Αν αγαπάει κάτι ο ελιτιστής μεταλάς είναι να το παίζει «φαν» ειδών της metal τα οποία δεν ξέρουν ούτε αυτοί που τα εφηύραν. Στο παρόν άρθρο θα δούμε μερικά από τα πιο “WTF” είδη της μέταλ που κανένας δεν πίστευε ότι υπάρχουν.

Mathcore

Όχι μην φανταστείτε να τραγουδάνε το «ένα, δύο, τρία πήγα στην κυρία» με σκληρά φωνητικά και βαρύ παραμορφωμένο ήχο. Το είδος πήρε το όνομα του από τα παράξενα time signatures (τέμπο αν θέλετε) που χρησιμοποιούν οι μπάντες.

Παράδειγμα μπάντας: The Dillinger Escape Plan

Death N’ Roll

Σκέφτεστε τον Chuck Berry να παίζει κιθάρα στους Entombed; Ούτε εγώ. Όπως συνιστά και ο τίτλος του είδους, το Death N’ Roll είναι μία μίξη του Death Metal με το Rock N’ Roll. Δεν θα δείτε ποτέ μπάντα να λέει ότι παίζει Death N’ Roll. Αλλά ο φίλος μεταλάς κάπως θα πρέπει να γνωστοποιήσει στην μεταλοπαρέα ότι διέκρινε στοιχεία του Rock N’ Roll ακούγοντας Six Feet Under.

Παράδειγμα μπάντας: Six Feet Under

Drone Metal

Όχι φίλε αναγνώστη. Δεν είναι όρος που χρησιμοποιεί ο αμερικανικός στρατός για τα μη-επανδρωμένα αεροσκάφη του. Είναι όρος που θα χρησιμοποιήσει ο φίλος μεταλάς γιατί όπως είπαμε ξέρει πράγματα που εσύ δεν ξέρεις. Το Drone Metal, λοιπόν, κάνει χρήση των drones (duh), τα οποία είναι νότες ή συγχορδίες οι οποίες ηχούν κατά ένα μεγάλο μέρος ή σε ολόκληρη την διάρκεια του κομματιού. Αν ποτέ ακούσατε σε ένα τραγούδι πίσω από τις κιθάρες και τα ντραμς έναν ήχο αδιάκοπο και αναρωτηθήκατε τι είναι, είναι ένα drone. Φυσικά ήταν απαραίτητο να κατηγοριοποιηθεί ως drone metal γιατί ποιος δεν ξύπνησε ένα πρωί και είπε «σήμερα θέλω να ακούσω ένα κομμάτι το οποίο θα χρησιμοποιεί drones».

Παράδειγμα μπάντας: Earth (και οι μισές μπάντες του πλανήτη μαζί)

Funeral Doom

For fuck’s sake. Doom metal συνδυασμένο με ήχους που ακούγονται κατά την διάρκεια κηδειών γιατί… γιατί έτσι! Άντε γεια. Fun Fact: δεν θα ακούσετε funeral doom σε καμία κηδεία.

Παράδειγμα μπάντας: Evoken

Medieval Metal

Ε βασικά folk metal, αλλά η θεματολογία του εφάπτεται στον μεσαίωνα και φυσικά κρίθηκε απαραίτητο από την μέταλ κοινότητα να γίνει μια κατηγορία μόνο του. Γιατί όμως δεν σκάνε μύτη με στολές ιππότη. Put the “metal” in “medieval metal” dudes!

Παράδειγμα μπάντας: Subway To Sally

Pornogrind

Ήρθε η ώρα σας τσοντόβιοι μεταλάδες. Το είδος που πάντα περιμένατε. Ο συνδυασμός του grindcore και του death metal με κύρια θεματολογία τα σεξουαλικά θέματα. Φήμες λένε ότι η Shasha Grey έχει δηλώσει φαν του είδους.

Παράδειγμα μπάντας: Cock and Ball Torture (κλαίω)

Neue Deutsche Härte (New German Hardness)

Τελευταίο συμμετοχή το γνωστό σε όλους (not) Neue Deutsche Härte. Ένα είδος που συνδυάζει στοιχεία από New German Wave, alternative metal, groove metal, electronica και techno. Κοινώς.. πουτάνα όλα. Έρευνες έδειξαν ότι ακούγεσαι πιο κουλ άμα το λες στα γερμανικά.

Παράδειγμα μπάντας: Oomph!

Και αυτά κυρισκικύριοι ήταν τα πιο καμμένα είδη της μέταλ τα οποία δεν θα ακούσετε ποτέ από έναν φυσιολογικό φίλο μεταλά. Ξέρετε κάποιο είδος που δεν υπάρχει στη λίστα; Feel free να σχολιάσετε. Πάω να ακούσω Cock and Ball Torture (ακόμα κλαίω).

The post Τα πιο καμμένα subgenres του μέταλ appeared first on anthem.gr.

Είχαμε την χαρά να παρευρεθούμε στο πρώτο Metal Reflections της Death Disco στις 19 Ιουνίου, όπου παρακολουθήσαμε ζωντανά τέσσερις μπάντες της ελληνικής underground σκηνής του ακραίου ήχου. Οι πόρτες άνοιξαν στην ώρα τους στις 20:00 και η πρώτη μπάντα, οι Sisyphean Rage, άνοιξαν την βραδιά κατά τις 20:30.

Παρά το ότι ήταν μόλις τρεις, είχαν εκρηκτική παρουσία επί σκηνής και ξεσήκωσαν το κοινό, προοικονομώντας τι έπεται να έρθει. Παίζοντας γρήγορο Death Metal, ξεκίνησαν δυναμικά την βραδιά και ο κόσμος φάνηκε να τους “αγκαλιάζει”.

Δεύτεροι ανέβηκαν στην σκηνή οι Overcliff, μια πενταμελής Progressive / Experimental Death Metal μπάντα. Δυνατά riffs, γρήγορα ντραμς, αρκετά μελωδικά κομμάτια αλλά και σημεία που πλησίαζαν το Death Metal, έδωσαν άλλη μια εξαιρετική παρουσία.

Σειρά είχαν οι Chaos Undivided, τους οποίους ο κόσμος φάνηκε να αγαπάει ιδιαιτέρως. Δυναμικοί, αλληλεπιδρόντες με το κοινό, χαλαροί έκαναν ένα χαμό με όσους βρίσκονταν εκείνη την στιγμή στην Death Disco. Κλείνοντας άφησαν την σκηνή για την τελευταία μπάντα, τους Crowd:Controlled.

Παίζοντας δικά τους κομμάτια κυρίως, έκλεισαν την βραδιά με τον καλύτερο τρόπο. Στην διασκευή τους για το Blackened των Machined Head, δημιουργήθηκε ένας μικρός χαμούλης. Παίζοντας γρήγορο thrash/death έκλεισαν άψογα την βραδιά.

Να πούμε εδώ ότι ο κόσμος φάνηκε να υποστηρίζει όλες τις μπάντες με την παρουσία του μεγαλύτερου ποσοστού σε όλη την διάρκεια της βραδιάς, παρά την μικρή ανταπόκριση που είχε σαν σύνολο.

Το ρεζουμέ λοιπόν: είδαμε 4 πολύ αξιόλογες ελληνικές μπάντες του ακραίου ήχου και φαίνεται ότι η σκηνή μας έχει λαμπρό μέλλον, αρκεί να αγαπηθεί και να πάρει την ανταπόκριση που της αξίζει.

Μέχρι την επόμενη φορά, συνεχίστε να υποστηρίζετε την underground σκηνή της χώρας μας. Βοηθήστε τους να εξελιχθούν και να μεταδώσουν το πνεύμα της ελληνικής μουσικής και σε άλλες χώρες!

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #8: Metal Reflections @ Death Disco appeared first on anthem.gr.

Τα τραγούδια εξ αρχής ήταν μέσο εξιστόρισης μυθικών γεγονότων και ηρωικών επιτευγμάτων. Αυτό έχουν ασπαστεί και οι Sabaton φυσικά, το κορυφαίο ίσως συγκρότημα όπου κάποιος θα βρει στίχους που εξυμνούν ιστορικά γεγονότα απ’όλες τις περιόδους και οπτικές γωνίες. Αλλά ποιος χρειάζεται τους Sabaton ε; Έχουμε το μάθημα της ιστορίας στα ελληνικά σχολεία από την 1η δημοτικού μέχρι την 3η λυκείου σωστά; ΛΑΘΟΣ. Ακόμη και στις χρονιές αφιερωμένες στην ευρωπαική ιστορία θα βρεις ελάχιστα πραγματικά ενδιαφέροντα και αξιομνημόνευτα πράγματα. Ακόμη και αυτά που θα βρεις είναι τόσο κακογραμμένα που θα σταματήσεις να διαβάζεις μετά από 3 λεπτά. Δεν μισεί κανείς την ιστορία. Το μάθημα μισούν.

Με αφορμή λοιπόν τα προαναφερθέντα, μάζεψα 10 γεγονότα που έμαθα μέσα από τα τραγούδια των Sabaton και μου κέντρισαν τόσο το ενδιαφέρον ώστε να ψάξω να μάθω γι’αυτά. Ξεκινάμε…

1) Τραγούδι: The Price of A Mile

Γεγονός: Η μάχη του Passchendaele.

Ειλικρινά απορώ πως δεν υπάρχει στα βιβλία της ιστορίας μια τέτοια μάχη. Ακόμα και οι Maiden έχουν γράψει τραγούδι γι’αυτη. H μάχη αυτή πραγματοποιηθήκε στο βέλγικο χωριό του Passchendaele και διήρκησε 3 μήνες και 6 μέρες από τις 31 Ιουλίου έως στις 10 Νοεμβρίου του 1917 μεταξύ των δυνάμεων των Συμμάχων και της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα αυτής; 217.000 νεκροί και 49.000 αγνοούμενοι ΜΟΝΟ από την Γερμανική πλευρά. Τελικά οι σύμμαχοι κατέκτησαν το χωριό, υποχρεώνοντας την Γερμανική αυτοκρατορία να υποχωρήσει μετά από τον μεγάλο αριθμό απωλειών. Θεωρείται μία από τις πιο αιματηρές μάχες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

“Long way from home, paying the price in young men’s lives”

2) Τραγούδι: 40:1

Γεγονός: Η μάχη του Wizna

Μία από τις πιο αρχ@@@τες μάχες που έχω ακούσει. Πραγματοποιήθηκε στο χωριό Wizna της Πολωνίας και διήρκησε 3 μέρες από τις 7 έως τις 10 Σεπτεμβρίου του 1939 κατά την διάρκεια των πρώτων σταδίων της Εισβολής των γερμανικών στρατευμάτων στην Πολωνία. Περίπου 720 Πολωνοί στρατιώτες αμύνθηκαν εναντίον 40.000 (!) γερμανών στρατιωτών. Παρόλο που ήξεραν ότι η νίκη ήταν αδύνατη κατάφεραν να καθυστερήσουν την επέλαση των γερμανικών στρατευμάτων για τρεις μέρες, καθυστερόντας έτσι την περικύκλωση μιας διμοιρίας πολωνικών στρατευμάτων που μαχόταν σε ένα κοντινό σημείο. Εν τέλει τα τανκς των γερμανών έσπασαν την γραμμή της άμυνας και εξολόθρευσαν ένα-ένα τα καταφύγια των Πολωνών συνεχίζοντας την επέλαση τους. Το γεγονός στην Πολωνία το θεωρούν τις «Πολωνικές Θερμοπύλες». Και όχι άδικα.

“Always remember a fallen soldier, always remember fathers and sons at war. Always remember a fallen soldier, buried in history”

3) Τραγούδι: Resist and Bite

Γεγονός: Η μάχη του τάγματος Chasseurs Ardennais του βελγικού στρατού στα σύνορα κατά της επέλασης των Γερμανικών στρατευμάτων.

Παραμένουμε στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μεταφερόμαστε στα νότια σύνορα του Βελγίου. Οι γερμανικές δυνάμεις επελάσσουν με σκοπό την υποδούλωση του Βελγίου. Το τάγμα Chasseurs Ardennais είχε διαταγές να κρατήσει τα νότια σύνορα εναντίον των γερμανών. Και αυτό έκαναν μέχρι την ήττα τους εναντίον των υπεράριθμων γερμανικών στρατευμάτων. Οι γερμανοί παραδέχτηκαν την γενναιότητα και την μαχητικότητα των Βέλγων κατά την εισβολή τους παρά τους πολύ μικρότερους αριθμούς τους. Η μάχη του Βελγίου κράτησε 18 μέρες από τις 10 Μαίου έως 28 Μαίου 1940 όταν και έληξε με την υποδούλωση του Βελγίου στις δυνάμεις των Γερμανών. Πέσανε αλλά δίνοντας τεράστια μάχη.

“Gloria fortis miles, the Wehrmacht closing in. Adversor et admorsus, the Boar against the Eagle”

4) Τραγούδι: Screaming Eagles

Γεγονός: Η πολιορκία του Bastogne, μέρος της καμπάνιας των Γερμανών για την κατάκτηση του λιμανιού του Antwerp, μεταξύ των Αμερικανικών στρατευμάτων και των δυνάμεων του Άξονα.

Μένουμε στο Βέλγιο και στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. 1944, μέσα Δεκεμβρίου ξεκινάει η πολιορκία του χωριού Bastogne του Βελγίου από τα γερμανικά στρατεύματα με στόχο την κατάληψη του λιμανιού του Antwerp. Εκεί θα βρουν αντίσταση τους Αμερικανούς και πιο συγκεκριμένα την 101η Εναέρια Διμοιρία. Δεδομένου ότι ήταν τέλη Δεκεμβρίου (η μάχη διήρκησε από τις 20 Δεκεμβρίου έως τις 26) οι καιρικές συνθήκες ήταν απειλητικές με το κρύο να θερίζει κυρίως τα αμερικανικά στρατεύματα καθώς τους έλειπε εξοπλισμός για το κρύο ενώ οι Γερμανοί υπερτερούσαν αριθμητικά 5 προς 1. Στις 22 Δεκεμβρίου ο Γερμανός στρατηγός, αφού οι Γερμανοί είχαν περικυκλώσει τους Αμερικανούς, επικοινώνησε με τον Αμερικανό στρατηγό, ζητώντας την υποταγή των Αμερικανών για να λάβει την απάντηση “NUTS”. Η μάχη συνέχισε, η επιμονή των Αμερικανών κέρδισε, και έτσι έσπασε η περικύκλωση.

“Crack of the lightning splitting the ground, thunder is sounding, artillery pounding. Wrath of the Nazi’s cast on Bastogne, facing their forces alone”

5) Τραγούδι: A Lifetime of War

Γεγονός: Ο Τριακονταετής Πόλεμος

Ένας από τους πιο αιματηρούς πολέμους που είδε η Ευρώπη, διήρκησε 30 χρόνια (duh) μεταξύ του 1618 και 1648. Αρχικά μια μάχη εναντίον Προτεσταντών και Καθολικών, εξελίχθηκε γρήγορα σε γενική μάχη μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης, γίνοντας ολοένα και λιγότερο για την θρησκεία και περισσότερο συνέχεια του πολέμου μεταξύ του Βασιλείου της Γαλλίας και του Οίκου του Habsburg για την πολιτική κυριαρχία της Ευρώπης. Αποτέλεσμα αυτού; 8.000.000 (ναι εκατομμύρια) νεκροί. Και όλα αυτά ξεκίνησαν επειδή η Ρωμαική Αυτοκρατορία ήθελε να επιβάλει την θρησκεία της στα υπόλοιπα κράτη. Πόλεμος που ξεκίνησε για την θρησκεία; Αποκλείεται….

“Religion and creed, cause milions to bleed”

6) Τραγούδι: Cliffs Of Gallipoli

Γεγονός: Η μάχη της Καλλίπολις

Η μάχη της Καλλίπολης ήταν κατά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, μία καμπάνια από πλευράς των συμμάχων της Ρώσσικης Αυτοκρατορίας (Βρετανία και Γαλλία) ώστε να κατακτήσουν το τοπίο καθώς ήταν κομβικό σημείο για τις θαλάσσιες διαδρομές της Ρωσσικής αυτοκρατορίας και να συνεχίσουν στην κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης (τότε πρωτεύουσας του Ωθωμανικού κράτους). Εκεί βρήκαν αντίσταση από την Ωθωμανική Αυτοκρατορία με ηγέτη τον Μουσταφά Κεμάλ. Το αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες νεκροί, περίπου 250.000 από πλευράς συμμάχων και άλλες 220.000 από πλευράς Ωθωμανών, οι οποίοι ήταν και οι νικητές της μάχης καθώς ανάγκασαν τους συμμάχους σε οπισθοχώρηση και εν τέλει σε ματαίωση της καμπάνιας τους.

“How many wasted lives, how many dreams did fade away. Broken promises, they won’t be coming home”

7) Τραγούδι: Panzerkampf

Γεγονός: Η μάχη του Kursk, και στη συνέχεια η μάχη του Prokhorovka

Επιστροφή στον 2ο Παγκόσμιο και σε μάχη μεταξύ Γερμανών και Σοβιετικών. Ο Γερμανικός στρατός επελαύνει προς της Μόσχα. Οι Σοβιετικοί στην άμυνα. Οι Γερμανοί ήθελαν να μειώσουν τις επιθετικές ικανότητες των αντιπάλων τους, στο Kursk όμως αντιμετώπισαν περισσότερα στρατεύματα απ’όσα περίμεναν. Η μάχη του Kursk μεταφέρθηκε στο Prokhorovka, όπου έγινε μία από τις μεγαλύτερες μάχες αρμάτων στην ιστορία, με νικητή την Σοβιετική Ένωση. Μία από τις σημαντικότερες μάχες, καθώς μετά την νίκη τους, οι Σοβιετικοί απέκτησαν στρατηγικό πλεονέκτημα για το υπόλοιπο του πολέμου ενώ οι Γερμανοί έχασαν κάθε ελπίδα για επίθεση στο ανατολικό μέτωπο.

“Into the motherland the German army march. Comrades stand side by side to stop the Nazi charge”

8) Τραγούδι: Inmate 4859

Γεγονός: Η εισχώρηση του Witold Pilecki στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και η αποκάλυψη των αισχροτήτων που πραγματοποιούνταν εκεί

Αφήνοντας τις μεγάλες μάχες, πάμε σε μια ατομική προσπάθεια που απαιτεί – θα το πω όσο πιο κόσμια γίνεται – μεγάλα αρχίδια. Όλοι ξέρουμε για το Άουσβιτς. Δεν χρειάζονται περαιτέρω εισηγήσεις. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουμε ποιος ήταν αυτός που αποκάλυψε τα αίσχη που γινόντουσαν εκεί. Ο Witold Pilecki, ήταν Πολωνός στρατιώτης ο οποίος μπήκε ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ στο Άουσβιτς προκειμένου να αποκαλύψει τις ενέργειες των Γερμανών εκεί μέσα. Ηγήθηκε της αντίστασης του Birkenau και απέδρασε, γράφοντας την Αναφορά του Witold, τα πρώτα χειρόγραφα που περιήχαν αναφορές στο Άουσβιτς και το Ολοκαύτωμα. RE-SPECT.

“Join the uprising, fight on the streets while hiding his rank, takes command all while serving his country in need.”

9) Τραγούδι: Smoking Snakes

Γεγονός: 3 Βραζιλιάνοι στρατιώτες εναντίον του Γερμανικού στρατού

Arlindo Lúcio da Silva, Geraldo Baeta da Cruz και Geraldo Rodrigues de Souza. Δεν θα θυμάστε αυτά τα ονόματα αύριο. Μπορείτε όμως να θυμάστε την ιστορία τους. Λάβανε μέρος στη μάχη για την κατάκτηση της πόλης Montese της Ιταλίας. Διαχωρίστηκαν από την μονάδα τους και έμειναν 3 να πολεμάνε έναν στρατό Γερμανών. Τους ζητήθηκε να παραδωθούν, αρνήθηκαν, πολέμησαν μέχρι που τους τελείωσαν οι σφαίρες και τότε φτιάξανε τις μπαγιονέτες τους και επιτέθηκαν καταλήγοντας έτσι στον θάνατο. Οι Γερμανοί αναγνώρισαν την ανδρεία τους θάβοντας τους με μία επιγραφή που έγραφε “Drei Brasilianischen Helden” (Τρεις Βραζιλιάνοι Ήρωες).

Φαν Φακτ: Ο Joakim Broden σε συνέντευξη του ανέφερε πως ένας φίλος των 3 ηρώων που υπηρέτησε μαζί τους στο ίδιο τάγμα τον επισκέφθηκε σε συναυλία των Sabaton στην Βραζιλία όπου τον ευχαρίστησε για την αναφορά στους φίλους του και μετά έμεινε στη συναυλία να τους ακούσει. Ο Joakim του είπε «θα μείνεις; Είναι χέβι μέταλ, μπορεί να γίνει πολύ έντονο». Η απάντηση του: «επιβίωσα από τους γερμανούς, θα καταφέρω τους μεταλλάδες». Ο τύπος είναι 93 χρονών.

“Cobras Fumantes, eterna é sua vitória”

10) Τραγούδι: No Bullets Fly

Γεγονός: Το συμβάν μεταξύ Charlie Brown και Franz Stigler

20 Δεκεμβρίου 1943. Ένας επιτυχημένος βομβαρδισμός στη Βρέμη έχει ως αποτέλεσμα να υποστεί ζημιές το αεροπλάνο του Charlie Brown της Βρετανικής Αεροπορίας. Ο Franz Stigler, πιλότος της Luftwaffe, έχει την ευκαιρία να πυροβολήσει και να καταρρίψει το αεροπλάνο του Brown, αλλά αντ’αυτού το συνοδεύει μέχρι την θάλασσα. Οι Γερμανοί δεν άνοιξαν πυρ καθώς έβλεπαν δικό τους αεροπλάνο. Έτσι ο Brown κατάφερε να φτάσει στην Αγγλία όπου και προσγειώθηκε. 40 χρόνια μετά οι δύο πιλότοι συναντήθηκαν μετά από εκτενή έρευνα από τον Brown και η φιλία τους διήρκησε μέχρι τον θάνατο του Stigler τον Μάρτιο του 2008. Α στα διάλα συγκινήθηκα.

“Fly, fighting fair. It’s the code of the air. Brothers, heroes, foes.”

Έτσι κατέληξε η λίστα μου. Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι ότι μέσα από αυτά τα τραγούδια μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω για γεγονότα ενδιαφέροντα, σημαντικά, συγκινηνιτικά. Πίσω από κάθε τραγούδι υπάρχει μια ιστορία. Χρησιμοποιήστε το ως αφορμή να την ψάξετε και να την μάθετε. Ο καθένας μας θα ήθελε να ακουστεί η δικιά του ιστορία.

Και μην ξεχνάτε. Σαν σήμερα, 7 Μαίου 1945, παραδόθηκαν οι Γερμανοί στους συμμάχους και τους Σοβιετικούς λύγοντας τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

The post 10 ιστορικά γεγονότα που μάθαμε από τα τραγούδια των Sabaton & δε διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία! appeared first on anthem.gr.

Όπως είναι γνωστό, εδώ στο anthem.gr σκοπός μας είναι η προώθηση της underground ελληνικής σκηνής. Έτσι μέσω των συνεντεύξεων μας, σας δίνουμε την ευκαιρία να γνωρίσετε νέες, ανερχόμενες μπάντες και πρότζεκτ. Αυτή τη φορά μιλήσαμε με τους Archaeos, ένα Black Metal project από την Αθήνα.

Χαίρε, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την φιλοξενία στο περιοδικό σας. Η ιδέα για το project υπήρχε απο το 2013. Έιχα έτοιμο υλικό και φέτος τον Σεπτέβρη πήρε την τελική του μορφή και αποφάσισα να ηχογραφήσω δυο απο αυτά τα τραγούδια και να κόψω μόνος μου σε κασέτα 50 αντίγραφα.

Βασικές επιρροές του σχήματος είναι η φιλοσοφια, η φύση και η Άρχαια Ελλάδα. Απο μπάντες λατρεύω Bathory, Rotting Christ, Mayhem, Gorgoroth, Burzum και Kawir.

Στιχουργικά καταπιάνομαι με τις αρετές και τα ιδανικά των Άρχαιων Ελλήνων, το μίσος προς τον χριστιανισμό και κατα ποσό αυτός  αλλοτρίωσε το ήθος και την φύση των ανθρώπων.

Το demo  ηχογραφήθηκε μέσα σε 2 εβδομάδες τον Σεπτέβρη. Έφυγαν και τα 50 αντίγραφα και ακόμη συνεχίζουν να ζητάνε.

Αυτό είναι σχετικό. Βασικό ρόλο παίζει το δέσιμο που θα δημιουργηθεί στα μέλη κάποιας μπάντας και εάν το αποτέλεσμα είναι επιθυμητό. Είναι επιλογή μου να γράφω όλη την μουσική και τους στίχους μόνος μου. Βέβαια αυτό μου προκάλεσε δυσκολίες στην ποιότητα του ήχου, αλλά εννοείται πως είχα την ελευθερία να αποτυπώσω αυτό ακριβώς που είχα στο μυαλό μου και αυτό θα συνεχίσω να κάνω.

Έχουν ήδη προστεθεί άλλα δύο μέλη στην μπάντα. Πλέον τύμπανα παίζει ο Granath (Sarvari, Cry Of Silence) και μπάσο, πλήκτρα ο Wampyrion (Funeral Strom, Karkinos). Έγω συνεχίζω να γράφω την μουσική και τους στίχους, να παίζω τις κιθάρες και να κάνω τα φωνητικά για να κρατηθεί ατόφια η αρχική ιδέα που είχα. Απλά πλέον έχουμε καταφέρει σαφή βελτίωση της ποιότητας του ήχου και των συνθέσεων καθώς εγώ δεν ειχα ασχοληθεί ποτέ ξανά στο παρελθόν με τύμπανα ή μπασο.

Ήδη έχουν ηχογραφηθεί και ανέβει στο youtube 4 κομμάτια τα οποία θα μπούν σε ενα split με τους Karkinos πρίν ακόμη μπούν στην μπάντα ο Granath και ο Wampyrion. Επίσης υπάρχουν 9  ολοκληρωμένες συνθέσεις οι οποίες ηχογραφούνται αυτήν την περίοδο και θα αποτελέσουν ένα full-length album. Ο ήχος είναι κλάσης ανώτερος, οι συνθέσεις  θα είναι ταυτόχρονα πιο σκοτεινές και μελωδικές με έντονο το αρχαιοελληνικό στοιχείο. Γενικότερα σε καμία περίπτωση δε θα θυμίσει ό,τι έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα. Μια καλή πάσα στον δίσκο δίνει το κομμάτι ”Hymn to Zeus” το οποίο θα υπάρχει στο split που προανέφερα.

Αρχικά, τους ευχαριστώ για τον χρόνο που αφιέρωσαν για να διαβάσουν το interview. Όσοι το κάνουν να συνεχίσουν να στηρίζουν την ελληνική σκηνή και να δίνουν ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αφήνουμε τις δύσκολες καταστάσεις που περνάμε να επηρρεάζουν την ψυχολογία μας! Όσο ονειρευόμαστε είμαστε ακόμη ζωντανοί!

Εγώ σας ευχαριστώ πολύ για τον χώρο που μου διαθέσατε και μου δώσατε την ευκαιρία να με γνωρίσουν οι αναγνώστες σας. Να είστε καλά και καλή συνέχεια με το περιοδικό σας. Keep the Hellenic Black Metal Flame alive!!!!!

Μπορείτε να βρείτε την μπάντα καθώς και υλικό της στους παρακάτω συνδέσμους:

facebook: https://www.facebook.com/archaeos

bandcamp: https://archaeos.bandcamp.com/releases

YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCp_iAE3-tdmqiWdF4Zc1qUA?nohtml5=False

The post Συνέντευξη “Archaeos” appeared first on anthem.gr.

Εδώ στο anthem.gr συχνά έχουμε την χαρά να μιλήσουμε με πολλές ελληνικές underground μπάντες και μέσω των συνεντεύξεων να τις παρουσιάσουμε στον κόσμο. Αυτή τη φορά μιλήσαμε με τους Lethaltron, μία metal μπάντα από την Αθήνα.

Είμαστε μια πενταμελής μπάντα από την Αθήνα που δημιουργήθηκε στις αρχές του μακρινού 1993.

Οι Lethaltron είναι

Ασπασία Πίζγα – Φωνητικά

Γιάννης Γκόγκος – Μπάσο – Φωνή

Χρήστος Μουσελίμης – Τύμπανα

Αλέξανδρος Μαζαράκης – κιθάρα

Λουκάς Αντωνίου – κιθάρα

Το ύφος της μπάντας προσεγγίζει περισσότερο το κλασσικό Thrash του τέλους των 80s, με δυναμικά thrash riff & solos αλλά συνδυάζεται ταυτόχρονα και με power-progressive heavy Metal συνθέσεις κυρίως όσον αφορά τα πιο μελωδικά riff και τα ακουστικά μέρη.

Από τις αρχές του 2014 όπου ουσιαστικά επανασυσταθήκαμε μετά από μια διακοπή αρκετών χρόνων, αποφασίσουμε να εισάγουμε καθαρά γυναικεία φωνητικά στα περισσότερα κομμάτια μας. Αυτό σε συνδυασμό με τις δύο Lead κιθάρες έχει ένα μοναδικό μελωδικό Thrash αποτέλεσμα .

Οι κλασσικές Thrash μπάντες όπως Slayer, Metallica, Kreator, Sepultura , Megadeth, αλλά και οι Judas Priest , Annihilator, Death, Iron Maiden έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορία της μουσικής. Ήταν μπάντες με τις οποίες μεγαλώσαμε, και ήταν για μας το εναρκτήριο λάκτισμα από την εποχή της εφηβείας μας. Επίσης η κλασσική μουσική παιδεία δεν σε αφήνει ποτέ και είναι ορατή σε αρκετές μελωδίες μας.

Οι στίχοι μας κυρίως αναφέρονται στα έντονα ανθρώπινα συναισθήματα, στην οργή τον πόνο, την θλίψη, εξ ου και το όνομα του συγκροτήματος: Lethaltron είναι η κατάσταση στην οποία εισέρχεται το άτομο όταν κατακλύζεται από συναισθήματα θλίψης και οργής.

Τα πολύ έντονα αυτά συναισθήματα είναι άκρως επικίνδυνα για το ίδιο το υποκείμενο, όπως και για τον περίγυρό του, δηλαδή μπορούν να προβούν θανατηφόρα (lethal). Η μάχη που δίνει ο καθένας με τον εαυτό του στο να παραμείνει ζωντανός και να μην αλλοτριωθεί ώστε να υποκύψει σε αυτοκαταστροφικές ή φονικές διαθέσεις, είναι η επίγνωση του να ζεις σε Lethaltron.

Καθώς οι στίχοι μας έχουν ως αντικείμενο την εσωτερική θλίψη, την οργή, την μάχη ενάντια στον πόνο της δυσβάσταχτης συναισθηματικής κατάστασης, συνοδεύονται από μουσική άλλοτε οργισμένη, άλλοτε καταθλιπτική, πάντα όμως γεμάτη ενέργεια, χωρίς μοιρολατρία, και με σκοπό να αντλήσει ο ακροατής δύναμη για να αντιμετωπίσει με σθένος την αδικία η οποία είναι κύριο δομικό υλικό του κόσμου τούτου…

Στα θέματα αυτά δεν θα μπορούσε να λείπει και το δράμα του πολέμου.

Τα καινούργια κομμάτια θεωρώ ότι είναι η επιτομή της ωριμότητας και του μουσικού πλούτου της μπάντας. Για το λόγο αυτό προσπαθούμε να αποτυπωθούν στην ηχογράφηση με τρόπο που τους αρμόζει. Αυτό είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο έργο. Για αυτό και δε θα βιαστούμε να ολοκληρώσουμε αν δεν είμαστε 100% ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα. Σαφώς αν είμαστε σε ξένη χώρα και αν δεν χρειαζόταν να εργαζόμαστε και πάνω από 50 ώρες την εβδομάδα για να επιβιώσουμε (οι τεμπέληδες οι Έλληνες!) τα πράγματα θα ήταν λίαν ευοίωνα.

Στα άμεσα σχέδιά μας είναι να κυκλοφορήσουμε ένα single ταυτόχρονα με βίντεο για να μας γνωρίσει ο κόσμος καλύτερα.

Ένα αξιοπρεπές συμβόλαιο με μια δισκογραφική ώστε να ακουστεί η μουσική μας σε όσο δυνατόν μεγαλύτερο κοινό. Επίσης LIVE σε κάθε ευκαιρία… εκεί νιώθουμε πραγματικά ζωντανοί, δεν είμαστε μόνο η μπάντα του στούντιο. Θέλουμε να παίζουμε αυτό που νιώθουμε, και όταν ανεβαίνουμε στη σκηνή τα δίνουμε όλα. Αντλούμε πολύ ενέργεια από το κοινό και ζούμε για τις στιγμές που μπάντα και κόσμος γίνονται ένα σε ένα ατελείωτο και ανελέητο Headbanging!

Σαφέστατα η τεχνολογία έχει κάνει την δημοσιοποίηση των δημιουργημάτων και των τεκταινόμενων ενός συγκροτήματος πολύ πιο εύκολη. Για να καταλάβετε στην εποχή μας υπήρχαν ακόμη Fanzine γραμμένα στη γραφομηχανή ή στο χέρι! Ακόμα θυμάμαι τη λαχτάρα που ένιωθες όταν ανταλλάσσαμε κασέτες χέρι με χέρι.

Από την άλλη όμως αυτή η «ευκολία» πιστεύω έχει και τα αρνητικά της. Μερικές φορές είναι easy come, easy go, καθώς ο ακροατής βομβαρδίζεται από εκατοντάδες, ή ακόμη και χιλιάδες ακούσματα από μπάντες με συνέπεια η προσπάθεια του κάθε συγκροτήματος να είναι σαν μια σταγόνα στον ωκεανό.

Θα μιλήσω κυρίως για τη rock/metal σκηνή που γνωρίζουμε και καλύτερα. Υπάρχει πληθώρα Ελλήνων καλλιτεχνών που είναι πραγματικά εξαιρετικοί, όπως και πάρα πολλά και καλά συγκροτήματα. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι η ανεξάρτητη ελληνική μουσική σκηνή είναι τις περισσότερες φορές αυτοχρηματοδοτούμενη και αυτοτροφοδοτούμενη. Θα ήταν ωραίο να γινόντουσαν περισσότερα φεστιβάλ με συμμετοχή από μπάντες του underground χώρου.

Μην συμβιβάζεστε, μην αφήνετε κανένα να σας γονατίσει και να ροκάρετε μέχρι τελικής πτώσης!

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το Anthem.gr για τη φιλοξενία της μπάντας μας στις ηλεκτρονικές του σελίδες, και τους αναγνώστες του για το χρόνο που αφιέρωσαν για να διαβάσουν τη συνέντευξη αυτή.

*Νέα της μπάντας καθώς και υλικό μπορείτε να βρείτε στους παρακάτω συνδέσμους

Facebook page: https://www.facebook.com/lethaltron/?fref=ts

Reverbnation: https://www.reverbnation.com/lethaltron

YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCMb0-NZAJPFre0NnRAXA-dw

The post Συνέντευξη “Lethaltron” appeared first on anthem.gr.

Οι Deathcrop Valley είναι ένα  heavy/southern rock σχήμα, το οποίο έχει προσελκύσει το έντονο ενδιαφέρον του underground κοινού εξαιτίας της ποιοτικής μουσικής τους. Οι Deatchcrop Valley θα συμμετάσχουν στο Anthem Festival Act 2 στις 7 Φεβρουαρίου.

Είμαστε οι Deathcrop Valley από την Αθήνα και παίζουμε heavy rock. Ανάμεσα σε άλλα, τα τραγούδια μας μιλάνε για τις ευχάριστες και τις δυσάρεστες στιγμές στη ζωή. Τα μέλη είναι Άρης Λάμπος φωνή, Άλεξ Καυκανιώτης κιθάρα, Άγγελος Μανάρας μπάσσο και πίσω από τα τύμπανα ο Κώστας Αμαργιανιτάκης.

Οι επιρροές ξεκινούν από τους παλιούς μπλουζίστες, περνάνε από το desert και stoner rock των kyuss και των monster magnet στο δρόμο παίρνουν μερικά στοιχεία από heavy και doom metal, κάνουν μια μικρή στάση για μια εναλλακτική και λίγο funky ανάσα τύπου red hot chilli peppers, ώσπου στο τέλος καταλήγουν στην Deathcrop Valley.

Ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμασταν στο στούντιο για να ηχογραφήσουμε. Δυστυχώς αντί να είμαστε μετρημένοι και ευγενικοί ο ένας απέναντι στον άλλον, κάναμε χαβαλέ και όπου κάποιος έκανε λάθος οι υπόλοιποι τον τρόλλαραν. Τουλάχιστον δημιουργήθηκε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Έτσι ενώ το ντέμο είναι προσεκτικά γραμμένο δεν έχει ¨σφιγμένο” παίξιμο. Κάτι που ταιριάζει και στη μουσική μας. Ελπίζουμε όσοι το ακούσουν, να το βάλουν τίγκα στο αμάξι και να πάνε ταξίδι για να αλλάξουν τη ζωή τους.

Όσο υπάρχει ανάγκη για να εκφράσουμε αυτά που ταλαιπωρούν εμάς και τους γύρω μας, ακόμα και να πεθάνει το ροκ, θα το νεκραναστήσουμε μπας και ακουστεί η φωνή μας.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί από το κοινό είμαστε μουσικοί. Άρα ίσως να μην υπάρχει η αναμενόμενη υποστήριξη. Το καλό είναι ότι υπάρχουν συγκροτήματα που ακόμα και αν δεν το επιτρέπουν οι οικονομικές συγκυρίες, έχουν ξεπεράσει το στάδιο της προσπάθειας και κοιτούν κατάματα τη μουσική βιομηχανία του εξωτερικού. Θέλουμε να τους μοιάσουμε.

Θα βάλουμε τα δυνατά μας να σας διασκεδάσουμε καταρχάς, παρόλο που ακόμα δεν ξέρετε τα κομμάτια μας.

Αρχικά ελπίζουμε να αποκτήσουμε θαυμαστές. Εν συνεχεία ξεκινάμε εντατικά να προετοιμάζουμε τον πρώτο μας δίσκο καθώς υπάρχει έτοιμο πολύ υλικό που θέλουμε να το ηχογραφήσουμε.

Να μη στηρίζετε την τοπική σκηνή αν δεν το αξίζει. Αν το αξίζει όμως, να δώσετε το αίμα σας.

The post Συνέντευξη “Deathcrop Valley” appeared first on anthem.gr.

Οι Ascendant Path είναι ένα melodic death metal σχήμα από την Αθήνα, ενεργοί στον χώρο από το 2012. Με αφορμή λοιπόν την επικείμενη συμμετοχή τους στο Anthem Festival Act II στις 7 Φλεβάρη στην Death Disco βρήκαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με την μπάντα για τα σχέδια της.

Η μπάντα αποτελείται από τους:

Αντρέας Γαρύφαλλος – Φωνητικά, κιθάρα

Διαμαντής Δουρδούμας – Κιθάρα

Δημήτρης Ελευσινιώτης – Πλήκτρα

Δημήτρης Καλασκάνης – Μπάσο

Sevan Barsam – Ντραμς

Κύριες μουσικές μας επιρροές απ’ το συγκεκριμένο είδος είναι μπάντες όπως οι Children of Bodom, οι At the Gates, οι Dark Tranquillity ακόμα και οι Septic Flesh οι οποίοι δε βρίσκονται εντός του melodic death αλλά το είδος τους δε μπορεί να καθοριστεί ακριβώς, όπως και το δικό μας. Το melodic death που παίζουμε κυμαίνεται κάπου ανάμεσα σε σουηδικά και φινλανδικά πλαίσια.
Ωστόσο, οι επιρροές πάνω στη μουσική που συνθέτουμε δεν βρίσκονται μόνο εκεί καθώς ακούμε αρκετά είδη μουσικής ο καθένας ξεχωριστά, γιαυτό και δεν μπορούμε να πούμε ακριβώς ότι παίζουμε melodic death, το λέμε προσδιοριστικά, διότι ανεξαρτήτως είδους riff και συνθέσεις αν μας αρέσουν τις ενσωματώνουμε πάνω στην μουσική μας.

Θεωρώ πως το είδος αυτό είναι απ’ τα πιο αδικημένα,καθώς πολλοί δεν αρέσκονται στα πλήκτρα και τις πολλές μελωδίες,ωστόσο πιστεύω πως αν έδιναν μια ευκαιρία να ”ψαχτούν” λίγο καλύτερα,ίσως άλλαζαν γνώμη.

Το πλάνο μας είναι να κυκλοφορήσει το πρώτο μας κομμάτι το οποίο ήδη ηχογραφούμε πριν το live. Μετά το live δεν έχει καθοριστεί τίποτα ακόμα, αλλά σίγουρα ένας από τους στόχους μας είναι στο σύντομο μέλλον να κυκλοφορήσουμε ένα δίσκο.

Σκοπεύουμε να παρουσιάσουμε κυρίως δικό μας υλικό, με δυο νέα κομμάτια που γράψαμε αυτό τον καιρό και μια νέα διασκευή που θα ταρακουνήσει τη βραδιά νομίζω.

Δεν υπάρχει κάτι που να έχουμε σκεφτεί αναφορικά με αυτό, ωστόσο μελλοντικές live εμφανίσεις με μπάντες όπως αυτές που προανέφερα θα μας έκαναν πολύ χαρούμενους.

Δε θέλουμε να περιορίσουμε τη θεματολογία μας, αφού όλοι συμμετέχουν στο γράψιμο μουσικής και στίχων και όλες οι ιδέες είναι πάντα ευπρόσδεκτες, ωστόσο, κυμαινόμαστε πιο πολύ σε ατομικά ανθρώπινα θέματα που λίγο πολύ αναρωτιόμαστε, νιώθουμε, ζούμε όλοι. Θέματα, κοινωνικά, θρησκευτικά, ατομικά κ.ο.κ.

Δε θυμάμαι συγκεκριμένη στιγμή, πέραν από μερικές φορές που κάποιος θα ακούσει το λάθος κάποιου άλλου και θα γελάσουμε μεταξύ μας με νοήματα και είναι ωραίο να τα παίρνεις στον χαβαλέ αυτά, γιατί έτσι περνάς πιο ωραία. Ωστόσο, σίγουρα όλοι μας θυμόμαστε πολύ έντονα ένα live που είχε γίνει στη μνήμη ενός φίλου μας που έφυγε εκείνο τον καιρό, καθώς, ήταν πολύ ιδιαίτερο, ταυτόχρονα δυνατό, ευαίσθητο και μέσα από την όλη θλίψη όλων χαρούμενο το κλίμα και μέσα στη μπάντα αλλά και στο κοινό, οπότε σίγουρα αυτό το live δεν μας έμεινε μόνο σαν «αγαπημένη» στιγμή μέσα στη μπάντα αλλά και σαν ανθρώπους τον καθένα ξεχωριστά.

Ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας και περιμένουμε να σας δούμε στο live, υποσχόμαστε να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας!

Links:
Facebook  https://www.facebook.com/AscendantPath

The post Συνέντευξη “Ascendant Path” appeared first on anthem.gr.

Για όσους δεν τους γνωρίζουν, οι Hearken To Their Agony είναι ένα ανερχόμενο metalcore/deathcore συγκρότημα από την Αθήνα. Με αφορμή λοιπόν την εμφάνιση τους στο Anthem Festival Act II στις 7 Φλεβάρη στην Death Disco, βρήκαμε την ευκαιρία να τους ρωτήσουμε δύο-τρία πράγματα για το μέλλον (και όχι μόνο) της μπάντας.

Είμαστε οι Hearken To Their Agony, μια πενταμελής μπάντα από την Αθήνα που υπάρχει από τον Μάιο του 2015. Το είδος μας είναι το Metalcore/Deathcore και αποτελούμαστε από τον Ari στα φωνητικά, George στο μπάσο, Chris και Jim στις κιθάρες και George στα drums.

Κάποια γνωστά ονόματα είναι οι Architects, Parkway Drive, Whitechapel, Northlane. Οι επιρροές μας από αυτά τα είδη είναι ποικίλες και πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να μας εμπνέει, ώστε να κάνουμε πράξη τις δικές μας ιδέες και να καθορίσουμε τον δικό μας ήχο.

Αν και υπάρχουμε μόλις λίγους μήνες σαν μπάντα, λάβαμε διάφορες απόψεις για το “E.R.A” . Υπήρξαν πολύ καλά σχόλια και για το στιχουργικό μέρος καθώς και για την σύνθεση και ενορχήστρωση του. Η θετική ανταπόκριση του κόσμου μας έδωσε το κίνητρο για να προσπαθήσουμε περισσότερο για ένα ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα, που σύντομα θα μπορούμε να σας το παρουσιάσουμε.

Τα θέματα μας είναι κυρίως κοινωνικά. Μέσο αντίληψης των διάφορων καταστάσεων και προσωπικών εμπειριών προσπαθούμε να δώσουμε μια εικόνα από την καθημερινότητα, πιο αληθινή, ίσως και ωμή ορισμένες φορές, προσπαθώντας κάθε φορά να περάσουμε ένα μήνυμα στον ακροατή.

Το Broken Honor είναι ένα από τα κομμάτια του επερχόμενου E.P μας που μέσα στο 2016 αναμένεται να ανακοινωθεί, να ολοκληρωθεί και να αποτελέσει την πρώτη μας ολοκληρωμένη δουλειά. Για την ώρα, συνθέτουμε τα υπόλοιπα κομμάτια αυτού του E.P και σύντομα θα υπάρχει το πρώτο μας video clip, για το Broken Honor.

Μια δυνατή εμφάνιση, με τον καλύτερο μας εαυτό που ελπίζουμε να σας αρέσει και να σας ικανοποιήσει.

Προς το παρόν μέσο της official σελίδας μας στο Facebook, όπου μπορείτε να μαθαίνετε άμεσα για οτιδήποτε νεότερο καθώς και στο YouTube channel μας για να παρακολουθήσετε και να ακούσετε το υλικό μας. Για όσους ενδιαφέρονται να αποκτήσουν το υλικό μας μπορούν μέσο της Bandcamp σελίδας μας.

Ελπίζουμε η μουσική μας να σας ικανοποιήσει, να σας ενθαρρύνει και να δώσει ένα κίνητρο για να συνεχίσετε να προσπαθείτε για το καλύτερο. Stay true.

Links:
Facebook page: https://www.facebook.com/HearkenToTheirAgony
YouTube Channel: https://www.youtube.com/channel/UCkxLf0TH0uCqDeMqxB80S2Q
Bandcamp page: https://hearkentotheiragony.bandcamp.com

The post Συνέντευξη “Hearken To Their Agony” appeared first on anthem.gr.

Επιστροφή στα δρώμενα μετά από μήνες, μπαίνοντας αυτή τη φορά στα λημέρια του metalcore με το κομμάτι “The Distant Blue” από τους Βρετανούς Architects. Παρμένο από το άλμπουμ “Lost Forever // Lost Together”, το βασικό concept του τραγουδιού είναι ότι παρακολουθούμε την Γη από απόσταση, χρόνια αφού αυτή κατέστη μη κατοικήσιμη.

“That distant blue, that’s me and you

It was from there that we all grew

Framed in space, our first home

All those beating hearts that were made of stone

We were disaster built from flesh and bone”

Το κομμάτι μετά από ένα μικρό χαλαρό intro, ξεκινάει με τους πέντε πρώτους στίχους, οι οποίοι είναι και το ρεφραίν του κομματιού. Το «μακρινό μπλε» είναι η Γη, εκεί που μεγαλώσαμε, το πρώτο μας σπίτι. Αν δώσουμε έμφαση στο “We were disaster…” καταλαβαίνουμε πως ο «αφηγητής» προσδίδει την αιτία που πλέον δεν μπορούμε να κατοικήσουμε την Γη, στην ίδια την ανθρώπινη φυλή.

“Their bodies made a mountain, a ladder to the stars

When they reached up to the sun, it only left them with scars

All the saints and the sinners will reap what they sow

So they stood back and watched their bitterness grow”

Συνεχίζοντας, όσο πλέον γινόταν εμφανές ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίζαμε να ζούμε στη Γη, με τον αριθμό των θυμάτων να ανεβαίνει, αναγκαστήκαμε να φύγουμε από την Γη προς «τα αστέρια». Οι ουλές (scars) πιθανότατα συμβολίζουν το παρελθόν, την ιστορία μας όπως κάθε ουλή κρύβει πίσω της την ιστορία για το πως αποκτήθηκε. Πήραμε αυτό που αξίζαμε (reap what they sow) ενώ καθόμασταν αδρανείς βλέποντας το «σπίτι μας» να χάνεται σιγά σιγά. Εδώ γίνεται αναφορά στην πραγματικότητα που ζούμε κάθε μέρα. Όλοι μας ξέρουμε το πόσο εύθραυστος είναι ο πλανήτης μας και πόσο κακή είναι η ανθρώπινη επιρροή για την ζωή του, παρόλα αυτά δεν κάνουμε τίποτα για να το αλλάξουμε, για να καταφέρουμε να διασώσουμε τον πλανήτη μας. Αφάνιση ειδών ζώων, δασών, εκπομπή απεριόριστων ρίπων είναι κάποια παραδείγματα των καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Γη και λίγοι από εμάς προσπαθούν να αποτρέψουν.

“They couldn’t tell the cure from disease

They no longer knew their want from their need

They fucked the future, forgot the past

Nothing built was built to last”

Το να μην μπορείς να ξεχωρίσεις την αρρώστια από την θεραπεία και τις ανάγκες από τα θέλω σου, είναι σημαδί του πόσο προχωρημένη είναι η κατάσταση στην οποία έχουμε επιφέρει την πλανήτη. Καταστρέψαμε το μέλλον μας, ξεχνώντας το παρελθόν μας. Δεν μάθαμε από τα λάθη και την ιστορία μας. Τίποτα που χτίσαμε δεν θα μπορούσε να έχει διάρκεια. Σιγά σιγά θα πληρώναμε τις επιλογές μας.

“A common ground, now we see

That connected us like the land and the sea”

Ο δεσμός της θάλασσας με την στεριά είναι αδιάσπαστος. Δεν μπορείς να βρεις θάλασσα που να μην συνδέεται με στεριά. Έτσι και ενωθήκαμε οι άνθρωποι προκειμένου να διασώσουμε το είδος μας. Ο κοινός μας στόχος (common). Είναι γνωστό εξάλλου και μέσα από την ιστορία το πως οι άνθρωποι παραμερίζουν τις διαφορές τους και ενώνονται για την αντιμετώπιση μιας μεγάλης καταστροφής.

“Caught in a web, don’t struggle free

This is all we’ve got, so just let it be

If we save ourselves, we’ll feel so small

We’ll ask ourselves why we cared at all”

Ο ιστός είναι το πρόβλημα στο οποίο έχει «πιαστεί» η ανθρωπότητα. Αν καταφέρουμε και σωθούμε από «τον ιστό» θα αισθανόμαστε μικροί, γιατί θα συνεχίσουμε να πιανόμαστε σε ιστούς, να δημιουργούμε προβλήματα στους εαυτούς μας τα οποία θα απειλήσουν την ίδια μας την ύπαρξη. Γι’αυτό απλά το αφήνουμε να γίνει. Αφήνουμε την καταστροφή να μας αφανήσει. Γιατί στο τέλος η μοίρα μας είναι η ίδια, όσο και να την παλεύουμε.

Για άλλη μια φορά να πω πως η ερμηνεία των στίχων είναι καθαρά δικιά μου. Στα σχόλια (είτε στο site, είτε στα μέσα δικτύωσης) μπορείτε να γράψετε ποια είναι η δικιά σας εκδοχή-ερμηνεία.

The post Lyrical Anatomy #4: Architects – The Distant Blue appeared first on anthem.gr.

Τζανέτος

Τελικά ο χρόνος κυλά πολύ γρήγορα. Ξεκινήσαμε το anthem.gr ένα χρόνο πριν, με σκοπό να προωθήσουμε τη ελληνική underground μουσική σκηνή που αγαπάμε. Μέσα σε αυτές τις 365 ημέρες προωθήσαμε δεκάδες καλλιτέχνες, είπαμε την άποψη μας, θυμηθήκαμε παλιά κι αγαπημένα άλμπουμ, διευρύναμε τους μουσικούς μας ορίζοντες, σατιρίσαμε τη μουσική (κι όχι μόνο) επικαιρότητα και διοργανώσαμε το δικό μας φεστιβάλ. Ισχύει ότι κάθε αρχή και δύσκολη και τα προβλήματα ήταν πολλά. Μέσω της συνεργασίας μας κατορθώσαμε να τα ξεπεράσουμε και να συνεχίζουμε να “εκπέμπουμε”!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς το Rainbow Rock Bar στο Γκάζι, το From Beyond Web Radio, τα Stage Studios στην Αθήνα και το FeelA RockA – The Rock Webzine για τη πολύ σημαντική τους βοήθεια για τη διοργάνωση και την προώθηση του φεστιβάλ μας. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω όσους αναγνώστες μας έχουν βοηθήσει με τα εποικοδομητικά τους σχόλια. Χάρη σε εσάς γινόμαστε καλύτεροι! 

Από Σεπτέμβρη τα άρθρα και οι στήλες θα πληθύνουν, ενώ εν καιρώ θα ανακοινωθεί και η νέα μέρα του φεστιβάλ μας. Εύχομαι να έχετε ένα όμορφο καλοκαίρι!

Νικόλας

Όσα και να πω είναι λίγα. Το anthem.gr υπήρχε πολλά χρόνια σαν σκέψη και πέρυσι υλοποιήθηκε από 3 φίλους, τους αρθρογράφους Τζανέτο και Νικόλα και τον τεχνικό μας, Θοδωρή που μας έκανε τη ζωή πιο εύκολη και δημιούργησε ένα πολύ όμορφο περιβάλλον για να αρθογραφήσουμε. Στη δυναμική ομάδα μας, προστέθηκε ο αρθρογράφος Γιώργος, που εμπλούτισε το site μας με τις ιδέες του.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους διάβασαν έστω 1 άρθρο, όσους λάτρεψαν τη σάτιρα μας ή μας έβρισαν γι’ αυτή (αποτέλεσαν έμπνευση για νέα άρθρα), όσους άκουσαν τους δίσκους που προτείναμε και κυρίως να ευχαριστήσω όλα τα συγκροτήματα και το κοινό τους που μας εμπιστεύτηκαν για συνεντεύξεις και μας τίμησαν με την παρουσία τους στο φεστιβάλ μας.

Κάναμε ένα μεγάλο διάλειμμα λόγω υποχρεώσεων και εξεταστικών και θέλουμε να ξεκουραστούμε για καλοκαίρι, αλλά ο Οκτώβρης θα μας βρει ακόμα δυνατότερους, αφού έχουμε χρόνο να ετοιμαστούμε, να σχεδιάσουμε, να πάρουμε ιδέες και να σας προσφέρουμε πλουσιότερο και καλύτερο υλικό και ένα ακόμα μεγαλύτερο φεστιβάλ. Περιμένουμε τις δικές σας προτάσεις και ιδέες. Αγαπάμε τη σκηνή και θα συνεχίσουμε να τη στηρίζουμε με όλη μας τη δύναμη. Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Γιώργος

Με την σειρά μου εγώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τα παιδιά που μου έδωσαν την ευκαιρία να συμμετάσχω στην ομάδα του anthem.gr. Η αλήθεια είναι πως ο χρόνος αυτός πέρασε υπερβολικά γρήγορα. Εμπόδια υπήρξαν σε αρκετούς τομείς, η αγάπη μας όμως για την μουσική και την ελληνική σκηνή μας βοήθησε να τα ξεπεράσουμε και να φτάσουμε στο σημείο όπου βρισκόμαστε.

Όπως είπε και ο Νικόλας, από Οκτώβρη θα επιστρέψουμε δυναμικά ώστε να καλύψουμε το κενό που δημιούργησαν οι υποχρεώσεις τον τελευταίο καιρό.

Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω τους αναγνώστες του anthem.gr για την υποστήριξη και τα σχόλια τους (θετικά και αρνητικά). Μας βοήθησαν πολύ στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του site καθώς και στο να καταφέρουμε να συνεχίσουμε αυτό που ξεκίνησαν τα παιδιά έναν χρόνο πριν. Την προώθηση της ελληνικής underground σκηνής.

The post Ένας χρόνος anthem! appeared first on anthem.gr.

Δεν μπορώ να φανταστώ καταλληλότερη μπάντα για την παρούσα στήλη. Οι Insomnium πέρα του ότι είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες μουσικά, είναι και από αυτές που στιχουργικά ταυτίζομαι σε πολλά από τα τραγούδια τους. Για την «ανατομία» αυτής της βδομάδας διάλεξα το πρώτο τραγούδι τους που άκουσα, το “Weather The Storm”. Μουσική και στίχοι είναι γραμμένοι από τον Ville Friman ενώ κάνει guest φωνητικά ο Mikael Stanne (Dark Tranquillity).

“Cast down into the darkness
To stumble towards unknown
Only emptiness to hold on to
Only shadows to seek support from”

Με τους πρώτους στίχους του τραγουδιού ο Friman τονίζει σε πόσο άσχημη κατάσταση (darkness) μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος και η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται όταν δεν υπάρχει κάποιος στον οποίο μπορούμε να στηριχτούμε. Δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε ώστε να «αποδράσουμε» (unknown) και αυτό μας αφήνει ένα κενό, πολλές φορές μη διαχειρίσιμο.

“So arm your heart with self-worth
Yet prepare for sorrow and pain
Don’t let the fear eat you from inside
Wear your weaknesses with pride”

Ο Friman θεωρεί πως σε τέτοιες καταστάσεις πρέπει να έχουμε αυτοεκτίμηση, βασικό στοιχείο που χρειαζόμαστε ώστε να καταφέρουμε κάτι, παρόλα αυτά να προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο. Ο φόβος μπορεί να μας καταστρέψει ενώ πρέπει να ενστερνιζόμαστε τις αδυναμίες μας.

“And even if you crush my body
And drain it ’til the last drop
You can never touch my spirit
You can never touch my soul
No matter how bleak or how hopeless
No matter how hard or how far
You can never break my conation
Tear the will apart from desire”

Και φτάσαμε στο ρεφραίν. Βασικό θέμα: Μην τα παρατάς. Όσο δυσμενής και να γίνει μια κατάσταση, όσο απελπισμένοι και αν είμαστε δεν τα παρατάμε. Ακόμη και σε καταστάσεις έντονου σωματικού πόνου (crush my body), δεν «πληγώνεται» το πνεύμα και η ψυχή μας όσο έχουμε δυνατή θέληση.

“Thrown down into the flames 
Enfolded by ash and ember
Quenched in scorching fire
Hardened in undying flare” 

Για να κατανοήσουμε τι θέλουν να πουν οι συγκεκριμένοι στίχου πρέπει να καταλάβουμε πρώτα τι θέλει να πει ο ποιητής με την ένοια της φωτιάς (flames, ember, fire, flare). Η φωτιά είναι βασικό στοιχείο που από την ανακάλυψη της έπαιξε αδιαμφησβίτητο ρόλο στην εξέλιξη και την επιβίωση των ανθρώπων. Μέσα από την φωτιά οι άνθρωποι έφτασαν στο σημείο να φτιάξουν εργαλεία και όπλα. Χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή σπαθιών σε αργότερες εποχές. Λόγω της φωτιάς σκλήρυνε το μέταλο ώστε να μετασχηματοποιηθεί σε σπαθί. Παρομοίως, ο άνθρωπος γίνεται πιο δυνατός (hardened) από την αλληλεπίδραση του με την φωτιά.

“Through demise and disaster 
Past the flames of the end 
Rise above ever stronger
Disown the past for the present”

Εφόσον καταφέρουμε να περάσουμε τις κακουχίες (demise, disaster) βγαίνουμε πιο δυνατοί. Παρόλα αυτά, το παρελθόν πρέπει να μένει παρελθόν και να μην επηρεάζει το παρόν.

“Don’t be guided by fear or failure 
It’s now or never Just give it all in”

Τίποτα το βαθυστόχαστο στους δύο τελευταίους στίχους. Δύο motivational (παρακινητήριες) γραμμές, οι οποίες δηλώνουν ξεκάθαρα το μήνυμα που θέλει να περάσει στους ακροατές ο Friman. Ο φόβος και η αποτυχία δεν πρέπει να είναι καθοδηγητήριες αρχές. Πάντα να τα δίνουμε όλα.

Έτσι τελειώνει και το 3^ο μέρος της στήλης. Λόγω χρόνου και υποχρεώσεων αδυνατώ να την βγάζω εβδομαδιαία, παρόλα αυτά κάνω όποτε καταφέρνω θα δημοσιεύω.

The post Lyrical Anatomy #3: Insomnium – Weather The Storm appeared first on anthem.gr.

Προσοχή: Η ανάλυση που κάνω στους στίχους στην παρούσα στήλη είναι καθαρά δικιά μου ερμηνεία και πως καταλαβαίνω εγώ τους στίχους των τραγουδιών. Όταν δίνω εξήγηση που έχει δώσει και ο ίδιος ο καλλιτέχνης θα αναφέρεται αναλόγως.

Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω με πολύ συντομία το στιχουργικό θέμα του “King Nothing” θα έλεγα την φράση «πρόσεχε τι εύχεσαι». Σαν concept έχει αναφερθεί σε αρκετά κομμάτια διαφόρων καλλιτεχνών, μπορώ να πω όμως ότι ο τρόπος που το παρουσιάζουν οι Metallica είναι αξιόλογος σε σχέση με άλλα τραγούδια με παρεμφερές θέμα.

“Wish I may, wish I might
Have this I wish tonight
Are you satisfied?”

«Εύχομαι, εύχομαι, εύχομαι». Το θέμα με μια ευχή είναι ότι την κάνει κάποιος που δεν θέλει να προσπαθήσει για να πετύχει αυτό που εύχεται, αλλά να του έρθει ουρανοκατέβατο και αυτό είναι που θέλουν να τονίσουν οι Metallica με τις δύο πρώτες γραμμές του τραγουδιού. Είναι ικανοποιητικό όμως να γίνονται έτσι πράγματα που θέλουμε;

“Dig for gold, dig for fame
You dig to make your name
Are you pacified?”

Στους στίχους αυτούς οι Metallica πιθανότατα κάνουν μια αναφορά στο χρηματικό κομμάτι των «θέλω» ενός ανθρώπου. Φήμη, δόξα, λεφτά είναι τρία βασικά πράγματα τα οποία κυνηγάνε οι άνθρωποι εδώ και πολλούς αιώνες, δίνοντας πολλά και χάνοντας ακόμα περισσότερα. Η απληστία έχει οδηγήσει πολλούς ανθρώπους στην ιστορία σε πράξεις που μετέπειτα αμαύρωσαν το όνομα τους. Εδώ να πω πως το «King» στο όνομα του τραγουδιού δεν είναι καθόλου τυχαίο. Πολλά είναι τα ιστορικά παραδείγματα βασιλιάδων που απέκτησαν φήμη, χρήματα, δύναμη και απέτυχαν να πραγματοποιήσουν το έργο το οποίο υποτίθεται ότι επιτελούσαν. Να κυβερνήσουν. Θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο και στην σήμερον ημέρα όπου «βασιλιάδες» είναι οι πολιτικοί αρχηγοί των χωρών.

“All the wants you waste
All the things you’ve chased”

Στο pre-chorus κομμάτι του τραγουδιού ακούγονται οι δύο αυτές γραμμές. Μια επισήμανση τον θυσιών που κάνει ο άνθρωπος για να αποκτήσει τα πράγματα που κυνηγάει, αλλά συνήθως δεν χρειάζεται.

“Then it all crashes down
And you break your crown
And you point your finger
But there’s no one around
Just want one thing
Just to play the king
But the castle’s crumbled
And you’re left with just a name
Where’s your crown,
King Nothing?
Where’s your crown?”

Και μπαίνουμε στο ρεφρέν, το οποίο είναι και από τα αγαπημένα μου. Υποθετικά ο «πρωταγωνιστής» του τραγουδιού πετυχαίνει στην απόκτηση των πραγμάτων που θέλει –μα δεν χρειάζεται όπως είπα προηγουμένως-. Και μετά όλα καταρρέουν. Ο «βασιλιάς» χάνει το στέμμα του. Τι είναι αυτό που καταρρέει; Η ζωή του. Από τα πιο κλασικά παραδείγματα είναι άνθρωποι που πλούτισαν –απότομα ή όχι- μα δεν είναι ευτυχισμένοι. Κατάφεραν να φτιάξουν ένα όνομα, να γίνουν «βασιλιάδες», κάποιοι. Μα στο τέλος έμειναν με ένα όνομα γιατί λείπουν από την ζωή τους βασικά στοιχεία που οι άνθρωποι θεωρούν ασήμαντα ή αδιάφορα όπως η αγάπη, οι σχέσεις, οι φιλίες, η ανθρωπιά και στο τέλος το μόνο που τους μένει είναι το όνομα που έφτιαξαν και ένα σωρό υλικά αγαθά που στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται. Το «κάστρο» των στίχων είναι η ζωή αυτή που καταρρέει. Θυσίασαν τις διαπροσωπικές σχέσεις τους με ανθρώπους και έτσι όταν όλα κατέρρευσαν δεν υπήρχε κάποιος στον οποίο μπορούσαν να βασιστούν.

“I wish I may, I wish I might
Have this wish I wish tonight
I want that star, I want it now
I want it all and I don’t care how”

Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας τους στίχους αυτούς θυμήθηκα τα κακομαθημένα παιδάκια που βλέπω ανά καιρούς σε καταστήματα να ζητάνε ανελέητα από τους γονείς τους να τους αγοράσουν αγαθά και εκείνους ανίκανους να πουν το όχι. “I don’t care how”: Το βασικό πρόβλημα των ανθρώπων. Δεν τους ενδιαφέρει πως θα αποκτήσουν δύναμη, αρκεί να την αποκτήσουν. Άπειρα παραδείγματα, από ανελέητη κατακρεούργηση του περιβάλλοντος για την δημιουργία εμπορικών κτιρίων (εργοστάσια, εμπορικά κέντρα, παραθεριστικά κέντρα) μέχρι καταπάτηση των εδαφών άλλων χωρών ή φυλών για την απόκτηση γεωγραφικής δύναμης και φυσικού πλούτου.

“Careful what you wish
Careful what you say
Careful what you wish, you may regret it
Careful what you wish, you just might get it”

Τι όμορφοι στίχοι. Όσοι έχουν δει την ταινία Bedazzled με τον Brandon Fraser θα καταλάβουν αμέσως τι θέλουν να πουν οι Metallica με αυτούς τους στίχους. Ένα πολύ κλασικό ρητό όπως το «πρόσεχε τι εύχεσαι» μα τόσο σημαντικό ειδικά στις μέρες μας. Όταν δεν έχουμε κάτι, οτιδήποτε είναι αυτό, δεν ξέρουμε πως είναι να το έχουμε. Ευχόμαστε να το αποκτήσουμε και όταν γίνεται αυτό τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιμέναμε. Το μετανιώνουμε, αλλά είναι πολύ αργά. Για παράδειγμα ένα παιδάκι εύχεται να γίνει ροκ σταρ. Μέσα από θυσίες και μόχθο τα καταφέρνει. Κι όμως η ζωή του δεν είναι όπως του την είχαν παρουσιάσει ή υποσχεθεί. Το μετανιώνει, πλέον όμως είναι αργά για να την αλλάξει. Δεν ξέρω αν οι Metallica είχαν προσωπικές εμπειρίες που να σχετίζονται με τους στίχους αυτούς, αλλά σίγουρα έχουν μετανιώσει για πράγματα που ήθελαν στην ζωή τους. Το έχει πει και ο ίδιος ο Hetfield.

“Off to never-never land”

Με παραξένεψε και εμένα αυτός ο στίχος. Μετά από έρευνα κατάλαβα ότι πρόκειται για μια αναφορά στο “Enter Sandman” του οποίου η δομή του τραγουδιού είναι παρόμοια με του “King Nothing”.

Ίσως το συγκεκριμένο άρθρο το έκανα πιο εκτενές απ’ότι θα έπρεπε να είναι. Είναι όμως ένα τραγούδι με στίχους που βρίσκουν αντίκτυπο στην ζωή μας ακόμα και σήμερα, 18 χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Το θέμα του μπορεί να θεωρηθεί κλισέ, αλλά όχι οι στίχοι (εκτός ίσως από το “Careful what you wish”). Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν το έγραψαν βασιζόμενοι σε προσωπικές εμπειρίες. Αλλά αυτό το ξέρουν μόνο οι ίδιοι.

The post Lyrical Anatomy #2: Metallica – King Nothing appeared first on anthem.gr.

Ξεκινάμε λοιπόν με το κομμάτι «Death and the Healing» των αγαπημένων μου Wintersun.

‘Α windstorm dropped a bird from the sky
It fell to the ground and it’s wings broke and died
But when the time got by, back to sky it flied
’cause the wings healed in time and the bird was I’

Στις πρώτες τέσσερεις γραμμές του τραγουδιού ο Jari Maenpaa μας διηγείται μια μικρή ιστορία. Το «πουλί» στην ιστορία είναι ο ίδιος ο Jari ενώ το σημείο που «σπάνε» τα φτερά του αναφέρεται σε κακουχίες της ζωής, δύσκολες στιγμές οι οποίες δοκιμάζουν τους ανθρώπους κατά κύριο λόγο πνευματικά και πολλές φορές τους «τσακίζουν» όπως για παράδειγμα ένας δύσκολος χωρισμός ή μια περιπέτεια υγείας. Ο χρόνος όμως είναι το βασικό συστατικό για την θεραπεία από αυτές τις κακουχίες. Με τον χρόνο μόνο μπορεί κάποιος να ανακάμψει από μία δύσκολη στιγμή, έτσι και το πουλί στην ιστορία με τον χρόνο θεραπεύτηκαν τα φτερά του και έτσι ξαναπέταξε. Και προχωράμε στο ρεφρέν:

‘Time is the death and the healing
Take your last breath, ’cause death is deceiving
Time is the past, now and tomorrow
Days fly so fast and it leaves me so hollow’

Ο χρόνος όπως είπαμε θεραπεύει (healing), όμως είναι αυτός από τον οποίο στο τέλος δεν μπορούμε να ξεφύγουμε (death). Η βασική αιτία θανάτου για την οποία ο άνθρωπος δεν έχει βρει τρόπο αποφυγής και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα βρει ποτέ είναι τα γηρατιά τα οποία είναι αποτέλεσμα τους πέρας του χρόνου. Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος όσο και αιφνίδιος (deceiving) γι’αυτό και κάθε πνοή που παίρνουμε μπορεί να είναι η τελευταία μας. Περνάει τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τα πράγματα τα οποία πραγματικά θέλουμε σε αυτή τη ζωή και έτσι μας αφήνει ένα κενό (hollow).

‘A snowstorm blew inside a wolf’s eyes
and the frozen tears covered all the mountainsides
But then the time got by and the wolf died
and someday that wolf would be I’

Άλλη μια ιστοριούλα παρόμοια με αυτή στους πρώτους τέσσερεις στίχους. Εδώ μία χιονοθύελα φυσάει μέσα στα μάτια ενός λύκου του οποίου τα δάκρυα πάγωσαν τις βουνοπλαγιές. Έτσι πιθανότατα ο Jari να θέλει να δείξει πως όπως στον λύκο συνέβη κάτι και τον έκανε δυνατό (τόσο που με τα δάκρυα του «πάγωσε όλες τις βουνοπλαγιές») έτσι μπορεί να γίνει και στον άνθρωπο. Με τον χρόνο όμως ο λύκος πέθανε παρά την δύναμη του. Όπως ο λύκος έτσι και μεις θα έχουμε την ίδια τύχη κάποια μέρα όσο δυνατοί και να είμαστε γιατί κανείς μας δεν μπορεί να ξεφύγει από την δύναμη του χρόνου.

Εν κατακλείδι ο Jari Maenpaa όντας από τους αγαπημένους μου μουσικούς προσφέρει σε ένα τραγούδι που ήδη απαρτίζεται από riff-αρες, στίχους που μπορούν να βάλουν σε σκέψεις τον ακροατή χωρίς να είναι υπερβολικά συνηθισμένοι ή κλισέ. Gotta love Jari!

Και έτσι τελειώνει το πρώτο μέρος της νέας αυτής στήλης. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω κάθε πότε θα βγαίνει αλλά θα προσπαθήσω όσο περισσότερο μπορώ για εβδομαδιαία κυκλοφορία. Stay tuned!

The post Lyrical Anatomy #1: Wintersun – Death And The Healing appeared first on anthem.gr.

Στο συγκεκριμένο EP ονόματι “Hard Road” συναντάμε δύο τραγούδια: Το “The Hunt” διάρκειας 2:42 όπου το
συγκρότημα μας κάνει μία εισαγωγή στον ήχο στον οποίο προσανατολίζεται. Στο κομμάτι υπάρχει φανταστική αρμονία μεταξύ των οργάνων, ειδικά μεταξύ μπάσου και ντραμς ενώ από τις κιθάρες ακούμε πιασάρικα riffs και μελωδίες. Τα φωνητικά της μπάντας εξίσου καλά και θεωρώ πως ταιριάζουν γάντι στο ύφος και το είδος της μπάντας. Το τραγούδι μιλάει για το πως η μπάντα “κυνηγάει” το  όνειρο της και πως δεν θα σταματήσει πριν καταφέρει να το “πιάσει”.
Προχωράμε στο δεύτερο κομμάτι του EP με τίτλο “What Do You Want” διάρκειας 3:26. Το τραγούδι ξεκινά εμφανώς πιο χαλαρά από το προηγούμενο, με εισαγωγή στην ακουστική κιθάρα. Ένα love song όπως φαίνεται και από τους στίχους, κυμαίνεται σε χαμηλότερα τέμπο διατηρώντας την δυναμικότητα του “The Hunt”.

Μέσω αυτού του σύντομου EP η μπάντα κάνει μια εισαγωγή στα μονοπάτια που θέλει να ακολουθήσει. Είμαι σίγουρος πως αν συνεχίσει στο ίδιο ύφος και ρυθμό την περιμένουν μεγάλες επιτυχίες. Σίγουρα περιμένουμε νέο υλικό από την μπάντα και γιατί όχι ένα full-length album.

The post Flashback: Sparklight – Hard Road appeared first on anthem.gr.

6 χρόνια πέρασαν από το τελευταίο άλμπουμ των Slipknot, με τίτλο “All Hope Is Gone”, ένα άλμπουμ το οποίο αγαπήθηκε τόσο από φανς όσο και από κριτικούς. Στο διάστημα αυτό η μπάντα έμεινε στο προσκήνιο με συνεχείς περιοδίες, την δημιουργία του δικού της φεστιβάλ ονόματι Knotfest, τα δυσάρεστα νέα του θανάτου του μπασίστα Paul Gray καθώς και η ξαφνική αποχώρηση του ντράμερ Joey Jordison λίγο πριν την έναρξη των ηχογραφήσεων του .5 The Gray Chapter.

Η ταυτότητα των αντικαταστατών των Jordison και Gray δεν έχει αποκαλυφθεί επισήμως και μέσα σε όλη την μουρμούρα και τα “κουτσομπολιά” περί αυτής, κυκλοφορεί το .5 The Gray Chapter. Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω το άλμπουμ με συντομία θα έλεγα πως είναι μια ανάμειξη του IOWA και του Vol. 3 (The Subliminal Verses). Στα τραγούδια του άλμπουμ είναι εμφανής η αγριάδα και το μίσος που βγάζουν οι Slipknot, ειδικά μέσα από τα riff τους, ενώ ταυτόχρονα βρίσκουμε μελωδικά μέρη που μας πάνε στο Vol. 3. Στιχουργικά δεν απογοητεύουν, έχοντας ξεκαθαρισμένα τα θέματα του κάθε τραγουδιού με μια απλή ανάγνωση των στίχων. Πολλά από αυτά τα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από τον θάνατο του Paul Gray και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η μπάντα στην αποδοχή του συμβάντος.

Η εισαγωγή γίνεται με το “ΧΙΧ”, με εξαιρετική ατμόσφαιρα που αντιπροσωπεύει το υπόλοιπο άλμπουμ, με το ακόλουθο τραγούδι “Sarcastrophe” να δένει άψογα. Ακολουθούν τα “AOV” και “The Devil In I”, δύο τραγούδια που αντιπροσωπεύουν το γενικό ήχο του άλμπουμ με τον άγριο και ταυτόχρονα μελωδικό ήχο τους. Φτάνουμε στο 5ο τραγούδι του δίσκου ονόματι, “Killpop”, αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα του δίσκου και μάλιστα από τα πιο συναισθηματικά. 6ο και 7ο τραγούδι τα “Skeptic” και “Lech” αντίστοιχα, δύο τραγούδια που θυμίζουν πολύ τους Slipknot του IOWA με την λιγοστή μελωδία και τα βαριά riffs, με το δεύτερο να είναι απόδειξη του ότι η μπάντα δεν προσέλαβε τον πρώτο τυχόντα για την θέση του νέου ντραμέρ, αλλά έναν άξιο αντικαταστάτη του Jordison. Και ενώ βρισκόμαστε στη μέση ακόμα, έρχεται το “Goodbye”. Ένα ιδιαίτερο τραγούδι που μου θυμίζει το Snuff ως ένα βαθμό κυρίως λόγω της δομής του αφού αποτελεί μπαλάντα μέχρι την μέση και δυναμώνει στην συνέχεια. Μετά από αυτό το μικρό “διάλειμμα” συνεχίζουμε με το “Nomadic” στο οποίο τα όργανα παράγουν έναν βαρύ, θυμωμένο ήχο ενώ την όποια μελωδία έχει το τραγούδι την προσφέρουν τα φωνητικά του Corey.  Αρκετά παρόμοιο ήχο έχει και το “The One That Kills The Least”. Και καθώς φτάνουμε στο τέλος έρχεται το “Custer”. Το τραγούδι ξεκινά με τον Shawn Crahan να εξηγεί πως θα είναι ο ρυθμός της εισαγωγής του τραγουδιού. Κατά την διάρκεια του τραγουδιού ακούγονται υψηλής συχνότητας ήχοι -σαν συναγερμοί-, ενώ είναι το μοναδικό τραγούδι του άλμπουμ το οποίο μου θυμίζει πολύ έντονα το πρώτο άλμπουμ της μπάντας. Ακολουθεί το μικρότερο σε διάρκεια τραγούδι του άλμπουμ, “Be Prepared For Hell” το οποίο πιθανότατα να είναι εισαγωγή για το επόμενο κομμάτι, παρ’όλα αυτά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι theme ενός ψυχολογικού θρίλερ ή ταινίας τρόμου, μιας και ο ήχος είναι αρκετά… creepy. Και φτάνουμε στα δύο τελευταία κομμάτια του άλμπουμ, με το πρώτο να είναι το “The Negative One”, το πρώτο single που κυκλοφόρησε και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου με το κυρίως riff να παίρνει βραβεία καλύτερου riff για το 2014. Τελευταίο κομμάτι το “If Rain Is What You Want”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου (6:20) κάτι το οποίο η μπάντα δεν συνηθίζει. Είναι επάξιος επίλογος του άλμπουμ με σχετικά πιο χαμηλό τέμπο σε σχέση με το υπόλοιπο δίσκο. Και έτσι μετά από 63 λεπτά τελειώνει το άλμπουμ.

Συνοπτικά έχουμε να κάνουμε με έναν από τους καλύτερους -αν όχι τον καλύτερο- δίσκο των Slipknot που σίγουρα θα ικανοποιήσει και τον πιο die-hard fan των πρώτων δίσκων ιδιαίτερα του IOWA και του Vol.3 (The Subliminal Verses). Όσοι φοβόντουσαν ότι η αποχώρηση του Joey θα επηρεάσει αρνητικά την μπάντα δεν χρειάζεται να ανησυχούν μιας και ο νέος ντράμερ (όποιος και αν είναι) όχι μόνο ανταποκρίνεται στις προσδοκίες αλλά στέκεται επάξια στην θέση του προκατόχου του και αν σκεφτεί κανείς ότι ο προκάτοχος αυτός είναι ο Joey Jordison τότε μπορεί να καταλάβει το εύρος των δυνατοτήτων του νέου ντράμερ.

ΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ

-Μελωδικά και ταυτόχρονα δυνατά κομμάτια

-Στιχουργικά -για άλλη μια φορά- άψογοι οι Slipknot

-Δυνατό drumming επάξιο του Jordison

-Ικανοποιητική διάρκεια (63:51)

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΣΚΟΥ

-Corey Taylor: Φωνητικά

-Mike Thomson: Κιθάρα

-Jim Root: Κιθάρα

-Shawn Crahan: Τύμπανα

-Chris Fehn: Τύμπανα

-Sid Wilson: Samples, turntables

-Craig Jones: πλήκτρα

-Donnie Steele: μπάσο (session member)

-???: Drums

The post Flashback: Slipknot – .5: The Gray Chapter appeared first on anthem.gr.