Λένε πως όταν ένα κεφάλαιο κλείνει, ανοίγει ο δρόμος για να ξεκινήσει κάτι καινούργιο, ίσως ακόμη πιο όμορφο. Έτσι κι εμείς, ως Anthems Radio Show και Anthem.gr, αποχαιρετούμε σήμερα το ραδιοφωνικό μας σπίτι.

Ύστερα από εννέα χρόνια παρουσίας στα ερτζιανά, μας ανακοινώθηκε ότι το Radioalchemy αναστέλλει τη λειτουργία του. Δεν γνωρίζουμε αν ο θρυλικός διαδικτυακός σταθμός θα κλείσει οριστικά ή αν κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Για εμάς, όμως, ολοκληρώνεται μια υπέροχη συνεργασία, γεμάτη στιγμές που θα κρατήσουμε για πάντα.

Στα στούντιο του σταθμού γεννήθηκε μια εβδομαδιαία, σχεδόν ιερή συνήθεια μαζί σας. Το Anthems Radio Show υπήρξε η καλύτερη μορφή ψυχοθεραπείας, κι ένας μοναδικός τρόπος να διατηρούμε ζωντανή την επαφή μας με εσάς, τους αναγνώστες και ακροατές του webzine μας. Στα εννιά αυτά χρόνια γνωρίσαμε και συνομιλήσαμε με σπουδαίους καλλιτέχνες και μουσικούς, γελάσαμε με τους πιο επικούς χαρακτήρες της trash TV, διοργανώσαμε φεστιβάλ, σατιρίσαμε, δοκιμάσαμε γεύσεις από όλο τον κόσμο, χτίσαμε δυνατές φιλίες και ανοίξαμε τους ορίζοντές μας.

Πάνω απ’ όλα, θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε από καρδιάς για την αγάπη, τη στήριξη και την παρέα που μας χαρίσατε όλα αυτά τα χρόνια. Χωρίς εσάς, τίποτα από όλα όσα ζήσαμε δεν θα είχε την ίδια αξία. Ήσασταν η έμπνευση και η κινητήρια δύναμή μας σε κάθε εκπομπή, σε κάθε μας βήμα.

Το ταξίδι μας στο Radioalchemy μπορεί να ολοκληρώνεται εδώ, αλλά οι αναμνήσεις, οι στιγμές και οι δεσμοί που δημιουργήσαμε θα μας συντροφεύουν για πάντα. Και, ποιος ξέρει; Ίσως σύντομα να βρεθούμε ξανά μαζί σε ένα νέο κεφάλαιο.

Μέχρι τότε σχεδιάζουμε να κάνουμε μία αποχαιρετιστήρια εκπομπή, την Τετάρτη 1 Οκτωβρίου, παρέα με τον Αγαμέμνονα και τον Νικόλα.

The post Μουσική Ανταρσία #56: Αντίο Radioalchemy appeared first on anthem.gr.

Δώδεκα χρόνια τώρα καίει η φωτιά μέσα μας.

Δώδεκα χρόνια από τότε που αγόρασα το “Sing the Sorrow” και το “Decemberunderground“, σε ένα από τα ελάχιστα δισκάδικα που είχαν απομείνει στην Αθήνα. Ναι, δώδεκα χρόνια από τότε που η πένα και τα φωνητικά του Davey Havoc, άρχισαν να αφήνουν το αποτύπωμά τους και στο δικό μου τρόπο γραφής.

Μπορεί λοιπόν να γνώρισα του AFI αρκετά χρόνια μετά την μετάλλαξη τους σε εξαιρετική emo rock μπάντα των zeroes, ωστόσο οι δύο εκείνοι δίσκοι μου έδωσαν το έναυσμα να ερευνήσω και να αγαπήσω τις υπόλοιπες φάσεις τους: alternative, post-hardcore, horror punk ή gothic rock.

Όντας λοιπόν φανατικός οπαδός του σχήματος, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, η μουσική των AFI θα μου κρατά πάντα συντροφιά στην καθημερινότητα. Γιατί όσα κι αν έχουν αλλάξει όλο αυτό το διάστημα, στα ακουστικά μου παίζει συνέχεια η μελαγχολική μουσική τους. Παραμένει soundtrack για κάθε λογής καταστάσεις: lockdowns, χωρισμούς, γιορτές, θανάτους, βράδια με φίλους. Τότε που ήμασταν ριζωμένοι σε δημοσιογραφικά γραφεία, ευτυχισμένοι σε ραδιοφωνικά στούντιο, που διανύαμε χιλιάδες χιλιόμετρα πίσω από ένα τιμόνι. Τότε που αγκαλιαστήκαμε για πρώτη φορά, αλλά κι όταν είπαμε το τελευταίο αντίο. Μελωδίες που αφήνουν το αποτύπωμά τους στο σαρωτικό πέρασμα του χρόνου. Αυθεντικές, ατόφιες, αναλλοίωτες!

“Συμβούλευσε τη ζεστασιά σου να μείνει μακριά. Εδώ είναι Δεκέμβρης! Κάθε μέρα…“

Αν αναρωτιέστε πως αυτή η ψύχρα των στίχων, της μουσικής και των βιντεοκλίπ κράτησε τη φλόγα ζωντανή, αρκεί να ανατρέξετε στην φιλοσοφία και τον τρόπο ζωής του frontman, ο οποίος παραμένει αυθεντικός στα πιστεύω του μέχρι και σήμερα: straight edge, vegan, hardcore. Δίχως ποτέ όμως να κουνήσει το δάχτυλο για τον τρόπο ζωής του.

“Το straight edge γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα της hardcore σκηνής. Δεν πιστεύω υποχρεωτικά, όπως λένε μερικοί άλλοι άνθρωποι, ότι πρέπει να ανήκεις στην hardcore σκηνή, αν θες να μοιραστείς τη φιλοσοφία αυτή και τη στάση κόντρα στη χρήση ουσιών…”!

Πάντως από την πρώτη φάση του σχήματος μέχρι και σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει μία μάχη των δημιουργών. Σαν να προσπαθούν απεγνωσμένα να ορθώσουν ανάστημα κόντρα στην κατάθλιψη και τον πόνο. Διότι μέχρι και τον ομώνυμο δίσκο του 2017, τα μοτίβα φανερώνουν πως έχει “χυθεί αίμα” στον πόλεμο με το θηρίο. Πόνος που εκφράζεται μέσα από τα riffs, το γρέζι της φωνής του Davey και τους στίχους. Διαχρονικός. Οξύς. Ανίκητος.

Αυτός ο πόνος των AFI, θαρρείς μεγάλωνε δίσκο με δίσκο. Ο κόσμος άρχισε να αγκαλιάζει την μπάντα από την Καλιφόρνια, η οποία σταδιακά υιοθετούσε επιρροές σκοτεινού ρομαντισμού. Από τον τρίτο δίσκο κι έπειτα, η μουσική και οι στίχοι τους μεστώνουν, γίνονται πιο ατμοσφαιρικοί. Αυτή είναι και η ευκαιρία να γίνουν γνωστοί από το ευρύ κοινό και να αγαπηθούν όσο λίγοι.

Παράλληλα αποδίδουν φόρο τιμής σε όλα εκείνα τα συγκροτήματα που γαλούχησαν τα μουσικά τους πιστεύω. Στις μπάντες των 80s που μέχρι και σήμερα έχουν αφήσει το αποτύπωμα τους στο χρόνο.

“Έχουμε πολλές, πολλές επιρροές που καλύπτουν το μουσικό φάσμα. Ο καθένας από εμάς μεγάλωσε με αρκετά είδη, από πανκ έως σκληροπυρηνικά και σκοτεινά σχήματα της δεκαετίας του ’80 από το Ηνωμένο Βασίλειο όπως The Cure, Bauhaus, Joy Division και Sisters of Mercy. Υπήρχαν ροκ συγκροτήματα όπως οι Misfits, Samhain και Danzig και βιομηχανικές μπάντες όπως οι Skinny Puppy, Ministry, Front 242 και Alien Sex Fiend. Και όλοι αγαπάμε τους Smiths”.

Συνήθως, οι πιο σκληροπυρηνικοί οπαδοί κρίνουν αρνητικά ένα συγκρότημα που εξελίσσεται μουσικά και αφήνει πίσω κάποιες από τις παλαιότερες μουσικές καταβολές του. Αυτό έρχεται σε άμεση ρήξη με την άποψη πως ένα συγκρότημα πρέπει να εξελίσσεται μουσικά, να “απασφαλίζει” στιχουργικά και να μπορεί να πειραματιστεί όπως ορίζει η μουσική έκφραση των μελών.

Και κάπου εδώ θεωρώ πως οι AFI έχουν κάνει την καλύτερη δουλειά. Εξελίχθηκαν σε όλα τα επίπεδα, εκφράστηκαν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και παράλληλα παρέμειναν πιστοί στο ηχόχρωμα και την αγάπη τους για τη μουσική. Έτσι, έχοντας τέσσερις δεκαετίες στο ενεργητικό τους και έντεκα δίσκους στην πλάτη τους, παραμένουν επίκαιροι και πρωτοστατούν στην σκηνή.

Παρ’ όλα αυτά, η επταετία 2000-2006 είναι η ψυχή και η καρδιά των AFI.

Με το “The Art Of Drowning” κατάφεραν να συστηθούν στο κοινό ως μία horror punk μπάντα, που μιλάει δίχως ντροπή για τους φόβους και τον πόνο. Κορυφαία στιγμή του δίσκου είναι το “The Despair Factor”, με το οποίο κατακτούν τις πρώτες διθυραμβικές κριτικές.

Τρία χρόνια αργότερα, το 2003, κυκλοφορεί το “Sing The Sorrow“, όπου ο ήχος τους γίνεται πιο μεστός και τραγουδούν για κάθε είδους ανθρώπινο πόνο. Πρόκειται για ένα μοναχικό ταξίδι στους δρόμους της κατάθλιψης, όπου η θλίψη είναι συνοδηγός και μπορεί να οδηγήσει στη λύτρωση. Ποιητικά άρτιο, μουσικά υπέροχο. Σε μία βδομάδα καταφέρνουν να πουλήσουν 96.000 δίσκους, τεράστιο επίτευγμα για μπάντα της εποχής.

Οι στίχοι τους μιλούν για τη μοναξιά, την εγκατάλειψη και τον πόνο. Το κοινό τους ταυτίζεται. Όσοι νιώθουν βυθισμένοι από το τέρας της κατάθλιψης, βρίσκουν απάγκιο στην μουσική και τους στίχους τους. Και κάπου εκεί έρχεται το “DecemberUnderground“, ίσως ο καλύτερος δίσκος τους μέχρι σήμερα.

Πλέον έχουν  αποδεχτεί το ψύχος του χειμώνα, για το οποίο μας προοικονομούσαν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ο δίσκος αποτελεί την επιτομή της καριέρας τους, καθώς οι AFI συνδέουν αριστουργηματικά τα παρακάτω είδη: alternative rock, emo, post-hardcore, EDM, new wave, gothic rock, hardcore punk, synthwave και synthpop. Ποτέ ξανά μια μπάντα των zeroes δεν είχε συνδέσει όλα αυτά τα είδη με επιτυχία σε έναν μόνο δίσκο.

Τα τρία singles του “DecemberUnderground” (Miss Murder, Love Like Winter and The Missing Frame) αποτελούν και τον βασικό πυρήνα του δίσκου. Οι στίχοι παραμένουν σε προηγούμενα μοτίβα, μόνο που πλέον έχουν αποδεχτεί ότι ο χειμώνας αυτός δε θα τελειώσει ποτέ.

Γιατί εδώ είναι κάθε μέρα Δεκέμβρης!

“Θα σε περιμένω”, είπε Ατελείωτα. “Θα σε περιμένω”, είπε Μιζέρια.

Εδώ είναι κάθε Δεκέμβρης!

Για περισσότερα άρθρα της Μουσικής Ανταρσίας, μπορείτε να πατήσετε εδώ.

The post Μουσική Ανταρσία #55: Εδώ είναι πάντα Δεκέμβρης! appeared first on anthem.gr.

Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε τον Lemmy Kilmister με λίγα λόγια τότε σίγουρα θα λέγαμε πως ήταν πρωτοπόρος, ρέμπελος, τζογαδόρος, που ζούσε τη ζωή του στο έπακρο και δεν άφηνε ούτε μία μέρα ανεκμετάλευτη. Ακόμη και το ίδιο του το όνομα προερχόταν από την αγάπη του για το τζόγο.

Can you lemmy (lend me) a quid?

Σαν σήμερα, στις 28 Δεκεμβρίου του 2015, ο Lemmy έφυγε από τη ζωή, έχοντας ηττηθεί από τον καρκίνο. Ο άνθρωπος που λάτρευε να μιλάει στα τραγούδια του για τη βεβαιότητα του θανάτου και την αγάπη του για τη ζωή, έφυγε οριστικά, αφήνοντας πίσω του τεράστια κληρονομιά, ως πρωτοπόρος που βοήθησε στη διάδοση και την εξέλιξη της μέταλ μουσικής.

Για πολλούς από εμάς ο Lemmy ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της εφηβικής μας ηλικίας και της μετέπειτα ζωής μας. Ήταν ο θρύλος που είχε λογοκριθεί από το αμερικανικό MTV ακόμη και από τη δεκαετία του ’80. Ήταν ο άνθρωπος που προσπάθησε να διδάξει μπάσο -δίχως επιτυχία- στον Sid Vicious των Sex Pistols. Ήταν ο μουσικός που μαζί με τους Motorhead έσπασε για πρώτη φορά το φράγμα των 130 ντεσιμπέλ. Πρωτίστως όμως, ήταν ο πιο αληθινός άνθρωπος, που ποτέ δεν πρόδωσε τα πιστεύω του και ποτέ δεν έκρυψε τα πάθη του.

Μπορεί να έπιασε για πρώτη φορά μπάσο στα χέρια του σε ηλικία 23 ετών, ωστόσο το έμφυτο ταλέντο τoν ανέδειξε σε πρωτοπόρο. Η πρώτη του μπάντα με τίτλο “Hawkwind” (space rock), αποτέλεσε εξαιρετικό δείγμα της “γραφής” του Lemmy. Ωστόσο τα πραγματικά διαμάντια γράφτηκαν στους Motorhead.

Ο ίδιος ξεκίνησε τη μπάντα σε ηλικία 30 ετών, ενώ δεν είχε καταφέρει να την εκτινάξει σε δημοτικότητα, μέχρι την ηλικία των 35 ετών. Έτσι έκλεισε τα στόματα πολλών επικριτών, ενώ παράλληλα τράνταξε συθέμελα το παραδοσιακό αμερικανικό δόγμα, που υποστήριζε πως κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει πετύχει στη ζωή του μέχρι την ηλικία των 25 για να είναι ευτυχισμένος.

Εν τέλει στους ανθρώπους δεν αρέσει η αλήθεια, αλλά εμένα μου αρέσει. Μου αρέσει επειδή αναστατώνει πολλούς ανθρώπους. Αν τους δείξεις πολλές φορές ότι τα επιχειρήματα τους είναι άθλια, τότε ίσως ένας από αυτούς να πει: “Ω, περίμενε! Ήμουν λάθος”. Ζω για αυτή τη σπάνια στιγμή! – Lemmy Kilmister

Η διετία 1979-1980 αποτέλεσε περίοδος θριάμβου για τον Lemmy και τους Motorhead, αφού μέσα σε ένα χρόνο η μπάντα κυκλοφόρησε τρεις εξαιρετικούς δίσκους (Overkill, Bomber, Ace of Spades). Μάλιστα το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου Overkill, αποτέλεσε προπάτορας του thrash metal, αφού για πρώτη φορά ο Phil, εξέλιξε το ρυθμό εντάσσοντας δικασιές στα ντραμς.

Στην Ελλάδα οι Motorhead και ο Lemmy αγαπήθηκαν όσο λίγοι. Ο παλμός της μουσικής τους χτυπάει μέχρι και σήμερα στα ροκ και μέταλ στέκια της χώρας. Το συναυλιακό τριήμερο του 1988 στο αθηναϊκό ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ, έχει χαρακτεί στο ανεξίτηλα στην καρδιά των οπαδών του σχήματος.

Μπορεί να μην είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε από κοντά την χρυσή εποχή του Lemmy και των Motorhead, ωστόσο η μουσική τους καταφέρνει πάντοτε να μας γυρίζει πίσω στο χρόνο. Στο τέλος της μέρας, το μεγαλύτερο κομμάτι της “κληρονομιάς” του Lemmy ήταν η αστείρευτη αγάπη του για τη ζωή. Και αυτό κρατάμε!

Διαβάστε περισσότερα μουσικά αφιερώματα.

The post Μουσική Ανταρσία #54: 5 χρόνια χωρίς τον Lemmy Kilmister… appeared first on anthem.gr.

Κακά τα ψέματα: Από τότε το ραδιόφωνο παρακμάζει. Υποφέρει από πολλές “πληγές”, η ανάλυση των οποίων δεν μπορεί να γίνει αυτή τη στιγμή.

Όσα χρόνια όμως κι αν έχουν περάσει, υπάρχουν ακόμη παραγωγοί που θαυμάζουμε και αγαπάμε. Παραγωγοί που ακόμη και σήμερα μας μαθαίνουν νέα τραγούδια και που υπηρετούν μέχρι τέλους την Τέχνη.

Ένας από αυτούς τους παραγωγούς είναι ο αγαπημένος μας φίλος, Νεκτάριος Κυριάκου, ο οποίος αποτελεί ακρογωνιαίος λίθος του Radioalchemy!

Η εκπομπή του Νεκτάριου είναι μία πραγματική αχτίδα φωτός για τους λάτρεις της σύγχρονης ροκ και όλων των παραπλήσιων μουσικών ιδιωμάτων. Μία εκπομπή δίχως airplays, η οποία έχει σκοπό να αναδείξει νέους καλλιτέχνες, αλλά και τραγούδια που ίσως προσπεράσαμε από τις λίστες μας. Εν μέσω lockdown, πραγματικά η εκπομπή είναι μία ανάσα για εμάς!

“Έστω κι ένας άνθρωπος να περάσει καλύτερα αυτές τις ώρες, είναι μία σημαντική κατάκτηση! Γιατί δεν έχει στεγανά, δεν έχει βαρίδια, δεν έχει εξαρτήσεις”! – Νεκτάριος

Σε μία εποχή που τα ΜΜΕ παραπαίουν, η ελεύθερη και ανεξάρτητη Ραδιοφωνία μάχεται με νύχια και με δόντια για να επιβιώσει. Στην εποχή που ο ρομαντισμός της Μουσικής τείνει προς εξαφάνιση, τέτοιες εκπομπές είναι το ύστατο οχυρό, ενάντια στη βίαια εμπορευματοποίηση που βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Από τα Nek’s Decks έχω κρατήσει άπειρες μουσικές λίστες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γνωρίσαμε νέα τραγούδια μέσα από τα μουσικά θεματικά βράδια του πολυαγαπημένου μας φίλου. Θέλησα λοιπόν, να μοιραστώ μερικά από τα τραγούδια αυτά μαζί σας. Είμαι σίγουρος πως κάποια από αυτά θα τα γνωρίζετε. Αν όμως καταφέρω να σας μεταφέρω έστω κι ένα νέο κομμάτι για εσάς (το οποίο σας αρέσει), τότε θα είμαι ευτυχισμένος. Άλλωστε κι εγώ έχω σταθεί τυχερός, έχοντας γνωρίσει τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια μέσα από το Ραδιόφωνο – και τα συγκεκριμένα από τα Nek’s Decks!

Down by the River – Dirty River Boys

“Αν διασχίσεις το ποτάμι, ποτέ δε θα γυρίσεις πίσω!” Κάτι τέτοιο φαίνεται πως ισχύει με τη ρουστίκ alternative rock μουσική των Dirty River Boys. Ποτάμια, πυρίτιδα, κηλίδες αίματος, φυσαρμόνικες, banjo και άρτια far west αισθητική, συνθέτουν το απόλυτο εισαγωγικό κομμάτι για τη μουσική του σχήματος. Αγαπημένη μπάντα, γεμάτη potential!

In the Dutch Mountains – The Nits

Κανένα άρθρο δεν είναι ολοκληρωμένο, αν δεν αποδώσουμε φόρο τιμής στους προπάτορες της σύγχρονης μουσικής. Οι The Nits, είναι pop συγκρότημα των 70s-80s, από τις Κάτω Χώρες. Αν και η μουσική τους ήταν καλοδουλεμένη και υπέροχη, ποτέ δεν ξεπέρασαν σε δημοτικότητα άλλα παρόμοια συγκροτήματα της εποχής τους. Αυτό δείχνει τον υπερκορεσμό της εποχής. Εγώ τους ανακάλυψα στα 26 μου, μέσω των Nek’s Decks. Από τότε, το “The Dutch Mountains”, έχει βρει τη θέση του σε πολλές από τις μουσικές μου λίστες.

Raise Hell – Dorothy

Arrive, Raise Hell, Leave! Η Dorothy, με το άψογο “γρέζι” στη φωνή της, μας μιλάει για την εκρηκτικότητα της νεολαίας. Δυνατά riffs, εθιστικό ρεφρέν και ρυθμοί που ξεσηκώνουν και τους πιο δύσκολους ακροατές. Η επιτομή του δυτικού αμερικανικού ροκ!

Esperanza – Moriaty

Με επιρροές από RATM, The White Stripes, Wu Tang Clan και Manic Street Preachers, οι Moriaty δημιουργούν ένα εκρηκτικό μουσικό μίγμα, το οποίο “απογειώνει” το ροκ των 10s και early 20s. Με δύο εξαιρετικούς δίσκους φέτος, η επιτυχία τους περιμένει άμεσα!

Trans-Siberian Standoff – VIZA

Πραγματικά, τι συμβαίνει με την Καλιφόρνια και τα εξαιρετικά alternative ροκ σχήματα που έχουν “γεννηθεί στην αγκαλιά της”, από τα zeroes μέχρι σήμερα; Οι ανατολίτικες επιρροές της μπάντας από τον frontman των SOAD, Serj Tankian, δεν είναι τυχαίες, καθώς το σχήμα συνεργάστηκε μαζί με τη δισκογραφική του και άνοιξε πολλές συναυλίες του. Μάλιστα ο Serj συμμετέχει στο τραγούδι “Victor”. Από τα 9 ep και studio albums τους, ξεχωρίζει αναμφίβολα το “Made in Chernobyl”, με τον “Τρανσιβηρικό” να κερδίζει την κορυφή!

Voodoo Mon Amour – Diablo Swing Orchestra

Είναι βουντού αγάπη μου! Έλα και φθάσαμε στο καλύτερο. Οι Diablo Swing Orchesta είναι η Ε-ΠΙ-ΤΟ-MH του σουηδικού avant garde rock! Μία μπάντα που κατάφερε να συνδέσει rock, metal και swing με τεράστια επιτυχία! Ναι, καλά διαβάσατε! Τα τραγούδια τους αμέσως φτιάχνουν τη διάθεση των ακροατών και είναι άκρως εθιστικά. Έχω “κολλήσει” μαζί τους από το 2016, όταν και τους άκουσα για πρώτη φορά στην εκπομπή! Ευχαριστώ Νεκτάριε!

Αν θες να ακούσεις κι εσύ Nek’s Deck, ακολούθησε τη σελίδα του Radioalchemy στο facebook, για όλες τις ανακοινώσεις σχετικά με επερχόμενες εκπομπές!

Αν θες να διαβάσεις ένα ακόμη άρθρο για το ραδιόφωνο, πάτησε εδώ!

The post Μουσική Ανταρσία #53: Τραγούδια που αγαπήσαμε από τα Nek’s Decks! appeared first on anthem.gr.

Έχοντας διανύσει το μεγαλύτερο μέρος του 2020, μπορούμε με σιγουριά να πούμε ο κόμπος έχει φθάσει στο χτένι. Οι άνθρωποι απαιτούν να αλλάξουν de facto καταστάσεις, όπως η καταστρατήγηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Την ώρα που στον πλανήτη οι καλλιτέχνες ορθώνουν ανάστημα για τις δολοφονίες πολιτών, όπως ο George Floyd και η Breonna Taylor, στην Ελλάδα η mainstream μουσική σκηνή τηρεί σιγή ιχθύος. 

Και το επιχείρημα των περισσότερων μετριοπαθών/απαθών/ακροδεξιών φωνών είναι πως στην Ελλάδα δεν μας αφορά το τι συμβαίνει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Ακόμη κι όταν προωθούνται χουντικοί νόμοι στο Κοινοβούλιο μας. Τι ειρωνεία…

Την ώρα που το ενδιαφέρον των ακροατών μονοπωλείται από τραγούδια που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα και βιντεοκλίπ που απλώς υπογραμμίζουν την εξαθλίωση κάθε αξίας και ιδανικού, ο άνθρωπος έρχεται στο ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ από μπάντες που παραδοσιακά ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ να εκπροσωπήσουν όλους εκείνους που δεν έχουν φωνή.

Οι Magic De Spell είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Από το Σαράγιεβο, μέχρι το “Τραμπάλα Στις Ταράτσες Ετοιμόρροπων Σπιτιών” και από το “Νίψον Ανομήματα…” μέχρι τον Πρόγονο μας τον Πίθηκο, εκείνοι δεν δίστασαν ποτέ να φωνάξουν για όλους τους παραγκωνισμένους από την κοινωνία, τους εξαθλιωμένους, τους αγωνιστές.

Έτσι και σήμερα, την ώρα που η εποχή μας το απαιτεί, δεν σφυρίζουν αδιάφορα γυρίζοντας μέτρια χιτάκια που θα παίξουν στα airplays για ένα μήνα και μετά θα ξεχαστούν. Αντιθέτως γράφουν και κυκλοφορούν τραγούδια που ξέρουν πως δε θα λάβουν υποστήριξη από τα ραδιόφωνα. Τραγούδια που ο αλγόριθμος της google θα χαντακώσει με κάθε τρόπο. Τραγούδια που προωθούν την κοινωνική δικαιοσύνη. Τραγούδια για κάθε άτομο “ασφυκτιά” σε μία κοινωνία που αιμορραγεί.

Μελοποιούν ποιήματα όπως το “Είμαι”, οι στίχοι του οποίου τσακίζουν κόκαλα. Οι στίχοι είναι του Ιάσωνα Σταυράκη από την Κύπρο, με τους οποίους κέρδισε το πρώτο βραβείο ποίησης στην Κροατία.

Είμαστε μαζί με τους Magic De Spell. Είμαστε μαζί με κάθε συγκρότημα που δείχνει την αλληλεγγύη, σε μία εποχή που σβήνουν δικαιώματα από το χάρτη. Είμαστε μαζί με κάθε άνθρωπο που τον κλωτσάει το σύστημα. Είμαστε ένας…

The post Μουσική Ανταρσία #52: Είμαστε ένας… appeared first on anthem.gr.

Διαβάστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος, πατώντας εδώ.

Πριν ξεκινήσω το άρθρο, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ανταπόκριση που είχε το άρθρο και τις ιδέες που μου στείλατε για μελλοντικές στάσεις στο ταξίδι του υπέροχου κόσμου που ονομάζεται post rock!

ET/ /AL.

Η μουσική των ET/ /AL. είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της σκηνής της Ιταλίας. Έδρα τους η Ρώμη, απ΄όπου συνθέτουν αριστουργήματα, χρησιμοποιώντας μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς της πόλης. Η μουσική τους αγκαλιάζει τα πιο κλασικά ηχοχρώματα. Μα εξελίσσεται σταδιακά και πάντοτε καταλήγει σε post rock μονοπάτια. Τα φωνητικά δένουν άψογα με τις παύσεις, με τις οποίες πειραματίζονται σχεδόν πάντοτε. Άλλοτε ο πειραματισμός θα οδηγήσει σε απαλό ambience (π.χ. κελάηδισμα πουλιών), κι άλλοτε οδηγεί στην απόλυτη κατάρρευση, την αίσθηση του πνιγμού (π.χ. χρήση σειρήνων).

Οι ίδιοι αδυνατούν να χαρακτηρίσουν τη μουσική τους, η οποία απαρτίζεται από μία άψογη ορχήστρα μουσικών, ωστόσο η μελαγχολική ηλεκτρική κιθάρα θα παίζει πάντοτε με distortion στο παρασκήνιο, θυμίζοντας μας έντονα της εκφάνσεις του post rock που αγαπάμε.

Μέχρι στιγμής έχουν τρεις κυκλοφορίες και πραγματικά λατρεύουμε την αισθητική τους σε όλους τους τομείς: οπτικοακουστικό υλικό, clips, art.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Alnea

Μέσα από τη μουσική τους, οι Alnea καταφέρνουν να πυροδοτούν σκέψεις που ξεφεύγουν από τα όρια του φυσικού κόσμου. Οι μελωδίες τους συναρπαστικές και συνάμα υποβλητικές, ονειρικές και μελαγχολικές, παντρεύουν το γκρίζο με το χρώμα. Η προηγούμενη φράση δεν είναι τυχαία: Τα εξώφυλλα των έργων τους αποτελούν εξαιρετικά έργα τέχνης και περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο την ανωτέρω κατάσταση.

Ξεκίνησαν στο Τορίνο το 2012, από τον κιθαρίστα και συνθέτη Ricardo Strano. Τα ψυχρά μουσικά μοτίβα και χρώματα, φανερώνουν με ευκολία την έδρα του σχήματος, που βρίσκεται στην βορειοδυτική Ιταλία. Ελάφια, παγόβουνα, ποτάμια και έλη. Παρά την απουσία στίχων, η μουσική τους μιλάει κατευθείαν στην καρδία, με τους τίτλους να έχουν πρωταγωνιστικό χαρακτήρα στην εξέλιξη της ιστορίας.

Για παράδειγμα, ο δίσκος “I will always be there” ξεκινάει με το πρελούδιο με λατινικό τίτλο “Per Aspera Ad Astra” (Από τις κακουχίες στα άστρα), προχωράει στην εξωτερίκευση των συναισθημάτων “Your Eyes Are The Lights Of Our Souls Reflected In The Sea Of Our Eternal Love”, εξελίσσεται με την απόλυτη διάλυση των συναισθημάτων “Late Reflection Of A Broken Heart (259 Days Far)” και καταλήγει στον όρκο, το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου.

Ένας πρωτότυπος τρόπος για να αφηγηθεί κανείς μία άρτια ιστορία!

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Australasia

“Οι Australasia απελευθερώνουν ένα μείγμα σκοτεινού post rock, χρωματισμένο με παγωμένη μελαγχολία, minimal και αιθέρια ηλεκτρονική και μνημειώδες distortion στις κιθάρες”. Αυτή είναι η περιγραφή που έδωσαν οι ίδιοι για το σχήμα τους και πραγματικά είναι 100% αληθής.

Οι κιθάρες ακολουθούν τα μοτίβα τις post black σκηνής, μα τα φωνητικά απουσιάζουν, γεγονός που τους κατατάσσει ξεκάθαρα στην post rock. Πράγματι, τα ηχητικά τοπία που περιγράφουν είναι ζοφερά και παγωμένα δάση, όπου τα πνεύματα ταξιδεύουν ελεύθερα, δίχως να αναζητούν κάτι, πέρα από ένα τέλος.

Οι πειραματισμοί τους οδηγούν πάντοτε στον πολυπόθητο στόχο, την απόλυτη κορύφωση των συναισθημάτων, τα οποία απελευθερώνονται μέσα από ένα μεγάλο αισθητηριακό ταξίδι. Αλλόκοσμες μελωδίες δένουν παράταιρα κι ευχάριστα με τα blastbeat στα drums και τους πιο γρήγορους ρυθμούς, που παραδόξως συντελούν στην ολοκλήρωση του στόχου.

[Bandcamp] [Facebook]

Elara

Μία μπάντα γέννημα θρέμμα της μουσικής μελαγχολίας της δεκαετίας των 10s και με μεγάλη αγάπη για τα ψυχρότερα, βορειότερα κλίματα. Η μουσική τους εξελίσσεται αργά και μεθοδικά και που αντλεί την έμπνευση του από το Silmarillion του Tolkien. Οι ίδιοι επιχειρούν να δημιουργήσουν τους δικούς τους μουσικούς κόσμους μέσα από επικές μάχες. Η μουσική δημιουργία εδώ ταυτίζεται με τη συγγραφή: δημιουργούν φανταστικά πλάσματα, τα οποία πολεμούν μεταξύ τους.

Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν συνεκτικές ακολουθίες: Μελωδίες και “κινήσεις” που ακολουθούν η μία την άλλη. Να δημιουργήσουν σασπένς και να πυροδοτήσουν συναισθηματικές εκρήξεις. Και πράγματι το καταφέρνουν, αφήνοντας τον ακροατή να αναζητεί μία εσοχή για να κρατηθεί από την άκρη του γκρεμού! Ένα εξαιρετικό σχήμα!

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Goodbye, Kings

Το soundtrack μίας ρετρό ευρωπαϊκής ταινίας που δεν “γυρίστηκε ποτέ”. Η μουσική τους είναι συνήθως αργή και βαθύτατα μελαγχολική. Μα εκείνοι πειραματίζονται με πολλά μοτίβα. Από το 2013 μέχρι και σήμερα, κυκλοφορούν 7 projects. Demos, eps, full-lenghts, live recordings, splits. Αγαπούν το ambience και τους ήχους που έχουν να κάνουν με τον άνεμο. Προσφέρουν πολύ υλικό, το οποίο είναι προσεγμένο και συγκινησιακά φορτισμένο. Καταφέρνουν να εκφράσουν ανείπωτα συναισθήματα, κι ας απουσιάζουν οι στίχοι από τα τραγούδια τους. Μιλούν κατευθείαν στην καρδιά, κάτι που έχουν εκτιμήσει οι ακροατές τους.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

The Singer is Dead

Με τη ζυγαριά να γέρνει περισσότερο προς την post rock, οι “The Singer is Dead” αποτελούν ένα ενδιαφέρον math/post rock υβρίδιο με ενδιαφέροντα μουσικά μοτίβα και γρήγορα drums. Οι Μιλανέζοι μουσικοί ξέρουν πολύ καλά πως να παρουσιάζουν στο κοινό τη δουλειά τους. Κυκλοφορούν δύο πολύ καλούς δίσκους: το “s/t” το 2014 και το “\\” τρία χρόνια αργότερα. Οι τίτλοι των τραγουδιών και των άλμπουμ δεν βγάζουν νόημα, όπως και οι ονειρικές μελωδίες τους.

Συχνά τα riffs ξεφεύγουν από το post rock, γίνονται πιο βίαια, πιο γρήγορα. Ωστόσο με την ίδια ευκολία μαλακώνουν. Στόχος τους είναι να ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο. Να δίνουν με τη μουσική τους τροφή για σκέψη, αλλά και ονειροπόληση.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

The post Μουσική Ανταρσία #51: Η Post Rock σκηνή της Ιταλίας! (pt. 2) appeared first on anthem.gr.

Αν μπορούσα να περιγράψω τα περισσότερα post rock τραγούδια που με έχουν “αγγίξει”, θα έλεγα το εξής:

Οι κιθάρες αποτελούν το βασικό εργαλείο, ωστόσο χρησιμοποιούνται ως επί το πλείστον για μελωδικές γραμμές. Τα riffs είναι πιο σπάνια. Tο distortion “κάνει στην άκρη” για να δώσει περισσότερο χώρο στο reverb και το delay. Σημαντικό ρόλο παίζουν τα πλήκτρα, συχνά θαρρείς πως πρωτοστατούν στη δημιουργία. Το μπάσο και τα ντραμς είναι απαραίτητοι στυλοβάτες, υποστηρικτικού χαρακτήρα, αν και σπάνια θα ακούσεις τα κύμβαλα. Παύσεις, πολλές παύσεις. Κλιμακώσεις. Emotional breakdowns. Ένας είδος μουσικής που μπορεί να σου συνθλίψει το είναι δίχως ένα στίχο.

Για πολλούς, το post rock είναι συνυφασμένο με τις βόρειες χώρες. Πολλοί αγνοούν την ύπαρξη άριστων μουσικών σχημάτων στο Νότο!

Η ιδέα μου ήρθε καθώς αποφάσισα να “διευρύνω” λίγο τους ορίζοντες μου. Αναζήτησα ιταλικά ep και full length και άρχισα να ακούω καθημερινά. Μη με ρωτάς γιατί ξεκίνησα από τη σκηνή της Ιταλίας. Πάντοτε με εξίταρε η ιταλική αισθητική, η επαναστατικότητα τους και η αγάπη για την κουλτούρα και τον πολιτισμό. Φαντάζομαι, που λες, ότι βρίσκομαι σε κάποιο από εκείνα τα μπαράκια στην Trastevere, κοντά στις όχθες του Τίβερη, αλλά μακριά από την φασαρία και τη βαβούρα. Εκεί να αντηχούν τα συγκεκριμένα post rock κομμάτια, ενώ έστω και για λίγο ο χρόνος έχει παγώσει.

Ας γνωρίσουμε όμως σήμερα έξι από εκείνες που μου τράβηξαν την προσοχή!

El Plein Air

Μόνο η μουσική εκείνης της μπάντα θα μπορούσε να παρουσιάσει καλύτερα την εικόνα που περιγράφω πιο πάνω. Oι En Plein Air είναι από τα αρτιότερα σχήματα της Ρώμης. Το πιάνο πρωταγωνιστής! Ηρεμεί, γαληνεύει ψυχές. Μα όπως λένε και οι ίδιοι στη σελίδα τους στο Bandcamp, το βιολί και το τσέλο είναι τα μουσικά όργανα που σε ταξιδεύουν σε μία θάλασσα μελαγχολίας και νοσταλγίας, ενώ οι γλυκές μελωδίες από τις κιθάρες είναι τα δελφίνια που κολυμπούν μαζί σου.

Το τελευταίο τους project κυκλοφόρησε το 2011 κι έκτοτε παραμένουν ανενεργοί. Ίσως και να έχουν διαλυθεί. Ωστόσο ο εξαιρετικός ομώνυμος δίσκος που μας χάρισαν παραμένει μέχρι και σήμερα ένα διαμάντι για τη σκηνή.

[Bandcamp] [Facebook]

The Autumn Leaves Fall In

Ας κάνουμε ένα ταξίδι λοιπόν! Ένα ταξίδι από τις γλυκές μελωδίες των En Plein Air σε ένα πιο “σκληρό” ηχόχρωμα. Ένα ταξίδι από την κοσμοπολίτικη Ρώμη στην Φλωρεντία, την ομορφότερη πόλη του πλανήτη. The Autumn Leaves Fall In, μία μπάντα που ξεκίνησε το μακρινό (πλέον) 2009 και που όλα τα zines κατονόμαζαν ως το καλύτερο δείγμα της ιταλικής σκηνής. Βαρύτερα ηλεκτρικά riffs, μελωδίες που αγγίζουν τις πιο σκοτεινές γωνίες του μυαλού σου. Θαρρείς πως τα τραγούδια τους δημιουργούν την αίσθηση του πνιγμού, από πληθώρα συναισθημάτων που πηγάζουν από τις βαθύτερες μελωδικές γραμμές τους, κάνουν τον κύκλο εντός του σώματος τους και όταν έρχεται η ώρα να αποδράσουν, παγιδεύονται κάπου στο λαιμό σου.

Μουσική που τσακίζει κόκαλα! Τέσσερις μουσικές κυκλοφορίες, μεταξύ των οποίων ένα ep, ένα live recording και ένα split με τους Lake Erie Lighthouse. Πραγματικά δυσκολεύομαι πολύ να επιλέξω το αγαπημένο μου κομμάτι.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Charun

Οι Charun ίσως είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά σχήματα. Έχουν βάση τους το Κάλιαρι, αγαπούν τις κλιμακωτές εισαγωγές, τις νωχελικές μελωδίες και την αργή κορύφωση. Η ποιότητα του ήχου τους πάντοτε εξαιρετική! Οι κυκλοφορίες τους 3: “De Ortu Solis”, “STIGE”, “Mundus Cereris”. Η πορεία τους είναι ανοδική, αλλά δε χάνουν τη “χροιά” τους. Θαρρείς πως κάθε project αποτελεί κι ένα διαφορετικό κομμάτι ενός παζλ, το οποίο ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Αν θα έπρεπε να διαλέξω αγαπημένο δίσκο, τότε δίχως αμφιβολία θα έλεγα το Mundus Cereris, το οποίο κυκλοφόρησε και σχετικά πρόσφατα, τον Φεβρουάριο του 2018!

Ωστόσο, σαν μονάδα η επιλογή είναι πιο εύκολη, αφού λατρεύω το εξαιρετικό “De Ortu Solis”, από το ομώνυμο album. Ένα επτάλεπτο αριστούργημα, που ραγίζει και τις πιο σκληρές καρδιές! Αξίζει να ρίξετε μία ματιά και στο βίντεο κλιπ, το οποίο είναι από τα πιο απλά και συνάμα ομορφότερα βιντεάκια που παρακολουθήσαμε τελευταία.

[Bandcamp] [Facebook]

Arctic Plateau

Arctic Plateau είναι το όνομα που έχει δώσει στο solo shoegaze και post rock project του ο Gianluca Divirgilio. Πρόκειται για ένα project που γνώρισα ακούγοντας το split με τους αγαπημένους Les Discrets. Η μουσική του Gianluca, συχνά συνοδεύεται από φωνητικά, τα οποία συνοδεύουν τον ακροατή ως την έκρηξη των συναισθημάτων. Ναι, πιο σπάνια τα brutal black metal φωνητικά μπλέκονται με τα καθαρά, θολώνοντας τα νερά μεταξύ post rock και atmospheric black.

Ωστόσο, η μουσική παραμένει καθαρό δείγμα γραφής της post rock σκηνής! Άρτια δομημένη!

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Eimog

Αν μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τους Eimog με μία λέξη, αυτή θα ήταν ο “πειραματισμός”. Το σχήμα ξεκίνησε το 2005 στο Agrigento της Ιταλίας κι έχει περιοδεύσει απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, κάνοντας τα μέγιστα δυνατά για τη διάδοση της μουσικής τους. Οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται ως instrumental rock band. Ωστόσο το “δείγμα γραφής” τους φανερώνει πως ανήκουν στην post rock σκηνή. Ίσως και να μην τους αρέσουν οι ταμπέλες. Προτιμούν τις ευρύτερες έννοιες, μπλέκουν μουσικά τα συναισθήματα τους, παίζουν με τις παύσεις και τα ηχοχρώματα.

Το υλικό τους είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Κυκλοφορούν ένα ep (Untitled) και δύο δίσκους (Scenario, Early) και οι συναυλίες τους εντυπωσιάζουν. Παρά την δύναμη της μουσικής τους, παραμένουν ανενεργοί από το 2017.

[Facebook]

The Outsider

Ίσως το καλύτερο δείγμα γραφής από την ιταλική post rock σκηνή μέχρι και σήμερα. Πρόκειται για το solo project του Andrea Cicala, το οποίο ξεκίνησε στο Palermo της Ιταλίας πριν από δέκα χρόνια. Ο ίδιος δηλώνει πως η μουσική του περπατάει στα όρια μεταξύ της post rock, της progressive και της ambient μουσικής. Τα είδη περιπλέκονται μεταξύ τους και δημιουργούν ένα ιδιόμορφο κράμα, το οποίο εντυπωσιάζει.

Τα project πολλά και τα περισσότερα λαμβάνουν διθυραμβικές κριτικές. Ωστόσο θεωρώ πως το καλύτερο είναι και το πιο πρόσφατο, Hyeon, το οποίο κυκλοφόρησε το 2018. Απίστευτη ποιότητα ήχου, μουσική που ξυπνάει τις αισθήσεις και ένας καλλιτέχνης με ατελείωτες ιδέες.

[Bandcamp] [Youtube]

Ραντεβού την επόμενη Τετάρτη για το δεύτερο μέρος του αφιερώματος!

The post Μουσική Ανταρσία #50: Η Post Rock σκηνή της Ιταλίας! (pt. 1) appeared first on anthem.gr.

Καλοκαιράκι! Η καλύτερη περίοδος για φεστιβάλ και συγκεκριμένα για ένα από τα καλύτερα της πόλης: το Athens Retro Festival, που επιστρέφει το τελευταίο τετραήμερο του Ιουνίου. Η Αθήνα ντύνεται με ρετρό διάθεση και ετοιμάζεται για ένα όμορφο νοσταλγικό ταξίδι στο χρόνο!

Φυσικά, πέρα από τα υπέροχα εκθέματα που υπάρχουν στο φεστιβάλ και όλες φυσικές τις εξαιρετικές υπηρεσίες, σημαντικό ρόλο θα παίξει και η μουσική, αφού μερικά από τα καλύτερα μουσικά σχήματα της πόλης, θα βγαίνουν στη live σκηνή δίνοντας τον καλύτερο τους εαυτό.

Η ομάδα μας θα βρίσκεται και τις τέσσερις ημέρες στην είσοδο του φεστιβάλ, όπου θα πραγματοποιήσει live εκπομπή μαζί με τους φίλους του ραδιοφωνικού σταθμού. Επιπλέον σας ετοιμάζουμε μία σειρά άρθρων για το Athens Retro Festival, αφιέρωμα στην σημερινή εκπομπή και φυσικά μουσικές λίστες που θα μας βάλουν στο κλίμα.

Ας αναπολήσουμε όμως λίγο μερικά από τα αγαπημένα μας ρετρό ιδιώματα και να γνωρίσουμε μερικά κρυμμένα διαμάντια που “στόλισαν” τη μουσική βιομηχανία!

Bubblegum Pop

Το πρώτο κύμα της σκηνής αυτής ξεκίνησε στα late 60s. Ένα μουσικό ιδίωμα που εξαρχής στόχευσε να σαγηνεύσει τις νεαρότερες ηλικίες. Ένα μουσικό ιδίωμα απλό λιτό και απέριττο που εξαπλώθηκε στο δυτικό κόσμο μέχρι και το 1977, που έκαναν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους οι πρώτες ντισκοτέκ. Τα πιο γνωστά μουσικά σχήματα είναι φυσικά οι “The Lemon Pipers“, “1910 Fruitgum Company” και “The Ohio Express“. Κάθε ρετρό συλλέκτης που σέβεται τον εαυτό του, έχει έστω ένα δίσκο από τα προαναφερθέντα σχήματα.

Beat Rock

Μέχρι και σήμερα, οι λεπτομέρειες για την προέλευση τις beat rock αγνοούνται. Πρόκειται για ένα από τα προγενέστερα είδη της rock ‘n’ roll, γέννημα θρέμμα των 60s. Η μουσική διαφοροποίηση έχει να κάνει με το ότι οι ρυθμοί αυστηρά παραμένουν στα 4/4. Παρά τον κανόνα αυτό όμως, η μουσική είναι επαναστατική για την εποχή. Ξεπηδάει από το Liverpool και κάνει το γύρο του κόσμου. Οι “Beatles“, ως πρωτοπόροι δίνουν σάρκα και οστά στο κίνημα και στην πορεία ακολουθούν οι θρύλοι “Rolling Stones“. “The Animals“, “The Kinks“, “The Dennison” και πολλές ακόμη μπάντες δίνουν σάρκα και οστά στη μουσική με την οποία μεγαλώσαμε. Εγώ βέβαια επισυνάπτω το αγαπημένο μου τραγούδι από τους “Herman Beats“!

Electro Swing

Τι συμβαίνει όταν αναμιγνύουμε vintage swing με jazz, house, hip hop και EDM; Μα φυσικά ίσως το καλύτερο μουσικό ιδίωμα των 00s. Ένα είδος ριζοσπαστικό που κράτησε τις ρίζες της swing, την πακετάρισε και την παρουσίασε με τον ωραιότερο τρόπο στο σύγχρονο κόσμο. Από το “Caravan Palace” και “Caro Emerald” μέχρι τον “Parov Stellar” και τους πιο πρόσφατους “Boogie Belgique“, έχουμε μία σκηνή που ακόμη προσφέρει. Αφήνω το αγαπημένο Volta, που αν και σχετικά πρόσφατο, το έχουμε τιμήσει άπειρες φορές στην εκ

80s Indie Rock

Η Βρετανία αποτέλεσε μητέρα για πολλά παρακλάδια του ροκ. Η Indie Rock βέβαια ξεπετάχτηκε από τα σπλάχνα της μας γρήγορα διέσχισε την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Shoegazing, Alternative, Post Punk, College Rock βρίσκονται στην αγκαλιά της Indie Rock, η οποία άκμασε στα 70s και τα 80s. “The Pixies“, “The Cure“, “Verve“, “R.E.M.“, “The Jesus and Mary Chain“, “Nirvana“, “Sonic Youth“. Πόσες υπέροχες μπάντες μπορείς να πρωτοθυμηθείς; Μπάντες που οι τότε συντηρητικοί καταδίκαζαν, μα διαδόθηκαν σε χρόνο ρεκόρ στις pubs. Όχι και άσχημα έτσι;

Jazz Funk

Νέα Ορλεάνη! Η πόλη που το 19ο αιώνα γέννησε την jazz, την μητέρα της σύγχρονης μουσικής. Η πόλη των καταχρήσεων, της λάσπης και του ξέφρενου γλεντιού. Σημείο κατατεθέν, αφού από εκεί ξεπετάχτηκε και η Jazz Funk, η πιο ευδιάθετη ένωση που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος και που μέχρι και σήμερα “ντύνει” ταινίες του Hollywood! Αυτό το υποείδος χαρακτηρίζεται από γρήγορους ρυθμούς, ηλεκτρονικό ήχο και φυσικά synthesizer, αφού είναι ένα από τα πρώτα ιδιώματα που το συμπεριέλαβαν στις συνθέσεις! “The Bottle“, “Rock Creek Park“, “Chameleon“, “The Revolution“, “Earth, Wind & Fire“!

70s – 80s Disco Pop

Μα φυσικά γίνεται να αφήσουμε εκτός τη χρυσή εποχή; Τα χρόνια που οι νεότεροι όλοι θα θέλαμε να ζήσουμε έστω και για λίγο! Ευτυχώς που υπάρχουν και εκδηλώσεις όπως το Retro Festival, όπου μπορούμε να βιώσουμε κάπως την αίγλη και την ομορφιά της εποχής! Άλλη τη λένε New Wave, Synth-Pop, Electronic, μα ο παράγοντας είναι κοινός. Καλλιτέχνες που έχουν αφήσει ιστορία και έχουμε τιμήσει, όπως οι “Boney-M“, “Eurythmics“, “Duran Duran“, “Madonna“, “David Bowie“. Ίσως πρόκειται για το ιδίωμα που αγαπήθηκε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην Ελλάδα, αφού “γεννήθηκαν” ντισκοτέκ σε ολόκληρη τη χώρα. Αγαπάμε!

The post Μουσική Ανταρσία #49: 6 αγαπημένα είδη μουσικής που θα ακούσεις στο Athens Retro Festival! appeared first on anthem.gr.

Σε κάθε γωνιά της πόλης, οποιοσδήποτε κυκλοφορούσε και ήταν κάτω των 17 ετών, είχε μαζί του ένα φορητό ηχείο που έπαιζε στη διαπασών sin boy, light και snik. Εν τω μεταξύ, δύο φίλοι που μένουν εξωτερικό και έρχονται τα καλοκαίρια στην Ελλάδα, είχαν πλέον μάθει τους τραπάδες και τις μουσικές τους, λόγω της υπερέκθεσής τους στα μίντια και το ίντερνετ.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα και τον πολιτισμό του διαδικτύου (save us world wide web), έβλεπα ολοένα και περισσότερους συνομήλικούς μου να ανεβάζουν σχόλια αριστερά και δεξιά για τη μουσική παιδεία των σύγχρονων teenagers και τα “ψεύτικα τους είδωλα”! Ώπα…

Ναι μεν είχαμε κομματάρες στα 00s, αλλά υποτίθεται ότι πρέπει να ξεχάσω πως στο Γυμνάσιο ανταλλάζαμε το “Τι μαλάκας ήμουν” με υπέρυθρες στα διαλείμματα και γελούσαμε σαν βλαμμένα, κάθε φορά που ο Ξύδης εξηγούσε γιατί η κοπέλα του ήταν… ακατάλληλη για μάνα!

Ή μήπως πρέπει να ξεχάσω πως τραγουδούσαμε με μία φωνή το “Καλημέρα Ελλάδα” των Goin’ Through σε κάθε ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΟ πάρτι! Ότι θα ξεχάσω πως τραγουδούσατε το: “Μαζί μου ασχολείσαι, πόσο μαλάκας είσαι” ή το “Vendetta, θέλεις μαζί μου να τα βάλεις; Καυτό μολύβι θες να πάρεις;”. Δύο τραγούδια που κάθε μανούλα ήθελε να ακούσει στα γενέθλια του 11χρονου γιου της!

Εν τω μεταξύ, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Νίβο και το παρεάκι του το έπαιζαν σκληροί, αλλά τα βράδια τραγουδούσαν σε μπουζουξίδικα.

Α by the way, χατζημεταλά 30άρη που πας και σχολιάζεις στο Youtube ότι το 2007 άκουγες μόνο Septic Flesh, σε είχαμε πάρει χαμπάρι που κάθε μέρα έβαζες στο Walkman κινητό το Monsoon των Tokyo Hotel. 

Πριν λοιπόν μου πείτε πώς η μουσική σήμερα είναι γεμάτη κακά παραδείγματα για την άμαθη νεολαία, θυμίσου την ηλίθια κόντρα emo και trendy και τα τραγούδια που γινόντουσαν διάσημα τότε. Καλή η νοσταλγία ρε παιδιά, αλλά με μέτρο! Δε χρειάζεται να ωραιοποιούμε τα πάντα. Γιατί αυτός που έπαιζε 24/7 τότε στην tv ήταν ο Μαζωνάκης, ο οποίος έβγαινε σε κάθε εκπομπή και τραγουδούσε σε playback το “Gucci φόρεμα”, παριστάνοντας gangsta που ξεπώρδησε μαζί με τον CJ από το San Andreas. 

Sad music playing in the background

Όποτε δεν ακούγαμε τα διαμαντάκια αυτά, στο background και στα πάρτυ έπαιζε Σαρμπέλ, Κοκκίνου, Παπαρίζου (λατρεία), Πυξ (β)Λαξ, Λεμπέσης, Ρακιτζής και Έφη Θώδη μεταξύ άλλων. Ω ναι, τα 00s στην Ελλάδα ήταν ένας σκοτεινός τόπος.

Σεμνά λοιπόν κι αφήστε τα νέα παιδιά να περάσουν την “φάση” τους.

Υ.Γ.: Στο άρθρο μιλάω για την trash μουσική των 00s την οποία όλοι τότε ακούγαμε. Μουσικά είχαμε πολλά διαμάντια. Αν διαβάζεις για πρώτη φορά και θεωρείς ότι απλά κοροϊδεύω τα 00s, σε παραπέμπω σε παλιότερα άρθρα, όπου εκθειάζουμε τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας! <3

Υ.Γ. 2: Να είναι καλά ο αλγόριθμος του Youtube που μου θύμισε αυτό το διαμαντάκι!

The post Μουσική Ανταρσία #48: Mumble Rap? Εμείς στα ’00s ακούγαμε “ΠΟΙΟΤΗΤΑ”! appeared first on anthem.gr.

Εδώ είμαστε. Πάλι με χρόνια και καιρούς, πάλι δικιά μας θα ‘ναι (η στήλη βρε). Κατ’ αρχήν να ζητήσω συγγνώμη για την απουσία μου το τελευταίο διάστημα από το site και την εκπομπή, αλλά με ταλαιπωρούσε ένα θέμα υγείας. Σαν ζόμπι βγήκα μετά από 11 ημέρες και αντίκρισα το φως του ήλιου, και πραγματικά ένιωσα σαν τον Batman όταν έβγαινε στο Gotham για πρωινή περιπολία. Εκτός τόπου και χρόνου δηλαδή.

Εν τω μεταξύ, βρήκα κι εγώ να αρρωστήσω λίγο πριν έρθουν οι Madrugada, στην Αθήνα. Είχα δηλαδή χειρότερο timing κι από τον παρακάτω σκύλο!

Οφείλω να ομολογήσω ότι χάρηκα όταν είδα το άρθρο του 2014, “Madrugada Hy(ip)steria” να γυροφέρνει σε προφίλ καλών και αγαπημένων φίλων. Μπορεί να μην ξέρω τελικά αν ο τότε συνομιλητής πήγε στην συναυλία του αγαπημένου σχήματος, ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι η σοφία των τελευταίων πέντε χρόνων στην καμπούρα μου, μου δίδαξε ότι ο αγαπημένος μας frontman δεν λέγεται Silvert Hoyem, αλλά Sivert.

Δεν μπορεί, είμαι ο μόνος που του είχε κολλήσει αυτό το ανύπαρκτο “l” στη μέση του ονόματος του;

Ας περάσουμε όμως στο θέμα του άρθρου, γιατί όπως το κόβω θα φθάσουμε μέσω Λαμίας.

Σήμερα το πρωί που λες, άνοιξα το facebook και έπεσε στην αντίληψη μου ένα άρθρο που κυκλοφόρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο, αλλά για κάποιο λόγο ανακυκλώνεται τώρα (θα καταλάβετε σύντομα γιατί). Πρόκειται για άρθρο-κριτική που δημοσιεύτηκε σε σελίδα που ονομάζεται “Κουλτουρόσουπα” και που δεν θα επισυνάψουμε εδώ, γιατί δεν θέλουμε να δώσουμε προσοχή στον “φελλό” που το έγραψε.

Ήξερα πως κάτι θα πάει στραβά όταν είδα τον τίτλο του site. Μα κουλτουρόσουπα; Ό,τι δηλαδή πάει στραβά στην χώρα, συνοψίζεται με μία λέξη:

Το άρθρο εν τω μεταξύ αφήνει την ίδια γεύση που θα άφηνε μία vegan σούπα, αυγοκομμένη με αυγά σόγιας και 35 λεμόνια! Μπλιεχ!

Για να σας το συνοψίσω, ένας κουλτουριάρης αρθρογράφος βρέθηκε σε μία συναυλία συγκροτημάτων που λατρεύουμε (Magic De Spell, Ενδελέχεια, Υπόγεια Ρεύματα) και συνειδητοποίησε πως υπήρχε μόνο μία πρόσκληση στο όνομά του, αν και είχε ήδη καλέσει μία φίλη. Αντί λοιπόν να της προτείνει να της δώσει το εισιτήριο του για να μπει εκείνη στη θέση του ή να την κεράσει μία μπύρα ρε παιδί μου για το μπέρδεμα, της λέει πως αυτός μπήκε και πως εκείνη θα πρέπει να πληρώσει. ΑΟΥΤΣ

Αντίθετα με πέρυσι, δεν είχα διπλή πρόσκληση στο όνομά μου, αλλά μονή. Ο συνοδός έπρεπε να μπει με δικά του έξοδα. Σαν το έμαθε αυτό η Ιωάννα (τη θυμάστε;) άρχισε τα “μπορεί, δεν αποκλείεται, πολύ πιθανόν να έρθω”.

 

Φυσικά και η κοπέλα δεν ήρθε στο live και ο ξενερωμένος εντεχνοκουλτουριάρης κριτικός, βγάζει το φτυάρι του σαν άλλος Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Αποφασίζει λοιπόν να θάψει τα συγκροτήματα, με αναλυτική σκέψη που θυμίζει μαθητή δευτέρας Γυμνασίου. Σταματώ λοιπόν προσωρινά το διάβασμα και “κατηφορίζω” προς το βιογραφικό για να γνωρίσω τον “φελλό”.

Εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 32. Ανθρωπος του λόγου και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, προσφάτως επαναπατρισθείς από τον ανεπτυγμένο κόσμο, που αποδείχθηκε άνθρακας.

 

Εντάξει εκεί πραγματικά σταμάτησα να διαβάζω. Εντεχνόπληκτος… Τώρα εξηγούνται πολλά. Επιστρέφω λοιπόν στο άρθρο.

Γιατί τα υπόγεια ρεύματα δεν ήταν ποτέ ούτε υπόγεια, ούτε ρεύματα. Σίγουρα δεν θυμάμαι να ήταν τόσο Σπούτνικ και Αναιρέσεις φάση.

 

Χαχαχα είναι και χιουμοράκι βρε, ο εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου.

Για τους Μάτζικ ντε Σπελ, λίγα πράγματα. Όταν ακούς τέτοιο όνομα στην ηλικία των 12, προφανώς σου θυμίζει τη γνωστή ντισνεϋκή μαγισσούλα, κι έτσι φανταζόμουν κάτι σαν τα Ζουζούνια και την Πολυξένη, μέχρι που είδα το βίντεο κλιπ του Σαράγεβο: Τα γνωστά 90ies φτηνιάρικα πλήκτρα στυλ Ανδρέα Τσουκαλά συνδυασμένα με την κατάχρηση στο echo στυλ Μιχάλη Ρακιντζή και τζαμάρισμα με φόντο έναν απόκρημνο βράχο (σκηνοθετική άποψη που πολύ αργότερα ανέδειξαν οι Linking Park).

Τις λες ρε κατσικανιάρη; Που θα μιλήσεις εσύ για την μουσική των 90s όταν οι μουσικές που γουστάρεις δεν ξεπερνούν μία κλίμακα ρε μινόρε και πέντε ακόρντα; Δεν κουραστήκατε τόσα χρόνια να πουλάτε μούρη, στις πλάτες μουσικών που πλουτίζουν με δέκα τραγούδια της ίδιας συνταγής; Δεν κουραστήκατε να βλέπετε τους εντεχνάδες σας ακόμη και σε ροκ φεστιβάλ; Τι άλλο να κάνουμε δηλαδή;

Το βρήκα: Θα εκλέψουμε την Ζουγανέλη πρωθυπουργό της χώρας για να απαγορεύσει οτιδήποτε άλλο πέρα από το έντεχνο! Αμάν πια.

Extra spicy σχόλιο του Νικόλα: Ποιοι είναι οι linking park ρε; Που από την πολλή εντεχνίλα δεν ξέρεις καν πως γράφεται (δε μιλάω για το αν ξέρεις τραγούδια) το όνομα μίας από τις μεγαλύτερες μπάντες των 00s. Κάνεις που κάνεις έναν δηθενιάρικο σχολιασμό, ας ξέρεις τι λες.

Οι Ενδελέχεια βάζουν πρώτοι το παντεσπάνι της γνωστής συνταγής: Μια αντιφασιστική επέτειος, μια επανένωση, ένα καινούριο CD (ή ακόμα καλύτερα βινύλιο, γιατί το ρετρό και το vintage πλέον λατρεύονται ως ινδουιστικές ποτάμιες θεότητες), και πάμε σαν διψασμένα πουλιά για μια ακόμη ξεπέτα.

 

Εντάξει, τώρα ησύχασα, για μία στιγμή νόμιζα πως την γλίτωσαν οι Ενδελέχεια, τους οποίους πιθανώς και να συμπαθούσε ο αρθρογράφος. Αλλά όχι παιδιά, δεν αγαπάει ούτε τα άντερα του. Α  και τελικά που είναι το νέο σιντί; Μα καλά, τόσο άσχετος είσαι που δεν ήξερες πως δεν υπήρχε νέα κυκλοφορία; Τότε τι ήθελες στο live; Τι σκατά καθόσουν και έγραφες μετά την συναυλία; 

Ούτε την Wikipedia δεν μπήκες στον κόπο να ανοίξεις!

Και θα σου πω και κάτι ακόμη: Το ρετρό ροκ λατρεύεται μέχρι και σήμερα, γιατί οι μπουζουξήδες, οι εντεχνιάρηδες και οι τραπάδες (ω Θεέ, αναγκάστηκα να πω αυτή την λέξη) μονοπωλούν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ 24 ώρες το 24ωρο. Τα νέα παιδιά, εν μέσω κρίσης, δεν έχουν την όρεξη και το χρήμα να κυνηγήσουν το όνειρο τους, ειδικά όταν το παιχνίδι είναι τόσο στημένο εναντίον τους. Έχεις ψάξει καθόλου πόσα συγκροτήματα διαλύθηκαν τα τελευταία τρία χρόνια;

Και επίσης, μιλάμε για τα καλύτερα συγκροτήματα της σκηνής. Μουσικές που μας μεγάλωσαν και που έθρεψαν συνειδήσεις. Τραγούδια που μας πλημμυρίζουν με συναισθήματα και που μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Αλλά βέβαια, είναι πολύ mainstream για τα γούστα σου! Θα τους κράξεις χωρίς επιχειρήματα, μόνο και μόνο για να φανείς ψαγμένος στην Ιωάννα!

Ένα χέρι με αγγίζει στην πλάτη και μαύρα μακριά μαλλιά χύνονται στους ώμους μου. Γυρνάω με μπλαζέ ύφος να δω την Ιωάννα. Τελικά βλέπω έναν μουσάτο: “Φιλαράκι συγγνώμη, μπορείς να προσέχεις τις μπύρες, να πάω λίγο τουαλέτα”;

 

Θύμισε μου τη σχέση έχει το παραπάνω κείμενο με την κριτική του live;

Ταπεινωμένος από την παραδόπιστη συνοδό μου, απλώς υπομένω τα τελευταία λεπτά και την έκρηξη ενέργειας του Λαγγουρέτου. Βουτιά από ψηλά, στης πικροδάφνης τον ανθό (γιατί το πολύ “ρεύμα” σκοτώνει), εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά, κι εμένα τα νεύρα μου είναι σύρματα τεντωμένα.

 

Εντάξει βρε τσιφούτη, πανάθεμά σε. Το καταλάβαμε, σε έφτυσε η Ιωάννα. Γιατί δεν έφευγες αφού δεν σε ικανοποίησε η συναυλία κι έμεινες σαν την καλαμιά στον κάμπο;

Αν εξαιρέσουμε ένα μουρμουρητό τύπου ”όλες σουλτάνες είστε”, που ερχόταν και ξαναρχόταν στις ακρές των χειλέων μου, θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως.

Με διπλή πρόσκληση

 

Φυσικά και θα πήγαινες ξανά βρε Σκρουτζ Μακ Ντακ! Απλά ζήτα τους να σου κεράσουν και τις μπύρες την άλλη φορά! Κρίση βιώνουμε!

Δεν μάθαμε όμως: Ήταν καλή η ροή του προγράμματος; Ποιο ήταν το ολοκληρωμένο σέτλιστ; Ακουστικά πώς ήταν το πράγμα; Ήπιες και την μπύρα του μουσάτου όσο ήταν στην τουαλέτα; 

Δεν έχω θέμα με την αρνητική κριτική. Ίσα-ίσα που όταν αποτυπωθεί σωστά, μπορεί να βοηθήσει τα συγκροτήματα να βελτιώσουν τις εμφανίσεις τους. Αυτό που δεν μπορώ είναι η γυφτιά και η κακομοιριά. Να σε προσκαλεί κάποιος στο σπίτι του και εσύ να πηγαίνεις να χέζεις στο κέντρο της τραπεζαρίας, επειδή το κρασί δεν είναι σε θερμοκρασία δωματίου, το ψωμί δεν είναι gluten free και δεν παίζουν νωχελικά μπλουζ από τα ηχεία στο πλάι του τζακιού.

ΚΟΥΡΑΣΑΤΕ!

ΥΓ: Σε συνέχεια του άρθρου που μόλις διαβάσατε, θα ανέβουν το επόμενο διάστημα αφιερώματα σε αγαπημένα μουσικά σχήματα της σκηνής μας. Έτσι, για να μετατρέψουμε την αρνητικότητα σε κάτι όμορφο και να θυμηθούμε μπάντες που αγαπάμε: Magic De Spell, Ενδελέχεια, Μωρά στη Φωτιά, Υπόγεια Ρεύματα, Ξύλινα Σπαθιά και πολλά άλλα. Μέχρι τότε μπορείτε να περιηγηθείτε στη σελίδα μας και να αναζητήσετε τα παλαιότερα αφιερώματα, ή άρθρα κάτα του φασισμού των εντεχνοκουλτουριάρηδων. Εις το επανιδείν!

The post Μουσική Ανταρσία #47: Η κουλτουρόσουπα! appeared first on anthem.gr.

Αν υπάρχει ένα συγκρότημα, το οποίο μπορεί να συνοψίσει με τον καλύτερο τρόπο την “τρέλα” των Γερμανών στη μουσική, τότε αυτό είναι αναμφίβολα οι Powerwolf. Γέννημα θρέμμα των zeroes, οι Powerwolf κατάφεραν με το ταλέντο τους να δημιουργήσουν κάτι μυσταγωγικό, δίχως όμως να χάνει την ενέργεια και τα δυνατά riffs της σκηνής. Ε και όσοι αγαπάμε το καλό power metal δε γίνεται να μην αγαπήσουμε τους Powerwolf.

Από το 2003 μέχρι σήμερα, οι Powerwolf τραγουδούν για λυκάνθρωπους, βαμπίρ, μυθικά πλάσματα, αγίους και δαιμόνια, διατηρώντας αναλίωτη τη gothic αισθητική των προαναφερθέντων μύθων. Η θρησκεία είναι από τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται, ενώ πολλές φορές με τα τραγούδια τους επιχειρούν να επικρίνουν την υποκρισία ορισμένων ανθρώπων (Catholic in the Morning… Satanist at Night).

Η μπάντα ξεκίνησε ως ιδέα των αδερφών Charles και Matthew Greywolf, οι οποίοι για πολλά χρόνια περιόδευαν μαζί και αποφάσισαν να δημιουργήσουν κάτι που θα τους εξέφραζε. Η αλήθεια είναι πως χρειάστηκαν λίγα χρόνια για να δέσει η ομάδα και να παρουσιάσει η μπάντα αυτό που θα ήθελε.

Ανήκουν κι επίσημα στη νέα γενιά συγκροτημάτων της power metal σκηνής και η μουσική τους διαφέρει αρκετά, αν και οι καταβολές τους παραμένουν ίδιες. Η πρωτοτυπία, το ταλέντο και η μουσική σκηνική τους παρουσία μαγνητίζει όλα τα βλέμματα. Πολλοί όμως είναι εκείνοι που τους κατακρίνουν για τις “ιδιαιτερότητες τους”, την εμμονή τους με ορισμένα θέματα και το corpse paint, το οποίο δεν απουσιάζει ποτέ.

Τι εννοώ με τη λέξη “ιδιαιτερότητες”; Φυσικά αναφέρομαι στις ελληνικές και λατινικές λέξεις που χρησιμοποιούν κατά κόρον και σε άσχετα σημεία εντός των κομματιών τους. Όλοι έχουμε γελάσει με την αστεία προφορά τους (Κιούριε Εουλέησον), ωστόσο είναι ένας από τους λόγους που δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε από τη μουσική του.

Το συγκρότημα παραμένει πιστό στο κοινό του και κάθε δύο χρόνια κυκλοφορεί ένα άλμπουμ, πάντοτε στα μονά έτη, από το 2005 κι έπειτα (με εξαίρεση το The Sacrament Of Sin που κυκλοφόρησε το 2018). Το πρώτο τους άλμπουμ λαμβάνει καλές κριτικές, οι οποίες όμως δεν ξεπερνούν το 8/10 στα περισσότερα media outlets. Από το δίσκο ξεχωρίζει το “Black Mass Hysteria”, ενώ πολλοί στάθηκαν σε ένα λάθος που υπάρχει στο τελευταίο τραγούδι του δίσκου, “Son Of The Morning Star”. Συγκεκριμένα, μετά το πέρας του κομματιού, υπήρχε ένα λεπτό σιωπής.

Το 2007 με το “Lupus Dei” ανεβάζουν τον πήχη, αφού η ποιότητα της μουσικής τους είναι πλέον κλάσεις ανώτερη. Στιχουργικά καταπιάνονται με παραβολές της Βίβλου, ενώ ξεχωρίζει από την πρώτη κιόλας ακρόαση το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το “Prayer In The Dark”, το “In Blood We Trust” και “Vampires Don’t Die”.

Τον Απρίλιο του 2009 δίνουν στην κυκλοφορία το “Bible Of The Beast”, όπου τραγουδούν για τους Λυκάνθρωπους της Αρμενίας (Werewolves Of Armenia), για εφτά άγιους θανάσιμους (Seven Deadly Saints) και μας ταξιδεύουν στη Μόσχα μετά το ηλιοβασίλεμα “Moscow After Dark”. Δίσκος με τεράστιο replay value. Αγαπημένα τραγούδια, από τα οποία δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω κάποιο.

Με τη νέα δεκαετία, οι Powerwolf αποφάσισαν να μας αποτελειώσουν μια και καλή, καθώς κυκλοφορούν τον καλύτερο τους δίσκο μέχρι σήμερα. Μιλώ φυσικά για το “Bloods Of The Saints” (2011), το οποίο από την πρώτη κιόλας στιγμή που πατάμε το play μας καθηλώνει. Ο δίσκος αποτελείται μόνο από χιτάκια, τα οποία δεν απουσιάζουν σχεδόν ποτέ από power metal parties. Το συγκρότημα, φανερά επηρεασμένο από τους μύθους του δημιουργεί και το ίδιο κάτι μαγικό, αφού μας σερβίρει στο πιάτο ένα δίσκο με τραγούδια άκρως εθιστικά. Από το “Sanctified With Dynamite” και το “We Drink Your Blood” μέχρι το “Dead Boys Don’t Cry”, το “Son Of A Wolf” και το “Die Die Crucified”, η δυναμική παραμένει ίδια και το άλμπουμ παίρνει 10 στα 10.

To 2013 κυκλοφορούν το “Preachers Of The Night” το 2015 το “Blessed And Possessed”. Πρόκειται για δύο πολύ καλά άλμπουμ με συνοχή και ποιότητα, δίχως να αλλάζουν την επιτυχημένη συνταγή του σχήματος. Κατά την ταπεινή μου άποψη όμως θεωρώ πως δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το αριστούργημα του 2011.

Ως λάτρης της power metal και φαν του συγκροτήματος, ίσως να μην έχω και την πιο αντικειμενική άποψη, οφείλω όμως να ομολογήσω πως οι Powerwolf είναι από τα λίγα συγκροτήματα που μπορώ να ακούω non-stop για ώρες. Εύχομαι πως κάποια μέρα θα περάσουν κι από τα μέρη μας, καθώς θέλω πραγματικά να παρακολουθήσω και από κοντά τα άψογα live τους.

Αν αναρωτιέστε ποια συγκροτήματα θα πρωτοστατήσουν της power metal σκηνής στο μέλλον, τότε να ξέρετε πως οι Powerwolf είναι σίγουρα ένα από αυτά.

“We are the stormbound
The avatar
We are the sons of God and sorrow
We are the ones who see
No tomorrow”

*Το άρθρο γράφτηκε το 2017 και δεν συμπεριλαμβάνει προφανώς το “The Sacrament Of Sin”. Από το αρχείο του Τζανέτου Καβαλιώτη.

The post Μουσική Ανταρσία #46: Powerwolf – Καθολικοί, βαμπίρ και λυκάνθρωποι..! appeared first on anthem.gr.

Ο Edgar Allan Poe έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για χιλιάδες δημιουργούς ανά την υφήλιο. Τα ποιήματα του άρχοντα του τρόμου προσελκύουν το ενδιαφέρον δεκάδων συγγραφέων, μουσικών και καλλιτεχνών. Ιδιαίτερη είναι η αγάπη της μέταλ και της gothic σκηνής.

Οι Nevermore παίρνουν το βάπτισμα από τα έργα του, οι Grave Digger του αφιερώνουν έναν ολόκληρο δίσκο, ο Lou Reed χτίζει κι εκείνος ένα δίσκο γύρω από τα ποιήματα του και μπάντες όπως οι Iron Maiden, οι Cradle of Filth, οι Nightwish, οι AFI και οι Elysian Field (μεταξύ άλλων), γράφουν στίχους εμπνεόμενοι από τη λογοτεχνία του. Με αυτόν τον τρόπο, οι μουσικοί αποδίδουν φόρο τιμής στον Poe.

Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι πραγματικά πολλά. Ας θυμηθούμε όμως 8 που πραγματικά αξίζει να ακούσουμε!

Rotting Christ – The Raven

Η αλήθεια είναι πως το τραγούδι αυτό αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το άρθρο. Πριν από λίγες ημέρες οι Rotting Christ κυκλοφόρησαν αυτό το εξαιρετικό single από τον επερχόμενο τους δίσκο “The Heretics”. Εκτός του ότι η απόδοση ήταν εξαιρετική, το κομμάτι διατηρεί το μυστηριακό ύφος του ποιήματος και απογειώνεται από τα μελωδικά σόλο και την αφήγηση του Stratis Steele των Endomain! 10 στα 10!

Iron Maiden – Murders in the Rue Morgue

“Οι δολοφονίες της οδού Μοργκ” είναι μία σύντομη ιστορία του Poe που κυκλοφόρησε στο Graham’s Magazine το 1841. Το έργο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους αγαπημένους μας Iron Maiden, οι οποίοι συμπεριέλαβαν το ομώνυμο τραγούδι. Το διαμαντάκι αυτό είχε μάλιστα και sequel στον δίσκο, το “Innocent Exile”, όπου οι Maiden συνεχίζουν την ιστορία του φυγά. Fun fact: Στο τραγούδι αυτό ο Steve Harris εντάσσει για πρώτη φορά στο μπάσο σημαντικό αριθμό αρμονιών.

Omnia – The Raven

Με το κοράκι οι Omnia μας χάρισαν το πιο “πιστό” adaptation του πασίγνωστου ποιήματος. Μυσταγωγία, ακουστικές κιθάρες και εξαιρετική απόδοση των στίχων που εξελίσσεται σταδιακά και μας βυθίζει στην ιστορία. Πάντοτε λάτρευα την μουσική των Omnia, αλλά το τραγούδι με κέρδισε απο την πρώτη ακρόαση, οπότε και άρχισα να το συμπεριλαμβάνω σχεδόν σε όλες τις λίστες μου! Ένα άρτιο τραγούδι-πρόζα που πρέπει να ακούσεις έστω μία φορά στη ζωή σου!

Monica Gil – Annabel Lee

Ένα κρυφό διαμάντι που ανακάλυψα πριν χρόνια στο youtube, καθώς αναζητούσα τραγούδια εμπνευσμένα από τα έργα του Πόε. Μία άψογη απόδοση του ποιήματος, η οποία περιέχει πιάνο, κιθάρες και βιολί, σε συνδυασμό με εξαιρετικά φωνητικά.

Jim Reeves – Annabel Lee

Βέβαια όταν μιλάμε για το Annabel Lee, θα ήταν προσβολή να μην συμπεριλαμβάναμε την ατμοσφαιρική εκδοχή του Jim Reeves που κυκλοφόρησε το 1963 με τον δίσκο “Talkin’ to your heart”.

Queen – Nevermore

To 1974, οι θρυλικοί Queen κυκλοφόρησαν το σύντομο “Nevermore” στο B-Side του δεύτερου δίσκου τους, “Queen II”. Με αυτό τον τρόπο τίμησαν τον λογοτέχνη από την Βοστώνη, αλλά και το αγαπημένο τους ποίημα “Το Κοράκι”, όπου ο απρόσκλητος φτερωτός επισκέπτης έκραζε την λέξη “Nevermore”.

Tristania – My Lost Lenore

Πίσω στο 1998, οι Νορβηγοί Tristania κυκλοφορούν το τραγούδι My Lost Lenore, το οποίο είναι επηρεασμένο επίσης από το κοράκι και τα έργα του Πόε. Αν και ο δίσκος “Widow’s Witch” περιέχει πολλά δυνατά κομμάτια, το κομμάτι αμέσως ξεχωρίζει, ιδίως για τον τρόπο που δένουν τα φωνητικά με το πιάνο.

Cradle Of Filth – Swansong for a Raven

Ένα από τα καλύτερα τραγούδια των extreme metallers, βαθύτα επηρεασμένο από το έργο του Πόε, όπως έχει δηλώσει πολλές φορές το ίδιο το συγκρότημα για ολόκληρο τον δίσκο “Nymphetamine”. Ατμοσφαιρικά ανατριχιαστικό!

The post Μουσική Ανταρσία #45: Ο Edgar Allan Poe στη μουσική! appeared first on anthem.gr.

Από φέτος λοιπόν, πολλές από τις περσινές κατηγορίες αλλάζουν συλλήβδην, όσον αφορά τουλάχιστον την μουσική σκηνή και την ραδιοφωνική μας εκπομπή. Επιπλέον αποφασίσαμε να κινηθούμε πιο δημιουργικά στις επιλογές μας.

Αν και σε αντίθεση με το ’17, η χρονιά δεν ήταν ιδιαίτερα παραγωγική για το Χόλιγουντ, αποφασίσαμε να επανέλθουν οι επιλογές για τις αγαπημένες μας σειρές και ταινίες, επειδή οι ακροατές της εκπομπής έχετε αγκαλιάσει τη συγκεκριμένη θεματική και συμμετέχετε ενεργά. Δειλά-δειλά κάνει και την εμφάνισή της η κατηγορία με αγαπημένα comics και βιβλία. Ελπίζουμε πως το 19 θα μας δοθεί η ευκαιρία να γεμίσουμε το άρθρο με ακόμη με περισσότερες επιλογές.

Τέλος θυμίζουμε πως πρόκειται ξεκάθαρα για προσωπικές απόψεις, αφού θέλουμε απλώς να παρουσιάσουμε όσα εμείς ξεχωρίσαμε, λέγοντας δύο λόγια γιατί.

Ευχόμαστε το 2018 να κλείσει όμορφα και δημιουργικά. Μακάρι να έχουμε μία υπέροχη χρονιά!

[Βρείτε μας στο facebook πατώντας εδώ].

Ο δίσκος της χρονιάς, τελεία και παύλα! Ό,τι πιο δυνατό έχουν βγάλει οι “Architects” κατά τη διάρκεια της δισκογραφικής τους πορείας! Συναισθηματικά τέλειο, με σωστή δομή από την αρχή μέχρι το τέλος και riff που τσακίζουν κόκαλα. ! Ήδη τα άρτια κομμάτια του δίσκου έχουν βρει θέσεις στις μουσικές μας λίστες! – Τ.

Είναι τρομερή η εξέλιξη των Ghost τα τελευταία χρόνια τόσο σε θέμα σκηνικής παρουσίας όσο και μουσικής σύνθεσης. Στο Prequelle ακούγονται απολαυστικότεροι από ποτέ, έχοντας πιο catchy μελωδίες και pop φωνητικά, αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, βάζουν στην εξίσωση πιο πολλά μουσικά όργανα όπως σαξόφωνο και synthesizer και δίνουν στο κοινό ένα εξαιρετικό σύνολο τραγουδιών. – Ν.

Πίστευα ότι οι Godsmack έχουν δώσει πάνω-κάτω όσα είχαν να δώσουν μέχρι τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά προφανώς έκανα λάθος. Με το When Legends Rise ο Sully Erna και η παρέα του βγάζουν ένα πολύ διασκεδαστικό άλμπουμ με μοντέρνο heavy ήχο, ραδιοφωνικά κομμάτια, αλλά και σκληρές συνθέσεις που θύμισαν τη μπάντα των 00s που λάτρεψα στο Λύκειο. – Ν.

Οι Alice In Chains μετά το comeback τους με την πρόσληψη του William DuVall έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο φοβερά άλμπουμ, αλλά το Rainier Fog είναι μακράν το καλύτερο τους μετά την επιστροφή τους. Ισορροπώντας μεταξύ του rock και του metal με πολλά επαναλαμβανόμενα κολλητικά riffs, το trademark φωνητικό δίπολο των DuVall-Cantrell και στιβαρό rhythm section, το αποτέλεσμα είναι τρομερό με μερικά από τα τραγούδια τους να συγκαταλέγονται στα καλύτερα της χρονιάς. -Ν.

Έχουν βάλει σκοπό να μας τρελάνουν οι MoS. Δύο χρόνια μετά το EP τους που μας ανατίναξε το μυαλό, οι Βορειοελλαδίτες post-rockers επιστρέφουν με έναν απίστευτο instrumental full-length δίσκο, ο οποίος βρίθει από πανέξυπνα riffs, είναι σε κάποια σημεία πωρωτικός, σε άλλα σημεία ρίχνει τους τόνους και χωρίς μισό στίχο σε παρασέρνει σε ένα ταξίδι σκέψεων και νοημάτων μέσα από το concept που αφορά τη ζωή και το λόγο ύπαρξης μας. Εκπληκτικό. – Ν.

Η πειραματική μουσική των Message in a Cloud ξεφεύγει από τις παραδοσιακές φόρμες. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση ο δίσκος καταφέρνει να δημιουργήσει συναισθήματα.  Η παντελής απουσία φωνητικών εξυπηρετεί άψογα το storytelling. Δίκαια το motto της χρονιάς ήταν: “Eat, Sleep, Listen to Anassa, Repeat.” -T.

Στίχοι και riffs που “δεν μπορούμε να βγάλουμε από το κεφάλι μας”, ψυχεδελικά φωνητικά και μία εξαιρετική πρόζα από τον Ψαραντώνη, συνθέτουν το εξαιρετικό αυτό δίσκο, που αναμφίβολα έχει κερδίσει μία θέση στα highlights της χρονιάς. Ποίηση, μουσική, απελευθέρωση! – Τ.

Μία συγκλονιστική κυκλοφορία, όπου συγκεντρώθηκαν ανέκδοτα τραγούδια του Θάνου. Είναι δύσκολο να ακούσει κάποιος το δίσκο δίχως να φορτιστεί με κάποιο από τα κομμάτια του εκλιπόντος. Μία συγκινησιακά φορτισμένη κυκλοφορία που αγαπήσαμε. – Τ.

Οι Deathcrop Valley μας απέδειξαν και στο παρελθόν, με lives όπως το Anthem Festival, πως μπορούν να είναι εκρηκτικοί. Από το ομώνυμο album τους δεν περίμενα τίποτα λιγότερο. Τρομερά riffs που σου κολλάνε στο μυαλό, καταπληκτικά φωνητικά και δυναμικό rhythm section, ένας 100% άρτιος δίσκος που σίγουρα θα λατρέψει κάθε οπαδός του heavy rock. Απολαύστε αυτό το δίσκο και όπως και εγώ χτυπηθείτε με όλα του τα κομμάτια. – Ν.

Μία από τις καλύτερες μπάντες της σκηνής μας, οι “The Last Drive” κυκλοφόρησαν φέτος έναν δυνατό δίσκο, μας χάρισαν μερικές απίστευτες συναυλίες και κατάφεραν να μας εθίσουν με το αψεγάδιαστο single του “Always the Sun”, το οποίο είναι η αλήθεια πως περιμέναμε με ανυπομονησία! – T.

Έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά δε μπορούμε να πούμε ότι μας χάλασε κιόλας. Ένα τρομερό single σαν κι αυτό έχει θέση στα καλύτερα της χρονιάς με τους Slipknot να μας θυμίζουν εποχές Iowa, θυμό να ξεχειλίζει από κάθε στίχο και τους ίδιους να ακούγονται εξίσου φρέσκοι, έτοιμοι για ένα ακόμα επιτυχημένο δισκογραφικό βήμα. Ανυπομονούμε και για το νέο άλμπουμ. – Ν.

Δίκαια το 2018 ήταν η χρονιά των Noise Figures! Αν και το “Telepath” είναι ένας υπέροχος δίσκος, το “Lethary” είναι η αφρόκρεμα του album! Εξαιρετικό, εθιστικό και με τεράστιο replay value, ήταν το τραγούδι που φέτος δεν σταματούσαμε να ακούμε. Και μην ξεχνάμε πως ήταν από τα αγαπημένα των ακροατών της εκπομπής μας! Θα μπορούσαμε να πούμε πως “μας στοίχειωσε και στον ύπνο μας! – Τ.

Η τεράστια Dolores O’ Riordan των Cranberries θα συμμετείχε σε αυτή τη διασκευή, αλλά τη μέρα της ηχογράφησης έφυγε από τον κόσμο. Οι Bad Wolves εις μνήμην της, προσθέτουν metal στοιχεία στην κλασική επιτυχία με το αποτέλεσμα να κερδίζει τον κόσμο τόσο λόγω των εξαιρετικών φωνητικών του Tommy Vext, όσο και του δυναμισμού που αποπνέει. Πολύ όμορφο. – Ν.

Ένας από τους λόγους που λάτρεψα αυτήν την ταινία(ρα) ήταν και το soundtrack, με το κάθε τραγούδι να ταιριάζει τέλεια στην κάθε σκηνή. Hip-Hop, R&B και rap κομμάτια με φοβερούς καλλιτέχνες όπως τον Post Malone ντύνουν άψογα την ταινία. Δυνατές υποψηφιότητες είχαν και το soundtrack του Black Panther και φυσικά το Venom του Eminem. – Ν.

Austin ήταν αναμφίβολα ο pop καλλιτέχνης που ακούσαμε περισσότερο από κάθε άλλον εντός του 2018. Με συνεχή ροή κομματιών, δυνατές συνεργασίες και άψογο flow, τα κομμάτια του καταφέρνουν πάντοτε να κερδίσουν επάξια τις κορυφαίες θέσεις των charts. – T.

Πάντα υπάρχει ένα debate, αν το κάθε καινούργιο Opening του JoJo ταιριάζει με την σειρά. Για την πέμπτη σεζόν του JoJo, η συζήτηση αυτή δεν υπάρχει. Το Fighting Gold μπαίνει δυναμικά και αφήνει το κοινό γεμάτο αισθήματα. Καθ’όλην την διάρκεια του κρατάει ένα άνετο pace, μέχρι που φτάνει στο ρεφρέν και το “γυρνάει ανάποδα”. – Π.

Η 4η σεζόν της σειράς είναι και η καλύτερη μέχρι στιγμής, με τον πήχη να ανεβαίνει διαρκώς. Η αργή και μεστή προσέγγιση στο σενάριο δεν έλειψε ούτε φέτος, ενώ οι αποκαλύψεις για τους αγαπημένους μας χαρακτήρες από το σύμπαν του Breaking Bad, μας χαστούκιζαν συνεχώς στα μούτρα. Πέραν της εξαιρετικής πλοκής, η ώριμη και αψεγάδιαστη σκηνοθεσία δημιούργησε μία σειρά που δεν έπασχε από καμία παθογένεια! – Τ.

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας: Τη σειρά αυτή την κατέβασα από το Netflix, για να σκοτώσω το χρόνο μου στην πτήση προς Ιταλία. Βέβαια δεν είμαι μέντιουμ, για να ξέρω αν ήταν χάλια η σειρά πριν την δω (γκουχ-γκουχ). Ωστόσο,από το πρώτο κιόλας επεισόδιο το “Money Heist” κατάφερε να με κερδίσει. Η γρήγορη εξέλιξη της πλοκής παραδόξως δεν με κούρασε, η σκηνοθεσία ήταν δυνατή, η δράση ανελλιπής και το χιούμορ καυστικό. Μοναδικό παράπονο: ε δεν γίνεται τώρα να μου χορεύετε το Bella Ciao στις ξαπλώστρες στη Μύκονο! Λυπηθείτε μας! – Τ.

Α ρε Daredevil μας αρρώστησες και φέτος. Το “παιδί” της Marvel και του Netflix όχι απλά δε λύγισε μετά από δύο εξαιρετικές σεζόν, αλλά έβγαλε μία τρίτη που ήταν απολαυστική από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τρομερή εξέλιξη της πλοκής, καταπληκτική σκηνοθεσία, σεμιναριακές σκηνές μάχης και απίστευτοι χαρακτήρες. Παραμένει στο πάνθεον των υπερηρωικών σειρών και ας είναι αυτή η τρίτη σεζόν η τελευταία – Ν.

Με την καινούργια του σεζόν να βγαίνει σε λίγες μέρες και την οδύσσεια που πέρασαν οι συντελεστές του Β99 να ξαναβγούν στην tv, ευχόμαστε απλά η σειρά να έχει μια σταθερή πορεία. Μια απίθανη κωμωδία, γεμάτη γέλιο, συγκινήσεις, running jokes και Die Hard references. Must Watch! – Π.

Τι σεζόν κι αυτή; Με ένα συνταρακτικό “Fall Finale” και την ιστορία να εξελίσσεται πιο δυναμικά από ποτέ, το “The Blacklist” κατάφερε και φέτος να αναδειχθεί ως μία από τις καλύτερες σειρές της χρονιάς. Φυσικά και φέτος ξεχώρισε ο James Spader στο ρόλο του Reddington, ενώ τρομερή ήταν και η εξέλιξη του Ryan Eggold, που υποδυόταν τον Tom Keen. – Τ.

Το animation στα καλύτερα του! Μία σειρά που απογείωσε το space drama με καυστικό παράλληλα χιούμορ, το οποίο μας επέτρεπε να εμβαθύνουμε στους χαρακτήρες και την πλοκή. Άψογο από όλες τις απόψεις, το Final Space κατάφερε να συγκινήσει ακόμη και τους πιο σκληρούς κριτικούς. Ανυπομονούμε για τη δεύτερη σεζόν! -Τ.

Το Camp Camp είναι μία από τις καλύτερες σειρές animation του διαδικτύου. Αρχικά, φαίνεται για ένα κλασσικό παιδικό cartoon με κατασκηνωτές. Όμως από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, η πραγματική του ταυτότητα αποκαλύπτεται. Με αρκετό adult humor, καλοφτιαγμένες σκηνές και εξαιρετικό voice acting, το Camp Camp είναι μια τελείως διαφορετική σειρά, και η τρίτη σεζόν απλά εμβαθύνει στο πόσο καλή είναι. – Π.

Το ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn το προτείνω ανεπιφύλακτα και η σειρά του HBO έκανε εξαιρετική δουλειά στη μεταφορά του. Pulp στοιχεία, πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Jean-Marc Vallée, ρυθμός που βοηθά το θεατή στην κατανόηση όσων διαδραματίζονται, αρκετό μυστήριο και φυσικά μία τελική σκηνή που σου κόβει την ανάσα. – Ν.

Η Robbin’ Season του Atlanta περιείχε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της χρονιάς και σκηνοθετικά ήταν από τις πιο άρτιες φετινές σειρές. Hiro Murai και Donald Glover δίνουν μαθήματα σκηνοθεσίας σε επεισοδιάρες όπως το Teddy Perkins και το Barbershop. Αν λατρέψατε κι εσείς το βίντεο κλιπ του “This is America”, μαντέψτε ποιοι βρίσκονται πίσω από τη σύλληψη και εκτέλεση του. Σειρές σαν το Atlanta δε βγαίνουν κάθε χρόνο. – Ν.

Started from the bottom, now we are here. Η καλύτερη σειρά όλου του Arrowverse, μας χαρίζει 2 ακόμη σεζόν το 2018. Με το επικό Final battle της 3ης σεζόν και το μοναδικό “Legends of To meow meow” επεισόδιο της 4ης, το LoT ικανοποιεί dc, scifi και comic book fans. – Π.

Δεν είναι κάτι σύνηθες να βγαίνουν καλές horror σειρές, but Netflix did it again! To The Haunting of Hill House είναι μία πάρα πολύ προσεγμένη σειρά, πολύ τρομακτική ανά σημεία χωρίς να χρησιμοποιεί συνέχεια jump scares, αλλά καλλιεργώντας μία ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Έχει πρωτότυπο storytelling, χρησιμοποιώντας διαφορετικές αφηγηματικές τεχνικές κατά τη διάρκειά της. – Ν.

Η σειρά-Βασιλιάς των anime επέστρεψε, πιο δυνατή από ποτέ. Απολύτως πιστή στο manga, καταφέρνει παράλληλα να βελτιώσει αρκετές κλασσικές σκηνές από το masterpiece του Araki. Περιμένουμε πολλά περισσότερα από το νέο έτος και ήδη έχει γίνει το καλύτερο anime του 2019. – Π.

Μια σειρά που καταφέρνει να πατήσει κάτω τα περισσότερα tropes γύρω από παρόμοιες σειρές, το Goblin Slayer μας παρουσιάζει της περιπέτειες του ομώνυμου χαρακτήρα. Πρόκειται για ένα αρκετά βίαιο anime, που παρουσιάζει ένα σκληρό και αληθοφανή κόσμο, παρόλο που βρίσκεται σε Fantasy Setting. – Π.

Ωραίο το Black Panther, τίμιος ο Aquaman, αλλά όπως είναι φυσιολογικό το Infinity War ήταν η καλύτερη υπερηρωική ταινία της χρονιάς. Κατάφερε να συμπεριλάβει άπειρους χαρακτήρες, δίνοντας καλό screen time στους περισσότερους, είχε στιγμές που ουρλιάζαμε από τη χαρά μας με όσα εκτυλίσσονταν στην οθόνη, οι μάχες ήταν τρομερές και η σκηνοθεσία εξαιρετική. Ένα απίστευτο σύγχρονο blockbuster, once again καταπληκτική δουλειά από τη Marvel. – Ν.

Μία ταινία που δε μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανέναν fan του Spiderman, με απίστευτο χιούμορ, animation που σε μαγνητίζει, κορυφαίο soundtrack και σενάριο που εξελισσόταν οργανικά, παρά την πολυπλοκότητα του multiverse. Την παράσταση κλέβει φυσικά ο χαρακτήρας του Miles Morales και η τάση των δημιουργών για αυτοσαρκασμό! – Τ.

Αν και η ταινία δεν ήταν απολύτως πιστή στο βιβλίο του Ernest Cline, ξεχώρισε αρκετά, ενώ ήταν μια unique ταινία με άπειρα έξυπνα pop culture references, καλοστημένο plot και πανέμορφο στυλ. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν ικανοποιητικές, και η τελική μάχη ήταν απλά μοναδική. – Π.

Εν έτει 2018, μία βιογραφία για τον Freddy Mercury μας έκανε όλους να λατρέψουμε τη συνθετική και τραγουδιστική ιδιοφυΐα του frontman των Queen λες και τους ξανακούγαμε για πρώτη φορά. Ο Rami Malek είναι συγκλονιστικός ως Freddy, ενώ η απόδοση πολλών στιγμών του συγκροτήματος (κι ας υπήρξαν αλλαγές σε σχέση με την πραγματική ιστορία) είναι απίστευτα πιστή με το Live Aid να αποτελεί μία τρομερή κορύφωση. – Ν.

Μπορεί να μην είναι η ταινία της χρονιάς, ωστόσο αυτή η διαφορετική οπτική στην ιστορία του Christopher Robin και του αρκούδου του, Winnie The Pooh, καταφέρνει με ευκολία να μας μεταφέρει γλυκόπικρα συναισθήματα. Όλοι μας ταυτιστήκαμε με τον Robin του παρελθόντος, αν και συμπάσχουμε με την ενήλικη πλευρά του χαρακτήρα. Μία ταινία που μας θύμισε τη μαγεία της παιδικής μας ηλικίας με διασκεδαστικό σενάριο και πανέμορφη σκηνοθεσία! – Τ.

Ο John Krasinski εκτός από πολύ καλός κωμικός ηθοποιός, αποδεικνύει πως είναι γενικότερα καλός ηθοποιός και σκηνοθέτης μέσω αυτής της πάρα πολύ καλής ταινίας. Το A Quiet Place δε χρειάζεται σενάριο, αλλά ήχους, ατμόσφαιρα και φυσικά τη σκηνοθετική πινελιά του Krasinski για να τρομάξει το θεατή και να τον κάνει να νιώθει πως βρίσκεται μαζί με τους πρωταγωνιστές στη δυστοπία, στην οποία ζουν. Τρομερά πράγματα. – Ν.

Ήρθε από το πουθενά το Game Night, αλλά τη δουλειά του την έκανε. Στη σύγχρονη κωμωδία όπου οι περισσότερες ταινίες ή είναι παρωδίες ή έχουν παντού κακά αστεία, το Game Night ήταν πρωτότυπο, πρόσθεσε λίγη ευρηματικότητα, καλά running jokes και έβγαλε γέλιο μέσα από τις καταστάσεις που ζούσαν οι πρωταγωνιστές. O Jason Bateman είναι απλά τέλειος. – Ν.

Είναι τρομερό το πόσο σταθερά ποιοτικός τίτλος είναι το Batman. Μετά τους Grant Morrison στα τέλη των 00s και Scott Snyder κατά το New 52, ο Tom King γράφει συνεχώς όλο και πιο ευρηματικές ιστορίες, εξερευνώντας πτυχές του αγαπημένου ήρωα που δεν είχαμε δει στο παρελθόν και οι οποίες το φέρνουν στην κορυφή των καλύτερων κόμικ της DC. Must-read για κάθε λάτρη της ένατης τέχνης. – Ν.

Οι εκδόσεις Οξύ έχουν φέρει νέα πνοή όσον αφορά τα κόμικ στα ελληνικά και με το Infinity Gauntlet έκαναν ένα ακόμα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Άψογη μεταφορά της κλασικής ιστορίας του Jim Starlin, μία έκδοση που έπρεπε επιτέλους να δούμε στη χώρα μας και η οποία ήρθε στο τέλειο σημείο κοντά στην κυκλοφορία του Infinity War. Όσον αφορά το κόμικ καθ’ αυτό, είναι μία από τις καλύτερες ιστορίες όλων των εποχών τόσο για τη Marvel όσο και γενικά και καθόλου υπερτιμημένη καθώς γι’ αυτό προσπάθησαν κάποιοι αδαείς να μας πείσουν, αποτυγχάνοντας πλήρως. Σε κάθε σελίδα σε ενθουσιάζει και σε αφήνει διψασμένο για τη συνέχεια. Διαβάζεται μονορούφι και σε αφήνει πλήρως ικανοποιημένο. – Ν.

Το βιβλίο “διαμάντι” της φετινής χρονιάς ήρθε από την Ars Nocturna. Οι ιστορίες του Λευκάδιου Χερν πήραν σάρκα και οστά στα ελληνικά σε μία προσεγμένη έκδοση που δίκαια έγινε best seller! Το βιβλίο περιέχει όλο το πακέτο: όμορφο εξώφυλλο, σωστά δομημένες εισαγωγικές πληροφορίες, εξαιρετικές μεταφράσεις. Ένας τίτλος που πρέπει να κοσμεί κάθε βιβλιοθήκη. – Τ.

Όσον αφορά τα κόμικ στα Ελληνικά, οι Εκδόσεις Οξύ πήραν μία πολύ σωστή απόφαση με την έκδοση του Venom από τον Rick Remender. Πολύ ωραία ιστορία με τον ανάπηρο βετεράνο του πολέμου Flash Thompson να είναι ο κυβερνητικός πράκτορας Venom σε μία ιστορία πέντε τευχών πραγματικά υπέροχη με αρχή, μέση και τέλος. Σίγουρα μία κυκλοφορία που δεν περίμενα τόσο καλή και αποτέλεσε έκπληξη. – Ν.

Με το αναμενόμενο anime adaptation του να κυκλοφορεί σύντομα, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το πιο διαφορετικό/επικό Isekai εκεί έξω. Η ιστορία του Naofumi ξεκινάει με τον κόσμο να τον μισεί και να τον κατηγορεί για ένα έγκλημα το οποίο δεν διέπραξε, με αποτέλεσμα από ήρωας να θεωρείται κακοποιός. Έχοντας χάσει την ελπίδα του στην ανθρωπότητα, θα βρει συμμάχους εκεί που δεν το περιμένει, και με την βοήθεια τους θα προσπαθήσει να σώσει τον κόσμο, αυτόν τον οποίον τον πούλησε… – Π.

Για μία ακόμα χρονιά τα Κουραφέλκυθρα μας έκαναν να γελάσουμε στο μέγιστο βαθμό. Με τη θεματολογία να ποικίλει, πολλούς χαρακτήρες να εμφανίζονται σε πολλαπλά σκίτσα και φυσικά τα αστεία και το χιούμορ να μην έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα από ποιοτικά κόμικ του εξωτερικού. Αξίζει να στηρίξετε εκτός της σελίδας στο Facebook, την έντυπη έκδοση όπου συγκεντρώνονται τα πρώτα 8 χρόνια των Κουραφέλκυθρων. – Ν.

Με συνεχή ροή νέων επεισοδίων κάθε Σάββατο και Τρίτη, “οι Περιπέτειες του Θεού” είναι το πρώτο πράγμα που διαβάζουμε για να ξεκινήσει ευχάριστα η μέρα. Με πρωτότυπους χαρακτήρες και δημιουργική πλοκή, πρόκειται για μια απολύτως μοναδική ιστορία και δεν χάνουμε επεισόδιο. – Π.

Η pop κουλτούρα είχε την τιμητική της στο διήμερο του AthensCon, το οποίο φέτος πραγματικά απολαύσαμε. Στο φεστιβάλ παρακολουθήσαμε ενδιαφέρουσες ομιλίες για αγαπημένα κόμικ, γνωρίσαμε καταξιωμένους καλλιτέχνες από Ελλάδα και εξωτερικό και κάναμε μία όμορφη βόλτα με διάρκεια μεγαλύτερη των 8 ωρών.  – T.

Η αγαπημένη μας εκδήλωση επέστρεψε για μία ακόμη χρονιά στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, ίσως με την πιο βολική διαρρύθμιση που έχουμε δει ποτέ στο χώρο. Με δυνατούς καλεσμένους και πολύ καλή οργάνωση, το διήμερο event κύλισε ευχάριστα. – Τ.

Τα αγαπημένα εβδομαδιαία events των Reflections έδωσαν για μία ακόμη χρονιά δυναμικό παρόν στα αθηναϊκά δρώμενα. Συγγραφείς, ηθοποιοί, μουσικοί και καλλιτέχνες ένωσαν τις δυνάμεις τους στη σκηνή του Death Disco, με το Vampire Masquerade και εκδηλώσεις για θεματικές που αγαπάμε (Lord Of The Rings, Cure, Sandman, Helloween κ.α) να έχουν την τιμητική τους. Φέτος κυκλοφόρησε και η ανθολογία της εκδήλωσης “Σκιές και Αντανακλάσεις”, όπου συμμετείχα κι εγώ, εκπροσωπόντας το anthem.gr! -T.

Ο Ελληνικός Σύλλογος Παιχνιδιών Ρόλων και Στρατηγικής συνέχισε να δείχνει έμπρακτα την αγάπη του για το αντικείμενό του και φέτος. Με συμμετοχή σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ, συνεχή παρουσία στα social media, τα καθιερωμένα πάρτυ που διοργανώνει και φυσικά άπειρο παιχνίδι, ο ΕΣΠΑΙΡΟΣ διέγραψε και φέτος εξαιρετική πορεία! – Ν.

Η πιο ηλίθια μορφή συνομοσιολόγων είναι αναμφίβολα οι flat earthers. Έχοντας μπει στις σελίδες τους, προσπαθήσαμε πολλές φορές μέσω της εκπομπής και της αρθρογραφίας μας να εξετάσουμε πως γίνεται να επιβιώνει μία τόσο βλακώδης θεωρία στην εποχή μας. – Τ.

Η καθολική εκκλησία ζήλεψε τη δόξα του Pokemon Go και αποφάσισε να κυκλοφορήσει ένα αντίστοιχο παιχνίδι, με σκοπό να οδηγήσει τους νέους στο κατώφλι της. Αναρωτιόμαστε εμείς, πόσο σπάνιος χαρακτήρας θα είναι ο Άγιος Βελισσάριος; – Τ.

The post Μουσική Ανταρσία #44: Τα καλύτερα του 2018! appeared first on anthem.gr.

Πόσες φορές αγαπητέ αναγνώστη έχεις σιχαθεί τη ζωή σου, ακούγοντας για χιλιοστή φορά το Last Christmas των Wham και το All I want for Christmas is You της Mariah Carrey; Ή όταν ακούς ελληνικά μέτρια προς απαράδεκτα κομμάτια, όπως  εκείνα της Βανδή και της Καλομοίρας; Ή όταν προσπαθείς να αποφύγεις με κάθε τρόπο τις μουσικές τους, αλλά βομβαρδίζεσαι παντού από αυτές: Τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο, εμπορικά καταστήματα;

Μη φοβάσαι όμως, γιατί εγώ είμαι εδώ, να σε προετοιμάσω ψυχολογικά για τις 20 περίπου μέρες που θα διαρκέσει αυτό το μαρτύριο!

Για κάποιο λόγο οι παραδοσιακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί έχουν ένα περίεργο trigger response που ενεργοποιείται από τις 5 Νοεμβρίου, το οποίο διαρκεί μέχρι και τις 7 Ιανουαρίου. Έτσι λοιπόν οι μεγάλες διάνοιες, αυτά τα τζιμάνια, οι Έλληνες μαρκετίστες των fm, σκέφτηκαν πως ο κατάλληλος τρόπος για να τραβήξουν κόσμο στα fm, είναι να επεκτείνουν το Χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα από τις αρχές Νοεμβρίου μέχρι και τα τέλη Γενάρη.

Εντάξει όμως αρκετά, δεν σε απασχολεί εσένα το νεκρό κουφάρι των fm, αλλά το πως να αποφύγεις το τραύμα ΤΟΥ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΕΝΩ ΠΑΙΖΕΙ Η ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ.

Ίσως λοιπόν η καλύτερη λύση είναι να κλείσεις τα fm προσωρινά και να βάλεις κάποιο playlist η podcast από το Mp3 σου! Δε θα σου πρότεινα να αλλάξεις σταθμό, γιατί σε κάποια γειτονική συχνότητα θα κρύβεται το “Jingle Bells Rock” ή το “White Christmas”! Δεν είναι να παίζεις με αυτά!

Χαχαχαχα έλα ντάξει αστειάκι! Ξέρουμε ότι την ανοίγεις για να δεις μόνο Next Top Model! Αλλά πίστεψε με, σε περίπτωση που κατά λάθος ανοίξει η τηλεόραση από μόνη, να γνωρίσεις πως σε κάποια σκοτεινή γωνιά θα κρύβεται το “Home Alone”, έτοιμο να σε τραβήξει στην κατάθλιψη!

Είναι άσχετο, αλλά φέτος τα Χριστούγεννα πρέπει να κερδίσει τον πόλεμο με τους T-Series!

ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ ΑΓΙΕ ΒΑΣΙΛΗ! ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ 24 ΧΡΟΝΙΑ!

Το στιγνό καπιταλιστικό μοντέλο του μάρκετινγκ κατά την διάρκεια των εορτών επιβάλει τον βομβαρδισμό του αθώου σου μυαλού με διαφημιστικά μηνύματα, προκειμένου να σπαταλήσεις τα ωραία σου λεφτάκια (τα ποια;) σε πράγματα που πιθανώς δε χρειάζεσαι! Για αυτό και όλα τα εμπορικά παίζουν διαρκώς Χριστουγεννιάτικη μουσική!

“Συγγνώμη πόσο είπατε ότι κάνει ο κεσές με το γιαούρτι;”

Κλείσου στο σπίτι, άνοιξε το Netflix (όσο υπάρχει ακόμη), βάλε post rock μουσική να παίζει στο παρασκήνιο και πακέτωσε όλους τους φίλους σου! MERRY CHRISTMAS EVERYONE!

Όπως είχε πει και ο Νικόλας σε παλιότερο άρθρο, τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια έχουν καταντήσει πιο γραφικά κι από τα Άγραφα, οπότε το σουβλάκι στη Λειβαδιά μοιάζει τόσο-όχι-γραφικό.

Ο καλύτερος λοιπόν τρόπος για να αποφύγεις τις χαζομάρες είναι να στραφείς – που αλλού- στην αγαπημένη ροκ και μέταλ σκηνή, η οποία έχει αποδείξει πως μπορεί να παρουσιάσει ακόμη και θέματα ποπ κουλτούρας με καλύτερο τρόπο από την mainstream pop.

Βρε, κοίτα σύμπτωση! Τι κάνει εδώ ο σύνδεσμος για το Six Songs που μόλις σας ανέφερα;!

Προφανώς το άρθρο είναι χιουμοριστικό! Καλές γιορτές σε όλους!

The post Μουσική Ανταρσία #43: Χριστουγεννιάτικα τραγούδια – Οδηγός Επιβίωσης! appeared first on anthem.gr.

Μετά τις τελευταίες εκπομπές και το Friday Night Special που σας παρουσιάσαμε την περασμένη εβδομάδα, ήρθε η ώρα να κλείσουμε την θεματική που μας απασχόλησε αρκετά αυτό το διάστημα.

Οι θεωρίες συνωμοσίας δυστυχώς είναι μέρος της ζωής μας. Αν και μερικές από τις θεωρίες αυτές είναι βλακώδεις (βλέπε επίπεδη γη), οι περισσότερες είναι επικίνδυνες για την κοινωνία μας (βλέπε αντιεμβολιαστικό κίνημα). Το πρόβλημα είναι πως πολλές φορές οι καλλιτέχνες συνηγορούν κι οι ίδιοι στη διασπορά fake news και θεωριών συνωμοσίας. Όταν για παράδειγμα συγκροτήματα όπως οι Muse τραγουδούν για το πως η εξουσία ελέγχει τους Αμερικανούς πολίτες, ακροδεξιοί πολιτικοί όπως ο Ντόναλτ Τραμπ, χρησιμοποιούν τον ντόρο για να ανέλθουν στην εξουσία.

Ο Kanye West τραγούδησε πως το AIDS δημιουργήθηκε σε εργαστήριο, ο Prince μύησε τους ακροατές του στην θεωρία των chemtrails και η Madonna μας δίδαξε πως μας κυβερνούν οι Illuminati. Γίνεται κατανοητό λοιπόν πως οι μάζες επηρεάζονται από mainstream καλλιτέχνες, οι οποίοι με ευκολία πλασάρουν κάθε τρεις και λίγο θεωρίες που ενδέχεται να ενισχύσουν τις πωλήσεις τους.

Βέβαια πολλοί είναι οι καλλιτέχνες που έχουν δημιουργήσει ύμνους κοινής λογικής, μερικές φορές και άθελά τους. Σε μία περίοδο που καθένας δηλώνει πως η άποψη του έχει την ίδια βαρύτητα με επιστημονικά τεκμηριωμένα δεδομένα, τότε καλό είναι αραιά και που να αναλύουμε τους λόγους που μας οδήγησαν εδώ σήμερα. Ας είναι λοιπόν αρωγός μας η μουσική!

Οι Gojira είναι στην κυριολεξία ο εφιάλτης των συνωμοσιολόγων. Πρόκειται για μπάντα με οικολογική συνείδηση, η οποία προωθεί με κάθε ευκαιρία το μήνυμα για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Κάθε φορά που ένας κρετίνος θα πετάγεται και θα λέει πως η κλιματική αλλαγή είναι μία μεγάλη συνωμοσία για να πουλήσει περισσότερες λευκές συσκευές η Φουτζίτσου, απλά βάλε το τραγούδι να παίζει, καθώς ειρωνεύεται με τον καλύτερο τρόπο όλους εκείνους που ψάχνουν φρικτές δικαιολογίες για να ανακυκλώσουν τα σκουπίδια τους και να μειώσουν το περιβαλλοντικό τους αποτύπωμα.

Κι εκεί που προσπαθούν να σε πείσουν πως η ανθρωπότητα δεν έφθασε ποτέ στο φεγγάρι και πως πρόκειται για μία πλεκτάνη χειραγώγησης της μάζας, ξαφνικά βγάζουν το gps για να τους οδηγήσει ο δορυφόρος μέχρι το σκυλάδικο στον Κεραμεικό.

“And if your head explodes with dark forbodings too, I’ll see you on the dark side of the moon”…
“I can’t think of anything to say except… I think it’s marvellous! Hahaha! “

Μέσα σε εξήντα μόλις χρόνια η ανθρωπότητα αφάνισε το 60% της άγριας πανίδας του πλανήτη! Το μεγαλύτερο πλήγμα το δέχτηκε το θαλάσσιο οικοσύστημα, εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης πλαστικών. Ωστόσο το μεγαλύτερο μας πρόβλημα θα παραμένει το ότι η κυβέρνηση επέβαλε την χρέωση της πλαστικής σακούλας και την αντικατάσταση των παραδοσιακών καλαμακίων. (sigh) Μήπως πρέπει επιτέλους να δούμε την “μεγαλύτερη εικόνα”;

Το δέχομαι πως η συγκεκριμένη επιλογή είναι λίγο παράδοξη, αφού το τραγούδι μιλάει για θεωρίες χειραγώγησης του πληθυσμού από κυβερνήσεις. Αν όμως το καλοσκεφτούμε, οι περισσότεροι “αφυπνισμένοι” έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου από πασίγνωστους συνωμοσιολόγους, όπως ο Alex Jones και το ελληνικό κακέκτυπο του, Δημοσθένη Λιακόπουλο. Οκ, ναι είναι αστείο να ψυχαγωγείσαι καμιά φορά ακούγοντας τους να λένε μαλακίες στον αέρα τηλεοπτικών καναλιών, ωστόσο μετά από λίγο παύει να είναι αστείο. Κυρίως γιατί πρόκειται για επικίνδυνους ανθρώπους που διασπείρουν επικίνδυνες θεωρίες και πραγματικά μειώνουν το μέσο όρο του παγκόσμιου δείκτη νοημοσύνης!

Ε μα, τώρα μάλιστα! Μια σωστή θεωρία συνωμοσίας, θέλει την χαμένη ήπειρο της Ατλαντίδας να έχει βυθιστεί κατά τη διάρκεια πυρηνικού πολέμου χιλιάδες χρόνια πριν. Μία ακόμη καλύτερη, ελληνική παραλλαγή της, θέλει την γιγαντιαία αυτή ήπειρο να έχει βυθιστεί στο Αιγαίο κάπου μεταξύ Σαντορίνης και Πάρου. Το διάβασα στο fimes.gr, πρέπει να είναι αλήθεια!

Εν τω μεταξύ είναι εύκολο να καταλάβουμε πως οι περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας δεν θα υπήρχαν, αν μερικοί μερικοί διάβαζαν λίγη Γεωγραφία! Never skip your Geography classes sheeple!

Τι υπέροχο τραγούδι για να βάλεις σε πάρτι των οπαδών της επίπεδης γης!

Ωπ, κι άλλο “Around The World”! Για να εμπλουτίζουμε την λίστα!

Ε… Εντάξει, σταματάω!

The post Μουσική Ανταρσία #42: Τραγούδια που πρέπει να ακούσει κάθε συνωμοσιολόγος! appeared first on anthem.gr.