξαιρετικά με το φανταστικό εξώφυλλο του Δημήτρη Μπασδέκη. Ειλικρινά ανυπομονώ να ακούσω το επόμενο βήμα αυτού του συγκροτήματος και να χαθώ στους μουσικούς δρόμους που θα επιλέξουν.

Facebook, Instagram, Spotify

Kvadrat – The Horrible Dissonance of Oblivion

Είδος: Black Metal/Death Metal

Έρεβος. Σκοτάδι. Ανατριχίλα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω όσα άκουσα στο ντεμπούτο των Kvadrat. Ήταν ένα ντεμπούτο που οι οπαδοί του ακραίου ήχου περίμεναν με τεράστια ανυπομονησία και απ’ όσο φάνηκε είχαν απόλυτο δίκιο. Πρόκειται για ένα extreme metal αριστούργημα με αργές εισαγωγές, αλλά γρήγορα τεχνικά thrash/death riffs, καταιγιστικά blast beats και ελληνόφωνους στίχους τόσο απαισιόδοξους, μαύρους και πεσιμιστικούς που καταλήγουν να ακούγονται ποιητικοί.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ με το πως ο δημιουργός του καταφέρνει και παρασέρνει από το πρώτο δευτερόλεπτο σε αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα, πως συνδυάζει υπέροχα τα black στοιχεία με το death και με πολύ λίγη μελωδία επιτυγχάνει απόλυτα το να σε κάνει να ακούς ξανά και ξανά ένα άκουσμα που σε βυθίζει σε σκέψεις χάρη στους κοινωνικούς στίχους και την φανταστική τεχνική του. Μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, όχι μόνο για τον εγχώριο ακραίο ήχο, αλλά και γενικά.

Facebook, Instagram, Spotify

Till Silence Breaks – I’m Gonna Tell God Everything

Είδος: Metalcore

Δε θυμάμαι πόσο καιρό έχω να ακούσω έναν ελληνικό metalcore δίσκο και να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το σύνολο τραγουδιών δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα συγκροτήματα του εξωτερικού. Οι Till Silence Breaks από το εισαγωγικό Sundown με βύθισαν αμέσως στο γρήγορο και επιθετικό στυλ τους μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνουν τον πλήρη μουσικό τους καμβά στα υπόλοιπα τραγούδια του I’m Gonna Tell God Everything. Δεν είναι μια μπάντα που της αρέσει μόνο το γενικότερο core στυλ, αλλά αρέσκεται να προσθέτει μελωδία στον ήχο της και τα ρεφρέν τους είναι εξαιρετικά δουλεμένα και αρκούντως κολλητικά.

Τραγούδι με το τραγούδι, ο δίσκος ανεβαίνει στα μάτια σου χάρη και στα post-metal στοιχεία με τα οποία μπολιάζουν τον ήχο τους και τη γενικότερη γλυκόπικρη και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Οι φωνητικές γραμμές του Νίκου Ευαγγελάτου είναι τόσο μελωδικές και ταυτόχρονα επιθετικές που νιώθεις συνεχώς αυτή τη μίξη Architects με Sleep Token που θέλουν να πετύχουν και η οποία συνοψίζεται τέλεια στο τελικό Darkness of Blue. Μια από τις πιο άρτιες κυκλοφορίες της χρονιάς σε θέμα συνοχής και ουσίας.

Facebook, Instagram, Spotify

1000mods – Cheat Death

Είδος: Heavy Rock

Είμαι πολύ χαρούμενος όταν βλέπω ελληνικά συγκροτήματα όπως τους 1000mods να περιοδεύουν συνεχώς ανά τον κόσμο, αποτελώντας ένα από τα πιο δυνατά εξαγώγιμα μουσικά χαρτιά της Ελλάδας. Τους ακούω από εποχές Super Van Vacation και έζησα την συνεχή τους εξέλιξη επικροτώντας την πορεία και την αλλαγή τους. Το Youth of Dissent αποτέλεσε την πιο πειραματική στιγμή τους και προσωπικά την κατατάσσω στην κορυφαία της μέχρι τώρα πορείας τους.

To Cheat Death αποτελεί ένα ακόμα βήμα σε διαφορετική κατεύθυνση. Λιγότερο επηρεασμένο από grunge και τον alternative ήχο των 90s, με μεγαλύτερα τραγούδια και πιο fuzzy κιθάρες, κινείται περισσότερο προς στην πλευρά του heavy rock, αν και γλυκοκοιτάζει ακόμα και το metal σε κάποια σημεία. Ίσως το πιο Sabbathικό τους πόνημα και αυτό που μου πήρε περισσότερες ακροάσεις για να κατανοήσω το ποιο ήταν το όραμά τους. Δεν σταματάνε να μας εκπλήσσουν πάντως με το πόσο διαφορετικοί και κυρίως καλλιτεχνικά ελεύθεροι ακούγονται με κάθε νέο δίσκο και αυτό μόνο όμορφο μπορεί να είναι.

Facebook, Instagram, Spotify

Psyanide – Vertigo

Είδος: Melodic Death Metal

Τι θα γινόταν αν οι ριφάρες των Lamb of God και τα επιθετικά φωνητικά τους προσαρμοζόντουσαν σε melodic death συνθετικές φόρμες; Την απάντηση έρχονται να μας δώσουν οι Psyanide με ένα άλμπουμ που δεν είναι απλά καλό, αλλά μαγικό. Είναι ένα άκουσμα, στο οποίο επέστρεφα συνεχώς μέσα στη χρονιά (μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο) και κάθε φορά μου ακουγόταν πολύ φρέσκο και οδηγούσε στο να ανακαλύψω πτυχές του που δεν έχω ξανακούσει.

Και στον προκάτοχο του, το I Delcare War ήταν εξαιρετικοί οι Θεσσαλονικείς, αλλά εδώ καταφέρνουν και ανεβαίνουν  αισθητά επίπεδο. Η παραγωγή είναι άψογη, τα riffs είναι τρομακτικά ενδιαφέροντα καθοδηγώντας τέλεια τις συνθέσεις, το rhythm section είναι στιβαρό ενώ τα φωνητικά δεν έχουν απολύτως τίποτα να ζηλέψουν από συγκροτήματα του εξωτερικού παντρεύοντας τέλεια το groove με το μελωδικό death. Το κυριότερο όμως είναι το πόσο εμπνευσμένο και γεμάτο ιδέες ακούγεται το Vertigo. Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό λοιπόν ήταν και το πρώτο μέρος του αφιερώματος μας στα καλύτερα άλμπουμ από Έλληνες καλλιτέχνες για το 2024! Τα λέμε σε περίπου δύο εβδομάδες με τα δύο επόμενα μέρη!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.