Τα φεστιβάλ της Αθήνας, ειδικά το καλοκαίρι, αποτελούν μία υπέροχη απόδραση που δοξάζει όσα αναφέραμε νωρίτερα. Και το ομορφότερο φεστιβάλ που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια είναι αναμφίβολα το Athens Retro Festival.

Το φεστιβάλ ξεκινάει αυτή την Πέμπτη 27 Ιουνίου και θα κρατήσει μέχρι και την Κυριακή, 30 του μηνός. Τόπος διεξαγωγής το αμαξοστάσιο του ΟΣΥ, απέναντι από την Τεχνόπολη στο Γκάζι, σημείο που έχει φιλοξενήσει μερικές από τις ωραιότερες εκδηλώσεις που θυμόμαστε με χαρά.

Ένας συγκινητικός στόχος

Το Athens Retro Festival δημιουργήθηκε και διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Aστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία “Φροντίζουμε για τον Συνάνθρωπό μας“! Στόχος τους φέτος είναι η αγορά ενός ειδικού οχήματος, με το οποίο θα μπορούν φροντιστές και ασθενείς να πηγαίνουν στα διάφορα νοσοκομεία για τις εξετάσεις, διευκολύνοντας έστω και με αυτόν τον τρόπο

Φροντιστής θεωρείτε το άτομο που είναι είτε συγγενής είτε κάποιος από το οικείο περιβάλλον και έχει τη μόνιμη φροντίδα ενός ατόμου συνήθως με προχωρημένο στάδιο Άνοιας, Αναπηρίας, ΑΜΕΑ, ατόμου με νεοπλασματικές ασθένειες, ατόμου με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, ατόμου με μεγάλο ποσοστό αναπηρίας.

Πίσω από την κύρια και νοσταλγική εικόνα του γεστιβάλ, βλέπουμε μία δεμένη ομάδα που θέλει να διευκολύνει συνανθρώπους μας στις δύσκολες εποχές που βιώνουμε. Μία ομάδα που αγωνίζεται και έχει απώτερο σκοπό να προσφέρει. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τη διοργανώτρια εταιρία πατώντας εδώ.

Εκθέσεις retro οχημάτων

Είναι κοινό μυστικό πως όλα τα μέλη της ομάδας είναι φανς ρετρό οχημάτων. Στο Athens Retro Festival δεν θα υπάρχει μόνο μία, αλλά 3(!) διαφορετικές εκθέσεις μοτοσυκλετών. Θα υπάρχουν παρουσιάσεις από το Hellenic Classic Motorcycle Club, το Athens Vespa Club και φυσικά οι Vintage Bicycles, με μια παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στην πρώιμη μορφή της, το ποδήλατο.

Arcade και Retro Games

Όπως είπαμε πάρα πολλές φορές στην εκπομπή, αναμένουμε πως και πως να διασκεδάσουμε και να θυμηθούμε τα videogames που μας προσέφεραν ατελείωτες ώρες χαράς στο παρελθόν. Άλλωστε, δεν νοείται Retro χωρίς παλιά παιχνίδια, και το Φεστιβάλ έχει φροντίσει να μας καλύψει απόλυτα. Προσωπικά, εδώ έχουμε μια παλιά κόντρα στο Street Fighter IΙ, αλλά βέβαια μπορείτε ελεύθερα να μας προκαλέσετε σε μάχη!

Ατελείωτη μουσική, χορός και θέατρο

Από country και swing μέχρι tango και disco pop! Οι επισκέπτες του φεστιβάλ θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν σε ρέτρο χορούς. να απολαύσουν dj sets και να παρακολουθήσουν συναυλίες από αγαπημένα και ανερχόμενα μουσικά σχήματα της σκηνής μας: Johnny Vavouras and the Cadillacs, Dirty Athens Brass Band, Vanilla Swing και πολλοί άλλοι.

Φυσικά αναμένουμε πως και πως τη θεατρική ομάδα που θα μας χαρίσει κομμάτια παλιού καλού κινηματογράφου!

Παροχές για όλα τα γούστα

Κάθε μέρα, από τις 18 30 μέχρι τις 21 00, θα υπάρχουν 4 διαφορετικά Booths, οπού θα μπορεί όποιος θέλει να αλλάξει κούρεμα, ξύρισμα, ή να δοκιμάσει Retro Make- up. Επίσης ετοιμάζονται και φέτος πανέμορφα σκηνικά, όπου θα μπορείτε να φωτογραφηθείτε, είτε μόνοι σας είτε με την παρέα σας! Θα πάρει φωτιά το Instagram!

4 ημέρες Retro Shopping Therapy

Για να μείνει η νοσταλγία και μετά το Φεστιβάλ πρέπει να κρατήσουμε και κάποια αναμνηστικά! Στο Athens Retro Festival, θα υπάρχουν μπόλικα μαγαζιά για να ψωνίσει το κοινό, από ρούχα και αξεσουάρ μέχρι διακοσμητικά για το σπίτι!

Φαγητό – Μπύρες ΦΙΞ – Γλυκά – Κοκτέιλς

Χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο; 🙂

Εμείς θα βρισκόμαστε εκεί και τις τέσσερις μέρες του φεστιβάλ, ενώ και η τελευταία εκπομπή της σεζόν θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 7-9! Θα χαρούμε να σας δούμε κι εσάς, να κοντραριστούμε στο Street Fighter, να συζητήσουμε και να πούμε αστεία για το έντεχνο και τις σειρές του CW! See you there!

The post 7 λόγοι για να αγαπήσεις το Athens Retro Festival! appeared first on anthem.gr.

Το JoJo’s Bizarre Adventure είναι μια σειρά γεμάτη κρυμμένα hidden references. O Dio Brando(που είναι ένα ταυτόχρονο reference στον Ronnie James Dio, και τον ηθοποιό Marlon Brando, τα Stand Names του Part 3(βασισμένα σε κάρτες ταρώ) καθώς και όλα τα τραγούδια που είναι κρυμμένα μέσα στο έργο του Hirohiko Araki, δίνουν ένα είδος αλληλεπίδρασης στην σειρά, με το κοινό να ψάχνει και να βρει όλα τα Hidden References. O ίδιος ο Araki, εξάλλου, ήταν από το ’80  φαν της δυτικής κουλτούρας και όπως έχει πει και ο ίδιος έχει πάρει πολλές επιρροές από αυτή, με σκοπό να κάνει το JoJo να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα manga.

Για αυτό και σήμερα θα βρούμε τα 5 καλύτερα musical references μέσα στο JoJo’s Bizarre Adventure, από το 1ο έως το 4ο Part. Και σαν μπόνους, ρωτήσαμε φίλους επίσης φανς της σειράς για το πιο είναι το δικό τους αγαπημένο JoJo reference.

Spoilers Ahead: Thread Carefully

To να είσαι σκύλος στο JoJo’s Bizarre Adventure, σημαίνει να υποφέρεις. Ο Danny, ήταν ο σκύλος του Jonathan Joestar, και είναι ίσως το πιο τραγικό πρόσωπο του Part 1. Από την αρχή μέχρι το τέλος της εμφάνισης του βασανίζετε από τον Dio, ενώ δεν έχει φταίξει σε τίποτα, και στο τέλος πεθαίνει στην πυρά της φιλοδοξίας του Dio. Αλλά δεν ξεχνάμε ποτέ τον Danny, ούτε και το απίθανο τραγούδι του Kenny Loggins που είναι κρυμμένο στο όνομα του.

O Baron Zeppeli είναι το original JoJo Reference για τους Led Zeppelin. Εξαιρετικός χαρακτήρας και του ταιριάζει το reference. Όμως οι Led Zeppelin, ξαναγίνονται referenced στο Part 2 με τον εγγονό του Baron, τον Caesar Zeppeli. Τα μέλη οικογένεια Zeppeli φημίζονται για το αλτρουιστικό τους πνεύμα και ότι πάντα προτίθενται να βάλουν τις ζωές άλλων πάνω από τις δικές τους.

Κανένας Zeppeli δεν κάνει embody αυτά τα χαρακτηριστικά περισσότερο από τον Caesar Zeppeli, και η θυσία του για να σώσει τον Joseph Joestar έχει μείνει στην ιστορία. Μπορεί να ανεβαίνει σκάλες στο παράδεισο, αλλά για αυτόν(και όλους τους Zeppeli) είναι κυλιόμενες.

Αν ο Speedwagon ήταν παλαιστής, θα είχε κάνει ξεκάθαρα το μεγαλύτερο Face Turn στην Ιστορία του Wrestling (για να μιλάμε σε ορολογία που ο Τζανέτος και ο Νικόλας θα καταλάβουν). Με όνομα βασισμένο στους REO Speedwagon, είναι δύσκολο να διαλέξεις τραγούδι τους, αλλά το Keep on Loving You, εκφράζει ξεκάθαρα την γνώμη του fanbase για τον Speedwagon.

Ο Rohan Kishibe είναι ένας από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες του κοινού, και έτσι όταν μαθαίνει κανείς ότι το όνομα του Stand του(Heaven’s Door) βασίζεται στην θρυλική κομματάρα του Bob Dylan, δύσκολα δεν θα το βάλει στο Top 5 του.

O Yoshikage Kira, από μόνος του, είναι ένα κινούμενο δοχείο με references. Εμφανισιακά είναι ένα reference του David Bowie, και το Stand του, Killer Queen, είναι τραγούδι των Queen. Όμως, το καλύτερο reference του Yoshikage Kira είναι το Bite Za Dusto, το hidden ability του Stand του, βασισμένο σε ένα άλλο τραγούδι των Queen, Another One Bites the Dust. Αυτό που κάνει. όμως, το Bite Za Dusto το καλύτερο reference, είναι το πόσο κυριολεκτικό είναι σε σύγκριση με τα άλλα…

Ρωτήσαμε 3 φανς/ειδικούς αναλυτές της σειράς ποιο reference είναι το αγαπημένο τους. Ιδού:

To Killer Queen, σαν τραγούδι, εκφράζει με εξαιρετική ακρίβεια τον Yoshikage Kira, για αυτό που είναι. Απ’έξω του είναι ένας κομψός άνδρας, αλλά από μέσα κρύβει μοχθηρότητα, ενώ ταυτόχρονα είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους, ίσως ο πιο επικίνδυνος, κακούς της σειράς.

To Stand Bad Company, του Keicho Nijimura, μου θυμίζει πολύ την παιδική μου ηλικία που έπαιζα με στρατιωτάκια, ενώ παράλληλα έχει τις πιο μοναδικές και ενδιαφέροντες ικανότητες απ’τα άλλα Stand.

Οι Pink Floyd, ανέκαθεν, ήταν από τις αγαπημένες μου μπάντες και το Shine on You Crazy Diamond είναι ύμνος για μένα. Έτσι και αλλιώς, ο Josuke με το Stand του Crazy Diamond, είναι τρομερός.

Τα JoJo References είναι η πηγή της Νιότης για το JoJo. Δίνουν ένα βαθύτερο νόημα στην ιστορία, και βοηθούν το κοινό να ανακαλύψει(ή και να ξαναθυμηθεί) τραγούδια και μπάντες. Να περιμένετε δεύτερο μέρος με κρυμμένα JoJo musical references, αυτή την φορά για τα Part 5-8(πρώτα θα γίνουν τα review τους).

The post Friday Night Specials: Πέντε κρυμμένα τραγούδια στο JoJo’s Bizarre Adventure appeared first on anthem.gr.

Κάθε Part του JoJo’s Bizarre Adventure είναι διαφορετικό από τα άλλα. Διαφορετικό στόρι, διαφορετική εποχή, διαφορετικοί χαρακτήρες. Και όπως είπαμε και στο Part 3, αλλάζει και ο τρόπος που γίνονται οι μάχες μέσα στην σειρά. Υπάρχουν 2 πράγματα όμως που κάνουν το anime adaptation του Diamond is Unbreakable τελείως διαφορετικό. Πρώτον, το art design παίρνει μια νέα στροφή, κάνοντας το σχέδιο των χαρακτήρων αρκετά πιο smooth από αυτό των προηγούμενων Parts. Και δεύτερον και κατά την γνώμη μου σημαντικότερο, είναι η αλλαγή στο τρόπο αφήγησης της ιστορίας.

Για όλους τους JoJo μέχρι στιγμής, η περιπέτεια τους είναι ένα ταξίδι. Από ένα σχετικά πρώιμο σημείο της ιστορίας, ο κεντρικός κακός είναι γνωστός, και ο κάθε πρωταγωνιστής μας μαζί με τους συμμάχους πρέπει να ξεκινήσουν μια διαδρομή, να φτάσουν στον κακό και με οποιαδήποτε θυσία να τον σταματήσουν. Αν και αυτή είναι η βασική δομή κάθε Part, η μονοτονία είναι εμφανής και κουράζει.(αν και ελάχιστα.)

Έτσι, στο Part 4, λοιπόν, έχουμε ίσως την πιο έξυπνη αλλαγή που έχει γίνει ποτέ στο JoJo. Πλέον, αντί για ταξίδι, έχουμε μια βουτιά στην καθημερινότητα μια πολύ μικρής και περίεργης πόλης στην Ιαπωνία, με το όνομα Morioh, και βλέπουμε την καθημερινή ζωή του κεντρικού JoJo του 4ου μέρους, Higashikata Josuke. Ο κεντρικός κακός της σεζόν δεν εμφανίζεται σχεδόν καθόλου στην αρχή, υπάρχουν πολλά αυτοτελή επεισόδια που απλά οι χαρακτήρες ζουν τις ζωές τους(σε κάποια άλλη σειρά θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως Filler, αλλά όχι εδώ, κάθε αυτοτελές επεισόδιο σε έβαζε όλο και περισσότερο στο κλίμα και τους ρυθμούς της Morioh και καθυστερούσαν το αναπόφευκτο τέλος αυτού του διαμαντιού.) και κάθε επεισόδιο που προχώραγε την κεντρική πλοκή έδινε, αν και μερικές φορές μικρά, Hints για το ποιο θα είναι το τελικό σημείο της πλοκής.

Αρκετά όμως με την εισαγωγή. Το Diamond is Unbreakable εκδόθηκε originally το 1992 και για πρώτη φορά στη σειρά ο Αράκι χρησιμοποιεί μελλοντική εποχή(1999) για να αφηγηθεί την ιστορία του. Το Part 4 θεωρείται αρκετά διαφορετικό από τους προκατόχους του, και μπορεί να εύκολα να αναρωτηθεί κανείς αν ξεπερνάει ή όχι τα προηγούμενα Part….

Bonus: Morioh Cho Radio

Ότι πρέπει για να μπει κάποιος στο κλίμα της Morioh σε κάθε επεισόδιο, και αξίζει ένα ‘ από μόνο του.

Extra Score: ‘

H ιστορία ξεκινά στην Morioh, με το Koichi Hirose, ένα απλό και ήσυχο λυκειόπαιδο, ξαφνικά να βλέπει τον Jotaro Kujo,(πρωταγωνιστή του Part 3) ο οποίος ψάχνει έναν τύπο με το όνομα Josuke Higashikata. Ο Koichi δίνει οδηγίες στο Jotaro να περιηγηθεί μέσα στην πόλη, αλλά ξαφνικά βλέπουν στο δρόμο μια παρέα από τριτοετή λυκειόπαιδα να παρενοχλούν ένα πρωτοετή λυκειόπαιδο, με ένα περίεργο κούρεμα, που κοίταζε μια χελώνα. Οι τριτοετείς αρχίζουν να φωνάζουν στο πρωτοετή, χτυπάν την χελώνα, και ένας από αυτούς κάνει το λάθος να κοροϊδέψει το κούρεμα του.

Έτσι το λυκειόπαιδο τα παίρνει, και μαθαίνουμε ότι έχει Stand, με το όνομα Crazy Diamond, με το οποίο δέρνει τους τριτοετείς και, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που έχει το Stand του, γιατρεύει την τραυματισμένη χελώνα. Το παιδί αυτό μαθαίνουμε πως είναι ο Josuke Higashikata, και ο Jotaro σπεύδει να του μιλήσει.

Του εξηγεί πως ο Josuke είναι ο γιος του Joseph Joestar, ο οποίος σε μια επίσκεψη του στην Ιαπωνία έκανε σχέση με μια Ιαπωνίδα(την μητέρα του Josuke), και ότι δικαιούται το 1/3 της περιουσίας των Joestar. O Josuke, όμως του λέει πως δεν τον ενδιαφέρει η περιουσία των Joestar, και ότι θα ήθελε να συνεχίσει να ζει μια ήσυχη ζωή με την μητέρα του. Ο Jotaro, όμως, του εξηγεί, πως δεν είναι αυτός ο μόνος λόγος επίσκεψης του και ότι το Stand του Joseph εντόπισε έναν κίνδυνο μέσα στην πόλη, και αυτός ο κίνδυνος είναι ένας δραπέτης θανατοποινίτης με το όνομα Angelo, ο οποίος έφτασε στην Morioh πρόσφατα. Ο Josuke τις επόμενες μέρες θα αντιμετωπίσει τον Angelo και θα τον φυλακίσει μέσα σε έναν βράχο.

Περνώντας οι μέρες, ο Josuke με τον Koichi θα αρχίσουν να κάνουν όλο και περισσότερη παρέα, και μια μέρα θα βρεθούν έξω από ένα εγκαταλελειμμένο εμφανισιακά σπίτι. Σε αυτό το σπίτι ζουν τα αδέλφια Nijimura, τα οποία έχουν στην κατοχή τους ένα βέλος, το οποίο μπορεί να δώσει σε όποιον καρφώσει δυνάμεις Stand. O μεγαλύτερος αδελφός, Keicho, καρφώνει τον Koichi με το βέλος(με αποτέλεσμα ο Koichi να αποκτήσει Stand με το όνομα Echoes.) και τον απαγάγει μέσα στο σπίτι. Ο Josuke αντιμετωπίζει τον Okuyasu και τον Keicho με τα stand τους, the Hand και Bad Company, τους νικάει και σώζει τον Κoichi. Ξαφνικά, όμως, ένα Stand με το όνομα Red Hot Chili Pepper, εμφανίζεται, σκοτώνει τον Keicho, και κλέβει το βέλος. Ύστερα από αυτή την μάχη ο Okuyasu με τον Josuke γίνονται κολλητοί, και ψάχνουν με τον Koichi και τον Jotaro τον Red Hot Chili Pepper, για να σταματήσουν ότι και αν ετοιμάζει…

Score: 9/10 Αυτή είναι απλά η πλοκή των πρώτων επεισοδίων, και στην συνέχεια της σειράς θα υπάρξουν αρκετές ανατροπές.

Bonus: Stand Names

Κάθε Stand Name πλέον είναι ένα reference σε κάποια μπάντα ή κάποιο τραγούδι. Το Crazy Diamond και το Echoes είναι τραγούδια των Pink Floyd, το Bad Company είναι όνομα Μπάντας, και το Red Hot Chili Pepper είναι τόσο εμφανές που δεν θα πω τίποτα άλλο…

Extra Score: ‘

Το Diamond is Unbreakable έχει ένα αρκετά διαφορετικό στυλ από τα προηγούμενα μέρη. Πλέον οι χαρακτήρες δεν έχουν γωνίες στα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, και είναι σχετικά πιο στρογγυλά τα πρόσωπα τους. Τα χρώματα πλέον είναι πιο έντονα για να αντιπροσωπεύουν την ζωντάνια που υπάρχει μέσα στην πόλη, και γενικά το Design μοιάζει πιο απλό. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι παραμένει το στυλ να είναι του JoJo. Είναι μια αλλαγή που έκανε το Part 4 πιο ευχάριστο να παρακολουθήσει κανείς, και βοηθάει στο να παρακολουθείς την πλοκή χωρίς να κουράζεται το μάτι.

Το animation quality παραμένει το ίδιο ποιοτικό με τα προηγούμενα επεισόδια, με καθαρά transition και χωρίς κολλήματα. Υπήρχαν μερικά flaws σε μερικά καρέ, αλλά με την κυκλοφορία του DvD version του Diamond is Unbreakable διορθώθηκαν.

Score: 10/10 Το καλύτερο art style που έχουμε δει στο JoJo’s Bizarre Adventure, που με το δικό του τρόπο κατάφερε να ξεχωρίσει και να μείνει αξέχαστο.

Πέρα από τους πρωταγωνιστές, το Diamond is Ubreakable έχει ένα αρκετά μεγάλο και diverse cast με χαρακτήρες. Πολλοί από αυτούς τους χαρακτήρες έχουν το δικό τους επεισόδιο και κάνουν επανεμφανίσεις σε κάποια σημεία του στόρι. Εδώ αξίζει να σημειωθεί, ότι περισσότεροι από αυτούς τους χαρακτήρες, ξεκινάνε σαν “κακοί” στο πρώτο επεισόδιο που εμφανίζονται και σε μετέπειτα επεισόδια μπορεί να βοηθούν τους κεντρικούς χαρακτήρες ή πολύ απλά να ζουν τις ζωές. 

Μεγαλύτερο παράδειγμα είναι ο Rohan Kishibe, ένας mangaka artist που πρόσφατα άρχισε να ζει στην πόλη. Με την δύναμη του Stand του, Heaven’s Door, πιάνει τον Koichi για να τον χρησιμοποιήσει ως έμπνευση για το έργο του. Μαζί με τον Josuke, όμως, καταφέρνουν να τον νικήσουν και να το στείλουν στο νοσοκομείο. Λίγα επεισόδια μετά, και ο Rohan Kishibe αρχίζει να γίνεται μέλος του κεντρικού cast και πλέον είναι ένας από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες των φαν.

Score: 10/10 Τόσοι πολλοί χαρακτήρες, και όμως παίρνουν τόσο screen time μέσα στην πλοκή, αρκετό για παρουσιαστούν μέσα στην σειρά.

Bonus: Κεντρικός Κακός

Χωρίς να θέλω να κάνω spoiler, ο κεντρικός κακός της σεζόν είναι τόσο διαφορετικός και ιδιαίτερος από τον Dio και τους Pillar Men, που μένει χαραγμένος στην μνήμη του κοινού. Από τα μέση της σεζόν και μετά, αρχίζουμε και βλέπουμε το κεντρικό κακό, έχει αρκετές δικές του στιγμές μέσα στα επεισόδια, και προσφέρει μια 2η περίεργη ματιά μέσα στην καθημερινότητα της Morioh.

Extra Score: ‘

To “Crazy Noisy Bizarre Town” από τους The DU και το “Chase” από τους Batta είναι τα δύο πρώτα opening Themes της σειράς. Το πρώτο σε βάζει δυνατά μέσα στο κλίμα της Morioh, ενώ το δεύτερο αφορά το κυνήγι που κάνουν οι πρωταγωνιστές για να πιάσουν τον κεντρικό κακό της σειράς.

Το “I want you” των Savage Garden είναι το πρώτο Ending Theme της σειράς και κάνει καλή δουλεία στο να κλείνει το κάθε επεισόδιο.

Και φτάνουμε στο “Great Days”, των Karen Aoki και Daisuke Hasegawa, που είναι το 3ο και 4ο opening της σειράς. Ναι, ένα τραγούδι τόσο επικό που χρησιμοποιήθηκε 2 φορές ως opening Theme.(Να σημειωθεί ότι σαν 4ο opening, ξεκινάει από διαφορετικό σημείο από ότι στο 3ο, για να συμβολίσει μια αλλαγή που έγινε προς τα τελευταία επεισόδια της σειράς.)

Score: 9/10 Καλό το “Great Days”, αλλά και πάλι δεν είναι το “Roundabout”

Bonus: Great Days Units Ver.

To 2o ending theme του Diamond is Ubreakable είναι το cover του “Great Days”, αλλά το τραγουδάνε όλοι οι προηγούμενοι τραγουδιστές των openings του JoJo’s Bizarre Adventure!

Extra Score: ”

To Diamond is Ubreakable είναι το πιο unique και υπέροχο Part του JoJo. Κάθε επεισόδιο σε κάνει να πιστεύεις ότι βρίσκεσαι σε μια αληθινή και ζωντανή πόλη, οι χαρακτήρες είναι ένας και ένας, και ο κεντρικός κακός έχει αφήσει την απεικόνιση του στα μυαλά όλου του κοινού.

Final Score: 9.5””’/10

Και έτσι φτάνουμε στο τέλος(για την ώρα) στο αφιέρωμα του JoJo Bizarre Adventure στο The Series Corner. Το Part 5: Vento Aureo παίζει κανονικά κάθε παρασκευή και σε μερικούς μήνες θα έχει φτάσει στο τέλος του, και μπορείτε τότε να περιμένετε το 5ο μέρος του αφιερώματος…

The post The Series Corner: JoJo’s Bizarre Adventure, Part 4: Diamond is Unbreakable appeared first on anthem.gr.

Το 1989 ήταν η χρόνια που σήμανε την μεγαλύτερη αλλαγή στις ιστορίες των JoJo, με το Stardust Crusaders ως το 3ο μέρος του JoJo’s Bizarre Adventure. Αυτή η αλλαγή ήταν τόσο καθοριστική που και μετά από 30 χρόνια, έχει παραμείνει στην πλοκή. Ποια ήταν αυτή η αλλαγή; Θυμάστε την Ενέργεια Χάμον, που χρησιμοποιούσαν οι χαρακτήρες στις μάχες τους; Πλέον, έκανε στην άκρη, και οι μάχες γίνονται μέσω των Stands. Τι είναι τα Stands; Είναι η ενσάρκωση του μαχητικού πνεύματος της ψυχής του κάθε ανθρώπου. Αυτή η ενσάρκωση είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο, με διαφορετικές ικανότητες και διαφορετική μορφή(από Ανθρωπόμορφη εμφάνιση μέχρι και την μορφή κάποιου οχήματος, τα όρια, αν υπάρχουν είναι λιγοστά.)

Τα Stands, όπως είναι λογικό στην αρχή, μπέρδεψαν το κόσμο. Κάποιοι τα λάτρεψαν, άλλοι δεν νοιαστήκανε, και υπήρχαν μερικοί που παράτησαν το JoJo για αυτό τον λόγο. Ένα πράγμα ήταν σίγουρο, τα Stands ήρθαν για να μείνουν.

Πέρα όμως από τα Stands, τι άλλο ήταν το Stardust Crusaders; Ήταν ένα ταξίδι, διαφορετικό από τα άλλα, διότι όσο σημαντική ήταν η διαδρομή, άλλο τόσο σημαντικό ήταν ο προορισμός. Μια διαδρομή, γεμάτη επικίνδυνους κακοποιούς, θανάσιμες παγίδες, και όλο το κόσμο να είναι εναντίων των πρωταγωνιστών.(Ναι, των.) Όμως, ήταν και μια διαδρομή γεμάτη επικές μάχες που μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο ήταν απρόβλεπτες, ξεκαρδιστικές σκηνές, και πλοκή που άφηνε το κοινό με μια τρύπα στην καρδιά όταν τελείωσε.

Επόμενος σταθμός για τις περιπέτειες των Joestar, η Ιαπωνία του 1989, με το πλέον Παππού Joseph Joestar, ύστερα από ένα μήνυμα από την κόρη του, Holly Joestar, να σπεύδει να την επισκεφτεί.(να σημειωθεί ότι ο Joseph δεν έχει ιδιαίτερη εκτίμηση για την Ιαπωνία και τους Ιάπωνες, καθώς ένας Ιάπωνας παντρεύτηκε την κόρη του.) Στο μήνυμα της, η Holly αναφέρει, πως ο εγγονός του, Kujo Jotaro, πήγε και κλείστηκε μόνος του οικειοθελώς στην φυλακή. Καταφθάνοντας στην φυλακή ο Joseph και πηγαίνοντας να μιλήσει με τον Jotaro, ο Jotaro του εξηγεί πως έκλεισε το εαυτό του στην φυλακή, φοβισμένος ότι θα κάνει κακό σε κόσμο, επειδή τον έχει κυριεύσει, κατά τον ίδιο, ένα κακό πνεύμα.

Με τα πολλά(και ύστερα από μια απόπειρα αυτοκτονίας του Jotaro για να αποδείξει την ύπαρξη του πνεύματος), ο Joseph του εξηγεί πως δεν τον έχει κυριεύσει κάποιο πνεύμα, αλλά έχει αποκτήσει ένα Stand(με το όνομα Star Platinum), το οποίο δημιουργήθηκε, λόγω της ξαφνικής επανεμφάνισης του Dio Brando, του Βαμπίρ που είχε αντιμετωπίσει πριν από εκατό χρόνια ο Jonathan Joestar, με αποτέλεσμα να αποκτήσει και ο Joseph Stand(Hermit Purple). Για να του αποδείξει ότι έχει δίκιο, ο Joseph του παρουσιάζει τον συνεργάτη του, Avdol, ο οποίος έχει και αυτός Stand, με το όνομα Magician’s Red. Έτσι, ο Jotaro αποφασίζει να βγει από την φυλακή….

Οι μέρες περνάν και ξαφνικά ο Jotaro βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν δολοφόνο που έστειλε ο Dio να τον σκοτώσει. Ο δολοφόνος αυτός, με το όνομα Noriaki Kakyoin, παλεύει με το Stand του(Hierophant Green) μέχρι τελικής πτώσεως ενάντια στο Jotaro, αλλά δεν καταφέρνει να τον νικήσει. Ύστερα από την μάχη, αποδεικνύεται ότι ο Kakyoin ήταν υπνωτισμένος από τον Dio, και χωρίς να ‘ναι επηρεασμένος από τις δυνάμεις του Βαμπίρ, γίνετε φίλος με το Jotaro.

Ξαφνικά, η μητέρα του Jotaro αρρωσταίνει και λόγος της αρρώστιας αυτής είναι ότι απέκτησε και αυτή Stand, αλλά το σώμα της δεν μπορεί να το αντέξει, και ο μόνος τρόπος να μην πεθάνει, είναι να καταστραφεί ο Dio. Έτσι, ο Jotaro, o Joseph, o Avdol και ο Kakyoin, ξεκινάν ένα ταξίδι προς την Αίγυπτο(που μαθαίνουν ότι βρίσκεται ο Dio, χάρη στο Stand του Joseph) για να σκοτώσουν τον Dio, να διαλύσουν τα σχέδια του και να σώσουν την Holly. Στην αρχή του ταξιδιού τους θα συναντήσουν και τον Jean Pierre Polnareff, άλλο ένα υπνωτισμένο δολοφόνο του Dio, και θα έρθουν αντιμέτωποι με το Stand του Silver Chariot. O Polnareff, ύστερα από την ήττα του θα τους ακολουθήσει στο ταξίδι τους, ενώ παράλληλα θα ψάχνει για τον δολοφόνο της αδελφής του…

Το ταξίδι αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Ο Dio έχει μαζέψει ένα στρατό από δολοφόνους με Stands, με τους περισσότερους να μην είναι καν υπνωτισμένοι, απλά να θέλουν είτε να βοηθήσουν τον Dio είτε να βγάλουν λεφτά. Κάθε μέρα ταξιδιού, άλλες δύο παγίδες θανάτου, αλλά οι πρωταγωνιστές μας είναι οπλισμένοι με πείσμα να μην αφήσουν τίποτα να τους εμποδίσει….

Score: 8/10 Από την αρχή μέχρι το τέλος το Stardust Crusaders καταφέρνει και παραδίδει. Καμιά μάχη δεν μοιάζει με άλλη, τα plot twist, πετάγονται από κάθε γωνία και δε σε αφήνουν να σηκωθείς από την καρέκλα σου.

Bonus: Stand Names

Σχεδόν κάθε Stand σε αυτό το part, έχει αποκτήσει το όνομα του από μια κάρτα Ταρό, με τα χαρακτηριστικά του να ταιριάζουν την συγκεκριμένη κάρτα. Ένα έξτρα flavour που αξίζει να αναφερθεί. 

Extra Score: ‘

Το Art Style παραμένει το κλασσικό που όλοι οι φανς ξέρουμε και αγαπάμε, αλλά σίγουρα έχουν υπάρξει βελτιώσεις. Το animation με άνεση μπορούμε να πούμε ότι έχει βελτιωθεί, και παρόλο που οι animators έπρεπε να φτιάξουν τα διπλάσια επεισόδια από τα δύο προηγούμενα parts μαζί, απέδωσαν σε εντέλεια.

Score: 9/10 Σχεδόν αγγίζει την τελειότητα, σχεδόν…

Ο Jotaro είναι ο Badass JoJo, με κάθε έννοια της λέξης, παραμένει ψύχραιμος μέχρι το τελευταίο λεπτό και γενικά, όποιος κάνει το λάθος να τον αντιμετωπίσει, στο τέλος το μόνο που καταφέρνει είναι να φάει άπειρες μπουνιές από το Stand του.

Αλλά, όπως αναφέρθηκε και πριν, ο JoJo του Part 3 δεν είναι ο μόνος πρωταγωνιστής του Part. O Joseph ακόμα συνεχίζει και προσφέρει την ακαταμάχητη προσωπικότητα του στην σειρά, ενώ ο Avdol, o Kakyoin, και ο Polnareff, όλοι τους έχουν αρκετά επεισόδια αφιερωμένα στον καθένα ξεχωριστά.

Το μόνο “κακό” με τους χαρακτήρες του Part 3, είναι οι κακοί. Αν και μερικοί από αυτούς επανεμφανίζονται, είναι φανερό ότι είναι φτιαγμένοι να τους νικάν οι πρωταγωνιστές. Αυτό, που εννοώ, είναι ότι κάθε κακός στην σειρά καταφέρνει σχεδόν να νικήσει τους πρωταγωνιστές και στο τέλος χάνει(πάντα ύστερα από μια έξυπνη ατάκα, του πρωταγωνιστή). Αυτό, αν και συνέβαινε και στα προηγούμενα parts του JoJo, επειδή το Part 3 είναι διπλάσιο σε διάρκεια, εμφανίζεται σε σχεδόν κάθε επεισόδιο και κουράζει. Εξαιρέσεις του κανόνα, o Vanilla Ice και ο Dio Brando, οι δύο τελικοί κακοί της υπόθεσης.

Score: 8/10 Αν και οι πρωταγωνιστές τραβάνε αρκετά καλά την πλοκή, η πληθώρα των κακών που είναι παρόμοιοι ο ένας με τον άλλο κουράζει.

Bonus: Iggy

Στα αρχή της δεύτερης σεζόν, ένα νέο μέλος μπαίνει στην ομάδα του Jotaro. Ένας σκύλος με το δικό του Stand, ο Iggy. Περήφανος, αστείος και μοναδικός, ο Iggy μέχρι τέλους, ήταν μια ευχάριστη προσθήκη στο cast.

Extra Score: ‘

To Part 3 είναι το πρώτο part με παραπάνω από 2 openings, δίνοντας στο κοινό ακόμα περισσότερη ποιοτική μουσική. Το Stand Proud του Jin Hashimoto και το End of the World που είναι ένα τρίο μεταξύ του Coda, του Jin και του Tommy Tominaga (των τριών τραγουδιστών των τριών προηγούμενων openings.) είναι τραγούδια που δεν αφήνουν κανένα παραπονεμένο.

Από την άλλη, το Walk like an Egyptian, των Bangles και το Last Train Home των Pat Metheny, αν και δεν είναι το roundabout των Yes που είχαμε συνηθίσει για κλείσιμο, κάνουν μια σχεδόν εξίσου καλή δουλειά.

Score: 9/10 Δεν έχει roundabout πλέον για ending, και είναι μια απώλεια που την νοιώθουμε ακόμα και σήμερα.

Το Stardust Crusaders, είναι το Part του JoJo, που προσπάθησε καινούργια πράγματα και στην πορεία απέδωσε και έθεσε ένα νέο standard για την σειρά. Tα Stands ήρθαν για να μείνουν, και προσωπικά ήταν μια αναγκαία αλλαγή που έφερε καθαρό αέρα στην σειρά.

8.5”/10 Très Bien!

The post The Series Corner: JoJo’s Bizarre Adventure, Part 3: Stardust Crusaders appeared first on anthem.gr.

Λίγους μήνες μετά τη κυκλοφορία του Phantom Blood, στις δύο Νοεμβρίου του 1987, έρχεται το δεύτερο μέρος του JoJo’s Bizarre Adventure, με τίτλο Battle Tendency, και ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει να βελτιώσει πολλά σημεία αυτό που έκανε τον Phantom Blood μοναδικό, αλλάζει αρκετά την ατμόσφαιρα και το στυλ της σειράς.

Αυτή η αλλαγή ήταν αυτό που χρειάζονταν το JoJo για περάσει σε άλλο επίπεδο, και έτσι οι νέοι κωμικοί τόνοι σε συνδυασμό με επικές μάχες, συγκινητικές σκηνές, και ακόμα περισσότερες πόζες είναι οι κυριότεροι λόγοι που οι περισσότεροι Φανς θεωρούν το Part 2 ως το καλύτερο της σειράς. Τα κατάφερε όμως τόσο καλά και το anime adaptation;

Πρωταγωνιστής αυτή την φορά στην ιστορία είναι o Joseph Joestar, ίσως ο πιο αγαπημένος από το κοινό JoJo(και προσωπικά αγαπημένος). Σαν χαρακτήρας ο Joseph είναι πολύ πιο ευθύς και τραχύς, δεν φοβάται να πει την γνώμη του ή να αντιδράσει σε κάτι που δε θεωρεί σωστό. Παράλληλα, είναι οξυδερκής, έχει αρκετά καλό χιούμορ και το πιο σημαντικό από όλα, σαν αληθινός Joestar, έχει την ίδια καλοσύνη και κώδικα τιμής με τον Jonathan(παππού του Joseph). Ο Joseph όμως, συγκριτικά, είναι αρκετά πιο flawed χαρακτήρας(Ίσως ένας λόγος που είναι τόσο αγαπητός από το κοινό. Αρκετές φορές ο Joseph δεν θα πάρει στα σοβαρά μια μάχη κοντεύοντας έτσι να χάσει, ναι μεν είναι οξυδερκής αλλά σίγουρα δεν είναι και ο πιο έξυπνος JoJo, και αρκετά συχνά εκφράζει φόβο που σε κάποια σημεία τον δυσκολεύει να λύσει τα προβλήματα του. Κανείς δεν πρέπει να ξεγελαστεί όμως, ο Joseph είναι η επιτομή στο τι σημαίνει να είσαι μέλος της οικογένειας Joestar.

Στην Νέα Υόρκη, λοιπόν του 1938, καταφθάνουν ο Joseph με τη γιαγιά του, Erina, θέλοντας να επισκεφτούν το Robert Speedwagon(το μοναδικό father figure για τον Joseph, καθώς και ο παππούς του και ο πατέρας του πέθαναν πρόωρα), που ύστερα από τόσα χρόνια πλέον, κατάφερε και έγινε Κροίσος. Κατά την επίσκεψη  τους στην Αμερική, ο Joseph συναντάει το Smokey, ένα παιδί-κλέφτη, που κάτι διεφθαρμένοι αστυνομικοί προσπαθούν να πάρουν στην δούλεψη τους δια της βίας. Ο Joseph καταφέρνει χάρη στην ενέργεια Hamon, να βοηθήσει τον Smokey να ξεφύγει από τους αστυνομικούς. Έτσι, κάνοντας παρέα μια νύχτα με τον Smokey, o JoJo συναντά και αντιμετωπίζει το Straizo, έναν άνθρωπο που πριν από αρκετά χρόνια είχε βοηθήσει τον Jonathan να νικήσει το Dio. Πλέον ο Straizo, γερασμένος, αποφάσισε και απέρριψε την ανθρωπότητα του και κατέληξε βαμπίρ.(Με μια περίπου ίδια μάσκα που χρησιμοποίησε ο Dio). Ο Straizo μάλιστα πριν από λίγες μέρες, χτύπησε πισώπλατα τον Speedwagon για να αποκτήσει την μάσκα.

Ο Joseph αποφασίζει να μην σκοτώσει τον Straizo, ο οποίος, όμως αυτοκτονεί, αλλά όχι πριν του αποκαλύψει ότι ο Speedwagon ζει και ότι τον έχουν πιάσει ναζί στο Μεξικό, όπου το χρησιμοποιούν για να τους δώσει πληροφορίες για τους Pillar Men, της αρχαίας φυλής εκ των οποίων προέρχονται οι μάσκες των Βαμπίρ.

Έτσι ο Joseph σπεύδει για το Μεξικό, για να σώσει τον Speedwagon, εισβάλει στο στρατόπεδο των ναζί και ξαφνικά βρίσκεται, στην μέση της μάχης/σφαγής, των ναζί ενάντια σε έναν και μόνο Pillar Men, τoν Santana(με τους ναζί να πεθαίνουν με το κιλό, χάρη στις υπερφυσικές δυνάμεις του Santana). Σε triple way, o Joseph αντιμετωπίζει τον Santana και τον Rudol Von Stroheim, τον αρχηγό των ναζί. Αρκετά κοντινή μάχη καταφέρνει να νικήσει και τους δύο ο Joseph, σώζει τον Speedwagon, από τον οποίο μαθαίνουμε ότι υπάρχουν 3 ακόμα πιο  δυνατοί Pillar Men παγιδευμένοι κάπου. Για αυτό ξεκινάει ένα ταξίδι με τον Joseph στην Ιταλία, και συγκεκριμένα στην Ρώμη, οπού φημολογείται βρίσκεται η πέτρινη φυλακή τους. Εκεί ο Joseph θα συναντήσει και θα πιάσει φιλίες με τον Caesar Zeppeli, άρτιο στην τέχνη της ενέργειας Hamon και εγγονό του τρανού Baron Zeppeli, και έτσι θα γνωρίσει την καθηγήτρια Hamon, Lisa Lisa, για να μάθει να χειρίζεται ο Joseph το Hamon καλύτερα για να μπορέσουν να σταματήσουν τους Pillar Men από το να ξυπνήσουν…..

Score: 9/10 Το story του Battle Tendency στην αρχή φαίνεται κάπως βαρύ και μπερδεμένο, αλλά αμέσως καταφέρνει να δέσει και να εξηγήσει αρκετά κενά που δημιουργεί, είναι γεμάτο επικές στιγμές, δυνατές συγκινήσεις, και απίθανα plot twist.

To Phantom Blood και το Battle Tendency, αν και διαφορετικά part, λόγω των μειωμένων κεφαλαίων που έχουν συγκριτικά με τα άλλα parts, κυκλοφόρησαν στην ίδια σεζόν, έτσι το animation τους είναι ολόιδιο, αρκετά πιστό στο πανέμορφο Art style του Araki. Όμως, είναι φανερό ότι οι animators, ύστερα από τόσα επεισόδια, είχαν πάρει το κολάι, και βελτίωσαν ακόμα περισσότερο το animation.

Score: 8/10 Υπάρχει βελτίωση, με ακόμα λιγότερα τεχνικά κολλήματα, αλλά όπως είχαμε πει, κάθε part βελτιώνει το quality. (Και για αυτό το λόγω υπάρχει και μικρότερη βαθμολογία.)

Αν και από την μεριά των καλών χαρακτήρων, το Battle Tendency είναι πιο πολύ One Man Show, με τον JoJo να κουβαλάει την πλοκή της σειράς στα χέρια του, υπάρχουν και αρκετοί χαρακτήρες όπως ή Lisa Lisa και Caesar που έχουν πολύ δυνατές εμφανίσεις.

Αυτό που κάνει όμως το Part 2 να λάμπει πραγματικά, είναι οι κακοί του. Από τον Stroheim, τον Santana και τον Straizo έως τους Kars, Esidisi και Wamuu(οι 3 Pillar Men), δεν υπάρχει κανείς από το κοινό να μείνει παραπονεμένος. Καθένας τους έχει κάτι το μοναδικό είτε στην προσωπικότητα του, είτε στο τρόπο που πολεμά, δημιουργώντας έτσι ένα ιδιαίτερο και περίεργο Rogue Gallery για το Part 2.

Scaore:9,5/10 Κάθε μάχη που έχει ο JoJo με τους κακούς, και όλα τα interactions που έχει μαζί τους, τους κάνουν ίσως τους καλύτερους κακούς της σειράς(ίσως……)

Το Roundabout των Yes παραμένει το Ending Theme της σεζόν, ωστόσο το opening theme, αλλάζει σε κάτι πιο ταιριαστό με το δεύτερο μέρος. Έτσι, ο Coda μας παρουσιάζει το Bloody Stream, ένα αρκετά πιο funky τραγούδι σε σύγκριση με το πρώτο, και έχει αρκετές αλλαγές στη διάθεση του, για να προϊδεάσει κατάλληλα το κοινό για το τι έπεται.

Score:9.5/10 Προσωπικά προτιμώ το Sono Chi No Sadame, αλλά δεν υπάρχει κανένα τραγούδι που να με αφήνει παραπονεμένο από το JoJo. Έτσι και αλλιώς, το δεύτερο μέρος έχει κάτι που δεν θα έχει ποτέ το πρώτο…..

BONUS OST: Awaken, (My Masters)

Το καλύτερο non opening/ending OST του JoJo’s Bizarre Adventure.  To theme αυτό παίζει πρώτη φόρα την στιγμή που ξυπνάνε οι Pillar Men, και είναι μια από τις πιο επικές σκηνές κακών EVER. Επίσης από, τότε έχει γίνει meme, και είναι ένας κύριος λόγος που πολύς κόσμος έμαθε το JoJo.

Extra Score: ‘

Για πολλούς το καλύτερο Part του JoJo, πιστεύω πως όντως φτάνει κάπου εκεί στην κορυφή και σίγουρα έθεσε πολύ υψηλά standards για τα υπόλοιπα parts. 9’/10

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα για το review του 3ου μέρους του JoJo’s Bizarre Adventure, Stardust Crusaders, όπου τα πράγματα παίρνουν όντως μια πιο περίεργη στροφή….

The post The Series Corner: JoJo’s Bizarre Adventure Part 2, Battle Tendency appeared first on anthem.gr.

Στην πρώτη Ιανουαρίου του 1987, κυκλοφόρησε στο εβδομαδιαίο περιοδικό Shonen Jump, το πρώτο chapter του JoJo no Kimyō na Bōken(JoJo’s Bizarre Adventure), σε σχέδιο και κείμενο του Χιροχίτο Αράκι, ξεκινώντας έτσι μια σειρά που έχει γίνει μεγάλο κομμάτι της τωρινής ποπ κουλτούρας. 32 χρόνια μετά, 123 τόμους, 8 anime adaptation, μια έκθεση στο Λούβρο, καθώς και άπειρα memes στο Διαδίκτυο, μπορούμε με άνεση να πούμε ότι πρόκειται για ένα cult φαινόμενο, που δεν φαίνεται να σταματήσει να γίνεται πιο επιτυχημένο.

Σίγουρα, αυτό που βοήθησε αρκετά να μεγαλώσει και άλλο η φήμη της σειράς, είναι το JoJo’s Bizarre Adventure anime adaptation του 2012, οπού μέσα σε 26 επεισόδια κατάφερε να απεικονίσει σωστά τα πρώτα 2 parts του manga, κάτι που οι προηγούμενες προσπάθειες δεν τα είχαν καταφέρει. Σαν συνέπεια, περισσότερος νέος κόσμος έμαθε για το JoJo, και είναι αυτό που το έκανε πολύ πιο διάσημο από ότι ήταν ποτέ. Έτσι από σήμερα και κάθε Σάββατο, για τις 5 επόμενες βδομάδες θα αναλύσουμε τα JoJo anime adaptions από το 2012 και μετά, και παράλληλα θα βαθμολογήσουμε ποιο είναι το καλύτερο. 

Disclaimer: Mild Spoilers Ahead (Up to episode 4)

Κάθε part του JoJo έχει διαφορετική πλοκή, με διαφορετικούς χαρακτήρες και σε διαφορετική εποχή. Το κοινό μεταξύ όλων των parts είναι ότι ο πρωταγωνιστής τους είναι μέλος της οικογένειας Joestar, και ότι το αρχικό τους όνομα ξεκινάει από Jo (π.χ., Joseph, Jotaro, Josuke) με αποτέλεσμα ο κόσμος να τους φωνάζει όλους JoJo.

Το πρώτο part του Jojo Bizarre Adventure, λοιπόν, εν ονόματι Phantom Blood, μας αφηγείται την ζωή του Jonathan Joestar, ενός χαρακτήρα, που η ζωή του ήταν τόσο λυπητερή, βάναυση, και σκληρή, που όλη η πλοκή της Λάμψης μπροστά της θα θεωρούταν κωμωδία. Η πλοκή διαδραματίζεται στην Αγγλία του 1880, με τον Jonathan να είναι ο γιος του ευγενή George Joestar. Παρόλο που είναι ευγενής, ο JoJo πάντα προσπαθεί να βοηθήσει αυτούς που το έχουν ανάγκη, ακόμα και αν καταλήξει να τσακωθεί με κάποιον σαν αποτέλεσμα. Την καλοσύνη αυτήν την πήρε από τον πατέρα του, όπου ο George μια μέρα υιοθετεί τον γιο ενός γνωστού που απεβίωσε πρόσφατα.

Το παιδί αυτό με το όνομα Dio Brando, όμως, είναι κάθε τι αντίθετο από ότι αντιπροσωπεύει το όνομα Joestar. Είναι υποχθόνιος, διπρόσωπος και διεστραμμένος, με μοναδικό του σκοπό, να αποκτήσει όλη την περιουσία της οικογένειας Joestar. Ο Jonathan τον καταλαβαίνει από νωρίς όμως και για αυτό ο Dio του κάνει την ζωή κόλαση. Κάνει τον πατέρα του να θυμώνει απέναντι του, κάνει όλο τον περίγυρο τους να τον απεχθάνεται, προσπαθεί να του κλέψει το κορίτσι που αρέσει στο Jonathan(και την φιλάει και πρώτος, και χωρίς την θέληση της), και το χειρότερο από όλα; ΚΑΙΕΙ ζωντανό τον σκύλο του Jonathan και ρίχνει το φταίξιμο στον μπάτλερ. Ο Jonathan, ύστερα από όλα αυτά αποφασίζει να αντιμετωπίσει τον Dio και καταφέρνει να τον νικήσει. Κατά την διάρκεια της μάχης όμως το αίμα του Dio πέφτει πάνω σε μια αρχαία μάσκα που διακοσμούσε τον τοίχο, με την μάσκα να βγάζει καρφιά.

Εκστασιασμένος από την δύναμη της μάσκας, ο Dio αποφασίζει να αλλάξει στρατηγική, και αποφασίζει να σταματήσει να ενοχλεί τον JoJo, όσο μελετά τη μάσκα και της δυνάμεις της, για να βρει ένα νέο τρόπο να καταστρέψει τους Joestar. 7 χρόνια αργότερα, ο Dio έχει πιάσει φιλίες με τον Jonathan, προσπαθώντας να τον μπερδέψει, και ταυτόχρονα, δηλητηριάζει τον πατέρα τους George, με ένα δηλητήριο που σκοτώνει τον θύμα του σαν να ‘χε αρρωστήσει. Ο JoJo δεν μασάει αυτά που τον ταΐζει ο Dio, και αρχίζει να ερευνά την αρρώστια του πατέρα του. Έτσι, φεύγει με σκοπό να βρει αποδείξεις. Στον δρόμο του συναντάει τον Speedwagon και την συμμορία του, που προσπαθούν να τον κλέψουν. Στο τέλος, όμως ο Speedwagon συνειδητοποιεί πόσο καλό χαρακτήρα έχει ο JoJo και αποφασίζει να τον βοηθήσει να ξεσκεπάσουν τον Dio, και άμεσα βρίσκουν ποιος παρέδωσε το δηλητήριο. 

Γυρνώντας στην έπαυλη, στήνουν παγίδα στο Dio, ο οποίος την ίδια μέρα είχα πάει έξω κάνοντας πειράματα με την μάσκα, ανακαλύπτοντας ότι όποιος την φοράει γίνεται βρυκόλακας. Έχοντας αποκαλυφθεί πια σε όλους, αποφασίζει να φορέσει την μάσκα, απορρίπτοντας έτσι και το τελευταίο κομμάτι ανθρωπιάς που του ‘μένε. Στην νέα του μορφή, καταφέρνει και σκοτώνει και τον πατέρα το JoJo και όλους τους αστυνομικούς που τον είχαν περικυκλώσει. Ο JoJo, σε μια απελπισμένη του προσπάθεια, καταφέρνει και νικά τον Dio, νομίζοντας ότι έχει πεθάνει. Η βίλα και ότι είχε η οικογένεια Joestar καταστρέφονται. Ύστερα, ο JoJo μαθαίνει ότι ζει και ότι αυτήν την φορά θέλει να κατακτήσει τον Κόσμο. Ο Jonathan πλέον θα κάνει τα πάντα για να τον σταματήσει…

Βαθμολογία:Πρόκειται για την πιο σκοτεινή από όλες τις ιστορίες της σειράς, αλλά το φως μέσα στο σκοτάδι, που είναι ο χαρακτήρας του Jonathan, καταφέρνει να γεμίζει με ελπίδα του αναγνώστες.  8/10 

Το στυλ του Αράκι είναι μοναδικό. Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι φουσκωτοί, οι χαρακτήρες κάνουν πόσες στο πουθενά, γράμματα αιωρούνται από το πουθενά για να χαρακτηρίζουν την ατμόσφαιρα τριγύρω τους. Αρχικά φαίνεται περίεργο, αλλά όσο πιο πολύ επενδύσει κανείς μέσα στην σειρά, βλέπει πόσο δημιουργικό είναι πραγματικά αυτό το σύνολο. Το Animation επίσης είναι καλοφτιαγμένο, όχι μόνο απεικονίζει άρτια το σχέδιο του Αράκι, αλλά και το εμπλουτίζει. Οι κινήσεις τον χαρακτήρων φαίνονται καθαρά, τα σπέσιαλ εφέ δεν έχουν κολλήματα, και γενικά είναι μια αξιοπρεπείς δουλειά.

Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι το JoJo είναι μια σειρά γεμάτη μάχες. Ειδικά από την στιγμή που JoJo μαθαίνει ότι Dio ζει, αρχίζει και εκπαιδεύεται με την καθοδήγηση του Βαρόνου Zeppeli στο πως να πολεμάει με την μυστικιστική ενέργεια Hamon, που μπορεί να εξολοθρεύσει βρικόλακες. Όλες οι μάχες από αυτό το σημείο και έπειτα, ενώ ήδη ήταν καλοσχεδιασμένες και είχαν impact σε κάθε χτύπημα, απέκτησαν ένα καινούργιο και πρωτοποριακό στυλ.

Βαθμολογία:  Αν και είναι εξαιρετικό το animation, στις επόμενες σεζόν βελτιώνεται όλο και περισσότερο,  με αποτέλεσμα στα reruns να παρατηρεί κάποιος μερικά κολλήματα. 7/10

Κάθε χαρακτήρας είναι μοναδικός. Από τον καλοσυνάτο JoJo στον διεστραμμένο Dio και από τον αστείο Speedwagon στον ηρωικό Baron Zeppeli, οι χαρακτήρες έχουν φτιαχτεί, ώστε ο καθένας να έχει διαφορετική προσωπικότητα, διαφορετικές αρχές, διαφορετικό είναι. Και στο πρώτο part, με ένα συγκριτικά μικρότερο καστ από τα άλλα, αυτό φαίνεται περισσότερο.

Βαθμολογία: Οι χαρακτήρες του Phantom Blood είναι όλοι ένας προς ένας, και καταφέρνουν να παρουσιάσουν πολλές φορές αληθοφάνεια. 9/10

To Opening, Sono chi no Sadame (For the Blood of all the JoJos) του Hiroaki Tommy Tominaga, με το δυνατό του intro και τα μοναδικά του φωνητικά ανεβάσματα, βάζει το κοινό στο κλίμα του JoJo.

Από την άλλη το Ending Theme του JoJo, είναι το Roundabout των Yes, είναι ίσως το πιο γνωστό τραγούδι που συσχετίζεται με την σειρά. Μάλιστα, είναι ένας από του κύριους λόγους που η σειρά είναι τόσο διάσημη. Άπειρα To be continued… memes στολίζουν το διαδίκτυο, και πλέον όλοι συσχετίζουν τις περιπέτειες των JoJo με αυτό το τραγούδι. 

Βαθμολογία: Άνετα τα πιο memorable τραγούδια που κοσμούν αυτή την σειρά. 10/10

Το Phantom Blood είναι ένα από τα καλύτερα intro σειράς που υπάρχουν, σε βάζει στο κλίμα του JoJo, και σε κάνει είτε να ανυπομονείς για περισσότερο, είτε να θες να διαβάσεις τα βιβλία. Για αυτό και άξια παίρνει την βαθμολογία 8.5/10.

Ραντεβού το επόμενο Σάββατο, όπου θα αναλύσουμε το part 2: Battle Tendency!

The post The Series Corner: JoJo’s Bizarre Adventures Part 1, Phantom Blood appeared first on anthem.gr.

Από φέτος λοιπόν, πολλές από τις περσινές κατηγορίες αλλάζουν συλλήβδην, όσον αφορά τουλάχιστον την μουσική σκηνή και την ραδιοφωνική μας εκπομπή. Επιπλέον αποφασίσαμε να κινηθούμε πιο δημιουργικά στις επιλογές μας.

Αν και σε αντίθεση με το ’17, η χρονιά δεν ήταν ιδιαίτερα παραγωγική για το Χόλιγουντ, αποφασίσαμε να επανέλθουν οι επιλογές για τις αγαπημένες μας σειρές και ταινίες, επειδή οι ακροατές της εκπομπής έχετε αγκαλιάσει τη συγκεκριμένη θεματική και συμμετέχετε ενεργά. Δειλά-δειλά κάνει και την εμφάνισή της η κατηγορία με αγαπημένα comics και βιβλία. Ελπίζουμε πως το 19 θα μας δοθεί η ευκαιρία να γεμίσουμε το άρθρο με ακόμη με περισσότερες επιλογές.

Τέλος θυμίζουμε πως πρόκειται ξεκάθαρα για προσωπικές απόψεις, αφού θέλουμε απλώς να παρουσιάσουμε όσα εμείς ξεχωρίσαμε, λέγοντας δύο λόγια γιατί.

Ευχόμαστε το 2018 να κλείσει όμορφα και δημιουργικά. Μακάρι να έχουμε μία υπέροχη χρονιά!

[Βρείτε μας στο facebook πατώντας εδώ].

Ο δίσκος της χρονιάς, τελεία και παύλα! Ό,τι πιο δυνατό έχουν βγάλει οι “Architects” κατά τη διάρκεια της δισκογραφικής τους πορείας! Συναισθηματικά τέλειο, με σωστή δομή από την αρχή μέχρι το τέλος και riff που τσακίζουν κόκαλα. ! Ήδη τα άρτια κομμάτια του δίσκου έχουν βρει θέσεις στις μουσικές μας λίστες! – Τ.

Είναι τρομερή η εξέλιξη των Ghost τα τελευταία χρόνια τόσο σε θέμα σκηνικής παρουσίας όσο και μουσικής σύνθεσης. Στο Prequelle ακούγονται απολαυστικότεροι από ποτέ, έχοντας πιο catchy μελωδίες και pop φωνητικά, αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, βάζουν στην εξίσωση πιο πολλά μουσικά όργανα όπως σαξόφωνο και synthesizer και δίνουν στο κοινό ένα εξαιρετικό σύνολο τραγουδιών. – Ν.

Πίστευα ότι οι Godsmack έχουν δώσει πάνω-κάτω όσα είχαν να δώσουν μέχρι τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά προφανώς έκανα λάθος. Με το When Legends Rise ο Sully Erna και η παρέα του βγάζουν ένα πολύ διασκεδαστικό άλμπουμ με μοντέρνο heavy ήχο, ραδιοφωνικά κομμάτια, αλλά και σκληρές συνθέσεις που θύμισαν τη μπάντα των 00s που λάτρεψα στο Λύκειο. – Ν.

Οι Alice In Chains μετά το comeback τους με την πρόσληψη του William DuVall έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο φοβερά άλμπουμ, αλλά το Rainier Fog είναι μακράν το καλύτερο τους μετά την επιστροφή τους. Ισορροπώντας μεταξύ του rock και του metal με πολλά επαναλαμβανόμενα κολλητικά riffs, το trademark φωνητικό δίπολο των DuVall-Cantrell και στιβαρό rhythm section, το αποτέλεσμα είναι τρομερό με μερικά από τα τραγούδια τους να συγκαταλέγονται στα καλύτερα της χρονιάς. -Ν.

Έχουν βάλει σκοπό να μας τρελάνουν οι MoS. Δύο χρόνια μετά το EP τους που μας ανατίναξε το μυαλό, οι Βορειοελλαδίτες post-rockers επιστρέφουν με έναν απίστευτο instrumental full-length δίσκο, ο οποίος βρίθει από πανέξυπνα riffs, είναι σε κάποια σημεία πωρωτικός, σε άλλα σημεία ρίχνει τους τόνους και χωρίς μισό στίχο σε παρασέρνει σε ένα ταξίδι σκέψεων και νοημάτων μέσα από το concept που αφορά τη ζωή και το λόγο ύπαρξης μας. Εκπληκτικό. – Ν.

Η πειραματική μουσική των Message in a Cloud ξεφεύγει από τις παραδοσιακές φόρμες. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση ο δίσκος καταφέρνει να δημιουργήσει συναισθήματα.  Η παντελής απουσία φωνητικών εξυπηρετεί άψογα το storytelling. Δίκαια το motto της χρονιάς ήταν: “Eat, Sleep, Listen to Anassa, Repeat.” -T.

Στίχοι και riffs που “δεν μπορούμε να βγάλουμε από το κεφάλι μας”, ψυχεδελικά φωνητικά και μία εξαιρετική πρόζα από τον Ψαραντώνη, συνθέτουν το εξαιρετικό αυτό δίσκο, που αναμφίβολα έχει κερδίσει μία θέση στα highlights της χρονιάς. Ποίηση, μουσική, απελευθέρωση! – Τ.

Μία συγκλονιστική κυκλοφορία, όπου συγκεντρώθηκαν ανέκδοτα τραγούδια του Θάνου. Είναι δύσκολο να ακούσει κάποιος το δίσκο δίχως να φορτιστεί με κάποιο από τα κομμάτια του εκλιπόντος. Μία συγκινησιακά φορτισμένη κυκλοφορία που αγαπήσαμε. – Τ.

Οι Deathcrop Valley μας απέδειξαν και στο παρελθόν, με lives όπως το Anthem Festival, πως μπορούν να είναι εκρηκτικοί. Από το ομώνυμο album τους δεν περίμενα τίποτα λιγότερο. Τρομερά riffs που σου κολλάνε στο μυαλό, καταπληκτικά φωνητικά και δυναμικό rhythm section, ένας 100% άρτιος δίσκος που σίγουρα θα λατρέψει κάθε οπαδός του heavy rock. Απολαύστε αυτό το δίσκο και όπως και εγώ χτυπηθείτε με όλα του τα κομμάτια. – Ν.

Μία από τις καλύτερες μπάντες της σκηνής μας, οι “The Last Drive” κυκλοφόρησαν φέτος έναν δυνατό δίσκο, μας χάρισαν μερικές απίστευτες συναυλίες και κατάφεραν να μας εθίσουν με το αψεγάδιαστο single του “Always the Sun”, το οποίο είναι η αλήθεια πως περιμέναμε με ανυπομονησία! – T.

Έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά δε μπορούμε να πούμε ότι μας χάλασε κιόλας. Ένα τρομερό single σαν κι αυτό έχει θέση στα καλύτερα της χρονιάς με τους Slipknot να μας θυμίζουν εποχές Iowa, θυμό να ξεχειλίζει από κάθε στίχο και τους ίδιους να ακούγονται εξίσου φρέσκοι, έτοιμοι για ένα ακόμα επιτυχημένο δισκογραφικό βήμα. Ανυπομονούμε και για το νέο άλμπουμ. – Ν.

Δίκαια το 2018 ήταν η χρονιά των Noise Figures! Αν και το “Telepath” είναι ένας υπέροχος δίσκος, το “Lethary” είναι η αφρόκρεμα του album! Εξαιρετικό, εθιστικό και με τεράστιο replay value, ήταν το τραγούδι που φέτος δεν σταματούσαμε να ακούμε. Και μην ξεχνάμε πως ήταν από τα αγαπημένα των ακροατών της εκπομπής μας! Θα μπορούσαμε να πούμε πως “μας στοίχειωσε και στον ύπνο μας! – Τ.

Η τεράστια Dolores O’ Riordan των Cranberries θα συμμετείχε σε αυτή τη διασκευή, αλλά τη μέρα της ηχογράφησης έφυγε από τον κόσμο. Οι Bad Wolves εις μνήμην της, προσθέτουν metal στοιχεία στην κλασική επιτυχία με το αποτέλεσμα να κερδίζει τον κόσμο τόσο λόγω των εξαιρετικών φωνητικών του Tommy Vext, όσο και του δυναμισμού που αποπνέει. Πολύ όμορφο. – Ν.

Ένας από τους λόγους που λάτρεψα αυτήν την ταινία(ρα) ήταν και το soundtrack, με το κάθε τραγούδι να ταιριάζει τέλεια στην κάθε σκηνή. Hip-Hop, R&B και rap κομμάτια με φοβερούς καλλιτέχνες όπως τον Post Malone ντύνουν άψογα την ταινία. Δυνατές υποψηφιότητες είχαν και το soundtrack του Black Panther και φυσικά το Venom του Eminem. – Ν.

Austin ήταν αναμφίβολα ο pop καλλιτέχνης που ακούσαμε περισσότερο από κάθε άλλον εντός του 2018. Με συνεχή ροή κομματιών, δυνατές συνεργασίες και άψογο flow, τα κομμάτια του καταφέρνουν πάντοτε να κερδίσουν επάξια τις κορυφαίες θέσεις των charts. – T.

Πάντα υπάρχει ένα debate, αν το κάθε καινούργιο Opening του JoJo ταιριάζει με την σειρά. Για την πέμπτη σεζόν του JoJo, η συζήτηση αυτή δεν υπάρχει. Το Fighting Gold μπαίνει δυναμικά και αφήνει το κοινό γεμάτο αισθήματα. Καθ’όλην την διάρκεια του κρατάει ένα άνετο pace, μέχρι που φτάνει στο ρεφρέν και το “γυρνάει ανάποδα”. – Π.

Η 4η σεζόν της σειράς είναι και η καλύτερη μέχρι στιγμής, με τον πήχη να ανεβαίνει διαρκώς. Η αργή και μεστή προσέγγιση στο σενάριο δεν έλειψε ούτε φέτος, ενώ οι αποκαλύψεις για τους αγαπημένους μας χαρακτήρες από το σύμπαν του Breaking Bad, μας χαστούκιζαν συνεχώς στα μούτρα. Πέραν της εξαιρετικής πλοκής, η ώριμη και αψεγάδιαστη σκηνοθεσία δημιούργησε μία σειρά που δεν έπασχε από καμία παθογένεια! – Τ.

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας: Τη σειρά αυτή την κατέβασα από το Netflix, για να σκοτώσω το χρόνο μου στην πτήση προς Ιταλία. Βέβαια δεν είμαι μέντιουμ, για να ξέρω αν ήταν χάλια η σειρά πριν την δω (γκουχ-γκουχ). Ωστόσο,από το πρώτο κιόλας επεισόδιο το “Money Heist” κατάφερε να με κερδίσει. Η γρήγορη εξέλιξη της πλοκής παραδόξως δεν με κούρασε, η σκηνοθεσία ήταν δυνατή, η δράση ανελλιπής και το χιούμορ καυστικό. Μοναδικό παράπονο: ε δεν γίνεται τώρα να μου χορεύετε το Bella Ciao στις ξαπλώστρες στη Μύκονο! Λυπηθείτε μας! – Τ.

Α ρε Daredevil μας αρρώστησες και φέτος. Το “παιδί” της Marvel και του Netflix όχι απλά δε λύγισε μετά από δύο εξαιρετικές σεζόν, αλλά έβγαλε μία τρίτη που ήταν απολαυστική από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τρομερή εξέλιξη της πλοκής, καταπληκτική σκηνοθεσία, σεμιναριακές σκηνές μάχης και απίστευτοι χαρακτήρες. Παραμένει στο πάνθεον των υπερηρωικών σειρών και ας είναι αυτή η τρίτη σεζόν η τελευταία – Ν.

Με την καινούργια του σεζόν να βγαίνει σε λίγες μέρες και την οδύσσεια που πέρασαν οι συντελεστές του Β99 να ξαναβγούν στην tv, ευχόμαστε απλά η σειρά να έχει μια σταθερή πορεία. Μια απίθανη κωμωδία, γεμάτη γέλιο, συγκινήσεις, running jokes και Die Hard references. Must Watch! – Π.

Τι σεζόν κι αυτή; Με ένα συνταρακτικό “Fall Finale” και την ιστορία να εξελίσσεται πιο δυναμικά από ποτέ, το “The Blacklist” κατάφερε και φέτος να αναδειχθεί ως μία από τις καλύτερες σειρές της χρονιάς. Φυσικά και φέτος ξεχώρισε ο James Spader στο ρόλο του Reddington, ενώ τρομερή ήταν και η εξέλιξη του Ryan Eggold, που υποδυόταν τον Tom Keen. – Τ.

Το animation στα καλύτερα του! Μία σειρά που απογείωσε το space drama με καυστικό παράλληλα χιούμορ, το οποίο μας επέτρεπε να εμβαθύνουμε στους χαρακτήρες και την πλοκή. Άψογο από όλες τις απόψεις, το Final Space κατάφερε να συγκινήσει ακόμη και τους πιο σκληρούς κριτικούς. Ανυπομονούμε για τη δεύτερη σεζόν! -Τ.

Το Camp Camp είναι μία από τις καλύτερες σειρές animation του διαδικτύου. Αρχικά, φαίνεται για ένα κλασσικό παιδικό cartoon με κατασκηνωτές. Όμως από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, η πραγματική του ταυτότητα αποκαλύπτεται. Με αρκετό adult humor, καλοφτιαγμένες σκηνές και εξαιρετικό voice acting, το Camp Camp είναι μια τελείως διαφορετική σειρά, και η τρίτη σεζόν απλά εμβαθύνει στο πόσο καλή είναι. – Π.

Το ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn το προτείνω ανεπιφύλακτα και η σειρά του HBO έκανε εξαιρετική δουλειά στη μεταφορά του. Pulp στοιχεία, πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Jean-Marc Vallée, ρυθμός που βοηθά το θεατή στην κατανόηση όσων διαδραματίζονται, αρκετό μυστήριο και φυσικά μία τελική σκηνή που σου κόβει την ανάσα. – Ν.

Η Robbin’ Season του Atlanta περιείχε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της χρονιάς και σκηνοθετικά ήταν από τις πιο άρτιες φετινές σειρές. Hiro Murai και Donald Glover δίνουν μαθήματα σκηνοθεσίας σε επεισοδιάρες όπως το Teddy Perkins και το Barbershop. Αν λατρέψατε κι εσείς το βίντεο κλιπ του “This is America”, μαντέψτε ποιοι βρίσκονται πίσω από τη σύλληψη και εκτέλεση του. Σειρές σαν το Atlanta δε βγαίνουν κάθε χρόνο. – Ν.

Started from the bottom, now we are here. Η καλύτερη σειρά όλου του Arrowverse, μας χαρίζει 2 ακόμη σεζόν το 2018. Με το επικό Final battle της 3ης σεζόν και το μοναδικό “Legends of To meow meow” επεισόδιο της 4ης, το LoT ικανοποιεί dc, scifi και comic book fans. – Π.

Δεν είναι κάτι σύνηθες να βγαίνουν καλές horror σειρές, but Netflix did it again! To The Haunting of Hill House είναι μία πάρα πολύ προσεγμένη σειρά, πολύ τρομακτική ανά σημεία χωρίς να χρησιμοποιεί συνέχεια jump scares, αλλά καλλιεργώντας μία ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Έχει πρωτότυπο storytelling, χρησιμοποιώντας διαφορετικές αφηγηματικές τεχνικές κατά τη διάρκειά της. – Ν.

Η σειρά-Βασιλιάς των anime επέστρεψε, πιο δυνατή από ποτέ. Απολύτως πιστή στο manga, καταφέρνει παράλληλα να βελτιώσει αρκετές κλασσικές σκηνές από το masterpiece του Araki. Περιμένουμε πολλά περισσότερα από το νέο έτος και ήδη έχει γίνει το καλύτερο anime του 2019. – Π.

Μια σειρά που καταφέρνει να πατήσει κάτω τα περισσότερα tropes γύρω από παρόμοιες σειρές, το Goblin Slayer μας παρουσιάζει της περιπέτειες του ομώνυμου χαρακτήρα. Πρόκειται για ένα αρκετά βίαιο anime, που παρουσιάζει ένα σκληρό και αληθοφανή κόσμο, παρόλο που βρίσκεται σε Fantasy Setting. – Π.

Ωραίο το Black Panther, τίμιος ο Aquaman, αλλά όπως είναι φυσιολογικό το Infinity War ήταν η καλύτερη υπερηρωική ταινία της χρονιάς. Κατάφερε να συμπεριλάβει άπειρους χαρακτήρες, δίνοντας καλό screen time στους περισσότερους, είχε στιγμές που ουρλιάζαμε από τη χαρά μας με όσα εκτυλίσσονταν στην οθόνη, οι μάχες ήταν τρομερές και η σκηνοθεσία εξαιρετική. Ένα απίστευτο σύγχρονο blockbuster, once again καταπληκτική δουλειά από τη Marvel. – Ν.

Μία ταινία που δε μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανέναν fan του Spiderman, με απίστευτο χιούμορ, animation που σε μαγνητίζει, κορυφαίο soundtrack και σενάριο που εξελισσόταν οργανικά, παρά την πολυπλοκότητα του multiverse. Την παράσταση κλέβει φυσικά ο χαρακτήρας του Miles Morales και η τάση των δημιουργών για αυτοσαρκασμό! – Τ.

Αν και η ταινία δεν ήταν απολύτως πιστή στο βιβλίο του Ernest Cline, ξεχώρισε αρκετά, ενώ ήταν μια unique ταινία με άπειρα έξυπνα pop culture references, καλοστημένο plot και πανέμορφο στυλ. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν ικανοποιητικές, και η τελική μάχη ήταν απλά μοναδική. – Π.

Εν έτει 2018, μία βιογραφία για τον Freddy Mercury μας έκανε όλους να λατρέψουμε τη συνθετική και τραγουδιστική ιδιοφυΐα του frontman των Queen λες και τους ξανακούγαμε για πρώτη φορά. Ο Rami Malek είναι συγκλονιστικός ως Freddy, ενώ η απόδοση πολλών στιγμών του συγκροτήματος (κι ας υπήρξαν αλλαγές σε σχέση με την πραγματική ιστορία) είναι απίστευτα πιστή με το Live Aid να αποτελεί μία τρομερή κορύφωση. – Ν.

Μπορεί να μην είναι η ταινία της χρονιάς, ωστόσο αυτή η διαφορετική οπτική στην ιστορία του Christopher Robin και του αρκούδου του, Winnie The Pooh, καταφέρνει με ευκολία να μας μεταφέρει γλυκόπικρα συναισθήματα. Όλοι μας ταυτιστήκαμε με τον Robin του παρελθόντος, αν και συμπάσχουμε με την ενήλικη πλευρά του χαρακτήρα. Μία ταινία που μας θύμισε τη μαγεία της παιδικής μας ηλικίας με διασκεδαστικό σενάριο και πανέμορφη σκηνοθεσία! – Τ.

Ο John Krasinski εκτός από πολύ καλός κωμικός ηθοποιός, αποδεικνύει πως είναι γενικότερα καλός ηθοποιός και σκηνοθέτης μέσω αυτής της πάρα πολύ καλής ταινίας. Το A Quiet Place δε χρειάζεται σενάριο, αλλά ήχους, ατμόσφαιρα και φυσικά τη σκηνοθετική πινελιά του Krasinski για να τρομάξει το θεατή και να τον κάνει να νιώθει πως βρίσκεται μαζί με τους πρωταγωνιστές στη δυστοπία, στην οποία ζουν. Τρομερά πράγματα. – Ν.

Ήρθε από το πουθενά το Game Night, αλλά τη δουλειά του την έκανε. Στη σύγχρονη κωμωδία όπου οι περισσότερες ταινίες ή είναι παρωδίες ή έχουν παντού κακά αστεία, το Game Night ήταν πρωτότυπο, πρόσθεσε λίγη ευρηματικότητα, καλά running jokes και έβγαλε γέλιο μέσα από τις καταστάσεις που ζούσαν οι πρωταγωνιστές. O Jason Bateman είναι απλά τέλειος. – Ν.

Είναι τρομερό το πόσο σταθερά ποιοτικός τίτλος είναι το Batman. Μετά τους Grant Morrison στα τέλη των 00s και Scott Snyder κατά το New 52, ο Tom King γράφει συνεχώς όλο και πιο ευρηματικές ιστορίες, εξερευνώντας πτυχές του αγαπημένου ήρωα που δεν είχαμε δει στο παρελθόν και οι οποίες το φέρνουν στην κορυφή των καλύτερων κόμικ της DC. Must-read για κάθε λάτρη της ένατης τέχνης. – Ν.

Οι εκδόσεις Οξύ έχουν φέρει νέα πνοή όσον αφορά τα κόμικ στα ελληνικά και με το Infinity Gauntlet έκαναν ένα ακόμα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Άψογη μεταφορά της κλασικής ιστορίας του Jim Starlin, μία έκδοση που έπρεπε επιτέλους να δούμε στη χώρα μας και η οποία ήρθε στο τέλειο σημείο κοντά στην κυκλοφορία του Infinity War. Όσον αφορά το κόμικ καθ’ αυτό, είναι μία από τις καλύτερες ιστορίες όλων των εποχών τόσο για τη Marvel όσο και γενικά και καθόλου υπερτιμημένη καθώς γι’ αυτό προσπάθησαν κάποιοι αδαείς να μας πείσουν, αποτυγχάνοντας πλήρως. Σε κάθε σελίδα σε ενθουσιάζει και σε αφήνει διψασμένο για τη συνέχεια. Διαβάζεται μονορούφι και σε αφήνει πλήρως ικανοποιημένο. – Ν.

Το βιβλίο “διαμάντι” της φετινής χρονιάς ήρθε από την Ars Nocturna. Οι ιστορίες του Λευκάδιου Χερν πήραν σάρκα και οστά στα ελληνικά σε μία προσεγμένη έκδοση που δίκαια έγινε best seller! Το βιβλίο περιέχει όλο το πακέτο: όμορφο εξώφυλλο, σωστά δομημένες εισαγωγικές πληροφορίες, εξαιρετικές μεταφράσεις. Ένας τίτλος που πρέπει να κοσμεί κάθε βιβλιοθήκη. – Τ.

Όσον αφορά τα κόμικ στα Ελληνικά, οι Εκδόσεις Οξύ πήραν μία πολύ σωστή απόφαση με την έκδοση του Venom από τον Rick Remender. Πολύ ωραία ιστορία με τον ανάπηρο βετεράνο του πολέμου Flash Thompson να είναι ο κυβερνητικός πράκτορας Venom σε μία ιστορία πέντε τευχών πραγματικά υπέροχη με αρχή, μέση και τέλος. Σίγουρα μία κυκλοφορία που δεν περίμενα τόσο καλή και αποτέλεσε έκπληξη. – Ν.

Με το αναμενόμενο anime adaptation του να κυκλοφορεί σύντομα, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το πιο διαφορετικό/επικό Isekai εκεί έξω. Η ιστορία του Naofumi ξεκινάει με τον κόσμο να τον μισεί και να τον κατηγορεί για ένα έγκλημα το οποίο δεν διέπραξε, με αποτέλεσμα από ήρωας να θεωρείται κακοποιός. Έχοντας χάσει την ελπίδα του στην ανθρωπότητα, θα βρει συμμάχους εκεί που δεν το περιμένει, και με την βοήθεια τους θα προσπαθήσει να σώσει τον κόσμο, αυτόν τον οποίον τον πούλησε… – Π.

Για μία ακόμα χρονιά τα Κουραφέλκυθρα μας έκαναν να γελάσουμε στο μέγιστο βαθμό. Με τη θεματολογία να ποικίλει, πολλούς χαρακτήρες να εμφανίζονται σε πολλαπλά σκίτσα και φυσικά τα αστεία και το χιούμορ να μην έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα από ποιοτικά κόμικ του εξωτερικού. Αξίζει να στηρίξετε εκτός της σελίδας στο Facebook, την έντυπη έκδοση όπου συγκεντρώνονται τα πρώτα 8 χρόνια των Κουραφέλκυθρων. – Ν.

Με συνεχή ροή νέων επεισοδίων κάθε Σάββατο και Τρίτη, “οι Περιπέτειες του Θεού” είναι το πρώτο πράγμα που διαβάζουμε για να ξεκινήσει ευχάριστα η μέρα. Με πρωτότυπους χαρακτήρες και δημιουργική πλοκή, πρόκειται για μια απολύτως μοναδική ιστορία και δεν χάνουμε επεισόδιο. – Π.

Η pop κουλτούρα είχε την τιμητική της στο διήμερο του AthensCon, το οποίο φέτος πραγματικά απολαύσαμε. Στο φεστιβάλ παρακολουθήσαμε ενδιαφέρουσες ομιλίες για αγαπημένα κόμικ, γνωρίσαμε καταξιωμένους καλλιτέχνες από Ελλάδα και εξωτερικό και κάναμε μία όμορφη βόλτα με διάρκεια μεγαλύτερη των 8 ωρών.  – T.

Η αγαπημένη μας εκδήλωση επέστρεψε για μία ακόμη χρονιά στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, ίσως με την πιο βολική διαρρύθμιση που έχουμε δει ποτέ στο χώρο. Με δυνατούς καλεσμένους και πολύ καλή οργάνωση, το διήμερο event κύλισε ευχάριστα. – Τ.

Τα αγαπημένα εβδομαδιαία events των Reflections έδωσαν για μία ακόμη χρονιά δυναμικό παρόν στα αθηναϊκά δρώμενα. Συγγραφείς, ηθοποιοί, μουσικοί και καλλιτέχνες ένωσαν τις δυνάμεις τους στη σκηνή του Death Disco, με το Vampire Masquerade και εκδηλώσεις για θεματικές που αγαπάμε (Lord Of The Rings, Cure, Sandman, Helloween κ.α) να έχουν την τιμητική τους. Φέτος κυκλοφόρησε και η ανθολογία της εκδήλωσης “Σκιές και Αντανακλάσεις”, όπου συμμετείχα κι εγώ, εκπροσωπόντας το anthem.gr! -T.

Ο Ελληνικός Σύλλογος Παιχνιδιών Ρόλων και Στρατηγικής συνέχισε να δείχνει έμπρακτα την αγάπη του για το αντικείμενό του και φέτος. Με συμμετοχή σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ, συνεχή παρουσία στα social media, τα καθιερωμένα πάρτυ που διοργανώνει και φυσικά άπειρο παιχνίδι, ο ΕΣΠΑΙΡΟΣ διέγραψε και φέτος εξαιρετική πορεία! – Ν.

Η πιο ηλίθια μορφή συνομοσιολόγων είναι αναμφίβολα οι flat earthers. Έχοντας μπει στις σελίδες τους, προσπαθήσαμε πολλές φορές μέσω της εκπομπής και της αρθρογραφίας μας να εξετάσουμε πως γίνεται να επιβιώνει μία τόσο βλακώδης θεωρία στην εποχή μας. – Τ.

Η καθολική εκκλησία ζήλεψε τη δόξα του Pokemon Go και αποφάσισε να κυκλοφορήσει ένα αντίστοιχο παιχνίδι, με σκοπό να οδηγήσει τους νέους στο κατώφλι της. Αναρωτιόμαστε εμείς, πόσο σπάνιος χαρακτήρας θα είναι ο Άγιος Βελισσάριος; – Τ.

The post Μουσική Ανταρσία #44: Τα καλύτερα του 2018! appeared first on anthem.gr.

Ολιστικός σημαίνει να αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα από όλες τις πλευρές, και το “Dirk Gently’s Holistic Detective Agency” μας αποδεικνύει ότι στην ζωή όλα συνδέονται. Ακόμα και η πιο μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Η σειρά είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Douglas Adams και πρόκειται για το 2ο iteration στην μικρή οθόνη του αγαπημένου σε όλους ολιστικού ντετέκτιβ.

Story

Η σειρά ακολουθεί την ζωή του Todd Brotzman, ενός γκρουμ, του οποίου η ζωή πάει από το κακό στο χειρότερο. Χρωστάει λεφτά στο σπιτονοικοκύρη του, απέτυχε με την μπάντα του να γίνει διάσημος, όταν προσπαθεί να βρει χρήματα για την άρρωστη αδελφή του ζητώντας προκαταβολή, είναι ο πρώτος που βρίσκει νεκρούς στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου που δουλεύει τον δισεκατομμυριούχο Patrick Spring και τους μπράβους του που φαίνεται να ‘χουν πεθάνει από επίθεση καρχαρία…
Πλέον η αστυνομία τον παρακολουθεί συνέχεια και ο σπιτονοικοκύρης του θέλει να τον σκοτώσει, και ο Todd νιώθει πως έχει πιάσει πάτο. Ξαφνικά, όμως, καθώς μπαίνει στο σπίτι του βλέπει το Dirk Gently να τον περιμένει, και αρχίζει…. να τον δέρνει(Ο Todd δεν ξέρει ακόμα ποιος είναι ο Dirk.)
Αφού ηρεμούν τα πνεύματα ο Dirk του εξηγεί πως είναι ντετέκτιβ, που διερευνά τον θάνατο του Patrick Spring, και μάλιστα ο Spring είναι αυτός που τον προσέλαβε. Και επειδή ο Todd ήταν ο πρώτος που βρήκε τα πτώματα, ο Dirk αποφασίζει να το προσλάβει σαν βοηθό. Και τότε, η ζωή του Todd άλλαξε, όχι απαραίτητα προς το καλύτερο αλλά σίγουρα προς το διαφορετικό…

Story Telling

Αυτό που καταφέρνει η σειρά καλύτερα από όποια άλλη, είναι να δείχνει στο κοινό αντί να λέει. Κάθε λεπτομέρεια σε κάθε πλάνο έχει σημασία, και καθώς πλησιάζει στο τέλος κάθε σεζόν, ανταμείβει το κοινό για τη παρατηρητικότητα του. Καμία απάντηση δεν μένει αναπάντητη, κανένας βράχος δεν μένει ασήκωτος.

Η σειρά έχει αρκετά random στοιχεία, που κάνουν το κοινό να μένει καθηλωμένο. Σε κάθε σκηνή μπορεί να γίνει κάτι περίεργο που στην αρχή μπορεί να μην βγάζει νόημα, αλλά μετά σε αφήνει άφωνο.

Characters

Κάτι άλλο που καταφέρνει η σειρά να αναδείξει είναι οι χαρακτήρες της. Κάθε χαρακτήρας μέχρι και πιο απλό μπράβο είναι αναπτυγμένος μέσα στην πλοκή της σειράς και είναι μοναδικός. Παράλληλα, οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι φτιαγμένοι να μην είναι απλά καλοί ή κακοί, αλλά παρουσιάζονται σαν κανονικοί άνθρωποι, ικανοί για όλα ή και για τίποτα.

Acting

Το καστ του Dirk Gently είναι αρκετά δυνατό. Πρωταγωνιστές, ο Elijah Wood, όπου ερμηνεύει τον Todd Brotzman, ο Samuel Barnett ως Dirk Gently, η Hanna Marks ως Amanda Brotzman, και η Jade Eshete στο ρόλο Farah Black.

Όλοι οι ηθοποιοί της σειράς πιστεύω έχουν καταφέρει να εκτελέσουν σωστά το ρόλο τους, με τους χαρακτήρες να νιώθουν πραγματικοί. Προσωπικό favourite o Osric Chau ως Vogel, μέλος των The Rowdy 3, του οποίου ο ρόλος είναι αρκετά διαφορετικός από ότι μας έχει συνηθίσει.

Final Thoughts

Αν και όπως φαίνεται η σειρά δεν θα συνεχιστεί, λόγω χαμηλής τηλεθέασης, είναι μια σειρά που ανταμείβει όποιον την δει και σίγουρα προσφέρει ένα μοναδικό θέαμα. Προσωπικά, είναι η σειρά που έχω κάνει το πιο γρήγορο binge watch, τελειώνοντας την σε 2 ημέρες. Και μετά την ξαναείδα επιτόπου για να δω κάθε στοιχείο που μου είχε ξεφύγει. Μια σειρά τόσο καλή, που η δεύτερη φορά που την βλέπεις είναι μια τελείως διαφορετική εμπειρία.

The post The Series Corner: Dirk Gently’s Holistic Detective Agency appeared first on anthem.gr.

Τι είναι το Final Space; To Final Space δεν είναι απλά μια σειρά, αλλά ένα ταξίδι. Είναι το όνειρο του δημιουργού, Olan Rogers, που έγινε πραγματικότητα μετά από μία πορεία 8 χρόνων, με τη σειρά να έχει τον τότε τίτλο Gary’s Space. Κάθε λεπτομέρεια στο animation, κάθε μικρό κομμάτι της ιστορίας έχει γίνει με προσοχή ώστε ο θεατής να μείνει καθηλωμένος στην οθόνη του. Ας μην περιττολογούμε, όμως, και ας ξεκινήσουμε το review.

Πρόκειται για ένα comedic Space Opera, με πρωταγωνιστή τον Gary Goodspeed, τον έναν και μοναδικό κρατούμενο του Galaxy One, του διαστημόπλοιου, που ο Gary εκτίει την 5ετή ποινή του. Όλα αυτά τα χρόνια, ο Gary βρίσκεται ολομόναχος μέσα στο πλοίο, και επισκευάζει καθημερινά δορυφόρους ως μέρος της ποινής του. Μόνη του παρέα στο πλοίο τα ανδροειδή του πλοίου, ο H.U.E.(το πρόγραμμα ελέγχου του πλοίου) και ο KVN, μία τεχνητή νοημοσύνη με σκοπό να ενοχλεί απεριόριστα τον Gary ώστε αυτός να μην τρελαθεί επειδή είναι ολομόναχος.

Τα βράδια ο Gary στέλνει μηνύματα στην αγαπημένη του, Quinn(την οποία είχε δει μόνο μια φορά στην ζωή του, εξαιτίας της μπήκε φυλακή και το χειρότερο, αυτή δεν γνωρίζει τίποτα). Λίγες μέρες, λοιπόν, πριν εκτίσει την ποινή, ο Gary βρίσκει ένα ιπτάμενο πράσινο πλασματάκι, το οποίο ονομάζει Mooncake. Τον Mooncake όμως, τον κυνηγάνε μισθοφόροι του Lord Commander(κεντρικού κακού της σειράς), επειδή ο Mooncake είναι ένα υπερόπλο που μπορεί να καταστρέψει το σύμπαν ολόκληρο. Και έτσι ο Gary καταφέρνει και βρίσκεται στο κέντρο όλων των γεγονότων και από εδώ ξεκινάει η ιστορία μας.

Κάθε επεισόδιο του Final Space αφηγείται την ιστορία του σε 2 χρόνους, έχοντας ένα αρχικό segment σε κάθε επεισόδιο με τον πρωταγωνιστή να επιπλέει άσκοπα στο διάστημα, και σε συνέχεια το υπόλοιπο επεισόδιο δείχνει στο κοινό πως έφτασε σε αυτή την κατάσταση, δίνοντας μια αίσθηση ολοκλήρωσης, όσο η σειρά πλησιάζει προς το τέλος της σεζόν.

Αυτό που κάνει το Final Space μοναδικό, όμως, είναι ο τρόπος που δημιουργοί κατάφεραν να συνδυάσουν εξαιρετικό χιούμορ και πρακτικά αστεία, με την τραγωδία, το πόνο και το χάος, ενώ παράλληλα άφθονες μάχες κρατάνε το μάτι του τηλεθεατή κολλημένο στην οθόνη. Καλά το διαβάσατε, το Final Space είναι μια τραγωδία μεταμφιεσμένη σε Space Opera. Χαρακτήρες πεθαίνουν σαν να μην υπάρχει αύριο, το αίμα ρέει ασταμάτητα και το κοινό μένει άφωνο στις εξελίξεις της πλοκής.

Τέλος, οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων είναι γεμάτοι ζωή, με το καθένα τους να φέρνει κάτι διαφορετικό στο παιγνίδι. Ακόμα και ασήμαντοι χαρακτήρες, οι οποίοι πιθανότατα εμφανιστούν ξανά στην σειρά, έχουν αρκετό development, για να είναι διαφέρουν από το υπόλοιπο cast. Αυτό ισχύει διπλά για κάθε ανδροειδές!

Με μία πρώτη ματιά, το animation του Final Space, φαίνεται απλοϊκό, όμως παρακολουθώντας ένα ένα τα επεισόδια, μπορούμε να παρατηρήσουμε όλες τις λεπτομέρειες. Δεν κολλάει καθόλου, είναι γρήγορο και τα ειδικά εφέ είναι καλοφτιαγμένα. Βέβαια, υπάρχουν μερικά σημεία που φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο delay ή fps drops και κάποιες φορές τα εφέ είναι υπερβολικά πολλά, με αποτέλεσμα ο θεατής να χάνεται. Επίσης, ο συνδυασμός των 3d και 2d σκηνών είναι ένα αναγκαίο κακό που μαστίζει τoν πληθυσμό των σημερινών animation. Παρόλα αυτά, πρόκειται για αρκετά δυνατή απεικόνιση και το ποιο σημαντικό από όλα είναι πως δεν κουράζει το μάτι.

Με εξαίρεση τον δημιουργό του Final Space/φωνή του Gary, Olan Rogers(που είναι η πρώτη του μεγάλη δουλειά), όλο το υπόλοιπο cast της σειράς αποτελείται από κορυφαία ονόματα. Τρομεροί ηθοποιοί, όπως ο Fred Armisen, Steven Yeun(Glenn από το TWD) και η Tika Sumpter χαρίζουν τις φωνές του στην σειρά, ενώ Voice actors όπως ο Tom Kenny(η φωνή του Μπομπ Σφουγγαράκη), και ο Coty Galloway, δείχνουν καθαρά επαγγελματική δουλειά. Μεταξύ των δυο κατηγοριών, εμφανίζεται ο David Tennant, ο γνωστός σε αρκετούς 10ος Doctor, που παράλληλα έχει δώσει φωνή σε αρκετούς animated χαρακτήρες, και παραχωρεί μια από τις καλύτερες του ερμηνείες σαν τον Lord Commander, τον κεντρικό κακό της σειράς.

Καμία σειρά δεν υπάρχει χωρίς ατέλειες, αλλά το Final Space καταφέρνει να τις προσπεράσει και να παρουσιάσει ένα διαστημικό έπος, που μέχρι το τέλος θα αφήσει άφωνους τους θεατές.

The post The Series Corner: Final Space appeared first on anthem.gr.

Οι Blessed By Perversion είναι: Ανδρέας Μοσχόπουλος στα φωνητικά, Κώστας Φουτρής,
Μανώλης Κουέλο στις κιθάρες, Βαγγέλης Νάνος στο μπάσο και Δημήτρης Μίγκλης στα
τύμπανα.

Παίζουμε death metal επηρεασμένο κυρίως από τους πρωτοπόρους του είδους, κυρίως
της αμερικανικής σκηνής, το οποίο όμως έχει αρκετά μελωδικά περάσματα.

Η μπάντα δημιουργήθηκε το 2010 από τον Ανδρέα και τον Κώστα, όταν εκείνοι πήγαιναν
ακόμη σχολείο. Η μπάντα άρχισε να παίρνει ολοκληρωμένη μορφή κατά την διάρκεια
εκέινης και της επόμενης χρονιάς, με την προσθήκη του Μανώλη ως μπασίστα (για εκείνη
την περίοδο) και του Δημήτρη στα τύμπανα. Το 2014 ο Βαγγέλης έγινε ο νέος μπασίστας
της μπάντας και ο Μανώλης ανέλαβε το κύριο όργανό του, την κιθάρα.

Σε ευχαριστούμε για το όμορφο σχόλιο. Τα κριτήρια της επιλογής του ονόματος ήταν να
συνδυάσει το ακραίο στοιχείο του death metal (perversion), με το θρησκευτικό στοιχείο
(blessed) που περιλαμβάνουν οι στίχοι μας, με το να εναντιώνονται σε κάθε μορφής
θρησκεία.

Στο μουσικό κομμάτι έχουμε απαίτηση από τους εαυτούς μας να εξελιχτούμε για τον
απλούστατο λόγο του ότι δεν θέλουμε να μένουμε στάσιμοι και να παίζουμε μία ζωή την
ίδια μουσική που παίζαμε στα 18 μας. Όσο για το κομμάτι της παρέας έχουμε ζήσει πολλές
εμπειρίες εντός και εκτός της μπάντας οι οποίες μας έχουν φέρει σαφώς πιο κοντά όλα
αυτά τα χρόνια. Είμαστε πρώτα φίλοι και μετά μπάντα.

Δεν νομίζω ότι πρέπει να αναφερθούμε σε συγκεκριμένα περιστατικά από συναυλίες, αλλά
να κρατήσουμε ως γενική αγαπημένη στιγμή την ανταπόκριση από το κοινό και την
πώρωσή του, πολλές φορές, σε κάτι που εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει.

Θα παίξουμε τραγούδια και από το EP μας και από τον δίσκο. Δυστυχώς ο χρόνος των
μπαντών είναι κάπως περιορισμένος, αλλά πιστεύουμε πως θα είναι ένα γεμάτο live.

Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη διαδικασία σύνθεσης νέων τραγουδιών, τα οποία
προορίζονται για το δεύτερο full-length άλμπουμ μας. Δεν έχουμε κάποια πληροφορία για
το πότε μπορεί να κυκλοφορήσει, βρισκόμαστε όμως σε καλό δρόμο όσον αφορά την
σύνθεση και τις πρόβες μας.

Αυτή την περίοδο όλοι μας λίγο πολύ δουλεύουμε οπότε η μουσική καλύπτει μεγάλο μέρος
του ελεύθερου μας χρόνου. Παρ’όλα αυτά, η γυμναστική είναι μια ασχολία που έχουμε
σχεδόν όλοι μέσα στη μπάντα.

Να ακούτε μουσικάρες και να έρθετε στο live να περάσουμε ωραία!
STAY BRUTAL & SICK!

The post Συνέντευξη “Blessed by Perversion” appeared first on anthem.gr.

Oνομάζομαι Στέφανος Πιτσίνιαγκας είμαι 19 χρονών και κατάγομαι από το Γύθειο Λακωνίας. Από μικρός μου άρεσε να τραγουδάω και να ακούω όλη την μέρα τραγούδια. Μια μέρα λοιπόν ένας θείος μου που είχε club στο Γύθειο μου έδωσε την ευκαιρία να παίζω μουσική εγώ στο μαγαζί. Σιγά σιγά με το καιρό ξεκίνησα να το βλέπω πιο ζεστά το θέμα, άρχιζα να ερωτεύομαι την μουσική και να πιστεύω ότι δίχως αυτή δεν περνάω καλά σαν Στέφανος.

Στα 18 έφυγα από το Γύθειο για σπουδές μαγειρικής έχοντας πίσω στο μυαλό μου τη μουσική αλλά τον τελευταίο καιρό κατάλαβα ότι η μουσική είναι το επάγγελμα που θα ακολουθήσω στη ζωή μου. Άρχισα να ψάχνω μαγαζιά να μαθαίνω καινούργια πράγματα και όσο μπορώ να το φτάσω σε ένα επίπεδο όπου θα ικανοποιούσα τους εργοδότες μου και τους συνεργάτες μου. Στόχος μου είναι να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ με ταπεινοφροσύνη πάντα και σκληρή δουλειά.

Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής που παίζω. Ποτέ δε βάζω παρωπίδες στη μουσική. Παίζω από Jazz μέχρι και Trance. Αλλά το στοιχείο της Rnb μουσικής και της Εμπορικής Ελληνικής είτε είναι Pop είτε είναι λαϊκό επικρατεί στη διασκέδαση των Ελλήνων στα club και για αυτό παίζω πιο πολύ αυτά.

Το όνομα Jolle ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2004 ήμουν 6 χρονών και με είχε πάει ο παππούς μου να με κουρέψει στον μπαρμπέρη του χωριού μου τον Μπαρμπα-Μανώλη. Ο Μπαρμπα-Μανώλης ξέχασε να βάλει σκάλα στη μηχανή κουρέματος και όταν ξεκίνησε να κουρεύει ήταν είδη πολύ αργά για να γίνει διόρθωση και αναγκάστηκα τα πήρα όλα και ήμουν σχεδόν καραφλός. Δεν ήθελε πολύ και ο παππούς που ήταν φανατικός Ολυμπιακός και μου έβγαλαν το παρατσούκλι jolle από τον τότε παίχτη του Ολυμπιακού Djojervic. Και έμεινε και όλοι με ξέρουν έτσι, για αυτό αποφάσισα να κρατήσω και αυτό ως καλλιτεχνικό για να το ακούει ο παππούς μου και να νιώθει περήφανος από εκεί ψηλά.

Επαγγελματικά δουλεύω τα τελευταία 3 Χρόνια και ξεκίνησα από το Club του θείου μου στο Γύθειο στα 16 μου.

Τον τελευταίο καιρό εργάζομαι στο Dirty blonde στο Γκάζι: ένα φοβερό μαγαζί με φοβερούς ανθρώπους…και επίσης εργάζομαι σε ένα Cafe-Bar στο Κολωνάκι το Gelee Royale όπου είναι και η καθημερινή μου δουλειά εκεί.

Τώρα για το πόσο δύσκολη είναι η δουλειά μας δεν μπορώ να σου απαντήσω γιατί αγαπώ τόσο πολύ που το βλέπω πιο πολύ σαν διασκέδαση πάρα σαν δουλειά. Ίσως φταίει επειδή είμαι φρέσκος ακόμα στο χώρο. Αλλά γενικά υπάρχει μια ψυχολογική κούραση κατά τις 6-7 το πρωί που παρακαλάς να πάνε για ύπνο για να κλείσεις!!!

Δόξα το θεό λαμβάνω συνέχεια μηνύματα από διάφορα άτομα και φίλους που ξέρουν πόσο το αγαπώ αυτό που κάνω και με παροτρύνουν να συνεχίσω. Και με στηρίζουν σε όλα όπου πάω.

Το τελευταίο καιρό εκτός από την μουσική δεν κάνω κάτι άλλο. Προσπαθώ να ασχοληθώ τώρα λίγο με την παραγωγή να βγάλω κάτι δικό μου έξω. Μια παραγωγή όπου θα με βοηθήσει να αναδειχθώ και ελπίζω να αρέσει στο κόσμο.

Μπορείτε να με βρείτε στο Facebook ως Stefanos Pitsiniagkas και στο Instagram ως Dj_jolle_sp

Να μην βάζετε παρωπίδες στην μουσική. Για μένα η μουσική υπάρχει για να μας συντροφεύει πολλές ώρες κατά την διάρκεια της ζωής μας και να μας δίνει χαρά. Συντονιστείτε στο Anthem.gr γιατί γνωρίζουν να σας περάσουν αυτό μήνυμα καλύτερα από πολλούς.

The post Συνέντευξη “Στέφανος Πιτσίνιαγκας” (aka DJ Jolle) appeared first on anthem.gr.

Είναι ένας μύθος που περνάει από γενιά σε γενιά, μια ιστορία που έπλασε τη νεολαία, ένα όνειρο χωρίς τέλος. Δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτή την χώρα που να μην γνωρίζει έστω και λίγο για αυτό τον αστικό μύθο, το σύγχρονο αυτό γιοφύρι της Άρτας που είναι το Μετρό της Θεσσαλονίκης. Αλλά δεν είναι κακό να κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν και να δούμε την πραγματική ιστορία του Μετρό της Θεσσαλονίκης.

Το 1968 τα πρώτα σχέδια για την δημιουργία μιας δακτυλιοειδούς γραμμής Μετρό στην Θεσσαλονίκη κατατίθενται προς μελέτη, και το 1976, ο τότε Νομάρχης Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Πυλαρινός συμπεριλαμβάνει στο προϋπολογισμό του Νομού το Μετρό Θεσσαλονίκης, ξεκινώντας επίσημα την δημιουργία του. Έτσι, το 1987 ο τότε δήμαρχος Σωτήρης Κούβελας προτείνει την δημιουργία 3 συνολικών γραμμών Μετρό που θα καλύπτουν 7.87 χλμ συνολικά. Όμως, τα έργα για την κατασκευή τους ήταν τόσο αργά, που ύστερα από 2 χρόνια η θητεία του Κούβελα σαν Δήμαρχος τελείωσε το έργο σταμάτησε να χρηματοδοτείται και τελικά εγκαταλείφθηκε το έργο, δημιουργώντας την γνωστή σε αρκετούς ως “Τρύπα του Κούβελα”. Δημοπρασίες άρχισαν το 1992 για την συνέχιση του έργου και μετά από 6 χρόνια και τα απαραίτητα funds μαζεύονται το 2002. Πίσω στο 2017, και το μετρό Θεσσαλονίκης ακόμα να ολοκληρωθεί. Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη, πήρε συνολικά 41 χρόνια από το ’76 για να μην ολοκληρωθεί το Μετρό της Θεσσαλονίκης.

Πέρα από αστικό Μύθο, το Μετρό της Θεσσαλονίκης έχει καταντήσει αστείο στα μάτια των περισσοτέρων και ένα σωρό ανέκδοτα και memes κοσμούν το χώρο του διαδικτύου. Πληροφορίες, πάντως, λένε ότι τα έργα θα ολοκληρωθούν το 2020. Για αυτό το λόγο τα έβαλα όλα κάτω, έκανα έρευνες, και πάνω από όλα ετοίμασα τα χειρότερα αστεία της και σας παρουσιάζω 7 πράγματα που θα έχουν συμβεί πριν ολοκληρωθεί το Μετρό της Θεσσαλονίκης.

1. Η τριλογία των Sequel του Star Wars θα έχει ολοκληρωθεί.

Με το Last Jedi να έρχεται σε δύο βδομάδες στη μεγάλη οθόνη και η έκδοση του Star Wars Episode IX να γίνεται κάπου στο 2019, είναι φανερό πως θα έχουμε την απάντηση για το ποιος είναι ο πατέρας της Rey, πριν καν προλάβουν οι Θεσσαλονικείς να μετακινούνται με ευκολία και άνεση στην πόλη τους. Παράλληλα προσθέτοντας αλάτι στην πληγή, σύμφωνα και με τον Mark Hamill οι ιδέες για τη συγκεκριμένη τριλογία είχαν ξεκινήσει το 1976, που σημαίνει ότι το force νίκησε καθαρά και τίμια την μπουγάτσα με το φραπέ για το ποια από τις 2 ιδέες θα ολοκληρωθεί πρώτη.

2. MCU (Marvel Cinematic Universe)

Συνολικά το MCU έχει δημιουργήσει 17 διαφορετικές ταινίες μέχρι σήμερα (21 με όσες θα κυκλοφορήσουν μέσα στο 2018) και μέχρι το 2020 θα έχει φτάσει 24 . Συνολικά τα κόστη για όλες αυτές τις ταινίες ξεπερνούν τα 4 δις και κάνουν το Μετρό της Θεσσαλονίκης να φαίνεται μικρό μπροστά τους. Παράλληλα, θα υπάρχουν συνολικά 14 σειρές στο ίδιο cinematic universe. Ποιος ξέρει ίσως σε μια από την σειρές ή από τις ταινίες στο μέλλον υπάρξει μια εκδοχή της Θεσσαλονίκης που έχει Μετρό (σε Sci-fi μόνο).

3. Το τέλος του Flash

To 2020 η Adobe θα σταματήσει οριστικά την υποστήριξη της πλατφόρμας του Flash, προχωρώντας στο πιο απλό και εύχρηστο HTML5. Όλοι έχουμε μια ανάμνηση να παίζουμε παιχνίδια στο Browser χάρη στο Flash Player. 24 χρόνια πορείας. Πρόκειται για ένα τέλος εποχής, και είναι πραγματικά λυπητερό που κανείς από το 1996 δεν έκατσε να φτιάξει ένα παιχνίδι βασισμένο στο συγκεκριμένο μετρό (ή έστω ένα flash animation).

4. Η παραγωγή 3d printed οργάνων θα γίνει το σίγουρο μέλλον.

Ήδη μπορούμε να παράγουμε 3d “ζωντανούς” ιστούς, και μέχρι το 2020 εκτιμάται πως θα μπορούμε να εκτυπώνουμε “ζωντανά” όργανα και να τα χρησιμοποιούμε για μεταμοσχεύσεις. Δυστυχώς, είναι λίγο νωρίς για ολόκληρα άκρα και έτσι οι Θεσσαλονικείς δεν θα μπορούν να δημιουργήσουν τέταρτο χέρι για να συνοδεύει το τρίτο που δημιουργήθηκε μετά από βουτιά στο Θερμαϊκό.

5. Το τραμ του Πειραιά θα ολοκληρωθεί το 2018

Εδώ και 4 χρόνια βασανίζονται οι δημότες του Πειραιά με τα εργοτάξια για τις νέες στάσεις του τραμ που θα περνάνε μέσα από τη πόλη. Και πάλι όμως δεν συγκρίνεται με τα 41 χρόνια που τυραννάει τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης η όλη ιστορία με το Μετρό. Δεν θέλουμε να μπαίνουμε σε συμπεράσματα, αλλά λογικά ο εσπρέσο κάνει καλύτερη δουλειά από το φραπέ.

6. Θα έχει γίνει το πρώτο βήμα για την κυριαρχία των μηχανών

Σύμφωνα με τις προβλέψεις που είχε κάνει ο Dave Evans της Cisco Systems, το 2020 ένας υπολογιστής αξίας 1000 δολαρίων θα έχει την ίδια ισχύ επεξεργασίας με το ανθρώπινο εγκέφαλο. Ποιος ξέρει μπορεί να αποκτήσουν και νοημοσύνη για να βοηθήσουν στην κατασκευή του Μετρό. Ή μπορεί να γυρίσουν στο παρελθόν και καταστρέψουν κάθε συσχέτιση Θεσσαλονίκης και Μετρό. Δεν βλέπουμε κανένα αρνητικό σε αυτή την ιδέα.

7. Απόλυση από το στρατό

Τον Αύγουστο του 2018 τελειώνει η θητεία 2 εκ των συντακτών του Anthem.gr, του Τζανέτου και του Νικόλα. Με ποια βαριά καρδιά θα τους πούμε ότι 9 μήνες που ήταν απομονωμένοι, χωρίς Ίντερνετ φυσικά και ενώ φυλούσαν το Μέτωπο πως δεν υπάρχει ακόμα μετρό στην Θεσσαλονίκη; Πως θα πούμε σε αυτές τις 2 ψυχές ότι θα πρέπει να περιμένουν άλλα 2 χρόνια και ίσως, ΙΣΩΣ, τότε θα υπάρχει Μετρό; Τουλάχιστον θα υπάρχει Τραμ στο Πειραιά για παρηγοριά.

Συμπέρασμα

Πολλά γεγονότα θα συμβούν πριν ολοκληρωθούν τα έργα, και ακόμα περισσότερα αν καθυστερήσει ξανά. Ένα είναι σίγουρο: τα αστεία, τα ανέκδοτα και τα memes γύρω από το Μετρό θα μείνουν στην ιστορία. Θα κοιτάνε τα παιδιά των παιδιών μας για το Μετρό την ημέρα των εγκαινίων και θα γελούν με υπερηφάνεια.

Γιατί Μετρό υπάρχουν πολλά, Θεσσαλονίκης, όμως, ΚΑΝΕΝΑ.

Καλό Βράδυ.

Bonus Conspiracy Theory: Ο κόσμος δεν θα καταστραφεί

Έχουμε επιβιώσει 2000 και 2012 από την “σίγουρη” και ολοκληρωτική καταστροφή του Κόσμου. Ο κόσμος όλο φαίνεται να τελειώνει και όλο συνεχίζει. Η απάντηση είναι απλή. To Μετρό της Θεσσαλονίκης είναι ένα παράδοξο που, επειδή δεν ολοκληρώνεται, κρατάει σαν στήριγμα όλες τις καταστροφές που είναι έτοιμες να πέσουν στη Γη.

Αυτός ο μετεωρίτης που πρόσφατα εμφανίστηκε από το πουθενά; Δεν πέφτει, γιατί δεν ξέρει πως να πλοηγηθεί στην πόλη χωρίς Μετρό. Η Μαύρη Τρύπα του CERN; Την απορρόφησε η “Τρύπα του Κούβελα”. Ο Αντίχριστος και η στρατιά του από Νεφελίμ; Δεν έχει αρκετά λεφτά να χρηματοδοτήσει το Μετρό.  Οι εξωγήινοι που ετοιμάζουν εισβολή; Περιμένουν να βγουν και ηλεκτρονικά εισιτήρια. Με το που φτιαχτεί το Μετρό θα πέσει η τελευταία προστασία που έχει αυτός ο πλανήτης ενάντια σε όλους τους εισβολείς.

The post Friday Night Specials: 7 Πράγματα που θα έχουν συμβεί πριν το Μετρό στην Θεσσαλονίκη appeared first on anthem.gr.

Από τότε που υπήρχαν οργανωμένα Κράτη και φόροι, υπήρχαν και αυτοί που έβγαιναν πέρα από τα όρια του Νόμου και αρνιόντουσαν να χρεωθούν για τις “ανάγκες” της χώρας τους και με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο έκρυβαν τα λεφτά τους από τους κυβερνητικούς εισπράκτορες. Για αυτούς του ανθρώπους βγάλαν αργότερα ένα όνομα: Φοροφυγάδες.

Καλωσορίσατε στο κόσμο του Φ&Φ (Φοροδιαφυγή & Φοροεισπράκτορες), ένα κόσμο που μόνο οι σκληροί θα επιβιώσουν και θα χτίσουν το τέταρτο ξενοδοχείο τους χωρίς την άδεια της πολεοδομίας.

Οι παίκτες μπορούν να διαλέξουν μια από τις δύο πλευρές που βρίσκονται στην αιώνια διαμάχη:

Σαν Φοροφυγάς, ο σκοπός του παίκτη είναι να μην πληρώσει το κράτος τους φόρους που του χρωστάει, και να βγάλει όσα περισσότερα μαύρα λεφτά γίνεται. Ταυτόχρονα, πρέπει να αποφύγει τους φοροεισπράκτορες και τις αιφνιδιαστικές επιδρομές στα μαγαζιά με τους ανασφάλιστους εργαζομένους. Οι τρόποι που μπορεί να το πετύχει αυτό είναι αρκετοί.

Μπορεί να μοιράζει στους πελάτες του παλιές αποδείξεις, που δεν αναγράφουν καν τη σωστή τιμή, ελπίζοντας ότι οι πελάτες δεν θα το προσέξουν, ή μπορεί να προσλαμβάνει φοιτητές χωρίς να τους πληρώνει, με την υπόσχεση ότι η μαύρη προϋπηρεσία τους θα μετρήσει στο βιογραφικό (δεν θα μετρήσει), να βάζει ταμπέλα έξω από το μαγαζί του ότι δεν έχει μηχάνημα POS και ταυτόχρονα να κάνει εκπτώσεις στους πελάτες που δεν ζητάνε απόδειξη.

Όσο περισσότερα χρήματα έχει πάρει αυθαίρετα, τόσο περισσότερο αυξάνεται το Ε.Φ (Επίπεδο Φοροδιαφυγής) του και όταν το Ε.Φ φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο δικαιούται να αλλάξει μια ιδιότητα σαν τις παρακάτω: Εφοπλιστής, Πολιτικός, Λαθρέμπορος, Ιδιοκτήτης φαρμακευτικής και αρκετές ακόμα. Ανεξαρτήτως από ποια ιδιότητα θα διαλέξει, ο σκοπός του παραμένει ίδιος και παρόλο που ξεκλειδώνει νέες ικανότητες, δημιουργούνται για αυτόν νέα προβλήματα και καινούργιοι εχθροί.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι οι Φοροφυγάδες δεν είναι ομάδα σαν τους Φοροεισπράκτορες, αλλά και εχθροί ο ένας για τον άλλον. Προκειμένου να σώσουν τους εαυτούς τους, οι Φοροφυγάδες δεν ντρέπονται να καταδώσουν άλλους Φοροφυγάδες σε Φοροεισπράκτορες. Δεν είναι ασυνήθιστο μάλιστα, να βάλουν τους ανασφάλιστους φοιτητές τους να πετάξουν βρόμα μέσω κοινωνικών δικτύων στους εχθρούς τους.

Σαν Φοροεισπράκτορας, ο παίκτης διάλεξε να κάνει το Φ&Φ Dark Souls, γιατί πρόκειται για μία αρκετά δύσκολη δουλειά. Πρέπει να είναι πάντα σε ετοιμότητα, να ετοιμάζει αιφνιδιαστικούς ελέγχους σε μαγαζιά Φοροφυγάδων και μη, γιατί είναι αρκετά δύσκολο να τους εντοπίσεις μέσα σε χιλιάδες επιχειρήσεις.

Παράλληλα, χρειάζεται ευστροφία για να διακρίνουν αν τα χαρτιά που τους παρουσιάζουν οι μαγαζάτορες είναι αυθεντικά και ότι όντως οι φοιτητές που έχουν στην υπηρεσία τους είναι ασφαλισμένοι και πληρώνονται. Και σίγουρα δεν πρέπει να πέφτουν στις παγίδες των Φοροφυγάδων όπως τα λαδώματα ή το να κάνουν τα θύματα μπροστά σε κοινό, έτσι ώστε ο Φοροεισπράκτορας να δέχεται επικρίσεις από τους τελευταίους. Και το επίπεδο δυσκολίας ανεβαίνει σημαντικά, αν ο Φοροεισπράκτορας προσπαθήσει να ξεσκεπάσει ένα Φοροφυγά με ειδική ιδιότητα, καθώς έχουν πλέον δημιουργήσει ένα οργανωμένο δίκτυο Φοροδιαφυγής.

Όμως, η ανταμοιβή είναι αυτό που μετράει στο τέλος, και ο Φοροεισπράκτορας δυστυχώς δεν παίρνει σχεδόν τίποτα, πέρα από την ηθική ικανοποίηση ότι βοηθάει να δημιουργηθεί ένα καλύτερο Κράτος (Lawful Good βλακείες, το ξέρω). Ευτυχώς για το Φοροεισπράκτορα, υπάρχει μια ειδική μυστική και πιο ενδιαφέρουσα κλάση, που την ξεκλειδώνει με το πρώτο του λάδωμα: ο Φ.Φ (Φοροφυγάς Φοροεισπράκτορας).

Σαν Φ.Φ, ο ρόλος του παίκτη είναι να ξεσκεπάζει όσους Φοροφυγάδες δεν τον πληρώνουν για μην τους αποκαλύψει, και ταυτόχρονα να μην καταλάβει κανείς ότι είναι διεφθαρμένος. Για αυτό, υπάρχει μια ειδική μπάρα που λέγεται μέτρο Διαφθοράς και ανεβαίνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται κάποιο οικονομικό του έγκλημα, και κατεβαίνει όταν το κουκουλώνει. Ο Υπέρτατος σκοπός του Φ.Φ να γίνει τόσο οικονομικά δυνατός, ώστε να χτίσει μια υπόγεια οικονομική αυτοκρατορία και να επεκτείνει τα πλοκάμια του παντού. Γιατί σε σχέση με άλλα είδη εγκληματιών, ο Φ.Φ έχει υπό τον έλεγχο του όλων των ειδών ανθρώπων.

Αρκετά αναλύσαμε τους ρόλους των παικτών όμως. Το Φ&Φ είναι ένα παιχνίδι ρόλων, και όπως κάθε σωστό παιχνίδι ρόλων, χρειάζεται το κατάλληλο setting. Υπάρχουν πολλές εποχές που μπορούν οι παίχτες να δοκιμάσουν την τύχη τους και να δημιουργήσουν τις αυθαίρετες αυτοκρατορίες τους. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να παίξουν σε κάποιο αρχαίο Πολιτισμό, όπως η Αρχαία Ρώμη ή η Αρχαία Ελλάδα, όπου η παρουσία των φόρων ήταν αρκετά αισθητή.

Τι καλύτερο όμως από μια Περιπέτεια στην Εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στην Αμερική, όπου οι παίχτες πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με αρκετούς μαφιόζους και Φ.Φ και παράλληλα να προσπαθήσουν να μην καταλήξουν σαν τον Αλ Καπόνε;

Γιατί όμως να αρκεστούμε στον αληθινό κόσμο; Το Φ&Φ είναι κατάλληλο και για ιστορίες φαντασίας (Φ&Φ αλά World of Darkness, γιατί όλοι πάντα μου λέγανε ότι οι φοροεισπράκτορες είναι Βαμπίρ). Επίσης θα ήταν ωραίο ένα concept όπως “Φοροδιαφυγή στο Hyrule”, είμαι σίγουρος ότι ο Link αγοράζει τις βόμβες του πιο φτηνά από ότι θα έπρεπε για να γλυτώσει ο μαγαζάτορας Rupees όταν θα του έρθουν οι φόροι.

Τέλος, το Φ&Φ θα μπορούσε να υφίσταται και σε sci-fi settings όπως το Star Wars. Είμαστε σίγουροι πως ο Darth Vader δε κατέστρεψε τον Alderaan για επίδειξη δύναμης στη Leia, αλλά επειδή οι κάτοικοι του ήταν αμετανόητοι φοροφυγάδες και δυστυχώς δεν είχε άλλη επιλογή.

Ελπίζουμε να δοκιμάσετε το Φ&Φ και να βγάλετε τη δική σας άποψη (προσαρμόζεταο με κάθε άλλο παιχνίδι ρόλων) και να μας πείτε τις γνώμες σας. Ραντεβού στο επόμενο Friday Night Special με ένα ακόμη παλαβό άρθρο.

The post Friday Night Specials: Η Φοροδιαφυγή σαν Παιχνίδι Ρόλων appeared first on anthem.gr.

Οι Loose Ties είναι οι Άρτεμις Κούτση στη φωνή, ο Πέτρος Πρίντεζης στη κιθάρα, ο Παντελής Βαρβάκης στα πλήκτρα, ο Ντίνος Παπαδόπουλος στο μπάσο και η Έλενα Χατζηπαναγιώτη στα τύμπανα. Κινούμαστε σε funk, blues και rock n roll ήχους κυρίως και παίζουμε διασκευές που τις διασκευάζουμε αρκετά αλλά και δικά μας κομμάτια.

Η Άρτεμις και ο Ντίνος είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν σε ένα σχήμα πριν κάποιο καιρό. Έτσι όταν είχαν ξαναβρεθεί 4 χρόνια μετά αποφάσισαν να φτιάξουν μια μπάντα που να κινείται σε αυτά τα μουσικά στυλ. Έβαλαν αγγελία και έτσι βρήκαν τα υπόλοιπα μέλη τα οποία κούμπωσαν κατευθείαν.

Θα θέλαμε να πούμε ότι πρόκειται για κάποιο ψαγμένο όνομα που συμβολίζει τη σοβαρότητα μας απέναντι στη μουσική αλλά και την ελευθερία που νιώθουμε να δίνουμε το δικό μας ύφος στα κομμάτια που παίζουμε.
Η πραγματικότητα είναι βέβαια πιο πεζή. Ο Ντίνος είχε έρθει μια φορά καλοντυμένος σε πρόβα (γιατί είναι τόσο νούμερο) και δεν μπορούσε να δέσει τη γραβάτα του εξού και το όνομα. Το να βρεις το όνομα ίσως είναι απ’ τα δυσκολότερα πράγματα σε μια μπάντα.

Όλοι έχουμε διαφορετικά ακούσματα σαν άτομα αλλά συγκλίναμε στα είδη που προαναφέραμε. Νομίζω ότι αν έπρεπε να χαρακτηρίσω τον ήχο μας θα έλεγα ότι είναι μουσικές απ’ τα 50s, τα 60s και τα 70s παιγμένα με μια πιο σύγχρονη λογική και αισθητική. Δεν έχει νόημα να πω ονόματα, όποιος μπορούσε να κάνει τον κόσμο να χορέψει αυτές τις δεκαετίες, μας έχει “δανείσει” πράγματα.

Είχαμε τη χαρά να παίξουμε σε διάφορους χώρους μέσα σ’ αυτό τον χρόνο και η ανταπόκριση του κοινού ήταν πολύ θετική. Ο κόσμος πηγαίνει να ακούσει συγκροτήματα σαν και μας για να περάσει καλά και νομίζω πως περνάει καλά στα live μας (αν και μάλλον πρέπει να ρωτήσετε εκείνους που έρχονται). Αυτό ξεκινάει απ’ το γεγονός ότι μες τη μπάντα βρήκαμε τη λεπτή ισορροπία μεταξύ επαγγελματισμού και διασκέδασης. Έτσι μπορούμε να βγάζουμε ένα καλό αποτέλεσμα μουσικά και συγχρόνως να περνάμε καλά και αυτό είναι κάτι που μεταδίδουμε στον κόσμο.

Κατ’ αρχάς έχουν δέσει μουσικά. Όσο περνάει ο καιρός είναι πιο εύκολο για τους μουσικούς να “μιλάνε με τα μάτια” και να ξέρουν τι να περιμένουν ο ένας απ’ τον άλλο όταν παίζουν ένα κομμάτι και γενικά ο ήχος που βγαίνει είναι πιο “στρογγυλεμένος”.
Έπειτα έχουν δέσει σαν άτομα. Το κακό χιούμορ είναι ο κοινός παρανομαστής της μπάντας και πλέον σχεδόν γίνεται διαγωνισμός για το ποιος θα πει το χειρότερο αστείο μες τη πρόβα. Πέρα απ’ την πλάκα είναι αρκετά δύσκολο να βρεις άτομα που θα ταιριάζεις μουσικά και θα υπάρχει και κατανόηση οπότε νιώθουμε πολύ τυχεροί γι αυτό.
Συνολικά, κάνοντας μια ανασκόπηση της προηγούμενης χρονιάς καταφέραμε να κάνουμε πράγματα αλλά είμαστε τύποι που πάντα σκέφτονται ότι θα μπορούσαμε να χούμε κάνει περισσότερα, και μας δίνει κίνητρο για το μέλλον.

Όμορφη εμπειρία που ζούμε αρκετά συχνά σε live είναι να βλέπουμε τον κόσμο να χορεύει, εκεί ξέρουμε ότι κάτι κάνουμε καλά. Όπως επίσης είναι αστείο όταν φίλοι μας που μας ακούνε για πρώτη φορά μας λένε ότι δεν περίμεναν να είμαστε τόσο καλοί, το οποίο δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτικό στην πραγματικότητα. Νομίζω κρατάμε σαν ωραία ανάμνηση όταν παίξαμε στο Athens Retro festival που μας έπιασε βροχή αλλά εμείς συνεχίσαμε να παίζουμε και καταφέραμε να βγάλουμε όλη τη setlist μας.

Τον τελευταίο καιρό ασχολούμαστε με δικά μας κομμάτια τα οποία και θα παρουσιάσουμε στο επετειακό μας live, οπότε λογικά θα μπούμε σε διαδικασία ηχογράφησης κάποια στιγμή στο μέλλον. Παράλληλα θα συνεχίσουμε τις συναυλίες σε μαγαζιά της Αθήνας.

Η μουσική δυστυχώς δεν μπορεί να αποτελέσει σταθερή πηγή εισοδήματος (εκτός αν παίζεις στα μπουζούκια) οπότε όλοι έχουμε και τις “κανονικές” μας δουλείες. Παρ’ όλα αυτά δε θα σας τις αποκαλύψουμε, προτιμάμε να συστηνόμαστε ως μουσικοί.

Δείτε το mindhunter είναι εξαιρετική σειρά..
Α και ελάτε στο live μας στην Αρχιτεκτονική στου Ζωγράφου το Σάββατο στις 18/11 να πιείτε, να χορέψετε και να γιορτάσετε μαζί μας!
Ευχαριστούμε πολύ!

The post Συνέντευξη “The Loose Ties Band” appeared first on anthem.gr.

Για αυτή τη συνέντευξη διάλεξα να πάω σε μέρος γνώριμο για μένα και hobby στο οποίο έχω εμπειρία και γι’αυτό ο δρόμος με έφερε στο κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα στην 3^ης Σεπτεμβρίου 65, όπου στεγάζεται το Fantasy Shop. Πρόκειται για ένα store με αρκετά μεγάλο community όπου μπορεί κανείς να βρει ότι ψάχνει γύρω από τον κόσμο του φανταστικού, από επιτραπέζια μέχρι βιβλία και είδη μοντελισμού.

Κάθε βδομάδα στο Fantasy Shop διοργανώνονται διάφορα events, και έτσι βρήκα την ευκαιρία και συμμετείχα στο εβδομαδιαίο event-workshop του με την ονομασία Painting Day. Στο Painting Day, μπορεί όποιος θέλει να συμμετάσχει να μάθει πως να βάφει φιγούρες(είτε από επιτραπέζια, είτε από wargames, είτε απλά συλλεκτικές) εντελώς δωρεάν κάτω από την διδασκαλία 2 εξαιρετικά φιλικών «δασκάλων», του Παναγιώτη και του Δημήτρη , οι οποίοι μου μίλησαν για το event και το story πίσω από αυτό.

Πως μπορεί να συμμετέχει κάποιος στο Painting Day; Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεθεί μια Πέμπτη το απόγευμα στο χώρο του Fantasy Shop με τις φιγούρες του(την πρώτη φόρα παρέχεται μια δοκιμαστική φιγούρα στους συμμετέχοντες)  και τα παιδιά θα τον βοηθήσουν να ξεκινήσει να βάφει και να μάθει τα βασικά.

Πρόκειται για μια πολύ δυνατή εμπειρία, όπου είναι πολύ εύκολο να συναντήσεις νέο κόσμο, να μάθεις καινούργια πράγματα, και πάνω από όλα να περάσεις καλά, διότι πρόκειται για μια εκδήλωση που γίνεται με μεράκι προς το hobby, από άτομα που ζουν για αυτό.

Π.Σ.: Καλησπέρα, ονομάζομαι Παναγιώτης Σουλελές, είμαι ζωγράφος, και βοηθάω εδώ τα παιδιά να μάθουν να βάφουν μαζί με τον Δημήτρη, που μάλιστα ήταν αυτός που ξεκίνησε το σαν ιδέα το event.

Δ.Χ.: Καλησπέρα και από μένα, είμαι ο Δημήτρης Χοντρογιάννης, και εγώ βοηθάω όσο μπορώ στο βάψιμο, και όπως ανέφερε και ο Παναγιώτης, εγώ ξεκίνησα το Painting Day σαν event, αν και με το καιρό, λόγω υποχρεώσεων, το Painting Day πέρασε από πολλά χέρια, και τώρα πρόσφατα το ανέλαβα και πάλι μαζί με τον Πάνο.

Δ.Χ.: Πρόκειται για μια παρέα πλέον, που προσπαθούμε να δείξουμε σε άτομα που πρόσφατα ξεκίνησαν και δεν έχουν γνώσεις πάνω στο μοντελισμό, πως να μπορέσουν να συναρμολογήσουν και στην συνέχεια να βάψουν σε σχετικά καλό για αρχή βαθμό τις φιγούρες τους.

Π.Σ.: Και στην πορεία να βελτιωθεί και να βάφει πιο αναλυτικά και να κάνει καλύτερες λεπτομέρειες. Να σημειώσω ότι οποιοσδήποτε μπορεί να ασχοληθεί, ασχέτως με τις γνώσεις του σε θέματα καλλιτεχνικών και ανεξαρτήτου ηλικίας. Απλά χρειάζεται να ακολουθήσει κάποια βήματα μεθοδικά για να φτάσει χωρίς πολύ κόπο σε ένα καλό επίπεδο. Και για αυτό είμαστε εμείς εδώ, για δείξουμε στο κόσμο πως μπορεί να φτάσει σε αυτό το επίπεδο για να έχει έτοιμες φιγούρες, είτε για display, είτε για game.

Δ.Χ.: Εγώ ξεκίνησα να βάφω με lord of the rings φιγούρες που μοίραζε η Deagostini, οπότε βρέθηκα να ασχολούμαι και με άλλα wargames, και κάποια στιγμή ξεκίνησα να ασχολούμαι και με το Warhammer, όπου ένας φίλος μου ζήτησε βοήθεια με το βάψιμο του δικού του στρατού, και σιγά σιγά αναλάμβανα να βοηθήσω και βάψω φιγούρες πολλών γνωστών μου. Και το τελευταίο καιρό μαζί με τον Πάνο εγώ βάψει πολλές φιγούρες και πολλά κομμάτια terrain από διάφορα μαγαζιά, καθώς και διάφορα demos από wargames για το Fantasy.

Π.Σ.: Και εγώ με το Lord of the Rings της Deagostini ξεκίνησα, όμως κάποια στιγμή σταμάτησα για αρκετό καιρό, και ξανάρχισα, όταν εντελώς τυχαία γνώρισα το κύριο από εδώ στο Helexpo, όπου με ρώτησε αν ήθελα να μάθω Magic the Gathering, και μου έδειξε ένα demo του παιχνιδιού. Εκεί είχε διάφορα stands για να κάτσει κανείς να βάψει, οπότε κάτσαμε και βάψαμε μαζί για αρκετή ώρα. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή μου με τον μοντελισμό. Και σιγά σιγά καθόμασταν και βάφαμε μαζί, παίζαμε wargames, βγαίναμε μαζί.

Δ.Χ: Και έτσι, του είπα να έρθει στο Painting Day, όπου οι γνώσεις του πάνω στην χρωματική θεωρία στις αντιθέσεις και στο χρωματολόγιο τον βοήθησαν αρκετά. Το πρόβλημα που είχε ο Πάνος ήταν  στο τρισδιάστατο, διότι πάντα την διάσταση την έκτισε μόνος του πάνω στο καμβά. Και πλέον ο Πάνος βάφει εξαιρετικά σε σχέση με ότι έκανε στην αρχή.

Δ.Χ.: Να πούμε πρώτα ότι δεν έχει ποτέ σχέση με την ηλικία κάποιου, έχω δει παιδιά 12-13 χρόνων να ξεκινάν και να βάφουν καλύτερα από ενήλικους . Βέβαια, μιλάμε για το πως βάφουν στην αρχή όλοι μπορούν να βελτιωθούν και να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους.

Π.Σ.: Για παράδειγμα, έρχεται το τελευταίο καιρό ένα παιδί που μου δείχνει τις πρώτες φιγούρες που είχε βάψει και έπαθα πλάκα, έβαφε πολύ καλύτερα απ’ότι όταν είχα ξεκινήσει εγώ, και έχει ήδη δει τρομερή βελτίωση. Το πιο σημαντικό είναι να έχει κάποιος χρόνο να ασχοληθεί και ακολουθώντας 3-4 βήματα θα δει σταδιακή βελτίωση.

Π.Σ.: Αυτή τη στιγμή ο κόσμος μπορεί να μας βρει στο facebook στις προσωπικές μας σελίδες, αν και ετοιμάζουμε ειδική σελίδα, καθώς και site, για μπορεί να μας βρει ο κόσμος.

Δ.Χ.: Να έρθετε μια Πέμπτη που να σας βολεύει, το απογευματάκι, χαλαρά με τον καφέ σας, για δείτε από κοντά τι εστί  Painting Day, και να βγάλετε μόνοι σας συμπεράσματα, αν σας αρέσει ή όχι και να δείτε αν είναι αλήθεια αυτά που λέμε.

Π.Σ.: Πρόκειται για ένα πολύ ωραίο δημιουργικό χόμπι, όπου, όπως ανέφερα και πριν, έχουμε γίνει όλοι μια παρέα: «Οι φίλοι που θα μαζευτούμε κάθε Πέμπτη και θα βάψουμε».

Δ.Χ.: Ούτως ή άλλως δεν δουλεύουμε εδώ, το μαγαζί μας βοηθάει παρέχοντας μας χώρο και προμήθειες για το event. Ελπίζουμε και να σας δούμε από κοντά.

Αυτός ήταν ο χρόνος που είχαμε για σήμερα, ελπίζω, αγαπητοί αναγνώστες, να σας τράβηξα το ενδιαφέρον, ραντεβού ξανά στα μέσα Μαΐου, σε ένα ακόμα άρθρο έκπληξη. Καλό σας βράδυ.

Από την Αθήνα για το Anthem, Πέτρος-Πιέρρος Καβαλιώτης.( Τώρα ο Τζανέτος μου χρωστάει μια μπύρα.)

Το Fantasy Shop θα το βρείτε στο Facebook, και στο website του.

Τον Παναγιώτη και το Δημήτρη θα τους βρείτε εδώ και εδώ, αντίστοιχα, και εδώ θα βρείτε την σελίδα με τα artwork του Παναγιώτη.

The post Συνέντευξη “Fantasy Shop” appeared first on anthem.gr.