Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου, Dawn of Defiance, ο Γιώργος Ζούλας συνομίλησε με το εξαιρετικό και ανερχόμενο σχήμα Thlipsis.

Ευχαριστούμε πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια! Η σύνθεση, ουσιαστικά, σε επίπεδο κιθαριστικών ιδεών μεταξύ του Felix Argus και του Tumultus, είναι συνήθως διάφορες ιδέες από εδώ κι από κει που στο τέλος συνδυάζουμε μεταξύ τους έτσι ώστε να βγει ένα ολοκληρωμένο κομμάτι. Έχει τύχει πάρα πολλές φορές την ίδια ώρα που στήνουμε το κομμάτι να μας έρχονται ταυτόχρονα πολύ καλές ιδέες και να τις χρησιμοποιούμε. Έπειτα τα τελικά κομμάτια στέλνονται στον ND για ακρόαση και ουσιαστικά να μας πει την άποψή του αν χρειάζεται αλλαγή σε κάτι και τα σχετικά και στη συνέχεια να ηχογραφήσει τα ντραμς. Όταν τελειώσουν τα ντραμς παίρνει τα κομμάτια ο Reactive για να ηχογραφήσει το μπάσο, καθώς κι εμείς για να γράψουμε φωνές, στίχους και τα σχετικά. Το vibe του κάθε τραγουδιού μας προϊδεάζει για το στιχουργικό περιεχόμενο που θα του αποδώσουμε, όπως και του τρόπου που θα το τραγουδήσουμε.

Όσον αφορά το metal σε γενικό επίπεδο είναι οι πολύ κλασσικές μπάντες όπως Judas Priest, Iron Maiden, System Of A Down, Rage Against The Machine κλπ. Στο κομμάτι του Black Metal επίσης κλασσικές μπάντες όπως Rotting Christ, Varathron, Mayhem, Bathory και τα σχετικά, αλλά αυτές που επηρεάζουν τον ήχο και το στυλ των Θλίψις είναι κυρίως Sorgelig, Isolert, Spectral Wound. Βέβαια, όπως είναι φανερό επιρροές όπως ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μίκης Θεοδωράκης, η ποίηση του Ρίτσου και τα θεατρικά έργα του Μπρεχτ είναι πολύ έντονα στη δουλειά μας.

Η ωριμότητα βρίσκεται κυρίως στο ότι σαν άτομα θέλουμε να εξελιχθούμε παικτικά. Το EP ήταν ένα to the point 12λεπτο έκρυβε μια απλότητα που είχαμε εκείνη την εποχή. Είχαμε αντιληφθεί την ανάγκη της εξέλιξής μας σα μπάντα και σαν οντότητες πρέπει να ξεφύγουμε από το πρώτο δείγμα που δώσαμε και να προσφέρουμε κάτι που μπορεί και να μην περίμενε ο ακροατής από μας. Για αυτό και δώσαμε ιδιαίτερη βάση στο κάθε ριφ που γράφτηκε για το δίσκο. Βεβαίως σε αυτή την ωριμότητα βρίσκεται και η ανάγκη του να γινόμαστε καλύτεροι κάθε φορά και να δοκιμάζουμε νέα πράγματα.

Προέκυψε, πέρα από την απίστευτη μελωδικότητά του, αλλά, κυρίως από το μήνυμα που περνάει το κομμάτι, το οποίο εμείς αποδώσαμε στα Δεκεμβριανά, αλλά έχει αποδοθεί και για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου καθώς τραγουδιόταν από τους φοιτητές εκείνη την περίοδο, όπως και στη μεγάλη συναυλία που είχε γίνει μετά την πτώση τους Χούντας με καλλιτέχνες όπως ο Μαρκόπουλος, ο Θεοδωράκης κλπ. Είναι ένα μήνυμα σύγχρονο και επίκαιρο, ενάντια σε κάθε ξένη παρέμβαση υπερδυνάμεων σε διάφορες χώρες, ντυμένη με το προσωπείο της φιλικής προσφοράς, που φέρνουν πόλεμο, δυστυχία για τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα.

Αυτό ήταν και το όλο νόημα αυτής της διασκευής. Η ιστορία της Ελλάδας είναι αυτή των αγώνων. Όπως και τότε ενάντια στο ντόπιο και ξένο φασισμό, έτσι και σήμερα στο σύστημα που έχει φορέσει το μανδύα του φιλελευθερισμού, που κάτω από αυτό βρίσκεται ο ιμπερεαλισμός, η αποπλάνηση των μαζών έτσι ώστε να αποστραφούν από τις επαναστατικές ιδέες και ακόμα και από την ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει κάτι καλύτερο για αυτόν. Είναι τεράστια ιστορική ευθύνη να αποδώσουμε αυτό το κομμάτι σωστά, έτσι ώστε να σεβαστούμε το παρελθόν, αλλά και να υπενθυμίσουμε σε όλους όσους μας ακούνε ότι το μήνυμά του είναι ακόμα επίκαιρο γιατί οι συνθήκες που το γέννησαν υπάρχουν ακόμα.

Φυσικά! Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι όλες οι μπάντες πρέπει να γράφουν με αυτό το κριτήριο. Θεωρούμε βέβαια ότι ακόμα και μπάντες που μιλούν για κατάθλιψη, νιχιλισμό και τα σχετικά είναι κι αυτό ένας καθρέφτης της κοινωνίας που πλάθεται από τις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Το metal είναι πολύ δυναμική μουσική και οι επαναστατικές ιδέες μπορούν, κατά τη γνώμη μας, να εκφραστούν καλύτερα σε αυτό το είδος από κάθε άλλη μουσική.

Κοίταξε, δεν είμαστε αυτοί που θα κουνήσουν το δάχτυλο στους νέους και θα τους πούμε ότι φταίνε που δεν ασχολούνται και τα σχετικά. Θεωρούμε ότι η μη ενασχόληση της νεολαίας με την πολιτική είναι μεθοδευμένη από το σύστημα έτσι ώστε να μην αντιδράσουν. Φυσικά, από ένα σημείο και μετά γίνεται και ατομική ευθύνη του καθενός, αλλά όταν τον νέο σήμερα τον ταΐζουν ο,τι σκουπίδι υπάρχει αυτή τη στιγμή εκεί έξω, από ριάλιτι μέχρι μουσική για το πως θα γίνει φραγκάτος και τους κάνει να νομίζουν ότι η κατάσταση που ζουν είναι προσωρινή και γίνεται να αλλάξει μέσα σε αυτό το σύστημα, δε μπορούμε να την κατηγορήσουμε εξ ολοκλήρου που δεν ασχολείται. Το αφήγημα του «όλοι ίδιοι είναι» δεν είναι κάτι άλλο

πέρα από αυτό που θέλουν να μας περάσουν, γιατί βολεύει το να μη νοιάζει τον κόσμο ποιος εκλέγεται και τι νόμους περνάει. Όμως αυτό σιγά σιγά θεωρούμε ότι αρχίζει να φθείρει γιατί ο κόσμος ξέρει σε τι συνθήκες ζει και αρχίζει να ψάχνεται για το τι φταίει πραγματικά. Αν θέλουμε να καταφέρουμε ένα πράμα μέσω της μουσικής μας αυτό είναι να ανοίξουμε επιτέλους συζητήσεις με τον κόσμο τριγύρω μας, είτε ”νέο” είτε ”παλιό”, και να καταφέρουμε να σπάσουμε όλη αυτή την μεμψιμοιρία πως ο κόσμος δεν αλλάζει…Αλλάζει , απλά αυτό θα γίνει μόνο όταν ο λαός κι ειδικότερα οι νέες γενιές αντιληφθούμε πως μόνο όταν, συλλογικά, πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, πέρα από αυταπάτες ηρώων και Μεσσίων, χέουμε την δυνατότητα να ανατρέψουμε όλη αυτή την σήψη.

Σίγουρα η βιβλιογραφία, η επαφή με τις επαναστατικές ιδέες του τότε, τα ιστορικά πλαίσια που κινήθηκαν, αλλά υπάρχει και πολύ πιο απλός τρόπος, όπως η μουσική. «Η καντάτα για τη Μακρόνησο», «Μουσική Πράξη στο Μπρεχτ» του Θάνου Μικρούτσικου, το Ματχάουζεν του Μίκη Θεοδωράκη, πάρα πολλές ταινίες που περιγράφουν διάφορα ιστορικά και επαναστατικά γεγονότα, η ποίηση του Ρίτσου, του Λειβαδίτη. Δε χρειάζεται να αρχίσει κάποιος με το «Κεφάλαιο» και τους τρείς τόμους του, σιγά σιγά θα έρθει και αυτό.

Εννοείται ότι υπάρχει! Μπορεί να προκύψει είτε εσκεμμένα, είτε τελείως τυχαία. Είναι ανάλογα το τι συναίσθημα θέλουμε να βγάλουμε εκείνη τη στιγμή. Από τη χαλαρή μελωδία να έρθει η έκπληξη με το γρήγορο ριφ ή και το αντίστροφο.

Σίγουρα να βγάλουμε καινούργιο υλικό, αν μας αξιώσει η τύχη να καταφέρουμε να παίξουμε κάποιο live και γενικότερα να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και που ονειρευόμασταν από παιδιά, δηλαδή να γράφουμε μουσική!

Iron Maiden – Somewhere in Time

Judas Priest – Painkiller

Rotting Christ – AEALO

Varathron – Patriarchs of Evil

Darkthrone – A Blaze In The Northen Sky

Slayer – Reign In Blood

Sorgelig – We,The Oblivious

RATM – Rage Against The Machine

System of A Down – System of A Down

Tragedy – Tragedy

Καταρχάς να σας ευχαριστήσουμε που μας δώσατε την ευκαιρία να μοιραστούμε τις σκέψεις μας και τις φιλοδοξίες μας σα μπάντα και σαν οντότητες και να ευχηθούμε υγεία και δύναμη στον κόσμο, ειδικά αυτούς τους μαύρους καιρούς που ζούμε με πολέμους, ανασφάλεια και δυστυχία! Ψυχή Βαθιά!

The post Συνέντευξη “Thlipsis” appeared first on anthem.gr.

Deviser: “Το νέο άλμπουμ είναι ισάξιο με το όνομα και την Ιστορία μας!”

Ο Νίκος, frontman των θρυλικών Deviser, μιλάει στο Anthem Underground Zine και τον George Zoula για το “Evil Summons Evil”, τις συναυλίες με Varathron, την εξέλιξη του black metal και πολλά άλλα!

Καλησπέρα Γιώργο να ευχηθώ καταρχάς καλή χρονιά με υγεία και επιτυχίες για το anthem underground zine.
Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και τα καλά σου λόγια αλλά και το ενδιαφέρον σου για τους Deviser. Το “Evil summons Evil” δημιουργήθηκε κατά το διάστημα της καραντίνας συνθετικά και ηχογραφήθηκε στα στα μεσοδιαστήματα. Αρκετά δύσκολες εποχές για την ανθρωπότητα αλλά και για μας τους ίδιους είμασταν όπως όλοι, πιεσμένοι. Ζούσαμε κάτι πραγματικά πρωτόγνωρο, υπήρχε μια αμηχανία και ένα ερωτηματικό για την επόμενη ημέρα.

Υπήρχαν πολλά προβλήματα και σκαρφιζόσασταν διάφορα τεχνάσματα, για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στο στόχο που είχαμε θέσει. Μέσα σε όλα αυτά βέβαια αντιμετωπίσαμε ακόμα και πιο
σοβαρά προβλήματα, όπως θέματα υγείας που μας κόστισαν αρκετά και χάσαμε πολύτιμο χρόνο. Παρόλα αυτά όμως, εγώ και ο Μάνθος καταφέραμε να βρούμε δυνάμεις να το πιστέψουμε και εντέλει να ζήσουμε το όνειρο μας: Να δημιουργήσουμε ένα άλμπουμ, που θα έρθει για να μείνει και να ταράξει τα νερά στην παγκόσμια μεταλλική κοινότητα και θεωρώ ότι τουλάχιστον τα καταφέραμε σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται και από τις διθυραμβικές κριτικές που λάβαμε από τον παγκόσμιο τύπο.

Στην παραγωγή ο ταλαντούχος Psychon των Τιτάνων Sepric Flesh, ο οποίος έκανε μια καταπληκτική δουλειά, γνωρίζει την μπάντα από τα 90s και πλέον έχουμε μια απίστευτη χημεία μαζί του. Όλο το Evil summons Evil ηχογραφήθηκε στο προσωπικό του Studio Sound Abuse Productions. Όσον αφορά την σύνθεση του άλμπουμ, έγινε από δυο άτομα, εμένα και το Μάνθο. Αυτή τη φορά χρησιμοποιήσαμε πολύ την τεχνολογία, διότι οι καταστάσεις και η απαγόρευση των μετακινήσεων δεν μας επέτρεπαν να έχουμε αρκετές επιλογές. Αργότερα βέβαια αυτό άλλαξε με την προσθήκη του Βαγγέλη στις κιθάρες και τώρα είμαστε μια καλοκουρδισμένη μηχανή αφού πλέον λειτουργούμε σαν ομάδα.

Με τα νέα δεδομένα αυτά ξεκινήσαμε και την προπαραγωγή για το νέο άλμπουμ με ομαδικότητα και πλάνο.
Το αποτέλεσμα που έχουμε αυτή την στιγμή μας βρίσκει πραγματικά ενθουσιασμένους. Θεωρώ ότι το νέο άλμπουμ θα είναι το επόμενο μεγάλο βήμα για τους Deviser. Έχουμε πάθος και αγάπη για δημιουργία για ότι κάνουμε και σύντομα θα φέρουμε ένα follow up άλμπουμ ισάξιο με το όνομα και την Ιστορία των Deviser .

Συμφωνώ απόλυτα με την παρατήρηση σου. Ήταν κάτι που έγινε εσκεμμένα και χαίρομαι που το κατανόησες αυτό. Δείχνει πως έχεις μπει για καλά στο πνεύμα του άλμπουμ! Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε κάτι από την πρώιμη εποχή της μπάντας στα 90s, που τόσο μας επηρέασαν και τα ζήσαμε πολύ έντονα, με μια πιο σύγχρονη αισθητική έτσι ώστε να κρατήσουμε τον χαρακτηριστικό ήχο των Deviser και την ταυτότητα μας με τα τρία συστατικά των Deviser την Μελωδία το σκότος και την ατμόσφαιρα, αποδίδοντας τα όμως εν έτη 2023.

Εμείς απλά θέλαμε να παίξουμε μουσική να μοιάσουμε στα είδωλα μας αυτό είχαμε κατά νου από πιτσιρικάδες και μόνο. Ξεκινήσαμε πιτσιρικάδες κάνοντας δουλειές του ποδαριού για να χρηματοδοτήσουμε τα Demos μας και στην κυριολεξία δεν είχαμε τίποτα. Δεν είχαμε χρήματα, παίζαμε με δανεικά όργανα και εξοπλισμό αλλά
υπήρχε πάθος και αγάπη για ότι κάναμε. Θυμάμαι ένα διπλό deck κασετόφωνο το είχα μετατρέψει σε ενισχυτή και έγραφα κασέτες. Με το Μάνθο σκαρφιζόσασταν τα πάντα, ώστε να φτάσουμε στο τελικό μας στόχο. Και μην ξεχνάς σε μια εποχή χωρίς ίντερνετ, κινητά και τις τεχνολογικές ευκολίες του σήμερα. Μόνο με
ταχυδρομείο και αλληλογραφία έτσι στήσαμε όλο αυτό τότε …

Τώρα αν υπάρχει αναγνώριση πραγματικά μας χαροποιεί και χαίρομαι που ο κόσμος περνάει καλά με την μουσική μας. Για μας είναι η μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση που μπορεί να λάβουμε. Είμαστε μια underground μπάντα και μας ενδιαφέρει να βγάζουμε σωστή μουσική με την ποιότητα που αντιστοιχεί στο όνομα των Deviser και μόνο. Για εμάς, το πιο σημαντικό είναι να ευχαριστιέται ο κόσμος, να του δίνουμε κάτι διαφορετικό πάντα με την δική μας ταυτότητα, να γουστάρει και να ξεφεύγει από την καθημερινότητα του και φυσικά να είμαστε και εμείς υπερήφανοι για το δημιούργημα μας. Να παίρνουμε δύναμη για την συνέχεια από την στήριξη του.

Σίγουρα τα πράγματα τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς την εποχή του seasons of Darkness ή μπάντα βρίσκονταν σε μια κατάσταση αποσύνθεσης. Προβλήματα ασυνεννοησίας, κτλ. Κάναμε ένα εντελώς πειραματικό άλμπουμ, που στην ουσία θεωρώ πως ήταν μια μέτρια στιγμή για εμάς παρόλα αυτά έπρεπε να γίνει για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και τα πατήματα μας. Αργότερα μετά την κυκλοφορία του Seasons η μπάντα μπήκε στο πάγο μέχρι το 2017 που έγινε το EP Howling Flames, το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό κομμάτι, όσον αφορά την επανένωση μας και επανεκκίνηση της μπάντας. Όλο το διάστημα αυτό δεν σταματήσαμε να δουλεύουμε και να σκεφτόμαστε την επόμενη μέρα .

Το 2015 ξεκινήσαμε να γράφουμε με την αυθεντική σύνθεση του Unspeakable Cults ένα άλμπουμ που το μισό πετάχτηκε στο κάδο λόγω διαφόρων αντιπαραθέσεων που είχαμε, όσον αφορά την μουσική μας κατεύθυνση. Έτσι πήρα την απόφαση και έκανα ένα Restart και ξεκινήσαμε πάλι όπως στα πρώτα βήματα εγώ και ο Μάνθος χωρίς τρίτους ανάμεσα μας .

Όταν υπάρχουν μουσικές αναζητήσεις και ανησυχίες και κάποιος θέλει να εκφραστεί διαφορετικά σε κάποιο άλλο project το σέβομαι απόλυτα. Όμως υπάρχει και η πλευρά που μπορεί κάποιος απλά να
κοπιάρει τον εαυτό του μέσα από ένα άλλο brand name και θεωρώ πως τότε μόνο χαμένος θα βρεθεί. Δεν είμαι υπέρ αυτής της άποψης 1 άτομο σε 10 μπάντες, χωρίς να προσφέρει κάτι καινούργιο τουλάχιστον εγώ προσωπικά θέλω να ανήκω σε κάτι μοναδικό και να δίνομαι 100% και μόνο. Μόνο όταν αποκτήσεις ταυτότητα και μοναδικότητα θα ξεχωρίσεις. Και στην συγκεκριμένη ερώτηση, η Σκηνή μας κατάφερε και ξεχώρισε με τη δική της μεσογειακή προσέγγιση του Black metal ανά τον κόσμο. Οπότε δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω πέρα από την αυθεντικότητα και την ψυχή του καθενός.

Σαφώς και προχωράει. Πλέον ακούς ολοένα καινούργια πράγματα που εξελίσσονται διαρκώς. Και θα βγαίνουν συνεχώς νέα πράγματα. Πρέπει να υπάρχει εξέλιξη και να προχωράμε μπροστά να ακούμε και να στηρίζουμε τις νέες μπάντες. Και εμείς σαφώς οι παλαιότεροι, να αφήνουμε χώρο και να δίνουμε ευκαιρίες στα ταλαντούχα νέα παιδιά που είναι το μέλλον της Σκηνής μας.

Ανυπομονούμε πραγματικά για αυτά τα 2 live μαζί με τους θρύλους Varathron. Θα είναι ένα πακέτο που θα μείνει στην ιστορία της Ελληνικής σκηνής. Ήδη πληροφορούμαι ότι η προπώληση τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς αφού πάνω από τα μισά εισιτήρια έχουν εξαφανιστεί και αναμένεται ένας όλεθρος σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, αντίστοιχα. Με συγκινεί επίσης το γεγονός ότι αρκετός κόσμος θα ταξιδέψει από το εξωτερικό για το live αυτό. Έλαβα δεκάδες μηνύματα και υπήρχε τεράστιο ενδιαφέρον και από το εξωτερικό κάτι το οποίο δεν περίμενα σε τόσο μεγάλο βαθμό που πραγματικά με συγκινεί.

Αρκετός κόσμος επίσης θα ταξιδέψει και από τον Ελλαδικό χώρο από την Κρήτη ως και την Αλεξανδρούπολη, για να δηλώσει παρών στο μεγάλο live της Αθήνας στο Κύτταρο. Σίγουρα το Κύτταρο θα αποδειχτεί πολύ μικρό για την σκοτεινό αυτό αντάμωμα στις 11 του Φλεβάρη. Εμείς ως Deviser, ανυπομονούμε να γιορτάσουμε με το κόσμο τα 35 χρόνια ύπαρξης μας (1989-2024) δίνοντας το καλύτερο μας εαυτό.

Θαυμάζω αρκετές μπάντες και είμαι λάτρης και μεγάλος οπαδός του extreme ήχου αλλά και μεγάλος οπαδός της Ελληνικής Σκηνής. Θαυμάζω μπάντες όπως οι Septic Flesh ,Rotting Christ. Έχουν πραγματικά την δική τους ταυτότητα και εκτίναξαν το είδος αρκετά χρόνια μπροστά. Μας γεμίσανε υπερηφάνεια.
Στην ερώτηση σου όμως θα έλεγα πως οι Septic Flesh είναι η μπάντα που κάνανε το βήμα παραπάνω τους θαυμάζω σαν συνθέτες και ενορχηστρωτές. Επειδή έχω περάσει άπειρες ώρες με τον Psychon ξέρω πως δουλεύουν και πραγματικά ότι κάνουν γίνεται με ένα δικό τους μοναδικό τρόπο. Για μένα είναι μια κατηγορία μόνοι τους σε παγκόσμια κλίμακα και θα είναι μέχρι τέλους.

Νομίζω θα έβρισκε ίδιο το σκοτάδι, την μελωδία και την ατμόσφαιρα των Deviser με τον μεσογειακό ελληνικό τρόπο. Μπορεί τα δυο άλμπουμ να απέχουν 27 χρόνια μεταξύ τους, αλλά λατρεύω και τα δυο
εξίσου. Και τα δυο αποδίδουν το ίδιο συναίσθημα και τα ηχοχρώματα που φέρνουν την σφραγίδα την Deviser. Τώρα, όσον αφορά την διαφορετικότητα, σαφώς το ένα θα ήταν πιο ωμό και ακατέργαστο και το άλλο πιο δομημένο και βασισμένο στα σύγχρονα standards της εποχής μας .

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους μας στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια και πίστεψαν σε εμάς θα τα πούμε από κοντά στο Eightball στην αγαπημένη μας Θεσσαλονίκη το Σάββατο 10 του Φλεβάρη και
στο Κύτταρο στην Αθήνα την Κυριακή 11 του Φλεβάρη, δίπλα στους θρύλους Varathron/Exilium Noctis και Synteleia, για να γιορτάσουμε μαζί και τα 35 χρόνια ύπαρξης της μπάντας (1989-2024). Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό, γιατί σε αυτόν το κόσμο χρωστάμε πολλά. Όλοι μαζί θα γράψουμε Ιστορία σε 2 μαγικές βραδιές που θα διηγούνται όσες το ζήσουν στις επόμενες γενιές για το τι εστί Ελληνική Σκηνή!

Σας Ευχαριστώ πολύ!
The fire ???? burning bright
Follow Deviser: https://linktr.ee/deviserofficial

Για περισσότερες συνεντεύξεις με ελληνικές μπάντες πατήστε εδώ.

The post Συνέντευξη “Deviser” appeared first on anthem.gr.

Συνέντευξη του George Zoula.

Είναι μία λέξη που ομολογώ ότι ούτε εγώ γνώριζα μέχρι πρόσφατα. Όταν την άκουσα με ιντρίγκαρε ετυμολογικά και την αναζήτησα. Μόλις έμαθα πλήρως την σημασία της αλλά και την συμβολική χρήση της είπα αμέσως: είναι αυτό που ακριβώς ψάχνω. Η κεντρική ιδέα του αλμπουμ είναι η εκδίκηση και η τιμωρία που επιφέρει ο Εωσφόρος στην ανθρωπότητα για την κατάντια της και την άσκοπη και αλόγιστη χρήση της γνώσης που της προσέφερε.

Η μουσική είναι γραμμένη από εμένα και τον El ενώ οι στίχοι αποκλειστικά από εμένα. Επίσης έχει συνεισφέρει και ο George Emmanuel (LUCIFER’s CHILD) σε ένα τραγούδι.

Τα τύμπανα ηχογραφήθηκαν στο Ignite studio ενώ όλα τα υπόλοιπα στο Pentagram. Όλη η διαδικασία έγινε από τον George Emmanuel που πέρα από ηχολήπτης ανέλαβε και χρέη παραγωγού σε συνεργασία με εμάς.

Αν εννοείς το εξώφυλλο έγινε από τον Harshanand Singh που είχε επιμεληθεί και τα εξώφυλλα των NECROMANTIA και YOTH IRIA. Βασίστηκε σε μία δική μου ιδέα αλλά πραγματικά έκανε θαύματα!

Αν έχεις ακολουθήσει την πορεία μου θα γνωρίζεις ότι ποτέ δεν ακολουθώ τον εύκολο “δημοφιλή” δρόμο. Είναι κάτι που βγαίνει αβίαστα. Αυτό που κάνω το θεωρώ τέχνη και όχι απλά έκφραση. Πάντα μου αρέσει να περιπλανώμαι σε μυστήριους δρόμους αναζητώντας εικόνες και συναισθήματα μετατρέποντας τα σε ήχους. Επίσης πλέον και εγώ αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας βρισκόμαστε σε ένα ώριμο επίπεδο συνθετικά λόγω της πολυετούς ενασχόλησης μας με την μουσική οπότε είναι και ένα φυσικό συνεπακόλουθο να μα ς βγαίνουν πιο πολύπλοκες μουσικά συνθέσεις. Δεν ήταν απαίτηση. Ήταν αναγκαιότητα.

Να δημιουργούμε υψηλής ποιότητας δαιμονική μουσική. Απευθυνόμαστε σε ένα ιδιαίτερο κοινό, ξεχωριστών ανθρώπων. Αυτούς που μπορούν να κατανοήσουν και να εμβαθύνουν σε αυτό που κάνουμε.

Χωρίς πνεύμα είσαι ένα άδειο κέλυφος. Ένα περιτύλιγμα. Το πνεύμα αλλά και η χρήση του είναι που σε κάνουν να ξεχωρίζεις, να δημιουργείς, να ζεις. Αλλιώς είσαι ένα ζόμπι σαν τα πολλά που κυκλοφορούν γύρω μας.

Τι εννοούμε επίπεδο αναγνώρισης; Σίγουρα έχει γίνει πιο δημοφιλές , πιο εύκολα προσβάσιμο, λιγότερο “επικίνδυνο”….Είναι αυτό πλεονέκτημα; Δεν είμαι σίγουρος. Η αναγνώριση και οι πωλήσεις είναι κάτι που δεν με αφορά ιδιαίτερα.

Ότι και τα δύο αλμπουμ ξεκινάνε και χαράζουν ένα νέο μονοπάτι. Το δεύτερο πιο ώριμο συνθετικά αλλά η ιδέα παραμένει ίδια….

Να υποστηριζετε την αξιόλογη σκοτεινή μουσική. Την ουσία και όχι το περιτύλιγμα

Ευχαριστώ πολύ George Zoula.

—
“Like Serpents from the Depths we rise…”
The Magus

The post Συνέντευξη “The Magus” appeared first on anthem.gr.

Συνέντευξη του George Zoula.

Σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το anthem.gr, ο Στέφανος, μέλος της θρυλικής ελληνικής black metal μπάντας Varathron, μοιράζεται μοναδικές πληροφορίες για το νέο άλμπουμ τους, “The Crimson Temple“. Ηχογραφημένο στα SUNCORD AUDIOLAB STUDIOS και έχοντας κυκλοφορήσει στις αρχές Δεκεμβρίου 2023, το άλμπουμ προσφέρει ένα νέο επίπεδο μουσικής και οπτικής τέχνης.

Kαι εγώ σας ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη στην μπάντα μας.

Το καινούργιο μας άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα SUNCORD AUDIOLAB STUDIOS με ηχολήπτη τον κιθαρίστα μου Αχιλλέα. Κυκλοφορεί παγκοσμίως από την 1η του Δεκέμβρη 2023.

Πριν από αρκετό καιρό, όταν δουλεύαμε διάφορα riffs για το καινούριο μας άλμπουμ μου γεννήθηκε η ιδέα του τίτλου. Πάνω σ’ αυτό τον τίτλο έχτισα με κάθε λεπτομέρεια το εντυπωσιακό αυτό εξώφυλλο το οποίο έγραψα σαν έκθεση και έστειλα στον καταπληκτικό αυτόν καλλιτέχνη. απέδωσε με τον πιο τέλειο τρόπο όλα αυτά που γέννησε ο άρρωστο μυαλό μου. Η όλη επιρροή έρχεται από τους Φλαμανδούς ζωγράφους του 15ου και 16ου αιώνα. Αυτά τα χρώματα που χρησιμοποιούσανε τότε προσπάθησε και τα πέτυχε ο Πάολο στο δικό μας εξώφυλλο. Είναι όντως μια καταπληκτική και εντυπωσιακή δουλειά.

Δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο concept απλά η όλη ιδέα που γεννήθηκε αναφέρεται στον πορφυρό ναό – θυσιαστήριο στον οποίο θυσιάζονται αθώες ψυχές στο βωμό του Σκοτεινού Θεού. Όλο αυτό το αίμα που πέφτει, εξ’ ου και η ονομασία πορφυρός ναός κατευθύνεται προς την άβυσσο που εκεί ταΐζει τις δαιμονικές μορφές.

Όταν τελειώσαμε το “PATRIARCHS OF EVIL” και στη συνέχεια εκλάβαμε τις θετικότατες αντιδράσεις από τους οπαδούς μας σε όλο τον κόσμο, πίστεψα ότι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι ισάξιο ή έστω λίγο καλύτερο από αυτό. Με πολύ πείσμα και πολύ πάθος γεννήθηκε το “THE CRIMSON TEMPLE” άλμπουμ στο οποίο πετύχαμε να είμαστε ένα επίπεδο παραπάνω τόσο στην καταπληκτική απεικόνιση του εξωφύλλου αλλά και άλλο τόσο στο μουσικό μέρος. Είμαι πραγματικά χαρούμενος που το στοίχημα που έβαλα με τον εαυτό μου το πέτυχα και έτσι όλοι οι φίλοι μας ανά τον κόσμο θα ακούσουν μια νέα καταπληκτική δουλειά.

Αυτό που έχει μείνει αναλλοίωτο στα χρόνια είναι αυτό το occult black στυλ των VARATHRON. Όποιο άλμπουμ και να ακούσεις θα βρεις κάποιες μουσικές διαφορές (λογικό) αλλά θα δεις ότι η βάση του δηλαδή η ανίερη ατμόσφαιρα, τα ονειρικά σόλο και riffs από τις κιθάρες και οι σκοτεινοί στίχοι παραμένουν αναλλοίωτα και σε ταξιδεύουν σε διαστάσεις πέρα από το χρόνο και τον γνωστό κόσμο.

Πιστεύω ότι η ελληνική σκηνή είχε, έχει και θα έχει πολύ αξιόλογα συγκροτήματα. Όλοι εμείς οι παλαιοί που ξεκινήσαμε αυτό που ονομάζεται τώρα ελληνικό BLACK METAL συνεχίζουμε να κυκλοφορούμε αξιοπρεπείς δουλειές και έτσι ο κόσμος παραμένει πιστός σε αυτό βλέποντας την σοβαρή προσπάθεια που γίνεται.

Θα ήθελα να σας δω όλους εκεί και να υποσχεθώ ότι θα είναι μία καταπληκτική βραδιά στην οποία θα δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας μιας και οι οπαδοί μας το αξίζουν. Ραντεβού λοιπόν στην Αθήνα στο Κύτταρο στις 11 του Φλεβάρη. Beware for the… Sinners!!!!!

Διαβάστε περισσότερες συνεντεύξεις πατώντας εδώ.

The post Συνέντευξη “Varathron” appeared first on anthem.gr.

Σαν ένας άνθρωπος μεγαλωμένος στα 00s, γαλουχήθηκα από νωρίς με τον grunge και τον alternative ήχο τόσο των 90s όσο και της ίδιας δεκαετίας. Είμαι αρκετά χαρούμενος που σήμερα στο anthem.gr φιλοξενούμε ένα συγκρότημα που μου θύμισε αυτόν τον αγαπημένο ήχο των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων και που αυτό το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου παρουσιάζει το νέο δίσκο του στο Six Dogs! O λόγος για τους The Weather Underground που εννοείται απάντησαν σε κάθε ερώτηση.

Πως ξεκινήσατε τους The Weather Underground; Ποια είναι τα σημερινά μέλη του συγκροτήματος;

Πίσω στα 00s ο Δημήτρης (κιθάρα, φωνή) και ο Κωσταντίνος (κιθάρα), ξεκίνησαν να δουλεύουν μερικές συνθέσεις πάνω σε στίχους του Δημήτρη. Γνώρισαν τους Παναγιώτη και Ντίνο (μπάσο και τύμπανα αντίστοιχα) και άρχισαν να παίζουν παρέα. Η τετράδα αυτή ηχογράφησε και τον πρώτο δίσκο της μπάντας, “the Sad Story of…”. Έπειτα είχαμε μια αποχώρηση το 2017 (Πάνος) και μια το 2021 (Ντίνος), μόλις τελείωσε η ηχογράφηση του “the Recurring Trip of…”. Στη θέση του Πάνου ήρθε ο Βασίλης και στη θέση του Ντίνου ο Γιάννης. Το ωραίο είναι πως οι αποχωρήσεις έγιναν σε καλό κλίμα χωρίς τσακωμούς!

Το όνομα σας πως προέκυψε;

Είχαμε ένα σερί ψιλό-αποτυχημένων ονομάτων (Tango Peach, For the Roses) και κάπως ψαχνόμασταν για κάτι καλύτερο. Το όνομα προέκυψε διαβάζοντας νεότερη Αμερικάνικη ιστορία αλλά και Massive Attack trivia. “Weather Underground” ήταν το όνομα μιας μαχητικής οργάνωση που έδρασε στην Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 70’ αλλά και ο τίτλος ενός δίσκου των Massive Attack που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Σε κάθε περίπτωση έδειχνε να εκπροσωπεί τον ήχο μας. Όλοι στην μπάντα το ένιωσαν αμέσως.

Ακούγοντας το καινούριο σας άλμπουμ “The Recurring Trip of…” μου ήρθαν vibes από παλιότερες δεκαετίες, ειδικότερα από τον grunge και alternative ήχο των 90s, αλλά και το post-grunge των 00s. Ποιοι καλλιτέχνες αποτελούν πρωταρχικές επιρροές σας;

Πάντα μας άρεσε ο εναλλακτικός, κιθαριστικός ήχος, ειδικά αυτός της σκηνής του Seattle πίσω στα 90s (Nirvana, Alice in Chains). Γενικά τα συγκροτήματα της περιόδου εκείνης μας έχουν επηρεάσει αρκετά. Smashing Pumpkins και Radiohead είναι επίσης συγκροτήματα που μας αρέσουν πολύ. Επιπλέον, μπάντες και καλλιτέχνες με τελείως διαφορετικούς ήχους και κατευθύνσεις είναι μέρη των καθημερινών μας ακουσμάτων από Nils Frahm και Strokes μέχρι Sting και… Helloween! Οι «Τρύπες» είναι ένα συγκρότημα που αισθανόμαστε πως έχουμε μια περίεργη, αδιευκρίνιστη συγγένεια.

Ποια είναι η στιχουργική θεματολογία των The Weather Underground;

Οι στίχοι του Δημήτρη είναι βιωματικοί. Μικρές φράσεις φαίνεται να έχουν το δικό τους βάρος και γύρω από αυτές χτίζονται ιστορίες με διαφορετικές θεματικές περιοχές: επιστροφή, φιλία, προτεραιότητες, περιπλάνηση, αποχώρηση, οικογένεια, καλοπέραση, θυμός, αστάθεια, βοήθεια, πίεση, συνεργασία, άφιξη.

Ας πιάσουμε τώρα το “The Recurring Trip of…”. Είναι ο δίσκος με τον οποίον επιστρέφετε μετά από 10 ολόκληρα χρόνια! Μιλήστε μας λίγο για τη διαδικασία ηχογράφησης και παραγωγής και ποιο ήταν το έναυσμα αυτής της επιστροφής.

Δουλεύαμε τα τραγούδια για αρκετό καιρό. Κάποια από αυτά γράφτηκαν λίγο μετά την κυκλοφορία του “Sad Story”. Το 2019, ήταν σαφές σε εμάς πως είχαμε υλικό που μπορούσε να στοιχειοθετήσει μια ιστορία και αποφασίσαμε να προχωρήσουμε. Μπήκαμε στα Urban Studios με τον Χάρη Πιτσίνη ο οποίος είναι χρόνια ηχολήπτης μας και άτυπο 5ο μέλος της μπάντας. Είπαμε να ηχογραφήσουμε τα όργανα ένα ένα, σταδιακά, και όχι live όπως είχαμε κάνει στο “Sad Story”. Δώσαμε περισσότερο χρόνο στη διαδικασία, ιδιαίτερα στη μίξη όπου δοκιμάσαμε διαφορετικά πράγματα. Ο Χάρης έψαξε αρκετά τους ήχους, έκανε την μίξη και ένιωσε και εκείνος τον δίσκο δικό του. Το mastering έγινε από τον GeorgieBoy που έχει δουλέψει με πολλούς καλλιτέχνες, με τη βοήθεια του Χάρη.

Ποια είναι η συνήθης διαδικασία σύνθεσης νέων τραγουδιών και τι έχει αλλάξει στο Recurring Trip σε σχέση με τον προκάτοχο του “The Sad Story Of…”;

Όλα ξεκινούν με μια ιδέα. Ηχητικοί συνδυασμοί και στιχάκια σε επισκέπτονται ως ιδέες και εσύ τις παρακολουθείς. Συχνά δεν έχουν ενδιαφέρον και τις προσπερνάς. Ωστόσο κάποιες μένουν μαζί σου και δεν σε αφήνουν σε ησυχία! Αυτές συνήθως τις επεξεργάζεσαι με την παρέα στην πρόβα και βλέπεις αντιδράσεις. Κάποια στιγμή αποκτούν μια πιο ολοκληρωμένη υπόσταση και ως τραγούδια πλέον παρουσιάζονται ζωντανά. Παίζοντας τα live, ωριμάζουν και από ένα σημείο κι έπειτα δηλώνουν έτοιμα να «κυκλοφορήσουν». Ιδέες θα φέρουν όλοι. Άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο. Ωστόσο η παραπάνω διαδικασία είναι σημαντική και την ακολουθούμε πάντα.

Σε σχέση με τους δυο δίσκους. Με το “Sad Story” νιώσαμε πως έχουμε μια ταυτότητα και θέλαμε να δούμε τι παραπάνω μπορούμε να κάνουμε με 4 όργανα και μια φωνή. Έτσι δώσαμε χώρο σε νέα στοιχεία. Κλεφτές ματιές σε slide κιθάρες ala Ry Cooder. Funky beats. Νωχελικούς ρυθμούς. Απότομες εναλλαγές. Πιέσαμε τη φωνή.

Σας επηρέασε καθόλου καλλιτεχνικά η περίοδος με τις καραντίνες την περίοδο 2020-21; Ρωτάω γιατί μετά από αυτό διάστημα γυρίσατε με το νέο δίσκο σας.

Το lock down έκοψε στα 2 την ηχογράφηση. Ηχογραφούσαμε τα όργανα και η πανδημία πλησίαζε. Λίγο πριν ξεκινήσουμε με τα φωνητικά έγινε η απαγόρευση της κυκλοφορίας. Έτσι, οι φωνές γράφτηκαν στην ιδιαίτερη περίοδο που ακολούθησε μέσα στην πανδημία. Υπάρχει μια αγωνία μέσα στο δίσκο και την ιστορία του. Μια άγρια μελαγχολία. Οι συνθήκες του lockdown επηρέασαν πολύ.

Βρήκα πραγματικά πολύ όμορφο το εξώφυλλο του “The Recurring Trip of…”. Ποιος το δημιούργησε;

Το εξώφυλλο προέκυψε από την συνεργασία δυο καλλιτεχνών: της Ελένης Τσάμη και του Δανιήλ Γουδέλη. Επιπλέον, η Ελένη τραγούδησε και σε ένα από τα τραγούδια του δίσκου (το “Clock”). Θέλαμε εξαρχής να δούμε πως διαφορετικοί άνθρωποι θα αντιδρούσαν ακούγοντας τα τραγούδια. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Πρόκειται για ένα αυθύπαρκτο έργο τέχνης. Το έργο αυτό θα συμπεριλαμβάνεται σαν αφίσα και στο CD και στο LP package του άλμπουμ.

Αυτό το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου, θα παρουσιάσετε το δίσκο σας στο Six Dogs και θα έχετε μαζί σας για special guests τους God In A Cone που επίσης έχουμε κάνει συνέντευξη στο παρελθόν. Πως νιώθετε για όλο αυτό και τι μπορεί να περιμένει ο κόσμος από αυτήν την εμφάνιση;

Υπάρχει ένας ενθουσιασμός και μια ανυπομονησία. Θέλουμε να προβάλουμε την ιστορία του trip όσο καλύτερα μπορούμε και να αναδειχθούν τα χαρακτηριστικά του. Θα υπάρξουν και μερικές έκτακτες συμμετοχές. Δεν μπορούμε όμως να αποκαλύψουμε περισσότερα. Ο God in a Cone είναι φίλος και πολύ χαιρόμαστε που θα μοιραστούμε την σκηνή μαζί του.

Ποιο είναι το πλάνο της επιστροφής στις ζωντανές εμφανίσεις; Έχετε στόχο να πάτε και σε άλλες πόλεις στην Ελλάδα ή εξωτερικό;

Η ιδέα είναι να επισκεφθούμε διαφορετικές Ελληνικές πόλεις. Υπάρχουν ήδη συζητήσεις για Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Βόλο. Για το εξωτερικό δεν υπάρχει κάποιο σενάριο.

Μιας και έχετε τη λέξη underground στο όνομα σας και εμείς το αγαπάμε, ποια είναι η γνώμη σας για την underground σκηνή στην Ελλάδα; Βγαίνουν νέα συγκροτήματα, ειδικά στον εναλλακτικό χώρο; Υπάρχει στήριξη από Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης γενικά;

Πολλά καλά συγκροτήματα υπάρχουν και με διαφορετικό ήχο. Η στήριξη έρχεται από ηλεκτρονικά (και όχι μόνο) ανεξάρτητα μέσα όπως το anthem.gr και άλλα πολλά που συμβάλλουν στη ενημέρωση ακροατών που θέλουν να μάθουν τι γίνεται στο χώρο.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους The Weather Underground;

Παρουσίαση του “Recurring Trip” σε όσα περισσότερα μέρη μπορούμε και παράλληλα σύνθεση νέων κομματιών. Τα νέα τραγούδια πάντα φρέσκαραν την μπάντα.

Που μπορεί να σας βρει ο κόσμος στα social media και να ακούσει το δίσκο σας;

Είμαστε στο Facebook (/twuathens) και στο Instagram (twu.athens). Όποιος θέλει μπορεί να ακούσει τον δίσκο μέσα από διαφορετικές πλατφόρμες ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο: songwhip.com/theweatherunderground/the-recurring-trip-of

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr και τους ακροατές σας;

Strange pasts, strange lives, man you’re so messed up. Friends go, friend come. Things often blow up. Drive fast, stop by, you wanna come in? Love hurts, I know, is it that the real thing? Strange thoughts in mind, that they hunt my dreams. Cheer up, get up. Man get on your knees. Some might say, that’s wrong, but please go with it. Play the game, slow down, your turn and repeat. Repeat.

Εμείς να ευχηθούμε καλή επιτυχία στα παιδιά στη συναυλία και την παρουσίαση αυτό το Σάββατο στο Six Dogs όπου το anthem.gr θα έχει παρουσία!

The post Συνέντευξη “The Weather Underground” appeared first on anthem.gr.

Ποια είναι η τριάδα πίσω από τους Proletkult Radio και πως ξεκίνησε την πορεία της;

Το line up της μπάντας δεν είναι το αρχικό. Ο μόνος original είμαι εγώ (ΣΣ: Αλέξανδρος μπάσο και φωνή). Η μπάντα ξεκίνησε το 2012 με ένα αδερφικό μου φίλο το Βασίλη (κιθάρα/φωνή) και το Χρήστο (τύμπανα). Πορευτήκαμε μαζί 3 χρόνια. Έχοντας ένα υλικό περίπου 25 κομματιών, ήμασταν έτοιμοι για τον πρώτο δίσκο αλλά μας πρόλαβε η αποχώρηση του Βασίλη. Ένα χρόνο μετά ήρθε η Χρυσάνθη στη θέση του, 3 περίπου χρόνια μετά βγάλαμε το 1ο μας LP και μετά από 3 μόλις μήνες φεύγουν και τα δύο μέλη για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Σχεδόν αμέσως ήρθαν ο Τάσος (Οτομπρίτσι Μοτόρι, ex-Ντερτι Dancing, κιθάρα/φωνή) και ο Άλεξ (ex-Ουστ, ex-Genetik Pets τύμπανα/φωνή) και μια και υπήρχε υλικό και πώρωση συνεχίσαμε τη μπάντα.

Το Proletkult Radio πως προέκυψε ως όνομα;

Προλετκούλτ είναι το καλλιτεχνικό ρεύμα/κίνημα που προέκυψε από την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Ο όρος προέρχεται από το προλεταριάτο και την κουλτούρα. Ήταν ένα ρεύμα που είχε στις τάξεις του σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Αιζενστάιν ή ο Καντίνσκυ και έβαλε σαν «καθήκον» της νέας κοινωνίας που γεννιόταν, να γίνει η τέχνη υπόθεση όλου του λαού και όχι μόνο μιας μικρής μειοψηφίας αρχόντων. Το radio το προσθέσαμε για να έχει ήχο!

Ποιες είναι οι επιρροές του καθενός σας;

Θα έλεγα κυρίως το αμερικάνικο πανκ. Εμένα πιο πολύ το πρώτο κύμα (Dead Kennedys, Big Boys, Dangerhouse records κλπ), ο Τάσος πιο πολύ Zeke, New bomb Turks και γενικά punk rock n roll κι ο Άλεξ πιο πολύ Epitaph records ή Fat Wreck. Όλοι ακούμε απ’ όλα! Αυστραλέζικο ροκ εν ρολλ, φανκιες, λαϊκά, μέταλ, τζαζ αλλά σου λέω τα βασικά!

Από που εμπνέεστε στιχουργικά;

Οι στίχοι της μπάντας έχουν να κάνουν με κοινωνικά κυρίως και πολιτικά θέματα.

Πριν λίγο καιρό κυκλοφορήσατε το νέο σας δίσκο S/T, τέσσερα χρόνια μετά το Chickengame Kinkshame. Ποια είναι η συνήθης διαδικασία σύνθεσης νέων τραγουδιών; Η όλη κατάσταση με τις καραντίνες σας επηρέασε δημιουργικά;

Όσον αφορά το πρώτο κυρίως εγώ φέρνω ιδέες και αποκρυσταλώνονται σαν κομμάτι μέσα στις πρόβες. Υπάρχουν όμως αρκετά κομμάτια που γράφτηκαν από πρώην ή τα υπόλοιπα νυν μέλη της μπάντας. Τώρα, στην καραντίνα ξεσκιστήκαμε στις πρόβες, συνθέσαμε καινούριο υλικό, φτιάξαμε το αυτοοργανωμένο μας στούντιο αλλά και «ρουτινιάσαμε» λίγο…

Τι διαφορές εντοπίζετε μεταξύ της νέας σας κυκλοφορίας σε σχέση με την προηγούμενη; Θελήσατε να βάλετε νέα στοιχεία στον ήχο σας;

Θα έλεγα το Chickengame είναι πιο Καλιφόρνια και το ομότιτλο πιο ρον εν ρολλ. Τα νέα στοιχεία προκύπτουν αβίαστα. Δεν είμαστε πολύ της νόρμας «ααα αυτό δεν είναι πολύ πανκ κλπ» στο 3ο LP όταν βγει με το καλό θα υπάρχουν ακόμα και ριφς σε λαϊκούς δρόμους.

Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι το S/T κυκλοφόρησε σε μορφή κασέτας και μάλιστα υπάρχουν πέντε κασέτες με διαφορετικό χρώμα που μπορεί να διαλέξει ο ακροατής. Πείτε μας λίγο για αυτήν την απόφαση. Υπάρχει περίπτωση να το βγάλετε κι αυτό σε CD;

Όχι για Cd αποκλείεται. Συζητούσαμε για βινύλιο αλλά δεν το βλέπω να σου πω την αλήθεια. Τα κόστη και κυρίως η αναμονή για να το παραλάβεις από το εργοστάσιο το κάνουν δύσκολο. Μια underground μπάντα στην Ελλάδα θα κόψει 200-300 βινύλια μαξ (εξαιρούνται οι τα πιο «μεγάλα μεγέθη» πχ Καταχνιά, που βγάζουν 1000 αντίτυπα). Το εργοστάσιο δε θα σε βάλει προταιρεότητα κι έτσι ο δίσκος σου μπορεί να κυκλοφορήσει πχ Μάιο του 22 κι εσύ να τον πιάσεις στά χέρια σου σε 6 ή 8 ή 10 μήνες. Γι αυτό επιλέξαμε την κασέτα που μάλιστα τη φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι μέσω του label μας Underground Union Records του οποίου είμαστε μέλη.

Αν κάτι μου αρέσει πολύ στους Proletkult Radio είναι το σήμα σας που πρόσφατα βγήκε και σε merch με νέα μπλούζα καθώς και το artwork στα δύο άλμπουμ σας. Ποιος βρίσκεται πίσω από το γραφιστικό κομμάτι του συγκροτήματος και πως προέκυψε η συνεργασία σας;

Ο καταπληκτικός comic artist Andro Malis από τη Ρώμη! Τον είδα στο φβ, μου άρεσε πάρα πολύ η δουλειά του, αμέσως του έστειλα μήνυμα και δέχτηκε!

Ως punk συγκρότημα που σημαίνει δυναμικές και εκρηκτικές ζωντανές εμφανίσεις, πως ήταν η επιστροφή στη σκηνή μετά τον ιό; Πόσο καιρό απείχατε;

Είμασταν λίγο τυχεροί καθώς παίξαμε στο Black Box Studio Γενάρη του 20 και σε συναυλία αλληλεγγγύης τον Ιούλη του 20. Το επόμενο ήταν φέτος το Φλεβάρη στη Λαμπηδόνα, μια φοβερή κατάληψη στο Βύρωνα όπου ήταν ένα πολύ δυνατό λάιβ με τους φίλους μας Ουστ και Dry Cough.

Παρακολουθώντας σας στα social media βλέπω ότι έχετε κάνει γνωστό το πολιτικό σας στίγμα εκφράζοντας αλληλεγγύη σε καταλήψεις όπως της Φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ, καθώς και σε απεργιακές κινητοποιήσεις, ενώ παίρνετε θέση και σε κοινωνικά ζητήματα. Είναι κάτι που υπήρχε εξαρχής στο μυαλό σας ή προέκυψε στην πορεία;

Εξ αρχής είμαστε μια πολιτικοποιημένη μπάντα που αποτελείται από πολιτικοποιημένα άτομα.

Ποια είναι η γνώμη σας για την ελληνική punk σκηνή τόσο ιστορικά όσο και τη στιγμή που μιλάμε;

Είναι μια συνέντευξη από μόνη της αυτή η ερώτηση! Θα έλεγα όμως μια χαρά! Βγαίνουν καινούριες μπάντες, γίνονται συναυλίες, βγαίνουν δίσκοι… Γίνεται δουλίτσα!!!

Με ποιον Έλληνα και με ποιον ξένο punk καλλιτέχνη ή συγκρότημα θα συνεργαζόσασταν;

Στα εγχώρια με οποιονδήποτε δεν είναι με το κυρίαρχο Status και είναι κοντά στη λογική της αυτοοργάνωσης! Το ίδιο ισχύει και για τους ξένους καλλιτέχνες αλλά εντάξει, άμα σου πουν «πάνε να παίξεις με τους OFF!» σ’ ένα μαγαζί που γενικά δε θα ήθελες να παίξεις, το σκέφτεσαι διαφορετικά!!

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους Prolekult Radio;

Χμμ, μια ηχογράφηση 4 κομματιών για 2 συλλογές του Underground Union Records, μια αλλαγή κι ένα δίσκο!

Που μπορεί να σας βρει ο κόσμος στα social media και να αγοράσει τους δίσκους ή/και merch σας;

Να μας στείλει μήνυμα στα σόσιαλ και το κανονίζουμε!

Facebook: https://www.facebook.com/ProletkultRadio
Instagram: https://www.instagram.com/proletkultradio/
Bandcamp: https://proletkultradio.bandcamp.com/

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Να ακούνε καλή μουσική και να αγωνίζονται για το δίκαιο!

Με τη σειρά μου να ευχαριστήσω πολύ τον Άλεξ και τους Proletkult Radio για τη συνέντευξη και πρέπει να επιβεβαιώσω ότι το merchandise τους είναι φοβερό. Ακολουθήστε τους στα social media και ακούστε τη μουσική τους, γιατί αξίζει πολύ!

The post Συνέντευξη “Proletkult Radio” appeared first on anthem.gr.

Μετά από πάρα πολύ καιρό επιστρέφω στις συνεντεύξεις και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που αυτό γίνεται με τους Treeπ Into The Void, ένα συγκρότημα που γνωρίσαμε στις αρχές της σεζόν και μάλιστα παίξαμε το τραγούδι τους σε μια από τις πρώτες εκπομπές του Anthems Radio Show. Κατ’ όπιν και του ενθουσιασμού των ακροατών, αλλά και επειδή συχνά πυκνά μιλούσαμε με τα παιδιά, είμαι πολύ χαρούμενος που έχω μια συνέντευξη μαζί τους, ειδικά λίγο πριν την επιστροφή τους στις ζωντανές εμφανίσεις!

Ποιοι είναι οι Treeπ Into The Void; Πως ξεκινήσατε και από ποιους αποτελείστε σήμερα;

Αποτελούμαστε από 6 άτομα: Βασική φωνή ο Σοφοκλής Κυρικλάκης, ηλεκτρική κιθάρα και ντζούρα Γιώργος Σαρρής και δεύτερη ηλεκτρική Ηλίας Παναγόπουλος, μπάσο ο Δημήτρης Αγγέλου, πλήκτρα ο Σάββας Μαλλιαρος και τύμπανα ο Βασίλης Χαλας. Κάποια μέλη (Σοφοκλής, Γιώργος, Δημήτρης) γνωριζόμασταν απο τα φοιτητικά χρόνια, στην συνέχεια ο Σοφοκλής γνωρίστηκε με τον Ηλία κατά την διάρκεια της στρατιωτικής τους θητείας και λίγο αργότερα ξεκίνησαν οι πρώτες προσπάθειες δημιουργίας των Treeπ. Στο τελικό σχήμα προστέθηκαν και ο Βασίλης με τον Σάββα και το ταξίδι πλέον μπορούσε να ξεκινήσει…

Πως πήρατε το όνομα σας; Με παραξενεύει και μου αρέσει πολύ το Treeπ λόγω του ότι γράφετε ως Tree και ακολουθεί ελληνικό γράμμα και θα ήθελα να μάθω πως προήλθε η ιδέα.

Η λέξη Treeπ είναι ένα πάντρεμα εννοιών, ξεκινώντας από το “trip”, που αναφέρεται στο μεγάλο και παράλληλα μικρό ταξίδι της ζωής. Το “tree” συχνά το συναντάμε ως τρόπο συμβολισμού της ζωής, ενώ το ελληνικό “π” αφορά έναν άρρητο αριθμό όπου η δεκαδική απεικόνιση του δεν τελειώνει ποτέ, όπως και ο κύκλος της ζωής. Όλες αυτές οι έννοιες μας προσδιορίζουν προσωπικά ως ανθρώπους αλλά και μουσικούς.

Μουσικά ποιες είναι οι επιρροές σας; Θα κατατάσσατε τους Treeπ Into The Void σε κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής;

Οι επιρροές μας ξεκινάνε από παλιό ελληνικό ροκ μέχρι και αρκετά παρακλάδια της rock, απο post, psychedelic μέχρι και metal (ακόμα μια σύνδεση με το δέντρο που βρίσκεται στο όνομα της μπάντας)! Ως βασικό στοιχείο κατατασσόμαστε στο Experimental, progressive post rock, που σημαίνει πως ακούγοντας τα κομμάτια μας θα παρατηρήσετε στοιχεία από Διάφανα Κρίνα, The Ocean καθώς και Iron Maiden!

Πάμε στο κομμάτι των στίχων. Έχοντας ακούσει το Έρεβος καθώς και κομμάτια που έχετε στο soundcloud, παρατηρώ ότι ο στίχος σας είναι αποκλειστικά ελληνικός. Πως πήρατε αυτήν την απόφαση;

Η ελληνική γλώσσα συγκαταλέγεται στις πιο πλούσιες γλώσσες του κόσμου. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως ακούγοντας την μουσική μας θα περίμενε αγγλικό στίχο βάσει λογικής. Επιλέγοντας ωστόσο ελληνικό στίχο, είναι κάτι που μας συμπληρώνει και μας γεμίζει σε μέγιστο βαθμό. Επιπλέον, λόγω της μεγάλης ποικιλίας λέξεων που είναι διαθέσιμες, έχουμε βρει τον τρόπο να περνάμε τα μηνύματα που θέλουμε στον ακροατή. Επίσης, βασικό, ότι θέλουμε να βάλουμε το λιθαράκι μας για να αναβιώσει η Ελληνόφωνη σκηνή.

Από που αντλείτε έμπνευση στιχουργικά;

Ενώ συμβάλλουμε και τα 6 μέλη της μπάντας στιχουργικά, η πηγή έμπνευσης μας είναι η ίδια! Αφορά την ζωή και τον θάνατο, μιλώντας για βιώματα που περνάει κάθε άνθρωπος, καθώς και την γενικότερη αναζήτηση του νοήματος της ζωής. Μάλιστα, σε ένα από τα τραγούδια μας, υπάρχει, δυστυχώς, άμεση σύνδεση με προσωπικό μας βίωμα.

Τον περασμένο Οκτώβριο δημοσιεύσατε το πρώτο σας single που αναφέραμε και πιο πάνω με τον τίτλο «Έρεβος». Εκτός του ότι μου άρεσε προσωπικά, παρατήρησα ότι πήρε πολύ καλά σχόλια και στο Youtube, αλλά και από τους ακροατές της εκπομπής μας, καθώς το παίξαμε τις πρώτες μέρες που δημοσιεύθηκε. Μιλήστε μας λίγο για το κομμάτι, πως δημιουργήθηκε και πόσο άμεσα μπορούμε να περιμένουμε κάτι καινούριο;

Καταρχάς, θέλουμε να ευχαριστήσουμε και εσάς και τον κόσμο για το τρόπο που αγκαλιάσατε τόσο θερμά το πρώτο μας single, είναι κάτι που μας δίνει την δύναμη να συνεχίσουμε το ταξίδι με ακόμα μεγαλύτερη όρεξη! Το “Έρεβος” λοιπόν αναφέρεται στην εσωτερική αναζήτηση της γαλήνης ενός ανθρώπου, είναι το πρώτο χρονικά κομμάτι που συνθέσαμε, όπου μπορούμε να πούμε πως πήραμε τον χρόνο μας, καθώς θέλαμε συνεχώς να το βελτιώνουμε. Καταλάβαμε κάποια στιγμή πως έχουμε πέσει σε έναν φαύλο κύκλο (επανέρχεται το “Π”) και πως είναι αδύνατον να προσπαθείς να πέτυχεις το τέλειο, πάντα θα υπάρχει μια καινούργια ιδέα!

Στοχεύουμε να δημοσιευθεί σύντομα ακόμα ένα κομμάτι μας, πιθανότατα τέλη Μαρτίου!

Υπάρχει στα πλάνα σας η δημιουργία ενός full length album;

Φυσικά! Μέσα στο 2022 θα έχουν ολοκληρωθεί οι απαραίτητες ενέργειες για την ολοκλήρωση του δίσκου, που θα αποτελείται από 9 συνθέσεις.

Ποια είναι η συνήθης διαδικασία σύνθεσης νέων τραγουδιών σας;

Μέχρι στιγμής, στα κομμάτια του δίσκου μας, ξεκινάμε με μια βάση, μια ιδέα που προέρχεται κυρίως από τα έγχορδα ή τα πλήκτρα της μπάντας και πάνω σε αυτήν την ιδέα ξεκινάμε σαν σύνολο να ανακαλύπτουμε μουσικά, τα μονοπάτια που μπορεί να μας οδηγήσει. Οι ιδέες είναι αμέτρητες από όλα τα μέλη και για αυτό θα παρατηρήσετε πως οι περισσότερες συνθέσεις μας κυμαίνονται χρονικά από 7 μέχρι και 10 λεπτά! Το τελικό αποτέλεσμα προκύπτει μετά από συμπύκνωση ιδεών ώστε να μην ξεφύγει παραπάνω σε διάρκεια!

Πως σας επηρέασε το όλο πρόβλημα του ιού με τις δύο καραντίνες που περάσαμε τόσο στον προγραμματισμό του συγκροτήματος όσο και προσωπικά σε θέμα έμπνευσης;

Μας επηρέασε αρνητικά σε μεγάλο βαθμό όσον αφορά τον προγραμματισμό! Το γεγονός ότι είμαστε 6 άτομα, ο καθένας με την προσωπική του ζωή, αλλά και το γεγονός πως ο Ηλίας εργάζεται εκτός Αθήνας, δεν μας άφηνε πολλά περιθώρια για back-to-back πρόβες, ειδικά όσο είχαμε τις απαγορεύσεις μετακίνησης. Παρόλα αυτά η έμπνευση και η όρεξη συνέχισε να ξεχειλίζει και ο καθένας μας βελτιώθηκε σε προσωπικό επίπεδο αυτά τα 2 χρόνια, οπότε τα μεγάλα διαστήματα αποχής από πρόβες δεν μας πτόησαν. Καθυστέρησαν ωστόσο σίγουρα την κυκλοφορία του επερχόμενου δίσκου μας.

Υπάρχουν πλάνα για να γίνουν νέες live εμφανίσεις;

Ενάμιση χρόνο μετά την τελευταία μας live εμφάνιση, υπάρχει σίγουρα το πλάνο αλλά και η ανυπομονησία για την επόμενη! Μάλιστα η επιστροφή μας στις live εμφανίσεις έρχεται σύντομα, στις 26 Μαρτίου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο upstage!

Ποια είναι η άποψή σας για τη στήριξη των ΜΜΕ σε νέα ελληνικά συγκροτήματα;

Ανήκουμε σε ενα χώρο που είναι γεμάτος από φιλόδοξους νέους μουσικούς και όλοι προσπαθούμε να βρούμε τον τρόπο να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα και να μοιραστούμε την μουσική μας με τους ακροατές. Υπάρχει μεγάλο μουσικό ταλέντο στην Ελλάδα και διαπιστώνουμε με μεγάλη ευχαρίστηση πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την ανάδειξη νέων ελληνικών συγκροτημάτων, όπου με τον τρόπο τους προσπαθούν να μας προωθήσουν στα γνωστά social media, αλλά και σε ιντερνετικούς σταθμούς, στηρίζοντας έτσι την προσπάθεια που κάνουν τα συγκροτήματα. Δυστυχώς στα fm είναι πιο απαισιόδοξα τα δεδομένα.

Πως βρίσκετε την ελληνόφωνη ροκ σκηνή, υπάρχει χώρος για νέα σχήματα να βγουν στο κοινό με ελληνικό στίχο;

Χώρος υπάρχει για όλους, υπάρχουν αξιόλογα νέα ελληνόφωνα ροκ συγκροτήματα, όπου με λίγη βοήθεια απ’ τους παλιούς, οι οποίοι έχουν αφήσει τεράστια κληρονομιά, μπορούν και εκεινοι να εκπροσωπήσουν την ροκ σκηνή. Τα συγκροτήματα, μικρά ή μεγάλα, δεν έχουν να χωρίσουν κάτι μεταξύ τους, όσο μοιράζονται την ίδια όρεξη για την μουσική! Και κάθε νέο συγκρότημα έχει κάτι να πει στον ακροατή, να μοιραστεί τα προσωπικά του βιώματα μέσω της μουσικής.

Τι άλλο επιφυλάσσει το μέλλον για τους Treeπ Into the Void;

Πέρα απ’ την κυκλοφορία του δίσκου μας, έχουμε ήδη ξεκινήσει να δουλεύουμε σε νέο υλικό με τις ιδέες να είναι ήδη αρκετές για να γεμίσουν και δεύτερο δίσκο! Άμεσος στόχος μας, αν φυσικά μας το επιτρέψει και η κατάσταση με τον ιό, είναι η επιστροφή μας στις live εμφανίσεις, καθώς το μεγάλο αυτό διάστημα αποχής μας επηρέασε ψυχολογικά. Δεν υπάρχει ομορφότερο συναίσθημα απ’ την σύνδεση μουσικού και ακροατή σε μια live εμφάνιση!

Πως μπορεί ο κόσμος να ακούσει τραγούδια και που μπορούν να σας βρουν στα social media;

Προς το παρόν υπάρχει διαθέσιμο το single μας “Έρεβος“ στις γνωστές πλατφόρμες YouTube, Soundcloud & Bandcamp. Για πληροφορίες για την μπάντα καθώς και ανακοινώσεις για μελλοντικά live και δημοσίευση τραγουδιών, μπορεί ο κόσμος να μας βρει στο Facebook & Instagram, πληκτρολογώντας το όνομα του συγκροτήματος μας.

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Ευχαριστούμε για την στήριξη στην προσπάθεια μας, μείνετε συντονισμένοι, να προσέχετε τους εαυτούς σας και σύντομα θα έρθουν καλύτερες μέρες για όλους μας! Keep treeπing…

Εμείς να ευχαριστήσουμε πάρα πολύ τους Treeπ Into the Void και ευχόμαστε η επερχόμενη ζωντανή τους εμφάνιση να κυλήσει υπέροχα. Μπορείτε να ακούσετε το Έρεβος εδώ:

The post Συνέντευξη “Treeπ Into The Void” appeared first on anthem.gr.

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση που βιώνουμε, με τους ασφυκτικά γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας και την πίεση της πανδημίας, θεωρούμε πως και εμείς οι ίδιοι πρέπει να δώσουμε έμφαση και σε άλλα κεφάλαια, σε σχέση με την αρθρογραφία της σελίδας. Αποφασίσαμε λοιπόν να αφιερώσουμε μερικά άρθρα στο ψυχολογικό υπόβαθρο. Στα πλαίσια αυτά, συζητήσαμε για ένα κεφάλαιο της παραψυχολογίας με τον σχεσιακό ψυχοθεραπευτή και φίλο μας, Ανδρέα Γαλιατσάτο, ο οποίος μας μίλησε για τη σημασία της αναπνοής σε όλο αυτό το “παιχνίδι της καθημερινότητας”, αλλά και την εναλλακτική μέθοδο “Connected Breath”.

Μπορείτε να επισκεφθείτε το site του Ανδρέα, πατώντας εδώ.

Γεια σου Τζανέτο! Καλησπέρα.

Λίγα λόγια για τους ρόλους που παίζει ο Ανδρέας ως θεραπευτής. Είμαι σχεσιακός ψυχοθεραπευτής, ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης. Δουλεύω και με ομαδικά δυναμικά. Δηλαδή είμαι ομαδικός ψυχοθεραπευτής, διαπροσωπικός κατά Irvin Yalom. Και από πίσω λειτουργώ και ως πολυμηχάνημα, με διάφορες άλλες τεχνικές, αναλόγως τι χρειάζεται και ποιες ανάγκες έχει ο θεραπευόμενος. Δουλεύω Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό, ύπνωση και μία μέθοδο Connecting Breath, η οποία είναι αδερφάκι του Transformational Breath.

Η δική μου θέαση είναι, μακάρι να είχαμε σε κάθε εποχή τον ψυχοθεραπευτή και την ψυχοθεραπευτική σκέψη. Από το σχολείο κιόλας, έπρεπε να μαθαίνουμε να δουλεύουμε. Ειδικά αυτή την εποχή έχουμε ένα συλλογικό τραύμα, όπως παραδείγματος χάριν γίνεται σε έναν πόλεμο, όπου ό,τι υπάρχει μέσα ήδη στον άνθρωπο (παρανοϊκά, ψυχαναγκαστικά, καταθλιπτικά), αρχίζει σιγά-σιγά και κορυφώνεται. Οπότε όποιος έχει την ευχέρεια να δουλέψει ή δούλευε πιο πριν, είναι σε καλύτερη θέση από κάποιον/α, που δέχεται παθητικά όλο αυτό το συλλογικό φορτίο, που συμβαίνει στο “εξωτερικό δωμάτιο”.

Κάθε άνθρωπος καταλαβαίνει αυτόματα ότι όταν λερωθούν τα χέρια του θα πρέπει να πάει με λίγο σαπουνάκι να τα πλύνει. Και αντιλαμβάνεται όταν λερωθούν τα ρούχα, ότι πρέπει να τα βάλει στο “πλυντήριο” να τα πλύνει. Έτσι και καθημερινά χρειαζόμαστε ένα “πλύσιμο” στην ψυχή, σε όλα αυτά που φορτωνόμαστε συνειδητά και υποσυνείδητα, καθημερινά. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να αποφορτίζουμε όποιο βάρος-φορτίο φτιάχνουμε ή μας έρχεται από το εξωτερικό περιβάλλον, για να έχουμε καλύτερη ποιότητα και στα τρία σώματα: στο υλικό, στο ψυχοσυναισθηματικό και στο νοητικό σώμα.

Η δυτική κοινωνία είναι πιο ορθολογιστική. Το συναίσθημα έχει μπει σε δεύτερη μοίρα. Κινείται με το κέρδος. Τι θα κερδίσω. Τι θα πάρω από αυτή τη σχέση; Τι θα πάρω από αυτή τη δουλειά; Κι έτσι έχουμε αποκόψει ένα κομμάτι της ύπαρξης μας, ένα κομμάτι του σώματος μας και πολλά συναισθήματα τα πετάμε πίσω. Είμαστε κι εμείς ένα ζώο. Απλά είμαστε ένα νοήμον δίποδο ζώο. Και όπως βλέπουμε τις γάτες που γρυλίζουν και σηκώνουν πίσω την καμπούρα τους, όταν υπάρχει φόβος, όταν θυμώνουν, όταν υπάρχει ένταση, έτσι κι εμείς βάζουμε στο πίσω κομμάτι συναισθήματα. Συναισθήματα που δε θέλουμε να δούμε. Κι αυτό προκαλεί πολλές φορές ψυχοσωματικά. Δηλαδή κατεβαίνει από την ψυχή στο σώμα.

Στη δική μου θέαση δεν παίζει ρόλο αν έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα. Δηλαδή αν έκανε ψυχοσωματικό ή σωματοψυχικό ή αν το σώμα έφτιαξε κάποιο μίασμα μέσα στην ψυχή. Είναι η σχέση ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα που έχει σημασία. Στο νου και στην ύλη.

Δυστυχώς υπάρχει πολύ ευρεία γκάμα ψυχοσωματικών. Γι’ αυτό και τα αυτοάνοσα έχουν ανέβει πολύ. Όταν λέμε αυτοάνοσα, εννοούμε Σκλήρυνση κατά Πλάκας, Πάρκινσον, Λύκο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σωματοποιήσεις είναι οτιδήποτε. Από ένα σφίξιμο απλό που κάνουμε στη σιαγώνα και σφίγγουμε στον ύπνο μας και τρίβουμε τα δόντια μας τη σιαγώνα μας, μέχρι ένα σφίξιμο απλό που φτιάχνει γαστρεντερολογικά προβλήματα, κολίτιδες, γαστρίτιδες, χωρίς να υπάρχει το βακτηρίδιο. Μετά έχουμε πιο ισχυρά κομμάτια: σωματοποιήσεις καταθλίψεων, τικ και άλλα. Εκεί θέλει αρκετά πιο πολλή θεραπεία. Μπορεί να χρειάζεται καιΣ συνθεραπεία με ομαδική.

Η αναπνοή δεν λέει ποτέ ψέμματα. Η αναπνοή συνδέεται μεταξύ του συνειδητού και του υποσυνείδητου. Μπορώ να τη ρυθμίσω και να θέλω να αναπνεύσω γρήγορα και ρηχά. Εδώ έχουμε μία συνειδητή αναπνοή. Όταν κοιμάμαι, όταν βρίσκομαι σε κώμα, θα αναλάβει το υποσυνείδητο μου την αναπνοή και θα αρχίσει να αναπνέει για να επιβιώσει. Έτσι λοιπόν, όταν είμαι θυμωμένος θα φανεί στην αναπνοή μου. Θα έχει μία ένταση. Όταν είμαι καταθλιπτικός θα έχω μία ρηχότητα. Όταν είμαι σε ευεξία, σε διέγερση, σε χαρά, θα έχω μία ολοτροπική διαφραγματική αναπνοή. Άρα η αναπνοή καθρεφτίζει ό,τι υπάρχει στο ψυχοσυναισθηματικό σώμα εκείνη τη στιγμή. Και φυσικά, όταν είμαι πολύ σφιγμένος θα φανεί και στην αναπνοή και στο σώμα.

Μία ερώτηση που βρίσκεται πάνω σε αυτό είναι, γιατί κάποιοι αναπνέουν μόνο στην κοιλιά, κάποιοι αναπνέουν μόνο στο διάφραγμα, κάποιοι αναπνέουν μόνο θωρακικά, κάποιοι αναπνέουν πολύ ρηχά; Εδώ παίζει ρόλο ο τύπος του κάθε ανθρώπου, που χωρίζεται σε πολλούς τύπους, είναι και ένα κομμάτι της προσωπικότητας και πάνω σε αυτό υπάρχει και το δοχείο όπου έχουν αποτυπωθεί τα τραύματα του εκεί και τότε.

Αυτή η τεχνική μας δίνει ένα πολύ μεγάλο μονοπάτι και στα τρία σώματα. Ξεκινάει στο υλικό σώμα, το οποίο αναπνέει από την κοιλιά μέχρι τον θυρεοειδή. Κάνεις ένα μασάζ στα όργανα, ανοίγει το διάφραγμα, ανοίγει ο θωρακικός χώρος και αρχίζει να μαθαίνεις να αναπνέεις σαν ένα κύμα, από κάτω προς τα πάνω. Είναι σαν να βάζεις νερό σε ένα ποτήρι, όπου ξεκινάει και πιάνει όλο το χώρο από κάτω και σιγά-σιγά φτάνει ως τα πάνω το νερό.

Υλικά τα κύτταρα κάνουν ένα μπάνιο οξυγόνου. Το κύτταρο κάνει ένα κλακ και μεγαλώνει λίγο. Αυτό το κλακ κάνει μία αποτοξίνωση και για αυτό πολλές φορές έχουμε εφίδρωση, νιώθουμε κρύο, ηλεκτρισμό, μυρμήγκιασμα. Πολλές φορές, από την πολλή οξυγόνωση έχουμε μία βαθειά μέθη, όπως στα χειρουργεία. Έτσι εδώ έχουμε μία φυσική αναπνοή, η οποία μας δίνει τόσο οξυγόνο, που μας βάζει σε μία μέθη. Καταλαβαίνει ο συνειδητός νους που βρίσκεται, αλλά είναι στον ενδιάμεσο χώρο. Με αυτό το μπάνιο σε όλα τα κύτταρα έχουμε αποτοξίνωση. Το κάνουμε όμως μόνο για αυτό; Όχι. Το κάνουμε μόνο για να μάθει να αναπνέει ο οργανισμός από κάτω ως πάνω; Όχι. Μέσα στη μέθη τι γίνεται;

Μέσα στη μέθη θα αρχίσει να βγαίνει η “σκόνη του υποσυνειδήτου”. Μπορεί να βγει και μία “πέτρα προς τα πάνω”. Μπορεί να είναι κλάμα, γέλιο, θυμός, ένταση, σφιξίματα. Μπορεί να σφίξει το σαγόνι, ένα στομάχι. Εγώ παρατηρώ κατά τη διάρκεια της θεραπείας τι κάνει το ψυχικό σώμα με το υλικό σώμα. Κι εκεί προσπαθούμε να εκτονώσουμε ό,τι εμπόδιο έρθει.

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας θα έρθουν πολλά εμπόδια. Τα θέλουμε τα εμπόδια. Τον θέλουμε τον σαμποτέρ. Τις θέλουμε τις αντιδράσεις. Διότι εκεί, όπως είπαμε, θα αλλάξει η αναπνοή. Κι εκεί θα καταλάβουμε ότι κάτι έχει αντίκτυπο. Συγχρόνως, αναλόγως με το ιστορικό που έχουμε πάρει και με το τι ακριβώς θέλει ο θεραπευόμενος, γίνονται κάποιες υποβολές. Δε γίνονται υποβολές από τον θεραπευτή. Δεν κάνει ο θεραπευτής του κεφαλιού του. Είναι υπηρέτης.

Περνώντας τα εμπόδια, ανοίγουμε παραπάνω τη συνεδρία και το χώρο. Το κάνουμε μόνο για να σηκωθεί μια ανάμνηση; Να έρθει κάτι να εκτονώσει κάποιο θυμό; Να βγάλει κάποια εμμονή; Να βγάλει κάποια νοητική παγίδα; Όχι. Το κάνουμε για να μάθει να μένει συγχρονισμένος με την αναπνοή του και στα εμπόδια και στα δύσκολα αλλά και στα καλά. Μπορεί να έρθει χαρά, ευτυχία, μία καλή ανάμνηση. Να αρχίσει να γελάει.

Και τελικά τι είναι; Είναι μόνο για να δει μία ταινία του “εκεί και τότε” ή τα τραύματά του να τα λυτρώσει; Είναι μόνο για να καθαρίσουμε, να βάλουμε ένα “πλυντήριο”; Όχι, πέρα απ’ όλους τους ρόλους, θέλουμε να δούμε τη βαθύτερη ύπαρξη. Το κουκούτσι. Εδώ πάμε λοιπόν στο ανώτερο επίπεδο, το πνευματικό. Δηλαδή πέρα από όλες τις στρώσεις το κρεμμυδιού, τι είναι το κουκούτσι; Τι είναι το βαθύτερο; Όσο πάμε πιο ψηλά χάνονται τα λόγια. Μπορεί στο τέλος να έχουμε απλά μια αίσθηση, μία ηρεμία, μία θάλασσα, ένα μπλε, μία αγάπη. Μα ό,τι και να πούμε τώρα, αυτό είναι κομμάτι του άλογου, εκείνου δηλαδή που δεν έχει λογική. Του ανόητου, όχι του χαζού. Αυτού που δεν έχει νόηση. Είναι το no mind. Σε αυτή τη σφαίρα φθάνει όταν έχει καθαρίσει τα από κάτω επίπεδα. Και σε αυτή τη σφαίρα μπορεί να έχει πραγματικά μία βαθύτερη εμπειρία της ύπαρξής του.

Ο κάθε θεραπευόμενος είναι πολύ διαφορετικός. Το παζλ που έχει μαζέψει, τα τρία σώματα, το κοκτέιλ του είναι πολύ διαφορετικό. Οπότε θα περάσει από ένα κομμάτι που λέγεται εκτόνωση. Στην εκτόνωση βάζουμε τον θεραπευόμενο να δούμε πως μπορεί να εκφραστεί στο σώμα. Και του λέμε: “Σε μία βαθιά εισπνοή θα χτυπήσεις τα χέρια και τα πόδια και φωνάξεις πολύ δυνατά, μέχρι να βγει όλος ο αέρας”. Θα φθάσει σε ένα κομμάτι που δε θα έχει καθόλου αέρα στα πνευμόνια του πια. Αυτό το σπρώξιμο, ενώ φαίνεται ότι τελειώνει ο αέρας, σε πάει προς τον επιθανάτιο ρόγχο, μετακινεί πάρα πολλά κομμάτια μέσα του και αντιδράει. Πώς αντιδρά ο κάθε θεραπευόμενος Τζανέτο, είναι άγνωστο.

Σε αυτό μπορεί όντως να παίζει ρόλο η άντληση οξυγόνου από τα κύτταρα. Είναι σαν τον δύτη, που έχει πάρει πολλές αναπνοές πριν για να μπορέσει να φθάσει κάτω, στον πάτο του, στο σκοτάδι του, στο υποσυνείδητο του. Όμως για κάποιους αυτό είναι εύκολο. Για κάποιους που έχουν φοβία, για κάποιους που δεν έχουν αντιμετωπίσει το κομμάτι της εκπνοής, που είναι ο “θάνατος”, υπάρχει φόβος κι ενώ έχουν κάνει το “μπάνιο οξυγόνου”, κατευθείαν παίρνουν αναπνοή. Άλλοι δε μπορούν να χτυπήσουν τα χέρια τους. Άλλοι δε μπορούν να φωνάξουν δυνατά.

Εκεί πάντα βλέπουμε την εκφραστικότητα, βλέπουμε τη σύνθεση του νου και του σώματος. Και υπάρχουν άλλοι, οι οποίοι είναι αρκετά δουλεμένοι και μπορούν να κρατήσουν και δύο και τρία λεπτά. Μπορεί να πέσουν και σε ένα βαθύ ύπνο και μετά να ξεκινήσει ο υποσυνείδητος να αναπνέει μόνος του. Εκεί τους επαναφέρεις σιγά-σιγά και βλέπεις ότι η αναπνοή δεν είναι νοητική. Ένα άλλο κομμάτι του εγκεφάλου, πιο υποσυνείδητο, έχει αναλάβει την αναπνοή.

Εγώ δουλεύω τη συνθεραπεία. Μου αρέσει πάρα πολύ, γιατί βοηθάει πάρα πολύ να μπορείς να έχεις το ιστορικό στο ψυχοθεραπευτικό δωμάτιο, είτε είναι ατομικό, είτε είναι ομαδικό. Συγχρόνως, αυτά που δουλεύει να μπορούμε να τα δουλεύουμε και στο αόρατο δωμάτιο, στο υπνοθεραπευτικό. Όχι, δε χρειάζεται κάτι που πρέπει να έχει δουλέψει πριν. Υπάρχουν κάποιοι όμως, ψυχικοί φάκελοι, οι οποίοι απαγορεύονται να μπουν μέσα σε αυτό το “δωμάτιο”. Κι αυτά είναι περιστατικά πάρα πολύ κατακερματισμένα, διαλυμένα, που ανήκουν στο ψυχωσικό φάσμα, στο παρανοϊκό και στο βαρύ οριακό (;), που εκεί δε συνιστούμε, πέρα από μία μάθηση, να κάνουν “βαθιές εγχειρήσεις”.

Ναι, χρησιμοποιούμε μουσική. Η μουσική βοηθάει το ταξίδι. Γιατί μέσα στην πορεία αυτού του ταξιδιού θα έρθουν τα εμπόδια. Κι εκεί πολλές φορές, η μουσική μας βοηθάει να δούμε παραπάνω το εμπόδιο, αν μπορούμε να το προσπεράσουμε, αν μπορούμε να μπούμε από κάτω. Αν πρέπει να δούμε μόνο το εμπόδιο και να μείνουμε εκεί για όλη την υπόλοιπη συνεδρία. Η μουσική έχει ένα beat, ένα ρυθμό, που όπως όταν κάνεις μια άθληση βοηθάει. Ένας προχωρημένος θεραπευόμενος, που έχει μάθει να κάνει αυτή την πρακτική και θα κάνει μετά αυτοθεραπεία μόνος του, μπορεί να μη χρειάζεται τη μουσική.

Μπορεί να χρειάζεται μόνο τη μουσική της αναπνοής του και της φωνής του που θα κάνει την εκτόνωση. Η μουσική μας δίνει συναίσθημα, μας βοηθάει. Γι’ αυτό και η μουσική στην αρχή είναι πολύ έντονη, μέχρι να μπει στη διαδικασία. Μετά γίνεται πιο ρυθμική και στο τέλος, όταν πάμε σε ένα κομμάτι βαθύτερης θεραπείας, της κάθαρσης, πέφτει πάρα πολύ η μουσική. Εκεί μπορεί να κάνει διαλογισμό, να κάνει τον παρατηρητή, να πέσει σε ύπνο, να κάνει εξωσωμάτωση. Έχει δηλαδή μεγάλη γαλήνη εκεί η μουσική.

Όχι. Στη φάση ο θεραπευόμενος όταν είναι βαθιά μέσα, κάποιοι δεν ακούν καν τη μουσική. Κάποιοι μπαίνουν μέσα στο beat της μουσικής. Και κάποιοι άλλοι μία είναι παρόντες, μία απόντες.

Η μεγαλύτερη στοχοπροσήλωση και επίγνωση που πρέπει να έχει ο θεραπευόμενος είναι η αναπνοή. Να παρατηρεί τις αλλαγές της αναπνοής. Μας ενδιαφέρει η αναπνοή να είναι στο δυναμικό ένας κύκλος. Μέσα στη διαδικασία θα καταλάβει πως η αναπνοή μερικές φορές κάνει μία άπνοια. Έτσι, μέσα από τη δική του βιωματική εμπειρία μαθαίνει Φφ όταν στην καθημερινότητα του θα έρθει αυτή η αναπνοή, θα μπορέσει πιο γρήγορα και με μεγαλύτερη επίγνωση να το λύσει. Αυτή είναι η βαθύτερη στοχοπροσήλωση που πρέπει να έχει ο θεραπευόμενος.

Όποιο εμπόδιο και να έρθει: μυρμήγκιασμα, εφίδρωση, βάρος, πλάκωμα, σουβλιά, γέλιο, ευεξία, ζεστασιά, ζωντάνια. Οτιδήποτε και να έρθει, συνεχίζουμε και αναπνέουμε στο δυναμικό μας. Γιατί μπορεί στη γέννηση να μην έχουμε καμία επιλογή και η πρώτη αναπνοή να έρχεται με μια σφαλιάρα στον πωπό. Μπορεί να μην έχουμε και καμία επιλογή στο θάνατο μας, στην τελευταία αναπνοή, στον επιθανάτιο ρόγχο, όπου θα φύγει τελείως η αναπνοή. Και θα τελειώσει το ταξίδι μας. Έχουμε όμως, σαν νοήμον δίποδο ζωάκι, την ελεύθερη βούληση από την αρχή της πρώτης εισπνοής, μέχρι το τέλος της τελευταίας εκπνοής, να αναπνέουμε με βαθιά συνείδηση όλο το δυναμικό μας.

Όλοι οι άνθρωποι πολλές φορές ξεχνάμε το μόνο που είναι σίγουρο. Ότι είμαστε πεπερασμένοι, θνητοί, ότι τελειώνουμε. Κάνουμε τόσα πράγματα. Το εγώ μας, μας κοροϊδεύει τόσο πολύ. Θέλει να είναι αθάνατο. Αναβάλλει. Κι όμως, κάθε αναπνοή μας είναι τόσο σημαντική. Τόσο πολύτιμη. Κάθε αναπνοή που περνάει, είναι ένα κομμάτι της ενέργειας και της ζωής μας που περνάει. Πόσο σημαντικό είναι να έχω επίγνωση. Η αναπνοή βρίσκεται παντού. Στο πως τρώω. Στο πως αθλούμαι. Στο πως δουλεύω. Στο πως κοιμάμαι. Στο πως κάνω έρωτα. Στην τελική, ποιος είμαι στο βαθύτερο μου κουκούτσι, πέρα από όλους τους ρόλους. Γι’ αυτό, ανέπνευσε βαθιά, γέλα δυνατά-εκκωφαντικά!

Για περισσότερες συνεντεύξεις με δημιουργούς και κοινότητες, μπορείτε να πατήσετε εδώ!

The post H σημασία της αναπνοής με τον Ανδρέα Γαλιατσάτο! appeared first on anthem.gr.

Η συζήτηση κυλούσε πολύ ωραία γύρω από το ΚΟΜΙΞ Wiki. Ωστόσο έβλεπα τα παιδιά ότι από τη συμμετοχή τους στο GreekComics ότι ήθελαν να πουν πολλά γύρω από το τωρινό ΚΟΜΙΞ που υπάρχουν πολλά παράπονα και γενικότερα να μιλήσουν για Disney εκδόσεις του εξωτερικού κτλ. Καλωσήρθατε λοιπόν στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης με την ομάδα του ΚΟΜΙΞ Wiki όπου θα συζητήσουμε για τις εκδόσεις της Καθημερινής και τα προσωπικά γούστα των συμμετεχόντων.

Μιας και αγαπάτε το ΚΟΜΙΞ σαν περιοδικό, ποια είναι η γνώμη σας για την τωρινή κατάσταση του που δείχνει ότι έχει πέσει αρκετά;

PhantomDuck: Χωρίς αυτό το περιοδικό, δεν θα ήμουν εδώ για να μιλάμε αυτή τη στιγμή. Προφανώς έχω τεράστιες ενστάσεις που δεν μπορούν να γραφτούν μέσα σε λίγες γραμμές. Το περιοδικό ΚΟΜΙΞ του Χρήστου Τερζόπουλου ήταν σε σταθερά πτωτική πορεία, χονδρικά από το ~2005 και μετά, δηλαδή περίπου από το τεύχος 200. Προς το τέλος της εκδοτικής, ο νέος εκδότης, Ντέιβιντ Τερζόπουλος κατάλαβε το πρόβλημα, και προσπάθησε ξανά να δώσει ταυτότητα στο περιοδικό, όμως δυστυχώς δεν πρόλαβαν επειδή έχασαν το συμβόλαιο της Disney.

Αυτές οι ιστορίες εκδόθηκαν εν τέλει από την Καθημερινή, κάτι που είδαμε στα πρώτα 18 τεύχη της δεύτερης περιόδου του Κόμιξ. Αν και είχα κάποιες ενστάσεις, πιστεύω πως κινήθηκαν στη σωστή λογική, δηλαδή μία καλή, αξιόλογη, κεντρική, ιστορία, και αρκετές ολιγοσέλιδες σαν συμπλήρωμα.

Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, αυτό δεν άρεσε στην Καθημερινή, η οποία προτίμησε να συνεχίσει για 5 ολόκληρα χρόνια με ανατυπώσεις του Ντον Ρόσα, ξεζουμίζοντάς τον όσο περισσότερο μπορούν. Υποθέτω πως βγάζει νόημα από οικονομικής πλευράς, όμως από την οπτική ενός αναγνώστη, είναι βλακώδης κίνηση, και πιστεύω πως έχει κάνει τεράστια ζημιά. Προσωπικά έχω σταματήσει να το αγοράζω εδώ και πολλά χρόνια, και περιμένω να δω τι θα κάνουν όταν τελειώσει ο Ρόσα.

σ.σ: Το τελευταίο βίντεο του PhantomDuck σχετικά με την ιστορία TimeCrime που δημοσιεύεται στα τελευταία τεύχη του Μίκυ Μάους. Μπορείτε να δείτε πολλά αφιερώματα σε σειρές και εκδόσεις Disney στο κανάλι του στο Youtube.

ChrisM^2: Το μόνο που έχει απομείνει πια στο ΚΟΜΙΞ από τον παλιό εαυτό του είναι ο τίτλος του. Έχω σταματήσει να το αγοράζω τα τελευταία τέσσερα χρόνια και δυο που έτυχε να τα αγοράσω, δε θυμάμαι κι εγώ γιατί, τα χάρισα με το σκεπτικό ότι θα πιάσουν τόπο. Ακόμα και την εποχή της πτώσης του Τερζόπουλου, υπήρχε κάτι ενδιαφέρον να διαβάσεις στα καλογραμμένα και ψαγμένα άρθρα του, στα Νέα της Ένατης Τέχνης και στα Γράμματα στη Σύνταξη.

ΚΟΜΙΞ: Αυτό το περιοδικό όπως φαίνεται και από το ψευδώνυμο που τελικά υιοθέτησα το αγαπάω πολύ και οπότε για αυτό, ότι γίνεται αυτή τη στιγμή μου φαίνεται πολύ άσχημο. Θυμίζει μια εποχή χάους όπου βάζουμε συνεχώς κάτι παλιό που ήταν επιτυχημένο και μετά συνεχίζουμε στον αυτόματο πιλότο όσον αφορά τις υπόλοιπες ιστορίες.

Αυτό είναι για μένα οι ανατυπώσεις των ιστοριών του Ρόσα που καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του περιοδικού με το υπόλοιπο υλικό να ποικίλλει σε ποιότητα. Δυστυχώς, επί το πλείστων μπαίνουν όλο οι ίδιοι δημιουργοί, δεν υπάρχουν πλέον ουσιαστικά άρθρα παρά μόνο ένα της ανατύπωσης και κόπηκε η στήλη με τα γράμματα στη σύνταξη. Επομένως μιλάμε για ένα περιοδικό «σκελετό» πλέον, ένα ΚΟΜΙΞ που έχει χάσει την ταυτότητα του και δεν ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα περιοδικά.

Ενώ η Καθημερινή, είχε δείξει καλά δείγματα με τα πρώτα 18 τεύχη μετά αυτό άλλαξε. Είχαν βρει το κατάλληλο μοτίβο για μένα. Έχω σταματήσει να αγοράζω το περιοδικό από το 2016 γιατί δεν να μου προσφέρει κάτι και μου δημιουργούσε τοξικότητα που φαινόταν στα reviews μου. Είμαι όμως περίεργος να δούμε τι θα έχουμε μετά τις ανατυπώσεις.

Πρόσφατα είδαμε πως συνεχίζει το ΚΟΜΙΞ μετά τον Rosa. Πως σαν φάνηκαν οι τελευταίες κινήσεις του περιοδικού;

ΚΟΜΙΞ: Με το πιο πρόσφατο τεύχος του ΚΟΜΙΞ, που μας δείχνει τα πρώτα δείγμα μιας μετά Ρόσα εποχής από ότι φαίνεται τα πρώτα δείγματα δεν είναι θετικά δυστυχώς. Το συγκεκριμένο τεύχος έχει δώδεκα ιστορίες και η κεντρική είναι μια δεκασέλιδη ιστορία του Μάρκο Ρότα. Πάλι έχουμε μόνο ένα άρθρο και τρεις ολιγοσέλιδες του Ρόσα. Όλο αυτό δυστυχώς θυμίζει τα χρόνια παρακμής του ΚΟΜΙΞ της Νέας Ακτίνας. Μόνο που τώρα είναι ακόμα χειρότερα!

Φανταστείτε ότι στο επόμενο τεύχος άρχισαν και τα όπως θα χαρακτηρίζαμε «clickbait» εξώφυλλα με τον Ρόσα… Θα μου πείτε είναι πολύ καλύτερα από το να βλέπουμε τα εξώφυλλα του Ναρντοπ όπως την Α΄ Περίοδο και θα απαντήσω δεν διαφωνώ αλλά να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να πουλήσει το περιοδικό… Τραγικό θα το χαρακτήριζα διότι δεν λένε να ξεκολλήσουν από τον Ρόσα για να πουλήσουν δηλαδή το μόνο που βλέπουμε στο ΚΟΜΙΞ πλέον είναι το brand και γίνεται εντελώς εμπορικό περιοδικό.

Για να δούμε το πόσο έχει ξεπέσει το περιοδικό αρκεί κανείς με ποια ιστορία έκλεισε το 2020 το Μίκυ Μάους και με ποια το ΚΟΜΙΞ. Η διαφορά είναι εμφανής πιστεύω. Αυτό γιατί το Μίκυ Μάους κλείνει την χρονιά όντας πιο σοβαρό περιοδικό με μια πολύ καλή ιστορία, TimeCrime (Εγκληματική Οργάνωση) με εκπληκτικό εξώφυλλο και σχέδιο ενώ το ΚΟΜΙΞ με μια απλή δεκασέλιδη. Το σημαντικό στο ιστορικό περιοδικό θα είναι να έχουμε ΚΑΛΕΣ ιστορίες! Προσωπικά προτιμώ ένα τεύχος να έχει 1 καλή ιστορία παρά 12 διότι προτιμώ την ποιότητα από την ποσότητα.

Δυστυχώς δεν μπορώ να διακρίνω πραγματικά σε τι διαφέρει το ΚΟΜΙΞ από το Super Μίκυ της εκδοτικής. Με τον καιρό γίνονται όλο και πιο ίδια που σημαίνει ότι το ΚΟΜΙΞ έχει χάσει την ταυτότητα του. Το design του περιοδικού (ειδικά στα εξώφυλλα) κιόλας έχει μείνει στάσιμο με την μαυρίλα αλλά ταιριάζει με την τωρινή του κατάσταση… Αν δεν αλλάξει κάτι σύντομα θα λέμε ότι ο ιστορικός αυτός κύκλος δεν έχει λόγο ύπαρξης με την μορφή που είναι τώρα.

Και όμως θα αναρωτηθείτε μήπως δεν υπάρχουν ιστορίες; Δεν ισχύει αυτό. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον σχεδιαστή Άριλντ Μίντουν που μπαίνουν ιστορίες του στο ΚΟΜΙΞ ακόμα και τώρα. Ο συγκεκριμένος έχει σχεδιάσει ιστορίες όπως το «Σκρουτζ εναντίον Σκρουτζ» η οποία είναι μία πολύ όμορφη ιστοριούλα που κάνει αναφορές στο παρελθόν του Σκρουτζ σύμφωνα με τον Βίο και πολιτεία και περιμένει να δημοσιευτεί από το 2009. Γιατί μπαίνει σαν κύρια ιστορία μια αδιάφορη δεκασέλιδη αντί αυτής;

Ο συγκεκριμένος έχει σχεδιάσει ακόμα μία πολύ όμορφη ιστορία, το Orphan’s Christmas που εξερευνάει πάλι το παρελθόν του θείου Σκρουτζ. Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία που θα ήταν ότι πρέπει για την γιορτινή περίοδο που μας πέρασε. Αντί αυτής όμως είδαμε ως κεντρική την τετρασέλιδη ιστορία του Ρόσα, «Ωχ Έλατο!» που ήταν ανούσια… Όπως καταλάβατε ιστορίες υπάρχουν αλλά γίνονται κακές επιλογές. Αυτές οι ιστορίες είναι μερικές από τις επιλογές που θα έπρεπε να είχαν γίνει. Ας ελπίσουμε το περιοδικό να βρει τον δρόμο του.

Chris^M2: Θελήσαμε να στήσουμε ένα περιοδικό που να ξεχωρίζει, για να δημοσιεύσουμε ιστορίες που ξεχωρίζουν και, είτε δεν έχουν δημοσιευτεί ποτέ στη χώρα μας, είτε είχαν παρουσιαστεί παλαιότερα σε άλλους, εξαιρετικά δυσεύρετους πια, τίτλους των εκδόσεών μας.» Αυτά ήταν λόγια του προηγούμενου εκδότη του ΚΟΜΙΞ από το επετειακό τεύχος 121 και περιγράφει πολύ περιεκτικά ποιος ήταν ο λόγος ύπαρξης του περιοδικού. Τι από αυτά υπάρχει σήμερα στο ΚΟΜΙΞ; Τίποτα! Όπως και στην εποχή Ρόσα, που τελείωσε επιτέλους ύστερα από πέντε χρόνια, το περιοδικό, με την πορεία που φαίνεται να συνεχίζει να ακολουθεί το 2021, δεν έχει να προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στους αναγνώστες. Προσωπικά, εμμένω στο ότι το ΚΟΜΙΞ, με όποια σκαμπανευάσματα είχε, τελείωσε στο τεύχος 18 της Β΄ Περιόδου και από εκεί και πέρα έχει σταματήσει να με απασχολεί η πορεία του.

(σ.σ: Απ’ όσο πληροφορηθήκαμε από την ομάδα του Wiki, ο Γιώργος-PhantomDuck θα ετοιμάσει κι ένα βίντεο στο κανάλι του στο Youtube σχετικά με το ΚΟΜΙΞ και τις κινήσεις του)

Ποια είναι η άποψή σας για τις ελληνικές Disney εκδόσεις γενικότερα από τη στιγμή που έχει αναλάβει η Καθημερινή; Σε τι διαφέρει από τον Τερζόπουλο και τι άλλο θα θέλατε να έχετε δει αυτά τα έξι χρόνια που είναι υπεύθυνη των εκδόσεων;

Alexoni97: Οι ελληνικές εκδόσεις σίγουρα βίωσαν μία σημαντική και μεγάλη αλλαγή όταν πήρε τα σκήπτρα η Καθημερινή από τον Τερζόπουλο. Όλοι ελπίζαμε αυτή η νέα εκδοτική προσπάθεια να στεφθεί από επιτυχία καθώς και να διορθώσει ορισμένα από τα κακώς κείμενα του Τερζόπουλου. Η Καθημερινή έχει το θετικό ότι είναι μεγάλη εφημερίδα, επομένως μπορεί να φέρει σε πολλά σπίτια φτηνά κόμικς κι έχει προσφέρει μνημειώδεις σειρές στο ελληνικό κοινό, όπως την Βιβλιοθήκη του Καρλ Μπαρκς και αυτή την περίοδο του Ρομάνο Σκάρπα.

Αυτό όμως που αποτελεί και μεγάλο της προτέρημα, ότι είναι δηλαδή μεγάλη και οικονομικά βιώσιμη επιχείρηση, έχει αποτελέσει και την μεγαλύτερη της αδυναμία, καθώς έχει χαθεί κάθε επαφή με τους αναγνώστες. Ούτε μέσω διαδικτύου ούτε μέσω των περιοδικών ούτε μέσω κάποιου καταστήματος δεν έρχεται σε επαφή με όλους εμάς που πάμε κάθε εβδομάδα στα περίπτερα και την στηρίζουμε. Συνεχίζει έτσι το έργο της αποκομμένη από τις επιθυμίες και τα θέλω των αναγνωστών της, έχοντας σημειώσει ως αποτέλεσμα και σημαντικές αποτυχίες, όπως το κλείσιμο του περιοδικού Φάντομ. Όλοι οι φανατικοί Ντισνεάκηδες θα συνεχίσουμε να την στηρίζουμε φυσικά καθώς έχει προσφέρει πολλά τεύχη στην συλλογή μας, αλλά εχθρός του καλού το καλύτερο!

PhantomDuck: Η Καθημερινή κατ’ εμέ ξεκίνησε με σαθρά θεμέλια. Όλος ο κόσμος είχε μάθει πως «τα Disney έκλεισαν στην Ελλάδα» πριν λίγους μήνες, και δεν κατάφερε να ενημερώσει επαρκώς την κοινή γνώμη. Δεν έκανε χαμό όταν ξεκίνησαν να επανακυκλοφορούν. Κράτησε τα ίδια περιοδικά, όμως ξεκίνησε την αρίθμηση των περιοδικών από την αρχή. Έχει εξαλείψει κάθε αναφορά στον προηγούμενο εκδότη, όμως κράτησε το brandname των περιοδικών που ο κόσμος έχει συνδέσει με τον προηγούμενο εκδότη. Αναφέρει τα περιοδικά της π.χ. ως «Το ΚΟΜΙΞ #75», αγνοώντας πως αυτό το τεύχος έχει ήδη κυκλοφορήσει από προηγούμενο εκδότη, δημιουργώντας έτσι μπέρδεμα στον αναγνώστη ο οποίος θα πρέπει να καταφύγει σε ανεπίσημους χαρακτηρισμούς όπως «Β’ περίοδος» ή «Νέα περίοδος».

Θα μπορούσε να έχει κρατήσει την ίδια αρίθμηση και να εκμεταλλευτεί διαφημιστικά το γεγονός των 2.500 τευχών Μίκυ Μάους και 50 ετών ιστορίας. Δεν το έκανε. Όλα αυτά δείχνουν πως δεν είχαν ξεκάθαρο όραμα, απλώς πιθανότατα έκαναν ό,τι τους έλεγε ο υπεύθυνος του μάρκετινγκ. Βέβαια, η Καθημερινή δεν έχει κάνει τα πάντα λάθος, ούτε ο Τερζόπουλος έκανε τα πάντα σωστά. Όμως η Καθημερινή ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες και βλέπουμε πως προσγειώθηκε πολύ ανώμαλα.

ChrisM^2 : Η μόνη ελληνική ντισνεϋκή έκδοση που αγοράζω (και αυτή περιστασιακά πια) είναι το Μίκυ Μάους. Πιστεύω ότι γίνεται καλή δουλειά σε αυτό και δε με νοιάζει πλέον που ιστορίες επιπέδου ΚΟΜΙΞ μπαίνουν σε αυτό, αρκεί που μπαίνουν μόνο. Θα ήθελα μόνο να συνοδεύονται και από σχετικά άρθρα ή αφιερώματα, έστω και μεταφρασμένα από τα ιταλικά.

Επίσης, με ενοχλεί κάπως που σταμάτησαν να μεταφράζονται τα ηχητικά εφέ, ενώ και η επιμέλεια του κειμένου δε γίνεται με την ίδια προσοχή που γινόταν την περίοδο της Νέας Ακτίνας, με αποτέλεσμα να βρίσκω έστω ένα τυπογραφικό (ή σπάνια και ορθογραφικό) λάθος ΚΑΘΕ φορά που παίρνω να διαβάσω ένα τεύχος. Υποσυνείδητα, η Καθημερινή μου βγάζει μια προχειρότητα. Τέλος, με χαλάει που οι σελίδες απορροφούν τόσο πολλή υγρασία, κάτι που δε γινόταν την εποχή της Νέας Ακτίνας. Αυτά τα έξι χρόνια θα ήθελα να έχει ολοκληρωθεί η σειρά Φάντομ και να κυκλοφορούσαν οι ιστορίες του Ρόσα σε τόμους, ώστε να συνεχίσει το ΚΟΜΙΞ στο επίπεδο των πρώτων δεκαοκτώ τευχών της Β΄ Περιόδου.

ΚΟΜΙΞ: Η καλύτερη έκδοση της εκδοτικής πλέον είναι με διαφορά το Μίκυ Μάους λόγω της ποικιλίας που έχει κάθε τεύχος αλλά και του επιπέδου των κεντρικών ιστοριών. Οφείλω να αναφέρω όμως ότι η Καθημερινή μας πρόσφερε όλη την Βιβλιοθήκη του Μπαρκς σε πολύ καλή τιμή και πλέον έχουμε και την Βιβλιοθήκη του Σκάρπα. Κάτι που δύσκολα που θα βλέπαμε από τον Τερζόπουλο. Βέβαια, η σημαντική διαφορά τους είναι η επικοινωνία με τους αναγνώστες. Η Καθημερινή είναι αρκετά απρόσωπη και δεν επικοινωνεί αρκετά με κοινό της. Ακόμα, υστερεί στην διαφήμιση των περιοδικών της και δεν ξέρουμε τι πλεονεκτήματα (εκτός της τιμής) μπορεί να έχει ένας συνδρομητής κάποιου περιοδικού. Με λίγα λόγια κάνει τα λιγότερα δυνατά που θα μπορούσε να κάνει στην εποχή μας ώστε να προωθήσει τα περιοδικά της και είναι μυστικοπαθής.

Αν ήσασταν στην ομάδα των εκδόσεων της Καθημερινής, τι βελτιώσεις θα προτείνατε προς υλοποίηση και τι θα αλλάζατε στην εκδοτική λογική της;

PhantomDuck: Η εντύπωση που μου δίνει η εκδοτική, είναι πως δουλεύουν πολύ λίγα άτομα για να βγάλουν τεράστιο όγκο δουλειάς. Ξεκίνησαν αρκετά δυναμικά, όμως όσο περνάει ο καιρός, γίνονται συνέχεια περικοπές. Το χαρτί λεπταίνει, οι στήλες των νέων και αλληλογραφίας ξηλώνονται, τα ηχητικά εφέ στις ιταλικές ιστορίες μένουν αμετάφραστα επειδή θέλουν παραπάνω γραφιστική δουλειά (δεν έρχονται σε layers). Αυτά ο κόσμος τα καταλαβαίνει, και βλέπει μια εικόνα εκδοτικής που είναι στον αυτόματο πιλότο.

Γιατί να τη στηρίξει όταν η ίδια εκδοτική δεν ενδιαφέρεται; Αυτά είναι βαθιά προβλήματα που δεν λύνονται απλώς με μερικές δημοσιεύσεις καλών ιστοριών σε ένα περιοδικό. Οι εποχές που έβγαζες τεύχη στα περίπτερα και πωλούνταν μόνα τους, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Θέλει επικοινωνία με τον κόσμο, παρουσία σε φεστιβάλ, κάλεσμα δημιουργών για signing (πιθανότατα σε συνδυασμό με έκτακτες εκδόσεις), online κατάστημα, έξυπνες διαφημιστικές προσεγγίσεις. Όλα αυτά όμως απαιτούν σχεδιασμό, πρόγραμμα, χρόνο και χρήμα, κάτι που δυστυχώς η εκδοτική φαίνεται πως δεν είναι διατεθειμένη να επενδύσει.

ChrisM^2 : Καταρχάς, θα απαιτούσα να σταματήσει η φρικωδία που συντελείται στο ΚΟΜΙΞ από το 2016, ίσως και να πάψει να εκδίδεται μια για πάντα το περιοδικό, και θα πρότεινα την έκδοση ενός τελείως νέου περιοδικού, απαλλαγμένου από τη σκιά του ΚΟΜΙΞ, που θα περιείχε μια μίξη κλασικών και καινούριων διαλεγμένων ιστοριών, φυσικά με τα άρθρα και τις στήλες των νέων και της αλληλογραφίας του προκατόχου του. Επειδή ένα τέτοιο εγχείρημα δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν εφικτό στην Ελλάδα, ιδίως στη μετά-κορονοιό εποχή, ίσως απλά οι αλλαγές αυτές να συντελούνταν στο ΚΟΜΙΞ. Τέλος, θα πίεζα για μεγαλύτερη προώθηση των περιοδικών.

ΚΟΜΙΞ: Θα συμφωνήσω με τις απαντήσεις των προηγούμενων και θα προσθέσω πως θα πρέπει να γίνει και έξυπνη χρήση των σόσιαλ μίντια που τα χρησιμοποιεί πολύ ο κόσμος. Ήδη η σελίδα του Ιταλικού Topolino το κάνει αυτό. Επικοινωνεί με τον κόσμο, δείχνει τι ιστορίες έχει το περιοδικό κάθε φορά, διαφημίζει διάφορες εκδόσεις. Δεν ανεβάζει απλώς μια εικόνα που λέει ότι κυκλοφορεί το εκάστοτε περιοδικό και τελειώνει εκεί όπως γίνεται στη χώρα μας. Από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να πάρεις και ένα «feedback» για τα τεύχη και να δεις που χρειάζεται βελτίωση.

Ακόμα, θα πρέπει κάθε περιοδικό να έχει την δική του ταυτότητα πράγμα που σημαίνει επενδύουμε στα δυνατά σημεία του καθενός από 4 περιοδικά. Το ΚΟΜΙΞ θα πρέπει να επιστρέψει στο να είναι το περιοδικό με τις πληροφορίες, τα άρθρα, τη στήλη με τα γράμματα στην σύνταξη και με τις καλές ιστορίες. Όλο αυτό θέλει υπομονή και αλληλεπίδραση με το αναγνωστικό κοινό. Τέλος, καλό θα ήταν να υπήρχε και ένα eshop για να βρίσκει κάποιος εύκολα τα περιοδικά. Ειδικά στην εποχή μας και με τις τωρινές συνθήκες γίνεται όλο και πιο αναγκαία η ύπαρξη αυτού.

Παρακολουθείτε ξένες Disney εκδόσεις; Αν ναι, ποια ιστορία σας που δεν έχει δημοσιευθεί στην Ελλάδα, θα θέλατε να μας τη φέρουν στα ελληνικά;

Alexoni97: Από ξένες εκδόσεις παρακολουθώ κυρίως την Αμερικάνικη σκηνή, καθώς μόνο αγγλικά γνωρίζω αρκετά καλά για να μπορώ να διαβάσω τις ιστορίες. Κυριότερο χαρακτηριστικό της αγοράς αυτής που εκτιμώ είναι οι σκληρόδετοι ποιοτικοί τόμοι που περιέχουν τα καλύτερα έργα ενός καλλιτέχνη, όπως η σειρά Disney Masters της Fantagraphics, ενώ υπάρχει και η πολύ αξιόλογη βιβλιοθήκη του Ντον Ρόσα, ο οποίος ωστόσο είναι υπερκορεσμένος στην χώρα μας. Αυτό που θα ήθελα να έρθει και στη χώρα μας αποτελούν οι Γαλλικές πρόσφατες ιστορίες Ντίσνεϋ της Glenat ορισμένες από τις οποίες έχουν κυκλοφορήσει στα αγγλικά και είναι πραγματικά πολύ αξιόλογες και θα ήθελα πολύ να τις διαβάσω και στα ελληνικά…

PhantomDuck: Ο μεγάλος μου καημός είναι η γαλλική σειρά Disney της Glénat. Είναι αριστουργηματικές ιστορίες που απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα τις δούμε ποτέ στην Ελλάδα, ενώ λίγες τους έχουν βγει στα αγγλικά. Μου άρεσαν τόσο που αγόρασα τους γαλλικούς τόμους και τους μετέφρασα καρέ καρέ με διαδικτυακό μεταφραστή επειδή δεν γνωρίζω γαλλικά.

Επίσης, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται, η «Don Rosa Library» της Fantagraphics είναι μια εξαιρετική έκδοση. Λατρεύω τις ιστορίες του Ρόσα. Έχω κουραστεί με το περιοδικό Κόμιξ που βάζει για 5 χρόνια ανατυπώσεις ιστοριών του, όμως αν παρουσιαστούν σε 10 συγκεντρωτικούς, πολυτελείς τόμους, τότε θα χαρώ να ξοδέψω τα χρήματά μου.

Τι άλλα κόμικ διαβάζετε εκτός Disney; Υπάρχει κάποιο που αγαπάτε πολύ και δεν το έχουμε δει στα ελληνικά;

Alexoni97: Τα κόμικς Ντίσνεϋ αποτελούν το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της συλλογής μου, αλλά υπάρχουν και άλλα αναγνώσματα που απολαμβάνω, ιδιαίτερα τα γαλλοβελγικά της Μαμούθκομιξ καθώς και ο Κόρτζο Μαλτέζε του Ούγκο Πραττ. Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς πολλές σειρές έχουν μείνει ημιτελείς στην χώρα μας (Αλίξ, Αχιλλέας Ταλόν, Ιζνογκούντ κ.α.), τις οποία θα ήθελα κάποτε να δούμε ολοκληρωμένες στην χώρα μας. Με μεγάλη ανυπομονησία προσμένω επίσης και το νέο Αστερίξ, το οποίο ακόμα δεν έχει δυστυχώς κυκλοφορήσει στην χώρα μας, παρότι έχει βγει από πέρσι στην Γαλλία.

PhantomDuck: Διαβάζω υπερβολικά πολλά manga. Η Anubis κάποτε είχε κάνει μια κρούση, όμως θεωρώ πως δεν τα αντιμετώπισε όπως έπρεπε. Όπως και να ‘χει, έχω ουκ ολίγους τίτλους στα αγγλικά. Πέραν της Ιαπωνίας, μου αρέσουν πολύ «καρτούν», τίτλοι δηλαδή όπως Αστερίξ, Λούκυ Λουκ, Λεονάρντο, Ιζνογκούντ, αλλά και άλλα όπως Μαφάλντα, Γκάρφιλντ. Είμαστε τυχεροί, τα περισσότερα εξ αυτών υπάρχουν σε ελληνικές εκδόσεις.

ChrisM^2 : Λατρεύω τα μάνγκα και το Walking Dead, αν και διαβάζω γενικά διάφορα, όπως Αστερίξ κλπ. Δεν εξαρτώμαι σε γενικές γραμμές από την ελληνική γλώσσα. Τα αγγλικά με καλύπτουν και, αν δεν υπάρχει ούτε στα αγγλικά, με λίγη έρευνα μπορεί να βρεθεί τουλάχιστον μια τίμια μετάφραση από φαν.

ΚΟΜΙΞ: Πέρα από τα Ντίσνεϋ που έχουν την κυρίαρχη θέση, διαβάζω μάνγκα, υπερηρωικά κόμικς, Κόρτο Μαλτέζε, τα Αστερίξ και Λούκυ Λουκ της Μαμούθ και γενικά όποιο BD μου κάνει το κλικ. Από τα αγαπημένα μου κόμικ των τελευταίων χρόνων είναι το House Of X/Powers Of X του Jonathan Hickman (μιας και λατρεύω τους X-Men) και για να πω την αλήθεια μου καλύπτομαι από την αγγλική έκδοση. Γενικά τα υπερηρωικά δεν μου αρέσει να τα διαβάζω στα ελληνικά. Αυτή τη στιγμή δεν ανυπομονώ για κάποιο συγκεκριμένο κόμικ να βγει στη γλώσσα μας.

Κλείνοντας με τις Disney ερωτήσεις θα ήθελα ο καθένας αν μπορεί να αναφέρει 2-3 αγαπημένους δημιουργούς, καθώς και αγαπημένες του Disney ιστορίες.

Alexoni97: Μεγάλη αγάπη είναι φυσικά ο Καρλ Μπαρκς και ο Ντον Ρόσα, τους οποίους γνώρισα σε μεγαλύτερη ηλικία και μέσω της συλλογής της Καθημερινής αλλά και μέσω της Βιβλιοθήκης ΚΟΜΙΞ του Τερζόπουλου. Και οι δύο έχουν παράγει σημαντικό και αξιομνημόνευτο έργο ασύγκριτης ποιότητας, το οποίο πρέπει να υπάρχει στην συλλογή κάθε κομιξόφιλου, όχι μόνο ντισνεόφιλου. Μεγάλη αγάπη είναι κι ένας άλλος, συχνά παραγνωρισμένος, Ιταλός σχεδιαστής, ο Τζόρτζιο Καβατσάνο, που έχει σχεδιάσει αμέτρητες ιστορίες τις όποιες έχουμε δει σχεδόν σε κάθε περιοδικό στην χώρα μας. Αξέχαστες ιστορίες είναι οι παρωδίες του και ειδικά «Η Αληθινή Ιστορία του Χίλια Εννιακόσια» και η «Καζαμπλάνκα», που μας μεταφέρουν με απίστευτα ρεαλιστικό τρόπο σε άλλες εποχές και περασμένα μεγαλεία!

PhantomDuck: Δύσκολα μου βάζεις. Από κλασικούς φυσικά οι Μπαρκς / Ρόσα με την ιταλική σχολή να ακολουθεί (Σκάρπα, Κατατσάνο, Μάσσιμο Ντε Βίτα). Νομίζω όμως πως πρέπει να αναφερθούμε στους νεότερους που κρατάνε τα κόμικς στα χέρια τους αυτή τη στιγμή. Ο σημαντικότερος κατ’ εμέ αυτήν την περίοδο είναι αναμφίβολα ο Κάστυ, καθώς επίσης και δημιουργοί όπως ο Μάρκο Τζερβάσιο, Στέφανο Τουρκόνι, Κλαούντιο Σιαρρόνε και πάρα πολλοί ακόμα. Δεν θα αναφερθώ σε αγαπημένες ιστορίες, επειδή θα ξεφύγουμε τελείως από χώρο, είναι αμέτρητες. Άντε ίσως το «Σπαθί των πάγων» τιμής ένεκεν.

ChrisM^2 : Αρτιμπάνι, Μοττούρα, Ραντίτσε-Τουρκόνι. Μπαρκς και Ρόσα θεωρούνται δεδομένοι κατ’ εμέ, γι’ αυτό τους παραλείπω. Από τους προαναφερθέντες ξεχωρίζω τις ιστορίες «Μόμπυ Ντικ», «Μητρόπολη», «Η Μεγάλη Αμμοθάλασσα» και «Ανεκτίμητη Αξία».

ΚΟΜΙΞ: Πολύ ωραία και δύσκολη ερώτηση. Από τους Αμερικάνους κλασικούς πάντα είναι το δίδυμο Καρλ Μπαρκς και Ντον Ρόσα. Από την μεριά της Ιταλικής σχολής όμως έχουμε και κλασσικούς και σύγχρονους. Οπότε όσον αφορά τους κλασσικούς θα αναφέρω τους Σκάρπα, Κάρπι και Ντε Βίτα. Από τους σύγχρονους ξεχωρίζω περισσότερο τους Πάολο Μοττούρα, Κάστυ, Τζερβάζιο και Τουρκόνι. Έχω μεγάλη αδυναμία στον Μοττούρα και ειδικά στο «Μόμπυ Ντικ» που το έχω σε 3 διαφορετικές εκδόσεις (ελληνική, αγγλική ιταλική). Γενικά για τους υπόλοιπους θα αναφέρω μερικές ιστορίες ενδεικτικά όπως «Το Μυστικό του Παλιού Κάστρου», «Γράμμα από το Σπίτι», «Το Σπαθί των Πάγων», «Η Αυτοκρατορία των Πάγων», «Το Παπί των Δασών». Γενικά, είναι πολλές οι αγαπημένες μου ιστορίες.

Ποιοι είναι οι μελλοντικοί στόχοι του ΚΟΜΙΞ Wiki σαν πλατφόρμα και σαν webzine;

ΚΟΜΙΞ: Μελλοντικοί στόχοι στο Wiki είναι να γράψουμε περισσότερα άρθρα και να κάνουμε περισσότερες «μελέτες» ώστε να συγκεντρώσουμε ενδιαφέρουσες πληροφορίες γύρω από τις οποίες θα συζητούν οι φαν των Ντίσνεϋ κόμικς. Από την άλλη με το webzine επιθυμούμε να περάσουμε όλοι καλά μιλώντας για επίκαιρα θέματα και δημιουργούς, αναλύοντας ιστορίες και γενικά σχολιάζοντας τι συμβαίνει στην Ντισνεϊκή σκηνή τόσο της χώρας μας όσο και του εξωτερικού.

Που μπορεί να σας βρει ο κόσμος στα social media;

PhantomDuck: Στο κανάλι μου στο youtube Phant0mDuck.

ΚΟΜΙΞ: Μπορεί να μας βρει στα Facebook, Twitter, Youtube και Instagram ως ΚΟΜΙΞ Wiki. Υπάρχει ακόμα και server στο Discord με το ίδιο όνομα. Ανεξάρτητα από τα social media υπάρχει και η ιστοσελίδα DisneyComicsPress όπου γίνονται παρουσιάσεις και κριτικές τευχών και μιλάμε για τα Ντισνεϊκά νέα.

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

PhantomDuck: Μιας και προσωπικά κατακεραύνωσα την Καθημερινή, αξίζει να προσθέσω πως έχουν κάνει και αρκετές καλές κινήσεις. Η σημαντικότερη είναι η έκδοση της «Μεγάλης Βιβλιοθήκης Disney» που συλλέγει τα άπαντα του Καρλ Μπαρκς. Δόθηκε σαν ένθετα με την κυριακάτικη εφημερίδα της, και είναι αναμφίβολα μία από τις πιο σημαντικές εκδόσεις κόμικς που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ στην Ελλάδα. Εξαιρετική κίνηση που έβαλε τις ιστορίες του Καρλ Μπαρκς σε δεκάδες χιλιάδες σπίτια.

Εύφημος μνεία στο «Μίκυ Μάους» που φαίνεται πως είναι ο τίτλος που φροντίζουν περισσότερο απ’ όλους. Βλέπουμε πως ανανεώνεται συνεχώς, βάζει πρόσφατες ιστορίες και γενικά είναι ένας πολύ καλός τρόπος ώστε να ενημερωνόμαστε για τις ιστορίες της επικαιρότητας της Ιταλίας. Είναι το μόνο περιοδικό που δεν έχω χάσει τεύχος του και προτείνω σε όλους να το αγοράζουν. Δεν έχει πάντα αριστουργήματα, όμως είναι αξιοπρεπέστατο σε γενικές γραμμές.

ChrisM^2: Μην αγοράζετε το ΚΟΜΙΞ!

ΚΟΜΙΞ: Προσωπικά θα ήθελα αρχικά να ευχαριστήσω εσένα Νίκο για αυτή την υπέροχη συνέντευξη. Όσο για τους αναγνώστες εύχομαι να μην τους κουράσαμε και τους ευχαριστώ πάρα πολύ που αφιέρωσαν τον χρόνο τους να διαβάσουν τις απαντήσεις μας. Θέλουμε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι και αυτό μπορούμε να το πετύχουμε λαμβάνοντας πάντα υπόψιν τα σχόλια του κοινού.

The post Συνέντευξη “ΚΟΜΙΞ Wiki” Μέρος 2ο: Μια συζήτηση γύρω από τα κόμικ της Disney και όχι μόνο appeared first on anthem.gr.

Πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη θα ήθελα όπως πάντα να πω πέντε πράγματα για τους ανθρώπους που φιλοξενούμε σήμερα στο anthem.gr. Από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι ξανά ενεργά με τα κόμικ, ένιωσα μια ανάγκη να ξαναπιάσω ιστορίες Disney μετά από 6-7 χρόνια που απείχα από εκείνες. Μέσω της συμμετοχής στο GreekComics, έμαθα για το ΚΟΜΙΞ Wiki και γνώρισα πολλούς από τους συντελεστές του.

Το ΚΟΜΙΞ Wiki είναι μία εξαιρετική προσπάθεια που γίνεται από ανθρώπους με μεράκι και αφορά τα Disney κόμικ. Δεν είναι σαν πολλά ελληνικά wikis που ξεκινούν και το αφήνουν μετά από 40-50 σελίδες. Πρόκειται για την πλουσιότερη και σημαντικότερη εγκυκλοπαίδεια γνώσεων για ήρωες, δημιουργούς και ιστορίες Disney που έχουμε στα ελληνικά. Και οι δημιουργοί του δεν το κρατούν απλά ζωντανό για σχεδόν μία δεκαετία. Είναι ένα wiki που εκτός όλων των άλλων, έχει βγάλει τη δική του έντυπη αυτοέκδοση και δικό του ηλεκτρονικό webzine με την πρώτη περίοδο να μετρά 13 τεύχη και τη δεύτερη που ξεκίνησε πρόσφατα να έχει προσθέσει ακόμα 2. Μάλιστα την πρώτη τους αυτοέκδοση την είχαμε φωτογραφήσει στο φεστιβάλ Με Πενάκι και Σκαπάνη πριν από αρκετά χρόνια.

Συνομιλήσαμε λοιπόν με τον Κώστα, το Γιώργο, τον Αλέξανδρο και τον Χρήστο, γνωστοί με τα ψευδώνυμα τους ΚΟΜΙΞ, PhantomDuck, Alexoni97 και ChrisM^2 και η συζήτηση ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Αποφασίσαμε ότι επειδή οι ερωτήσεις γύρω από το Wiki μπορούσαν να επεκταθούν αρκετά, θα χωρίζαμε τη συνέντευξη σε δύο μέρη προκειμένου να πιάσουμε και ένα άλλο θέμα που απασχολεί την ελληνική Disney κοινότητα. Την τωρινή κατάσταση των εκδόσεων Disney, τις καλές κινήσεις, τις ενστάσεις και φυσικά την περίεργη φάση που διανύει το περιοδικό που έδωσε το όνομα σε όλη την προσπάθειά τους. Σήμερα ξεκινάμε με το πρώτο μέρος που αφορά την ΚΟΜΙΞ Wiki.

Πότε ξεκίνησε το ΚΟΜΙΞ wiki και από ποιους; Μιλήστε μας λίγο για την τωρινή σύνθεση της συντακτικής ομάδας.

ΚΟΜΙΞ: Το ΚΟΜΙΞ Wiki δημιουργήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2011, από εμένα τον ΚΟΜΙΞ (Κώστα). Εκείνη την περίοδο είχα ανακαλύψει την Wiki (τώρα Fandom) και τελικά πήρα την απόφαση να φτιάξω μια σελίδα για το αγαπημένο μου περιοδικό, το ΚΟΜΙΞ! Άρχισε δειλά ως ένας ιστότοπος με πολύ λίγες σελίδες και υλικό βασισμένο στην Wikipedia. Στην αρχή, δεν είχε κόσμο αλλά αυτό δεν με έκανε να το βάλω κάτω και να μην συνεχίσω να την αναπτύσσω. Σιγά σιγά βρήκε το δρόμο της η ιστοσελίδα και εμπλουτίστηκε με αρκετά άρθρα ενώ άρχισαν να έρχονται νέα μέλη. Σημαντικό ρόλο στις αρχές έπαιξε και ο Tightwad (Φαίδων) που γνώρισα από το Greekcomics, ο οποίος λίγο αργότερα έφτιαξε ένα αγγλικό Wiki που ήταν αφιερωμένο στις ιστορίες των Καρλ Μπαρκς και Ντον Ρόσα.

Κατά την διάρκεια αυτής της (σχεδόν) δεκαετούς πορείας έχουν περάσει από το ΚΟΜΙΞ Wiki πολλά αξιόλογα μέλη. Η τωρινή σύσταση της συντακτικής ομάδας έχει ως εξής:

• ChrisM^2: Έχει δημιουργήσει πολλά όμορφα άρθρα όπως το Φαντομίας – Οι Συναρπαστικές Περιπέτειες Ενός Αριστοκράτη Λωποδύτη και γενικά όλα τα άρθρα που έχουν να κάνουν με τη σειρά του Φαντομία. Βοηθάει τους νέους χρήστες να εισαχθούν ομαλά στην Wiki και προτείνει ιδέες για την βελτίωση της Wiki.
• Alexoni97: Υπεύθυνος για την δημιουργία σελίδων όπως Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Έχει φτιάξει τα περισσότερα άρθρα και χάρης τον ίδιο και την προσφορά του ξεπεράσαμε τις 2000 σελίδες! Πλέον βοηθάει δίνοντας σκαναρίσματα για σελίδες ιστοριών και για την διαφήμιση των τευχών του ΚΟΜΙΞ.
• Petross21: Άλλο ένα σημαντικό μέλος που έχει δημιουργήσει σελίδες για πολλές ιστορίες δημιουργών αλλά και συγκεντρωτικές σελίδες όπως Το Σύμπαν του Ρεπόρτερ Γκούφυ. Ένας από τους βασικούς του ρόλους είναι διόρθωση λαθών και βελτίωση άρθρων.
• ΚΟΜΙΞ: Συντονισμός της ομάδας και γενικός υπεύθυνος. Ασχολούμαι με το design της σελίδας, τη διόρθωση και την ενημέρωση άρθρων. Δημιουργώ και εμπλουτίζω τις γενικές σελίδες για σημαντικές εκδόσεις όπως Οι Μεγάλες Ιστορίες Disney.

Πώς αποφασίσατε να ξεκινήσετε ένα wiki γύρω από τις ελληνικές Disney εκδόσεις;

ΚΟΜΙΞ: Ο λόγος που δημιουργήθηκε είναι διότι ψάχνοντας εκείνη την περίοδο ήθελα να βρω κάποια ιστοσελίδα που να επικεντρώνεται στα κόμικς της Disney (και κυρίως στο ΚΟΜΙΞ). Τελικά βρήκα το ΚΟΜΙΞ Mag αλλά σύντομα αυτό έκλεισε για κάποιο λόγο. Τότε αποφάσισα ότι ήθελα να φτιάξω έναν χώρο όπου θα συγκεντρώνονται πληροφορίες για τους αγαπημένους μου χαρακτήρες αλλά και που κάποια στιγμή θα γεμίσει με άτομα που είχαν το ίδιο πάθος με εμένα. Έτσι θα γνωριζόμασταν και θα μιλούσαμε για τα αγαπημένα μας περιοδικά. Τότε ήταν και μια εποχή που τα σόσιαλ μίντια δεν ήταν όπως σήμερα, οπότε δεν ήταν τόσο εύκολο όσο τώρα να βρεις άτομα με το ίδιο πάθος.

Ποιο είναι το περιεχόμενο του wiki αυτή τη στιγμή; Γύρω από ποια θέματα μπορούν να βρουν σελίδες οι αναγνώστες;

ChrisM^2: Το ΚΟΜΙΞ Wiki περιλαμβάνει πάνω από 2180 σελίδες για χαρακτήρες, ιστορίες, δημιουργούς, τοποθεσίες, αντικείμενα και οτιδήποτε άλλο αφορά τον κόσμο τόσο του Ντόναλντ όσο και του Μίκυ, όπως τους γνωρίσαμε κυρίως μέσα από τις σελίδες του περιοδικού ΚΟΜΙΞ. Έχουν δημιουργηθεί σελίδες για όλες τις ιστορίες του Ντον Ρόσα και για παραπάνω από 450 ιστορίες που φιλοτέχνησε ο Καρλ Μπαρκς, καθώς επίσης και για όλα τα τεύχη του ομώνυμου περιοδικού της Α΄ Περιόδου (1988 – 2013), ενώ δημιουργούνται συνεχώς νέες για τα τεύχη της Β΄ Περιόδου (2014 – σήμερα). Μπορεί επίσης να επισκεφθεί κανείς πλήρεις καταλόγους των παραπάνω και ακόμα περισσότερων.

Καθώς η ποιότητα του περιοδικού βρίσκεται σε μια ατελείωτη πτώση τα τελευταία χρόνια, το περιεχόμενο του wiki έχει αρχίσει να εμπλουτίζεται και με σελίδες που αφορούν ιστορίες και χαρακτήρες που δεν έχουν δημοσιευθεί αποκλειστικά ή καθόλου στο ΚΟΜΙΞ και στην παρούσα φάση είναι κυρίως συγκεντρωτικές. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι Νέες Περιπέτειες του Φάντομ Ντακ (γνωστό και ως PKNA), ο Φαντομίας, ο Ρεπόρτερ Γκούφυ, καθώς και το σύμπαν του Δάσους, που περιλαμβάνει χαρακτήρες όπως οι Τσιπ και Ντέηλ, ο Κακός Λύκος και η Χιονάτη. Τέλος, μπορεί κανείς να βρει συνεντεύξεις από μέλη και μη του wiki που πάρθηκαν από μεγάλους δημιουργούς στα πλαίσια κάποιας διαδικτυακής επικοινωνίας ή κάποιου φεστιβάλ κόμικς.

Alexoni97: Το ΚΟΜΙΞ Wiki περιέχει μία ευρεία γκάμα θεμάτων, με κεντρικό άξονα φυσικά το περιοδικό ΚΟΜΙΞ, αλλά όχι μόνο. Στην σελίδα μπορούν να βρεθούν πληροφορίες για τα πάντα σχεδόν που αφορούν το περιοδικό ΚΟΜΙΞ και γενικότερα τα περιοδικά Ντίσνεϋ στην Ελλάδα κι εκτός συνόρων. Έτσι, μπορεί κάποιος να βρει σελίδες που αφορούν ιστορίες, αναλύσεις για διάφορους χαρακτήρες, παρουσιάσεις εκδόσεων, βιογραφίες δημιουργών και πολλά ακόμα.

Υπάρχει επίσης έντονη αλληλεπίδραση με τους επισκέπτες της σελίδες, με την συχνή διοργάνωση ψηφοφοριών αλλά και της έμπρακτης συμμετοχής τους, η οποία μπορεί να εκφραστεί είτε μέσω ενός απλού σχολίου είτε μέσω της δημιουργίας ενός θέματος. Πάνω από όλα το ΚΟΜΙΞ Wiki αποτελεί μία πηγή γνώσεων και πληροφοριών για τα Ντίσνεϋ, που όμοια της δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Εξερευνώντας τις πολυάριθμες και κατατοπιστικές σελίδες της, οι επισκέπτες μπορούν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους και να λύσουν την απορία τους για σχεδόν οποιοδήποτε θέμα, τόσο σχετικά με το περιοδικό ΚΟΜΙΞ όσο και γενικότερα τον κόσμο του Ντόναλντ και του Μίκυ.

Αν και ασχολείστε γενικότερα με ιστορίες, δημιουργούς και κόμικς Disney, η εγκυκλοπαίδεια πήρε το όνομα της από το ιστορικό περιοδικό ΚΟΜΙΞ. Πώς πάρθηκε αυτή η απόφαση;

Πάντα μου άρεσαν τα περιοδικά της Disney και κυρίως το ΚΟΜΙΞ και αυτό διότι ήταν ξεχωριστό. Το θεωρούσα ένα περιοδικό που σου πρόσφερε μεγάλο όγκο πληροφοριών που παλιότερα δεν υπήρχε τρόπος να τις βρεις. Ήταν κάτι μαγικό για μένα αυτή η γνώση. Μέσα από αυτό έμαθα δημιουργούς όπως ο Καρλ Μπαρκς, ο Ντον Ρόσα, ο Ντάαν Γίππες, ο Μάρκο Ρότα, ο Ντάνιελ Μπράνκα… Στην αρχή επιθυμούσα η ιστοσελίδα να επικεντρώνεται στο συγκεκριμένο περιοδικό γιατί αυτό ήταν μια πηγή πληροφοριών και γνώσης. Κάτι που αντιπροσωπεύει και ένα wikia, ένας χώρος όπου «βρίσκεις» ή και «προσθέτεις» γνώση. Αργότερα, όταν ήρθαν και τα υπόλοιπα μέλη, μετά από συζητήσεις αποφασίστηκε το Wiki να αφορά όλες τις εκδόσεις αλλά πάντα το επίκεντρο να συνεχίσει να είναι το ΚΟΜΙΞ. Το περιοδικό αυτό αναδεικνύει δημιουργούς οπότε θεωρήσαμε άδικο να μην επικεντρωθούμε και σε άλλους σημαντικούς δημιουργούς όπως ο Ντε Βήτα ή σε ανερχόμενα ταλέντα όπως οι Κάστυ, Μοττούρα και Τζερβάζιο. Ήταν σαν να πηγαίναμε κόντρα στο πνεύμα του ίδιου του ΚΟΜΙΞ. Και έτσι πάρθηκε η απόφαση να διευρύνουμε το περιεχόμενο του Wiki.

Ήταν μια ερώτηση αυτή που ήθελα να κάνω σχετικά με τη διεύρυνση του περιεχομένου σας, καθώς μέσω του wiki προσωπικά κατάφερα να βρω περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Φαντομία και το σε ποια ελληνικά τεύχη μπορώ να βρω ιστορίες του. Πρέπει να πω ότι είναι μικρό μέρος των πληροφοριών που έχω πάρει γενικά από το WIki, καθώς πρόσφατα έκανα μια επιστροφή στο Disney κόμικ και με βοηθήσατε πολύ στην επανένταξη μου αυτή. Εκτός όσων αναφέρατε, υπάρχουν ιδέες και για άλλες Disney σειρές και θεματολογίες ή θεωρείτε πως έχετε καλύψει όσες θέλατε και τώρα επιχειρείτε περαιτέρω εμπλουτισμό τους;

ChrisM^2: Έχουμε επεκταθεί σε αρκετές νέες (για τα ελληνικά δεδομένα) σειρές και σίγουρα πρέπει να εμπλουτιστούν περισσότερο, μιας και μέχρι στιγμής έχουμε καλύψει κυρίως την ανάγκη της στοιχειώδους παρουσίας τους στα περιεχόμενα του Wiki. Αν και το Σύμπαν του Φαντομία έχει εμπλουτιστεί με αρκετές πληροφορίες, αυτές σαφώς δεν αρκούν μιας και έχουν προστεθεί ένα σωρό καινούριες από το δημιουργό του, ενώ χρειάζεται σοβαρή επέκταση σε σειρές όπως Οι Νέες Περιπέτειες του Φάντομ Ντακ, ο Μυστικός Πράκτωρ ΝΝ, ο Ρεπόρτερ Γκούφυ, ο Μαύρος Κεραυνός κλπ. Άλλες θεματολογίες που θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε είναι οι επικοί Άρχοντες των Δράκων του Τζόρτζιο Καβατσάνο, που καταπιάνονται με έναν τελείως νέο κόσμο και την αλληλεπίδραση της οικογένειας των Ντακ τόσο με αυτόν όσο και μεταξύ τους σε ένα άλλο επίπεδο. Τέλος, οι Παρωδίες, όπως αυτές των Αρτιμπάνι-Μοττούρα και Τσελόνι, έχουν να προσφέρουν αρκετό νέο υλικό στο Wiki.

ΚΟΜΙΞ: Καταρχάς να αναφέρω ότι χαίρομαι που σε έχουμε βοηθήσει στην επανένταξη σου στο κόσμο των Ντίσνευ κόμικς. Όπως ανέφερε και ο ChrisM^2 έχουμε μέχρι στιγμής έχουμε αρκετές σειρές που σίγουρα πρέπει να ενημερωθούν ώστε να αποκτήσουν περισσότερο υλικό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουμε καλύψει όλα τα θέματα που θα θέλαμε και αυτό γιατί είναι πολλά αυτά που θα πρέπει να γίνουν. Θέλουμε κάποια στιγμή στο μέλλον να ασχοληθούμε και με τον Γκότφρεντσον και τις ιστορίες του που θεμελίωσαν τον Μίκυ, με την Ιστορία και την Δόξα της Δυναστείας των Ντακ και να γίνουν σελίδες και μελέτες για τους προγόνους, να δημιουργήσουμε και κάποιες σελίδες που αφορούν τα καρτούν που επίσης έχουν επηρεάσει τα κόμικς. Αυτά είναι μερικά πρότζεκτ που μου έρχονται στο μυαλό. Γενικά έχουμε πολύ ακόμα δρόμο και αυτό είναι το ευχάριστο, διότι έτσι δεν βαριόμαστε ποτέ.

Κάτι που μου αρέσει πολύ στο σάιτ και το fanzine είναι οι συνεντεύξεις με ξένους δημιουργούς κόμικς που τις αναφέρατε προηγουμένως. Έχουν περάσει εξαιρετικά ονόματα! Κάστυ, Μοττούρα, Αρτιμπάνι, Ραντίτσε και Τουρκόνι απλά για να αναφέρω μερικούς. Πώς κλείσατε συνεντεύξεις με αυτά τα ονόματα και πως νιώθετε για τη φιλοξενία τέτοιων δημιουργών στη σελίδα σας;

ΚΟΜΙΞ: Οι συνεντεύξεις ήταν κάτι που άρχισε με μεγάλο δισταγμό. Σιγά σιγά, αρχίσαμε να κάνουμε έρευνα και να προσεγγίζουμε δημιουργούς. Το πάθος για αυτές προήλθε από το ΚΟΜΙΞ και τις συνεντεύξεις που δημοσίευε, αλλά και από τα άρθρα του, μέσα από τα οποία μαθαίναμε πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Οπότε, ήθελα να το δοκιμάσω. Προσωπικά άρχισα να ψάχνω πληροφορίες για τους δημιουργούς, να τους προσεγγίζω είτε μέσω με email είτε με τα σόσιαλ μίντια και μέσα από συζητήσεις για τη δουλειά τούς ρωτούσα αν θα ήθελαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις των Ελλήνων θαυμαστών τους.

Άμα η απάντηση τους ήταν θετική, τότε μιλούσα με την υπόλοιπη ομάδα ώστε να συντάξουμε τις ερωτήσεις. Νιώθουμε υπέροχα και τυχεροί που απαντούν στις ερωτήσεις μας. Γενικά το να μαθαίνεις πληροφορίες μέσα από την ίδια την πηγή και ειδικά από ονόματα όπως οι Κάστυ, Μοττούρα, Τζερβάζιο, Τουρκόνι κλπ. είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Από την μεριά μου, νιώθω ότι εκπληρώνει και έναν άλλο σημαντικό στόχο της σελίδας που είναι να έρχονται πιο κοντά οι φαν με το έργο των δημιουργών. Χαίρομαι πολύ για συνεντεύξεις που έχουμε πάρει και συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Μια συνέντευξη που δεν έχουμε και θα ήθελα πολύ να πάρουμε μελλοντικά είναι από τον Τζόρτζιο Καβατσάνο.

Υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον περιστατικό ή κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από τη συνέντευξη π.χ. να σας έδωσαν και κάποιο σχέδιο για τη σελίδα ή κάποια άλλη πληροφορία;

ΚΟΜΙΞ: Στην συνέντευξη που είχαμε πάρει το 2016 από τον Πάολο Μοττούρα, τον είχαμε ρωτήσει αν μπορεί να σχεδιάσει κάτι για την σελίδα μας και εκείνος δέχτηκε με μεγάλη χαρά. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι όντως προθυμοποιήθηκε να μας στείλει το σχέδιο! Και όταν ήρθε, δεν το πίστευα και ακόμα όσες φορές το βλέπω δεν το πιστεύω. Δεν το περίμενε κανείς μας αυτό. Ένα άλλο περιστατικό που μας έχει συμβεί είναι ότι στη συνέντευξη που πήραμε από τον Ρομπέρτο Γκάνορ που είχε ως κέντρο τη ελληνική παρωδία «Η Οδύσσεια του Μίκυ», χάρηκε τόσο πολύ για τις ερωτήσεις, αλλά και όταν τον ρωτήσαμε εάν έχει κάποια εικόνα που θα μπορούσε να μας δώσει σχετικά με την ιστορία, μάς έστειλε σε καλή ανάλυση αρκετές εικόνες και κάποιες από αυτές δεν θυμάμαι να υπήρχαν στις άλλες ιστοσελίδες της Ιταλίας που προμόταραν την ιστορία.

Το 2014 ξεκινήσατε το ηλεκτρονικό σας περιοδικό, ΚΟΜΙΞ Wiki, το οποίο, όπως το περιοδικό ΚΟΜΙΞ, χωρίζεται σε δύο περιόδους! Αρχικά θέλω να μου πείτε πως σας ήρθε η ιδέα για ένα webzine και τι ανταπόκριση βρήκε από τον κόσμο; Τι μπορεί να βρει κανείς στο ΚΟΜΙΞ Wiki webzine;

ΚΟΜΙΞ: Το 2014 είναι μια συμβολική χρονιά για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι ότι μετά από συζήτηση και πρόταση και άλλων μελών του Wiki αποφασίστηκε να γίνει αυτό το φιλόδοξο πρότζεκτ. Σκεφτήκαμε ότι αφού το ΚΟΜΙΞ άρχιζε κάτι καινούργιο, θα ήταν ωραίο να έχουμε και εμείς ως φαν μια δικιά μας «έκδοση» όπου θα γράφαμε για τα αγαπημένα μας περιοδικά. Θα κάναμε κάτι διαφορετικό, ενώ επίσης θα είχαμε την ευκαιρία να νιώσουμε όπως η σύνταξη του ΚΟΜΙΞ. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ θετική από την αρχή, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι έφτασε στην κορύφωση με το δεύτερο τεύχος της δεύτερης περιόδου. Και δεν το περιμέναμε σε τέτοιο βαθμό. Στο webzine μπορεί κανείς να διαβάσει άρθρα/μελέτες γύρω από ιστορίες και δημιουργούς, συνεντεύξεις, νέα για τα κόμικς της Disney την αντίστοιχη περίοδο, γράμματα αναγνωστών, φαν αρτ και ,φυσικά, κόμικς!

Ως αναγνώστης του έχω διαπιστώσει ότι όντως οι δύο περίοδοι του webzine σας διαφέρουν μεταξύ τους. Ποιες είναι οι διαφορές αυτές που παρουσιάζουν και κυρίως τι στόχους έχετε για αυτό το project, πως θα θέλατε δηλαδή να το εξελίξετε;

ΚΟΜΙΞ: Αρχικά θα ήθελα να αναφέρω ότι ο διαχωρισμός σε περιόδους έγινε για δυο λόγους. Ο πρώτος ήταν ότι στην πρώτη περίοδο είχαμε πιο πολύ το στοιχείο του να βγαίνει το περιοδικό σε στάνταρ διάστημα και να είναι πιο έντονο το στοιχείο του κόμικ. Υπήρχε μια βιασύνη. Ο δεύτερος ήταν ότι το τελευταίο τεύχος της πρώτης περιόδου είχε μεγάλη απόκλιση με το επόμενό του, που ήταν να βγει καθώς στην πραγματικότητα θέλαμε μια ανανέωση. Να κάνουμε μια πιο καλή και προσεγμένη δουλειά, δίχως το άγχος της κυκλοφορίας και να κάνουμε κάτι λίγο διαφορετικό από το στυλ του ΚΟΜΙΞ. Στην δεύτερη περίοδο έχουμε λιγότερες σελίδες και σε περιεχόμενο και σε κόμικς, αλλά πιο ποιοτικό υλικό.

Στόχος μας είναι κάθε τεύχος να είναι μοναδικό. Να έχει μια θεματολογία μέσα από την οποία αναλύουμε θέματα, συγκεντρώνουμε πληροφορίες και «επικοινωνούμε» με τον αναγνώστη. Είναι σημαντικό το ότι μπορεί κάτι από το τεύχος να εμπνεύσει κάποιον να εξερευνήσει ιστορίες που δεν έχει διαβάσει ή να του μείνει κάτι.

Για αυτό θα θέλαμε να πειραματιστούμε με νέες στήλες, ενδιαφέροντα θέματα ξεχωριστά από τα καθιερωμένα, είτε με τα άρθρα είτε με τα κόμικς, ώστε να έχουμε ένα μοντέρνο αποτέλεσμα. Συνεπώς, το να εξελίξουμε το περιοδικό σημαίνει να βρούμε τρόπους να εξελίξουμε την επικοινωνία με τους αναγνώστες.

ChrisM^2: Στη νέα περίοδο του περιοδικού υπάρχει μεγάλη διάθεση για εκθειασμό ιστοριών-διαμαντιών που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, σχολιασμός των εξελίξεων και μεγαλύτερη αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους φαν μέσω ερωταπαντήσεων. Βασικός στόχος είναι επίσης η προσέγγιση δημιουργών και η απόσπαση πληροφοριών όχι και τόσο γνωστών στο ευρύ κοινό.

Όπως βλέπω, έχετε συνεργαστεί και με αρκετούς Έλληνες δημιουργούς και πολύ γνωστούς κομίστες. Χαρακτηριστικά, στο τελευταίο τεύχος που βγήκε φέτος, το εξώφυλλο σχεδίασε ο Νικόλας Στεφαδούρος. Από ποιους κομίστες έχετε φιλοξενήσει δουλειές, πως είναι η συνεργασία και η επικοινωνία μαζί τους και με ποιους θα θέλατε ιδανικά να συνεργαστείτε;

ΚΟΜΙΞ: Πέρα από τον Νίκο έχουμε συνεργαστεί και με σχεδιαστές όπως οι Περικλής Κουλιφέτης, JimR, Γιάννης Αράπης, Χρήστος Δημητρίου. Αυτά είναι μερικά μόνο ονόματα και στο επόμενο τεύχος θα δείτε άλλη μια όμορφη συνεργασία. Γενικά, μέχρι στιγμής όλες οι συνεργασίες μας ήταν σε πολύ ευχάριστο κλίμα. Κάθε σχεδιαστής ήταν πολύ πρόθυμος να συνεργαστεί μαζί μας έπειτα από συζητήσεις που είχαμε.

Θα ήθελα μέσα από εδώ να ευχαριστήσω όλους τους σχεδιαστές που μας έχουν βοηθήσει τόσο πολύ για να στηθεί το πρότζεκτ του fanzine. Κάθε ένας είναι μοναδικός σε αυτό που κάνει! Πιο πολύ έχουμε συνεργαστεί με τους JimR, Γιάννη και Χρήστο, έχοντας περάσει πολύ όμορφα. Ειδικά για μένα, ο Γιάννης και ο Χρήστος είναι αναπόσπαστα και μοναδικά κομμάτια της ομάδας, ο καθένας με την δουλειά του, και με έχουν εμπνεύσει πολύ στο πως να διαμορφώσω το design του περιοδικού!

PhantomDuck: Ο αγαπημένος μου Έλληνας δημιουργός είναι ο Μάνος Λαγουβάρδος, όμως υπάρχουν πολλοί ακόμα που λατρεύω το στυλ τους, όπως ο Μάνος Κοτσιφάκης, ο Γιάννης Ρουμπούλιας, ο Γιώργος Καμπάδαης που έχει φτιάξει ορισμένες πολύ καλές ανεπίσημες δουλειές με τον Μίκυ, και φυσικά πολλοί ακόμα που νομίζω πως δεν μπορούμε να αναφέρουμε μέσα σε λίγες μόνο γραμμές. Γενικά υπάρχουν πολλοί σχεδιαστές που θα θέλαμε να συνεργαστούμε αν δοθεί η ευκαιρία.

Το 2016 εκδώσατε και το δικό σας fanzine, φυσικά με το όνομα ΚΟΜΙΞ Wiki, μια πρωτοβουλία που μάλιστα είχαμε φωτογραφήσει στο Με Πενάκι και Σκαπάνη πριν από αρκετά χρόνια, χωρίς καν να γνωριζόμαστε Μιλήστε μας λίγο για την ιδέα και την υλοποίηση, καθώς και τα περιεχόμενα των συγκεκριμένων τευχών.

ΚΟΜΙΞ: Τα πλεονεκτήματα που έχεις με μια ηλεκτρονική έκδοση είναι πολύ περισσότερα από ότι νόμιζα τελικά από μια έντυπη μορφή. Γενικά μάθαμε πάρα πολλά για το πως στήνεται μια έκδοση πριν καταλήξει στο τυπογραφείο. Η ιδέα που υπήρχε είναι ότι πέρα από το webzine θα ήταν όμορφο να υπάρξει ένα έντυπο που θα «μείνει» και θα είναι ωραίο να τυπωθούν ιστορίες θαυμαστών, που τις έχουν δουλέψει με μεράκι. Οπότε, σκεφθήκαμε τι υλικό έχουμε για το πρώτο τεύχος και κάναμε βελτιώσεις όσον αφορά το χρωματισμό, τις γραμματοσειρές, τα άρθρα, για να φτιάξουμε κάτι όμορφο. Ακόμα, το 2016 το wiki έκλεινε 5 χρόνια και θέλαμε να κάνουμε κάτι για να το γιορτάσουμε.

Η υλοποίηση, βέβαια, δεν ήταν τόσο απλή, καθώς έπρεπε να είμαστε ακόμα πιο προσεχτικοί για τα λάθη, το πώς θα βγουν τα χρώματα στην εκτύπωση κλπ., οπότε ήταν κάτι που μας δυσκόλεψε. Στην εκδήλωση που αναφέρεις, ειδικά, είμασταν πολύ οριακά όσον αφορά την εκτύπωση των τευχών. Εκείνη η ημέρα ήταν επεισοδιακή, γιατί τρέχαμε να πάρουμε τα τεύχη από τυπογραφείο και να προλάβουμε την εκδήλωση ενώ είχε και ζέστη!

Στο δεύτερο τεύχος ,ευτυχώς, είχαμε την εμπειρία και δεν μας κούρασε το ίδιο, αλλά είχαμε μια πρωτότυπη ιστορία (το σενάριο της οποίας βασίζεται σε ένα παιχνίδι που γινόταν τότε στο ΚΟΜΙΞ Wiki) με το κάθε μέρος της να έχει διαφορετικό σχεδιαστή. Και τα δυο τεύχη είχαν ακριβώς την δομή του ΚΟΜΙΞ (στις καλές εποχές), δηλαδή βασική ιστορία, άρθρο και συνέντευξη, μια μικρή ιστορία και ένα τελικό αφιέρωμα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε την εμπειρία του να φτιάχνεις και να εκτυπώνεις μια αυτοέκδοση, ειδικά για ένα κοινό όπως το ελληνικό, που είναι σχετικά περιορισμένο όσον αφορά το χώρο του κόμικ; Έχετε σκοπό, αν μέσα στα επόμενα χρόνια γίνει κάποιο φεστιβάλ για κόμικ ή βιβλία, να συνδυάσετε την παρουσία σας με μια καινούρια έκδοση;

PhantomDuck: Είναι κάποιες ιστορίες που δεν μπορούν να τυπωθούν επίσημα, για πολλούς λόγους. Από το να μένουνε στο μυαλό των δημιουργών τους, είναι προτιμότερο να βγαίνουν προς τα έξω, ακόμα και με την ανεπίσημη μορφή των φανζίν. Το ότι υπάρχει και μία μερίδα ανθρώπων πέραν από εμάς που ήθελε να τις αποκτήσει, είναι μία ευπρόσδεκτη εξέλιξη.

Σε μελλοντικά πλάνα, ο Γιάννης Αράπης έχει φτιάξει μία εξαιρετική περιπέτεια βασισμένη στην «Μαγική κλεψύδρα» του Καρλ Μπαρκς, όπου προχωράει την ιστορία και μας εξηγεί τον πραγματικό σκοπό και την προέλευση της κλεψύδρας που έχει ο θείος Σκρουτζ. Την τυπώσαμε σε λίγα τευχάκια στα αγγλικά, απλώς για να τη δώσουμε σε διάφορους ξένους ως δείγματα δουλειάς, όπως τον Ντον Ρόσα, που συναντήσαμε στη Θεσσαλονίκη. Θέλουμε να την κυκλοφορήσουμε και στα ελληνικά, όμως, λόγω της πανδημίας, έχουν παγώσει τα πάντα. Για νεότερες εξελίξεις, μείνετε συντονισμένοι.

The post Συνέντευξη “ΚΟΜΙΞ Wiki” Μέρος 1ο: Το σάιτ, το webzine και η αυτοέκδοση appeared first on anthem.gr.

Έχοντας μεγαλώσει με μουσική από τον εναλλακτικό χώρο, πρέπει να πω πως είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που σήμερα φιλοξενούμε ένα συγκρότημα της alternative underground σκηνής.

Οι Circus Caravan ξεκίνησαν πριν από αρκετά χρόνια και πρόσφατα κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο “Scattered Sketches”.

Ένα πολύ όμορφο άλμπουμ που συνδυάζει ένα μεγάλο πλήθος επιρροών και δημιουργεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Ας δούμε λοιπόν τι μας απάντησαν στις ερωτήσεις μας…

Πότε ξεκίνησαν οι Circus Caravan και από ποιους αποτελούνται σήμερα;

Ξεκινήσαμε το 2013 σιγά σιγά τις πρόβες, με τις πρώτες live εμφανίσεις να πραγματοποιούνται στις αρχές του 2014. Σήμερα είμαστε τρεις του αρχικού σχήματος, Αλέξης Λαγκαδίτης στη φωνή, Βασίλης και Θωμάς Κυρίτσης στις κιθάρες, μαζί με το Χρήστο Κυριακόπουλο στα ντραμς που εντάχθηκε λίγο αργότερα και πιο πρόσφατη προσθήκη το Διονύση Τσιούνη, μπασίστα του συγκροτήματος από το 2018.

Ενδιαφέρον όνομα το Circus Caravan. Ποιος από εσάς το σκέφτηκε και ποια είναι η ιστορία πίσω από αυτό;

Ήταν μια συνδυαστική ιδέα των Βασίλη και Θωμά, για ένα πρώιμο σχήμα στο οποίο συμμετείχε ο πρώτος, αλλά δεν προχώρησε. Η έμπνευση προέκυψε από το τσίρκο της ταινίας “Big Fish” και τη συνύπαρξη ετερόκλητων καλλιτεχνών, ακροβατών και λοιπών πλασμάτων σε αυτό. Εν τέλει, μας ταίριαξε λόγω των διαφορετικών επιρροών που έχουμε και προσπαθούμε να εντάξουμε στη μουσική μας, αλλά και στη συνεργατική μας λειτουργία.

Ακούγοντας τον πρώτο σας δίσκο, θα έλεγα ότι η μουσική σας παρουσιάζει αρκετές διαφορετικές επιρροές από το χώρο της εναλλακτικής σκηνής. Ποιοι καλλιτέχνες σας έχουν επηρεάσει περισσότερο;

Στη διαδικασία της δημιουργίας αλλά και της ηχογράφησης του δίσκου, μας έχουν επηρεάσει πολλοί διαφορετικοί καλλιτέχνες ανά καιρούς και ίσως να είναι αυτό που στο τέλος δίνει στον ακροατή αυτή την αίσθηση αρμονικής συνύπαρξης ετερογενούς μουσικής, που και εμείς θέλαμε να πετύχουμε. Σίγουρα οι κύριες επιρροές μας που διαφαίνονται και στο άλμπουμ είναι οι Radiohead, Muse, Queens of the Stone Age, Explosions in the Sky.

Ας μιλήσουμε για τον πρώτο σας δίσκο που κυκλοφόρησε το Μάιο με το όνομα Scattered Sketches. Τι εμπειρίες σας άφησε η ηχογράφηση του; Ποιοι είναι οι άνθρωποι που συνέβαλαν στη δημιουργία του άλμπουμ;

Ήταν μια μοναδική εμπειρία. Παρότι είχαμε μια πρότερη γνώση του τι θα πει ηχογράφηση λόγω του EP, αυτή τη φορά το βιώσαμε εντελώς διαφορετικά. Τότε ουσιαστικά τα τραγούδια τα ολοκληρώσαμε κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης, τώρα αυτό δεν ίσχυε.

Αυτή τη φορά τα κομμάτια ήταν ήδη ολοκληρωμένα μέσα από τις πρόβες που κάναμε τον προηγούμενο καιρό και κάποια από αυτά είχαν μάλιστα παιχτεί και σε live εμφανίσεις που κάναμε. Επομένως ξέραμε τι θέλαμε από το καθένα.

Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Σε αυτό το σημείο μπαίνει ο εξωτερικός παρατηρητής, στη προκειμένη περίπτωση ο Dime St που έκανε την ηχοληψία του άλμπουμ, ο οποίος μέσα από τις παρατηρήσεις του έβαλε και τη δική του υπογραφή στο αποτέλεσμα. Αυτή λοιπόν η ανταλλαγή απόψεων είναι που οδήγησε στο αποτέλεσμα που ακούμε σήμερα και για το οποίο είμαστε περήφανοι. Τέλος, μέσα από τη διαδικασία αυτή ο καθένας από μας ζυγίζει και τα όρια του τόσο στο επίπεδο του οργάνου που παίζει όσο και ως προς τις φυσικές του αντοχές, καθώς μπορεί να χρειαστεί να παίξεις το ίδιο μέρος αρκετές φορές μέχρι να πάρεις το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ποια είναι η στιχουργική θεματολογία του δίσκου σας;

Οι στίχοι των κομματιών δεν ακολουθούν μια συγκεκριμένη θεματολογία και αυτό είναι πιθανότατα αποτέλεσμα του ότι δεν γράφει μόνο ένα μέλος της μπάντας τους στίχους. Είναι ιστορίες μέσα από την καθημερινότητα του καθενός ή μέσα από μια ιστορία που έχει ακούσει ή διαβάσει και τον ενέπνευσε. Είναι εκφράσεις άγχους, ηρεμίας, μελαγχολίας, συναισθημάτων που μας έχουν κατακλύσει. Αυτό φαίνεται και στον τίτλο του album “Scattered Sketches” δηλαδή σκόρπια σκίτσα-ιστορίες που ενώθηκαν κάτω από μια εναλλακτική σκοπιά συνδυάζοντας διαφορετικές μουσικές επιρροές.

Τι διαφορές εντοπίζετε μεταξύ του Scattered Sketches και του πρώτου σας EP με τίτλο Chapter 0 που κυκλοφόρησε πριν από περίπου τρία χρόνια;

Η διαφορά είναι μεγάλη για εμάς σε όλους τους τομείς που χαρακτηρίζουν έναν δίσκο. Η μεγαλύτερη εντοπίζεται στο ότι πλέον είμαστε αρκετά πιο κατασταλαγμένοι ως προς το τι θέλουμε, τις συνθέσεις μας αλλά και ολόκληρη την παραγωγή του δίσκου. Πάντα στην πρώτη δουλειά πηγαίνεις λιγο ψάχνοντας σε όλους τους τομείς, από τα κομμάτια που γράφεις μέχρι και το artwork και το packaging που θα διαλέξεις. Εμείς μάθαμε πράγματα μέσα από αυτή την διαδικασία με αποτέλεσμα να είναι ξεκάθαρο το τοπίο για το πως θα είναι ο πρώτος full-length δίσκος μας. Νομίζουμε αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν θα αλλάζαμε τίποτα σε σχέση με το EP μας. Η συνειδητοποίηση του ποιοι είμαστε και πώς προχωράμε.

Ποια είναι η συνήθης διαδικασία σύνθεσης νέων κομματιών; Πως ξεκινάει το κάθε τραγούδι και πως καταλήγει στην τελική του μορφή;

Συνήθως ξεκινάει από κάποιο riff στη κιθάρα ή κάποια μελωδική γραμμή φωνής με τη συνοδεία ακουστικής κιθάρας (Παλιότερα μπορεί να το κάναμε αυτό και σε πλήκτρα, αλλά βλέποντας ότι δεν μπορούσαμε να το υποστηρίξουμε live, το αφήσαμε). Στη πορεία, όταν βρεθούμε για πρόβα, αυτή η ιδέα παρουσιάζεται στο υπόλοιπο συγκρότημα και αν αρέσει τη χτίζουμε όλοι μαζί. Ο καθένας προτείνει το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί, το συζητάμε και αν τελικά θεωρήσουμε ότι προσφέρει κάτι στο τελικό αποτέλεσμα υιοθετούμε την προσέγγιση, διαφορετικά την αφήνουμε. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος ο οποίος έχει αναλάβει τον ρόλο του δημιουργού. Όλοι είμαστε δυνητικοί δημιουργοί των τραγουδιών που παίζουμε και αυτή είναι η ομορφιά της διαδικασίας της σύνθεσης. Η συνδιαμόρφωση.

Πως ήταν η εμπειρία των ζωντανών εμφανίσεων σε ελληνικά φεστιβάλ όπως το Music Highway Festival μαζί με μεγάλα ονόματα; Θα θέλατε να παίξετε κάποια στιγμή στην Ευρώπη;

Φανταστική! Καταρχάς το Music Highway Festival (Mountain edition) μόνο και μόνο λόγω τοποθεσίας ήταν πολλαπλάσια μαγικό. Το να μοιράζεσαι δε τη σκηνή με τόσο μεγάλα ονόματα είναι κάτι το οποίο δεν περιγράφεται. Είναι ένας συνδυασμός άγχους και ολοκλήρωσης πολύ ιδιαίτερος. Αυτό διαρκεί μέχρι να ανέβεις στη σκηνή, από εκεί και έπειτα όλα εξαφανίζονται και φυσικά όταν η βραδιά τελειώνει και είσαι στον ίδιο χώρο με όλους αυτούς τους καλλιτέχνες, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει κάτι το μακρινό σε αυτούς και πως και εκείνοι μοιράζονται την ίδια ικανοποίηση με σένα που είσαι πρωτάρης σε τέτοια event.
Από την άλλη, Η Ευρώπη είναι το μεγάλο μας όνειρο. Με την κυκλοφορία του album μας είναι στα πλάνα μας να δοκιμάσουμε κάτι τέτοιο άλλωστε. Θα θέλαμε πολύ να παρουσιάσουμε τη μουσική μας σε ένα κοινό εντελώς διαφορετικό από το δικό μας και να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας απέναντί του. Αν κάποια στιγμή στο μέλλον βρισκόμασταν και σε κάποιο φεστιβάλ θα ήταν το ιδανικό φυσικά!

Με ποιον Έλληνα και με ποιον ξένο καλλιτέχνη θα θέλατε να συνεργαστείτε μελλοντικά;

Και στις δύο περιπτώσεις είναι πολλοί οι καλλιτέχνες που μας έρχονται στο μυαλό για να μοιραστούμε μαζί τους την σκηνή. Στην Ελλάδα θα διαλέξουμε τον Theodore γιατι θεωρούμε ότι η ατμόσφαιρα της δουλειάς του θα ταίριαζε πολύ καλά με την δική μας, θα ήταν ένα ωραίο live. Στο εξωτερικό θα θέλαμε να μοιραστούμε την σκηνή με τον Thom Yorke, με ότι σχήμα αυτός θα ήθελε, είτε solo ειτε με τους Radiohead, αρκεί να είναι μέσα ο Thom Yorke. Το ίδιο ισχύει και για τον Josh Homme και τους Queens of the Stone Age.

Ποια είναι η γνώμη σας για τη στήριξη των ΜΜΕ σε νέα underground συγκροτήματα;

Πιστεύουμε πως σε αυτό το θέμα, τα ΜΜΕ χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Από τη μία υπάρχουν webzines/web radios και γενικά σελίδες οι οποίες ψάχνουν, στηρίζουν και προωθούν την ανεξάρτητη εγχώρια σκηνή. Χωρίς αυτές η αλήθεια είναι, πως δύσκολα οι περισσότεροι καλλιτέχνες του βεληνεκούς μας θα έφταναν σε ένα πιο ευρύ κοινό.

Από την άλλη, υπάρχουν και τα πιο mainstream εκ των οποίων λίγα μπαίνουν στη διαδικασία αναζήτησης και προώθησης νέων καλλιτεχνών. Για παράδειγμα, σε ραδιόφωνα παρατηρείται το φαινόμενο να παίζονται, στο repeat, playlists με τα περισσότερο ακουσμένα κομμάτια των πιο γνωστών και φτασμένων καλλιτεχνών των τελευταίων 30 χρόνων, το οποίο δεν θα το λέγαμε ακριβώς στήριξη προς την underground σκηνή. Αναμφισβήτητα, είναι λογικό αυτοί να είναι το επίκεντρο (έφτασαν εκεί που έφτασαν άλλωστε, λόγω της ποιότητας και του αντίκτυπου που είχαν), αλλά υπάρχει τόσος πολύς χώρος (διαδικτυακός και μη) που θα μπορούσε να συμπληρώνεται και με εναλλακτικές προτάσεις.

Ποια είναι η γνώμη σας για τα συγκροτήματα της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής;

Μέχρι πρότινος θεωρούσαμε αρκετά φτωχή – ποσοτικά κυρίως – την εγχώρια εναλλακτική σκηνή. Τους τελευταίους μήνες όμως μας δόθηκε η ευκαιρία να τη μελετήσουμε καλύτερα και πλέον πιστεύουμε πως υπάρχουν αρκετές μπάντες και καλλιτέχνες στην Ελλάδα που παράγουν αξιόλογη μουσική, σε βαθμό που όντως να σχηματίζεται “σκηνή”. Μάλιστα, κάνοντας μια απόπειρα να τη χαρτογραφήσουμε, δημιουργήσαμε πρόσφατα τη δική μας indie/alternative playlist στο Spotify, με τίτλο “Mixtape Sessions – Lekka Street”, στην οποία δίνεται μια επαρκής πρώτη επαφή με τους εναλλακτικούς καλλιτέχνες της χώρας. Μπορείτε να τη βρείτε εδώ: https://open.spotify.com/playlist/6U0wuwrJ3dyG606jcxMTzA

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους Circus Caravan; Υπάρχουν ιδέες για επόμενο δίσκο; Υπάρχει πλάνο για συναυλίες σε πόλεις της Ελλάδας όταν ξεκαθαρίσει λίγο η δύσκολη κατάσταση με όσα βιώνουμε;

Το άμεσο μέλλον είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την προώθηση του Scattered Sketches. Εκεί έχουμε συγκεντρώσει όλη μας την ενέργεια. Υπάρχουν ιδέες για καινούρια κομμάτια, κάποιες ως ένα βαθμό δουλεμένες, αλλά προς το παρόν είμαστε επικεντρωμένοι στο νέο μας άλμπουμ. Από το φθινόπωρο κι έπειτα σχεδιάζουμε να πραγματοποιήσουμε live εμφανίσεις στην επαρχία, να παρουσιάσουμε το δίσκο μας σωστά, δηλαδή επί σκηνής. Επίσης, έχουμε σκοπό να επαναλάβουμε το φεστιβάλ μας, το “Mixtape Sessions”, που πέρσι ήταν αρκετά επιτυχημένο, χάρις και την αρωγή των συνεργατικών εγχειρημάτων που συμμετείχαν. Φυσικά, για όλα αυτά πρέπει να κάνουμε υπομονή μέχρι να ξεδιαλύνει το τοπίο.

Που μπορεί ο κόσμος να ακούσει το δίσκο σας και πως θα σας βρει στα social media;

Το Scattered Sketches είναι διαθέσιμο στις περισσότερες online πλατφόρμες: Youtube, Spotify, iTunes, Bandcamp κλπ. Μάλιστα, όποιος θέλει μπορεί να το κατεβάσει δωρεάν από το Bandcamp, στο οποίο, αντίτιμο έχει ο δίσκος μόνο σε φυσική μορφή.

Στα social media δραστηριοποιούμαστε σε Facebook και Instagram.

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Λόγω των συνθηκών, είναι καλή ευκαιρία να αναδειχθούν μικρά και τοπικά καλλιτεχνικά (κι όχι μόνο) δρώμενα. Ας τα αναζητήσουμε λοιπόν στις γειτονιές μας, γιατί όχι και ως συμμετέχοντες / συνδιοργανωτές. Ραντεβού στα φεστιβάλ!

Facebook: https://www.facebook.com/circus.caravan/
YouTube: https://www.youtube.com/c/CircusCaravan
Instagram: https://www.instagram.com/circuscaravan/
Spotify: https://open.spotify.com/artist/6QO4CUbFhgFAbdIZG5s1qo
Bandcamp: https://circuscaravanband.bandcamp.com/

The post Συνέντευξη “Circus Caravan” appeared first on anthem.gr.

Τα τελευταία χρόνια έχω ανακαλύψει πως στην Ελλάδα ανθίζει η σκηνή του post-rock και post-metal και πολλά συγκροτήματα έχουν βγάλει κυκλοφορίες, οι οποίες δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε σχέση με αντίστοιχες δουλειές του εξωτερικού τόσο από θέμα παραγωγής όσο και από θέμα σύνθεσης.

Ένα εξ αυτών είναι οι Egoera που πριν από ένα περίπου μήνα κυκλοφορήσαν τον πρώτο τους δίσκο “Fortuna” και η αλήθεια είναι πως με συνεπήρε από την πρώτη στιγμή.

Instrumental album με πολύ όμορφες ιδέες, ορχηστρικά μέρη, καταπληκτικές συνθέσεις, το οποίο συνολικά με γέμισε με πολλά συναισθήματα όπως κάθε καλό post-rock album.

Χωρίς υπερβολή τo Rojava είναι μεταξύ των αγαπημένων μου συνθέσεων που άκουσα στην περίοδο της καραντίνας.

Είμαι λοιπόν πολύ χαρούμενος που μίλησα με τους Egoera τόσο για το Fortuna όσο και για την πορεία και τα πλάνα τους και εκείνοι απάντησαν σε όλες τις ερωτήσεις μου.

Πείτε μας δυο λόγια για τους Egoera. Πως σχηματίστηκαν και από ποιους αποτελείται σήμερα το συγκρότημα;

Γνωριστήκαμε το 2007 κάπου στην Πελοπόννησο, όπου και ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική σαν συγκρότημα με διαφορετικό lineup και είδος από ότι τώρα, αλλά και με τους τρεις μας στο σχήμα.
Στις αρχές του 2013 δημιουργήθηκαν οι Egoera από τους τρεις μας και από τον φίλο μας τον Γιώργο που έπαιζε κιθάρα και πλαισίωνε τα κομμάτια με samples και programming. Στην πορεία οι μουσικοί μας δρόμοι χώρισαν κι έτσι το σχήμα είναι πλέον τριμελές.

Το συγκρότημα αποτελείται από τους:

• Βλάσης Κωτσοβίλης – Κιθάρες
• Γιάννης Καΐτσας – Τύμπανα
• Γιάννος Κωτσοβίλης – Μπάσο

Τι σημαίνει το όνομα σας;

Με την πρώτη ματιά, μπορεί να πει κανείς ότι είναι σύνθετη λέξη, ego και era, δηλαδή η εποχή του εγώ. Στη πραγματικότητα όμως “Egoera” σημαίνει “κατάσταση” στη βασκική γλώσσα. Την πρώτη ερμηνεία δεν την ακυρώνουμε, γιατί είναι μία μεγάλη αλήθεια.

Πως δημιουργήθηκε η ανάγκη για ένα σχήμα που θα παίζει post-rock και ποιοι καλλιτέχνες έχουν αποτελέσει επιρροές σας;

Προέκυψε από την πορεία που έχουν τα ακούσματα μας μέσα στο χρόνο. Έχουμε πειραματιστεί και με άλλα είδη μουσικής, βρίσκουμε όμως το post-rock, όντας πολύ ατμοσφαιρικό και ποιητικό, να μας ταιριάζει καλύτερα.

Σίγουρα από τις πρώτες μπάντες που μας επηρέασαν πολύ είναι οι If These Trees Could Talk και οι Audrey Fall. Μετά ακολούθησαν οι God Is an Astronaut, οι Sleepmakeswaves αλλά και πολλές ακόμη, γνωστές και μη, μπάντες του είδους.

Στις 30 Απριλίου κυκλοφόρησε το πρώτο σας άλμπουμ Fortuna, το οποίο βρήκα ομολογουμένως εξαιρετικό. Θα ήθελα να μας πείτε λίγο πως νιώθετε σχετικά με την κυκλοφορία, καθώς και τους ανθρώπους που σας βοήθησαν σε αυτήν την προσπάθεια.

Ευχαριστούμε πολύ!

Είναι μεγάλο βήμα για εμάς το release του δίσκου. Τα κομμάτια αυτά τα έχουμε δουλέψει χρόνια και έχουν ωριμάσει μέσα μας. Είναι πολύ συγκινητικό να τα βλέπουμε να παίρνουν τη μορφή ενός άλμπουμ. Νιώθουμε πλέον ότι μπορούμε να μοιραστούμε ένα κομμάτι μας με τον έξω κόσμο και αυτό είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα που μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης για τον εαυτό του.

Οι άνθρωποι που βοήθησαν είναι πολλοί και διάφοροι, από τους κοντινούς μας φίλους που μας στήριξαν στην όλη προσπάθεια, φίλους που ήρθαν στην ηχογράφηση ή μας έδιναν το feedback τους, μέχρι τους μουσικούς που συμμετείχαν στον δίσκο αλλά και τους ανθρώπους που επιμελήθηκαν το εικαστικό κομμάτι. Όλοι συνέβαλαν σε ένα τελικό αποτέλεσμα για το οποίο είμαστε περήφανοι και χαρούμενοι.

Μεγάλο στήριγμα βέβαια ήταν και συνεχίζει να είναι ο παραγωγός μας Άλεξ Μπόλπασης από τον οποίο μάθαμε και μαθαίνουμε ακόμη πολλά πράγματα. Για εμάς είναι κάτι περισσότερο από παραγωγός.

Τι εμπειρίες σας άφησε η ηχογράφηση στο στούντιο;

Η όλη παραγωγή του δίσκου ήταν ένα μεγάλο σχολείο. Πολλά πράγματα τα μάθαμε στην πορεία. Συναντήσαμε ανθρώπους με μεγάλη εμπειρία στην underground σκηνή και πήραμε πολλά από αυτούς.

Δεν είναι κάτι απλό του τύπου μπαίνω στο στούντιο, ηχογραφώ και τέλος. Η διαδικασία ξεκίνησε με πρόβες που κράτησαν κάποιους μήνες με σκοπό τη βελτίωση των κομματιών και την προετοιμασία μας. Ακολούθησε η ηχογράφηση σε διάφορα στούντιο αναλόγως το αποτέλεσμα που θέλαμε εμείς και ο Άλεξ. Ήθελε αρκετό χρόνο και υπομονή. Ήταν η πρώτη φορά που κάναμε κάτι τέτοιο.

Πρόκειται για ένα ταξίδι με πολλές στάσεις και είναι ανατριχιαστικό να βλέπεις τα κομμάτια σου να περνούν μέσα από διάφορα στάδια και να παίρνουν σχήμα. Ανυπομονούμε να το ξανακάνουμε.

Πως αποφασίσατε ο δίσκος να είναι 100% instrumental; Το έχω παρατηρήσει από αρκετά post-rock σχήματα αυτό. Έχετε στο πλάνο να βγάλετε τραγούδια με φωνητικά σε κάποια επόμενη κυκλοφορία;

Είναι μεγάλη πρόκληση για μία μπάντα να κρατήσει το ενδιαφέρον του ακροατή χωρίς φωνητικά. Δεν τα απορρίπτουμε όμως. Μας αρέσουν οι πειραματισμοί. Μία ωραία αναφορά είναι το A Gallant Gentleman των We Lost The Sea.

Στην ουσία δεν ήταν μία απόφαση, έτσι μας βγήκε. Δεν είμαστε δογματικοί, τύπου παίζουμε το x είδος χωρίς να ξεφεύγουμε ούτε ίντσα από αυτό. Είναι περισσότερο θέμα έκφρασης. Αν δούμε ότι σε ένα κομμάτι ταιριάζουν τα φωνητικά, ή αν γράψουμε στίχους που κρίνουμε ότι ταιριάζουν σε αυτό που θέλουμε να βγάλουμε, δεν θα διστάσουμε να τα εντάξουμε.

Μου έκανε εντύπωση το εξώφυλλο του δίσκου. Dark, σχεδόν noir χρωματική παλέτα, σε προϊδεάζει για το περιεχόμενο του. Πως το επιλέξατε;

Το εξώφυλλο είναι φωτογραφία από ένα ψαροχώρι στη Σενεγάλη. Ένας φίλος μας ο Μάνος, παίρνει κάθε τόσο τη φωτογραφική μηχανή του και κάνει μεγάλα ταξίδια αλλάζοντας ήπειρο. Θέλαμε να έχουμε κάτι “ζωντανό” και απτό. Κάτι που να αποτυπώνει μία καθημερινότητα. Η καθημερινότητα δεν είναι πάντα ρόδινη, κρύβει όμως πάντα πολλή ενέργεια, δυναμισμό και αγώνα για ζωή, όπως και η φωτογραφία!

Ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, το Alyeska εμπεριέχει βιολιά, μία μίξη που τη βρίσκω πάντα ενδιαφέρουσα. Θα θέλατε να έχετε τέτοιου είδους ορχηστρικά μέρη σε επόμενα κομμάτια;

Τα ορχηστρικά μέρη πάντα τα φανταζόμαστε όταν γράφουμε μουσική. Είναι τέτοια η φύση του είδους. Μας αρέσει να σκεφτόμαστε μελωδίες με βιολιά, βιόλες, κόντρα μπάσα και πνευστά. Ναι, έχουμε σκοπό και θέλουμε να εντάξουμε περισσότερα τέτοια μέρη στο μέλλον. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να συνεργαστούμε και με κάποια ορχήστρα.

Ποια είναι η διαδικασία με την οποία γράφετε τραγούδια; Πως ξεκινάτε και πως παίρνει κάθε κομμάτι την τελική του μορφή;

Το να γράψεις μουσική δεν είναι εύκολο πράγμα και σίγουρα δεν μπορείς να είσαι πάντα δημιουργικός. Δοκιμάζουμε διάφορους τρόπους. Τζαμάρουμε χωρίς σχέδιο και στη συνέχεια μαζεύουμε ότι μας αρέσει και χτίζουμε πάνω του. Χρησιμοποιούμε αναφορές από άλλα μουσικά κομμάτια που μας αρέσουν. Δοκιμάσαμε να γράψουμε ένα κομμάτι μέσα σε ένα διήμερο εξόρμησης στο χωριό, κι έτσι προέκυψε το Rojava. Κάθε τρόπος έχει και τη χάρη του.

Η underground post-rock σκηνή στη χώρα μας έχει ανέβει αρκετά. Ποια είναι η γνώμη σας για τα συγκροτήματα του χώρου;

Το επίπεδο έχει ανέβει πολύ. Τα συγκροτήματα του χώρου επενδύουν πολλά στη μουσική τους, σε όλους τους τομείς. Αποτέλεσμα αυτού η Ελλάδα να υπάρχει στον παγκόσμιο χάρτη της post-rock σκηνής με σημαντική κληρονομιά.

Ποια είναι η άποψή σας για τη στήριξη των ΜΜΕ σε νέα συγκροτήματα;

Τα ΜΜΕ λειτουργούν σαν γέφυρα ανάμεσα στην μπάντα και στον έξω κόσμο. Κάθε μπάντα είτε γνωστή είτε άσημη, θα πρέπει να έχει ίσες ευκαιρίες για προβολή, κι αυτό είναι κάτι που τα ΜΜΕ μπορούν να υποστηρίξουν.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους Egoera;

Αν εξαιρέσουμε ότι βρισκόμαστε στη μέση μιας πανδημίας!

Στο κοντινό μέλλον ελπίζουμε να κάνουμε συναυλίες για την παρουσίαση και την προώθηση του δίσκου. Στο μακρινό μέλλον, ελπίζουμε να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε, να πειραματιστούμε ακόμη περισσότερο και να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τον επόμενο δίσκο.

Πως μπορεί ο κόσμος να ακούσει το δίσκο σας και πως μπορούν να σας βρουν στα social media;

Ο δίσκος υπάρχει διαθέσιμος σε CD και digital μορφή στην Βandcamp ιστοσελίδα μας, αλλά και σε όλες τις streaming υπηρεσίες, μερικές από τις οποίες είναι:

YouTube
Spotify
Apple Music

O κόσμος μπορεί να μας βρει μέσω της επίσημης ιστοσελίδας μας και στα παρακάτω μέσα κοινωνικής δικτύωσης:

Facebook
Instagram
Twitter

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Να είμαστε δημιουργικοί, να μην χάνουμε τον ανθρωπισμό μας και να είμαστε αλληλέγγυοι, ειδικά σε περιόδους κρίσης.

The post Συνέντευξη “Egoera” appeared first on anthem.gr.

Αν υπάρχει κάτι που μου αρέσει πολύ, αυτές τις ημέρες, σαν μουσική πρόταση και άποψη είναι συγκροτήματα, τα οποία αποτελούνται από σχετικά νεαρά στην ηλικία μέλη, τα οποία όμως με μια εξαιρετική ωριμότητα αναμιγνύουν το σύγχρονο ήχο με ακούσματα από αρκετά παλαιότερες δεκαετίες.

Αυτό κάνουν και οι The BuzzDealers με το ντεμπούτο τους “Blooming”, έναν πάρα πολύ καλό δίσκο με blues επιρροές, ρετρό αισθητική, rock n’ roll περάσματα και καταφέρνει να σε κερδίσει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι.

Είναι το άλμπουμ που ηχητικά οι 70s Led Zeppelin συναντούν τους Black Keys των early 10s και δίνουν ένα 100% feelgood, διασκεδαστικό αποτέλεσμα που θα βάλεις να ακούσεις αρκετές φορές.

Μιλήσαμε λοιπόν με τα μέλη του συγκροτήματος σχετικά με τους ίδιους, τις επιρροές τους, αλλά και τον πρώτο τους δίσκο και εκείνοι απάντησαν σε όλες τις ερωτήσεις μας.

Πότε σχηματίσατε τους “The BuzzDealers” και ποιο είναι το line-up σας;

Ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική όλοι μαζί στις αρχές του 2015 και το line-up μας είναι:

• Ζαννής Ψιλόπουλος (Φωνητικά)
• Αποστόλης Κυτέας (Κιθάρα)
• Αλεξ Αργυρός (Κιθάρα)
• Θανάσης Γεωργάκης aka Βούδας (Drums)

Έχω παρατηρήσει ότι αρκετά νέα σχήματα αποτίουν τον δικό τους φόρο τιμής στη μουσική παλαιότερων δεκαετιών. Πώς αποφασίσατε να ξεκινήσετε ένα συγκρότημα που θα είχε μια ρετρό χροιά στον ήχο του;

Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθουμε ότι μας αντιπροσωπεύει τόσο ο χαρακτηρισμός ρετρό γιατί ναι μεν η βάση μας έχει πάρα πολλά στοιχεία από το rock and roll και τα blues των 60’s γιατί είναι είδη που αγαπάμε όλοι μας σε μεγάλο βαθμό αλλά θέλουμε να υπάρχει και το σύγχρονο στοιχείο σαν αισθητική γιατί θεωρούμε ότι το ροκ συνεχίζει να εξελίσσεται και αυτό είναι που μας εξιτάρει περισσότερο! Οπότε σε καμία περίπτωση το ρετρό δεν είναι αυτοσκοπός για εμάς αλλά καταλαβαίνουμε και τους λόγους που κάποιος παίρνει σε μεγάλο βαθμό και αυτή την αισθητική από την μπάντα.

Ποιοι παλιότεροι και ποιοι σύγχρονοι καλλιτέχνες σας έχουν επηρεάσει περισσότερο;

Από παλιότερους (Jimi Hendrix, Beatles, The Sonics, Iggy Pop, Muddy Waters, Buddy Guy, Led Zeppelin) και από σύγχρονους (All them witches, Gary Clark Jr , Queens of the stone age, Arctic monkeys) και αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Φέτος το Φεβρουάριο βγάλατε τον πρώτο σας δίσκο με το όνομα “Blooming”. Θα ήθελα να μας μιλήσετε λίγο για τη διαδικασία της ηχογράφησης και τους ανθρώπους που συνέβαλλαν στην προσπάθεια αυτή.

H ηχογράφηση του πρώτου μας δίσκου ήταν πολύ σημαντική εμπειρία για εμάς ξεκινήσαμε με την προπαραγωγή με τον Αλεξ Μπόλπαση που είναι και ο παραγωγός του δίσκου βάζοντας κάτω όλο το υλικό που είχαμε και τις ιδέες ώστε να δέσουν όλα τα κομμάτια και να δούμε που θέλουμε να κατευθυνθούμε στο ύφος και την αισθητική του δίσκου. Από εκεί και πέρα Master έγινε από τον ξακουστό Nick Townsend (Costa Mesa, California) και φυσικά να αναφέρουμε και 2 πρόσωπα που συνέβαλαν μουσικά στον δίσκο. Η Σοφία Καμηνα με τα υπέροχα δεύτερα φωνητικά της και ο Johny Matto που ηχογράφησε τη τρομπέτα στο Pretty Maze και έδωσε μια άλλη πνοή στο κομμάτι.

Τι εμπειρίες άφησε στο συγκρότημα η ηχογράφηση και κυκλοφορία του “Blooming”;

Μας αφήνει με τις εμπειρίες από μέρες γεμάτες μουσική τις οποίες ήδη νοσταλγούμε κατά κάποιο τρόπο! Η κυκλοφορία μας γεμίζει χαρά και ενθουσιασμό γιατί είναι κάτι που το περιμέναμε καιρό να συμβεί!

Ποια είναι η στιχουργική θεματολογία του ντεμπούτου σας;

Είναι κυρίως θέματα που μας απασχολούν, το συναίσθημα για τη μουσική καθαυτή και αρκετός παραλληλισμός.

Πως ξεκινάνε οι ιδέες σας για τη σύνθεση νέων τραγουδιών και πως αναπτύσσονται στο τελικό αποτέλεσμα;

Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος τρόπος όταν συνθέτουμε ένα τραγούδι. Συνήθως ξεκινάμε από κάποια αρχική ιδέα που φέρνει ένας από εμάς στην πρόβα και όλοι μαζί βρίσκουμε που μπορεί να φτάσει αυτό. Κάποιες άλλες φορές ξεκινάει τελείως αυθόρμητα ενώ ήδη τζαμάρουμε. Πάνω στον αυτοσχεδιασμό δηλαδή βγαίνει κάποια φράση που μας κεντρίζει το ενδιαφέρον οπότε και χτίζουμε σε αυτή!

Σε επόμενο δίσκο υπάρχουν καινούριες μουσικές ιδέες που θα θέλατε να ενσωματώσετε στον ήχο σας;

Ναι, αυτό είναι κάτι που σίγουρα μας προσελκύει καλλιτεχνικά και μας κεντρίζει το ενδιαφέρον! Το να προσθέτουμε καινούρια στοιχεία στις συνθέσεις μας και να μπορούμε να τα φιλτράρουμε, ας το πούμε έτσι, στην αισθητική που θέλουμε να συνθέσουμε είναι πολύ ευχάριστο για εμάς και μας εκφράζει απόλυτα οπότε σίγουρα θα το τολμήσουμε!

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σας αρέσει περισσότερο να παίζετε στις ζωντανές σας εμφανίσεις;

Το όμορφο σε αυτό που αναφέρεις είναι ότι κάθε τραγούδι μπορεί να έχει διαφορετική αίσθηση σε κάθε live! ’Έχουμε και τις αδυναμίες μας για κάποια τραγούδια ο καθένας μας αλλά πιστεύω για όλους μας το ‘Sex Me’ κάθε φορά έχει κάτι το ξεχωριστό και είναι πάντα μια πολύ όμορφη εμπειρία να το παίζουμε ενώ είναι και πολύ έντονη επίσης η αλληλεπίδραση που νιώθουμε ότι έχει με το κοινό. Αυτό είναι το πιο όμορφο στοιχείο πιστεύω!

Ποια είναι η άποψη σας για τη στήριξη των ΜΜΕ σε νέα σχήματα όπως εσείς;

Αν εννοούμε Rock- culture sites τότε υπάρχει στήριξη και καλή συνεργασία για όλα τα level αναγνωσιμότητας, αν όμως μιλάμε για μεγαλύτερα από θέμα εύρους και θεματολογίας ΜΜΕ, θα λέγαμε πως πολύ κακώς δεν δίνουν την παραμικρή σημασία στην ελληνική σκηνή και προτιμούν να προβάλουν σκουπίδια, λουμπενισμό και κυρίως φόβο.

Τι γνώμη έχετε για την ελληνική rock σκηνή;

Την καλύτερη, πραγματικά! Σε σημείο που θεωρούμε ότι κάποια συγκροτήματα αδικούνται με τις εδώ συνθήκες .Αυτό που μας χαροποιεί πάντως είναι ότι η ελληνική σκηνή είναι γνωστή και χαίρει τον σεβασμό όσων ασχολούνται με τη rock μουσική και στο εξωτερικό!

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους “The BuzzDealers”, αφού τελειώσει αυτή η ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση που ζούμε;

Ελπίζουμε να τελειώσει σύντομα όλο αυτό γιατί είναι μια πολύ δύσκολη εποχή για όλους και ιδιαίτερα για αυτούς που είναι στον τομέα της υγείας! Όταν υπάρχει επιτέλους η δυνατότητα, θα επαναπρογραμματίσουμε την περιοδεία μας για την προώθηση του “Blooming”. Επιπλέον είναι στα σκαριά και η κυκλοφορία του σε βινύλιο!

Πως μπορεί να επικοινωνήσει ο κόσμος μαζί σας;

Είμαστε σε όλα τα προφανή μέσα επικοινωνίας όπως:

Facebook
Instagram

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Η μουσική αυτήν την περίοδο είναι από τις καλύτερες συντροφιές. Αν θέλετε να ανακαλύψετε το δικός μας Rock n Roll:

Blooming στο Bandcamp
Blooming στο Youtube

Σας ευχαριστούμε πολύ.

Από την πλευρά μας να ευχαριστήσουμε και εμείς τους The BuzzDealers και να σας ευχηθούμε καλή ακρόαση στο ντεμπούτο τους.

The post Συνέντευξη “The BuzzDealers” appeared first on anthem.gr.

Ο Νίκος Γαϊτανόπουλος είναι ένας ανερχόμενος συγγραφέας και εικονογράφος, που ασχολείται με το χώρο του Φανταστικού, ως συγγραφέας και εικονογράφος. Είχαμε τη χαρά να συζητήσουμε μαζί του για τον κόσμο που έχει δημιουργήσει, τα δύο πρώτα του βιβλία, τις εικονογραφήσεις καθώς και τις συνεργασίες που έχει κάνει.

Καλησπέρα Νίκο. Αν θα μπορούσες με λίγα λόγια να περιγράψεις τον εαυτό σου, ποια θα ήταν αυτά;

Καλησπέρα! Χαίρομαι πολύ που μιλάω μαζί σας, όπως επίσης και για το γεγονός ότι μου κάνατε την ερώτηση που με πιάνει πάντα απροετοίμαστο. Λοιπόν… είμαι 29 χρονών, διδάσκω Concept Art στο Teesside University στην Αγγλία, γράφω ιστορίες και κάνω σχέδια για video games και εικονογραφήσεις για βιβλία. Έχω σπουδάσει αρχιτεκτονική και έχω δουλέψει και στον χώρο της διαφήμισης. Μου αρέσει η μουσική, τα βιβλία και τα παιχνίδια, η ζωγραφική και το φαγητό. Α, κι όπως λέει και στο βιογραφικό μου, και η μπύρα.

Θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιο ήταν το κίνητρο που σε ώθησε να συνδυάσεις την τέχνη της εικονογράφησης με εκείνη της συγγραφής;

Δεν είχα ποτέ ακριβώς κίνητρο. Ζωγραφίζω από μικρός, αλλά έχω γράψει συνολικά πολύ περισσότερο. Τα πρώτα μου ερεθίσματα στον χώρο ήταν τα παραμύθια και οι ιστορίες των μεγάλων ζωγράφων που μου διάβαζε η μητέρα μου. Να ’ναι καλά οι εκδόσεις Στρατίκη και οι Modern Times. Ωστόσο και μεγαλώνοντας, πάντα οι δύο χώροι πήγαιναν χέρι-χέρι για μένα. Όταν διάβαζα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, έβλεπα δίπλα και τα σχέδια του Τόλκιν. Τα βιβλία του Ιουλίου Βερν είχαν μέσα υπέροχες γκραβούρες, ο Δον Κιχώτης ήταν εικονογραφημένος, το ίδιο και ο Βαρόνος Μινχάουζεν. Από τα πρώτα μου σχέδια ήταν να αντιγράφω αυτές τις εικονογραφήσεις και τα σχέδια του Αστερίξ. Για εμένα το κείμενο και η εικονογράφηση δεν απείχαν ποτέ πολύ.

Διαβάζοντας το βιογραφικό σου μία λέξη ξεχωρίζει αμέσως: Νόρνιμ. Πες μας δύο λόγια για το δημιούργημά σου αυτό.

Το Νόρνιμ είναι κάτι που προέκυψε πολύ σταδιακά με το όνομα οριακά τελευταίο. Είναι ένα κομμάτι του Βορρά, στο Ντάργκολ, στον κόσμο όπου διαδραματίζεται η ιστορία του Έρκαχοθ. Άλλαξε πολλά ονόματα, αλλά είχε πάντα την ίδια ουσία – και στην πραγματικότητα και στο κείμενο του βιβλίου. Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές έχω δοκιμάσει να το ονομάσω. Τελικά κατέληξα στο «Νόρνιμ», γιατί η λέξη ακουγόταν σαν αυτό που ήταν. Μια περιοχή απομονωμένη και σιωπηλή που κρέμεται στην άκρη του κόσμου, όπου ο χρόνος κυλάει διαφορετικά, αλλά όχι γαλήνια. Όπου η ομίχλη και το δάσος δεν είναι μόνο το τοπίο, αλλά και ο τόπος ο ίδιος και τα μυστικά του έχουν γίνει ένα με το χώμα του. Πάνω από όλα, όμως, είναι μια αφετηρία. Ένας τόπος που αφήνεις πίσω και γίνεται σημαντικότερος όσο πιο μακριά φεύγεις. Ένας τόπος που μια μέρα θα γυρίσεις πίσω.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να δημιουργήσεις ένα δικό σου φανταστικό σύμπαν από το μηδέν. Από πού άντλησες την έμπνευση;

Δεν ξέρω αν ήταν εύκολο ή δύσκολο – ακόμα το κάνω. Στην αρχή η αλήθεια ήταν είχα επηρεαστεί πάρα πολύ από τον Τόλκιν και για πολλά χρόνια συνέχισα έτσι. Κάποια στιγμή, όμως, όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου, ένας φίλος μου στην Αγγλία μου είπε ενώ πίναμε σε μια pub, ότι η Φαντασία ήταν βαρετή. Μου έκανε εντύπωση – για μένα ήταν ό,τι πιο ενδιαφέρον. Μου είπε ότι όλα είναι χιλιογραμμένα και αναπαράγονται και είδα κάποια αλήθεια σε αυτό. Από τότε αποφάσισα, ότι έπρεπε να βρω έναν λόγο και μια αιτία για το κάθε τι στην ιστορία μου. Ο κόσμος στο κάτω κάτω για μένα είναι το δυναμικό παρασκήνιο της ιστορίας μου. Αγαπάμε την Οδύσσεια και την Ιλιάδα, τον Τόλκιν και τον Moorcock όχι τόσο για τον κόσμο τους, όσο για το τι ιστορίες λένε. Και τότε άρχισε το δύσκολο. Έπρεπε να αποδεχτώ τις επιρροές μου και να επανεφεύρω και να κάνω αλλαγές σε όλα όσα είχα γράψει, ώστε να έχουν το νόημά τους στην ιστορία μου. Και η αλήθεια είναι ότι τότε αγάπησα πραγματικά το Ντάργκολ και απολαμβάνω την εξερεύνησή του όσο τίποτα άλλο.

Έρκαχοθ: ο βασικός χαρακτήρας του δεύτερου βιβλίου σου. Ένας χαρακτήρας που καλείται να αντιμετωπίσει την ύστατη πρόκληση για την επίτευξη του μεγαλύτερου του στόχου. Πες μας δύο λόγια για τον χαρακτήρα. Ποιες είναι αδυναμίες του και ποια τα δυνατά του χαρακτηριστικά.

Ο Έρκαχοθ είναι ένας νεαρός – όχι πολύ – ο οποίος θέλει να γίνει Ιππότης σε έναν κόσμο, όπου οι αριστερόχειρες σαν κι εκείνον δεν γίνονται τίποτα άλλο παρά δακτυλοδεικτούμενοι και παρίες – μιας και θεωρούνται γρουσούζηδες. Είναι ειλικρινής και ηρωικός, αλλά σε επίπεδο που τελικά τον βλάπτει. Θέλει τόσο πολύ να ανήκει στον κόσμο του, που ξεχνάει να χρησιμοποιήσει το μυαλό του και πιάνεται κορόιδο. Είναι γεμάτος καλοσύνη αλλά και οργή, θέλει να αγκαλιάσει τον κόσμο και ταυτόχρονα τον απορρίπτει. Είναι ένα άτομο απίστευτα ηθικό που ταυτόχρονα παρασύρεται και πολλές φορές πιστεύει ότι έχει το ηθικό προβάδισμα. Κάθε δύναμη του Έρκαχοθ συνδέεται με μια του αδυναμία – και αντίστροφα. Όπως και οι δικές μας.

Χωρίς κάποιο σπόιλερ, τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Έρκαχοθ; Θα είναι μακρύς ο δρόμος για την κάθαρση στα επόμενα βιβλία; Θα δούμε νέους χαρακτήρες να τον πλαισιώνουν στην περιπέτειά του;

Ο δρόμος του Έρκαχοθ δεν έχει παρά μόλις ξεκινήσει. Έχει να πονέσει πολύ και να μάθει πολλά πράγματα. Έχει να μάθει να αγαπάει, αλλά και να αφήνει πράγματα και ανθρώπους πίσω του. Έχει να μάθει το πραγματικό κόστος του στόχου του και να αποφασίσει αν θέλει να τον κυνηγήσει ως το τέλος. Να δει τον κόσμο και τον εαυτό ως κομμάτι του. Ο δρόμος είναι μακρύς και φυσικά οι χαρακτήρες που θα συναντήσει πολλοί – όλοι με τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους, τα ταξίδια και τις αποστολές τους.

Ποιους συγγραφείς θαυμάζεις και με ποιους θα ήθελες να συνεργαστείς κάποια στιγμή;
*πέρα από εκείνους που έχεις ήδη συνεργαστεί.

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω έχω μεγάλο θαυμασμό για τον Τόλκιν. Μου αρέσει πάρα πολύ ο Μούρκοκ, ο Πόε και ο Peake. Λατρεύω τον David Gemell και τη Le Guin.Επίσης, μου αρέσει ο Terry Pratchett και ο Ιούλιος Βερν, ο Όμηρος και ο Hesse. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι ιστορίες του Αστερίξ και του Scrooge McDuck από τον Don Rossa. Τώρα από συνεργασίες… θα ήταν όνειρο ζωής να συνεργαστώ με τον Neil Gaiman. Αλλά πραγματικά είναι πάντα χαρά μου να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν βαθιά αγάπη για το έργο τους.

Πρόσφατα θαυμάσαμε τη δουλειά σου στο έργο της Αγγελικής Ράδου, “Φάντασμα στο χιόνι”. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και ποια η εμπειρία σου από αυτή;

Γνώρισα την Αγγελική τη μέρα που έβγαινε το «Από τη Σοφίτα στο Νόρνιμ». Μιλούσε στην Αγγέλα Γαβρίλη, την εκδότριά μου, για ένα βιβλίο με θέμα την Ιαπωνία, το οποίο ήθελε να εικονογραφήσει. Η εκδότρια μας σύστησε και τα υπόλοιπα πήραν τον δρόμο τους. Ήθελα πάντα να εξερευνήσω αυτή τη μεριά του κόσμου και η ευκαιρία να βουτήξω – έστω και στα ρηχά – του ωκεανού της ιαπωνικής τέχνης και παράδοσης ήταν μια υπέροχη ευκαιρία, την οποία θα αποζητούσα ξανά και ξανά. Πέρασα πολύ όμορφα κάνοντας το «Φάντασμα στο  Χιόνι» και ανυπομονώ να βρεθώ σε ένα αντίστοιχο έργο στο μέλλον.

Για κάποιον που δεν έχει δει ένα έργο σου, πώς θα χαρακτήριζες το στυλ με το οποίο εικονογραφείς;

Παρότι εικονογραφώ ψηφιακά, όσον αφορά τα έγχρωμα σχέδιά μου, προσπαθώ να τους δίνω μια αισθητική που βλέπεις σε πίνακες σαν αυτούς του Aivazovsky, του Carl Gustav Carus και των Προραφαηλιτών, ή του John Howe και του Allan Lee. Των τελευταίων η αισθητική είναι αυτή που έχει επηρεάσει και τα περισσότερα έργα μου – ιδιαίτερα στο μολύβι. Το έργο του Gustave Doré είναι επίσης μεγάλη επιρροή για εμένα. Όταν ζωγραφίζω, ο πρώτος μου στόχος είναι να εκφράσω μία σκέψη ή ένα συναίσθημα και το μολύβι και η γραφίδα μου είναι τα εργαλεία μου.

Θεωρείς ότι υπάρχει ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού στο κάλεσμα των νέων συγγραφέων;

Όπως έχουν πάει τα πράγματα για εμένα, θα έλεγα ναι. Το «Από τη Σοφίτα στο Νόρνιμ» βρίσκεται ήδη στη δεύτερή του έκδοση και ο Έρκαχοθ παίρνει σιγά-σιγά φόρα. Νόμιζα ότι ο Έρκαχοθ θα σταματούσε στον κύκλο των γνωστών μου, αλλά από ό,τι φαίνεται υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δέχονται να με εμπιστευτούν με τον χρόνο και τα χρήματά τους – ειδικά σε μια εποχή που και τα δύο σπανίζουν. Αν κάποιος μας διαβάζει τώρα, να ξέρετε ότι σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου και ανυπομονώ να σας ξανασυναντήσω σε κάποια επόμενη δημιουργία μου. Ή και δική σας.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Νίκο Γαϊτανόπουλο;

Έχουμε και λέμε. Το δεύτερο βιβλίο του Έρκαχοθ είναι στα σκαριά με πολλή εκτενέστερη δομή και εικονογράφηση, με περισσότερα τραγούδια και περισσότερες ιστορίες. Αυτή τη στιγμή μεταφράζεται και το πρώτο βιβλίο από τον Αντρέα Μιχαηλίδη, οπότε αγωνιώ λίγο και για αυτό. Επίσης, κάθε τόσο θα γράψω μια μικρή ιστορία ή κάποιο ποίημα στο σημειωματάριό μου. Τέλος έχω σχέδια για 2-3 μεγαλύτερες ιστορίες και ένα παιδικό παραμύθι, αλλά αυτά είναι project για λίγο αργότερα. Αλλά πού ξέρεις; Μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα και να μπορώ σύντομα να κάνω περισσότερα.

Δύο λόγια για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Να είστε πάντα περίεργοι, πάντα ζωντανοί και να βλέπετε πάντα τον κόσμο με αγάπη. Ακόμη κι αν μοιάζει να μην έχει καθόλου, είναι απλώς καλά κρυμμένη. Και στηρίξτε τους καλλιτέχνες που σας στηρίζουν.

Διαβάστε περισσότερες συνεντεύξεις συγγραφέων πατώντας εδώ.

The post Συνέντευξη με τον Νίκο Γαϊτανόπουλο! appeared first on anthem.gr.

Πριν από λίγο καιρό γνώρισα τη μουσική των Spinners, ακούγοντας τον τελευταίο τους δίσκο, το Operation: Breakout.

Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο άλμπουμ καλοπαιγμένου punk διανθισμένο με indie και post-hardcore στοιχεία, το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα.

Από ενδιαφέρον άκουσα και την υπόλοιπη δισκογραφία του συγκροτήματος προκειμένου να αντιληφθώ την εξελικτική τους πορεία και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το τελευταίο τους πόνημα είναι και η κορυφαία τους δουλειά.

Μετά χαράς λοιπόν συνομιλήσαμε με τους Spinners σχετικά με το Operation: Breakout και τους ίδιους ως συγκρότημα και εκείνοι απάντησαν σε κάθε μας ερώτηση.

Από ποιους αποτελούνται σήμερα οι Spinners; Μιλήστε μας για τη μέχρι τώρα πορεία και δισκογραφία σας.

Τα μέλη της μπάντας είναι: Παναγιώτης – Κιθάρα, Φωνή, Γιάννης – Μπάσο, Φωνητικά, Χρήστος – Τύμπανα. Έχουμε κυκλοφορήσει 4 δίσκους και ένα E.P όλα σε δική μας παραγωγή. Ο πρώτος δίσκος κυκλοφόρησε το 2011. Όλοι οι δίσκοι είναι Self-Released εκτός του Operation: Breakout που είχαμε και την στήριξη της Sideshow Records. Κάθε δίσκος για εμάς σηματοδοτεί ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και τις εμπειρίες που είχαμε μέσα σε αυτό. Αυτό οφείλεται βέβαια και από τις αλλαγές στη θέση του μπάσου που σχεδόν είχε κάθε φορά η μπάντα ανάμεσα στις κυκλοφορίες.

Πως προέκυψε το όνομά σας και ποιος ήταν πίσω από τη σύλληψή του;

Παναγιώτης: Ήταν δική μου ιδέα την είπα στα παιδιά και άρεσε σε όλους. Δεν σημαίνει κάτι ιδιαίτερο.

Με ποια θέματα καταπιάνεστε στιχουργικά και τι εξελίξεις προέκυψαν στη στιχουργική σας θεματολογία από τότε που ξεκινήσατε μέχρι σήμερα;

Τα θέματα μας κυρίως είναι κοινωνικοπολιτικά με σαρκαστική διάθεση. Πολλά κομμάτια έχουν και το προσωπικό χαρακτήρα βέβαια. Τα τελευταία χρόνια συμμετέχουμε όλοι στις ιδέες των στίχων και αυτό είναι πολύ καλό.

Κινούμενοι σε ένα χώρο μεταξύ του punk, του indie, αλλά και του post-hardcore ποια συγκροτήματα έχουν αποτελέσει επιρροές σας; Θα μπορούσε ο κάθε ένας της τριάδας να ονομάσει ένα άλμπουμ που τον έχει επηρεάσει περισσότερο καλλιτεχνικά;

Παναγιώτης: Husker Du – Zen Arcade
Γιάννης: Nirvana – Nevermind
Χρήστος: Screaming Trees – Dust

Πάμε στον τελευταίο σας δίσκο με το όνομα Operation: Breakout που κυκλοφόρησε στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς. Όντας ιδιαίτερα ενεργοί δισκογραφικά τα τελευταία χρόνια, τι εμπειρίες σας άφησε η ηχογράφηση και ποιοι ήταν οι συντελεστές πίσω από αυτό;

Αυτός ο δίσκος μας έκανε να πιστέψουμε πιο πολύ σε εμάς. Είμασταν όλοι πολύ δημιουργικοί εκείνη την περίοδο και θέλαμε να αποτυπώσουμε αυτό που κάναμε. Κάποια κομμάτια τα γράψαμε λίγο καιρό πριν γίνει η τελική ηχογράφηση. Μάθαμε πολλά από αυτόν τον δίσκο και για αυτό είναι ο αγαπημένος μας. Οι συντελεστές ήταν κυρίως φίλοι μας που μας βοήθησαν αρκετά στο να βγει σωστά το αποτέλεσμα.

Ακούγοντας και τις προηγούμενες κυκλοφορίες σας, θα έλεγα ότι το Operation: Breakout έχει πετύχει την καλύτερη χημεία μεταξύ των διαφορετικών ήχων και ειδών που αφομοιώνετε στη μουσική σας. Τι διαφορετικό έχει για εσάς σε σχέση με τους προκατόχους του;

Παναγιώτης: Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι η μπάντα έχει ωριμάσει αρκετά κ συνεπώς οι ιδέες μας γίνονται πιο συγκεκριμένες για το τελικό αποτέλεσμα. Σημαντικό ρόλο βέβαια έπαιξε σε αυτό και η έλευση του Γιάννη στο συγκρότημα που είναι κοντά στα ακούσματα και τις επιρροές της μπάντας, αλλά και το κλίμα πλέον είναι πολύ καλύτερο οργανωτικά και σε άλλα πράγματα.

Το όνομα του δίσκου μου θύμισε αρκετά το Operation: Mindcrime των Queensrÿche. Πως το εμπνευστήκατε και τι σημαίνει για εσάς;

Παναγιώτης: Το όνομα αποφασίστηκε την τελευταία στιγμή. Είχε ο καθένας μας κάποιες ιδέες αλλά επικράτησε αυτή από το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Για μένα σημαίνει η αλλαγή, το νέο ξεκίνημα, η απόδραση από την μιζέρια.

Πως ξεκινάτε το γράψιμο καινούριων τραγουδιών για κάθε δίσκο; Πως αρχίζουν οι ιδέες και τι σχέση έχουν με το τελικό αποτέλεσμα;

Συνήθως όλα ξεκινούν από κάποια ιδέα που έχει κάποιος. Τζαμάρουμε πολύ για να φτάσουμε στο αποτέλεσμα που είμαστε όλοι ικανοποιημένοι.

Πως είναι η εμπειρία ενός ελληνικού συγκροτήματος να περιοδεύει στην Ευρώπη; Σε ποιες χώρες έχετε παίξει και τι διαφορές παρατηρήσατε σε σύγκριση με το ελληνικό κοινό;

Βασικά το να περιοδεύει μία μπάντα δεν είναι κάτι εύκολο. Απαιτεί πολλές θυσίες και υπομονή. Εμάς μας έκανε καλό αυτό πάντως. Όλη αυτή η εμπειρία είναι που σου μένει για πάντα. Το κοινό πάνω κάτω είναι το ίδιο στα Βαλκάνια με το δικό μας. Οι χώρες που παίξαμε είναι Ρουμανία, Σερβία, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Κόσοβο, Σκόπια, Ουγγαρία κ.α.

Έχοντας μοιραστεί τη σκηνή με μεγάλα ονόματα του χώρου όπως οι Last Drive και οι Deus X Machina θα θέλατε να συνεργαστείτε σε επόμενο δίσκο με κάποιο μέλος ελληνικού ή ξένου συγκροτήματος που έχετε γνωρίσει;

Συνήθως σε κάθε δίσκο συνεργαζόμαστε με μέλη από άλλες ελληνικές μπάντες γνωστές και μη. Με κάποιον από το εξωτερικό δεν έχουμε ακόμα συνεργαστεί για κάποιο δίσκο αλλά σίγουρα είναι πολλοί αυτοί πού θέλουμε να κάνουμε κάτι μαζί τους.

Ποια είναι η γνώμη σας για τη στήριξη των ΜΜΕ σε underground σχήματα όπως εσείς;

Σημαντική. Μας βοηθάει αρκετά στο να κάνουμε γνωστή τη δουλειά μας σε ανθρώπους που ίσως να ενδιαφέρονται να ακούσουν τη μουσική μας.

Πως βρίσκετε την ελληνική punk-hardcore σκηνή;

Έχουμε απίστευτα καλές μπάντες…

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους Spinners; Ιδιαίτερα αφού τελειώσει η δύσκολη φάση που περνάμε, έχετε στο πλάνο να κάνετε συναυλίες και να δουλέψετε νέο υλικό;

Σίγουρα κάποια στιγμή θέλουμε να παρουσιάσουμε τον τελευταίο δίσκο που λόγω των μέτρων αναγκαστήκαμε να ακυρώσουμε. Τώρα θα κλειστούμε στο στούντιο και θα γράψουμε νέα κομμάτια που ίσως μπουν σε κάποια μελλοντική κυκλοφορία.

Πως μπορεί να ακούσει ο κόσμος το δίσκο και πως μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας;

Στη σελίδα μας στο Bandcamp υπάρχει όλη η δισκογραφία μας όπου μπορεί κάποιος να την ακούσει ελεύθερα. Μπορεί βεβαίως να αγοράσει ότι θέλει και από εκεί. Μπορεί κάποιος να μας βρει εύκολα και στη σελίδα μας στο Facebook ή να στείλει mail στο: spinners222@gmail.com.

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Μείνετε ασφαλείς αλλά όχι μουδιασμένοι.

Μπορείτε να ακούσετε το Operation: Breakout και να στηρίξετε τους Spinners στο Bandcamp.

The post Συνέντευξη “Spinners” appeared first on anthem.gr.