Φτάσαμε και φέτος στο τέλος του αγαπημένου μου αφιερώματος. Τρίτο μέρος λοιπόν για τις ελληνικές κυκλοφορίες που άκουσα και αγάπησα περισσότερο φέτος. Σε αυτό θα βρείτε δίσκους που βγήκαν το τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς ή και μερικά άλμπουμ που εγώ άκουσα περισσότερο από το καλοκαίρι και μετά αν και κυκλοφόρησαν πιο πριν μέσα στο 2025.

Η προσπάθειά μου είναι όπως πάντα να καλύψουμε όλο το φάσμα του rock και του metal, γι’ αυτό και αναγράφεται το είδος στο οποίο ανήκει ο κάθε καλλιτέχνης και τα social media του για να ακολουθήσετε και να ψάξετε περισσότερο όσα σας αρέσουν. Να ευχαριστήσω για ακόμα μία φορά όλα τα συγκροτήματα που κοινοποίησαν και αγκάλιασαν το πρώτο και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας.

Η στήριξή σας σε αυτό το εγχείρημα είναι πολύ όμορφη και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε πολλές μπάντες από τα αφιερώματα αυτά στη στήλη Artist of the Week της εκπομπής μας στο Favela Radio. Παρακάτω θα βρείτε δώδεκα κυκλοφορίες και ένα EP σαν bonus τα οποία μου άρεσαν πάρα πολύ και σας προτείνω οπωσδήποτε να ακούσετε και εσείς. Καλή ακρόαση!

Honeybadger – Let There Be Light

Είδος: Desert/Heavy Rock

Αν και κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη, το Let There Be Light είναι σίγουρα ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο μέσα στη χρονιά. Οι Honeybadger είναι ένα συγκρότημα που με τον πρώτο τους δίσκο, το Pleasure Delayer είχαν δείξει την ικανότητα να γράφουν πολύ ωραία τραγούδια με το The Wolf, το Good for Nothing και το That Feel να αποτελούν σταθερές στις playlists μου.

Φέτος όμως με το Let There Be Light, καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή τη διάθεσή τους να εξελιχθούν και να μας προσφέρουν κάτι καινούριο στο κοινό. Οι κιθάρες τους ακούγονται λιγότερο σκληρές, τα riffs τους ταιριάζουν τέλεια με το εξαιρετικό τους rhythm section και τα ρεφρέν τους είναι τρομερά catchy και σου κολλάνε στο μυαλό από την πρώτη ακρόαση.

Με διάρκεια λίγο πάνω από τη μισή ώρα, το άλμπουμ είναι συμπαγές και δεν υπάρχει μισή μέτρια στιγμή. Έχουν τις φάσεις που ακούγεται φουλ το desert στοιχείο όπως στο Before the Crash και το Panic Button, έχουν όμορφα κομμάτια με πιο fuzzy κιθάρες όπως το The Green με τον υπέροχο αργό ρυθμό του και το Diamonds που έχει ένα από τα αγαπημένα μου ρεφρέν, έχει συνθέσεις που χτίζονται υπομονετικά όπως το Filth and Disorder με τη μπασογραμμή και την υπέροχη riffάρα ή το ομώνυμο κομμάτι με τον υπνωτικό ρυθμό που κλείνει τον δίσκο. Ένα άλμπουμ-διαμαντάκι που αξίζει να βυθιστείτε σε όλες τις συνθέσεις του ανεξαιρέτως.

Facebook, Instagram, Spotify

Lucifer’s Child – The Illuminant

Είδος: Black Metal

Το Antichrist ξεκινάει, η πρώτη κραυγή ακούγεται και αμέσως καταλαβαίνεις τι πρόκειται να επακολουθήσει. Μόλις τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο τους ονόματι Under Satan’s Wrath, οι Αθηναίοι Lucifer’s Child επιστρέφουν με έναν δίσκο μεγαλύτερο σε διάρκεια, με περισσότερες ιστορίες και ακόμα πιο πλούσιο στο κομμάτι των συνθέσεων και της παραγωγής.

Το The Illuminant είναι ένα έργο που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στην επιθετικότητα των τραγουδιών του και τη μυσταγωγική ατμόσφαιρα που χτίζουν οι Lucifer’s Child μέσα σε αυτά. Ο ήχος είναι πολύ πυκνός, τα riffs σε χτυπούν κατευθείαν ενώ οι αλλαγές ρυθμού που έχουν είναι εξαιρετικές αφού σε κομμάτια όπως το προσωπικό αγαπημένο As Bestas χτίζουν αργά μια ατμοσφαιρική εισαγωγή πριν μας προσφέρουν έναν πραγματικό black metal όλεθρο.

Η συνέχεια του δίσκου πάντως είναι ανάλογη με τραγούδια που εξερευνούν στιχουργικά τη μυθολογία, τον θάνατο και την ανθρώπινη απληστία χτίζοντας ένα άκουσμα που ακούγεται οριακά σαν τελετή. Έχει την black metal μελαγχολία και ταυτόχρονα την καθαρή ωμότητα του είδους και συνθέσεις όπως το Curse, το Ichor και το The Serpent And The Rod μπορούν να αποτελέσουν σταθερές για το ελληνικό black metal στο μέλλον. Για μένα μια από τις μουσικές κυκλοφορίες της χρονιάς στον ακραίο ήχο.

Facebook, Instagram, Spotify

Anorimoi – Τερατογένεση

Είδος: Heavy Metal/Comedy Metal

Έξι χρόνια πέρασαν από την Κώλαση και οι αγαπημένοι Ανώριμοι επέστρεψαν για έντεκα άσματα αμόλυντης ηλιθιότητας όπως δηλώνουν και οι ίδιοι. Στην Τερατογένεση λοιπόν έχουμε τη γνωστή συνταγή που κάνει αυτό το συγκρότημα τόσο ξεχωριστό. Κλασικό, ατσαλένιο heavy metal με τους κωμικούς στίχους και τις ρεφρενάρες που θα τραγουδιούνται στις συναυλίες τους μαζί με τα all time classics τους.

Αυτό που πάντα αγαπούσα στους Ανώριμους είναι η δυνατότητά τους να καταπιάνονται τόσο με θέματα επικαιρότητας της περιόδου που βγαίνει ο δίσκος και να τα σατιρίζουν σε ακραίο βαθμό όσο και με απλές αγνές καφρίλες που θα σκεφτόμασταν με την παρέα μας. Στο άλμπουμ μπορεί κανείς να βρει από τραγούδια που σπάνε πλάκα με τους trappers και το cancel culture όσο και με το φαγητό ή το Φιλί του Ποσειδώνα (που αν δεν ξέρετε τι είναι, γκουκλάρετε πριν το ακούσετε).

Οι Αθηναίοι ήταν ανέκαθεν πολύ καλοί μουσικοί και θέλω να κάνω ειδική μνεία στον Νεκροπεθαμένο και τον Σατριγιάννη, γιατί για ακόμα μία φορά τα σόλο, τα riffs και η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετικά εκτελεσμένα, απλά το χιούμορ τους είναι τόσο καλό που γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο που προσέχεις όταν τους ακούς. Όπως και να ‘χει, προτείνω να κάνετε πολλές ακροάσεις γιατί οι Ανώριμοι γράφουν τα επόμενα κομμάτια που θα ανυπομονούμε να ακούσουμε στο setlist τους όπως Το Πουλί του Χίτσκοκ, τον Σλατίνο Εραστή και τις Νηστικές Υπηρεσίες. Και καλή ευκαιρία να αναρωτηθείτε τι φάγατε. Κεφτέδες ή πέος;

Facebook, Instagram, Spotify

Hidden In the Basement – Mud Days

Είδος: Heavy Rock

Είμαι τεράστιος φαν των Hidden In The Basement και είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που μιλήσαμε μαζί τους στο Artist of the Week του Anthems Radio Show. Αυτό που κάνουν οι Λαρισαίοι στο καινούριο τους άλμπουμ είναι αυτό που ξέρουν καλύτερα. Γράφουν ωραίο heavy rock που θα κάνει το κοινό στις συναυλίες να χτυπηθεί σαν τρελό στους ρυθμούς τους.

Το Mud Days έχει αυτήν την αίσθηση της κλεισούρας και εσωτερικής πίεσης που εκδηλώνεται με τη μορφή ξεσπάσματος όπως ξέρει πολύ όμορφα να τις αποτυπώνει ένα underground σχήμα. Το Pawn είναι το τέλειο εισαγωγικό κομμάτι όχι μόνο για το δίσκο, καθώς σου δείχνει που θα κινηθεί το άλμπουμ, αλλά για live εμφανίσεις γενικότερα. Το F με την υπέροχη γέφυρα του προς το τέλος είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα.

Το As It Burns λειτουργεί τέλεια ως μια mid tempo σύνθεση ακριβώς στη μέση του άλμπουμ πριν κλείσουν με το αγαπημένο μου 4 Leaf Clover με το υπέροχο ρεφρέν και το ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει να απελευθερώνει όλη την ενέργεια και την ένταση που έχουν δείχνοντας ταυτόχρονα και τη μελωδική πλευρά τους. Με διάρκεια μόλις μισής ώρας, μπορώ να πω με ασφάλεια ότι οι Hidden In The Basement έγραψαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους και ανυπομονώ να τους δω και από κοντά απολαμβάνοντας τις μουσικές τους.

Facebook, Instagram, Spotify

ORIA – This Future Wants Us Dead

Είδος: Progressive Groove Metal

Οι ORIA επιστρέφουν μετά από πέντε χρόνια με ένα νέο άλμπουμ και το This Future Wants Us Dead είναι η επιτομή του σύγχρονου progressive groove metal που γνωρίζει μεγάλη άνοδο χάρη στην παρουσία συγκροτημάτων όπως οι Gojira. Παρ’ όλα αυτά οι Θεσσαλονικείς έχουν μπολιάσει τον ήχο τους και με τις επιρροές από πιο core και extreme ακούσματα δημιουργώντας μια δική τους ταυτότητα.

Είναι ένα άλμπουμ για μια δυστοπία, τόσο πεσιμιστικό σε θεματικές και ταυτόχρονα τόσο ρηξικέλευθο σε νέες ιδέες. Τα riffs τους είναι βαριά και groovy και δίνουν τη θέση τους σε ατμοσφαιρικά περάσματα και περίπλοκους ρυθμούς που φανερώνουν την τεχνική τους κατάρτιση και κρατούν ζεστό το ενδιαφέρον σε όλο το άλμπουμ. Οι ερμηνείες είναι πολύ δυναμικές, αλλά η γενικότερη απαισιόδοξη θεματική τις κάνει να ακούγονται συναισθηματικά φορτισμένες συμπαρασύροντας και τον ακροατή σε αυτήν την εμπειρία.

Τραγούδια όπως το Pirates, Parrots and Parasites δείχνουν την αγάπη τους σε συγκροτήματα όπως οι Gojira που προαναφέραμε και οι Lamb of God, ενώ το Guided by the Hand of G.O.D.S φέρνει πιο μπροστά την πιο ακραία πλευρά τους. Από εκεί και πέρα οι ORIA συνεχίζουν να χτίζουν έναν δικό τους κόσμο και να θίγουν κοινωνικά ζητήματα και θέματα ατομικής ελευθερίας μέσα από κομματάρες όπως το From Wastelands to Vile Hands, το Terragenics και το The Islandead που είχε ένα από τα αγαπημένα μου outros για όλο το 2025. Ένας δίσκος που συνδυάζει τεχνική και ατμόσφαιρα και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχους του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

The Steams – Vile Wonders

Είδος: Psychedelic Rock

Είχα τεράστιες προσδοκίες από τους The Steams, καθώς θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα της ευρύτερης rock σκηνής και το Vile Wonders τις δικαίωσε στο 100%. Σταθεροί στον ψυχεδελικό τους χαρακτήρα, οι Αθηναίοι γράφουν έναν δίσκο με μεγάλες συνθέσεις, πολύ όμορφα outros στα περισσότερα τραγούδια και αρκετή επιρροή από την post-punk και garage σκηνή.

Τα περισσότερα κομμάτια έχουν αργό ρυθμό με επαναλαμβανόμενα riffs και φωνητικά που μοιάζουν να σε υπνωτίζουν χτίζοντας μια συνεχόμενη ένταση. Ταυτόχρονα γεμίζουν τον ήχο τους με στοιχεία και από ελληνική μουσική παράδοση όπως στο πιο κιθαριστικό D.i.c.e ή το Iron Sea με τους ελληνικούς στίχους και τους εναλλασσόμενους ρυθμούς που θυμίζουν νησιώτικο τραγούδι.

Φυσικά και στο δεύτερο μισό του άλμπουμ, οι The Steams κρύβουν πολύ ωραίες εκπλήξεις με το πιο ανατολίτικο Arcadia, το The Pattern που βγάζει μια υπέροχη 00s garagίλα ή το Daughter of Gaia που με την παραγωγή και τη δουλειά στις κιθάρες δείχνουν το εξαιρετικό επίπεδο των συνθέσεών τους. Ένα άλμπουμ χωρίς μέτρια στιγμή και πιθανότατα το κορυφαίο της μέχρι τώρα πορείας τους.

Facebook, Instagram, Spotify

Domination Inc. – Generation Hate

Είδος: Thrash Metal/Groove Metal

Από τον τίτλο του άλμπουμ και τη φράση “We Are Generation Hate” που είναι τα πρώτα λόγια που ακούγονται, καταλαβαίνεις κατευθείαν ότι θα ταυτιστείς μαζί του, μιας και είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που ανήκουμε στην ίδια γενιά. Έλειψαν για αρκετά χρόνια οι Domination Inc., αλλά η φετινή τους επιστροφή είναι θριαμβευτική.

Το άλμπουμ αποτελεί μια ευθύβολη επίθεση και απελευθερώνει όλη τη νεανική ορμή και κυρίως την εσωτερικευμένη οργή του συγκροτήματος. Η επιθετικότητα αυτή εξωτερικεύεται στα τραγούδια τους μιας και ο δίσκος είναι ξεκάθαρα επηρεασμένος από την περίοδο της καραντίνας και των τεταμένων κοινωνικών αλλαγών στα χρόνια που ακολούθησαν.

Μουσικά οι Domination Inc. παραμένουν γρήγοροι και με πολύ βαριά riffs, ωστόσο το thrash τους δίνει τη θέση του σιγά σιγά σε πιο groove φόρμες. Επίσης η τριάδα ακούγεται πιο δεμένη από ποτέ και όλος ο δίσκος κυλάει ανερυθρίαστα χωρίς σκαμπανεβάσματα. Κομμάτια όπως το εξαιρετικό Farewell Song, το γρήγορο Burn ’em Down, τα επιθετικότατα Through the Scars και Generation Hate ή το We Are Hate με το φοβερό του outro θα αποτελέσουν παρακαταθήκη για την ελληνική metal σκηνή. Πολύ σημαντικός και κυρίως τρομερά ποιοτικός δίσκος.

Facebook, Instagram, Spotify

Black Path – Of Paint and Ash

Είδος: Death Metal

Οι Black Path είναι ένα συγκρότημα που μέσα στο 2025 επέστρεψε μετά από μια μεγάλη δισκογραφική απουσία. Αυτό βέβαια δεν τους εμπόδισε να βγάλουν έναν από τους πιο ωραίους δίσκους στον ακραίο ήχο. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η ικανότητά τους να αντλούν στοιχεία από όλο το φάσμα του death metal και να τα ενσωματώνουν πολύ οργανικά στις συνθέσεις τους.

Στο Of Paint and Ash συναντά κανείς συνθέσεις που πατάνε σε melodic death μοτίβα όπως το Abyssal, πολλά progressive περάσματα και σε κομμάτια όπως το Descent κάποια από τα καλύτερα και πιο τεχνικά riffs της σκηνής. Όλα αυτά πάντα με το σκληρό και στιβαρό τους ήχο επηρεασμένο από Morbid Angel και άλλα συγκροτήματα που γαλούχησαν τη σκηνή στα 90s.

Είναι ένα άλμπουμ με ένταση και ταυτόχρονα τρομερό συναίσθημα. Είναι αρτιότατο ερμηνευτικά και μουσικά με συνθέσεις όπως το Izalith και την ανατριχιαστική του γέφυρα, το επιθετικότατο Pale Angel και το εξαιρετικό Attic που μοιάζει να συνοψίζει όλα τα επιμέρους στοιχεία της μουσικής τους σε μια πεντάλεπτη σύνθεση. Ένας δίσκος που χρειάζεται πολλές ακροάσεις για να τον κατανοήσεις στο έπακρο με πολύ καλή παραγωγή και ωραία ροή.

Facebook, Instagram, Spotify

Drunk Jackals – HATEBOX

Είδος: Garage/Hard Rock

Άλλο ένα συγκρότημα που έλειψε αρκετά χρόνια από τη δισκογραφία, αλλά επέστρεψε με φρεσκάδα και όρεξη να προσφέρει καλή μουσική. Οι Drunk Jackals στο HATEBOX δημιουργούν ένα πολύ στιβαρό άλμπουμ που δείχνει μια αγάπη στο νοσταλγικό hard rock, αλλά περισσότερο προσπαθεί να συγκεράσει τις διαφορετικές επιρροές τους χτίζοντας έναν ωμό και όμορφα άγριο ήχο.

Είναι μια πολύ σημαντική επιστροφή και γεμάτη ποιότητα. Ένα άλμπουμ με ένταση και θυμό τον οποίο το συγκρότημα μοιάζει να έχει αποδεχτεί και τον εξωτερικεύει μέσα στα κομμάτια του. Έχει κιθάρες με το κατάλληλο fuzziness και ένα πολύ στιβαρό rhythm section με τις ερμηνείες να έρχονται και να το απογειώνουν ως εμπειρία.

Το άλμπουμ δεν βασίζεται στην ταχύτητα, αλλά στο βάρος των riffs και το groove που έχουν οι Κορίνθιοι. Το ομώνυμο κομμάτι φανερώνει την επιρροή των Clutch στον ήχο τους, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και πιο ψυχεδελικές στιγμές όπως το Psychedelic Company, εξαιρετικά αυθεντικό hard rock σε συνθέσεις όπως το Unchain Me, τραγούδια επηρεασμένα από τον garage ήχο όπως το The Great Unknown ή mid tempo διαμάντια όπως το Black που αποτελεί την αγαπημένη στιγμή του γράφοντος. Μια επιστροφή με ουσία και νόημα.

Facebook, Instagram, Spotify

Urstaat – Autophagia

Είδος: Post-Metal/Sludge

Αν για έναν λόγο αγαπώ πολύ το instrumental post-metal είναι γιατί μπορεί να έρθει ξαφνικά ένα ντεμπούτο που να με κάνει να κολλήσω για πολύ καιρό στο repeat. Φέτος το Autophagia είναι ένα άλμπουμ που με ταξίδεψε περισσότερο από κάθε άλλο μέσα από τις μεγάλες συνθέσεις του και αυτό το μείγμα του post-metal με sludge στοιχεία και βαριά doom riffs που παίζουν οι Αθηναίοι.

Ο ήχος που δημιουργούν είναι βαρύς, οι συνθέσεις είναι αργές χτίζοντας μαεστρικά τις κορυφώσεις τους, ενώ η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική στην πρώτη ακρόαση. Κι όμως μέσα σε όλο αυτό, η μουσική τους είναι τόσο καλή, τόσο όμορφη που δεν ψάχνεις διέξοδο από το άλμπουμ, αλλά θέλεις να εμβαθύνεις περισσότερο σε αυτό το ταξίδι και να κατανοήσεις κάθε πτυχή του Autophagia.

Κάθε σύνθεση του δίσκου δίνει συνέχεια στην αφήγηση της προηγούμενης. Τα ανατριχιαστικά riffs του Primal δίνουν θέση στο εξαιρετικό Mitra-Varuna και τις μπασογραμμές του, το sludge Misha039 και το Autophagia που είναι οι πιο μικρές συνθέσεις τους ακολουθούνται από έπη διάρκειας οκτώ έως έντεκα λεπτών, τα Under the Gaze Of The Other και το Between The Sea and the Security Fence που θεωρώ μια από τις καλύτερες post συνθέσεις της χρονιάς. Το Autophagia είναι πραγματικό διαμάντι σε ένα είδος που η ελληνική σκηνή βγάζει πάντα προσεγμένες δουλειές και αυτό τα λέει όλα για την ποιότητά του.

Facebook, Instagram, Spotify

Euphrosyne – Morus

Είδος: Post-Black Metal

Αν με ρωτούσαν ποιο ήταν το πιο ανατριχιαστικό άλμπουμ που άκουσα το 2025, τότε το Morus θα ήταν η απάντησή μου. Είναι ένας δίσκος που ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στη μελαγχολία και την εσωτερική έκρηξη που είναι έτοιμη να απελευθερωθεί. Οι Euphrosyne έχουν φτιάξει έναν δικό τους ήχο που πατάει στο post και το doom με αρκετά black στοιχεία, ο οποίος όμως φιλτράρεται μέσα από ένα πρίσμα έντονου συναισθηματισμού που δίνει την αίσθηση προσωπικής εξομολόγησης.

Το July 21st αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της έντασης που χτίζουν στα κομμάτια τους ξεκινώντας με μια συμφωνική ενορχήστρωση και μια συναισθηματική ερμηνεία που μετατρέπεται σε ένα post-black ξέσπασμα που θυμίζει Alcest. Έχουν όμως και πιο μελωδικά κομμάτια όπως το Valley of White και το Eulogy όπου τα φωνητικά ακούγονται τόσο φορτισμένα και ευάλωτα που ενισχύουν το αίσθημα της απώλειας και της εσωτερικής πάλης.

Όσο προχωράει ο δίσκος, ο πεσιμισμός του εντείνεται και το Mitera με τους ελληνικούς του στίχους είναι μακράν η πιο black και ταυτόχρονα καθηλωτική στιγμή του. Το ίδιο ισχύει και με το Asphodel όπου η μελωδικότητά τους και οι Deafheaven επιρροές τους παντρεύονται με εξαιρετικό τρόπο. Μια κυκλοφορία που έχει απαισιοδοξία και σε συνοδεύει σε δύσκολες στιγμές χωρίς να προσπαθήσει να τις απαλύνει. Ένα από τα καλύτερα και ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Wormhog – Transience

Είδος: Progressive Rock

Ένας ακόμα δίσκος που βγήκε τον Δεκέμβρη και αισθάνομαι χαρούμενος που πρόλαβα να τον ακούσω και να τον συμπεριλάβω στο αφιέρωμα ήταν το Transience των Wormhog. Οι Αθηναίοι είναι ένα σχήμα με πολύ ετερόκλητες επιρροές μιας και πατάνε κυρίως στο progressive rock και metal δείχνοντας όμως ανά σημεία μια αγάπη και στο sludge και τη ρετρίλα του πρώιμου occult rock και heavy metal.

Δεν τους ενδιαφέρει τόσο η καθαρότητα του ήχου όσο η ένταση και η ψυχεδελική ατμόσφαιρα που χτίζουν μέσα στα τραγούδια τους. Τα riffs τους είναι αρκετά βαριά παντρεύοντας τον ήχο των Sabbath με το grunge δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα. Οι περισσότερες συνθέσεις τους διαρκούν περίπου πέντε λεπτά και παρουσιάζουν μια ιδιόμορφη δομή με αλλαγές στους ρυθμούς και μελωδικά ξεσπάσματα.

Σε κομμάτια όπως το Gun Justice ή το ομώνυμο Transience νιώθεις συνεχώς τους ρυθμούς να περιπλέκονται και κάθε φορά να ξεπετάγεται ένας διαφορετικός πρωταγωνιστής. Σε άλλα όπως στο Prometheus και το Amidst The Ruins αφήνουν τις μελωδίες τους και τις πολύ καλές ερμηνείες να πατήσουν πάνω στα γεμάτα riffs. Ένα άλμπουμ όμορφο, με μια χαρισματική πολυπλοκότητα και ετερόκλητες ιδέες να βρίσκουν φοβερή χημεία.

Facebook, Instagram, Spotify

Bonus: The Clixets – Days Go By EP

Είδος: Post Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα EP που έτυχε να το ακούσω τις τελευταίες εβδομάδες και αποφάσισα να το συμπεριλάβω στο αφιέρωμα γιατί με κέρδισε σχετικά εύκολα. Οι The Clixets κινούνται κυρίως στον alternative χώρο, αλλά μέσα στις συνθέσεις τους βρήκα και πολλά indie/pop στοιχεία που τους ταιριάζουν πολύ. Η γραφή τους είναι καθαρή και μελωδική και τα τραγούδια τους έχουν αισιοδοξία και συναισθηματική διαύγεια που δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας.

Γενικότερα οι ενορχηστρώσεις τους είναι πολύ προσεγμένες και υπάρχει μια αίσθηση ροής που κάνει τον δίσκο να ακούγεται ενιαίος, αν και σε κάθε κομμάτι δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα. Κάθε κομμάτι του μοιάζει σαν ένα μικρό στιγμιότυπο της σύγχρονης αστικής καθημερινότητας και ανά σημεία ένιωσα να με ταξιδεύει. Ένα άλμπουμ που αξίζει να απολαύσετε σε κάθε έκφανση του, είτε την πιο χορευτική, είτε την πιο ήρεμη, είτε την πιο rock και που παρά τα είκοσι τρία λεπτά του έχει πάρα πολλά να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν το αφιέρωμά μας για το 2025 και τις ελληνικές κυκλοφορίες που λατρέψαμε. Μπορείτε να ακολουθήσετε όλα τα συγκροτήματα για τα οποία μιλήσαμε στις σελίδες τους στα social media και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον Δεκέμβρη του 2026!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

To 2025 έφυγε πριν λίγες μέρες και φτάνουμε προς το τέλος των φετινών μουσικών αφιερωμάτων. Προσπαθώ να συμπεριλάβω όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και μάλιστα μερικά που έχουν κυκλοφορήσει και στο τέλος της χρονιάς και για αυτό το δεύτερο και το τρίτο μέρος του αφιερώματος στους δίσκους από Έλληνες καλλιτέχνες βγαίνουν πλέον το 2026.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ όλους τους καλλιτέχνες που κοινοποίησαν το πρώτο μέρος στο Facebook και το Instagram αφού ήταν μια καλή ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με κάποιους εξ αυτών και να ετοιμάσουμε ωραία πραγματάκια για το μέλλον. Μέχρι τότε πάμε να δούμε δώδεκα ακόμα εξαιρετικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2025 και όπως πάντα σας δίνω τις σελίδες στα social media και το Spotify όλων των καλλιτεχνών προκειμένου να τους ακολουθήσετε και να τους ακούσετε!

The Buzzdealers – Radiant Frequencies

Είδος: Garage/Psychedelic Rock

Τους The Buzzdealers τους γνωρίσαμε το 2020 μέσω της συνέντευξης που μας είχαν δώσει και εμένα είναι πάντα χαρά μου να βλέπω συγκροτήματα να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται και να αποκτούν περισσότερο κοινό. Το Radiant Frequencies έρχεται σαν επιστέγασμα αυτής της εξελικτικής πορείας της τετράδας από την Αθήνα.

Με λιγότερο fuzzy κιθάρες, οι Buzzdealers πατάνε περισσότερο στην garage πλευρά τους και με πολλά πολύ όμορφα ψυχεδελικά στοιχεία μας προσφέρουν ένα μεθυστικό άλμπουμ. Είναι ένας δίσκος που αποπνέει άνεση και αυτοπεποίθηση ενός συγκροτήματος που ξέρει να γράφει καλά τραγούδια. Όλο το Radiant Frequencies έχει πολύ ωραία ροή και σου αποπνέει μια γενικότερη αισιοδοξία.

Σε κάθε σημείο του θα βρεις πολύ καλά στοιχεία όπως σε mid tempo συνθέσεις όπως το Sun Upon A Time που έχει μια αρκετά 70s αισθητική, στο Wrong Place Right Time με τη ρετρό garagίλα του, το Far Out που σε υπνωτίζει με τις μελωδίες του, το Buzzy Loop και την αυθεντική ροκιά του και το ομώνυμο που ήταν και το αγαπημένο μου σε όλο το δίσκο. Έχοντας δει πλέον τη μπάντα και live, μπορώ να πω ότι η αυθεντικότητα και η ενέργεια που μεταδίδουν στο κοινό είναι αδιαμφισβήτητες.

Facebook, Instagram, Spotify

The Rockin’ Dead – Thriving On Chaos

Είδος: Hard Rock

Οι νεκροί δεν πεθαίνουν μας λένε με το πρώτο τους κομμάτι οι καλοί μας φίλοι The Rockin’ Dead και μέσα στα 41 λεπτά διάρκειάς του έχουν βαλθεί μάλλον να μας το αποδείξουν. Το συγκρότημα επέστρεψε μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απουσίας, αλλά μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα αφού ακούγονται εξίσου δεμένοι και ποιοτικοί.

Τα τραγούδια τους συνεχίζουν και βασίζονται στο δίπολο που σχηματίζουν στα φωνητικά ο Κώστας και η Άννα και τη δυναμική που αναπτύσσουν. Οι The Rockin’ Dead γράφουν τραγούδια γεμάτα ενέργεια, ένταση και ρυθμό και μάλιστα εξελίσσονται μουσικά. Τα κομμάτια τους είναι πιο σκοτεινά και με μια dark country αισθητική όπως μας ανέφερε στον αέρα του Favela Radio ο τραγουδιστής τους Κώστας Στριφτός.

Η αισθητική αυτή και μια υποβόσκουσα southernίλα είναι προφανής στο Gunslinger, ωστόσο γενικότερα η μπάντα βρίσκεται σε μια φάση που μετά από χρόνια μεγαλώνει, αλλάζει και προσφέρει στο κοινό ωραίες και αυθεντικές ροκιές που χρειάζεται όπως το ομώνυμο Thriving on Chaos, το Better Save Yourself και το The Dead Don’t Die και όμορφες μπαλαντοειδείς συνθέσεις όπως το Wild Horses Neigh. Ευχή μας είναι να μην κάνουν ξανά τόσο μεγάλο διάλειμμα.

Facebook, Instagram, Spotify

XOAN – Tensions

Είδος: Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα από τα πολύ αγαπημένα μου εναλλακτικά ακούσματα της φετινής χρονιάς. Από το εισαγωγικό High Underwater και το πολύ ωραίο του outro κατάλαβα ότι εδώ έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση δίσκου. Το Tensions έχει πραγματικά πολλή ένταση εσωτερικευμένη στα τραγούδια του και η τετράδα μοιάζει να θέλει να εκφράσει αυτήν την πίεση.

Κάτι τέτοιο γίνεται αρκετά προφανές στο εξαιρετικό Numbers με την εμμονή της σύγχρονης κοινωνίας ή στο πολύ αγαπημένο μου False Alarms και την αντίσταση που έχουμε στην αλλαγή. Σε όλο το άλμπουμ θα βρεις διαμαντάκια όπως το Wire ή το Ksydi, το πρώτο τους ελληνόφωνο κομμάτι που κλείνει το Tensions και προσωπικά με την ήρεμη ενορχήστρωση και τα φωνητικά που ακούγονται απόκοσμα μου θύμισε το Final Breath με το οποίο έκλεισαν οι Pelican το What We All Come to Need.

Συνοψίζοντας, οι Αθηναίοι επανέρχονται πέντε χρόνια μετά το Greenhorn με μια κυκλοφορία που δείχνει την ωριμότητα και την εξέλιξή τους. Αναδεικνύουν επίσης την αγάπη τους στην εναλλακτική μουσική, το indie και το post-punk. Η παραγωγή που έχει γίνει είναι επίσης εξαιρετική βοηθώντας όλες τις συνθέσεις τους να αναδειχθούν. Εξαιρετικό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Sakis Tolis – Everything Comes to an End

Είδος: Black Metal

Είτε με τους Rotting Christ, είτε με την προσωπική του δισκογραφία, ο Σάκης Τόλης είναι ιδιαίτερα ενεργός τα τελευταία χρόνια και το εντυπωσιακό είναι πως όλες οι κυκλοφορίες του είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Μου φαίνεται ότι ο ίδιος είναι πλέον απαλλαγμένος από τη φάση του να γράψει κάτι που να πατάει σε συγκεκριμένα μουσικά μοτίβα και απλά γράφει μουσική που γουστάρει να παίζει.

Το Everything Comes to an End είναι ένας δίσκος που φέρει την υπογραφή του δημιουργού του, ο οποίος θα καταπιαστεί είτε με το κλασικό black metal ύφος των τελευταίων άλμπουμ των Rotting Christ σε τραγούδια όπως το In Youth We Learn, In Age We Understand και το One Voice, One Flame και ταυτόχρονα θα γράψει και κομμάτια με περισσότερη μελωδία και πιο διευρυμένη θεματολογία όπως το αγαπημένο Orkizome, το Hail Thy Mighty Rock N’ Roll και το Imagination.

Είναι ένα άλμπουμ που κυλάει όμορφα, δείχνοντας όλη την ωριμότητα του Σάκη μετά από τόσα χρόνια στη σκηνή. Μελωδίες λιτές, αλλά φορτισμένες, κιθάρες και φωνητικά που υπηρετούν το συναίσθημα της σύνθεσης χωρίς καμία τάση επίδειξης και όλα αυτά με τη μελαγχολία και το σκοτάδι που χρειάζεται ένα άλμπουμ σε αυτό το είδος. Ο Σάκης μεγαλώνει και εξελίσσεται, αλλά πάντα γράφει μουσική που έχει κάτι να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Stygian Path – The Lorekeeper

Είδος: Epic/Heavy Metal

Αν κάτι μου αρέσει στο επικό heavy metal, είναι να έχει αφήγηση και καλές ιστορίες να πει πέραν από ωραίες μελωδίες. Το The Lorekeeper των Αθηναίων είναι ένα πάρα πολύ δυνατό ντεμπούτο που κάλυψε όλα όσα ζητάω εγώ από ένα άλμπουμ του είδους αυτού. Οι Stygian Path μέσα στα 45 λεπτά της διάρκειας του χτίζουν έναν σκοτεινό κόσμο επικής φαντασίας δίνοντας έμφαση στη δομή των τραγουδιών και την ατμόσφαιρα που δημιουργούν.

Τα riffs δεν είναι επιθετικά, αλλά βαριά και ταυτόχρονα μελωδικά και στα σόλο έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Κιθαριστικά είναι ένα καθαρόαιμο, καλοπαιγμένο ατσάλι. Highlight επίσης η προσεγμένη δουλειά που έχει γίνει στα φωνητικά, που είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ένας δίσκος επικού metal. Γενικότερα νιώθω πως όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ έχουν μια θεατρικότητα και μια δραματουργία ενισχύοντας το επικό συναίσθημα που σου δημιουργούν συνθέσεις όπως το Prometheus και το Tides of Time.

Ωστόσο όσο προχωράει το άλμπουμ είναι σαφής η ικανότητά τους να γράψουν και πιο μεγάλα τραγούδια σε διάρκεια όπου δείχνουν και την τεχνική τους ικανότητα με το Unholy Land και το Le Chateau Du Deuil που κλείνουν το δίσκο με πολύ όμορφο τρόπο. Από τα πιο ελπιδοφόρα και ωραία ντεμπούτα σε μια σκηνή που βγάζει συνεχώς συγκροτήματα με ωραίες ιδέες και αφηγήσεις.

Facebook, Instagram, Spotify

Tony Bluebird – Κασέτα – EP

Είδος: Urban/Garage

Ο Tony Bluebird είναι μια από τις πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις καλλιτεχνών έχοντας ακούσει τα EPs του και έχοντας δει live το ρεπερτόριό του. Ο τίτλος και το εξώφυλλο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας αντιπροσωπεύει στο 100% το retro vibe που σου περνάνε και τα τέσσερα τραγούδια του. Μέσα σε μόλις εννιά λεπτά, ο Αντώνης καταφέρνει και εμπλέκει μεγάλο μέρος των επιρροών του.

Ο δίσκος κουβαλά μια έντονη αίσθηση νοσταλγίας, όχι με τη λογική εξιδανίκευσης της εποχής, αλλά σαν μια καταγραφή στιγμών που δε γυρίζουν. Κάτι τέτοιο είναι εμφανές και στο Gyfhu που θα είναι τέλειο εισαγωγικό τραγούδι σε επερχόμενες συναυλίες και το 1997 όπου ο Tony φέρνει λίγο από την αισθητική εκείνης της εποχής και τα rave πάρτι στα Οινόφυτα. Σε αυτά τα τραγούδια και ηχητικά και στιχουργικά αντιλαμβάνεσαι τις επιρροές από Prodigy.

Προσωπικά η αγαπημένη μου στιγμή έρχεται στο εξαιρετικό Gotham City με τον urban ήχο του και τον παραλληλισμό της Αθήνας με την πόλη του Batman, το οποίο έχει και ένα εξαιρετικό ρεφρέν-ξέσπασμα. Ταυτόχρονα για φινάλε αφήνει το πιο ήρεμο τραγούδι του, το Να Ξαναζήσω που σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Ένα νοσταλγικό ταξίδι στα 90s και τα 00s μέσα από τους υπέροχους ήχους του Tony Bluebird με πολύ καλή παραγωγή.

Facebook, Instagram, Spotify

HERTA – Crossing The Illusion

Είδος: Progressive Groove Metal

Το Crossing The Illusion είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ντεμπούτα της χρονιάς από ένα σχήμα νεανικό, φρέσκο και με πολύ καινοτόμες ιδέες. Οι HERTA παίζουν ένα πολύ ιδιαίτερο μείγμα από groove metal με πάρα πολλά progressive στοιχεία παρουσιάζοντας όλο το εύρος των επιρροών τους. Επίσης σε όλο το άλμπουμ ισορροπούν εξαιρετικά ανάμεσα στην τεχνική και το συναίσθημα.

Από τη μία έχεις τις κιθάρες όπου γίνεται πραγματικά φανταστική δουλειά και συνδυάζεται τέλεια με τους συνεχώς εναλλασσόμενους ρυθμούς στα ντραμς και από την άλλη τις παθιασμένες ερμηνείες του Κωνσταντίνου Τόγκα που κάνουν τους HERTA ένα συγκρότημα με πολύ προσωπικό ήχο και στυλ. Σε όλο το άλμπουμ μπορείς να βρεις διαμάντια και τραγούδια που ακροβατούν μεταξύ του progressive, του djent και του melodic death, έχοντας ακόμα και στοιχεία από core/black.

Είναι η εισαγωγική riffάρα του Labyrinth, το τρομερό ορχηστρικό ιντερλούδιο του Eyes of Sorrow, η ερμηνεία στο Incarnation, η έκρηξη του River to the Abyss, η γκρουβίλα του The Snake Devours the Wolf, το κλείσιμο του My Demise που δείχνουν πόσο ολοκληρωμένη δουλειά είναι το Crossing The Illusion. Σίγουρα ένας δίσκος που από θέμα παραγωγής, σύνθεσης ή ακόμα και βίντεο κλιπ δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από σχήματα του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

Jacks Full – Loud Minority

Είδος: Hard Rock/Heavy Rock

Τους Jacks Full τους έχω δει αρκετές φορές live και πάντα μου έκανε εντύπωση η ενέργειά τους στη σκηνή. Φέτος όμως μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα ακόμα περισσότερο από το Loud Minority που έρχεται έξι χρόνια μετά το Whatever… του 2019. Στο νέο τους δισκογραφικό πόνημα, η τριάδα από την Αθήνα ακούγεται πιο δεμένη, πιο συμπαγής και καλύτερη από ποτέ.

Σε σχέση με τον πιο ψυχεδελικό τους ήχο και το καθαρό hard rock των προηγούμενων δίσκων, οι Jacks Full εξελίσσονται και προσφέρουν έναν δίσκο πιο κοντά στο heavy rock με όμορφες μελωδίες, πολύ δυναμικό παίξιμο από όλους τους συντελεστές και στίχους που εκφράζουν μια πολιτική και κοινωνική αγανάκτηση άκρως απαραίτητη να βγει μέσα από τη μουσική. Η αρχή με την τριάδα Black Sheep, Ambition και Free From the Puppet String όπου το power trio έχει τις σταθερά υπέροχες μπασογραμμές, αλλά και νέα ακουστικά στοιχεία και υπέροχα ρεφρέν που κολλάνε στο μυαλό σου.

Οι αγαπημένες μου στιγμές έρχονται με το πιο mid tempo Godskin που το λάτρεψα από την πρώτη ακρόαση και το εξαιρετικό The Runback που θα μπορούσε χαλαρά να αποτελεί τραγούδι σε κάποια σκηνή δράσης ξένης ταινίας. Ωστόσο και το μπαλαντοειδές River ή το Stay που αποδεικνύει την αγάπη του συγκροτήματος στα blues ξεδιπλώνουν τις πλούσιες επιρροές των Αθηναίων. Ένα φανταστικό άλμπουμ από ένα συγκρότημα που διανύει την καλύτερη φάση του.

Facebook, Instagram, Spotify

we.own.the.sky – In Your Absence

Είδος: Post-Metal

Τα έχουμε πει και σε άλλα μέρη του αφιερώματος, το ορχηστρικό post-metal είναι ένα είδος που αγαπώ πολύ και φροντίζω να το ξεψαχνίζω όσο περισσότερο γίνεται. Οι we.own.the.sky είναι για μένα ένα από τα συγκροτήματα που έχω ακούσει περισσότερο και η μέχρι τώρα δισκογραφική τους πορεία δεν έχει καν μέτρια στιγμή.

Αυτό το σερί εξαιρετικών κυκλοφοριών συνεχίζουν και με το In Your Absence. Είναι ένας δίσκος στον οποίο οι Αθηναίοι βάζουν λίγα νέα στοιχεία, αλλά κρατούν ακέραιη την ταυτότητά τους, την ατμόσφαιρα που δημιουργούν με τα τραγούδια τους και το πόσο μεθοδικά χτίζουν κάθε σύνθεσή τους. Η ανάγκη τους το άλμπουμ να είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία τους καθιστά σαν ένα από τα καλύτερα ονόματα του cinematic post-metal.

H σκληράδα του The Urge to Prey χτίζεται μέσα από την εξαιρετική δουλειά στο rhythm section στη μέση του τραγουδιού, το Monolith συμβάλλει στην αίσθηση του cinematic experience που αναφέραμε με την αφήγησή του, το Eclipse που ξεκινάει με πιο κοφτά riffs καταλήγοντας στις γνωστές φόρμες των we.own.the.sky, το Everbreathing αποπνέει μια απίστευτη αισιοδοξία, μεγάλα κομμάτια όπως το Liminal Space και το Swarm πλάθουν έναν κόσμο στον οποίο χάνεσαι. Είναι τρομερή η συνέπεια των Αθηναίων και το In Your Absence είναι ένα αριστούργημα που πιστοποιεί τη θέση τους στον χώρο.

Facebook, Instagram, Spotify

Chipper – Libertalia

Είδος: Hard Rock

Για τους Chipper μιλήσαμε πριν δύο χρόνια λόγω του Reality Check EP, οπότε το Libertalia ήταν μια καλή ευκαιρία να ξανακούσω τη δισκογραφία τους μέχρι τώρα χάρη στην καινούρια δισκογραφική δουλειά τους. Ήταν ένα άλμπουμ που άκουσα πολύ το καλοκαίρι και ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά hard rock ακούσματα της φετινής χρονιάς. Έχει μια σκληράδα και μια ωμότητα που εμένα μου αρέσει πολύ.

Από το εισαγωγικό Everybody Hates Somebody με την εισαγωγική riffάρα και το γρέζι στην φωνή καταλαβαίνεις αμέσως τι θα ακολουθήσει. Fuzzy κιθάρες, συνθέσεις 4-5 λεπτών γεμάτες ένταση, έναν περίεργο συνδυασμό θυμού αλλά και χαράς. Σε κάνει να γουστάρεις εξίσου με τους συντελεστές του σε κάθε φάση.

Είναι το αγαπημένο All The Dragons Ride Machines με τα εξαιρετικά του σόλο και την γενικότερα φοβερή κιθαριστική δουλειά, το πιο μελωδικό Stranger Danger που σου κολλάει στο μυαλό, το μεταλλικό Epic Thunder όπου βλέπεις περισσότερες επιρροές του ή πιο μεγάλες συνθέσεις του όπως το ομώνυμο και το Bravo Hunter που σε κερδίζουν αμέσως. Ακούστε το Libertalia, καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Soulhound – The Divine Purge

Είδος: Metallic Hardcore

Το The Divine Purge είναι από τα άλμπουμ που σε προετοιμάζουν από το εξώφυλλο για το περιεχόμενό τους. Έρεβος και σκοτάδι. Από την πρώτη ακρόαση, είχα την εντύπωση πως το άλμπουμ κουβαλά την αίσθηση ενός είδους σκοτεινής κάθαρσης με κύρια θεματική του τον ανθρώπινο εγωισμό. Είναι γεμάτο πολύ ωραίες συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα στο hardcore και τη μελωδία.

Οι Θεσσαλονικείς αν και ανήκουν στο είδος του metallic hardcore, έχουν στη μουσική τους πολλά στοιχεία από το metalcore των 00s, από extreme metal ή ακόμα και από τις πιο dark εκφάνσεις του sludge. Στο Purple Sea δείχνουν αυτή την core πλευρά τους θυμίζοντάς μου λίγο τον περσινό δίσκο των Till Silence Breaks, ενώ στο The Great Flood συνεργάζονται με τους επίσης εξαιρετικούς Psyanide για ένα από τα πιο επιθετικά κομμάτια του δίσκου.

Όλο το άλμπουμ κυλάει εξαιρετικά με χαρακτηριστικά κομμάτια το My Anchor is The Past και την τρομερή εισαγωγική riffάρα του, το Here Comes the Plague που είναι μάλλον η πιο black/death στιγμή τους, αλλά πάνω από όλα σε αυτό θα βρεις κομμάτια όπως το Finish the False King και το The White Horse που είναι αυθεντικές hardcorίλες για να χτυπηθείς σε κάποιο club show. Οι Soulhound μας προσφέρουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ντεμπούτα στον extreme χώρο με αυτό το άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

zabrahana – whales dream in purple – EP

Είδος: Progressive Metal

Αυτό το EP το περίμενα με ενθουσιασμό και μπορώ να πω ότι με χόρτασε παρά τα είκοσι λεπτά της διάρκειάς του. To συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη ανήκει στο χώρο του progressive, παίζοντας μεν όμορφη και τεχνική μουσική, αλλά ταυτόχρονα μπολιάζοντας τα κομμάτια τους με ιδιαίτερα όμορφες μελωδίες χάρη στις πολύ συναισθηματικές ερμηνείες της τραγουδίστριας τους.

Οι zabrahana γράφουν ένα δίσκο με συνθέσεις που έχουν μια οριακά post δομή με πολύ γεμάτα riffs και αργό ρυθμό που οδηγούν σε πολύ δυναμικές κορυφώσεις. Χτίζουν ένα όμορφο ηχητικό τοπίο και έχουν μια ξεχωριστή ατμοσφαιρικότητα που σου θυμίζει λίγο τα άλμπουμ των Porcupine Tree στα 00s. Είναι το πανέμορφο ρεφρέν του water, τα riffs και η ενορχήστρωση στο snakes, η ηρεμία του whales, οι ρυθμοί στα ντραμς στο perfect που με κάνουν να ανυπομονώ να τους ακούσω σε μια μεγαλύτερης διάρκειας κυκλοφορία. Μέχρι τότε ακούστε τους και αφήστε τους να σας παρασύρουν στο δικό τους ταξίδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στις καλύτερες ελληνικές κυκλοφορίες του 2025! Το τρίτο μέρος έρχεται σε λίγες μέρες και θα κλείσει με ακόμα δώδεκα άλμπουμ που προτείνουμε οπωσδήποτε να ακούσετε!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Άλλη μία χρονιά τελειώνει και το αφιέρωμα στα ελληνικά συγκροτήματα κάπου εδώ ξεκινάει. Ήταν πλούσιο σε κυκλοφορίες το 2025 και έτσι φέτος θα έχουμε τρία μέρη όπου το κάθε ένα θα περιλαμβάνει δώδεκα άλμπουμ από όλο το φάσμα του rock και του metal.

Είναι πραγματικά το αγαπημένο μου από όλα όσα ετοιμάζω κάθε χρόνο και το έχω φτιάξει με πολλή αγάπη στους καλλιτέχνες είτε γνωριζόμαστε είτε όχι. Πέραν των άλμπουμ, επισημαίνω και τα social media και το Spotify κάθε συγκροτήματος για να το ακολουθήσετε και να ακούσετε άμεσα τη μουσική του. Αυτά τα ολίγα, πάμε λοιπόν να δούμε τις δώδεκα πρώτες δισκάρες που κυκλοφόρησαν το 2025.

Calyces – Fleshy Waves of Probability

Είδος: Progressive Metal

Το προ πενταετίας Impulse to Soar ήταν ένα ντεμπούτο που με έκανε να σημειώσω το όνομα των Calyces ως ένα από τα αγαπημένα μου νέα projects στην ελληνική σκηνή. Το Fleshy Waves of Probability έρχεται να παγιώσει αυτή τη θέση όντας ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο φέτος. Οι Αθηναίοι έρχονται με μια δουλειά πολύ ολοκληρωμένη τόσο μουσικά όσο και αισθητικά αφού το εξώφυλλο και τα graphics τους στο Spotify είναι από τα πιο όμορφα που είδα φέτος.

Με επιρροές από Baroness και Mastodon, αλλά και αρκετά stoner/doom στοιχεία, ο δίσκος είναι η επιτομή του σύγχρονου progressive. Έχει τις πιο σκληρές στιγμές του στα εισαγωγικά Swirling Towards the Light και Boneshatter, αλλά και τις πιο μελωδικές του στα Voices in the Gray και το Lost in Phrase που το θεωρώ ένα από τα καλύτερα τραγούδια της μέχρι τώρα δισκογραφίας τους. Δε γίνεται να μην κάνω μια μνεία στο κορυφαίο τραγούδι μου σε ακροάσεις για φέτος στο Spotify, το Lethargy που κλείνει τον δίσκο και έχει ένα outro που το συγκρότημα πραγματικά οργιάζει.

Αυτό το άλμπουμ με ενθουσίασε με την ικανότητά του να συγκεράζει τις επιρροές των δημιουργών του από πιο παλιό prog πατώντας όμως σε σύγχρονα μοτίβα του προοδευτικού ήχου. Τόσο οι μελωδίες όσο και τα φωνητικά ισορροπούν ανάμεσα στην έκρηξη και το συναίσθημα και αυτό το μεταμορφώνει σε μια από τις ουσιαστικότερες prog κυκλοφορίες της φετινής χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Dragon Skull – Chaos Fire Vengeance

Είδος: Epic/Heavy Metal

Είχαμε μιλήσει για τους Dragon Skull με αφορμή το πρώτο τους EP το 2022 και τώρα ήρθε η ώρα να πούμε για το full length ντεμπούτο τους. Από το εξώφυλλο την εισαγωγή του Brethren καταλαβαίνεις αμέσως τι θα ακολουθήσει. Επικό heavy metal με θεματική sword & sorcery με ιστορίες για πολέμους και δράκους. Κοινώς ωραίο ελληνικό ατσάλι για headbanging σε συναυλίες και πολλή μπύρα.

Οι Dragon Skull μας επιφυλάσσουν από την αρχή τρία από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου με το προαναφερθέν Brethren, το Dragon Riders και το Skull Crusher δείχνοντας ότι μπορούν να σε κερδίσουν είτε με πιο γρήγορο ρυθμό είτε με πιο αργό tempo με ωραία σόλο και κορυφώσεις. Ακούγοντας το, το φαντάζεσαι σαν soundtrack ταινίας με κομμάτια που οδηγούν σε μια επερχόμενη επική μάχη.

Οι ερμηνείες του Άρη Λάμπου καθοδηγούν εξαιρετικά τις επικές εισαγωγές στις κιθάρες και το πολύ στιβαρό rhythm section. Ένα έξτρα που θέλω να τους δώσω είναι η παραγωγή. Παρ’ ότι οι επιρροές τους προέρχονται από ταινίες και μουσικές των 80s, ο ήχος των Dragon Skull είναι σύγχρονος και γυαλισμένος και βοηθάει να αναδείξουν την τεχνική τους κατάρτιση. Η ελληνική σκηνή του ατσαλιού έχει κερδίσει ένα ακόμα εξαιρετικό συγκρότημα που πιστοποιεί τη θέση του με αυτό το καταπληκτικό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Elephant – Generation Of Identity Crisis – EP

Είδος: Indie/Post-Rock

Αυτό ήταν ένα από τα πρώτα μου ακούσματα για το 2025 μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο. Από το A Better Me πριν τρία χρόνια με είχαν κερδίσει οι Γιαννιώτες, αλλά αυτό το EP μου θύμισε γιατί μου αρέσει τόσο πολύ ο ήχος τους. Μέσα σε 16 λεπτά και τέσσερα τραγούδια οι Elephant παρουσιάζουν για ακόμα μία φορά στο κοινό τις δυνατότητές τους.

Είναι η συναισθηματική ερμηνεία και το υπέροχο post outro του Retrospective, η alternative-punk ενέργεια του Home, η indie ατμόσφαιρα και ο γκρουβάτος ρυθμός του Kids Like Us που σε κερδίζουν αμέσως. Σου δίνουν την αίσθηση ότι αυτή είναι απλώς η αρχή και σε κάνουν να ανυπομονείς για το επόμενο δισκογραφικό τους πόνημα.

Facebook, Instagram, Spotify

Grim Love – Mataroa

Είδος: Metalcore

Ακούγοντας αυτό το άλμπουμ, ένιωσα όπως πέρυσι με τον δίσκο των Till Silence Breaks. Σιγά σιγά η Αθήνα χτίζει τη δική της metalcore σκηνή με τραγούδια και παραγωγές που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από το εξωτερικό. Σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία ανήκει και το Mataroa των Grim Love, μιας μπάντας που γνώρισα με έναν τυχαίο και αστείο τρόπο, αλλά εκτίμησα αμέσως.

Ο ήχος τους είναι φουλ μοντέρνος και οι συνθέσεις τους κυμαίνονται μεταξύ τριών και τεσσάρων λεπτών κάνοντας το άλμπουμ πολύ δεμένο και στιβαρό. Από την επιθετικότητα του εισαγωγικού The Shameless, στο Safe and Sound με τα υπέροχα breakdowns του και από εκεί στο ευχάριστο Hate Unfolds, οι Grim Love σε παρασέρνουν σε ένα ταξίδι σε όλο τον ήχο του μοντέρνου metal. Ένα πραγματικά πολύ δυνατό ντεμπούτο που αξίζει να τσεκάρετε.

Facebook, Instagram, Spotify

Naxatras – V

Είδος: Psychedelic Rock

Οι Naxatras είναι ένα συγκρότημα με πολύ σταθερές κυκλοφορίες ανά τα χρόνια και ο πέμπτος δίσκος τους δεν μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Αυτό όμως που είναι αρκετά εντυπωσιακό είναι πως η ψυχεδέλεια και η ατμόσφαιρα τους μένουν πάντα σταθερές, αλλά το μουσικό τους ύφος υφίσταται μικρές αλλαγές στην κατεύθυνσή του που σε κάνει να θες να εξερευνήσεις στο έπακρο κάθε νέο τους πόνημα.

Το V λοιπόν είναι ένα άλμπουμ που μοιάζει να σε παρασέρνει σε ένα ηχητικό ταξίδι σε ανεξερεύνητες περιοχές στο διάστημα. Κρατώντας τον ατμοσφαιρικό τους ήχο και τα stoner στοιχεία τους, οι Naxatras αρχίζουν και φλερτάρουν περισσότερο με το space και το acid στοιχείο, θυμίζοντας μου προσωπικά κάποιους δίσκους τον Yuri Gagarin. Τα πλήκτρα δίνουν πλέον μια άλλη διάσταση στις ενορχηστρώσεις τους.

Το εντυπωσιακό βέβαια είναι πως σε όλο αυτήν την περιπλάνηση ανάμεσα στα άστρα μπορούν και ενσωματώνουν και λίγα στοιχεία ανατολικής μουσικής δίνοντας ένα ακόμα πιο τελετουργικό vibe σε τραγούδια όπως το Spacekeeper, το Numenia και το Legion. Είναι το άλμπουμ που συγκεντρώνει καλύτερα όλες τις επιρροές τους, είτε ηλεκτρονικές στο Utopian Structures, είτε πιο blues, είτε ακόμα και progressive και δείχνει μια συνθετική ολοκλήρωση που περιμένεις να δεις που θα σε οδηγήσει στην επόμενη κυκλοφορία τους.

Facebook, Instagram, Spotify

AFANIA – Έξι Ύμνοι για τον Θάνατο

Είδος: Blackened Heavy Rock

Είχα γράψει για το ντεμπούτο των AFANIA το 2023 που με είχε πραγματικά ενθουσιάσει. Δεν περίμενα όμως με τίποτα ότι το συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη θα επέστρεφε τόσο γρήγορα με ένα καταπληκτικό άλμπουμ που μπαίνει στο προσωπικό μου top 5 για φέτος ανεξαρτήτως είδους και καλλιτέχνη. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα concept album με έξι τραγούδια που έχουν θεματική τον θάνατο και τρία υπέροχα ακουστικά ιντερλούδια.

Μάλιστα αν βάλεις σε σειρά τους τίτλους των ιντερλούδιων καταλήγεις στη φράση “Ένα Μάταιο Φως Ξημέρωνε για Χρόνια Μέχρι που τα Άστρα Έσβησαν” συμβάλλοντας περισσότερο στον γενικότερο πεσιμισμό του δίσκου. Μέσα σε αυτό το άλμπουμ μπορείς να βρεις πραγματικούς ύμνους για τον θάνατο και κομμάτια όπως οι Δύο Σιλουέτες και ο Τάφος Ονείρων έντυσαν ηχητικά αρκετές δύσκολες φάσεις μου φέτος.

Ηχητικά έχουμε το κλασικό heavy rock ύφος των AFANIA που εμποτίζεται με αρκετά ψήγματα από hardcore και crust punk, ολίγον sludginess από Baroness με εξαιρετικά καλογραμμένες κιθάρες και δυναμικότατο παίξιμο στα ντραμς. Οι στίχοι τους για την ελληνική μυθολογική αίσθηση του πένθους είναι ποιητικοί και οι ερμηνείες βγάζουν απίστευτο συναίσθημα. Για μένα ένα από πιο σημαντικά άλμπουμ της ελληνικής σκηνής για το 2025.

Facebook, Instagram, Spotify

Messier 13 – Stay for a While

Είδος: Alternative/Post-Rock

Πριν από περίπου ένα χρόνο που έγραψα το αφιέρωμα για το πόσο με άγγιξαν οι Message in a Cloud, ο ιθύνων νους Νικόλας Λουκόπουλος μου είχε πει ότι έρχεται σύντομα κάτι καινούριο και όμορφο. Αυτό έμελλε να είναι οι Messier 13, στο οποίο ο ίδιος έχει αφήσει την κιθάρα για τα ντραμς, αλλά μπορώ να πω με ασφάλεια πως μαζί με τα υπόλοιπα μέλη γράφει εξίσου όμορφη και ποιοτική μουσική.

Το Stay for a While είναι ένα άλμπουμ που σου μεταδίδει μια απίστευτη ηρεμία παρά τα εξαιρετικά ξεσπάσματά του. Κάθε σύνθεση τους βασίζεται στο συναίσθημα με τις μελωδίες να αναπτύσσονται αργά και σταθερά και τα φωνητικά τους να σου δίνουν μια απόκοσμη αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο όνειρο.

Με υπέροχα τραγούδια όπως το shoegaze-οειδές Apartment, το προσωπικό αγαπημένο 313 που φέρνει πιο μπροστά την πιο post ταυτότητά τους και την alternative-indie μαγεία του Vertigo, του James’ Sad Song και του Boston, οι Messier 13 μοιάζουν να έρχονται και να προσφέρουν ένα ιδανικό άλμπουμ για να ακούσεις σε κάποιο ταξίδι και ταυτόχρονα έναν πολύ σημαντικό δίσκο για ολόκληρο το είδος.

Facebook, Instagram, Spotify

Nightstalker – Return from the Point of No Return

Είδος: Rock n’ Roll/Heavy Rock

Ο τίτλος του νέου άλμπουμ των Nightstalker ακούγεται σαν μια δήλωση επιστροφής, ίσως γιατί έκαναν ένα μεγάλο διάλειμμα από τη δισκογραφία για τα δεδομένα τους. Παρ’ όλα αυτά οι Αθηναίοι rockers για ακόμα μία φορά αποδεικνύουν πόσο απερίγραπτα σταθεροί είναι και πως σε κάθε νέο άλμπουμ έχουν τη δυνατότητα να γράφουν αυθεντικό πανέμορφο rock n’ roll.

Η συνταγή τους είναι γνωστή. Fuzzy κιθάρες με ωραία χαμηλοκουρδισμένα riffs, το πάντα στιβαρό μπάσο του Ανδρέα και η φωνή του Argy πάντα εκεί να καθοδηγεί την εκάστοτε σύνθεση. Αν παρατηρώ κάποια αλλαγή σε σχέση με τα προηγούμενα δύο άλμπουμ τους και ειδικά το As Above, So Below είναι ότι αυτό έχει λιγότερη ψυχεδέλεια και τα τραγούδια ακούγονται πιο άμεσα και πιο γρήγορα. Όχι βέβαια ότι αυτό το στοιχείο τους έχει χαθεί βλέπε ας πούμε Shallow Grave.

Στο τέλος της ημέρας, είναι ένας δίσκος που συνοψίζει άριστα την καριέρα του συγκροτήματος μέχρι τώρα. Έχει και τις πιο γρήγορες και heavy rock στιγμές του στα Dust και Uncut, έχει και αυτά τα αργά κομμάτια όπου ο Argy δίνει τις καλύτερες του ερμηνείες όπως το Heavy Trippin’ και είναι γενικότερα μία ακόμα υπενθύμιση ότι οι Nightstalker πάντα θα παράγουν όμορφο rock n’ roll και εμείς πάντα θα είμαστε εκεί στις συναυλίες να τους απολαμβάνουμε για όσο γουστάρουν να το κάνουν.

Facebook, Instagram, Spotify

No Hand Path – Μυστικισμός της Ενηλικίωσης

Είδος: Black Metal

Μετά από σχεδόν 15 χρόνια, οι No Hand Path από την Καλαμάτα επιστρέφουν με νέο δίσκο και αυτή τη φορά ακούγονται πάρα πολύ ώριμοι προσεγγίζοντας το black metal ως ένα εσωτερικό ταξίδι γεμάτο ατμοσφαιρικότητα. Ο κόσμος που χτίζουν με τον Μυστικισμό της Ενηλικίωσης είναι πολύ σκοτεινός, αλλά όχι χαοτικός και βασίζεται στη στοχαστικότητα των στίχων τους.

Τα riffs έχουν βάθος και διάρκεια χτίζοντας την εκάστοτε σύνθεση πολύ όμορφα και η στιχουργική τους θεματολογία έχει λίγο από πεσιμισμό και ποίηση, θυμίζοντας λίγο την crust punk φάση και τους Καταχνιά. Το ότι είναι ελληνικοί, συμβάλλει ακόμα περισσότερο στο να σε παρασύρουν στον αποκρυφισμό και την οριακά τελετουργική τους ατμόσφαιρα.

Θεωρώ πως είναι ένας δίσκος που αξίζει πολλή προβολή και αγάπη. Προσεγγίστε τον με σιωπή, αφεθείτε μέσα στις καλογραμμένες κιθάρες του και τις κραυγές που θυμίζουν εσωτερικό μονόλογο και θα καταλάβετε πως η ελληνική extreme metal σκηνή είναι σε πολύ καλά χέρια.

Facebook, Spotify

Royal Arch – Love & Terror

Είδος: Post Punk

Οι Royal Arch είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου σχήματα σε αυτό το era του post-punk revival που βιώνουμε και το Love & Terror πιστοποιεί τη θέση τους στη σκηνή. Σε αυτό τον δίσκο μοιάζουν να ακροβατούν ανάμεσα στην ένταση και το συναίσθημα με πολύ ρομαντισμό στους στίχους και μια γενικότερη γλυκιά μελαγχολία να απορρέει από το songwriting τους.

Οι μπασογραμμές τους είναι υπέροχες, τα ντραμς δίνουν τον ρυθμό και οι κιθάρες με τα φωνητικά συμπληρώνουν ιδανικά ένα υπέροχο μείγμα επηρεασμένο από την βρετανική indie και post-punk σκηνή φτιάχνοντας τραγούδια που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αυτή.

Το Root of your Downfall, το Night After Night, το Coma, το No Grace είναι εξαιρετικά δείγματα γραφής από το ντεμπούτο των Αθηναίων. Συμπερασματικά το Love & Terror είναι ένα άλμπουμ που ρέει πολύ όμορφα, έχει ωραία αφήγηση και κυρίως πολύ ωραίες ιδέες. Είναι η γενικότερη αισθητική του και το vibe του που δείχνει ότι αυτό το συγκρότημα θα συνεχίσει να μας προσφέρει πολύ ωραίες στιγμές στη συνέχεια της καριέρας του.

Facebook, Instagram, Spotify

Rainyard – Powerslide

Είδος: Alternative Rock/Grunge

Το ντεμπούτο των Rainyard που έρχονται από τη Θεσσαλονίκη με έπιασε πραγματικά εξαπίνης. Πρόκειται για ένα άλμπουμ με τόση ενέργεια και φρεσκάδα που κόλλησε στο repeat για όλη τη χρονιά. Φανερά επηρεασμένο από τη σκηνή του Seattle στα early 90s και μάλιστα περισσότερο από την Alice in Chains/Pearl Jam φάση και με την σκληράδα των πρώιμων Soundgarden μου ξύπνησε πολύ όμορφες ρετρό αναμνήσεις από την εποχή του Λυκείου που έλιωνα τα συγκεκριμένα συγκροτήματα.

Από το εισαγωγικό ομώνυμο τραγούδι οι Rainyard αναδεικνύουν όλη αυτή τη νεανική ορμή που αποπνέει ο δίσκος τους με ένα κομμάτι που θα μπορούσε να παίζεται σε κάποιο underground club show και όλο το κοινό να vibάρει μαζί με τη μπάντα. Το Relapse με την υπέροχη μπασογραμμή και την συναισθηματική ερμηνεία που οδηγεί σε εξαιρετικό ξέσπασμα, το Addiction που θα μπορούσε εύκολα να έχει βγει από το Facelift, το Sunrain που μας πηγαίνει στην post-grunge εποχή των 00s, το σπιντάτο οριακά μεταλλάδικο Hateful.

Οι Θεσσαλονικείς είναι επηρεασμένοι από όλο τον alternative ήχο, αλλά έχουν μπολιάσει τη μουσική τους και με αρκετό hard rock και ψήγματα από punk και metal για αυτό και δημιουργούν έναν ολότελα δικό τους ήχο. Είναι σκληροί όταν θέλουν, είναι συναισθηματικοί όταν χρειάζεται και μας προσφέρουν ένα από τα πιο μοναδικά ντεμπούτα του 2025. Περιττό να πω ότι ανυπομονώ να τους δω live.

Facebook, Instagram, Spotify

Judas Conspiracy Theory – Ad Solem

Είδος: Post-Metal

H αγάπη μου για το post-metal και ειδικά την πλούσια ελληνική σκηνή του είναι γνωστή. Τους Judas Conspiracy Theory τους ανακάλυψα κάπου τον Μάιο και το Ad Solem αποτέλεσε μια από τις καλύτερες και πιο ελπιδοφόρες δουλειές γενικά για το είδος τη φετινή χρονιά. Παρουσιάζονται ακόμα πιο εξελιγμένοι σε σχέση με το EP τους, το Omni και έτοιμοι να εξερευνήσουν περισσότερα μουσικά μονοπάτια.

Από το Ritus Jani που ανοίγει το δίσκο γίνεται φανερή η αγάπη τους στη γραφή μεγάλων συνθέσεων με progressive riffs στις κιθάρες και χτίσιμο της έντασης μέσα από τις μπασογραμμές και τον ρυθμό των ντραμς που οδηγούν σε επικά ξεσπάσματα. Το Syzygia επιβεβαιώνει αυτήν την υπέροχη δομή, αν και το αγαπημένο μου μέρος του δίσκου είναι το δεκάλεπτο Pleiades, ένα πραγματικό post έπος όπου οι Judas Conspiracy Theory οργιάζουν με τις ιδέες τους.

Οι Αθηναίοι προσφέρουν ένα ντεμπούτο που ανήκει περισσότερο στην πλευρά του cinematic post-metal που στη χώρα μας έχουμε εξαιρετική παραγωγή χάρη στους we.own.the.sky και τους Movement of Static. Γράφουν τραγούδια που θα μπορούσαν να αποτελούν εύκολα soundtrack κάποιας sci-fi ταινίας. Έχουν την ικανότητα να σε ταξιδεύουν μέσα από τις μελωδίες τους και προτείνω ανεπιφύλακτα να βυθιστείτε σε αυτήν την εμπειρία.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν το πρώτο μέρος του αφιερώματός μας στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, ακολουθήστε τα συγκροτήματα που σας αρέσουν και στηρίξτε την ελληνική σκηνή και φυσικά θα τα πούμε στα επόμενα δύο μέρη με ακόμα περισσότερα άλμπουμ που αξίζει να ψάξετε.

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Ήρθε για ακόμα μία φορά αυτή η στιγμή της χρονιάς. Το 2025 φτάνει στο τέλος του και κάθε χρόνο βγαίνω στο Τουίτερ και ζητάω τη συνδρομή σας. Αναζητώ καλή μουσική και ωραίες προτάσεις κυρίως στο φάσμα του rock και του metal. Από το 2022 που ξεκινήσαμε το συγκεκριμένο αφιέρωμα, έχω λάβει μερικά κρυμμένα διαμάντια και μάλιστα αρκετοί φίλοι έγιναν σταθεροί θαμώνες προτείνοντας κάθε χρόνο κάτι ενδιαφέρον.

Φέτος ήταν χρονιά ρεκόρ με 12 νέες προτάσεις που θα διαβάσετε παρακάτω. Πάμε λοιπόν να δούμε τα καλύτερα του 2025 μέσα από δικές σας επιλογές!

Το αφιέρωμα του 2022 θα το βρείτε σε δύο μέρη εδώ και εδώ.

Το αφιέρωμα του 2023 θα το βρείτε εδώ.

Το αφιέρωμα του 2024 θα το βρείτε εδώ.

Lorna Shore – I Feel The Everblack Festering Within Me από @SpellAlchemios

Είδος: Deathcore

Ο φίλος Θοδωρής κάθε χρονιά μου προτείνει κάτι ωραίο από το χώρο του extreme metal. Τους Lorna Shore τους γνώριζα, αλλά φέτος δεν είχα καταφέρει να ακούσω το αλμπουμ τους οπότε μου έβαλε εκείνος το task. Παρ’ ότι δεν είμαι μεγάλος φαν του deathcore, το I Feel The Everblack Festering Within Me πραγματικά με γέμισε από πολλές απόψεις.

Είναι εμφανές πως δεν έχουν καμία πρόθεση να κατεβάσουν ταχύτητες και πραγματικά έχουν σημεία που οι κιθάρες και τα blast beats τους ακούγονται καταιγιστικά. Από την άλλη πλευρά οι Αμερικάνοι μοιάζουν να θέλουν να προσθέσουν αρκετή μελωδία και οπερετικά στοιχεία με τα Glenwood και Forevermore να είναι δύο από τα καλύτερα τραγούδια της μέχρι τώρα πορείας τους.

Η φωνή του Will Ramos και η ποικιλία που έχει το στυλ του είναι μοναδική, αφού μοιάζει να κάνει πράγματα που αψηφούν τη λογική. Κάθε τους τραγούδι μοιάζει με βουτιά στο σκοτάδι, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν πολλές κορυφώσεις, πολύς πόνος. Αν συνεχίσουν έτσι, θα εξελιχθούν σε ένα φαινόμενο και μάλιστα χωρίς να παίρνουν εμπορικές επιλογές. Απλώς μεγαλώνουν, αλλάζουν και εξελίσσονται. Πολύ σημαντικό άλμπουμ.

Green Carnation – A Dark Poem, Pt. I: The Shores of Melancholia από @Spanakoryzo

Είδος: Progressive Rock

Αυτή ήταν μια από τις πολύ δυνατές προτάσεις του αφιερώματος μιας και έπρεπε να κάνω λίγη έρευνα και να ακούσω περισσότερο Green Carnation. Με αυτό το άλμπουμ οι Νορβηγοί μοιάζουν να ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο στη μουσική τους. Το The Shores of Melancholia το βίωσα ως μια αργή, σταθερή και μελαγχολική κατάδυση σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Το εξώφυλλο δεν είναι καθόλου τυχαίο. Είναι ένα άλμπουμ που σε ταξιδεύει στη θάλασσα κάνοντας τις κιθάρες να μοιάζουν με κύματα, καθώς άλλοτε είναι ήρεμες και άλλοτε χτίζουν μια απρόσμενη ένταση. Το άλμπουμ ξεκινάει πιο αργά, βάζοντας μπροστά τον progressive χαρακτήρα του αλλά μετά το The Slave That You Are οι Green Carnation μας αποκαλύπτουν την gothic και death πλευρά τους.

Ο Kjetil Nordhus μια από τις πιο ζεστές και συναισθηματικές ερμηνείες της καριέρας του. Η φωνή του μοιάζει να καθοδηγεί κάθε σύνθεση και ο ίδιος λειτουργεί σαν αφηγητής σε αυτό το ταξίδι, ένας αφηγητής που το παρατηρεί από τις ακτές της μελαγχολίας του τίτλου. Με κομματάρες όπως το In Your Paradise και το Too Close to the Flame, οι Νορβηγοί μου έδειξαν ότι είναι μια πολύ αξιοπρόσεκτη περίπτωση συγκροτήματος και θα περιμένω σίγουρα το δεύτερο μέρος του σκοτεινού τους ποιήματος.

Der Weg einer Freiheit – Innern από @necrophobic734

Είδος: Post-Black Metal

Τον Necro τον εμπιστεύομαι γιατί ξέρω ότι τα μουσικά μας γούστα είναι σχετικά συμβατά, οπότε με μεγάλη χαρά έβαλα να ακούσω τους Γερμανούς Der Weg einer Freiheit σε μια κυκλοφορία που μου είχε ξεφύγει φέτος. Όπως φαίνεται και το ίδιο το συγκρότημα εξέλαβε πολύ σοβαρά την αποστολή του παραδίδοντας την πιο στιβαρή δισκογραφική δουλειά τους μέχρι τώρα.

Η τεχνική τους είναι εξαιρετική, αλλά το βασικό μοτίβο του Innern είναι η ατμόσφαιρα που χτίζουν σε κάθε τους σύνθεση. Σχεδόν όλα τα τραγούδια έχουν μια αργή εισαγωγή, η οποία εξελίσσεται σε μια καταιγίδα από blast beats, χειρουργικά riffs και ωμά φωνητικά που ακούγονται απόκοσμα και συμβάλλουν σε όλη την ατμόσφαιρα που προαναφέραμε. Μοιάζουν να ακουμπάνε περισσότερο στην post και λιγότερο στην black πλευρά τους με αποτέλεσμα να μας δίνουν μια ώριμη κυκλοφορία όπως διαφαίνεται μέσα από υπέροχα κομμάτια όπως τα Marter, Eos και Forlorn.

The Dear Hunter – North American EP από @Lef_reimagined

Είδος: Progressive Rock

Είχα κάμποσο καιρό να ακούσω τους Αμερικάνους The Dear Hunter και η πρόταση αυτή με ικανοποίησε αρκετά. Έχουμε ένα EP με πέντε τραγούδια με μέση διάρκεια τα 4-5 λεπτά, το οποίο κυλάει νεράκι. Σε όλα υπάρχει μια κάπως ονειρική και απόκοσμη αίσθηση, πολύ ωραίες prog δομές και η φωνάρα του Casey Crescenzo που προσδίδει μια θεατρικότητα σε κάθε σύνθεση.

Η παραγωγή είναι πολύ ζεστή και δίνει χώρο τόσο στα έγχορδα όσο και στα πνευστά και στα πλήκτρα να αναδειχθούν και να δώσουν βάθος στα τραγούδια. Παρά τους progressivισμούς, υπάρχει και μια υποθάλπουσα indie αισθητική κάνοντας το EP να θυμίζει λίγο πιο σύγχρονο art rock παρά τις 70s επιρροές του συγκροτήματος. Μικρό, διασκεδαστικό και σίγουρα μια πρόταση που εκτίμησα πολύ.

1914 – Viribus Unitis από @ElliKarmela

Είδος: Blackened Death Metal

Η Έλλη μου έστειλε μια πρόταση λίγο πριν κλείσω το αφιέρωμα, αλλά πρόλαβα να το ακούσω 2-3 φορές και πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Στο Viribus Unitis οι Ουκρανοί 1914 επιστρέφουν στο concept του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και το προσεγγίζουν χρονολογικά με κάθε τραγούδι να έχει το όνομα μιας χρονιάς και δίπλα τη μάχη ή το μέτωπο του πολέμου.

Είναι ένα άλμπουμ με τελείως κινηματογραφική λογική και αφήγηση με ασφυκτική ένταση που σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι και εσύ στα χαρακώματα και παλεύεις να βγεις ζωντανός. Ο ήχος τους είναι ένα μείγμα black και death με λίγες doom επιβραδύνσεις και κάποια sludge στοιχεία και ταιριάζει τέλεια με το concept. Βαρύς, ατμοσφαιρικός και σε πολλά σημεία πομπώδης.

Η παραγωγή είναι αρκετά πυκνή και σκοτεινή συμβάλλοντας στην αποπνικτική ατμόσφαιρα που προσπαθούν να χτίσουν. Η παρεμβολή παλαιών μουσικών κομματιών από εκείνη την περίοδο και ο συνδυασμός τους με το death metal των 1914 με εντυπωσίασε. Ένα άλμπουμ επικό, αισθητικά όμορφο που λειτουργεί και σαν καμπανάκι μνήμης και υπενθύμισης και ως κραυγή απέναντι στη βαρβαρότητα του πολέμου.

Destiny Bond – The Love από @p_poniridis

Είδος: Hardcore Punk

Ο φίλος Πονηρίδης κάθε χρόνο μου έχει μια πολύ δυνατή underground κυκλοφορία από το χώρο του punk, του hardcore ακόμα και του dungeon. Το The Love των Destiny Bond το λάτρεψα από το εξώφυλλο του με την κόμικ αισθητική και την γραμματοσειρά μου θυμίζει black metal. Το περιεχόμενό του όμως μπορώ να πω ότι με κέρδισε ακόμα περισσότερο.

Είναι ο ορισμός του σύγχρονου hardcore punk. Σε μόλις είκοσι τρία λεπτά με συνθέσεις άμεσες, γρήγορες, με στακάτο παίξιμο οι Destiny Bond σε κερδίζουν από το πρώτο riff. Οι κιθάρες είναι κοφτές, το rhythm section πολύ στιβαρό και παρ’ όλο το punk ύφος, θα βρεις πολλά περάσματα και στοιχεία από το heavy και το thrash τα οποία αναμειγνύονται τέλεια με την γενικότερη 80s-90s αισθητική της παραγωγής.

Μέσα στην ωμότητά και τη σκληράδα τραγουδιών όπως το Destiny Song και το Peace as a Punchline μπορείς να βρεις πιο mid tempo στιγμές όπως το Can’t Kill the Love που βγάζουν περισσότερο συναίσθημα και να γυρίσεις πίσω στην επιθετικότητα του Fix και του Don’t Lose Control με τα ενδιάμεσα σολάκια και την φωνάρα της Cloe Madonna να καθοδηγεί κάθε σύνθεση. Τρομερό πως μπορούν να σε παρασύρουν οι Destiny Bond σε ένα ταξίδι hardcorίλας μέσα σε τόσο λίγη ώρα.

An Abstract Illusion – The Sleeping City από @__Rankin__

Είδος: Progressive Death Metal

Ο φίλος Rankin έχει βρει πάντα τον τρόπο του να ματσάρει το γούστο του και τις λίστες του με κάτι που θα με εντυπωσιάσει. Το έκανε με τους Mur και τους Psychonaut στο παρελθόν και το καταφέρνει και τώρα με τους An Abstract Illusion. Progressive Death από την πάντα παραγωγική Σουηδία, αλλά μπολιασμένο με πολλά στοιχεία που μου θύμισαν το περσινό έπος των Blood Incantation.

Στο The Sleeping City η τετράδα από το Boden μοιάζει να βρίσκει την τομή ανάμεσα στο death, το progressive, το ambient και το blackgaze εντάσσοντας τα πολύ οργανικά στη μουσική τους. Από το Blackmurmur η συνταγή είναι χαρακτηριστική. Αργές εισαγωγές που χτίζουν την ατμόσφαιρα, ώσπου τα ντραμς και οι κιθάρες θα ξεκινήσουν το κυρίως μέρος της εκάστοτε σύνθεσης.

Τα growls και οι εναλλαγές με καθαρά φωνητικά, τα πλήκτρα και οι μελωδίες που φέρνουν και οι συνεχείς αλλαγές στους ρυθμούς σου θυμίζουν πολύ τις progressive death εποχές των Opeth, αλλά με περισσότερο ambient ήχο και πιο post ενορχηστρώσεις στις κιθάρες. Κομμάτια όπως το Frost Flower και το The Sleeping City θα είναι σίγουρες επιλογές μου σε μελλοντικές playlists. Άλλη μια χρονιά που ο φίλος Rankin κάνει τα μαγικά του λοιπόν.

Karg – Marodeur από @PolyxenInDespai

Είδος: Post-Black Metal

Μιας και το Scorched Earth των Harakiri for the Sky που μου πρότεινε η Πολυξένη, το είχα ήδη συμπεριλάβει στο δικό μου αφιέρωμα, καταλήξαμε τελικά στο άλλο project του V. Wahntraum, τους Karg. Πρέπει να πω ότι αγνοούσα την ύπαρξη του και μου έκανε εντύπωση, γιατί μοιάζει πάρα πολύ ηχητικά με το έτερο συγκρότημα του ταλαντούχου Αυστριακού.

Είναι ένα άλμπουμ που σφύζει από συναισθηματική ένταση και υπαρξιακή ενδοσκόπηση και ο Wahntraum είναι ιδανικός να αποδώσει όλα αυτά στην post-black/shoegaze ενορχήστρωση που χτίζουν. Ένα ακόμα ποιητικό ταξίδι για τη μοναξιά, την απώλεια και την πνευματικότητα. Είναι ένα πολύ ατμοσφαιρικό άλμπουμ με καταπληκτικά ορχηστρικά στοιχεία να γεμίζουν τις κιθάρες και τη φωνή του J.J.

Στην παραγωγή έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Δεν είναι μπουκωμένη ή τραχιά, αλλά βοηθάει την ανάδειξη κάθε όργανου σε αυτό το οριακά δυστοπικό είδος μουσικής και τις μελαγχολικές συνθέσεις. Το Marodeur είναι μια πραγματική αλμπουμάρα για τον ακραίο ήχο, μία έκφραση δύναμης μέσα στον γενικότερο πεσιμισμό του. Η ευρωπαϊκή blackgaze σκηνή είναι σε καλά χέρια.

AFI – Silver Bleeds the Black Sun… από @theGreenLoki13

Είδος: Post-Punk

Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από τον φίλο Green Loki, ο οποίος κάθε χρόνο έχει κάτι ενδιαφέρον να προτείνει από τον χώρο του post-punk. Το νέο άλμπουμ των AFI δεν το είχα ακούσει, αλλά μπορώ να πω πως πρώτον είναι πολύ κοντά στο στυλ μουσικής που παίζουμε στο Anthems Radio Show (κάθε Τετάρτη 7-9 το βράδυ στο Favela Radio για να μην ξεχνιόμαστε) και δεύτερον μοιάζει να συγκεράζει όλες τις φάσεις που έχουν περάσει ως μπάντα.

Από τη μία την gothic punk ορμή των 00s, από την άλλη την πιο πρόσφατη new wave και post-punk φάση τους εμπλουτισμένη με την dark pop/alternative πλευρά τους. Είναι ένα άλμπουμ πολύ μελαγχολικό που κρύβει όμως μια μυστική ενέργεια που πάλλεται ανάμεσα στα κομμάτια. Οι κιθάρες και οι ερμηνείες του Davey Havok έχουν μια έμφυτη ψυχρότητα, όσο τα synthesizers συμβάλλουν στην ατμόσφαιρα και την ποιητικότητα των συνθέσεων.

Το songwriting τους δεν ήταν ποτέ συμβατικό, ούτε επιθυμούν να μπουν σε μια φάση νοσταλγίας. Αντιθέτως δείχνουν να εξελίσσονται και σε κερδίζουν τόσο με την μουσική τους κατεύθυνση, όσο και με τα catchy ρεφρέν τους. Το Silver Bleeds the Black Sun… γίνεται καλύτερο όσο προχωράει με τα Ash Speck in a Green Eye, Voidward I Bend Back και Marguerite να είναι μια από τις πιο ωραίες τριάδες τραγουδιών συνοψίζοντας τέλεια τον δίσκο. Ωραίο, σύγχρονο, απλό post-punk.

LIK – Necro από @expert_bitching

Είδος: Death Metal

Ο Jesse Pinkman με ξέρει αρκετά καλά για να μου προτείνει έναν δίσκο όπως αυτός των LIK. Που και που νομίζω πως χρειαζόμαστε άλμπουμ όπως το Necro. Είναι αυτό το είδος που δε θέλει να ανακαλύψει τον τροχό ή να φέρει πολύ ρηξικέλευθες ιδέες, αλλά να ακούσουμε ωραία μουσική. Ωμό και γρήγορο άλμπουμ με πολλά αποστάγματα old school deathίλας.

Με τη στιχουργική τους θεματολογία και την προσέγγισή τους στις συνθέσεις τους, οι Σουηδοί ανά σημεία μου θυμίζουν πολύ τους Cannibal Corpse. Δεν έχει γενικά πολλές στιγμές που πατάει φρένο, που χτίζει κάτι ή θέλει να σε αφήσει να πάρεις ανάσα. Το παίξιμο είναι στακάτο, δυναμικό και σε ένα club show θα γινόταν πάταγος σε εισαγωγές όπως του Deceased, του They και του Morgue Rat.

Οι LIK δεν χρειάζονται να κάνουν πολλά για να ξεχωρίσουν. Η δύναμή τους, η στιβαρότητα και το πόσο τραχείς ακούγονται, τους εξασφαλίζει εύκολα μια θέση και σε μελλοντικές ακροάσεις του Necro. Μια χαρακτηριστική υπενθύμιση πως όσο και να σκαλίζουμε το metal για κάτι καινούριο, η old school συνταγή με καλή παραγωγή μπορεί εύκολα να σε κερδίσει.

Snõõper – Worldwide από @CheapEripo

Είδος: Punk

Αυτή ήταν η πρώτη πρόταση που μου ήρθε φέτος και μάλιστα από Οκτώβρη μήνα και θα την ξέχναγα αν δεν έψαχνα τυχαία τους σελιδοδείκτες μου λίγες μέρες πριν τελειώσει το αφιέρωμα. Όπως και να ‘χει, δεν γνώριζα τους Snooper, αλλά πέρασα φανταστικά ακούγοντας το Worldwide. Το εισαγωγικό Opt Out δείχνει αμέσως τον τόνο του άλμπουμ.

Καθαρό punk με αυθεντική νεανική ορμή, μια περίεργη έκρηξη νεύρων και ενθουσιασμού ταυτόχρονα. Οι συνθέσεις είναι πολύ μικρές σε διάρκεια, κρατώντας συνήθως 2 με 3 λεπτά, οι μπασογραμμές τους post-punkίζουν ανά σημεία, οι κιθάρες και τα synths δίνουν μια συνεχή εντύπωση κίνησης και ενέργειας, ενώ τα φωνητικά καθοδηγούν μαεστρικά όλα τα υπόλοιπα.

Κομμάτια σύντομα, κοφτά, επιθετικά αλλά και διασκεδαστικά σε ένα άλμπουμ που δε θέλει να σε κάνει να ηρεμήσεις, αλλά να σε γεμίσει χαρά και να σε κάνει να κουνηθείς, να χορέψεις και να γουστάρεις εξίσου με τους δημιουργούς του σε κάποιο club show. Πολύ δυνατή πρόταση για ακόμα μία χρονιά.

Blut aus Nord – Ethereal Horizons από @yu_lee

Είδος: Black Metal

Η φίλη και ακροάτρια Γιούλη δυσκολεύτηκε να μου δώσει τη δική της πρόταση, κατέληξε ωστόσο στο Ethereal Horizons των Blut aus Nord. Οι Γάλλοι black metallers κατάφεραν πραγματικά να με ταξιδέψουν μέσα από το δίσκο τους. Πρόκειται για ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά άλμπουμ της χρονιάς με ξεκάθαρη κατεύθυνση και λογική στις συνθέσεις τους.

Ουσιαστικά οι Blut aus Nord εξερευνούν ακόμα περισσότερο την απόκοσμη μυσταγωγία από την οποία χαρακτηρίζεται η τελευταία φάση της καριέρας τους. Τα τραγούδια είναι διάρκειας εφτά έως οχτώ λεπτών φτάνοντας ακόμα και στα δεκατρία με τις κιθάρες να δίνουν τον τόνο πριν έρθει το rhythm section να υποστηρίξει την σκοτεινή ατμόσφαιρα. Μου άρεσαν επίσης πολύ οι post γέφυρες στην μέση των κομματιών οδηγώντας σε υπέροχα ξεσπάσματα στο τέλος όπως γίνεται στο αγαπημένο μου The Fall Opens the Sky.

Το Ethereal Horizons μοιάζει να έχει τον πιο κατάλληλο τίτλο που έχω δει. Ο ορίζοντας που αναγράφεται δεν είναι πραγματικός, αλλά δημιουργείται μέσα από τους ήχους και τα συναισθήματα που σου προξενεί ακούγοντας το. Είναι η συνάντηση του black metal με την dark ambient και τα επικά φωνητικά που σε κομμάτια όπως το What Burns Now Listens και το The Ordeal μοιάζει σαν μια μυστική τελετουργία. Αυτό από μόνο του είναι ανατριχιαστικό.

Αυτό ήταν το Sound Vault με τις προτάσεις του κοινού για το 2025. Για ακόμα μία φορά, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους όσους στέλνετε τις προτάσεις σας, κάποιοι από εσάς για πολλά χρόνια συνεχόμενα και με βοηθάτε να ανακαλύψω νέους δίσκους και συγκροτήματα που ίσως μου ξέφυγαν. Όπως πάντα, δίνουμε ραντεβού για του χρόνου!

The post The Sound Vault: Τα καλύτερα άλμπουμ του 2025 μέσα από δικές σας επιλογές appeared first on anthem.gr.

Τρίτο και τελευταίο μέρος για το αφιέρωμα μας για το 2025. Άκρως παραγωγική χρονιά για το rock και το metal, έτυχε να ακούσω και εγώ πολλές καινούριες κυκλοφορίες, οπότε χαίρομαι που ούτε λίγο ούτε πολύ φέτος φτάσαμε τα τριάντα έξι άλμπουμ στο φετινό αφιέρωμα. Όπως και να ‘χει, περιμένω εναγωνίως τα σχόλιά σας και τα μηνύματα σας και ποια από αυτά που ακούσατε, ενθουσίασαν και εσάς. Πάμε λοιπόν για το τρίτο και τελευταίο μέρος!

Deafheaven – Lonely People with Power

Είδος: Blackgaze

Έχετε νιώσει ποτέ ότι το περιεχόμενο ενός άλμπουμ είναι καλό από τη στιγμή που είδατε το εξώφυλλο του; Κάπως έτσι ένιωσα και εγώ με το Lonely People with Power των Deafheaven και ας γνώριζα ότι οι Καλιφορνέζοι σπάνια απογοητεύουν. Επηρεασμένοι από την shoegaze/post-metal κατεύθυνση των τελευταίων δίσκων, μπολιάζουν τον ήχο με περισσότερα black στοιχεία δημιουργώντας ένα αριστούργημα.

Συνθέσεις όπως το Doberman και το Magnolia χτίζουν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα με τη φωνή του George Clarke να ακούγεται απόκοσμη, σαν να προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό το περιβάλλον. Όσο προχωράνε, μοιάζουν να εξελίσσονται όλο και περισσότερο, κάνοντας τα τραγούδια ακόμα μεγαλύτερα σε διάρκεια και παραδίδοντας μας μικρά έπη όπως το Amethyst και το Winona.

Μετά από πάρα πολλές ακροάσεις, ένιωσα ότι το Lonely People with Power είναι ένα άλμπουμ που σου δείχνει όλη την ωρίμανση των Deafheaven. Είναι σκληρό, είναι ατμοσφαιρικό, είναι λιγότερο επιθετικό από τις πρώτες τους κυκλοφορίες, αλλά είναι αναμφίβολα πιο ολοκληρωμένο, πιο συμπαγές και σου ξυπνάει περισσότερα συναισθήματα. Δεν γράφτηκε για να σε συγκλονίσει, αλλά το πετυχαίνει στον απόλυτο βαθμό.

BABYMETAL – Metal Forth

Είδος: Kawaii metal

Όταν είσαι μικρός και αγνός μεταλλάς, τέτοιοι δίσκοι σου φαίνονται καταστροφή του είδους. Μεγαλώνουμε ωστόσο, ωριμάζουμε, γινόμαστε 30 και αντιλαμβανόμαστε ότι η μουσική είναι πολύ πιο πολυσχιδής. Το Metal Forth των BABYMETAL είναι ένας δίσκος με πάρα πολλές συνεργασίες, αρκετές μάλιστα με σημαίνοντα ονόματα για το σύγχρονο metal όπως η Poppy, οι Bloodywood, οι Slaughter to Prevail, οι Spiritbox και ο θρύλος Tom Morello μεταξύ άλλων.

Είναι ένα άλμπουμ φουλ διασκεδαστικό, καλοδουλεμένο και με αυτόν τον ιδιότυπο συνδυασμό της J-Pop με το metal. Παρά τις πολλές συνεργασίες με ετερόκλητους καλλιτέχνες, καταφέρνει και είναι πολύ στιβαρό και δεμένο χωρίς να παρουσιάζει μεταπτώσεις στην ποιότητα. Μπορεί και συνδυάζει τραγούδια όπως το Song 3 για ατελείωτο headbanging και άκρως χορευτικές συνθέσεις όπως το RATATATA και το Sunset Kiss.

Πλέον οι BABYMETAL δεν είναι αυτό το πείραμα από την ανατολή που έρχεται να αλλοιώσει τον ήχο μας. Είναι ένα σχήμα εδραιωμένο στο χώρο με πολύ καλές παραγωγές, που χαίρει εκτίμησης από άλλους καλλιτέχνες, καθόλου δήθεν και με γνώση του που κινείται ο ήχος σήμερα και πως να προσθέσουν τα δικά τους στοιχεία. Εν κατακλείδι είναι ένας απολαυστικός δίσκος.

Rivers of Nihil – Rivers of Nihil

Είδος: Technical Death Metal

Δεν ξέρω γιατί το συγκρότημα από την Pennsylvania διάλεξε ξαφνικά μετά από τόσα άλμπουμ, να πάει με τίτλο το όνομά του, το σίγουρο όμως είναι ότι είδε αυτόν τον δίσκο σαν statement. Είναι ένα άλμπουμ που προσπαθεί να πάρει το τεχνικό και το προοδευτικό death metal και να προσθέσει ατμοσφαιρικότητα, μυστικισμό και μελωδία. Συνοψίζει την πορεία τους βάζοντας τις βάσεις για το επόμενο κεφάλαιο.

Προφανώς η τεχνική τους είναι άριστη, χωρίς καμία διάθεση επιδειξιομανίας, αλλά σαν αυτοτελές στοιχείο της μουσικής τους. Καθώς προχωράει, ο δίσκος γίνεται πιο συναισθηματικός και οι συνθέσεις αλλάζουν και tempo. Από επιθετικούς ολέθρους τύπου Criminals πας με χαρακτηριστική ευκολία στο Water & Time που είναι ένας progressive death/jazz fusion οργασμός και μετά να γυρίσεις σε κομματάρες όπως το American Death που αποτελούν τον ορισμό του σύγχρονου extreme metal.

Κάπως έτσι το ομώνυμο άλμπουμ των Αμερικάνων καταλήγει να ακούγεται πολύ ώριμο και αντιπροσωπευτικό της φάσης που βρίσκονται. Σε ένα είδος που πολλοί προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με τεχνική ή σκληράδα, οι Rivers of Nihil επενδύουν στην ατμόσφαιρα και τη συνοχή και παραδίδουν ένα παράδειγμα για όλο το ακραίο metal σήμερα.

Halestorm – Everest

Είδος: Hard Rock/Heavy Metal

Αν μου έλεγε κανείς ότι εν έτει 2025 θα άκουγα τόσες πολλές φορές τον νέο δίσκο των Halestorm, θα πίστευα ότι είναι τρελός. Είχα χάσει πολλά χρόνια τώρα την επαφή μαζί τους, αλλά διαβάζοντας διθυραμβικά σχόλια για το Everest, είπα να εμπιστευτώ τους Έλληνες και ξένους δημοσιογράφους και να του δώσω μια ευκαιρία.

Η Lzzy Hale και η παρέα της είναι πραγματικά σε φόρμα. Είναι μάλλον το πιο θεατρικό άλμπουμ τους και σου βγάζει έντονα arena rock vibes. Ξεκινάει με δύο εξαιρετικές συνθέσεις που κυλάνε αργά, τα Fallen Star και Everest, συνεχίζει με την φοβερή μπαλάντα Like A Woman Can και μετά ανεβάζει ρυθμούς και σκληραίνει πολύ. Darkness Always Wins, WATCH OUT!, Broken Doll και Gather the Lambs έχουν μέσα δείγματα αγνού, μοντέρνου heavy metal.

Φουλ ενέργεια, η απαραίτητη σκληράδα και οι φοβερές φωνητικές γραμμές της Lzzy που πότε είναι pop, πότε είναι rock, αλλά πάντα είναι catchy, δημιουργούν ένα από τα πιο γεμάτα άλμπουμ τους. Οι Halestorm έμοιαζαν να θέλουν να ανέβουν ένα δικό τους Everest και τα κατάφεραν περήφανα, βάζοντας ξανά το όνομά τους στο μουσικό χάρτη με τον καλύτερο τρόπο.

Blackbraid – Blackbraid III

Είδος: Black Metal

Έχω γράψει ουκ ολίγα εγκωμιαστικά λόγια για τα πρώτα δύο άλμπουμ του Sgah’gahsowáh (δοκιμάστε να το προφέρετε) κατά κόσμον Jon Krieger. Αν μπορούσα να διαλέξω έναν καλλιτέχνη σε όλο τον ακραίο ήχο που νιώθω ότι τα τελευταία χρόνια έχει πάρει το είδος από το χεράκι και το πήγε βήματα πιο κάτω, τότε θα διάλεγα σίγουρα αυτόν.

Στο τρίτο άλμπουμ ο γηγενής Αμερικάνος δείχνει να ολοκληρώνει το όραμα του και να του δίνει επική διάσταση. Από τις πρώτες του νότες νιώθεις αυτήν την πνευματικότητα που ξεπερνά τα όρια του black metal και μαζί με τα folk στοιχεία της μουσικής τους έχουμε με έναν δίσκο που αποτελεί προσκύνημα για τη φύση, την ιστορία και τις ρίζες του καλλιτέχνη.

Τα riffs είναι πιο στιβαρά, ενώ τα ατμοσφαιρικά στοιχεία, οι ήχοι από τα δάση και τα βουνά αποτελούν μέρος της εκτενούς αφήγησης του Sgah’gahsowáh για ακόμα μία φορά. Τα ακουστικά κομμάτια δένουν τέλεια με τις σκληρές συνθέσεις τους λειτουργώντας σαν γιν και γιανγκ. Ένα ακόμα άλμπουμ που συνδυάζει το πνεύμα και τη βία, την ομορφιά και την ωμότητα, το παρελθόν και το μέλλον του ανθρώπου πίσω από αυτό. Ένα ακόμα αριστούργημα για ένα μουσικό που αφήνει το στίγμα του και εμείς ζούμε όλη την πορεία του.

Foot – The Hammer

Είδος: Psychedelic Stoner

Κάνω μεγάλο αγώνα να έρθει περισσότερος κόσμος σε επαφή με τους Αυστραλούς Foot. Πολύ παραγωγικοί, πολύ ποιοτικοί, φέτος με το The Hammer με ενθουσίασαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Παίζουν με έναν τελείως δικό τους ήχο που ακροβατεί μεταξύ του ψυχεδελικού, του stoner και του desert, ενώ τα φωνητικά τους χτίζουν μια εξαιρετική ατμόσφαιρα.

Ακούγοντας το, μπορείς να νιώσεις πολλές φορές ότι οδηγάς το αμάξι σου σε έναν ερημικό δρόμο και χαζεύεις τα τοπία. Το Walking Into Walls All Week ας πούμε είναι κλασικό παράδειγμα τέτοιου τραγουδιού που σε ταξιδεύει. Δεν θέλουν να σε εντυπωσιάσουν με την τεχνική τους, αλλά να σε παρασύρουν στη δική τους φάση και να σου θυμίσουν περισσότερο τα 90s με την οριακά grunge παραγωγή του The Hammer.

Είναι ένα από τα πιο αυθεντικά ακούσματα της φετινής χρονιάς για μένα. Δείχνει ότι οι Foot έχουν αντιληφθεί πως δεν χρειάζεται να προσθέσουν κάτι άλλο στη μουσική τους, αλλά να παίξουν ακριβώς τη μουσική που γουστάρουν. Να ακροβατήσουν ανάμεσα σε όλα όσα τους ενδιαφέρουν και να μας προσφέρουν τον πιο ώριμο δίσκο της καριέρας τους.

ryr – dislodged

Είδος: Post-Metal

Το ορχηστρικό post-metal είναι ένα είδος που ξεψαχνίζω αρκετά κάθε χρόνο και φέτος μπορώ να πω ότι οι Γερμανοί ryr με κέρδισαν με το dislodged. Είναι ένα άλμπουμ με ωραία ψυχή ατμόσφαιρα, αρκετά ωμό και συναισθηματικό, αλλά χωρίς να νιώθεις πως σε φορτώνει. Οι συνθέσεις γενικά είναι της σχολής των Russian Circles με ωραία επαναλαμβανόμενα riffs που χτίζονται αργά και με δυνατά ξεσπάσματα στο τέλος.

Δεν παίζουν για να εντυπωσιάσουν με την τεχνική τους, αλλά για να εξυπηρετήσουν τον σκοπό τους και να αφηγηθούν μια ιστορία χωρίς στίχους. Αυτό το συνεχές σκαμπανέβασμα μεταξύ των πέντε συνθέσεων, όπου ξεχωρίζουν τα flung, winded και lapsed. Είναι ένα από τα μουσικά ταξίδια που σε αφήνουν πλήρως ικανοποιημένο και μια αίσθηση ιδιότυπης κάθαρσης. Το post-metal όπως πρέπει να παίζεται σήμερα.

Militarie Gun – God Save the Gun

Είδος: Melodic hardcore

To 2023 αναφερθήκαμε πρώτη φορά στους Militarie Gun και στο εξαιρετικό τους ντεμπούτο. Μόλις δύο χρόνια μετά, το συγκρότημα με καταγωγή από το Los Angeles και το Seattle επιστρέφει με ένα εξίσου δυναμικό δεύτερο άλμπουμ. Το God Save the Gun συγκεντρώνει όλη την ουσία που χρειάζεται το σύγχρονο μελωδικό και post hardcore είδος.

Έχει το cool attitude των Militarie Gun και ο ήχος είναι ακόμα πιο καθαρός σε σχέση με το Life Under the Gun. Κρατάνε ακόμα αυτό το indie-punk feeling που λατρέψαμε στα πρώτα τους βήματα με μικρές συνθέσεις που κυμαίνονται μεταξύ δύο και τριών λεπτών και τα hooks τους να είναι πιο δυνατά από ποτέ. Αν και τα τραγούδια τους φαίνονται σχετικά απλά σε δομή, κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην πράξη.

Αλλαγές ρυθμών, δυνατά κοψίματα, άμεσοι στίχοι και φουλ ενέργεια. Αν και τα BADIDEA και Fill Me With Paint σε βάζουν στο κλίμα, αυτό που χτίζουν μετά με τα Maybe I’ll Burn My Life Down, Kick, Laugh at Me και Wake Up and Smile είναι μαγικό. Ένας από τους πιο ειλικρινείς δίσκους για το punk και το hardcore της σημερινής εποχής. Μακάρι να τους δούμε σύντομα στα μέρη μας.

Paradise Lost – Ascension

Είδος: Gothic Metal/Death-doom

Κάποιες φορές ακούγοντας τις νέες κυκλοφορίες αναρωτιέμαι. Πως γίνεται ένα συγκρότημα όπως οι Paradise Lost με τόσα χρόνια στην πλάτη τους, με τόσα σκαμπανεβάσματα και αλλαγές στο ύφος, να κάνει μια back to the roots προσέγγιση τώρα; Και πως γίνεται να γράφει ένα άλμπουμ όπως το Ascension που μπορεί να μπει εύκολα μέσα στην πεντάδα με τα καλύτερα τους;

Η απάντηση είναι μάλλον στην σταθερότητα του line-up τους και το διαχρονικό ταλέντο του Mackintosh. Το Ascension είναι ακόμα ένα διαμάντι σε μια πλούσια δισκογραφία και η επιβεβαίωση ότι οι Paradise Lost είναι αναμφίβολα οι βασιλιάδες του Gothic. Τα doom στοιχεία συνυπάρχουν με τις gothic μελωδίες του και με τη σύγχρονη παραγωγή, δημιουργούν έναν ήχο που μοιάζει γνώριμος και ταυτόχρονα ανανεωμένος.

Είτε με πιο κλασικά PL κομμάτια όπως τα Serpent on the Cross και Tyrants Serenade, είτε με το ανατριχιαστικό Lay A Wreath Upon the World και το αγαπημένο μου This Stark Town, οι Βρετανοί έγραψαν έναν δίσκο που θα ακούμε για πάρα πολύ καιρό. Μια δήλωση ότι συνεχίζουν να κυριαρχούν ακόμα και σε ένα είδος που μοιάζει ξεχασμένο. Ένας δίσκος για την απώλεια, το σκοτάδι και το πένθος από ένα συγκρότημα που καταφέρνει και σε φωτίζει μέσα στα σκοτεινά και δαιδαλώδη μονοπάτια της μουσικής του.

Orbit Culture – Death Above Life

Είδος: Melodic Death Metal

Αν και είναι ένα από τα πιο ανερχόμενα συγκροτήματα στο metal, τους Orbit Culture τους έμαθα πρόσφατα χάρη στην εκπομπή του φίλου και ακροατή Πίπη aka Καμπαμαρού στο ThessRadio. Μου έκανε πολλή εντύπωση ο δυναμισμός τους, η σκληράδα τους και το πόσο πολύ φαίνεται ότι αγαπούν το metal της πατρίδας τους της Σουηδίας εκσυγχρονίζοντας τον ήχο τους.

Άκουσα όλη τη δισκογραφία τους πολλές φορές πριν το Death Above Life και μπορώ να πω ότι αυτός ο δίσκος έρχεται σαν επιστέγασμα της συνεχόμενης εξέλιξης και βελτίωσής τους. Δεν ψάχνουν πλέον την ταυτότητά τους, ξέρουν να γράφουν τραγούδια σκληρά μεν, που σου κολλάνε πολύ εύκολα στο μυαλό δε. Ακούγεται πιο επιθετικό και ταυτόχρονα πιο συναισθηματικό από κάθε άλλο άλμπουμ τους.

Ταυτόχρονα ο Niklas Karlsson στα φωνητικά είναι πιο ώριμος από ποτέ. Παίζουν πολύ μεταξύ έντασης και μελωδίας βλέπε Inside the Waves και The Path I Walk, ενώ αλλού δίνουν ένα κρεσέντο σκληράδας και επιθετικότητας όπως στο Tales of War, το Death Above Life και το The Storm. Νομίζω ότι με ασφάλεια μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι πλέον ανερχόμενο συγκρότημα, αλλά συγκρότημα πρώτης γραμμής για τον ήχο.

Moonstone – Age of Mycology

Είδος: Doom/Stoner

Οι Πολωνοί είχαν μπει στα ραντάρ μου όταν άκουσα το άλμπουμ Growth πέρυσι και με ενθουσίασε αυτό το ψυχεδελικό doom που παίζουν. Στο Age of Mycology πατάνε πάνω σε αυτήν την συνταγή, αλλά ταυτόχρονα ακούγονται πιο γεμάτοι και πιο ολοκληρωμένοι σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους, κάτι που έγινε εμφανέστατο από τα προωθητικά singles.

Το συγκρότημα από την Κρακοβία γράφει αργά τραγούδια. Χαμηλοκουρδισμένα fuzzy riffs, πολύ έντονες μπασογραμμές, στίχοι που ακούγονται σαν τελετουργική απαγγελία. Όλα αυτά με μια παραγωγή που το κάνει να ακούγεται πιο ρετρό. Doom και stoner ήχοι με ολίγη από occult με άλλοτε πιο εμπορικούς πειραματισμούς τύπου Disco Inferno και άλλοτε μακρόσυρτες συνθέσεις όπως το This Barren Place. Με έναν τρόπο όλα δείχνουν να δουλεύουν για αυτούς. Ελπίζω να κάνουν γερό ξεπέταγμα με αυτήν την κυκλοφορία.

Psychonaut – World Maker

Είδος: Psychedelic Post-Metal

Έχω τεράστια αγάπη για τους Βέλγους και ειδικά το Violence Consensus Reality ήταν μάλλον το αγαπημένο μου άλμπουμ για όλο το 2022. Περίμενα να δω πως θα εξελιχθούν και το World Maker όχι απλά δε με απογοήτευσε, αλλά με ενθουσίασε με τη μουσική κατεύθυνση που διάλεξαν. Η μπάντα μοιάζει να προσπαθεί να δημιουργήσει μια κοσμογονία από ήχους και δυναμικά riffs.

Οι συνθέσεις τους είναι ακόμα πιο πολυεπίπεδες, με το post στοιχείο να κυριαρχεί, αλλά παντού να υπάρχουν progressive πινελιές σε μια ογκώδη παραγωγή που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο το άλμπουμ. Ταυτόχρονα η ροή του είναι εξαιρετική. Ανάμεσα σε μεγάλης διάρκειας τραγούδια παρεμβάλλονται πεντάλεπτα ιντερλούδια που κατεβάζουν το tempo και σε προετοιμάζουν τέλεια για την επόμενη καταιγίδα.

Τα φωνητικά της Anthe στο Everything Else is Just the Weather και το Origins συμβάλλουν υπέροχα στην ατμόσφαιρα που χτίζεται σε όλο το άλμπουμ. Οι Psychonaut ακούγονται πιο ψυχεδελικοί και ταυτόχρονα πιο ώριμοι από το παρελθόν. Τραγούδια όπως το And You Came With Searing Light και το Stargazer είναι από τα καλύτερα της καριέρας τους. Το World Maker είναι από τους πιο φιλόδοξους φετινούς δίσκους και σε παρασύρει σε ένα φοβερό ταξίδι.

Αυτό ήταν το αφιέρωμά μας στα φετινά καλύτερα άλμπουμ όπως τουλάχιστον τα άκουσα και τα αγάπησα εγώ. Θα συνεχίσουμε με τις δικές σας επιλογές που μου έχετε στείλει μέσω Twitter και φυσικά τέλη του 2025 και αρχές του 2026 θα βγει το μεγάλο μας αφιέρωμα στα ελληνικά άλμπουμ της χρονιάς!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2025, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

Δεύτερο μέρος για το φετινό αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς και ειλικρινά είμαι πολύ ενθουσιασμένος. Όπως είπαμε και στο πρώτο, θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε όσο περισσότερους δίσκους γίνεται από όλο το φάσμα του rock και του metal. Οπότε πάμε να δούμε ακόμα δώδεκα άλμπουμ που σας προτείνω οπωσδήποτε να τσεκάρετε!

Lambrini Girls – Who Let the Dogs Out

Είδος: Punk/Post-Punk

Αρχικά credits στον φίλο Μενέλαο που μου έστειλε αυτό το δισκάκι σαν πρόταση και με κέρδισε αμέσως. Αν και το όνομα μοιάζει ελληνικό, οι Lambrini Girls έρχονται από το Μπράιτον και μαζί τους φέρνουν όλη τη νεανική ορμή και τρέλα του σύγχρονου riot punk. Το Who Let The Dogs Out είναι το είδος του ανελέητου, θορυβώδους punk που σε πιάνει από το πρώτο λεπτό και σε παρασύρει στη δίνη του.

Με απλά, αλλά πανέξυπνα riffs, την χαρακτηριστική αγγλική προφορά και το γρέζι της Phoebe Lunny πίσω από το μικρόφωνο, ο δίσκος αυτός έχει όλα όσα χρειάζεται το συγκεκριμένο είδος μουσικής. Χιούμορ, σαρκασμός, θυμός, νεύρο, καταγγελτικός στίχος. Μια σύντομη, μικρή επανάσταση και πολλές κομματάρες όπως τα Company Culture, Big Dick Energy, No Homo και Filthy Rick Nepo Baby που προτείνω οπωσδήποτε να βάλετε σε κάποιο πάρτι με ανάλογη θεματολογία. Δεν αλλάζει το τοπίο στο είδος, αλλά σου θυμίζει γιατί το αγαπάς τόσο.

Varnheim – Void

Είδος: Black Metal

Βλέπω το εξώφυλλο του δίσκου. Λέω τέλεια, κατάμαυρο metal. Βλέπω ότι προέρχεται από Πολωνούς. Άμεση προσθήκη στη λίστα. Βλέπω τέσσερα κομμάτια και διάρκεια 42 λεπτά. Εδώ είμαστε. Αν μου έλεγαν να διαλέξω τον αγαπημένο μου extreme metal δίσκο για φέτος, πιθανότατα θα κατέληγα σε αυτόν. Είναι ασύλληπτο αυτό που κάνουν οι Varnheim στο Void.

Μου γέμισαν ένα κενό που νιώθω από το 2019 που έχουν να βγάλουν δίσκο οι Mgla. Από την ατμοσφαιρική του εισαγωγή και το πρώτο riff καταλαβαίνεις αμέσως τι όλεθρος θα ακολουθήσει. Ο τίτλος του άλμπουμ δικαιολογεί απόλυτα τη μουσική που εμπεριέχει. Δεν είναι απλώς ένα black metal άκουσμα. Είναι η είσοδος σε έναν παγωμένο απόξενο κόσμο που σε τραβάει μέσα του σαν μαύρη τρύπα.

Οι Varnheim είναι πιο ατμοσφαιρικοί από ποτέ και κάθε τραγούδι τους παίζει με επαναλαμβανόμενα μοτίβα στα riffs, τα οποία διαλύουν τα ανατριχιαστικά growls. Μέσα σε όλο αυτό το κενό, σε αυτά τα 42 λεπτά δεν υπάρχει καμία μέτρια στιγμή. Υπάρχει όμως αυτό το όμορφο συναίσθημα που μόνο ο ακραίος ήχος θα σε κάνει να νιώσεις. Άλμπουμ-έπος.

Sleep Token – Even in Arcadia

Είδος: Dark Pop/Alternative Metal

Η άνοδος των Sleep Token από παντελώς άσημοι σε ένα από τα γνωστότερα συγκροτήματα της εποχής μας είναι αντικείμενο μελέτης. Οι Άγγλοι όπως φαίνεται θέλησαν να κεφαλαιοποιήσουν την άνοδο αυτή με ένα άλμπουμ όπως το Even in Arcadia. Την πρώτη φορά που το άκουσα, σκέφτηκα ότι ίσως παραήταν γρήγορο σαν βήμα όταν μόλις πριν δύο χρόνια κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό Take Me Back to Eden.

Ωστόσο με περισσότερες ακροάσεις, άρχισα να καταλαβαίνω πόσο καλός δίσκος είναι πραγματικά. Οι Sleep Token απομακρύνονται από το djent και το metal κρατώντας λίγα στοιχεία του στη μουσική τους. Πηγαίνουν περισσότερο στο dark pop και το R&B και αν ακούσεις το Even in Arcadia υπό αυτό το πρίσμα, θα καταλάβεις για τι έκανε τόση αίσθηση και γιατί αυτή η μπάντα έχει αυτή τη θέση στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα.

Συνθέσεις πιο ώριμες, γεμάτες πόνο και θεατρικότητα, τραγούδια με απίστευτη μεγαλοπρέπεια και ασύγκριτη pop αισθητική. Ο ήχος και η παραγωγή είναι σπουδαία. Έχει τόση καινοτομία και τόσες καινούριες ιδέες που χρειάζεσαι χρόνο για να κατανοήσεις αυτή τη μίξη ειδών. Ίσως διχάσει αρκετούς όπως το κατάφερε και με μένα στις πρώτες ακροάσεις. Ανεξαρτήτως αυτών όμως, όπως φαίνεται οι Sleep Token έχουν βρει τον δικό τους δρόμο και θα συνεχίσουν να μεγαλλουργούν.

Pelican – Flickering Resonance

Είδος: Post-Metal

Έχω χαρεί πάρα πολύ με την επιστροφή του Laurent Schroeder-Lebec στους Pelican, καθώς όπως φαίνεται αναζωογόνησε τη μπάντα. Έχω αναλύσει και στο φετινό αφιέρωμα στη δισκογραφία τους γιατί αγαπώ τόσο πολύ το συγκρότημα και το Flickering Resonance το ένιωσα σαν μια επιστροφή στις ρίζες τους και στα πρώτα άλμπουμ τους ιδίως το City of Echoes και το What We All Come to Need.

Κάθε δίσκος του συγκροτήματος από το Σικάγο είναι και ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι στη ζωή και σε κόσμους που χτίζουν μαεστρικά μέσα από τις συνθέσεις τους. Αν και τα riffs είναι πιο κοφτά και χαμηλοκουρδισμένα όπως στα πρώιμα χρόνια τους, οι συνθέσεις βγάζουν περισσότερη αισιοδοξία σε σχέση με εκείνη την περίοδο. Είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται φωτεινό σε μια δισκογραφία που αναμφίβολα χαρακτηρίστηκε από τις μελαγχολικές στιγμές της.

Όσο προχωράει ο δίσκος, ξεδιπλώνεται και η μαγεία των Αμερικάνων. Στο ορχηστρικό post-metal όλες οι μπάντες παλεύουν με έναν στόχο. Να πουν ιστορίες χωρίς στίχους, μόνο μέσα από ρυθμούς και ήχους. Οι Pelican ακούγονται πιο ώριμοι, πιο στοχαστικοί και ίσως πιο αισιόδοξοι σε σχέση με το παρελθόν τους, αλλά ταυτόχρονα παραμένουν εξίσου ποιοτικοί. Το Flickering Resonance είναι η απόλυτη υπενθύμιση του γιατί οι Pelican παραμένουν τόσο σημαντικοί για το είδος τους.

DITZ – Never Exhale

Είδος: Post-Punk/Noise

Οι Ditz είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα καλύτερα και πιο ανερχόμενα σχήματα σε όλο τον noise χώρο και το ντεμπούτο τους, The Great Regression με έπιασε εξ απήνης πριν τρία χρόνια. Με το Never Exhale κάνουν ακόμα ένα βήμα εδραίωσης της μουσικής τους στο διεθνές στερέωμα με τραγούδια που είναι φτιαγμένα για να προκαλέσουν χαμό σε πολλά club shows.

Η παραγωγή του είναι επίτηδες λίγο πιο βρώμικη, τονίζοντας τον underground ήχο τους. Σου δημιουργεί αυτήν την αίσθηση ασφυξίας όπως πρέπει να κάνει ένα καλό noise/post-punk άλμπουμ χωρίς όμως να σε κουράζει σε κανένα σημείο του. Φοβερά ξεσπάσματα, δυναμικό παίξιμο στις κιθάρες, ωραίοι εναλλασσόμενοι ρυθμοί και κομματάρες όπως το Taxi Man, το Four, το The Body as a Structure και το τρομερό εφτάλεπτο britney που κλείνει τον δίσκο. Μπείτε στο όχημα των Ditz, γιατί η εκτόξευση τους είναι γεγονός.

In Mourning – The Immortal

Είδος: Melodic Death Metal

Η παραγωγή της Σουηδίας στο melodic death είναι ακόρεστη και οι In Mourning αποτελούν άξιους εκπρόσωπους της σκηνής τους. Έχοντας ακούσει όλη τη δισκογραφία τους, μου κάνει εντύπωση το πόση συνέπεια έχουν. Στο The Immortal πάντως έρχονται και ανανεωμένοι με περισσότερα progressive στοιχεία και δημιουργούν ένα ακόμα πολύ δυνατό άλμπουμ.

Έχει πολύ συναίσθημα, την κλασική αποπνικτική τους ατμόσφαιρα που χτίζει ένα γκρίζο τοπίο, συνεχείς εναλλαγές στις φωνητικές γραμμές με καθαρά και σκληρά φωνητικά και φυσικά τα καταπληκτικά riffs τους στα οποία βασίζονται όλα τα τραγούδια τους. Η αίσθηση που σου αφήνει είναι ότι το συγκρότημα είναι πιο ώριμο από ποτέ και κομμάτια όπως το The Sojourner και το Staghorn το πιστοποιούν.

Ghost – Skeletá

Είδος: Arena Rock

Δεν έχω πολλά να πω για τους Ghost. Εδώ και χρόνια, έχουν καταφέρει με έναν δικό τους τρόπο να βγάζουν πάντα ποιοτικά άλμπουμ γεμάτα συνθέσεις που θα σου κολλήσουν στο μυαλό. Το έκαναν με μεγάλη συνέπεια στο Prequelle και το Impera. Αυτό το συγκρότημα είναι ο ορισμός του σύγχρονου arena rock και με το Skeletá εμπλουτίζουν το setlist τους με περισσότερα κομμάτια που θα κουνήσεις ρυθμικά το κεφάλι σου και θα τραγουδήσεις παρέα με την μελωδική φωνή του Tobias.

Η 80s αισθητική τους, το hard rock εκείνης της εποχής, ακόμα και κάποια στοιχεία glam έχουν βρει τον τρόπο τους να χωθούν σε ένα ακόμα άλμπουμ τους χωρίς να νοθεύσουν το τελικό προϊόν. Είναι τρομερό πως η θεατρικότητα τους στη σκηνή, ταιριάζει γάντι με το στυλ της μουσικής τους. Από το AOR μέχρι το prog και από εκεί πίσω στις ρεφρενάρες τους, οι Ghost έχουν πάντα τον τρόπο τους να προσφέρουν ένα πολύ ενδιαφέρον μουσικό μείγμα που έχει έρθει για να μείνει.

Stoned Jesus – Songs to Sun

Είδος: Stoner/Doom

Αν και παρακολουθώ εδώ και χρόνια την καριέρα των Ουκρανών, δεν υπήρχε κάτι που να με κέρδισε στα τελευταία τους άλμπουμ όπως το Father Light. Η ανακοίνωση ωστόσο της τριλογίας Songs to Sun, Songs to Moon και Songs to Earth που θα κυκλοφορήσει μέχρι το 2027 κάπως με κέρδισε σαν concept. Στον πρώτο δίσκο της τριλογίας, οι Stoned Jesus μοιάζουν να έχουν βρει την έμπνευση τους.

Από το εναρκτήριο New Dawn είναι εμφανέστατο ότι είναι ένα άλμπουμ ατμοσφαιρικό, πολύ ψυχεδελικό, αργό και κυρίως οι ίδιοι ακούγονται πιο ώριμοι από ποτέ. Χτίζουν πολύ υπομονετικά αυτά τα υπέροχα ξεσπάσματα με τη φωνή του Igor να ακούγεται μελωδικότερη σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Το doom στοιχείο δεν έχει χαθεί, αλλά πλέον η ψυχεδέλεια αποκτά πρωτεύοντα ρόλο στη μουσική τους.

Μου άρεσε επίσης ότι είχε μόλις έξι τραγούδια, συμπυκνώνοντας τις καλές ιδέες τους σε αυτά. Τα ακουστικά περάσματα στο Lost In The Rain, το πιο επιθετικό Low που είναι μάλλον το αγαπημένο μου του δίσκου, η αγνή ροκιά του Shadowland. Ελπίζω ειλικρινά η συνέχεια της τριλογίας να είναι ανάλογη, γιατί το συγκρότημα από το Κίεβο ακούγεται πολύ ορεξάτο.

Deftones – Private Music

Είδος: Alternative Metal

Πιστεύω ότι δεν έχει εκτιμηθεί αρκετά πόσο σταθερά ποιοτικοί είναι οι Deftones. Ένα συγκρότημα που δεν παγιδεύτηκε στον ήχο των early 00s και συνέχισε να αλλάζει και να εξελίσσεται ανά τα χρόνια παρά τις δυσκολίες και την τραγωδία που το βρήκε με τον Chi Cheng. Πέντε χρόνια έχουν παρέλθει από το Ohms και χωρίς τον Sergio Vega στο μπάσο μας παραδίδουν ένα ακόμα πολύ δυνατό δίσκο.

Το Private Music δεν έχει την επιθετικότητα των πρώιμων ημερών, αλλά επιστρέφει στην ατμοσφαιρική, σχεδόν ονειρική κατεύθυνση του Koi No Yokan. Οι μελωδικές γραμμές του Chino και η χημεία του με τα σκληρά riffs του Carpenter μπορεί μόνο να οδηγήσει σε κορυφές όπως το ecdysis, το infinite source και το cXz. Ανά σημεία μοιάζει με ένα ταξίδι σε πιο αγνές εποχές προηγούμενων δεκαετιών.

Ο δίσκος κυλάει πολύ όμορφα και χρειάζεσαι σίγουρα περισσότερες από τρεις ακροάσεις για να εξερευνήσεις όλες τις πτυχές του και να κατανοήσεις τη φάση στην οποία βρίσκονται πλέον οι Καλιφορνέζοι. Όταν όμως εν έτει 2025 γράφεις ακόμα κομμάτια όπως το milk of the madonna και i think about you all the time, ποιος να σου πει τι;

Havukruunu – Tavastland

Είδος: Pagan Black Metal

Δεν είχα ιδέα για τους Φινλανδούς και το παγανιστικό black metal που παίζουν, θεώρησα όμως καλή ευκαιρία να ακούσω το Tavastland μετά τους διθυράμβους που διάβαζα για αυτό. Πραγματικά ο δίσκος έχει τη φωτιά, την ενέργεια και τη μεγαλοπρέπεια που χρειάζεται ένα άλμπουμ με τόσο ιδιότυπη θεματική. Θα μπορούσε εύκολα να είναι soundtrack πολεμικής ταινίας.

Συνθέσεις γεμάτες δύναμη και πάθος, φοβερά riffs και ενδιάμεσα σολάκια που χτίζουν περισσότερη ένταση, ένα άλμπουμ που και χάρη στην παραγωγή ακούγεται αρχέγονο. Έχει ορχηστρικά ξεσπάσματα, φοβερά blast beats και μια ατμόσφαιρα οριακά μυστικιστική. Οι Havukruunu έγραψαν ένα πραγματικά σπουδαίο δίσκο για τον ακραίο ήχο.

Volbeat – God of Angels Trust

Είδος: Heavy Metal/Rock n’ Roll

Πολυαναμενόμενη επιστροφή για τους Δανούς μετά από μερικά πολύ παραγωγικά χρόνια την περίοδο 2016-2021. Το God of Angels Trust είναι για μένα μια back to the roots προσέγγιση των Volbeat στη μουσική τους. Είναι ένα άλμπουμ που αντιπροσωπεύει το συγκρότημα για την ταυτότητά τους. Μια παρέα ανθρώπων που γουστάρει εξίσου τον Elvis ή την αμερικάνικη country και τους Metallica.

Εν έτει 2025 μας προσφέρουν ένα ακόμα εξαιρετικό άλμπουμ όπου παντρεύουν το rockabilly και το metal. Καταφέρνουν εκμεταλλευόμενοι τις εξαιρετικές φωνητικές γραμμές του αγαπημένου μου Michael Poulsen να φανερώνουν όλες τις αμερικάνικες επιρροές τους χωρίς να χάνουν ποτέ τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα τους.

Σκληρά riffs όπως του Demonic Depression μπορούν και συνυπάρχουν με μελωδικά ρεφρέν όπως του Acid Rain, mid tempo κομμάτια όπως το Time Will Heal παρεμβάλλονται ανάμεσα σε επιθετικές metal συνθέσεις όπως το By A Monster’s Hand και το At The End of the Sirens χωρίς να ξενίζουν. Και φυσικά έχουμε το απόλυτο τραγούδι In the Barn of the Goat Giving Birth to Satan’s Spawn in a Dying World of Doom (ο τίτλος θέλει λίγη δουλειά) που συνδυάζει τον Elvis Presley με το heavy metal καλύτερα από κάθε άλλο δικό τους τραγούδι στο παρελθόν. Μακάρι να έρθουν ξανά σύντομα στα μέρη μας.

Fragments of Unbecoming – Dawnbringer Chapter VII

Είδος: Melodic Death Metal

Έρεβος. Σκοτεινίλα. Θάνατος. Από το εξώφυλλο φαίνεται προς τα που θα πάει η φάση με τους Fragments of Unbecoming. Σε έναν κόσμο που μοιάζει να εξελίσσεται, οι Γερμανοί είναι εκεί να μας προσφέρουν 90s melodic death metal της At The Gates σχολή και αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι αρνητικό. Είναι ένα άλμπουμ πραγματικός όλεθρος και το καταλαβαίνεις αμέσως με το εισαγωγικό Dawnbringer.

Ο δίσκος έχει την ταχύτητα και ταυτόχρονα τη μελωδικότητα που χρειάζεται, τα riffs είναι κοφτερά και η παραγωγή σου βγάζει κατευθείαν το vibe μιας διαφορετικής εποχής χωρίς να είναι “στεγνή”. Οι Fragments δεν έχουν σαν στόχο να σε εντυπωσιάσουν, αλλά να χτίσουν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα όπως μπορεί να κάνει ένα καλό death metal άλμπουμ.

Δε σε κουράζει, δεν είναι επαναλαμβανόμενο και μοιάζει να είναι μια από τις πιο ισορροπημένες και συνεκτικές δουλειές τους τα τελευταία χρόνια. Χρειάζεται να αφήσεις αυτό το άλμπουμ να σε πάρει μαζί του για να το βιώσεις στο έπακρο. Πολύ σκληρό, πολύ δυναμικό, πολύ ποιοτικό.

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του The Sound Vault με τα καλύτερα του 2025! Στείλτε μου μηνύματα και σχόλια με τα δικά σας αγαπημένα. Σας περιμένω στο τρίτο και τελευταίο μέρος και μετά θα αρχίσουμε να μιλάμε και για ελληνικές κυκλοφορίες!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2025, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Ήρθε για ακόμα μία φορά αυτή η στιγμή της χρονιάς. Ο Δεκέμβριος όπου μαζεύουμε τα καλύτερα άλμπουμ, ελληνικά και ξένα που ακούσαμε φέτος και τα παρουσιάζουμε στο Sound Vault. Φέτος μπορώ να πω ότι άκουσα ακόμα περισσότερους δίσκους από πέρυσι και έτσι το αφιέρωμα στα ξένα συγκροτήματα θα αποτελείται από τρία άρθρα με δώδεκα άλμπουμ το καθένα.

Επίσης όπως κάθε χρόνο, θα προσπαθήσω να σας φέρω τα καλύτερα από ολόκληρο το φάσμα του rock και του metal προτείνοντάς σας και πιο underground κυκλοφορίες και πιο γνωστές. Από post-punk μέχρι melodic death, αυτό είναι το πρώτο μέρος του Sound Vault και τα πρώτα άλμπουμ που σας προτείνω να ακούσετε οπωσδήποτε!

Harakiri for the Sky – Scorched Earth

Είδος: Post-black Metal

Κάθε Ιανουάριο θα βγει ένα άλμπουμ που θα με κάνει να κολλήσω για πολύ καιρό στο repeat. Πέρυσι ήταν οι Γάλλοι SLIFT, φέτος ήταν οι Αυστριακοί Harakiri for the Sky. Αν και η εξαιρετική διασκευή τους στο Street Spirit των Radiohead ήταν αυτή που παίχτηκε περισσότερο στα σόσιαλ, πιστεύω ότι όλο το Scorched Earth είναι άξιο προσοχής και ένας από τους καλύτερους της δισκογραφίας του συγκροτήματος.

Όπως και στα προηγούμενα άλμπουμ, η μπάντα σε προσκαλεί σε ένα ταξίδι μέσα στην ανθρώπινη θλίψη και τον πόνο και με κάποιον τρόπο σε κάνει να βγαίνεις δυνατότερος από όλο αυτό. Από τις πρώτες του νότες αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για την πιο προσωπική δουλειά τους. Μουσικά έχουμε αυτήν την υπέροχη μίξη post-rock και black σε συνθέσεις που χτίζονται και οδηγούν σε συνεχόμενες κορυφώσεις.

Οι διάρκειες παραμένουν μεγάλες, συγκεκριμένα από εφτά έως και δέκα λεπτά, αλλά δεν κουράζουν σε κανένα σημείο. Είναι ένας δίσκος που ουσιαστικά μιλάει για το πώς είναι να τραβάς το βάρος που έχεις μέσα σου, να πέφτεις και να σηκώνεσαι ξανά. Κομματάρες όπως το Without You I’m Just a Sad Song και το Heal Me αποτελούν οδηγό για το σύγχρονο metal. Ακόμα κι αν δεν είστε fan του post-black, αυτός ο δίσκος είναι από εκείνους που απαιτούν να τους ακούσεις ολόκληρους.

Tremonti – The End Will Show Us How

Είδος: Alternative Metal

Τη δισκογραφία των Tremonti την επισκεφτήκαμε ξανά ολόκληρη φέτος και τελευταίος σταθμός ήταν το φετινό The End Will Show Us How. Αν κάτι θαυμάζω πραγματικά στον Mark Tremonti είναι πως έχει μια απίστευτη ικανότητα να γράφει συνεχώς μουσική, να προσφέρει συνεχώς καινούρια άλμπουμ με διαφορετικά σχήματα και σπάνια να πέφτει η ποιότητα τους.

Ο ταλαντούχος Αμερικάνος ξεδιπλώνει για ακόμα μία φορά τους προσωπικούς του δαίμονες με τους στίχους του να αφορούν το Τέλος ως έννοια. Ταυτόχρονα μουσικά ξεδιπλώνει μία ακόμα παράσταση με εμπνευσμένα riffs, απίστευτα τεχνικά σόλο και όσο φτάνεις προς το τέλος, ο δίσκος γίνεται όλο και καλύτερος. Το δέσιμο του με τον Eric Friedman στις κιθάρες και τους Ryan Bennett και Tanner Keegan στο rhythm section εμφανές σε κάθε κομμάτι.

Είτε με πιο μελωδικά κομμάτια όπως το The Mother, The Earth and I και το Just Too Much, είτε με πιο σκληρές στιγμές όπως το Live in Fear, είτε με ατμοσφαιρικές τραγουδάρες όπως το Tomorrow We Will Fail και το Now That I’ve Made It βλέπουμε έναν από τους πιο ταλαντούχους κιθαρίστες της γενιάς του να αποδεικνύει πόσο ταλαντούχος είναι. Ας τον απολαύσουμε όσο έχει έμπνευση.

Mogwai – The Bad Fire

Είδος: Post-rock/Electronic Rock

Έχω μια αδυναμία στους Σκωτσέζους γενικά, αλλά αυτό το άλμπουμ μου πήρε λίγο παραπάνω για να το αγκαλιάσω και να το αγαπήσω. Σε αντίθεση με προηγούμενα πονήματά τους που πατούσαν περισσότερο στο post, το The Bad Fire αρέσκεται στους πειραματισμούς και η μουσική τους γεμίζει και με πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία φλερτάροντας και με άλλα είδη.

Οι κιθάρες και οι μελωδίες βρίσκονται εκεί όταν τις χρειάζεσαι, αλλά η πραγματική μαγεία είναι στο χτίσιμο των συνθέσεων τους. Ο τρόπος που αργά και σταθερά χτίζουν μια ατμόσφαιρα που σταδιακά οδηγεί στο ξέσπασμα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ορχηστρικού post, πόσο δε μάλλον όταν έρχεται από ένα συγκρότημα με το ταλέντο των Mogwai.

Με τραγούδια όπως το Hi Chaos, το What Kind of Mix is This? και το If You Find This World Bad, You Should See Some of the Others, το συγκρότημα από τη Γλασκώβη αποδεικνύει ότι δεν έχασε ποτέ την ικανότητα του να σε ταξιδεύει και να σε παρασύρει στους κόσμους που κρύβονται ανάμεσα στα synthesizers του.

Haven – Causes

Είδος: Post-Metal / Alternative Metal

Χάθηκαν λίγο οι Βερολινέζοι Haven μετά το καταπληκτικό EP Anima που έβγαλαν το 2018. Παίζανε από εδώ και από εκεί κάποιες κυκλοφορίες σε singles, αλλά το επίσημο ντεμπούτο έσκασε στις αρχές του 2025 και πραγματικά είναι εξαιρετικό πρώτο άλμπουμ. Οι Γερμανοί επιστρέφουν εξίσου δυναμικοί, εξίσου θυμωμένοι και εξίσου αποφασισμένοι να παίξουν σύγχρονο metal.

Το Idol και το ομώνυμο Causes δείχνουν εξαρχής τον δρόμο. Συνθέσεις που κυμαίνονται από τα πέντε έως τα εφτά λεπτά, φοβερά screaming φωνητικά και ταυτόχρονα αρκετή μελωδία. Ρέει εξαιρετικά με μικρές μεταβάσεις όπως το Wesen και το Theia, αλλά ταυτόχρονα σου πετάνε και ένα Rue και ένα Ankou που σε κάνουν να ανυπομονείς να τους δεις σε ένα μικρό club show όπου θα γίνει χαμός. Δίσκος που αξίζει να ακούσει κανείς για να δει που κινείται σήμερα το metal.

Century – Sign of the Storm

Είδος: Heavy Metal

Για το ντεμπούτο των Century, τα είπαμε αναλυτικά πριν από δύο χρόνια. Μια κυκλοφορία που πραγματικά σε πιάνει από το χεράκι και σε ταξιδεύει στα 80s. Εμπνευσμένο από New Wave of British Heavy Metal αποτέλεσε μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2023. Οι Σουηδοί ωστόσο επέλεξαν να κάνουν πολύ γρήγορα το επόμενο βήμα κυκλοφορώντας το Sign of the Storm τον Ιανουάριο.

Έκαναν λάθος; Φυσικά και όχι. Χωρίς να αλλάξουν τίποτα στον ήχο τους, μοιάζει να επέστρεψαν να μας προσφέρουν μερικές ακόμα κομματάρες γεμάτες δισολίες, ατσάλι και ρεφρέν που θες να τραγουδήσεις σε κάποιο club show πίνοντας μπύρα. Τραγούδια όπως το ομώνυμο, το Sacrifice ή το The Chains of Hell θα αποτελούν σταθερά ακούσματα για μεταλλάδες όπως εγώ. Για άτομα που όσο και να εξερευνήσουν τον σύγχρονο ήχο, πάντα θα χρειάζονται λίγο retro 80s παραδοσιακό heavy metal.

Unreqvited – A Pathway to the Moon

Είδος: Post-Black Metal/Shoegaze

Έχω μια τεράστια λατρεία στα άλμπουμ που αντλούν επιρροές από πολλά διαφορετικά είδη και ο Καναδός Unreqvited έχει βγάλει ένα διαμαντάκι που είναι ακριβώς αυτό. Μια μίξη post, black metal, ambient και shoegaze με πολύ δυναμικές και ατμοσφαιρικές συνθέσεις. Είναι από αυτά τα άλμπουμ που από το εξώφυλλο και μόνο μπορούν να σε απορροφήσουν στη μαυρίλα τους.

Το A Pathway to the Moon είναι ένας δίσκος που από το The Antimatter σου δείχνει ότι ακροβατεί ανάμεσα σε ένα ιδιότυπο δίπολο. Μέσα σε δέκα λεπτά με την αποπνικτική ατμόσφαιρα και ταυτόχρονα τη μελωδικότητα του σε κάνει να χάνεσαι ανάμεσα σε όμορφα όνειρα και κακούς εφιάλτες. Οι συνθέσεις χτίζονται αργά, υπομονετικά, μέχρι που σε έχουν κάνει κομμάτι τους χωρίς να το καταλάβεις.

Σε κομμάτια όπως το The Starforger νιώθεις ότι κάθε riff χτίζει κάτι όπως ένα κάδρο σε μια αργή ταινία. Γι’ αυτό και ακριβώς στο τέλος αυτού του άλμπουμ αισθάνεσαι μια απίστευτη συναισθηματική λύτρωση. Δεν είναι τελείως μαύρο, δεν είναι όμως και αισιόδοξο. Είναι αυτό το ενδιάμεσο γκρίζο όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Για αυτό και είναι τόσο καταπληκτικό.

Architects – The Sky, the Earth & All Between

Είδος: Metalcore/Alternative Metal

Η καριέρα των Architects έμοιαζε να έχει μπει σε ένα τέλμα. Μετά το εξαιρετικό For Those That Wish to Exist έσκασε σχεδόν καπάκι το μετριότατο The Classic Symptoms of a Broken Spirit και η μουσική τους κατεύθυνση κάθε άλλο παρά σίγουρη ήταν. Η φυγή του (παιχταρά) Josh Middleton φαίνεται να έκανε καλό και στους ίδιους, αλλά και στον κιθαρίστα που θα επικεντρωθεί στο να μας δίνει δισκάρες με τους Sylosis.

Το σημαντικό ωστόσο για τους Architects ήταν η επιστροφή τους με σύγχρονο metal ήχο και το έργο φάνηκε προς τα που πάει με την πρόσληψη του Jordan Fish ως παραγωγό του άλμπουμ. Ο Fish ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το εμπορικό metal του σήμερα με όσα έχει κάνει για τους Bring Me The Horizon, Poppy, Babymetal και House of Protection. Η προσφορά του φαίνεται και εδώ με τα ηλεκτρονικά στοιχεία που εντάσσει και τη δουλειά που γίνεται στα φωνητικά.

Το The Sky, the Earth & All Between που προέκυψε μέσω αυτής της συνεργασίας είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η μπάντα. Ένας συγκερασμός του metalcore ήχου τους με περισσότερα ηλεκτρονικά και μελωδικά στοιχεία. Εμπορικές συνθέσεις 3-4 λεπτών με πολύ κολλητικά ρεφρέν που θα κρατούν όμως σταθερή την ταυτότητα της μπάντας. Με κομμάτια όπως τα Brain Dead, Evil Eyes, Landmines, Judgement Day, Elegy και Curse να μου έχουν κολλήσει για μήνες, μπορώ να πω ότι πέτυχαν τους στόχους τους.

Tiktaalika – Gods of Pangaea

Είδος: Heavy Metal

Ακούγοντας το όνομα Tiktaalika, το μυαλό σου πάει σε μάλλον κάποια ξεχασμένη σκανδιναβική μπάντα. Η αλήθεια όμως είναι πως πρόκειται για το alter ego του Charlie Griffiths, του κιθαρίστα των Haken. Οι Haken αποτελούν μεγάλη λατρεία μου, ωστόσο ο Άγγλος στο Gods of Pangaea ξεδιπλώνει μια εντελώς διαφορετική πτυχή του μουσικού του ταλέντου.

Αφήνει πίσω τα πολλά progressive στοιχεία και αποτίει ένα φόρο τιμής στο κλασικό 80s heavy metal. Οι συνθέσεις του μεν πατάνε σε πιο παλαιού τύπου φόρμες, όμως εμπλουτίζει τον ήχο του με λίγες διακριτικές djent πινελιές. Ταυτόχρονα η παραγωγή είναι καλογυαλισμένη και φρέσκια δείχνοντας ότι θέλει πολύ να γυρίσει στα παλιά του ακούσματα, αλλά να προσδώσει τη δική του ματιά.

Ό,τι και να πούμε για τον Griffiths, δε γίνεται να μην παραδεχθούμε πόσο φοβερά τραγούδια μπορεί να γράψει. Ορχηστρικά το άλμπουμ είναι άψογο γεμάτο εμπνευσμένα σόλο και εκπληκτικά riffs, ενώ οι συνοδοιπόροι του Griffiths είναι προσεκτικά επιλεγμένοι. Ο μπασίστας των Haken, Conner Green, o Darby Todd στα ντραμς, οι Vladimir Lalić, Tommy Rogers και Daniël de Jongh στα φωνητικά, γενικά έχει συγκεντρώσει τρομερά ταλαντούχους μουσικούς, τους οποίους καθοδηγεί σε μια από τις καλύτερες undergound κυκλοφορίες της χρονιάς.

Dream Theater – Parasomnia

Είδος: Progressive Metal

Η επιστροφή του ασώτου υιού. Μια από τις πιο σημαντικές επανεντάξεις σε όλο το metal ήταν αυτή του Mike Portnoy στους Dream Theater. Αυτός ο άνθρωπος είναι για μένα η ψυχή της μπάντας, είναι αυτός που το τεχνικό του παίξιμο στα ντραμς και οι προσωπικοί του στίχοι προσδίδουν απίστευτο συναίσθημα στις συνθέσεις του συγκροτήματος. Έτσι το Parasomnia ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα από την στιγμή που ανακοίνωσαν καινούριο δίσκο.

O Portnoy δεν έρχεται να νοθεύσει τον progressive ήχο των Theater με άλλα στοιχεία όπως έκανε σε κάποιους δίσκους του πριν φύγει, αλλά να προσαρμοστεί σε αυτήν την εποχή της μπάντας. Η χημεία του με τον Petrucci και τον Rudess δε χάθηκε ποτέ. Το είδαμε και στον δίσκο των Liquid Tension Experiment πριν λίγα χρόνια. Το Night Terror που ήταν και η πρώτη γεύση από το άλμπουμ μας προϊδέασε για το τι θα ακολουθήσει.

Οχτώ συνθέσεις με πολύ μεγάλες διάρκειες, απαράμιλλη τεχνική από όλα τα μέλη, ωραία ορχηστρικά μέρη, συνεχόμενες αλλαγές στον ρυθμό και όλους τους συντελεστές να μπαίνουν στη διαδικασία να παίζουν μεταξύ τους σε δίπολα κάνοντας το αποτέλεσμα πιο απολαυστικό. Ήθελαν μια νέα πνοή οι Dream Theater και ο Portnoy ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόντουσαν.

Spiritbox – Tsunami Sea

Είδος: Metalcore

Οι Καναδοί είναι μια από τις πιο ανερχόμενες μπάντες σε όλο τον κόσμο και με το Tsunami Sea μπορώ να πω πως παγίωσαν τη θέση τους στο μουσικό στερέωμα. Από το πρώτο riff του Fata Morgana νιώθεις αυτό το μείγμα πομπώδους μεγαλοπρέπειας και συναισθηματικής έντασης που μόνο αυτοί μπορούν να πετύχουν. Ταυτόχρονα είναι ένα άλμπουμ που εδραιώνει την Courtney LaPlante ως μια από τις κορυφαίες ερμηνεύτριες αυτής της γενιάς.

Το Tsunami Sea είναι το άλμπουμ που δείχνει πως πρέπει να παίζεται το σύγχρονο metalcore. Ακροβατεί ανάμεσα στην τεχνική και την ατμοσφαιρικότητα σε κάθε σύνθεσή του. Έχει riffs που γκρεμίζουν τοίχους, breakdowns που χτυπάνε σαν το κύμα στο βράχο, αλλά και συναισθηματικές στιγμές όπως το Perfect Soul που σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις πόσο σπουδαίο είναι αυτό που ακούς. Ένα άλμπουμ σταθμός για το metal εν έτει 2025 και με τους Spiritbox να έχουν λαμπρό μέλλον μπροστά τους.

Bloodywood – Nu Delhi

Είδος: Nu Metal/Indian Folk Metal

Τους Bloodywood τους ανακάλυψα πέρυσι σαν πρόταση του φίλου και αρθρογράφου Στέφανου. Μου έκανε εντύπωση αυτή η μίξη metal με παραδοσιακή ινδική μουσική και το Rakshak ήταν ένα πολύ ευχάριστο άλμπουμ στα αυτιά μου. Το Nu Delhi αποτελεί μια φυσική συνέχεια του ντεμπούτου τους και είναι ακόμα πιο στοχευμένο με λιγότερα κομμάτια και σαφέστερη προσέγγιση.

Αυτό που αποφάσισαν οι Ινδοί είναι να προσφέρουν ένα πιο συμπαγές και πιο σκληρό άλμπουμ. Είναι εντυπωσιακό το πάντρεμα που κάνουν με την ινδική μουσική και πως οδηγούν σε ακραίες κορυφώσεις όπως για παράδειγμα στο Kismat. Ή το πως ταιριάζουν με το επίσης ιδιότυπο j-pop των BABYMETAL στο Bekhauf. Είναι ένας δίσκος που λειτουργεί περισσότερο σαν μια δήλωση ότι μπορούν να συνεχίσουν να παράγουν ποιοτικότατες συνθέσεις και να κατακτήσουν και το απαιτητικό δυτικό κοινό.

Winona Fighter – My Apologies To The Chef

Είδος: Punk

Αυτό το άλμπουμ το ανακάλυψα κάπως τυχαία, αλλά εξελίχθηκε στον δίσκο που άκουσα περισσότερο το 2025 σύμφωνα με το Spotify. Με επιρροές από πρώιμους Paramore και πάρα πολλή punk ενέργεια, η Coco Kinnon και η παρέα της φτιάχνουν ένα από τα πιο όμορφα ακούσματα της χρονιάς γεμάτο τραγούδια που θα σου κολλήσουν στο κεφάλι με χαρακτηριστική ευκολία.

Συνδυάζει όλες τις πλευρές των Winona Fighter με τον καλύτερο τρόπο. Διαθέτει μια πιο ευαίσθητη πλευρά με mid tempo κομμάτια, ενώ σε άλλα συμπυκνώνουν σε τρία λεπτά όλη τη νεανική punk ορμή και ενέργεια που ακούγαμε όσοι αγαπήσαμε αυτή τη μουσική στο Λύκειο. Το My Apologies To The Chef μοιάζει να έχει βγει από τα 00s και την τότε τρέλα που επικρατούσε.

Είναι ένα αυθεντικό άλμπουμ που δεν προσπαθεί να φέρει επανάσταση στο είδος, αλλά να σε κάνει να κουνηθείς, να χτυπηθείς και να χαμογελάσεις. 35 λεπτά ωμής ενέργειας, με ελάχιστα έως καθόλου fillers και κομματάρες όπως τα Talk, Swimmer’s Ear, Subaru, Attention, Johnny’s Dead και πολλά άλλα στα οποία γύριζα συνεχώς σε πολλές φάσεις της χρονιάς. Αυτό τα λέει όλα για την ποιότητά του.

Αυτή ήταν λοιπόν η πρώτη ντουζίνα και σε πολύ λίγες μέρες έρχονται και τα επόμενα δύο μέρη του αφιερώματος. Ελπίζω να σας αρέσουν οι προτάσεις μου και περιμένω τα δικά σας μηνύματα και σχόλια για όσα ακούσατε φέτος!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2025, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Οι Planet of Zeus ήταν, είναι και θα είναι ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά συγκροτήματα. Τους ανακάλυψα το 2011 τότε που όλοι λιώναμε το Vanity Suit και το Leftovers και ανά τα χρόνια κράτησα μια πολύ σταθερή σχέση αγάπης μαζί τους. Με αφορμή λοιπόν τα εικοσιπέντε χρόνια Planet of Zeus όπου θα γιορταστούν αύριο με μια συναυλία στην Τεχνόπολη, είπα να υλοποιήσω επιτέλους ένα project που είχα καιρό στο μυαλό μου.

Άκουσα ξανά προσεκτικά όλη τη δισκογραφία τους και αντί να σας κάνω ένα Ranking όλων των άλμπουμ, ήθελα να μιλήσω περισσότερο για το καθένα ξεχωριστά με τη σειρά που βγήκαν. Τι θυμάμαι από την εποχή που κυκλοφόρησαν, ποια τραγούδια μου έκαναν ξανά κλικ, ποια εξ αυτών είχαν κάπως χαθεί στη μνήμη μου και με κέρδισαν πάλι. Γενικά να μιλήσουμε για ωραία μουσική, μιας και αύριο το βράδυ θα ανατρέξουμε σε ολόκληρη την πορεία των σπουδαίων Αθηναίων.

ΣΕΞ ΚΑΙ ΒΙΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΔΙΑ λοιπόν και ξεκινάμε.

Eleven the Hard Way (2008)

Τα ντεμπούτα είναι πάντα λίγο πιο δύσκολο να τα κρίνεις, καθώς για άλλα συγκροτήματα είναι η κορύφωση της έμπνευσής τους και για άλλα είναι ένα άγουρο πρώτο βήμα πριν την καταξίωση. Το Eleven the Hard Way είναι ένας δίσκος που σίγουρα ξεχωρίζει στη δισκογραφία των Αθηναίων, γιατί αργότερα ακούσαμε στοιχεία του, αλλά όχι κάτι παρόμοιο με αυτό.

Δεν είναι 100% stoner άλμπουμ, αλλά πρέπει να παραδεχθούμε ότι βρίθει από stoner και ψυχεδελικά στοιχεία που κυριαρχούσαν στο heavy rock της εποχής. Το εισαγωγικό Eat Me Alive είναι ένα από τα κορυφαία τους κομμάτια με ένα καταπληκτικό outro. Το αργό, γκρουβάτο riff του Woke Up Dead-William H. Bonney δίνει τη θέση του στο τρομερό επιθετικό Supernothing το οποίο θα διαδεχτεί το mid tempo Same Mistakes.

Όλα όσα ανέφερα πάντως για την τρομερή ψυχεδέλεια αυτού του άλμπουμ και τις southern πινελιές γίνονται πολύ εμφανή προς το τέλος με το ομώνυμο τραγούδι ή το ασύλληπτο δεκαεξάλεπτο έπος Space Loop 430. Αυτό το ντεμπούτο μου θυμίζει πολύ το Songs for the Deaf των Queens of the Stone Age, γιατί το θεωρώ ιδανικό για soundtrack σε κάποιο road trip στους αχανείς αμερικάνικους δρόμους. Οπότε προφανώς έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Macho Libre (2011)

Όταν κάνω αναδρομή στις δισκογραφίες αγαπημένων συγκροτημάτων και όχι κατάταξη των δίσκων βάσει ποιότητας, προσπαθώ να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται, αλλά για το Macho Libre δε μπορώ να κρυφτώ. Είναι ο αγαπημένος μου δίσκος των Planet γιατί θυμάμαι να τον ανακαλύπτω την εποχή που βγήκε όσο πήγαινα Λύκειο και να έχει μπει σε αδιανόητη λούπα στα ακουστικά μου.

Είναι ένα άλμπουμ που σε πιάνει αμέσως από τα μούτρα, αφού Doteru, Dawn of the Dead, Leftovers και Vanity Suit με τα οποία ξεκινάει ο δίσκος είναι μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψαν ποτέ. Με περισσότερη μελωδία στα ρεφρέν, αλλά τις ίδιες ριφάρες στις εισαγωγές, καταλαβαίνεις από νωρίς ότι οι Planet of Zeus έχουν βρει τρομερή χημεία και έχουν ακόμα περισσότερη ομοιογένεια σε σχέση με το ντεμπούτο τους.

Είναι ένας δίσκος που δείχνει τη σαφή αγάπη τους στους Sabbath με riffs όπως στο ομώνυμο τραγούδι που πάντα με ανατριχιάζει σε live εκτέλεση, αλλά ταυτόχρονα με κομμάτια όπως το Apocalypse και το Scream κρυφοκοιτάζουμε στις μελλοντικές τους κυκλοφορίες και την αγάπη που έχουν στο heavy και το hard rock, αλλά και τον εναλλακτικό ήχο γενικότερα. Το Macho Libre κυλάει υπέροχα και αποτελεί σημείο αναφοράς για όλη την ελληνική σκηνή και τον ήχο των 10s.

Vigilante (2014)

Τρία χρόνια μετά το Macho Libre που με συνόδευσε στο Λύκειο, είχα μπει στη σχολή και στο τέλος του πρώτου έτους ήρθε και το Vigilante που υποδέχθηκα με μεγάλη χαρά. Θυμάμαι ότι αυτό το άλμπουμ μπήκε πολύ εύκολα δίπλα στο Macho Libre, γιατί κρατούσε αυτή τη σκληράδα που είχα λατρέψει, αλλά ταυτόχρονα έφερνε μία εξέλιξη που είναι λογική και απαραίτητη σε κάθε συγκρότημα.

Με τα χρόνια που πέρασαν, μπορώ να πω πως υπήρχαν διαμαντάκια σε αυτόν τον δίσκο που ξαναθυμήθηκα με τις επανακροάσεις που έκανα. Το The Great Dandolos και A Girl Named Greed με τα εξαιρετικά τους outros παραμένουν η αιχμή του δόρατος, αλλά ακούγοντας το σε μεγαλύτερη ηλικία γούσταρα πολύ το πιο γκρουβάτο Tornado, το πιο αργό No Tomorrow και το επιθετικό Vigilante που πάντα ταύτιζα με το Vanity Suit.

Είναι ένα τρομερά πλήρες άκουσμα που έντεκα χρόνια μετά συνεχίζει να ακούγεται πολύ φρέσκο και να δείχνει το πως στα πρώτα τους βήματα, οι Planet συνδύαζαν την αγάπη τους για τους Sabbath, για τους Clutch και το metal σε ένα στιβαρό heavy rock άλμπουμ που και τότε είχε κάνει αίσθηση. Πραγματικά το αγαπάω πολύ αυτό το Vigilante και θα το ακούω πιο σταθερά πλέον.

Loyal to the Pack (2016)

Ένα άλμπουμ σταθμός. Γιατί; Γιατί δίχασε όσο κανένα άλλο. Εννιά χρόνια μετά, ακόμα δεν καταλαβαίνω τον χαμό που είχε προκληθεί τότε. Κατανοώ ότι ίσως βγήκε αρκετά κοντά στο Vigilante και ότι έφερε μια κάποια αλλαγή στο συγκρότημα, πιστεύω ακράδαντα όμως πως η αλλαγή αυτή δεν ήταν ούτε τόσο καθολική όσο προσπάθησαν κάποιοι να μας πείσουν, ούτε ότι υποβάθμισε το άλμπουμ, το οποίο είναι ακόμα μια εξαιρετική προσθήκη στη δισκογραφία τους.

Θυμάμαι να ακούω μια συνέντευξη του Μπάμπη και του Σεραφείμ στο Rock Gems και ο πρώτος εξηγούσε πως ειδικά σε αυτόν τον δίσκο έπρεπε να τραγουδήσει με καθαρά φωνητικά απογυμνώνοντας τον εσωτερικό του κόσμο και να εκφραστεί καλλιτεχνικά. Έτσι είναι τα συγκροτήματα και οι Planet of Zeus ήταν μια τετράδα που δεν άλλαξε μέλη, αλλά άλλαξε χαρακτήρα, ωρίμασε και η χαρντκορίλα του Eleven the Hard Way έδωσε τη θέση της στο να αποτυπώσουν τα πιο βαθιά τους συναισθήματα μέσα από τη μουσική τους.

Φυσικά οι επιθετικές στιγμές δε λείπουν με το εισαγωγικό Loyal to the Pack να είναι ισοπεδωτικό. Όμως η πραγματική μαγεία κρύβεται σε κομματάρες όπως το Your Love Makes Me Wanna Hurt Myself που φανερώνει την αγάπη τους στο 80s rock, τα μελωδικότατα Sea Bastards και White Shroud, το ατμοσφαιρικό Indian Red και φυσικά το διαχρονικό πλέον χιτ Them Nights που πραγματικά με συγκινεί κάθε φορά που το ακούω. Οι Αθηναίοι μεγάλωσαν, άλλαξαν και όπως γούσταραν στο Eleven ή το Macho Libre, έτσι ήθελαν να γουστάρουν και εδώ με τη μουσική που γράφουν. Τελικά τους βγήκε στο 100%.

Faith in Physics (2019)

Αυτό το άλμπουμ πάντα το ένιωθα σαν ένα χαμένο κρίκο στην αλυσίδα, καθώς βγήκε λίγους μήνες πριν μπει στη ζωή μας ο COVID και αν και τον άκουγα συνέχεια τους τελευταίους μήνες του 2019, λόγω έλλειψης συναυλιών και άλλων δικών μου ανακαλύψεων κάπου το έχασα στην πάροδο του χρόνου. Παρ’ όλα αυτά έχει μέσα μερικές πραγματικά πολύ αγαπημένες μου συνθέσεις και ξανακούγοντάς το μου ήρθαν σαν flashback πολλές στιγμές από τις πρώτες ακροάσεις.

Πάντα ξεκινάνε δυναμικά και το Gasoline δεν αποτελεί εξαίρεση, ενώ το Man vs. God και το All These Happy People με γύρισαν πολλά χρόνια πίσω όταν ήταν κολλημένα στο repeat. Οι Planet γενικότερα μοιάζουν να θέλουν να συνεχίσουν στην κατεύθυνση που είχαν πάει με το Loyal to the Pack. Η περιπλάνησή τους σε πιο εναλλακτικά, οριακά grunge μονοπάτια είναι πολύ όμορφη και τους ταιριάζει.

Τα stoner και dessert στοιχεία των πρώτων άλμπουμ μπορεί να μην τα συναντάς, αλλά οι Αθηναίοι ξέρουν πως να γράψουν αυθεντικά καλό καθαρόαιμο rock. Κάτι τέτοιο είναι εμφανές στην κομματάρα On Parole και το outro της ή στο οχτάλεπτο King of the Circus που κλείνουν το δίσκο με ένα εκτενέστερο κομμάτι μετά από καιρό. Ίσως κάπου να χαθήκαμε με το Faith In Physics μέσα στο χρόνο, αλλά πέρασα τέλεια ξανακούγοντας το αναπολώντας την εποχή που βγήκε.

Afterlife (2024)

Να πω την αλήθεια, είχα μια απορία πως και πήρε στους Planet τόσο καιρό να βγάλουν νέο δίσκο και αναρωτιόμουν πως θα τους βρει αυτή η νέα εποχή μετά τον ιό και πως τους επηρέασε. Το Afterlife είναι ένα άλμπουμ που εμένα με δίχασε περισσότερο από το Loyal to the Pack και το έγραψα και στην περσινή μου λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς.

Είναι ένας δίσκος λιγότερο επιθετικός, με περισσότερη έμφαση στους ρυθμούς και τις μελωδίες, ένα άλμπουμ που θέλει πιο πολύ να καλύψει αυτήν την εναλλακτική πλευρά της τετράδας που αγαπάει το grunge και τον σύγχρονο rock ήχο. Για αυτό τραγούδια όπως το Baptized In His Death, το Step On, Skin Off και The Song You Misunderstand δημιουργούν ένα πολύ συμπαγές άλμπουμ σύγχρονου rock ‘n roll έχοντας ταυτόχρονα πάρα πολλά να σου πουν μουσικά και στιχουργικά.

Ακούγοντάς το έναν χρόνο μετά, είμαι πλέον σίγουρος ότι είναι η καλύτερη δουλειά του Μπάμπη στα φωνητικά. Ταυτόχρονα αν και μπορείς να ακούσεις σε πολλά τραγούδια τις επιρροές τους από άλλα είδη, νομίζω ότι είναι ένα άλμπουμ που πετυχαίνει μια τέλεια ισορροπία καταφέρνοντας να είναι εμπορικά ελκυστικό και ταυτόχρονα να συγκεράζει όλες τις επιρροές τους σε μια πιο συγκεκριμένη και ξεκάθαρη μουσική ταυτότητα. Οι ενορχηστρώσεις είναι δουλεμένες, οι μελωδίες κολλητικές και οι στίχοι αναδεικνύουν μια ωριμότητα που αντικατοπτρίζει την πορεία τους ως μπάντα και αυτό που είναι σήμερα.

Γι’ αυτό και περιμένω να τους απολαύσω σύντομα στην Τεχνόπολη και να γιορτάσω μαζί τους τα εικοσιπέντε χρόνια πορείας. Τα λέμε εκεί λοιπόν!

The post The Sound Vault: Εξερευνώντας ξανά τη δισκογραφία των Planet of Zeus appeared first on anthem.gr.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Οι Pelican είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, όχι μόνο στο είδος τους, αλλά και γενικά. Τους γνώρισα πριν από περίπου δέκα χρόνια σε ένα άρθρο-αφιέρωμα για τα καλύτερα άλμπουμ της Hydra Head Records και το Australasia κατείχε περίοπτη θέση. Έκτοτε άρχισα να ακούω τη μουσική τους και σταθερά δέθηκα πολύ με το συγκρότημα από το Σικάγο.

Η περίοδος που κορυφώθηκε αυτή η σχέση ήταν την περίοδο της καραντίνας, καθώς και όλο το 2021 που για μένα αποτέλεσε μια πολύ δύσκολη χρονιά σε πολλά επίπεδα. Τα άλμπουμ των Pelican ήταν πάντα εκεί, είτε χρειαζόμουν κάτι πιο μελαγχολικό είτε χρειαζόμουν κάτι πιο σκληρό για να ανέβω ψυχολογικά. Τα τελευταία χρόνια το healing που έκανα με τον εαυτό μου το πέρασα με τους Αμερικάνους να αποτελούν μια σταθερή επιλογή στις playlists μου.

Έχω γράψει ουκ ολίγες φορές σχόλια στη σελίδα τους στο Facebook που εξηγώ το γιατί μου αρέσει τόσο η μουσική τους και τους έχω κάνει και tag σε αφιερώματα όπως αυτό και μου έκανε εντύπωση που πάντα μου πατούσαν μια αντίδραση ή μου σχολίαζαν. Πριν περίπου ένα χρόνο υποσχέθηκα ότι θα έκανα ένα Ranking των άλμπουμ τους ή ένα αφιέρωμα στη δισκογραφία τους και αυτή η μέρα ήρθε σήμερα.

Με αφορμή την κυκλοφορία του καινούριου τους δίσκου Flickering Resonance βρήκα αφορμή να ακούσω από την αρχή κάθε δίσκο τους και να μιλήσω για τα συναισθήματα που μου προκάλεσε κάθε άλμπουμ και το που κινήθηκε μουσικά. Δεν ήθελα να κάνω Ranking, αλλά προτίμησα να δούμε αναλυτικά κάθε άλμπουμ μέσω του The Sound Vault και αυτής της νέας ενότητας που θα αναλύουμε ολόκληρες δισκογραφίες συγκροτημάτων.

Πάμε λοιπόν να δούμε αναλυτικά κάθε κυκλοφορία τους και να γράψουμε δύο λόγια τι να περιμένουμε από το νέο τους άλμπουμ.

1. Australasia (2003)

Έχω γράψει πάρα πολλές φορές για το συγκεκριμένο άλμπουμ ότι μέσω αυτού ερωτεύτηκα το post-metal. Παρά τα θέματα που είχαν στις ηχογραφήσεις, οι Αμερικάνοι μπήκαν στο στούντιο και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Συνθέσεις μεγάλες σε διάρκεια με αργά, χαμηλοκουρδισμένα riffs, sludge στοιχεία, τρομερά ξεσπάσματα και όμορφες μελωδίες σε ένα αριστούργημα διάρκειας 50 λεπτών.

Είναι ίσως το πιο βαρύ και ωμό άλμπουμ τους βγάζοντας όλη τη νεανική ορμή τους και τις heavy επιρροές που είχαν ως συγκρότημα κάτι που είχε φανεί και στο EP που κυκλοφόρησαν το 2001. Στις metal στιγμές του κοιτάει στα μάτια τα καλύτερα άλμπουμ των Neurosis, ενώ στις πιο μελωδικές δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα τοπ post-rock συγκροτήματα των 00s. Το εισαγωγικό εντεκάλεπτο NightEndDay θέτει από νωρίς τον τόνο για το τι θα ακούσεις, ενώ το Drought σε συνεπαίρνει με την κορύφωση του στο τέλος.

Το Australasia ρέει υπέροχα και φτάνει στο ομώνυμο τραγούδι, το οποίο θεωρώ ένα από τα καλύτερα post-metal τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Έχει εξαιρετικό γράψιμο, έχει πάθος, έχει καταπληκτικά riffs και σου δημιουργεί μια έκρηξη συναισθημάτων. Γενικότερα είναι δύσκολο ένας instrumental δίσκος να σου αφήσει τόσο έντονα συναισθήματα. Αυτό το ντεμπούτο όμως το καταφέρνει και με το παραπάνω.

2. The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw (2005)

Άργησα πολύ να το εκτιμήσω αυτό το άλμπουμ. Τις πρώτες φορές που άκουσα τη δισκογραφία των Pelican δεν του έδωσα τη δέουσα προσοχή και δεν ξέρω γιατί. Πολλοί το θεωρούν το κορυφαίο τους δημιούργημα, ενώ είναι και ο μεγαλύτερος σε έκταση δίσκος τους. Αυτό που γίνεται εμφανές εξαρχής είναι ότι στο The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw οι Pelican συνεχίζουν να επενδύουν στην κληρονομιά του Australasia.

Οι συνθέσεις γίνονται ακόμα μεγαλύτερες (ας μην ξεχνάμε ότι η version του March to the Sea από το EP τους March into the Sea είχε συνολική διάρκεια πάνω από 20 λεπτά), τα riffs είναι ακόμα πιο heavy και οι μακρόσυρτες εισαγωγές τους σε παρασέρνουν στο ταξίδι που ακολουθεί. Θεματικά ωστόσο καταπιάνονται με όμορφα θέματα που αφορούν τη φύση, τις εποχές του χρόνου, τη θάλασσα και τον πλανήτη μας, κάτι που διαφαίνεται στην τρομερή ατμοσφαιρικότητα που αποπνέουν τα τραγούδια τους.

Παράλληλα το συγκρότημα αρχίζει να χρησιμοποιεί και ακουστική κιθάρα, κάτι που ενισχύει πάρα πολύ το πόσο πιο μελωδικοί και ευχάριστοι ακούγονται. Το The Fire in Our Throats είναι μια συνέχεια του Australasia καθώς κρατάει πολλά στοιχεία του σε τραγούδια όπως το Last Day of Winter, αλλά ταυτόχρονα εισάγει πολλά νέα στοιχεία στη μουσική των Αμερικάνων και έτσι κομμάτια όπως το Autumn into Summer, το March to the Sea και το Sirius είναι κλασικά για ολόκληρο το post-metal και shoegaze ιδίωμα.

3. City of Echoes (2007)

Από το άλμπουμ που ασχολείται με τη φύση στο άλμπουμ που καταπιάνεται με το σύγχρονο αστικό τοπίο. Οι Pelican μεγαλώνουν, εξελίσσονται, κάνουν tour σε πολλές πόλεις και προφανώς επηρεάζονται όταν μπαίνουν ξανά στο στούντιο. Όπως δηλώνουν οι ίδιοι, τα ταξίδια σε διαφορετικές πόλεις φανερώνουν τις ομοιότητες που υπάρχουν στην αστική ζωή, ενώ το άλμπουμ είναι επηρεασμένο από την επικαιρότητα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το πιο περίεργο στοιχείο του City of Echoes ωστόσο είναι το γεγονός ότι αν και έχει αυτή τη θεματολογία, ορχηστρικά είναι ένα από τα πιο αισιόδοξα δείγματα μουσικής στη δισκογραφία των Pelican. Από τα εναρκτήρια Bliss In Concrete, City of Echoes και Spaceship Broken – Parts Needed, οι Αμερικάνοι ακούγονται πιο ανάλαφροι, προσθέτουν περισσότερη μελωδία και τα outros τους δεν έχουν εξίσου σκληρά riffs με το παρελθόν.

Οι αλλαγές πάντως δεν είναι μόνο στο up-tempo ύφος, αλλά και στο γεγονός ότι στις συναυλίες τους οι Pelican συνειδητοποίησαν ότι δεν προλαβαίνουν να παίξουν πολλά τραγούδια λόγω του ότι τα περισσότερα είχαν διάρκεια άνω των δέκα λεπτών. Εδώ λοιπόν οι συνθέσεις μειώνονται σε πέντε έως επτά λεπτά και δεν χάνουν καθόλου σε ποιότητα, αφού αυτό είναι το πιο μικρό, το πιο συμπαγές και ταυτόχρονα το καλύτερο άλμπουμ της δισκογραφίας τους ως εκείνη τη στιγμή.

4. What We All Come to Need (2009)

Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ των Pelican με την Southern Lord αφού έφυγαν από την Hydra Head και το τελευταίο άλμπουμ τους πριν την αποχώρηση του Laurent Schroeder-Lebec το 2012, ο οποίο γύρισε στη μπάντα δέκα χρόνια μετά. Αποτυπώνει μια από τις πιο σκοτεινές και δύσκολες περιόδους του συγκροτήματος αφού η μητέρα του Trevor de Brauw ήταν άρρωστη και το συγκρότημα είχε κουραστεί πολύ από τα συνεχή tours. Ο ίδιος ο de Brauw έχει μιλήσει εκτεταμένα σχετικά με το πόσο δύσκολη και σκοτεινή ήταν εκείνη η χρονιά για τους ίδιους και πως αποφάσισαν να κάνουν λιγότερες συναυλίες.

Ωστόσο το What We All Come to Need αποτελεί τη δική μου αγαπημένη στιγμή στη δισκογραφία των Αμερικάνων. Το άκουσα σε μια δική μου πολύ σκοτεινή περίοδο και ταίριαξε τέλεια με την φάση που περνούσα. Έκτοτε με συνοδεύει σταθερά στην καθημερινότητά μου. Σε αυτό το άλμπουμ τα πιο αισιόδοξα στοιχεία του City of Echoes δίνουν τη θέση τους σε πιο heavy μονοπάτια.

Το εισαγωγικό Glimmer, το Creeper και το Strung up from the Sky είναι γεμάτα riffs που παντρεύουν τη σκληράδα και την ωμότητα των δύο πρώτων τους άλμπουμ με το στυλ γραψίματος του City of Echoes με αρκετές γέφυρες και ατμοσφαιρικά outros σε συνθέσεις που διαρκούν πέντε έως επτά λεπτά. Και τι να πω για το Final Breath που κλείνει το δίσκο; Το πρώτο τους τραγούδι με φωνητικά του Allen Epley, επτά από τα πιο συγκινητικά και όμορφα λεπτά μουσικής που έχω ακούσει ποτέ.

Ίσως να φταίει ότι αυτό το τραγούδι και αυτό το άλμπουμ γενικότερα συνδυάστηκαν με μια από τις πιο περίεργες φάσεις της ζωής μου, αλλά θα είναι πάντα εκεί για να μου θυμίζουν ότι οι εποχές αυτές ανήκουν στο παρελθόν και να μπορώ να το απολαύσω μόνο για τα riffs, τις μελωδίες και το καταπληκτικό γράψιμο του. Ένα άλμπουμ που πάντα θα με πωρώνει στην αρχή και πάντα θα με συγκινεί στο κλείσιμο.

5. Forever Becoming (2013)

Ένα χρόνο πριν από αυτό το άλμπουμ, ο Laurent Schroeder-Lebec που ήταν ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος αποχώρησε για να αφιερώσει χρόνο στην οικογένειά του. Με τον Dallas Thomas των The Swan King να τον αντικαθιστά, στο Forever Becoming οι Pelican συνεχίζουν να εξερευνούν την σκοτεινή πλευρά της μουσικής τους στο στυλ του What We All Come to Need, αλλά και του Ataraxia/Taraxis που ήταν πιθανότατα το καλύτερο EP που έχουν κυκλοφορήσει πριν από δίσκο.

Μέσα από αυτό το άλμπουμ συγκρούονται με όμορφο τρόπο οι διαφορετικές προσεγγίσεις που έχουν τα μέλη των Pelican στη σύνθεση νέων τραγουδιών, ενώ ως δημιούργημα φαίνεται πως είναι ακόμα πιο θυμωμένο, εκρηκτικό και ανά σημεία καταθλιπτικό. Ο de Brauw έχει δηλώσει για αυτό το άλμπουμ ότι δούλευε σε τραγούδια διάρκειας 12-13 λεπτών, τα οποία όμως σιγά σιγά εξελίχθηκαν σε κομμάτια των 5-8 λεπτών.

Αυτή η προσέγγιση είναι που κάνει το Forever Becoming μια ακόμα φανταστική προσθήκη στην δισκογραφία των Αμερικάνων. Παρά την αποχώρηση ενός εξαιρετικού κιθαρίστα και φίλου τους, βρήκαν τον τρόπο να γράψουν ωραία μουσική σε τραγούδια όπως το Vestiges, το Threnody και το Deny the Absolute συνεχίζοντας να μας παρασέρνουν σε καταπληκτικά μουσικά ταξίδια.

6. Nighttime Stories (2019)

Μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση όταν έμαθα ότι το Nighttime Stories είναι ένα άλμπουμ που σε μεγάλο βαθμό γράφτηκε με ανταλλαγή μουσικών ιδεών και riffs μέσω Dropbox κυρίως γιατί εδώ γίνεται ακόμα πιο εμφανής η χημεία του συγκροτήματος με τον Thomas. Σε αυτό το άλμπουμ όλα τα μέλη αποφασίζουν να βάλουν την δική τους πινελιά και επιρροή και για αυτό αποτελεί ένα ακόμα σπουδαίο βήμα στην εξελικτική πορεία του συγκροτήματος.

Αν και συνεχίζει στα σκοτεινά μονοπάτια των προκατόχων του, μουσικά είναι και μακράν το πιο heavy άλμπουμ τους αγγίζοντας σε κάποιες στιγμές του ακόμα και το extreme metal. Ο Larry Herweg στα ντραμς προσφέρει μακράν την καλύτερη δουλειά του με πολύ δυναμικούς οριακά hardcore ρυθμούς, ενώ και οι υπόλοιποι μελετούν την dark αισθητική τους με τον ήχο στις κιθάρες να φλερτάρει με το grind και κάποιες μεταβάσεις να μοιάζουν ότι έχουν βγει από black metal δίσκο.

Είναι ένα άλμπουμ με σχετικά μικρής διάρκειας κομμάτια 6-8 λεπτών, αλλά η έμφαση δίνεται στα σκληρά περάσματα, τα χαμηλοκουρδισμένα riffs και αυτά τα ανατριχιαστικά ιντερλούδια που αλλάζουν ακόμα και το ύφος του κομματιού. Τα Abyssal Pain και Cold Hope συγκαταλέγονται μεταξύ των σκληρότερων στιγμών τους και με το μεταβατικό It Stared at Me επιστρέφουμε και στο ύφος του Forever Becoming με τα Arteries of Blacktop και Full Moon, Black Water να αποτελούν ένα καταπληκτικό ζευγάρι τραγουδιών και ένα από τα πιο όμορφα κλεισίματα σε δίσκο των Pelican χάρη στις μελωδίες που εναλλάσσονται με τα εκρηκτικά τους ξεσπάσματα. Πιθανώς η πιο επιθετική και θυμωμένη εκδοχή των Pelican συνδυάζει την σκληρότητα των πρώιμων ημερών με την μετέπειτα ωριμότητά τους.

Και τώρα Flickering Resonance…

Η επιστροφή του Laurent Schroeder-Lebec στους Pelican πριν μερικά χρόνια με γέμισε χαρά, καθώς περίμενα εναγωνίως ποια θα είναι η μουσική κατεύθυνση που θα πάρουν και αν θα δοκιμάσουν κάτι εντελώς καινούριο σε σχέση με τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ τους. Επίσης πρέπει να πω ότι τα κομμάτια που βγήκαν από το άλμπουμ ως singles, τα Cascading Crescent, Indelible, Pining For Ever και Gulch τα έχω ακούσει λίγες φορές, καθώς πάντα απολαμβάνω περισσότερο την ακρόαση ολόκληρου του δίσκου ώστε να δω και το όραμα του εκάστοτε συγκροτήματος.

Σε συνδυασμό πάντως με τα περσινά Adrift και Tending the Embers εμένα μου φαίνεται ότι οι Pelican ξαναβρίσκουν την ατμοσφαιρικότητα και τα πιο μεγάλα και αισιόδοξα riffs που είχαν στην εποχή του City of Echoes. Τα καινούρια κομμάτια μου βγάζουν το vibe του συγκεκριμένου άλμπουμ με μερικά στοιχεία από το What We All Come to Need και την μεγάλη διάρκεια τραγουδιών με την ατμόσφαιρα του The Fire in Our Throats.

Είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος, αλλά κυρίως πάρα πολύ χαρούμενος για αυτήν την κυκλοφορία και ανυπομονώ αυτό το άλμπουμ να το ακούσω προσεκτικά, να ψάξω λεπτομέρειες, να το αναλύσω και τελικά να το λατρέψω όσο και τα προηγούμενα. Οι Pelican και η μουσική τους μου στάθηκαν σε πολλές και διαφορετικές περιόδους της ζωής μου και τώρα που αποτελούν παρελθόν, μπορώ να απολαύσω στο μέγιστο την μελαγχολία και το ταξίδι στο οποίο με παρασέρνουν με κάθε δίσκο τους.

Και ελπίζω κάποια στιγμή να έρθουν και από Ελλάδα, γιατί τότε θα φορέσω σίγουρα το μπλουζάκι The Fire in Our Throats και θα πάω να τους ακούσω!

The post The Sound Vault: Εξερευνώντας ξανά τη δισκογραφία των Pelican appeared first on anthem.gr.

To begin with, Pelican is one of my favorite bands, not only in their genre, but also in general. I learnt about them through a greek article about the best albums released from Hydra Head Records and Australasia held a prominent place. Since then, I started listening to their music and I firmly became very attached to the band from Chicago.

The period when this relationship as a listener peaked was during quarantine, as well as the whole of 2021, which for me was a very difficult year on many levels. Pelican’s albums were always there for me, whether I needed something more melancholic or I needed something heavier to lift me up. In recent years, all the healing I did for myself was spent with the Americans being a constant choice in my playlists.

I have written comments on their Facebook page quite a few times explaining why I like their music so much and I have also tagged them in tribute articles like this one and it struck me that they always responded or commented on me. About a year ago I promised that I would do a Ranking of their albums or a tribute to their discography and that day is today.

The release of their new album Flickering Resonance gave me an opportunity to listen to each of their albums from the beginning and talk about the feelings each album evoked in me and how their style of music changed over time. I didn’t want to do a Ranking article, but I preferred to look at each album in detail through The Sound Vault’s new section new section where we analyze entire discographies of bands.

So let’s look at each of their releases in detail and write a few words about what to expect from their new album.

1. Australasia (2003)

I have written many times about this particular album and the fact that it made me fall in love with post-metal. Despite the issues they had during the recordings, the Americans entered the studio and the result is truly impressive. Long compositions with slow, low-tuned riffs, sludge elements, heavy outbursts and beautiful melodies in a 50-minute masterpiece.

One of their heaviest and rawest albums, Australasia brings out all their youthful momentum and heavy influences they had as a band, something that can also be seen in the Pelican EP, released in 2001. Its heaviest moments reminds you of the best albums of Neurosis, while its more melodic moments cope with some of the best post-rock music of the 00s. The introductory eleven-minute NightEndDay sets the tone for what you follow, while Drought captivates you with its climax at the end.

Australasia has beautiful flow and in the end lies my favourite track, which I consider one of the best post-metal songs ever written. It has excellent writing, it has passion, it has amazing riffs and it creates an explosion of emotions. Generally it is difficult for an instrumental album to leave you with such strong emotions. But this debut manages to do it.

2. The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw (2005)

It took me a long time to appreciate this album. The first few times I listened through Pelican’s discography, I didn’t give it the attention it deserved—and I’m not sure why. Many consider it their greatest creation, and it’s also their longest record. What becomes apparent from the very beginning is that in The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw, Pelican continue to build upon the legacy of Australasia.

The compositions become even longer (let’s not forget that the version of March to the Sea from their EP March into the Sea had a total duration of over 20 minutes), the riffs are even heavier, and their drawn-out intros pull you into a fantastic journey. Thematically, however, they delve into beautiful subjects concerning nature, the seasons of the year, the sea, and our planet, something that is evident in the incredible atmosphere their songs emit.

At the same time, the band begins to incorporate acoustic guitar, which greatly enhances how melodic and pleasant they sound. The Fire in Our Throats is a continuation of Australasia, as it retains many of its elements in songs like Last Day of Winter, but at the same time introduces many new aspects to the Americans’ music. As a result, tracks like Autumn into Summer, March to the Sea, and Sirius are classics of the entire post-metal and shoegaze genre.

3. City of Echoes (2007)

From the album focused on nature to the album that tackles the modern urban landscape. Pelican are growing, evolving, touring many cities, and naturally, this influences them when they return to the studio. As the band themselves state, traveling to different cities reveals the similarities found in urban life, and the album is influenced by global events at the time of the recordings.

The strangest aspect of City of Echoes, however, is that despite this thematic direction, instrumentally it is one of the most optimistic pieces of music in Pelican’s discography. From the opening tracks—Bliss In Concrete, City of Echoes, and Spaceship Broken – Parts Needed, the Americans sound lighter, they introduce more melodie, and their outros no longer feature the same heavy riffs as in their previous records.

The changes aren’t limited to the up-tempo style, but also stem from a realization the band had during their live performances: they didn’t have time to play many songs because most of them were over ten minutes long. So here, their songs are trimmed down to five to seven minutes, yet they lose nothing in terms of quality. In fact, this is the shortest, most compact, and at the same time the best album in their discography up to that point.

4. What We All Come to Need (2009)

This was Pelican’s first album with Southern Lord, after parting ways with Hydra Head, and their last album before Laurent Schroeder-Lebec’s departure in 2012—though he rejoined the band ten years later. It captures one of the darkest and most difficult periods in the band’s history, as Trevor de Brauw’s mother was ill and the band was exhausted from relentless touring. De Brauw himself has spoken extensively about how tough and grim that year was for them, and how they decided to scale back on live performances.

Nonetheless, What We All Come to Need is my personal favorite moment in the Americans’ discography. I first listened to it during a very dark period of my life and it matched perfectly with what I was going through. Since then, it has been a constant companion in my daily music routine. In this album, the more optimistic elements of City of Echoes are shaped into heavier songs.

The opening track Glimmer, along with Creeper and Strung Up from the Sky, are packed with riffs that blend the raw heaviness of their first two albums with the compositional style of City of Echoes—bridges and atmospheric outros abound in tracks that last between five and seven minutes. And what can I even say about Final Breath, which closes the album? Their first song to feature vocals by Allen Epley, seven of the most emotional and beautiful minutes of music I’ve ever heard.

Maybe it’s because this song—and this album in general—was tied to one of the strangest phases of my life, but it will always be there to remind me that those times are in the past. Now I can enjoy it just for the riffs, the melodies, and its amazing songwriting. A record that always fires me up at the beginning and always makes me feel emotional at the end.

5. Forever Becoming (2013)

A year before this album, Laurent Schroeder-Lebec, a founding member of the band, departed to dedicate more time to his family. With Dallas Thomas of The Swan King stepping in as his replacement, on Forever Becoming, Pelican continue to explore the darker side of their music in the style of What We All Come to Need, as well as Ataraxia/Taraxis, which was arguably the best EP they released prior to a new full length album.

This album beautifully showcases the clash of different songwriting approaches among the members of Pelican, and as a work, it seems even angrier, more explosive, and at times depressive. De Brauw has mentioned that he was initially working on 12–13-minute songs, which gradually evolved into tracks that run 5–8 minutes instead.

This approach is what makes Forever Becoming another fantastic addition to the Americans’ discography. Despite the departure of a talented guitarist and close friend, they found a way to write great music on tracks like Vestiges, Threnody, and Deny the Absolute, continuing to sweep us away on incredible musical journeys.

6. Nighttime Stories (2019)

I was really struck when I found out that Nighttime Stories was largely written through the exchange of musical ideas and riffs via Dropbox, mainly because the chemistry between the band and Thomas becomes even more apparent here. On this album, every member contributes their own touch and influence, making it yet another significant step in the band’s ongoing evolution.

Although it continues along the dark paths of its predecessors, musically it’s by far their heaviest album, at times even bordering on extreme metal. Larry Herweg delivers by far his best drumming performance, with highly dynamic, almost hardcore rhythms, while the rest of the band delves deep into a dark aesthetic—the guitar tones flirt with grindcore, and some transitions feel as though they were lifted straight out of a black metal record.

This is an album composed of relatively short tracks that range from six to eight minutes, but the emphasis lies in the heavy passages, the low-tuned riffs, and those chilling interludes that sometimes shift the entire mood of a song. Abyssal Pain and Cold Hope stand among their harshest material, and with the transitional It Stared at Me, we return to the feel of Forever Becoming. Arteries of Blacktop and Full Moon, Black Water form an outstanding duo, delivering one of the most beautiful closings in any Pelican album—thanks to melodies that alternate with explosive outbursts.

Possibly the most aggressive and furious version of Pelican, this record combines the raw intensity of their early days with the maturity they’ve developed over the years.

And now Flickering Resonance…

The return of Laurent Schroeder-Lebec to Pelican a few years ago filled me with joy, as I was eagerly awaiting to see what musical direction they would take and whether they’d try something completely new compared to their first four albums. I should also say that I’ve only listened to the singles from the album—Cascading Crescent, Indelible, Pining For Ever, and Gulch—a few times, since I always enjoy experiencing the album as a whole to understand the band’s overarching vision.

Combined with last year’s Adrift and Tending the Embers, it seems to me that Pelican are rediscovering the atmospheric quality and the grander, more optimistic riffs they had during the City of Echoes era. The new songs give off that same vibe, with some elements from What We All Come to Need and the extended track lengths and immersive atmosphere of The Fire in Our Throats.

I’m incredibly optimistic and, more importantly, very happy about this release. I can’t wait to listen to the album attentively, dig into the details, analyze it, and ultimately fall in love with it just like I did with their previous records. Pelican and their music have been there for me through many different phases of my life, and now that those times are behind me, I can fully embrace the melancholy and the journey that each of their albums build.

I really hope they come to Greece someday, because when they do, I’ll definitely put on my The Fire in Our Throats shirt and go see them live!

The post The Sound Vault: Relistening and exploring Pelican’s discography appeared first on anthem.gr.

Έχω αναφέρει αρκετές φορές και στο anthem.gr, αλλά και στο Anthems Radio Show ότι έχω μια ξεχωριστή αγάπη για τον Mark Tremonti. Μου έκανε πάντα εντύπωση πως αυτός ο κιθαρίστας αποτέλεσε κύριο παράγοντα στην τεράστια εμπορική επιτυχία των Creed στα 90s παίζοντας post-grunge και πως με τους ίδιους συνοδοιπόρους στα άλλα όργανα και τον Myles Kennedy πίσω από το μικρόφωνο άλλαξε τελείως στυλ και έγραψε αριστουργηματικά άλμπουμ με τους Alter Bridge.

Το 2012 τον βρήκε σε ένα γενικότερο συνθετικό ζενίθ και έτσι πήρε τον Eric Friedman που ήταν κιθαρίστας στα tours των Creed και τον Garrett Whitlock και έφτιαξε τους Tremonti. Ήταν ένα στοίχημα αυτό το προσωπικό σχήμα, αφού θα έπαιζε ακόμα πιο σκληρές μουσικές εμπνευσμένες από την εφηβική του ηλικία που ήταν γεμάτη σκληρό metal ήχο, ενώ ταυτόχρονα θα τραγουδούσε ο ίδιος στις συνθέσεις του.

Οι Tremonti σιγά σιγά αποτέλεσαν μια δική τους οντότητα στον γενικότερο χώρο του metal. Παίζουν παντού και κάθε νέο τους βήμα μοιάζει εξίσου ποιοτικό με τα προηγούμενα. Αντί να κάνουμε Ranking της δισκογραφίας τους λοιπόν, είπα να δούμε μια άλλη πλευρά του Sound Vault. Θα αναλύουμε λοιπόν βήμα βήμα τη δισκογραφική πορεία διαφόρων σχημάτων, ακούγοντας από την αρχή όλα τα άλμπουμ και θα θυμόμαστε τι συναισθήματα μας προκαλούσε τότε και τώρα και τι ρόλο έπαιξε στην εξελικτική πορεία τους.

Το Ranking παρεμπιπτόντως ίσως γίνει για ολόκληρη τη δισκογραφία του Tremonti, αλλά αυτό είναι πολύ μεγάλο project και το κρατάμε για το μέλλον. Πάμε να δούμε λοιπόν!

1. All I Was (2012)

Σε αυτό το άλμπουμ έχω μια ξεχωριστή αγάπη λόγω της εποχής που βγήκε και ότι πρόλαβα τους Tremonti στα σπάργανα. Είναι άλλωστε το πρώτο μου review στο anthem.gr. To All I Was είναι ο φόρος τιμής που αποδίδει ο Mark Tremonti στις μουσικές της παιδικής του ηλικίας. Στους Creed πάντα πατούσε σε πιο εμπορικές φόρμες και η πιο σκληρή πλευρά των Alter Bridge αντισταθμιζόταν από τη μελωδική φωνή του Myles Kennedy.

Αυτό που πραγματικά διαμόρφωσαν τον Tremonti ήταν το σκληρό metal των 80s και οι επιρροές των Metallica, των Maiden, των Slayer και άλλων κορυφαίων συγκροτημάτων είναι εμφανής. Από σκληρά riffs, γρήγορα solos, μερικές μπαλάντες, κάμποσες speed metal πινελιές έως και τις φωνητικές γραμμές που ο Mark προσαρμόζει πάνω στις συνθέσεις του, καθώς δεν υπήρξε ποτέ τραγουδιστής, το All I Was είναι συνολικά ένα εξαιρετικό ντεμπούτο.

Σου βγάζει τον πόνο του δημιουργού, γιατί η στιχουργική του θεματολογία είναι πολύ προσωπική και οι ερμηνείες του σε κομμάτια όπως το The Things I Have Seen και το So You’ re Afraid εξωτερικεύουν τον απαραίτητο σπαραγμό. Όλο αυτό δένει τέλεια με πιο γρήγορες και σκληρές συνθέσεις όπως το Brains, το You Waste Your Time και το Doesn’t Matter. Υπέροχη πρώτη γεύση.

2.  Cauterize (2015)

Για πολλούς το Cauterize είναι η στιγμή που ο Tremonti πιάνει το συνθετικό του peak προερχόμενος από ένα εξαιρετικό σερί δίσκων με τους Alter Bridge και το All I Was που αναλύσαμε. Από τα εναρκτήρια Radical Change και Flying Monkeys είναι εμφανέστατη η προσπάθεια του να προσθέσει περισσότερα layers στις συνθέσεις του, να τις κάνει πιο πομπώδεις και ταυτόχρονα να τις κάνει ακόμα πιο ατμοσφαιρικές.

Στη συνέχεια όμως συναντάμε και πιο κλασικό Tremonti που πολύ απλά θέλει να παίξει με τα σκληρά riffs και το στιβαρό rhythm section σε στιγμές όπως το Arm Yourself που είναι από τα πιο ωραία κομμάτια της δισκογραφίας του. Τα hits όπως το Another Heart και το Tie the Noose δεν λείπουν. Το Cauterize είναι διαμάντι για ολόκληρη τη δισκογραφία του Αμερικάνου συνθέτη και αν κάναμε ranking των δίσκων των Tremonti πιθανότατα θα ήταν στις πρώτες δύο θέσεις.

3. Dust (2016)

H περίοδος 2014-2015 ήταν εξαιρετικά παραγωγική για τον Tremonti. Έχοντας ήδη παραδώσει το φανταστικό Fortress με τους Alter Bridge, o Mark στράφηκε στο προσωπικό του σχήμα. Εν τέλει το Cauterize δεν αποτελούσε απλώς τον διάδοχο το ντεμπούτο του, αλλά το πρώτο μέρος μιας διλογίας. Όταν ήρθε το Dust (που ηχογραφήθηκε μαζί με το Cauterize) αντιμετωπίστηκε σαν το κοινό να είχε κορεστεί από την υπερπροσφορά μουσικής από τον ταλαντούχο κιθαρίστα.

Και αν στο The Last Hero των Alter Bridge που βγήκε την ίδια χρονιά, ο κορεσμός είχε όντως χτυπήσει το ίδιο το συγκρότημα, το Dust κάπως σνομπαρίστηκε από μερίδα των ακροατών. Ίσως να ήμουν μέρος αυτού, γιατί μου πήρε χρόνια να το εκτιμήσω και να το βάλω στο ίδιο επίπεδο με τον προκάτοχό του. Έχει μερικά από τα πιο άρρωστα riffs όλης της δισκογραφίας του Tremonti στα My Last Mistake και το Catching Fire.

Έχει στη σειρά κομματάρες όπως τα Once Dead, Dust και Betray Me. Ξανακούγοντας ολόκληρη τη δισκογραφία τους, έχω την εντύπωση ότι αυτό το άλμπουμ είναι μακράν η πιο heavy και γρήγορη δουλειά τους. Μας χαλάει; Όχι βέβαια. Μερικές φορές δεν είσαι έτοιμος να εκτιμήσεις ένα αριστούργημα όταν πρωτοκυκλοφορεί. Τελικά όμως το Dust μάλλον γέρασε εξαιρετικά.

4. A Dying Machine (2018)

Αυτό το άλμπουμ δεν πρόλαβα να το ακούσω όταν βγήκε λόγω του ότι ήμουν στον στρατό, ωστόσο τις μέρες της απόλυσης είδα για πρώτη φορά τους Tremonti ζωντανά στο Rockwave και τα καινούρια τραγούδια μου άφησαν μια γλυκιά γεύση. Μετά από χρόνια και πολλές ακροάσεις, μπορώ να πω με μεγάλη ασφάλεια ότι το A Dying Machine αποτελεί την κορυφή της δισκογραφίας τους και μια από τις καλύτερες στιγμές του Tremonti γενικότερα σε οποιαδήποτε μπάντα έπαιξε.

Αποτελεί ένα concept album, η υπόθεση του οποίου έγινε και βιβλίο από τον Mark και τον John Shirley. Το A Dying Machine πραγματεύεται την ιστορία μιας μελλοντικής πραγματικότητας όπου η ανθρωπότητα έχει ανακαλύψει τον τρόπο να αναμίξει ανθρώπους και μηχανές σε μια νέα μορφή ζωής που αποκαλείται Vessel, το οποίο όμως οδηγεί σε απροσδόκητα αποτελέσματα.

Στιχουργικά είναι ίσως ο πιο ώριμος δίσκος των Tremonti, ενώ το συγκρότημα ως τριάδα μετά την αποχώρηση του Wolfgang Van Halen ακούγεται πιο δεμένο και το αποτέλεσμα είναι ένα πραγματικό αριστούργημα γεμάτο κλασικά τραγούδια για το σύγχρονο alternative metal. Σκληρά riffs στο From the Sky, εισαγωγές που τσακίζουν στο ομώνυμο και το A Lot Like Sin, ρεφρενάρες στο Throw Them to the Lions και το Take You With Me.

Το A Dying Machine είναι το απόλυτο άλμπουμ της δισκογραφίας των Tremonti έως τώρα, χωρίς να έχει μέτρια στιγμή. Αξίζει να ακούσετε όλους τους δίσκους τους από την αρχή για να φτάσετε σε αυτό και να απολαύσετε αυτήν την τελειότητα που πηγάζει από αυτόν τον δίσκο.

5. Marching in Time (2021)

Όταν έχεις βγάλει το magnum opus σου, κάθε επόμενο βήμα είναι δύσκολο. Με το A Dying Machine έγιναν ακόμα πιο γνωστοί διεθνώς και γύρισαν τον κόσμο με συναυλίες ακόμα και ως support στην ευρωπαϊκή περιοδεία των Iron Maiden. Οποιοδήποτε βήμα έκαναν θα είχε να συγκριθεί όχι μόνο με το καλύτερό τους, αλλά ακόμα τρία εξαιρετικά άλμπουμ που προηγήθηκαν.

Πιστεύω πως ο Mark Tremonti δεν το είδε τόσο σαν πρόκληση. Οι Tremonti ήταν ανέκαθεν το συγκρότημα που πήγαινε να παίξει τη μουσική που γούσταρε από μικρός, να περνάει καλά, χωρίς να τον νοιάζει τόσο πολύ να κάνει προσεκτικά βήματα όπως με τους Alter Bridge. Το Marching in Time λοιπόν είναι μια πολύ φυσική συνέχεια όλης της πορείας του συγκροτήματος μέχρι εκείνη την ώρα. Δεν πειραματίζονται πολύ, δεν αλλάζουν τη διάρκεια των τραγουδιών, δεν επανεφεύρουν τον εαυτό τους, ούτε βάζουν νέα στοιχεία στον ήχο τους.

Μπορείς να πεις ότι οι συνθέσεις τους γίνονται ακόμα πιο μελωδικές όσο περνάει ο χρόνος, τα ρεφρέν τους είναι πιο πομπώδη και έντονα και μπαλαντοειδείς στιγμές όπως το If Not for You και Not Afraid to Lose δένουν τέλεια με τα τρομερά σκληρά riffs του Now and Forever και σολάρες όπως αυτή του In One Piece δείχνοντας ότι παρά την επιτυχία, το συγκρότημα παραμένει εξαιρετικά ποιοτικό σε αυτό που κάνει.

Είναι πολύ δύσκολο να φτάσεις στην κορυφή, αλλά ακόμα πιο δύσκολο να αποδείξεις ότι μπορείς να παραμείνεις σε αυτήν. Οι Tremonti έδειξαν πως έχουν τη συνθετική ικανότητα να το πετύχουν.

6. The End Will Show us How (2025)

Αν και κυκλοφόρησε τις πρώτες ημέρες του 2025, ήταν η πρώτη φορά που οι Tremonti άφησαν τόσα χρόνια κενό ανάμεσα σε δύο κυκλοφορίες τους. Ενδιάμεσα ο Mark είχε κυκλοφορήσει το εξαιρετικό Pawns and Kings με τους Alter Bridge, ενώ μαζί με τον Eric Friedman ήταν απασχολημένος από το 2023 με την περίφημη επανένωση των Creed μετά από έντεκα χρόνια.

Πάντως οι δύο κιθαρίστες δεν έχασαν χρόνο και φυσικά ηχογράφησαν έναν ακόμα δίσκο με τους Tremonti και ειλικρινά είναι τρομακτικό ότι ούτε εδώ σκόνταψαν. Το The End Will Show us How συνεχίζει την εξαιρετική δουλειά των προηγούμενων κυκλοφοριών, περιέχοντας μερικές από τις καλύτερες στιγμές του συγκροτήματος. Στιχουργικά παίζει πολύ με το concept του Τέλους και τους προσωπικούς δαίμονες του Tremonti σε μια εποχή που μοιάζει να κάνει μια νέα αρχή, ξανά στον εμπορικό ήχο, και για ακόμα μία φορά ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στις μουσικές ταυτότητες μεταξύ των διαφορετικών σχημάτων που αποτελεί βασικό συνθέτη.

Στα σόλο έχει γίνει καταπληκτική δουλειά και όσο προχωράει το άλμπουμ τόσο σε εντυπωσιάζει με την δημιουργικότητα του, τα βαριά riffs του και τις ερμηνείες του Mark να γίνονται ολοένα και καλύτερες. Ίσως βέβαια να ευθύνεται ότι στην αρχή έχουν μπει όλα τα κομμάτια που κυκλοφόρησαν ως singles από το περασμένο καλοκαίρι. Όπως και να ‘χει, με κομματάρες τύπου Live in Fear, Now That I’ve Made It, Nails και One More Time μεταξύ άλλων, οι Tremonti πρόσθεσαν έναν ακόμα σπουδαίο δίσκο στην πλούσια πλέον καριέρα τους.

Αυτό ήταν το πρώτο αφιέρωμα του Sound Vault για φέτος! Ελπίζω να σας αρέσει η θεματική με τις δισκογραφίες, γιατί έχω σκοπό να την εξερευνήσω στην συνέχεια της στήλης. Τα λέμε λοιπόν στο επόμενο!

The post The Sound Vault: Εξερευνώντας ξανά την δισκογραφία των Tremonti appeared first on anthem.gr.

Και κάπως έτσι κλείνει το αφιέρωμα του 2024. Να ζητήσω συγγνώμη, γιατί το συγκεκριμένο μέρος άργησε μερικές μέρες να βγει (είχα πει ότι το αφιέρωμα της χρονιάς θα έκλεινε το πρώτο δεκαήμερο του 2025), αλλά οι υποχρεώσεις ήταν πολλές. Όπως είπαμε και στα προηγούμενα δύο μέρη, στόχος μας και φέτος ήταν η καλύτερη δυνατή παρουσίαση όσων περισσότερων ελληνικών δίσκων γίνεται και μάλιστα από όλο το φάσμα του rock και του metal.

Θέλω να ευχαριστήσω πολύ τους μουσικούς που κοινοποίησαν τα άρθρα και μου έστειλαν μηνύματα, γιατί μίλησα με ανθρώπους που θαυμάζω και εκτιμώ. Επίσης να ευχαριστήσω τους αναγνώστες για τις κοινοποιήσεις, τα μηνύματα, το τι ανακαλύψατε και τι σας άρεσε. Εύχομαι και τα σημερινά άλμπουμ να σας κρατήσουν αξιόλογη συντροφιά και το 2025.

Τρίτο και τελευταίο μέρος λοιπόν και κλείνουμε με μία ακόμα δεκάδα από πολύ αγαπημένους μου δίσκους για το 2024! Όπως πάντα επισημαίνω το Spotify και τα social media των συγκροτημάτων για να ακούσετε και να ρίξετε και ένα follow!

Under the Sun – The Bell of Doom

Είδος: Stoner Rock

Στο βιογραφικό τους στο Spotify δηλώνουν ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της Αθηναϊκής σκηνής, αλλά δηλώνω αισιόδοξος ότι μετά από μια δισκάρα όπως το The Bell of Doom δε θα παραμείνουν τέτοιο για πολύ. Θυμάμαι μία περίοδο που το stoner πραγματικά κυριαρχούσε σαν είδος και ήχος στην ελληνική σκηνή και για να ξεχωρίσεις, έπρεπε να μπορείς να προσφέρεις κάτι ρηξικέλευθο.

Οι Under the Sun το πετυχαίνουν απόλυτα κατά τη γνώμη μου. Δυναμικά και σκληρά riffs, η Sabbathίλα και η ψυχεδέλεια που αγαπάμε σε τέτοια εγχειρήματα και ένας γενικότερα ρετρό 70s ήχος συναντούν το 90s stoner των Kyuss και των Corrosion of Conformity και το sludgy ήχο των Mastodon και των Baroness. Ως αποτέλεσμα έχουμε ένα άκρως ενδιαφέρον σύνολο συνθέσεων που σε παρασέρνει τόσο στις πιο αργές στιγμές του όπως το One Reason ενώ σε πωρώνει στις πιο σπιντάτες όπως το The Bell of Doom και το Smoking Angels. Εκρηκτική δισκάρα!

Facebook, Instagram, Spotify

InnerWish – Ash of Eternal Flame

Είδος: Power Metal

Οι InnerWish είχαν μεγάλα δισκογραφικά κενά, αλλά όπως έχω ξαναπεί τα μεγάλα κενά συνήθως φέρνουν και συσσωρευμένη έμπνευση που κουβαλούν οι δημιουργοί όλα αυτά τα χρόνια. Το Ash of Eternal Flame είναι τρανή απόδειξη αυτού αποτελώντας ένα από τα κορυφαία power metal άλμπουμ που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια και ένα απαύγασμα δημιουργικότητας για το ευρωπαϊκό power.

Τα riffs είναι τόσο σκληρά που χαλαρά στέκονται και σε heavy άλμπουμ, ωστόσο εδώ ενισχύονται από τις υπέροχες μελωδίες τους, τα επικά στοιχεία, τις symphonic πινελιές και την ασύλληπτη φωνή του Γιώργου Εικοσιπεντάκη η οποία μας ταξιδεύει σε μύθους, τοπία και πολεμιστές της αρχαιότητας. Συνολικά είναι ένα από τα πιο ώριμα άλμπουμ τους και σίγουρα φιλοξενεί όλες τις επιρροές τους.

Από τα τρομερά κολλητικά Forevermore και Sea of Lies που ανοίγουν τον δίσκο στο επικό Higher και το high tempo Soul Assounder και από εκεί σε συνθεσάρες επηρεασμένες είτε από το ευρωπαϊκό power metal όπως το Primal Scream ή το heavy όπως το Cretan Warriors και το The Hands of Doom, το Ash of Eternal Flame δεν υστερεί πραγματικά σε κανένα σημείο του. Είτε στις πιο heavy και γρήγορες στιγμές του, είτε στις πιο mid tempo, οριακά μπαλαντοειδείς, είναι ένα άλμπουμ που θα ακούμε για πάρα πολύ καιρό ακόμα και θεωρώ πως θα αποτελέσει έμπνευση για την ευρύτερη σκηνή του power metal, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Facebook, Instagram, Spotify

Limp – Part of Existence

Είδος: Art Rock

Άλλο ένα EP που ανακάλυψα ξεψαχνίζοντας το κανάλι του 666MrDoom, οι Limp είναι ένα πρότζεκτ από τη Θεσσαλονίκη και σχεδόν κάθε χρόνο βγάζουν νέα μουσική. Το Part of Existence είναι μια κυκλοφορία μικρότερης διάρκειας, ωστόσο ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ακούσματα της χρονιάς, αφού μόλις σε εικοσιένα λεπτά, έχεις ένα από τα πιο πειραματικά άλμπουμ του 2024.

Το ομώνυμο ξεκινάει με stoner riffs με στοιχεία ακόμα και από ακραίο metal, το Digging σε παρασέρνει με τα γυναικεία φωνητικά και το πιανάκι του πριν γυρίσει σε progressive μονοπάτια και το Cracked Open είναι ένα ψυχεδελικό άκουσμα με ελληνικούς στίχους. Κάπου εκεί αναρωτήθηκα αν ακούω τον ίδιο δίσκο ή απλά μου βγάζει τυχαία κομμάτια το Spotify, έρχεται το Designed to Aggravate για να με παρασύρει ξανά στον ακραίο ήχο πριν κλείσει με το post Depersonalise.

Ειλικρινά είχα καιρό να ακούσω ένα EP που σε μικρή διάρκεια ξεδιπλώνει τις επιρροές και την πολυσυλλεκτικότητα του δημιουργού του. Οι Limp με εντυπωσίασαν με τον ήχο τους και το πως ακροβατούν μεταξύ διαφορετικών ειδών (δυσκολεύτηκα να βρω σε ποιο είδος εντάσσονται), οπότε περιμένω τι μας επιφυλάσσουν για το 2025.

Facebook, Instagram, Spotify

The Callas – Ανατολή

Είδος: Post-Punk

Το ελληνόφωνο post-punk είναι ένας ήχος που αρέσκομαι να εξερευνώ τα τελευταία χρόνια και οι The Callas αποτελούν μια πολύ αγαπημένη επιλογή μετά και από το Είμαι Ένα Ξενοδοχείο του 2020. Στην Ανατολή συνεχίζουν στην κατεύθυνση του προκατόχου τους με ελληνικό στίχο (εκτός του Love Hate που κλείνει το δίσκο και προσφέρει μια νοσταλγική ματιά σε παλιότερες εποχές του συγκροτήματος) και τη μουσική τους να ακροβατεί μεταξύ του post-punk και του indie.

Οι μπασογραμμές τους είναι πολύ όμορφες αποτελώντας τη βάση των συνθέσεων, ενώ έχει γίνει πολύ ωραία παραγωγή στις κιθάρες που σου φέρνει στο μυαλό την εναλλακτική σκηνή των 00s με λίγα ψυχεδελικά στοιχεία στη γενικότερη ατμόσφαιρα όπως στο Love Hate, το Μάνα Πέφτω και το Όλα Στάζουν Φωτιά. Ταυτόχρονα η στιχουργική τους θεματολογία παίρνει μια κοινωνική και πολιτική στροφή όπως δηλώνουν και οι ίδιοι κατά την προώθηση του άλμπουμ.

Από εσωτερικές αναζητήσεις στο Κενό μέχρι κοινωνική κριτική να διαχέεται μέσα από πολύ μελαγχολικές στιγμές, οι The Callas ακροβατούν ανάμεσα στην ποίηση και τη μουσική και ξεσπούν στην κορυφαία στιγμή του δίσκου, το ΑΓΜΣΟΥΡΕΜΛΚ. Η ενορχήστρωση είναι πιο χαρούμενη, το ύφος μοιάζει πιο αισιόδοξο, αλλά το συγκρότημα κάνει μια πλήρως αιτιολογημένη επίθεση στον κυρ Παντελή της διπλανής πόρτας, τον ομοφοβικό ρατσιστή και απολογητή της αστυνομικής βίας καταλήγοντας στο να του αφιερώσει τον τίτλο του τραγουδιού: Άντε γαμήσου ρε μαλάκα… Μερικές φορές οι αλλαγές έρχονται για καλό και δεν μπορώ παρά να επαινέσω τους The Callas που αλλάζουν και εκφράζονται όπως θέλουν.

Facebook, Instagram, Spotify

Violent Definition – Progressive Obsoletion

Είδος: Thrash Metal

Τους Violent Definition τους ανέφερα και στο προηγούμενο μέρος του αφιερώματος, καθώς μαζί με τους Cult of Orpist ήταν τα δύο ελληνικά underground thrash άλμπουμ που έλιωσα περισσότερο. Πέρασαν αρκετά χρόνια από το ντεμπούτο τους, αλλά οι Αθηναίοι στο Progressive Obsoletion ακούγονται πιο φρέσκοι και ορεξάτοι και σίγουρα πολύ εξελιγμένοι μουσικά.

Μέσα στα σαράντα τέσσερα λεπτά του, οι Violent Definition γράφουν πολύ γρήγορα riffs, το rhythm section παίζει στακάτα και επιβάλλει τον ρυθμό, βγάζουν την επιθετικότητα γουστάρουμε στο thrash, αλλά έχουν και λίγες αλλά όμορφες μελωδικές στιγμές. Ταυτόχρονα ξεδιπλώνουν τις επιρροές τους τόσο από την γερμανική Kreator σχολή όσο και την αμερικάνικη με την αγάπη στους Exodus να είναι εμφανής.

Δεν υπάρχει καν μέτρια στιγμή σε αυτό το άλμπουμ. Με συνθεσάρες όπως το The Last Grain in Your Hourglass, το Experimental Failure, το ομώνυμο και το Children of God, αυτός ο δίσκος δεν είχε πραγματικά τίποτα να ζηλέψει από άλλα thrash άλμπουμ του εξωτερικού. Πετυχαίνει την τέλεια ισορροπία μεταξύ των συνθέσεων, των στίχων και της παραγωγής που πρέπει να έχει ένα σύγχρονο άλμπουμ του είδους και γεμίζει με ενδιαφέρουσες ιδέες άλλους μουσικούς. Δισκάρα.

Facebook, Instagram, Spotify

Full Fuzz Experience – Retrofied

Είδος: Classic Rock/Psychedelic Rock

Είναι ένα από τα πρότζεκτς που ακούς λίγο πιο δύσκολα, μιας και το βρήκα μόνο στο Youtube, αλλά το Retrofied των Full Fuzz Experience ήταν μακράν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες της χρονιάς. Με προφανή ρετρό διάθεση όπως μαρτυράει και ο τίτλος του το άλμπουμ αυτό καταφέρνει και σε ταξιδεύει αρκετές δεκαετίες πίσω.

Αυτό το κομμάτι του εαυτού μου που αγαπάει τον Hendrix και το κλασικό ροκ ενθουσιάστηκε πάρα πολύ με τις fuzzy κιθάρες, τις ωραίες μελωδίες, τους ρυθμούς που παίζουν στα ντραμς και τα σόλο τους, ενώ υπάρχει και μια υποψία ψυχεδέλειας στις συνθέσεις τους. Ένα άκρως ενδιαφέρον άκουσμα, μισή ωρίτσα που σου θυμίζει κλασικούς ήχους όταν ανακαλύπτεις τη rock και διαπιστώνεις το γιατί την αγαπάς.

Facebook, Bandcamp

Planet of Zeus – Afterlife

Είδος: Hard Rock

Είμαι τεράστιος φαν των Planet από εποχές Macho Libre, το οποίο μαζί με το Vigilante αποτελούν τις αγαπημένες μου δισκογραφικές δουλειές τους. Η πιο μελωδική στροφή που πήραν στο Loyal to the Pack με βρήκε απόλυτα σύμφωνο και μου αρέσει που μεγαλώνουν, εξελίσσονται, αλλάζουν, αλλά συνεχίζουν να βγάζουν σταθερά πολύ ποιοτικά άλμπουμ.

Πέντε χρόνια μετά το Faith in Physics και το μεγαλύτερο τους δισκογραφικό κενό μέχρι τώρα, οι Αθηναίοι κυκλοφορούν το Afterlife και προσωπικά μου πήρε αρκετές ακροάσεις για να το αξιολογήσω και τελικά να το εκτιμήσω. Οι ίδιοι δείχνουν να κλίνουν περισσότερο στο καθαρόαιμο hard rock με επιρροές από μπάντες των 90s και των 00s, αλλά τα stoner στοιχεία, οι επιρροές από doom μέχρι punk και τα ωραία riffs παραμένουν εδώ σε ένα πολύ φρέσκο και ελκυστικό πακέτο που δείχνει πως πρέπει να παίζεται το μοντέρνο rock.

Επιπλέον θεωρώ πως είναι φωνητικά η καλύτερη δουλειά του Μπάμπη μετά το Loyal to the Pack. Χρειάζεται το χρόνο του για όσους είμαστε φανατικοί της περιόδου 2011-2014, αλλά αν του δώσετε μια ευκαιρία θα σας ταξιδέψει πολύ στα ραδιοφωνικά ή και underground ακούσματα των 00s και αυτό είναι πραγματικά ένα ωραίο ταξίδι που αξίζει να κάνετε με ένα συγκρότημα που διαθέτει την ποιότητα των Planet.

Facebook, Instagram, Spotify

Saturday Night Satan – All Things Black

Είδος: Occult Rock

Το πόσο γούσταρα αυτό το άλμπουμ δεν μπορείτε να φανταστείτε. Σε μια σκηνή που πολλές φορές αρέσκεται στα αναμασήματα και την έλλειψη πρωτοτυπίας, αυτό το occult rock που παίζουν οι Saturday Night Satan είναι τόσο ρηξικέλευθο και φρέσκο που δε γίνεται να μη σε βυθίσει μαζί του στην ακρόαση. Οι ενορχηστρώσεις έχουν επιρροή από τα 70s και τα 80s, ηχητικά όμως η παραγωγή είναι σύγχρονη και ο ήχος αψεγάδιαστος.

Μέσα στο All Things Black με τις εξαιρετικές συνθέσεις του Δημήτρη και τη μεθυστική φωνή της Κατερίνας, οι Saturday Night Satan μας παρασέρνουν σε ιστορίες για μάγισσες και μυθικά πλάσματα, προσθέτοντας horror πινελιές και φτιάχνοντας μια συνολικά υπέροχη οριακά σινεματική ατμόσφαιρα. Οι μελωδίες τους είναι καλοδουλεμένες και τα ρεφρέν τους σε κομμάτια όπως το εναρκτήριο 5AM και το Lurking in the Shadows σου καρφώνονται αμέσως στο μυαλό. Δώστε μια ευκαιρία στους Saturday Night Satan να σας ταξιδέψουν στους κόσμους για τους οποίους τραγουδάνε. Αξίζει.

Facebook, Instagram, Spotify

Acid Mammoth – Supersonic Megafauna Collision

Είδος: Doom Metal

Σταθερά παραγωγικοί και κυρίως σταθερά ποιοτικοί παρέμειναν και για το 2024 οι Αθηναίοι Acid Mammoth, χαρίζοντας μας κατά τη γνώμη μου το καλύτερο άλμπουμ της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα. Το Supersonic Megafauna Collision ξεκινάει με το ομώνυμο κομμάτι και αμέσως καταλαβαίνεις τι θα ακούσεις και στη συνέχεια του δίσκου.

Αργά doom riffs, fuzzy ήχο στις κιθάρες (εξαιρετικό για όνομα τραγουδιού το Fuzzorgasm που ήταν και το αγαπημένο μου), φουλ ψυχεδέλεια χάρη στα φωνητικά του Χρήστου Μπαμπαλή, τις διάχυτες Black Sabbath επιρροές τους και ένα στιβαρό rhythm section που υποστηρίζει τέλεια τις κιθάρες τους. Παρά τις μεγάλες και αργές συνθέσεις του, δε βαριέσαι σε κανένα απολύτως σημείο του και για τους doomάδες/stonerάδες εκεί έξω αποτελεί σίγουρο άκουσμα για να περάσουν καλά. Συνολικά προσεγμένη και όμορφη δουλειά.

Facebook, Instagram, Spotify

Sunburst – Manifesto

Είδος: Progressive Metal

Άκρως παραγωγικό ήταν το 2024 και για τον Λαρισαίο Gus Drax, καθώς πέραν των Suicidal Angels, έβγαλε νέο δίσκο και με το άλλο του project, τους Sunburst. Αν και στους πρώτους προσαρμόζεται στο thrash metal που παίζουν, στους Sunburst κατευθύνεται στις μουσικές που ο ίδιος μελετάει και αγαπάει πολύ, δηλαδή το progressive metal της σχολής των Dream Theater με τις power λεπτομέρειες των Kamelot.

Οι Sunburst είναι ένα εξαιρετικά ταλαντούχο σύνολο και αυτό που προσφέρουν στο Manifesto είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά progressive άλμπουμ των τελευταίων ετών. Τεχνικά είναι άρτιο με καλοδουλεμένα riffs και μελωδίες, η φωνή του Βασίλη Γεωργίου είναι καταπληκτική και απογειώνει κάθε σύνθεση και μέσα από κομματάρες όπως το εισαγωγικό The Flood με τις djent επιρροές του, το Inimicus Intus με το εξαιρετικό του ρεφρέν και τα φανταστικά σόλο του Gus σε κάθε ένα από αυτά, δε γίνεται να μη το θεωρήσεις μια πολύ μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό λοιπόν ήταν το τελευταίο άρθρο που φτιάξαμε ως anthem.gr με τα καλύτερα της χρονιάς. Ακολουθήστε τους μουσικούς στα social media, ακούστε τους και δώστε τους την αγάπη που πρέπει. Το αξίζουν!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

Το 2024 τελείωσε και σιγά σιγά μπαίνουμε στο φινάλε των αφιερωμάτων για τα καλύτερα της χρονιάς κλείνοντας με τις ελληνικές κυκλοφορίες που μπήκαν στα αγαπημένα μου. Προτίμησα να δώσω λίγο χρόνο στα συγκεκριμένα άρθρα αφού συμπεριέλαβα και κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου που ήθελα να ακούσω, να αξιολογήσω και να μιλήσω για αυτές πιο εμπεριστατωμένα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ τους καλλιτέχνες που κοινοποίησαν το πρώτο μέρος του αφιερώματός μας στο Facebook και στο Instagram και να ενημερώσω ότι ετοιμάζουμε κάτι πολύ όμορφο με κάποιους εξ αυτών. Πάμε λοιπόν να δούμε ακόμα δέκα άλμπουμ ελληνικών συγκροτημάτων που αγάπησα το 2024 και όπως πάντα σας επισημαίνω τα social media και τις σελίδες τους στο Spotify για να τους ακολουθήσετε και να τους ακούσετε!

Mother of Millions – Magna Mater

Είδος: Progressive Metal

Οι Mother of Millions είναι μαζί με τους Khirki τα δύο συγκροτήματα που ξεχώρισα περισσότερο φέτος. Έχοντας ζήσει τους Αθηναίους live πρέπει να πω ότι έζησα μια μοναδική εμπειρία, ωστόσο ακόμα μεγαλύτερη ήταν το νέο τους άλμπουμ. Ανέκαθεν έγραφαν εξαιρετική μουσική (θεωρώ το Rome ένα από τα πιο ανατριχιαστικά τραγούδια της ελληνικής σκηνής στιχουργικά και μουσικά), αλλά το Magna Mater κεφαλαιοποιεί την επιτυχία τους.

Μετά τις πρώτες ακροάσεις ήμουν σίγουρος ότι είχαμε ξεκάθαρα το magnum opus της μέχρι τώρα πορείας τους. Το εκπληκτικό εισαγωγικό Inside, το κολλητικότατο Feral, το ομώνυμο που κινείται σε πιο αργό tempo, το Irae που αποτελεί μια από τις κορυφαίες συνθέσεις της χρονιάς, το μελωδικό Halo, αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος κομματάρες. Με έναν ιδιαίτερο τρόπο, οι Mother of Millions έγραψαν τον πιο σκληρό, τον πιο πολυσυλλεκτικό, τον πιο συναισθηματικό και ταυτόχρονα τον καλύτερο τους δίσκο.

Ό,τι και να πούμε για αυτό το progressive αριστούργημα, η αλήθεια είναι ότι δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα άλμπουμ του εξωτερικού. Τα ξεπερνάει πολύ εύκολα και κάνει τον χώρο του προοδευτικού rock και metal να κοιτάξει προς την μεριά τους και να αντλήσει έμπνευση από έναν δίσκο γεμάτο καταπληκτικές ιδέες, υπέροχο παίξιμο και συγκλονιστικές ερμηνείες από τον Γιώργο Προκοπίου.

Facebook, Instagram, Spotify

Leftover Bullets – Flower

Είδος: Hard Rock

Πάμε προς Θεσσαλονίκη και συναντάμε τους Leftover Bullets πιστούς στο ραντεβού τους με νέο δίσκο. Μου είχε λείψει να ακούσω λίγο δυνατό ελληνικό hard rock και το Flower κάλυψε απόλυτα την ανάγκη μου. Με αρκετές επιρροές από τα 80s και τα 90s, αλλά με παίξιμο που καλύπτει επιταγές του σύγχρονου ήχου, οι κομματάρες των Leftover Bullets μου κόλλησαν για καιρό στο μυαλό.

Είναι τα ωραία ρεφρέν στα When The Light Is On και Helpless, το ομώνυμο με το υπέροχο riffάκι στην εισαγωγή και την καταπληκτική ερμηνεία του Γιάννη Βογιατζή, τα οριακά metal ξεσπάσματα στο John Konnor vs A.I. και Buata Camessa, η ολοκλήρωση που σου προσφέρει στα αυτιά σου το Captain Sad, η ατμόσφαιρα στο Scream Out Loud και το The Wrong Poem που συνολικά συνθέτουν ένα υπέροχο άλμπουμ σύγχρονου rock που θα καλύψει τα γούστα κάθε φίλου της καλής μουσικής. Στα θετικά και οι πολύ ωραίες συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες. Πολύ καλή δουλειά!

Facebook, Instagram, Spotify

Blasteroid – Crypts of Mind

Είδος: Progressive Death Metal

Το 2024 μας επιφύλασσε πολλά εξαιρετικά εγχώρια ντεμπούτα και το Crypts of Mind των Blasteroid είναι ένα εξ αυτών, ερχόμενο εφτά χρόνια μετά το EP Universal Knowledge. Πρόκειται για ένα από τα πιο γεμάτα και πληθωρικά άλμπουμ που άκουσα φέτος και μου πήρε αρκετή ώρα να σκεφτώ πόσο καιρό έχω να ακούσω ξανά ελληνικό συγκρότημα να κινείται σε αυτό το είδος και να είναι τόσο άρτιο από άποψη τεχνικής.

Οι Αθηναίοι μέσα σε μόλις εννιά συνθέσεις γράφουν έναν αρκούντως εντυπωσιακό δίσκο. Τα riffs τους είναι πάρα πολύ γρήγορα και τεχνικά, επηρεασμένα από τη thrash σχολή των Sylosis, αλλά ταυτόχρονα στο μελωδικό και το death στοιχείο δεν πάνε καθόλου πίσω, δίνοντας μας κάποιες πολύ εντυπωσιακές γέφυρες με υπέροχα σόλο.

Οι παραλληλισμοί με τους Vektor και τους Nile είναι εύστοχοι, αλλά οι Blasteroid δείχνουν να δημιουργούν έναν δικό τους χαρακτήρα μέσα από τη μουσική τους. Το παίξιμο τους είναι γρήγορο, στακάτο και με τρελή χημεία, η παραγωγή απόλυτα προσεγμένη και σε κερδίζουν ακόμα και με μικρές λεπτομέρειες όπως το υπέροχο εξώφυλλο και τα γραφικά τους στο Spotify. Τρομερή ποιότητα από όλες τις απόψεις.

Facebook, Instagram, Spotify

Sunlight – Son of the Sun

Είδος: Power Metal

Τους Sunlight τους γνώρισα μέσω κοινού γνωστού μου, όταν κάναμε τα πρώτα βήματα ως anthem.gr και Anthems Radio Show. Μας είχαν δώσει τόσο γραπτή όσο και ραδιοφωνική συνέντευξη και με είχαν κερδίσει με το My Own Truth του 2015, παρ’ ότι δεν ακούω πολύ power. Χάρηκα πολύ που είδα ότι επέστρεψαν δισκογραφικά εννιά χρόνια μετά με ένα πραγματικά πολύ όμορφο άλμπουμ.

Με διαφορετικό πλέον line up, ανανεωμένοι και κυρίως πιο ώριμοι, στο νέο Son of the Sun, οι Sunlight ανεβαίνουν επίπεδο ως σχήμα. Είναι ένα σύνολο υπέροχων μελωδικών συνθέσεων με τις κιθάρες και τα πλήκτρα να τις καθοδηγούν, ενώ και τα ρεφρέν τους είναι πολύ catchy με τον ιδιαίτερα ταλαντούχο τραγουδιστή τους Δημήτρη Γιαννακόπουλο να δίνει σπουδαίες ερμηνείες.

Συνολικά η εικόνα τους και ο ήχος που βγαίνει στον δίσκο ακούγεται πολύ δεμένος με τους Sunlight να έχουν βρει χημεία όλο αυτόν τον καιρό που προετοίμαζαν την επιστροφή τους. Δεν γίνεται να μην ξεχωρίζεις κομματάρες όπως το Forever Lost, το Can’t Let You Go και το Sunrise που κλείνει το δίσκο ως μερικά από τα καλύτερα power metal τραγούδια φέτος. Πολλά μπράβο!

Facebook, Instagram, Spotify

Mallevs – The Hammer

Είδος: Heavy Metal

Ταξιδεύουμε στην Καβάλα για τους Maleevs και το ντεμπούτο τους The Hammer. Το εξώφυλλο και ο τίτλος σε προϊδεάζουν απόλυτα για αυτό που θα ακούσεις. Ατσάλι. Το ατσάλι το σωστό, το ελληνικό, αυτό που όσο και να κράζουμε ως χιλιοπαιγμένο είδος, πάντα θα έρθει ένα συγκρότημα που θα μας χτυπήσει την πόρτα και με ωραίες ιδέες και ενδιαφέρουσες συνθέσεις θα μπει στα καλύτερα της χρονιάς.

Αυτό κατάφεραν προσωπικά οι Mallevs για εμένα. Τα εισαγωγικά Fire and Blade και το φοβερό Barricade of Steel θέτουν αμέσως τον τόνο για όσα θα ακολουθήσουν. Ρετρό ήχος, έντονη μπασάρα που καθοδηγεί ένα ιδιαίτερα ταλαντούχο κιθαριστικό ντουέτο και τρελά φωνητικά φαλτσέτα που πάντα τα γουστάρουμε σε τέτοια άλμπουμ.

Είναι ένα συγκρότημα που δείχνει να αγαπάει τους Priest, τους Manowar, τους Saxon και δε θέλει να φέρει τον ήχο τους στο 2024, παρά να μας ταξιδέψει στα 80s και να μας προσφέρει έναν δίσκο που να μας θυμίζει κλασικό βρετανικό heavy metal τόσο από άποψη συνθέσεων όσο και παραγωγής. Από εμένα τεράστιος σεβασμός, καθώς κομματάρες σαν το Hydra of Lerna και το Astral Plains μπαίνουν εύκολα στις λίστες για ατελείωτο repeat τον επόμενο καιρό.

Facebook, Instagram, Spotify

KIVA – An Elegy of Scars and Past Reflections

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Στις αρχές του 2024 όταν και έσκασε το ντεμπούτο των KIVA εστίασα αμέσως την προσοχή μου πάνω τους. Παντρεύουν ένα είδος που αγαπώ πολύ, το post-metal με πάρα πολλά sludge στοιχεία, doom περάσματα και μια πινελιά από τον extreme metal ήχο. Μέσα σε σαράντα λεπτά με πέντε αρκετά μεγάλες συνθέσεις, το An Elegy of Scars and Past Reflections μου θυμίζει αρκετά τους πρώιμους Allochiria (μέλος των οποίων αποτελεί ο ντράμερ τους), αλλά με μια πιο πεσιμιστική οριακά black metal διάθεση.

Συνθέσεις που έχουν επιθετικότητα και το απαραίτητο γρέζι, αλλά ταυτόχρονα δεν χάνουν καθόλου σε λυρισμό και μελωδία. Αργές doom riffάρες συναντούν post γέφυρες και δημιουργούν μία αποπνικτική post-apocalyptic ατμόσφαιρα, την οποία ενισχύει η στιχουργική θεματολογία του. Το άλμπουμ δεν έχει καμία κακή στιγμή, δεν κάνει πουθενά κοιλιά, αλλά πραγματικά το From the Ego of Our Ancestors αποτελεί μια από τις καλύτερες κορυφώσεις από όσα άλμπουμ άκουσα φέτος. Δίσκος με τρομακτική ποιότητα.

Facebook, Instagram, Spotify

Full House Brew Crew – Rise of the Underdogs

Είδος: Groove Metal

Ο Βαγγέλης Καρζής βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα παραγωγική χρονιά, αφού εκτός του νέου άλμπουμ των Wolfheart, επέστρεψε και με τους Full House Brew Crew για το Rise of the Underdogs και κατά τη γνώμη μου κατάφερε να προσφέρει και την κορυφαία στιγμή του συγκροτήματος μέχρι τώρα. Οι Full House B.C. με αυτό το άλμπουμ καταφέρνουν να γράψουν τον πιο heavy και ταυτόχρονα catchy δίσκο τους.

Έχει τα thrash/heavy riffs, την επιθετικότητα και τον τσαμπουκά των φωνητικών του Καρζή, αλλά ταυτόχρονα φέρνουν στοιχεία που λίγες φορές βλέπουμε στο ελληνικό metal στερέωμα. Λίγο nu metal και Soulfly από εδώ, λίγο southern των Black Label Society και των Anti-Mortem από εκεί, περισσότερη μελωδία στα καλοδουλεμένα ρεφρέν τους και γενικότερα ένας δίσκος που συνδυάζει όλες τις επιρροές τους.

Το Rise of the Underdogs μέσα από κομματάρες όπως το ομώνυμο, το Flaws of Guilt, το Downfall και το When Violence Meets the Art έρχεται να μας δείξει πως πρέπει να παίζεται το μοντέρνο metal και να ηχεί εξίσου καλό και σκληρό τόσο στα αυτιά των μεταλλάδων όσο και των πιο mainstream ακροατών που μπορούν να εξερευνήσουν τις μελωδικότερες στιγμές του.

Facebook, Instagram, Spotify

Yovel – The Great Silence

Είδος: Black Metal

Scroll. Post. Like. Die. Όταν ξεκινάς το άλμπουμ σου με τίτλο-πολιτικό σχολιασμό, αυτομάτως με έχεις κερδίσει ανεξαρτήτως αν γουστάρω γενικότερα τους Yovel ως συγκρότημα. Το The Great Silence είναι ακόμα ένα άλμπουμ που αποδεικνύει, γιατί φτιάχνω τις λίστες μου τον Δεκέμβριο μιας και κυκλοφόρησε στα μέσα του προηγούμενου μήνα.

Στόχος των Yovel δεν είναι μόνο να γράψουν καλή μουσική, αλλά μέσα από τον κοινωνικοπολιτικό τους στίχο να δώσουν στους ακροατές τους ένα σύνθημα αντίστασης και αφύπνισης καυτηριάζοντας τον σύγχρονο ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, την αποχαύνωση των social media και την κοινωνική απάθεια. Αν και πατάει πάνω σε black metal riffs με έντονα λυρικά στοιχεία, το The Great Silence έχει τεράστια μουσική ποικιλία με ακουστικές στιγμές και μελωδίες κάνουν την εμφάνισή τους.

Η πιο ανατριχιαστική και πολύπλευρη σύνθεση τους είναι το 13λεπτο Better Days Will Come που κλείνει το δίσκο. Μοιάζει σαν να θέλει να τραβήξει από τον πεσιμισμό που κατακλύζει το άλμπουμ ως εκείνη την ώρα προσθέτοντας μερικές αχτίδες φωτός στην εισαγωγή προτού σε παρασύρει ξανά στο δυστοπικό περιβάλλον της σύγχρονης αστικής ζωής προς το τέλος. Ωστόσο το κλείσιμο που οι Yovel επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι με οποιοδήποτε μέσο, θα έρθουν καλύτερες μέρες πραγματικά με έκανε να ανατριχιάσω. Επικό τέλος σε ένα τρομερό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Temor – My Sorrow’s Rage

Είδος: Melodic Death Metal

Το 2024 μας επεφύλασσε σπουδαία ντεμπούτα, αλλά το My Sorrow’s Rage των Temor κέρδισε εύκολα μια θέση ανάμεσα στα αγαπημένα μου. Πρόκειται για ένα συγκρότημα μοναδικό υπό μία έννοια μιας και χρησιμοποιεί στη μουσική του ένα εξαιρετικό σπάνιο όργανο με ιδιαίτερο ήχο, το Halldorophone. Για περισσότερες λεπτομέρειες για το όργανο αυτό, σας παραπέμπω στη συνέντευξή τους στο Rock Gems.

Από εκεί και πέρα, όλα τους τα μέλη είναι εγνωσμένης αξίας από παλαιότερα σχήματα όπως οι Descending, οι Primal Fear και οι Nightrage και αυτή η σύμπραξη φαίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρουσα τόσο στα χαρτιά όσο και στην πράξη. Το My Sorrow’s Rage είναι η επιτομή του σύγχρονου melodic death με black φωνητικά, γρήγορα και ατμοσφαιρικά riffs, μια διάχυτη επιθετικότητα και το Halldorophone να προσθέτει symphonic πινελιές και μελωδίες που κάνουν το όλο περιβάλλον ακόμα πιο horror.

To My Sorrow’s Rage δεν είναι απλώς ένα εξαιρετικό άλμπουμ που αποτελεί και εισιτήριο για το συγκρότημα στο να παίξει support δίπλα σε ένα τεράστιο όνομα όπως οι In Flames. Είναι μια πολύ μεστή δουλειά από ταλαντούχους μουσικούς που πειραματίζονται διαρκώς με αποτέλεσμα ένα άκρως καλοδουλεμένο σύνολο συνθέσεων.

Facebook, Instagram, Spotify

Cult of Orpist – Attack of the Zombie Cans

Είδος: Thrash Metal

Το πόσο μου αρέσουν τέτοιες thrashίλες εν έτει 2024 ούτε που το φαντάζεστε. Μαζί με τους Violent Definition που θα αναλύσουμε στο επόμενο μέρος του αφιερώματος, αποτέλεσαν τα δύο άλμπουμ ελληνικού underground thrash που έλιωσα περισσότερο. Ας ξεκινήσουμε όμως για τα βασικά με τους Cult of Orpist. Η θεματική του άλμπουμ όπως σου δείχνει το εξώφυλλο αφορά ζόμπι. Με κέρδισε από εκεί και μόνο.

Το γεγονός όμως ότι το άλμπουμ ξεκινάει με το The Lurking Invasion σε μια horror symphonic μονόλεπτη εισαγωγή και απευθείας μπαίνει η riffάρα του Attack of the Zombie Cans που θα μπορούσε χαλαρά να είναι σε άλμπουμ των Cannibal Corpse με έκανε να το λατρέψω απευθείας. Από εκεί και πέρα οι Λαμιώτες είναι ξεκάθαρα επηρεασμένοι από τη σχολή του τευτονικού thrash, ιδιαίτερα τους Sodom και τους Kreator, αλλά ενσωματώνουν και το death metal στη μουσική τους.

Ουσιαστικά έχουν πετύχει απόλυτα τη συνταγή που χρειάζεσαι για να γράψεις έναν δίσκο για κοπάνημα και ατελείωτο moshing στα live: Πολύ γρήγορες κιθάρες, τα ντραμς και το μπάσο να βαράνε ανελέητα, τα φωνητικά σκληρά, το μακελειό με τα ζόμπια να κυριαρχεί στιχουργικά και φυσικά άφθονο αλκοόλ. Από εμένα εύγε.

Facebook, Instagram, Spotify

Θα ήθελα να ευχαριστήσω ξανά όσους μουσικούς διάβασαν το πρώτο μέρος του αφιερώματος και μου έστειλαν τα καλά τους λόγια. Δώστε αγάπη σε ελληνικά συγκροτήματα γιατί έχουμε εξαιρετική παραγωγή, ακούστε και στηρίξτε τη σκηνή μας. Τα λέμε σε λίγες μέρες με το τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Πέρυσι το αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς ξεκίνησε με τα ελληνικά άλμπουμ, ωστόσο φέτος ήμουν εξαιρετικά ικανοποιημένος με την εγχώρια παραγωγή και ήθελα να παρουσιάσουμε περισσότερα άλμπουμ από κάθε άλλο ημερολογιακό έτος. Επίσης θεωρώ λάθος το να βγαίνουν τα αφιερώματα με τα καλύτερα στις αρχές του Δεκέμβρη, καθώς υπάρχουν πολύ καλές δουλειές που βγαίνουν και αυτόν τον μήνα.

Με στόχο λοιπόν να παρουσιάσουμε όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και να συμπεριλάβουμε δίσκους του Δεκεμβρίου, ξεκινάμε ένα ακόμα αφιέρωμα, το οποίο θα ολοκληρωθεί μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου και στόχος του είναι να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη του rock και του metal. Όπως πάντα, σας βάζω και το είδος μουσικής του συγκροτήματος και τα social media του, προκειμένου ό,τι σας αρέσει να το βρείτε, να το ακούσετε και να το ακολουθήσετε!

Khirki – Κυκεώνας

Είδος: Heavy Rock/Folk

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα άλμπουμ της χρονιάς, ο Κυκεώνας θα ήταν σίγουρα η επιλογή μου. Οι Khirki είναι ένα συγκρότημα που είδα φέτος δύο φορές live και η παρουσίαση του άλμπουμ ήταν το δικό μου highlight στη φετινή συναυλιακή σεζόν. Στο αφιέρωμα που έκανα για εκείνους, έγραψα αναλυτικά γιατί και η Κτηνωδία, αλλά και ο Κυκεώνας αποτελούν μεγάλα διαμάντια για τη σύγχρονη ελληνική rock σκηνή.

Σε ένα άλμπουμ που είναι ο ορισμός του All Killer No Filler, έχουμε τραγούδια-φόρο τιμής στη θάλασσα και την αρχαία ελληνική μυθολογία, αλλά κυρίως έναν κυκεώνα (pun intended) των διαφορετικών επιρροών που έχει η τριάδα από την Αθήνα και οι οποίες γίνονται πιο ορατές στο δεύτερο τους δίσκο. Από το κλασικό ατσάλινο heavy metal στο Your Majesty, τα post intro και outro στο Hekate, την οριακά black εισαγωγή του Heart of the Sea, την όλη Mastodonίλα των Συμπληγάδων που για μένα είναι το καλύτερο τραγούδι του 2024 και όλα αυτά με το συγκρότημα να ανεβαίνει επίπεδο και τεχνικά.

Τα riffs είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα και γρήγορα, το μπάσο αποτελεί τον οδηγό σε κάθε κομμάτι σχεδόν επιβάλλοντας τον ρυθμό, ενώ τα ντραμς έχουν ακόμα περισσότερους και πιο πολύπλοκους ρυθμούς, δείγμα των οποίων είχαμε δει και στην Κτηνωδία. Όλο αυτό το εξαιρετικό πακέτο ενισχύεται πάντα από τα folk στοιχεία από την παραδοσιακή ελληνική και βαλκανική μουσική, μετατρέποντας τον δίσκο σε must άκουσμα.

Σε κάνει να ανατριχιάζεις, σε κάνει να κοπανηθείς, σε κάνει να συγκινηθείς και σε παρασέρνει σε ένα όμορφο ταξίδι στις θάλασσες της αρχαιότητας μέσα από μερικά από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα τραγούδια της χρονιάς. Μπείτε άμεσα στον κόσμο των Khirki αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

Facebook, Instagram, Spotify

Movement of Static – Projections

Είδος: Post-Metal

Η επιστροφή των αγαπημένων μου Θεσσαλονικιών ήταν κάτι που είχα γράψει ότι ανέμενα στο πρώτο Unstable Show της φετινής χρονιάς. Παρακολουθώ και θαυμάζω κάθε βήμα τους και κυρίως τον τρόπο που καταφέρνουν και δένουν όλη τη δισκογραφία τους ως ένα ενιαίο κόνσεπτ. Το Projections είναι ο διάδοχος και ταυτόχρονα prequel του εξαιρετικού Naegleria και οι MoS πέτυχαν για ακόμα μία φορά το σκοπό τους.

Το άκουγα ξανά και ξανά, κράταγα σημειώσεις, έψαχνα τι διάολο είναι τα Fractals, τι μπορεί να ήθελαν να πουν με τον τάδε τίτλο τραγουδιού και να περάσω πολλή ώρα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το νόημά του φτάνοντας στη λύτρωση με το καταπληκτικό Archetypes. Μήνες μετά παραμένει το άλμπουμ που ξεχώρισα περισσότερο από το φετινό Post (και πιστέψτε με ακούω πάρα πολύ Post) και βυθίζομαι συνεχώς στις απίθανες μπασογραμμές του, τα ηλεκτρονικά περάσματα, τις σκληρές κιθάρες του και το πόσο όμορφα δένουν όλα αυτά μεταξύ τους. Ίσως ο πιο cinematic δίσκος της χρονιάς, ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα, τους πλανήτες, αλλά και την ίδια μας την ύπαρξη.

Facebook, Instagram, Spotify

Altar of the Stag – Visceral Offering

Είδος: Sludge Metal/Post-Metal

Δεύτερη επίσκεψη στη συμπρωτεύουσα και αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για τους φοβερούς Altar of the Stag. Αυτόν τον δίσκο μου τον έστειλαν στις αρχές της χρονιάς γνωρίζοντας ότι και στο περσινό αφιέρωμα κάλυψα αρκετά άλμπουμ που πάντρευαν το sludge με το post. Το πολύ όμορφο εξώφυλλο μου θύμισε Mastodon, αλλά με χρωματική παλέτα των πρώιμων Baroness και κάπως έτσι βυθίστηκα στη μουσική τους.

Το Visceral Offering είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής στο συγκεκριμένο είδος. Αργόσυρτα εισαγωγικά riffs, στακάτο παίξιμο από το rhythm section, post ξεσπάσματα, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια με πολλές μεταβάσεις και τραχιά φωνητικά που απογειώνουν τους μυστικιστικούς τους στίχους. Οι instrumental στιγμές τους όπως το Celestial Offering μας δείχνουν ότι οι Θεσσαλονικείς μπορούν να σε μαγέψουν ακόμα και σε πιο post-rock συνθέσεις και μέσα στα πενήντα ένα λεπτά μουσικής τους θα βρεις έναν εξαιρετικό συγκερασμό διαφορετικών επιρροών, ήχων και ειδών από το extreme metal και το progressive πέραν του γενικότερου sludginess. Φανταστικό και πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο.

Facebook, Instagram, Spotify

Suicidal Angels – Profane Prayer

Είδος: Thrash Metal

Οι Suicidal Angels αποτέλεσαν για φέτος το νούμερο ένα συγκρότημα που άκουσα περισσότερο στο Spotify και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι άκουσα όλη τους τη δισκογραφία με αφορμή το Profane Prayer. Κι αν το Years of Aggression έμοιαζε για μένα η κορυφή τους συνθετικά, το Profane Prayer έρχεται και το εκθρονίζει ως το καλύτερο άλμπουμ σε μία ούτως ή άλλως πολύ όμορφη πορεία.

Οι Suicidal δεν έχασαν ποτέ την επιθετικότητα και την ταχύτητα τους, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και με την προσθήκη του εξαιρετικά ταλαντούχου Gus Drax, αλλάζουν και αναμειγνύουν τα προαναφερθέντα στοιχεία τους με τις μελωδίες και τα εξαιρετικά σόλο του Λαρισαίου κιθαρίστα. Δεν γίνεται να μη χτυπηθείς με τα riffs του When The Lions Die, να μη γουστάρεις τη ζωή σου με τη συμμετοχή Σάκη Τόλη, Φώτη Μπερνάντο και Ευθύμη Καραδήμα στο υπέροχο Deathstalker, να μην απολαύσεις το The Return of the Reaper, αλλά κυρίως να μην προσθέσεις το συγκλονιστικό The Fire Paths of Fate σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της δισκογραφίας τους ή να το θεωρήσεις (όπως εγώ) το καλύτερο τους τραγούδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Commuter – Guilt Eraser

Είδος: Post-Punk

Οι Μινέρβα είναι ένα συγκρότημα για το οποίο έχω γράψει στο παρελθόν και χαίρομαι που βλέπω ότι μέλη τους συνεχίζουν να ξεδιπλώνουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες μέσω των Commuter. To περσινό τους EP ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, περίμενα ωστόσο τι μας επιφυλάσσουν για τον πρώτο full length δίσκο τους. Το Guilt Eraser είναι ένας θρίαμβος. Χωρίς υπερβολή και έχοντας εξερευνήσει αρκετά την ελληνική και ξένη post-punk σκηνή αυτή τη χρονιά, νιώθω πως κανένα άλμπουμ δε με κράτησε στο repeat όσο αυτό.

Σε πολλά σημεία του σε ταξιδεύουν στα 80s ξεδιπλώνοντας τις επιρροές τους από εκείνη τη δεκαετία σχεδόν σε κάθε σύνθεση, αλλά προσδίδουν μια δική τους ταυτότητα που ηχεί πολύ όμορφη. Αυτό που ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση ήταν το πως συνδύαζαν τη μελαγχολική μουσική και τις ατμοσφαιρικές μελωδίες με τα έντονα ξεσπάσματα και κορυφώσεις όπως στο αγαπημένο Honestly ή πόσο τέλεια αναπτύσσουν τις ιδέες τους μέσα στα τραγούδια είτε σε κάτω από δύο λεπτά όπως στο Bruising, είτε σε πάνω από οχτώ λεπτά όπως στο φανταστικό -οριακά post- Glasgow. Οι Commuter σίγουρα αποτελούν ένα από τα ονόματα που θα παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον σε κάθε τους βήμα.

Facebook, Instagram, Spotify

Oath – Death Lurks Everyhere

Είδος: Doom Metal

Μία καλοκαιρινή κυκλοφορία που ανακάλυψα μέσω του καθιερωμένου ξεψαχνίσματος στο φοβερό κανάλι 666MrDoom, οι Oath με κέρδισαν από τη στιγμή που είδα ότι παίζουν Doom και ότι το άλμπουμ διαρκεί συνολικά εικοσιπέντε λεπτά με μόλις τρία τραγούδια. Το Death lurks everywhere είναι ακριβώς πάντως αυτό που χρειάζεται ο ήχος του doom είδους εν έτει 2024.

Χαμηλοκουρδισμένα αργόσυρτα riffs, μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, fuzzy κιθάρες, έντονο μπάσο, διάχυτη Sabbathίλα, ροκ ξεσπάσματα και αργά σολάκια που βοηθούν το τραγούδι να δέσει. Τίκαρε όλα τα κουτάκια μου μουσικά και έδεσε εξαιρετικά με το φανταστικό εξώφυλλο του Δημήτρη Μπασδέκη. Ειλικρινά ανυπομονώ να ακούσω το επόμενο βήμα αυτού του συγκροτήματος και να χαθώ στους μουσικούς δρόμους που θα επιλέξουν.

Facebook, Instagram, Spotify

Kvadrat – The Horrible Dissonance of Oblivion

Είδος: Black Metal/Death Metal

Έρεβος. Σκοτάδι. Ανατριχίλα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω όσα άκουσα στο ντεμπούτο των Kvadrat. Ήταν ένα ντεμπούτο που οι οπαδοί του ακραίου ήχου περίμεναν με τεράστια ανυπομονησία και απ’ όσο φάνηκε είχαν απόλυτο δίκιο. Πρόκειται για ένα extreme metal αριστούργημα με αργές εισαγωγές, αλλά γρήγορα τεχνικά thrash/death riffs, καταιγιστικά blast beats και ελληνόφωνους στίχους τόσο απαισιόδοξους, μαύρους και πεσιμιστικούς που καταλήγουν να ακούγονται ποιητικοί.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ με το πως ο δημιουργός του καταφέρνει και παρασέρνει από το πρώτο δευτερόλεπτο σε αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα, πως συνδυάζει υπέροχα τα black στοιχεία με το death και με πολύ λίγη μελωδία επιτυγχάνει απόλυτα το να σε κάνει να ακούς ξανά και ξανά ένα άκουσμα που σε βυθίζει σε σκέψεις χάρη στους κοινωνικούς στίχους και την φανταστική τεχνική του. Μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, όχι μόνο για τον εγχώριο ακραίο ήχο, αλλά και γενικά.

Facebook, Instagram, Spotify

Till Silence Breaks – I’m Gonna Tell God Everything

Είδος: Metalcore

Δε θυμάμαι πόσο καιρό έχω να ακούσω έναν ελληνικό metalcore δίσκο και να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το σύνολο τραγουδιών δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα συγκροτήματα του εξωτερικού. Οι Till Silence Breaks από το εισαγωγικό Sundown με βύθισαν αμέσως στο γρήγορο και επιθετικό στυλ τους μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνουν τον πλήρη μουσικό τους καμβά στα υπόλοιπα τραγούδια του I’m Gonna Tell God Everything. Δεν είναι μια μπάντα που της αρέσει μόνο το γενικότερο core στυλ, αλλά αρέσκεται να προσθέτει μελωδία στον ήχο της και τα ρεφρέν τους είναι εξαιρετικά δουλεμένα και αρκούντως κολλητικά.

Τραγούδι με το τραγούδι, ο δίσκος ανεβαίνει στα μάτια σου χάρη και στα post-metal στοιχεία με τα οποία μπολιάζουν τον ήχο τους και τη γενικότερη γλυκόπικρη και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Οι φωνητικές γραμμές του Νίκου Ευαγγελάτου είναι τόσο μελωδικές και ταυτόχρονα επιθετικές που νιώθεις συνεχώς αυτή τη μίξη Architects με Sleep Token που θέλουν να πετύχουν και η οποία συνοψίζεται τέλεια στο τελικό Darkness of Blue. Μια από τις πιο άρτιες κυκλοφορίες της χρονιάς σε θέμα συνοχής και ουσίας.

Facebook, Instagram, Spotify

1000mods – Cheat Death

Είδος: Heavy Rock

Είμαι πολύ χαρούμενος όταν βλέπω ελληνικά συγκροτήματα όπως τους 1000mods να περιοδεύουν συνεχώς ανά τον κόσμο, αποτελώντας ένα από τα πιο δυνατά εξαγώγιμα μουσικά χαρτιά της Ελλάδας. Τους ακούω από εποχές Super Van Vacation και έζησα την συνεχή τους εξέλιξη επικροτώντας την πορεία και την αλλαγή τους. Το Youth of Dissent αποτέλεσε την πιο πειραματική στιγμή τους και προσωπικά την κατατάσσω στην κορυφαία της μέχρι τώρα πορείας τους.

To Cheat Death αποτελεί ένα ακόμα βήμα σε διαφορετική κατεύθυνση. Λιγότερο επηρεασμένο από grunge και τον alternative ήχο των 90s, με μεγαλύτερα τραγούδια και πιο fuzzy κιθάρες, κινείται περισσότερο προς στην πλευρά του heavy rock, αν και γλυκοκοιτάζει ακόμα και το metal σε κάποια σημεία. Ίσως το πιο Sabbathικό τους πόνημα και αυτό που μου πήρε περισσότερες ακροάσεις για να κατανοήσω το ποιο ήταν το όραμά τους. Δεν σταματάνε να μας εκπλήσσουν πάντως με το πόσο διαφορετικοί και κυρίως καλλιτεχνικά ελεύθεροι ακούγονται με κάθε νέο δίσκο και αυτό μόνο όμορφο μπορεί να είναι.

Facebook, Instagram, Spotify

Psyanide – Vertigo

Είδος: Melodic Death Metal

Τι θα γινόταν αν οι ριφάρες των Lamb of God και τα επιθετικά φωνητικά τους προσαρμοζόντουσαν σε melodic death συνθετικές φόρμες; Την απάντηση έρχονται να μας δώσουν οι Psyanide με ένα άλμπουμ που δεν είναι απλά καλό, αλλά μαγικό. Είναι ένα άκουσμα, στο οποίο επέστρεφα συνεχώς μέσα στη χρονιά (μιας και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο) και κάθε φορά μου ακουγόταν πολύ φρέσκο και οδηγούσε στο να ανακαλύψω πτυχές του που δεν έχω ξανακούσει.

Και στον προκάτοχο του, το I Delcare War ήταν εξαιρετικοί οι Θεσσαλονικείς, αλλά εδώ καταφέρνουν και ανεβαίνουν  αισθητά επίπεδο. Η παραγωγή είναι άψογη, τα riffs είναι τρομακτικά ενδιαφέροντα καθοδηγώντας τέλεια τις συνθέσεις, το rhythm section είναι στιβαρό ενώ τα φωνητικά δεν έχουν απολύτως τίποτα να ζηλέψουν από συγκροτήματα του εξωτερικού παντρεύοντας τέλεια το groove με το μελωδικό death. Το κυριότερο όμως είναι το πόσο εμπνευσμένο και γεμάτο ιδέες ακούγεται το Vertigo. Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό λοιπόν ήταν και το πρώτο μέρος του αφιερώματος μας στα καλύτερα άλμπουμ από Έλληνες καλλιτέχνες για το 2024! Τα λέμε σε περίπου δύο εβδομάδες με τα δύο επόμενα μέρη!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2024 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Πριν από δύο χρόνια, μου έσκασε μια τρελή ιδέα. Σκέφτηκα ότι εκτός των αφιερωμάτων που κάνω εγώ στο anthem.gr για τα καλύτερα της χρονιάς, θα ήθελα πολύ να κάνω και ένα αφιέρωμα με το τι άκουσε ο κόσμος και τι θα μου πρότεινε και εμένα. Έτσι πήγα στο Τουίτερ και προσκάλεσα όποιον ήθελε να μου στείλει ένα άλμπουμ να ακούσω και να συμπεριλάβω.

Κάποιοι φίλοι έχουν γίνει μόνιμοι συντελεστές αυτού του άρθρου, άλλοι επανεμφανίζονται. Όπως και να ‘χει, το αφιέρωμα του 2022 είχε σπάσει σε δύο μέρη και θα το βρείτε εδώ και εδώ. Για το 2023 είχαμε ένα αφιέρωμα που θα το βρείτε εδώ, ενώ φέτος είχαμε στρογγυλά δέκα συμμετοχές! Όπως και στα αφιερώματα για τα δικά μου καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, πλέον γράφω και σε ποιο είδος μουσικής ανήκει κάθε άλμπουμ ώστε να ψάξετε αυτά που σας αρέσουν.

Η σειρά με την οποία τα έβαλα δεν είναι κάποια σειρά προτίμησης, απλά είναι η σειρά με την οποία τα αποθήκευσα και τα έγραψα. Πάμε λοιπόν να δούμε τι ακούσατε εσείς το 2024, τι μου προτείνατε και πως τα βίωσα εγώ!

1. Steel Inferno – Rush of Power από @ItsDies

Είδος: Heavy Metal

Πέρυσι ο Dies μου είχε προτείνει το φανταστικό Towers of Gold των Sacred Outcry και ήταν η καλύτερη πρόταση από όλες όσες έλαβα. Φέτος όμως αλλάζουμε είδος και πάμε με την αγαπημένη του λέξη: Ατσάλι. Χωρίς να είμαι ο πιο μεγάλος φαν του είδους, κάθε χρόνο υπάρχουν άλμπουμ με κλασικό heavy metal που βρίσκουν θέση στις επιλογές μου.

Το Rush of Power των Steel Inferno είναι ένα άλμπουμ που βγήκε σχετικά πρόσφατα και μετά από αρκετές ακροάσεις με κέρδισε απόλυτα. Καλοπαιγμένο ευρωπαϊκό speed metal με πολύ γρήγορα και κοφτά riffs, ωραίες δισολίες, την επιθετική φωνή του Chris Rostoff να σε κερδίζει τόσο σε χαμηλές νότες όσο και σε ψηλές και είναι ένα αλμπουμ που σου δείχνει πως πρέπει να παίζεται το ευρωπαϊκό heavy metal εν έτει 2024.

2. Split System – Vol. 2 από @p_poniridis

Είδος: Punk Rock

O Πονηρίδης είναι σταθερό μέλος αυτού του άρθρου κάθε χρόνο, ωστόσο μου είχε κάνει εντύπωση ότι το 2022 μου πρότεινε την post-hardcorίλα των Chronoboros και το 2023 τους Poison Ruin με το μείγμα dungeon/punk/metal που έπαιζαν, και έτσι δε μου είχε προσφέρει κάτι που να κινείται στους πιο κλασικούς punk δρόμους που με έχει συνηθίσει.

Enter Split System. Ένα ακόμα συγκρότημα από την πολύ ελπιδοφόρα νέα γενιά της Αυστραλίας, το οποίο όμως σε γυρίζει αρκετές δεκαετίες πίσω τόσο αισθητικά όσο και μουσικά. Ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες φετινές προτάσεις και πρέπει να πω ότι είχα χρόνια να κολλήσω στο repeat έναν punk δίσκο. Στη μουσική τους μπορείς να ακούσεις επιρροές από Clash μέχρι Minor Threat, αλλά δείχνει να τους αρέσει ακόμα ο πιο alternative ήχος.

Η παραγωγή είναι απίστευτα ρετρό κάνοντας τις κιθάρες να ακούγονται πιο μπουκωμένες και τα ντραμς λιγότερο δυνατά, δίνοντας σου έτσι την αίσθηση ότι ακούς μια μπάντα της γειτονιάς να ηχογραφεί στο γκαράζ της. Όλο αυτό όμως το κάνει με πολύ ενδιαφέροντα ρεφρέν, πολύ δυναμικές κιθάρες και τρομερή όρεξη σε κάθε σημείο του άλμπουμ. Από μένα highly recommended.

3. Sun and Sail Club – Shipwrecked από @fbdaounou

Είδος: Stoner Rock

Έκανα ένα μεγάλο λάθος. Πριν βάλω αυτό το άλμπουμ, δεν τσέκαρα να δω ποια είναι τα μέλη του συγκροτήματος. Ξεκινάει με μια αρκετά jazzy εισαγωγή και σύντομα μπαίνει ένα καταπληκτικό μπασοriff και το Shipwrecked αλλάζει εντελώς ύφος κινούμενο σε μονοπάτια γρήγορου stoner στο στυλ των πιο πρώιμων Kyuss. Με έκπληξη είδα ότι πρόκειται για ένα stoner supergroup αποτελούμενο από τους δύο Scott Reeder (των Fu Manchu και των Kyuss οι οποίοι δεν έχουν καμία συγγένεια μεταξύ τους), τον Bob Balch των Fu Manchu και τον Tony Adolescent των The Adolescents.

Λόγω του ότι έχουν αρκετά χρόνια να βγάλουν άλμπουμ, οι Καλιφορνέζοι ακούγονται πολύ ορεξάτοι. Οι συνθέσεις είναι σχετικά μικρές σε διάρκεια και ο Reeder στο μπάσο κάνει όργια αποτελώντας τον οδηγό σε κάθε τραγούδι. Οι υπόλοιποι βέβαια δεν πάνε πίσω και τα κομμάτια τους είναι όλα πολύ γρήγορα, αλλά πολύ χορταστικά γεμάτα riffs και εκρηκτικά ξεσπάσματα. Ένα άλμπουμ που live θα αποδοθεί τέλεια σε μικρά clubs για πολύ κοπάνημα.

4. Judas Priest – Invincible Shield από @SpellAlchemios

Είδος: Heavy Metal

Πέρυσι ο Θοδωρής με έβαλε στον κόσμο των Periphery, φέτος όμως είχα ακούσει όλα τα άλμπουμ που μου πρότεινε και προτίμησα να ξανακάνω μια ακρόαση στο Invincible Shield των μεγάλων Judas Priest. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ανέκαθεν στους Priest είναι το πως καταφέρνουν να ακούγονται πάντα φρέσκοι και με καλογυαλισμένο ήχο, κοιτώντας μπροστά και χωρίς να αναλώνονται στα ίδια και τα ίδια όπως πολλές μπάντες στο είδος τους.

Αυτή η φρέσκια ματιά αποτυπώθηκε στο προ εξαετίας Firepower που προσωπικά με είχαν εκπλήξει ευχάριστα και αυτό συνεχίζεται και στο Invincible Shield. Ο Halford ακόμα και στα 70κάτι του παραμένει ένα από τα σπουδαιότερα λαρύγγια στο metal, οι Tipton-Faulkner παρουσιάζονται ξανά πολύ δεμένοι ως δίδυμο, οι Hill-Travis αποτελούν σταθερές και στιβαρές παρουσίες και έτσι έχουμε ένα ακόμα πολύ δυνατό άλμπουμ στη δισκογραφία τους με την παραγωγή του Andy Sneap να είναι ξανά ακριβώς αυτό που χρειάζονται οι συνθέσεις για να απογειωθούν.

Προσωπικά το βάζω ένα κλικ κάτω από το Firepower. Ωστόσο όσοι τους ζήσαμε στην πλατεία Νερού, μόνο καλά λόγια έχουμε να πούμε για εκείνη τη βραδιά με τους Priest να αποδεικνύουν για ακόμα μία φορά ότι αποτελούν ένα διαχρονικό σχήμα.

5. Zakula – White Forest Reign Lullabies από @Mighty_Real

Είδος: Death Metal

Μου έλεγε καιρό η φίλη Sassenach για τους Zakula και έτσι το φετινό άλμπουμ τους ήταν καλή αφορμή για να μου τους προτείνει για το αφιέρωμα μου. Είχα καιρό να ακούσω ένα extreme metal άλμπουμ που να με παρασύρει τόσο πολύ στην αποπνικτική ατμόσφαιρά του. Από το εξώφυλλο και την ασπρόμαυρη φωτογραφία με τις ταράτσες της Αθήνας μέχρι να ξεκινήσει ο Όλεθρος (όνομα και πράγμα), η αποστολή των Zakula είναι μία.

Να γράψουν έναν δίσκο με πεσιμιστικές θεματικές, ταχύτητα, ωμότητα και φόντο το αστικό τοπίο. Το καταφέρνουν στον μέγιστο βαθμό. Τα riffs είναι 100% thrash, γρήγορα και καλοπαιγμένα, υπάρχουν διάχυτες στιγμές με μελωδίες ή και λίγα συμφωνικά στοιχεία με τους Zakula να γράφουν τραγούδια που θα μπορούσες να βρεις σε κάποιο death άλμπουμ μέχρι οχτάλεπτα έπη όπως το White Forest Reign Lullabies που θα αποτελούσε εύκολα soundtrack ταινίας τρόμου χάρη στη φωνή του Πασχάλη και την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα που χτίζουν. Φανταστικό άλμπουμ που δείχνει πόσο σπουδαία σκηνή έχουμε στον ακραίο ήχο.

6. Molchat Doma – Belaya Polosa από @theGreenLoki13

Είδος: Dark Wave

Όντας συμπαραγωγός του Τζανέτου Καβαλιώτη στο Anthems Radio Show, δε γινόταν να μην έχω ακούσει τους Λευκορώσους Molchat Doma. Γνωστοί για το εξαιρετικό Etazhi του 2018, έχουν κυκλοφορήσει και το πολύ υποτιμημένο Monument το 2020. Το Belaya Polosa το είχα ακούσει μία με δύο φορές όταν πρωτοκυκλοφόρησε, αλλά η πρόταση του φίλου και ακροατή Green Loki με ώθησε στο να επαναλάβω την ακρόαση του.

Είναι ένα άλμπουμ αρκετά διαφορετικό των προκατόχων του αφού οι Molchat Doma αποφασίζουν να εισάγουν νέα στοιχεία στη μουσική τους. Σε μεγάλο βαθμό γέρνουν αρκετά προς την χορευτική electro pop πλευρά τους με πολλές 80s επιρροές, φλερτάρουν με το industrial και το post-punk κρατώντας όμως τη σκοτεινή και μελαγχολική ατμόσφαιρα που τους χαρακτηρίζει. Όσο underground και να είναι ωστόσο, τόσο περισσότερο αρχίζουν να γέρνουν σε μια εμπορική πλευρά τους που σε μεγάλο βαθμό τους ταιριάζει. Πλέον αναμένω να δω ποιο θα είναι το επόμενο βήμα τους και που θα κινηθούν μουσικά.

7. Múr – Múr από @__Rankin__

Είδος: Progressive Death Metal

Αναθεματισμένε Rankin με κατέστρεψες πάλι. Πριν δύο χρόνια με τους Psychonaut, φέτος με τους Ισλανδούς Mur, ένα συγκρότημα που αγνοούσα παντελώς. Ξεκινώντας το άλμπουμ, το Eldhaf μου δίνει την εντύπωση ότι θα ακούσω progressive metal τύπου Devin Townshed Project αφού μου θύμισε πάρα πολύ το Deadhead ως δομή.

Και κάπου εκεί μπαίνει το ομώνυμο που εισάγει τα death στοιχεία του. Και τίποτα δεν είναι ξανά το ίδιο. Ένας οδοστρωτήρας από progressive, extreme και post metal, τα οποία μπαίνουν σε ένα μπλέντερ και δημιουργούνται ανατριχιαστικές συνθέσεις. Να πω για το Vitrun και τη μαγική ατμόσφαιρα που χτίζει με το keytar και τα synthesizers; Τη Blade Runner εισαγωγή, τους folk ρυθμούς και το συγκλονιστικό outro του Heimsslit; Για το επικό δεκάλεπτο Holskefla με ανατριχιαστική ατμόσφαιρα και τις riffάρες να βαράνε από παντού;

Η παραγωγή στις κιθάρες είναι υποδειγματική. Το παίξιμο τους είναι στακάτο. Τα φωνητικά είτε μελωδικά είτε growls είναι μαγικά. Αν ψάξεις ένα αρνητικό στο άλμπουμ, θα βρεις μόνο το εξώφυλλο. Είναι να απορείς γιατί έβαλαν τις φάτσες τους, ενώ καλλιτεχνικά και οπτικά έχουν υπέροχες βιντεοκλιπάρες για τα Holskefla και Heimsslit. Αυτά πάντως είναι πταίσματα όταν μιλάμε για τόση ποιότητα. Το καλύτερο metal ντεμπούτο της χρονιάς. Ένας από τους καλύτερους metal δίσκους φέτος.

8. Speedrush – Division Mortality από @Ashaman75

Είδος: Thrash Metal

Όταν μου προτείνουν ελληνικό συγκρότημα, νιώθω λίγο πιο χαρούμενος, γιατί έχω την ευκαιρία να ανακαλύψω κάποιο νέο όνομα της σκηνής που δεν έχω ξανακούσει. Από το υπέροχο εξώφυλλό τους και το instrumental τρίλεπτο Division Mortality σε προετοιμάζουν για το τι θα ακολουθήσει. Είναι ένας πραγματικά πολύ δυνατός thrash metal δίσκος επηρεασμένος αρκετά από την κεντρική ευρωπαϊκή σκηνή, αφού ανά σημεία ακούς τα στοιχεία από ευρωπαϊκό heavy και speed.

Σε σχέση με τον προ οχταετίας προκάτοχό του Endless War ακούγεται εξίσου επιθετικό, αλλά ακόμα μελωδικότερο και η δουλειά που έχει γίνει ειδικά στο κομμάτι των σόλο είναι εξαιρετική και άρτια σε τεχνικό επίπεδο. Θα δώσω έξτρα πόντους και στην παραγωγή που έχει γίνει, αφού το κάνει να ακούγεται αρκετά ωμό και underground επιτυγχάνοντας έναν αντιπροσωπευτικό ήχο για το ελληνικό thrash. Μια πολύ όμορφη προσπάθεια συνολικά.

9. IOTUNN – Kinship από @ElliKarmela

Είδος: Progressive Metal

Ένα ακόμα άλμπουμ που είχα ακούσει, αλλά επέλεξα να το συμπεριλάβω σε αυτό το αφιέρωμα για πολλούς λόγους. Από την πρώτη ακρόαση, το Kinship μπήκε πολύ εύκολα στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Όχι στο είδος του, αλλά σε όλο το metal γενικότερα. Έχουν περάσει ούτε δύο μήνες από την κυκλοφορία του και ακόμα προσπαθώ να το χωνέψω, να το βιώσω ξανά και ξανά.

Οι IOTUNN προέρχονται από τη Δανία και τα Νησιά Φερόε και οι θεματικές τους έχουν να κάνουν με τη μυθολογία, τη φύση, τον κόσμο και αυτό αποτυπώνεται μέσα από τη συγκλονιστική ατμόσφαιρα που στήνουν σε αυτό το δίσκο. Επηρεασμένο από πολλούς καλλιτέχνες, καταφέρνει και ενσωματώνει από επικά viking στοιχεία, progressive rock και μελωδικό death, αλλά μέσα από το άλμπουμ οι Βορειοευρωπαίοι σχηματίζουν πλέον τη δική τους ταυτότητα.

Οι στίχοι του είναι οριακά ποιητικοί και η ατμόσφαιρα που εκπέμπει σε κάνει να τη βιώνεις και σε παίρνει μαζί της σε κάθε λεπτό του. Συνθέσεις μεγάλες σε διάρκεια που δεν κάνουν κοιλιά πουθενά, επικά στοιχεία, μελωδίες που σε ταξιδεύουν. Αυτό το άλμπουμ δεν το ακούς απλά. Το εξερευνείς. Οι IOTUNN άφησαν παρακαταθήκη με αυτό το σπουδαίο δημιούργημα.

10. Gurriers – Come and See από @CheapEripo

Είδος: Post-Punk

Ο φίλος Sardonius είναι πάντα εκεί για να προτείνει είτε Aussie Rock ή γενικότερα κάποιο συγκρότημα που παίζει ωραία εναλλακτικά ροκάκια. Για φέτος επέλεξε τους Ιρλανδούς Gurriers, τους οποίους προσωπικά δεν γνώριζα. Από το εισαγωγικό Nausea ωστόσο έπιασα αμέσως ότι μιλάμε για ένα άλμπουμ το οποίο φέρνει στο 2024 έναν πολύ ωραίο 80s και 90s ήχο κάτι που αντικατοπτρίζεται και στην εμφάνιση του συγκροτήματος.

Post-Punkίλα με έντονο μπάσο και πολλά ηλεκτρονικά και industrial στοιχεία που κάνει τα τραγούδια τους αρκετά catchy και πολύ χορευτικά όπως το φανταστικό Des Goblin. Από την άλλη η alternative και grunge μελαγχολία κάνει αρκετές φορές την εμφάνιση της σε αρκετές συνθέσεις με τους στίχους και τις ερμηνείες όπως στο Prayers να είναι αληθινοί και σκληροί. Συνολικά ένα άρτιο και συμπαγές άλμπουμ, μια εξαιρετική πρόταση από τον εναλλακτικό χώρο για φέτος.

Αυτό ήταν και το αφιέρωμα σε όσα εσείς επιλέξατε, αγαπήσατε και μου προτείνατε. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά για τις προτάσεις τους και το χρόνο που έκατσαν να βρουν κάτι καλό να μου στείλουν και φυσικά δίνουμε ραντεβού για του χρόνου!

The post The Sound Vault: Τα καλύτερα άλμπουμ του 2024 μέσα από δικές σας επιλογές appeared first on anthem.gr.