Με τον τρίτο τους δίσκο, το “In-Between” να έχει κυκλοφορήσει από τις αρχές του 2019, οι Sediment Bruise έδειξαν για ακόμα μία φορά ότι εξελίσσονται και ότι γράφουν ακατάπαυστα πολύ ωραία μουσική. Συνομιλήσαμε για το τελευταίο τους πόνημα, αλλά και για το συγκρότημα γενικότερα με τον τραγουδιστή τους Vag Mood, ο οποίος απάντησε σε όλες μας τις ερωτήσεις.

Βασικά ο Νίκος και εγώ καθόμασταν στο ίδιο θρανίο στο Λύκειο. Ο Νίκος με τον μικρότερο αδερφό του, το Μιχάλη, είχαν μόλις σχηματίσει μια μπάντα και μου πρότεινε να κάνω join σαν lead singer. Στην παρέα προστέθηκαν ο Σωτήρης στο βιολί και αργότερα ο Γιώργος στα τύμπανα. Πολύ αργότερα όταν λόγω απόστασης χωρίσαμε δρόμους με τον Γιώργο Τσαγκαράκη, στην παρέα έκανε join o Παναγιώτης στο μπάσο, ολοκληρώνοντας το σημερινό line-up:

To όνομα το σκαρφίστηκε ο «ποιητής» της παρέας, ο Νίκος, σε μια φάση που νόμιζε ότι ήταν πεσιμιστής.

Μάλλον οι Radiohead και οι dEUS στην αρχή. Αλλά γενικότερα όλη η κιθαριστική σκηνή στα τέλη των 90’s – αρχές 00’s. Μετέπειτα νομίζω μας την “έπεσε” λίγο η post σκηνή. Ακούμε εντελώς διαφορετικά πράματα ο καθένας μας, οπότε καταλαβαίνεις…

Απολύτως φυσική. Αν και δεν μας ενοχλεί καθόλου το pop ως έννοια, τείνει να έχει όλο και λιγότερο μερίδιο στα τραγούδια μας. Χωρίς να γίνεται συνειδητά εννοείται. Με τα χρόνια κατασταλάξαμε σε ένα ας το πούμε “ύφος” alternative με pop πινελιές.

Ιδέες από τα ίδια μέλη (Sediment Bruise). Παραγωγή από τον ίδιο παραγωγό (Clive Martin), στην ίδια υπόγα στον πεζόδρομο της Ικτίνου (Revolver Recording Studio).

Έχω την εντύπωση πως υπάρχει μεγαλύτερο δέσιμο μεταξύ των κομματιών. Βγαίνει ένας ενιαίος χαρακτήρας κάτι που ειδικά στον πρώτο δίσκο δεν το είχαμε καταφέρει. Μάλλον η πάροδος των χρόνων βοήθησε σε αυτήν την μουσική προσωπικότητα.

Μοναξιά – πόνο – ψυχική επανεκκίνηση – αισιοδοξία.

Συνήθως καμιά καταλάθος κιθαριστική πενιά. Ένα μικρό θεματάκι στο πιάνο. Ένα μουρμουρητό. Και μετά αρχίζει το χτίσιμο. Και όπου βγάλει. Σπάνια έρχεται στο studio ένα έτοιμο κομμάτι…

Τα αγαπάω όλα το ίδιο σαν επρόκειτο για τα παιδιά μου (Λευτέρης Πανταζής, 1998). Σοβαρά τώρα, No Bonds Between Us.

Δεν το έχουμε σκεφτεί ποτέ αυτό αλλά πραγματικά θα ήθελα κάποιον να ερμήνευε ένα κομμάτι μας στο μέλλον. Αν με ρωτούσες ποιος…Vasilis Ntokakis από τους no clear mind.

Δεν μπορεί κανείς να έχει γνώμη σε κάτι που δεν υπάρχει. Πέθαναν αυτά. Μια ανάρτηση. Ένα σχόλιο και πάμε παρακάτω. Τρέχει πολύ γρήγορα το όλο θέμα για να επενδύσει κανείς χρόνο ή χρήμα.

Μερικές εμφανίσεις στην Ελλάδα (Πάτρα – Αθήνα – Λάρισα – Σέρρες – Θεσσαλονίκη)  και αν μας κάτσει μια καλή φάση πακετάρουμε για Ελβετία.

Website: http://sedimentbruise.com/

Bandcamp: https://sedimentbruise1.bandcamp.com/

YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCDPBbfiPiZo0i7sLT1-zBpg

Spotify: https://open.spotify.com/artist/6p56McUQgfQ5y7RcdgrerC

Facebook: https://www.facebook.com/sedimentbruise/

Twitter: https://twitter.com/sedimentbruise

Instagram: https://www.instagram.com/sedimentbruiseband/

Do it your way!!!

Κλείνουμε με το State of Mind από τον τελευταίο δίσκο των Sediment Bruise:

The post Συνέντευξη “Sediment Bruise” appeared first on anthem.gr.

Πρόσφατα, οι Residuos Mentales ολοκλήρωσαν το πρώτο τους album με τίτλο “Introspection”. Αφού ακούσαμε το δίσκο είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με τα μέλη της μπάντας!

Αλέξανδρος: Οι Residuos Mentales ξεκίνησαν ως οντότητα το 2012 από τον Στράτο Μοριανό και τον Αλέξανδρο Μαντά, αν και τότε δεν ήξεραν πως μια μέρα θα λέγονταν Residuos Mentales. Ήμασταν συμφοιτητές και είπαμε να θυμηθούμε τα παλιά και να παίξουμε μαζί τραγούδια αγαπημένων μας συγκροτημάτων, έτσι για να περάσει η ώρα. Μια μέρα ο Στράτος έφερε ένα δικό του θέμα και είπαμε να το εξελίξουμε. Βρεθήκαμε με δώδεκα ολοκληρωμένα τραγούδια. Τα ανεβάσαμε στο soundcloud ως demos με σκοπό να ψάξουμε για μουσικούς που θα τους ενδιέφερε να συμμετέχουν σε αυτό που άκουγαν, αλλά δεν το κάναμε ποτέ. Αργότερα γνωρίσαμε τον Βαγγέλη Σπανακάκη και αποφασίσαμε να τους δώσουμε την ευκαιρία να ακουστούν όπως τους αξίζει. Μετά βγήκε το Introspection. Δεν ξέρω αν έχουν περάσει έξι χρόνια ή όλα αυτά έγιναν πριν ένα μήνα, πραγματικά.

Πολύ καλή ερώτηση. Ειλικρινά δεν ξέρουμε. Σίγουρα υπάρχουν progressive 70s στοιχεία. Από την ελληνική μουσική επίσης, άλλωστε δεν ήταν λίγες οι φορές που όταν κολλάγαμε κάπου, ακούγαμε Χατζιδάκι. Η μυστηριακή διάθεση μάλλον προήλθε από την κεντρική ιδέα του δίσκου και από τη διάθεση που είχαμε (ή έχουμε ακόμα). Μια και γενικά έχουμε κατακλέψει τον Andy Latimer, ας το κάνουμε ξανά: χαρακτήρισε τη μουσική των Camel ως “emotive”. Θα θέλαμε και εμείς η μουσική μας να γεννά στον ακροατή έντονα συναισθήματα, και αυτό αρκεί. Είναι πέρα και παραπάνω από κάθε προσδιορισμό.

Εξαρτάται μάλλον τι έχει συνηθίσει ο καθένας, τι ακούσματα έχει… Κάποιοι ίσως τον έχουν βρει «παραδοσιακό» που δεν έχει κάτι να προσφέρει, άλλοι έχουν ενθουσιαστεί. Από τη μεριά μας δεν τον θεωρούμε «παραδοσιακό». Αφενός τα τραγούδια δεν ακολουθούν την τυπική φόρμα εισαγωγή-κουπλέ-ρεφρέν-σόλο-κλπ., αφετέρου δεν είναι στιλιστικά ίδια: για παράδειγμα εκεί που ακούς ένα τυπικό κλασικό κομμάτι σαν το (A Prospect of) A Blooming Life, έχει προηγηθεί το τίγκα ηλεκτρονικό My Stories. Επίσης δεν είναι song format κυκλοφορία, ένα τραγούδι/μέρος από μόνο του δεν λέει και πολλά. Ίσως το «παραδοσιακό» στην υπόθεση έχει να κάνει με τότε που παίρναμε τον δίσκο ή το CD και το ακούγαμε από την αρχή μέχρι το τέλος, με τα μάτια μας καρφωμένα στο artwork.

Αλέξανδρος: Η πρώτη φράση της ερώτησης σου είναι αυτό που θέλει να ακούει ο κάθε μουσικός! Ευχαριστούμε! Ο λόγος ήταν o εξής: δεν είχαμε τραγουδιστή (πέρα όλων των άλλων ελλείψεων) οπότε είπαμε «ξεκινάμε να γράφουμε μουσική και βλέπουμε». Ωστόσο είδαμε πως υπάρχουν ατελείωτες δυνατότητες, επιλογές και δρόμοι να ακολουθήσεις στην ορχηστρική μουσική. Εδώ μάλλον θα πρέπει να διευκρινήσουμε πως το Introspection είναι ο τρίτος δίσκος που ολοκληρώσαμε, οι άλλοι δύο είναι κατά 80% έτοιμοι, αλλά τελικά αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε αυτόν ως πρώτο. Άρα δεν ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για εμάς να συνθέτουμε ορχηστρική μουσική, το κάνουμε καιρό τώρα. Όσον αφορά το πιάνο, είναι η δεύτερη φορά που δεν έχουμε σαφή απάντηση να δώσουμε. Όταν κάποιος έχει μια ιδέα, εκτός και αν είναι καθαρά πιανιστική ή κιθαριστική, θα δοκιμάσουμε πώς αυτή ακούγεται σε διάφορα όργανα προτού καταλήξουμε κάπου. Μάλλον και εδώ οι περισσότερες θα μας ακούγονταν καλύτερα στο πιάνο. Θα προσθέσω επίσης πως ο Στράτος είναι εκπληκτικό ταλέντο και ίσως αυτό ασυναίσθητα συνέτεινε στην επιλογή μας.

Στράτος: Η αρχική μας ιδέα ήταν να κάνουμε έναν ακουστικό κατά κάποιο τρόπο δίσκο στον οποίο θα κυριαρχούσαν το πιάνο και η ακουστική και κλασική κιθάρα τα οποία και θεωρώ συμπρωταγωνιστές στο project. Τελικά δεν βγήκε όσο ακουστικό το είχαμε αρχικά στο μυαλό μας καθώς στην διάρκεια της δημιουργικής διαδικασίας, όπως συμβαίνει πάντα, προκύπτουν συνεχώς νέες ιδέες. Γενικά, όπως είναι φυσικό, όλα τα κομμάτια πλην του My Stories που χρησιμοποιήθηκε σαν βάση του ένας arpeggiator, γράφτηκαν στα μουσικά όργανα που γνωρίζουμε, το πιάνο και την ακουστική ή κλασική κιθάρα.

Αλέξανδρος: Χμ, η αλήθεια εδώ είναι πως δεν είχαμε κατά νου να κάνουμε κάτι cinematic. Από ένα σημείο και μετά ναι, είχαμε ξεκάθαρη άποψη πως θέλαμε να ακουστεί. Ακούγοντας κατόπιν γνώμες όσων έχουν ακούσει το Introspection, σχεδόν όλοι συμφωνούσαν σε ένα σημείο: «σαν να ήμουν σε ταινία». Ποιοι είμαστε εμείς να διαφωνήσουμε;! Από τη μια βέβαια αν το σκεφτείς, το My Stories δανείστηκε ατάκες από την ταινία The Words των Brian Klugman και Lee Sternthal, μπορεί και αυτό να έπαιξε το ρόλο του. Συμμερίζομαι αυτή την άποψη: πρέπει να σε κάνει να αισθάνεσαι πως είσαι μέσα σε ταινία.

Στράτος: Κατά την γνώμη μου δεν υπάρχει κάποιος δομικός ή μορφολογικός κανόνας που χαρακτηρίζει μία μουσική ως κινηματογραφική. Γενικά ο σκοπός της κινηματογραφικής μουσικής είναι να εξυπηρετεί και να κάνει πιο ισχυρό το μήνυμα της εικόνας. Στη δική μας περίπτωση θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η μουσική μας έχει χαρακτηριστικά cinematic μουσικής καθώς γράφοντάς την είχαμε στο μυαλό μας συγκεκριμένες σκηνές τις οποίες θέλαμε να αποδώσουμε μουσικά. Πραγματικά θα θέλαμε πάρα πολύ κάποια στιγμή να ντυθεί η μουσική μας με εικόνες.

Αλέξανδρος: Δύσκολη ερώτηση…προσωπικά θα έλεγα πως περισσότερο αποτυπώθηκε μουσικά η διαδικασία ανακάλυψης του εαυτού μας η οποία είχε προηγηθεί, ξέρεις από διάβασμα, συζήτηση, ενδοσκόπηση… Κάθε φορά που το ακούω τα συναισθήματα αυτά εξακολουθούν να αναδύονται.

Στράτος: Κάθε δημιουργική διαδικασία σε ωθεί να ανακαλύψεις πτυχές του εαυτού σου που είτε δεν γνώριζες πως ήταν εκεί, είτε δεν γνώριζες τον τρόπο να τις εξωτερικεύσεις και να τις μοιραστείς. Γενικά η διαδικασία της σύνθεσης είναι ανάγκη και πρόκληση ταυτόχρονα.

Υπάρχει «σενάριο» στην ιστορία. Στο Pandora’s Box, όπως υπονοεί και ο τίτλος, ξεκινάνε όλα. Πάντα είχα την αίσθηση πως η βροχή, όπως και η νύχτα, κλιμακώνει ένα συναίσθημα και αυτό συμβαίνει στο Alienated. Βάζει ένα δίσκο στο πικάπ. Είχα διαβάσει κάπου πως «με την κατάλληλη μουσική, είτε ξεχνάς είτε θυμάσαι τα πάντα» και το δεύτερο είναι που συμβαίνει στο χαρακτήρα μας στο Alienated. «Αγκάθια» μέσα του αναδύονται στο The Thorn in Me και τελικά από στο My Stories, το κεντρικό θα έλεγε κανείς κομμάτι, o Jeremy Irons δίνει το έναυσμα να ξεκινήσει η ενδοσκόπηση. Οι προσδοκίες μιας πρόσχαρης ζωής αντικαθίστανται από αναμνήσεις απώλειας και απογοήτευσης οι οποίες γίνονται όλο και πιο έντονες στο It All Becomes Clear και όσο ο χαρακτήρας μας αναλογίζεται στο Narrative, αυτές οι αναμνήσεις τον φέρνουν στο όριο του στο On the Borderline. Τελικά παίρνει την απόφαση να επανορθώσει για όλα, αλλά «δεν μπορείς να ξεφύγεις από το παρελθόν όσο και αν το θέλεις» όπως είπε ο προαναφερθείς ηθοποιός και τελικά τα «πνευματικά κατάλοιπα» τον καταπίνουν όπως συμβαίνει στο A Promise Unkept/Mental Residuals. Όσο για το ποιες είναι αυτές οι ιστορίες, αυτές είναι προσωπικές για τον κάθε ακροατή, αν μπορεί βέβαια να ταυτιστεί με την ιδέα του Introspection. Επιπλέον, μια προσεκτική ματιά στο εξώφυλλο αρκεί για να καταλάβει κανείς πως ο Δημήτρης Τζώρτζης αποτύπωσε την όλη ιδέα εξαιρετικά!

Αλέξανδρος: Σίγουρα το 70s prog, και μπάντες όπως οι Kansas, Genesis, Van der Graaf Generator και πρωτίστως οι Camel. Κατά καιρούς ακούω και πιο ambient όπως Secret Garden. Από καλλιτέχνες, στο στούντιο έχουμε την πολύτιμη βοήθεια του Δημήτρη Ράδη των we.own.the.sky που έχει παίξει πράγματα που ούτε καν θα μας πέρναγαν από το μυαλό ή του Γιώργου Καραγιάννη που πρέπει να είναι από τους καλύτερους παγκοσμίως και θα είναι μαζί μας και στο μέλλον ελπίζουμε! Γενικά θα θέλαμε, όσο γίνεται, να συνεργαζόμαστε με φίλους, έτσι ήδη σε δύο τραγούδια από τον επόμενο δίσκο τα ντραμς έχει ηχογραφήσει ο Γιάννης Ηλιάκης των Ciccada, ενώ στο Introspection ήταν ο Στέλιος Παύλου που γνωριζόμαστε από μικροί. Θα ήταν πολύ ωραία να βρίσκαμε κοινό έδαφος (και χρόνο) με τον Νικήτα Κίσσονα (Methexis) ή με τα παιδιά από τους Verbal Delirium.

Στράτος: Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τον Αλέξανδρο και θα συμπλήρωνα στις επιρροές την παραδοσιακή ελληνική μουσική, Έλληνες συνθέτες όπως ο Νίκος Σκαλκώτας, ο Μανώλης Καλομοίρης και φυσικά ο Μάνος Χατζιδάκις, οι μεγάλοι Ρώσοι συνθέτες του 20ου αιώνα όπως ο Ραχμάνινοφ, ο Προκόφιεφ και ο Σοστακόβιτς, μπάντες όπως οι Kraftwerk, οι Tangerine Dream, οι Magma και χίλια δυο ακόμα που σίγουρα τώρα μου διαφεύγουν!

Για συναυλία είναι πολύ δύσκολο στην παρούσα φάση. Θα θέλαμε να γίνει έτσι όπως αξίζει στη μουσική μας να ακουστεί. Το πιο πιθανό είναι να παραμείνουμε studio project, όμως όπως απαντήσαμε στην πρώτη ερώτηση που μας έκανες, τίποτα που κάναμε ως τώρα δεν ήταν στα σχέδιά μας. Όσο αφορά νέο υλικό, η προπαραγωγή για δύο δίσκους είναι έτοιμη όπως είπαμε και ήδη έχουμε ξεκινήσει μαζί με παραγωγό και πάλι τον Βαγγέλη Σπανακάκη και τον Δημήτρη Ράδη να τους δίνουμε την τελική τους μορφή και θα είναι εντελώς διαφορετικό από το Introspection!

Μπορεί μέσω της σελίδας μας στο Facebook ή μέσω bandcamp. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μάθουμε την άποψη τους!

Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που αφιερώσατε το χρόνο σας για να γνωριστούμε και σας ευχόμαστε καλή και πρωτίστως δημιουργική χρονιά. Ελπίζουμε το Introspection να σας κρατήσει παρέα, ειδικά αν βρεθείτε ποτέ σε περίοδο αναλογισμό.

The post Συνέντευξη “Residuos Mentales” appeared first on anthem.gr.

Nick: Καλησπέρα! Η μπάντα αποτελείται από τους Biller Perrakis και Fotis Tsolis στις κιθάρες, την Irene Mantopoulou στο μπάσο, τον Stratos Papaioannou στα τύμπανα και τον Nick Pilgrim στα φωνητικά.

Biller: Επεξεγραζόμουν μια παραπλήσια ιδέα για μέρες, μέχρι που μου προέκυψε ολόκληρο το όνομα όσο περίμενα σε ένα φανάρι!
Fotis: Όσον αφορά το νόημα, προτιμούμε να το αφήνουμε στην κρίση του καθενός.

Biller: Μουσικά κινούμαστε στον ήχο του μοντέρνου progressive χώρου χωρίς όμως να αποκλείουμε επιρροές από οποιοδήποτε άλλο άκουσμα μπορεί να μας κινήσει το ενδιαφέρον.
Fotis: Στιχουργικά μας αρέσει να διηγούμαστε ιστορίες και να αντιμετωπίζουμε το κάθε μας κομμάτι σαν μια σκηνή από ταινία.

Irene: Ουσιαστικά θα θέλαμε να συνεργαστούμε με καλλιτέχνες που αποτελούν επιρροές για τη μουσική μας, όπως είναι οι Pain of Salvation, οι Leprous και ο Steven Wilson.

Nick: Αν και υποπτευόμαστε ότι η Ειρήνη θα ήταν πρόθυμη να συνεργαστεί στενά με το Σάκη το Ρουβά!

Biller: Προσπαθούμε σε κάθε live να αποδίδουμε όσο το δυνατόν περισσότερη ενέργεια μπορούμε μέσα από τη μουσική μας. Κρατάμε πάντα τα θετικά, αλλά κυρίως τα αρνητικά σχόλια. Στόχος είναι κάθε εμφάνισή μας να είναι καλύτερη από την προηγούμενη.

Nick: Πέρα από ό,τι συμβαίνει στα gigs ή μέσα στο στούντιο, είμαστε μια δεμένη παρέα. Θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτο βγαίνει και πάνω στη σκηνή.

Fotis: Την Παρασκευή 19/5 στο BUMS, στο release party των Fourgiven για το νέο τους EP, Calypso. Μαζί μας θα είναι και οι My Inferno.

Biller: Η ηχογράφηση ενός δίσκου είναι από τους βασικότερους στόχους μας. Ετοιμάζουμε έναν concept δίσκο που αφηγείται γεγονότα από τη ζωή μιας νεαρής κοπέλας.

Fotis: Το πότε αυτός θα κυκλοφορήσει είναι κάτι άγνωστο και σε μας. Ευελπιστούμε να συμβεί μέσα στο 2018 αν και εφόσον μας ικανοποιεί το αποτέλεσμα που θα έχουμε στα χέρια μας μέχρι τότε.

Irene: Γενικώς υπάρχουν πάρα πολλές μπάντες με πολύ ικανούς συνθέτες και παίχτες που δουλεύουν σκληρά και συμβάλλουν στην άνθιση της σκηνής.

Biller: Πάντως είναι απαραίτητο όλες οι νέες μπάντες που πορεύονται στα ελληνικά δεδομένα να υποστηρίζουν η μία την άλλη, συναδελφικά.

Fotis: Μέσω της σελίδας μας στο Facebook (facebook.com/glass.eye.filter), καθώς και αυτής στο Instagram @glasseyefilter.

Nick: Συνεχίστε να υποστηρίζετε την τοπική σας σκηνή και τα λέμε από κοντά στο BUMS!

The post Συνέντευξη “Glass Eye Filter” appeared first on anthem.gr.

Την Παρασκευή 5 Μαΐου το Anthem Festival επιστρέφει στο Death Disco. Ένα από τα συγκροτήματα που θα συμμετάσχουν στο event, οι Mental Disobedience, ανοίγουν τα χαρτιά τους και παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο anthem.gr.

Καλησπέρα Anthem. Το σημερινό line-up της μπάντας έχει ως εξής: Ο Αχιλλέας Παπαθανασίου στα φωνητικά, ο Χρηστός Βασάλος στην lead κιθάρα και στα Backing φωνητικά, ο Γιώργος Κουτσουβέλης στην Rhythm κιθάρα, ο Θώμας Γαλάνης στο μπάσο και ο Μιχάλης Αναγνώστου στα drums.

Θέλουμε να χαρακτηριζόμαστε ως μια Nu-Metal/Metalcore μπάντα. Οι βασικές μας επιρροές στην μουσική μας είναι μπάντες όπως οι Parkway Drive, οι Trivium και οι Slipknot. Όσον αφορά τους στίχους γράφουμε κατά κύριο λόγο για της αντιδράσεις για καθημερινά πράγματα όπως η οργή, η στεναχώρια και η χαρά. Πράγματα δηλαδή που οι νέοι, όπως και εμείς, νιώθουμε καθημερινά

Λόγω του υπάρχοντος υλικού που έχουμε ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει αν θα βγάλουμε κάποιο EP η Full-length δίσκο. Παρόλα αυτά ελπίζουμε να ξεκινήσουμε τις ηχογραφήσεις μέσα στο καλοκαίρι και η πρώτη δισκογραφική μας δουλεία να βγει ή στα τέλη του 2017 ή στις αρχές του 2018.

Γενικά όλοι έχουμε διαφορετικό γούστο στην μουσική που ακούμε. Όμως υπάρχουν κάποιες μπάντες για τις οποίες συμφωνούμε όλοι. Από την ελληνική σκηνή θα θέλαμε να συνεργαστούμε ξανά με τους Inertial Oblivion, με τους οποίους είχαμε διοργανώσει ένα live μαζί, επίσης με τον Χρήστο “Δάμων” Φουγέρη των Aforism, με τον οποίο έχουμε συνεργαστεί έμμεσα και μας έχει βοηθήσει πολλές φορές όπως και με τον Νίκο Λουκόπουλο των Message In A Cloud. Από ξένους καλλιτέχνες θα θέλαμε να είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε με μπάντες, τις οποίες ακούμε όπως οι Parkway Drive, Trivium, Caliban, A Day To Remember και Slipknot.

Καταρχάς θα θέλαμε να πούμε πως και εμείς είμαστε πάρα πολύ ενθουσιασμένοι που θα λάβουμε μέρος στο Anthem Festival. Στο festival θα κάνουμε κάτι το οποίο δεν έχουμε ξανακάνει. Δηλαδή όλο το set μας θα περιέχει μόνο δικά μας κομμάτια και επίσης θα γίνει η παρουσίαση ενός καινούργιου κομματιού. Γενικά ο κόσμος μπορεί να περιμένει ένα set γεμάτο ενέργεια και δυναμικότητα.

Η ανταπόκριση του κόσμου που μας έχει δει live ή έχει ακούσει τα demos είναι πάρα πολύ θετική και είναι κάτι που μας ωθεί στο να γινόμαστε όλο και καλύτεροι και να γράφουμε όλο και καλύτερα κομμάτια.

Η καλύτερη μας στιγμή ήταν όταν στο πρώτο live με τον τότε καινούργιο κιθαρίστα μας Γιώργο, στο “encore” έσπασε μια χορδή από την κιθάρα του Χρήστου και εκείνη την στιγμή δείξαμε το πόσο “Επαγγελματίες” είμαστε! Πέρα από την πλάκα όμως, η καλύτερη στιγμή μας ήταν όταν παίξαμε στο Floral πέρυσι τον Μάρτιο. Και ήταν η καλύτερη μας στιγμή γιατί εκεί γνωρίσαμε τον Γιώργο κι επειδή το μαγαζί ήταν γεμάτο από κόσμο. Πραγματικά κάναμε χαμό.

Η ελληνική underground σκηνή για εμάς είναι μια σκηνή πολύ δυνατή μουσικά. Με μουσικούς και μπάντες που έχουν να δώσουν πάρα πολλά στην metal. Άμα κάποιος κάτσει και ψάξει θα μπορέσει να βρει πάρα πολλά διαμάντια σε διάφορα είδη. Και το σημαντικότερο για εμάς είναι το οικογενειακό αίσθημα που υπάρχει στην ελληνική underground σκηνή.

Είμαστε πολύ αισιόδοξοι για το μέλλον μας ως συγκρότημα. Πιο συγκεκριμένα ελπίζουμε πως η πρώτη δισκογραφική μας δουλειά θα έχει πολύ καλή ανταπόκριση από τον κόσμο. Και τέλος αργότερα ελπίζουμε σε μια ελληνική περιοδεία μετά την πρώτη μας κυκλοφορία.

Μπορείτε να μας βρείτε στο Facebook για ανακοινώσεις και νέα της μπάντας εδώ:
https://www.facebook.com/MentalDisobedience
Και στο Youtube για οποιαδήποτε μουσική κυκλοφορία εδώ:
https://www.youtube.com/channel/UCa-PmgfliyVSiWILbB3bl0Q

Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το Anthem για αυτή την συνέντευξη και για την ευκαιρία που έχουμε να παίξουμε στο Anthem Festival. Ύστερα θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους αναγνώστες για τον χρόνο, τον οποίο διέθεσαν να διαβάσουν αυτή την συνέντευξη. Τέλος σας περιμένουμε όλους στο Death Disco στις 5 Μαïου για να τα σπάσουμε μαζί στο Anthem Festival.

The post Συνέντευξη “Mental Disobedience” appeared first on anthem.gr.

Μετά τη φοβερή τελευταία τους δουλειά με τίτλο “When fables have a bitter taste” και λίγες μέρες πριν ανέβουν στη σκηνή του modu, οι art of simplicity συστήνονται στο anthem.gr και μας μιλούν για τόσο για το δίσκο όσο και για τη βραδιά που έρχεται.

Οι art of simplicity δημιουργήθηκαν το 2003 από εμένα (Ματθαίος Δακουτρός – βιολί) και το Νίκο Μοίρα (ντράμς), σε μια προσπάθεια να πειραματιστούμε αλλά και να παίξουμε τη μουσική που θα μας άρεσε να ακούγαμε, και κυκλοφορήσαμε το ντεμπούτο μας “Caught in this Iless Storm” το 2007 που έλαβε γενικά θετικής ανταπόκρισης. Το σημερινό line up συμπληρώνουν ο Χρήστος Κουνέλης στη φωνή, ο Δημήτρης Κοσκινάς στη κιθάρα και ο Γιώργος Παγίδας στα τύμπανα, ενώ στις ζωντανές εμφανίσεις μας βοηθάει και η Μυρτώ Τούμπα στα πλήκτρα.

Προσπαθήσαμε να βρούμε κάτι το οποίο θα καθρεπτίζει τη λογική μας στο να συνθέτουμε μουσική. Γενικά η φιλοσοφία του συγκροτήματος είναι το να παρουσιάζουμε κάτι περίτεχνο με βάθος και ουσία αλλά παράλληλα να μην είναι δυσνόητο, και το όνομά μας δηλώνει αυτή την ισοροπία.

Θα μπορούσα να μιλήσω μόνο για τις δικές μου επιρροές, μιας και αυτό που μας απασχολούσε πάντα ήταν το αν ταιριάζουμε όταν παίζουμε μαζί, με τον κάθε ένα που πέρασε από το συγκρότημα, παρά το αν έχουμε κοινά ακούσματα. Μάλιστα ένας από τους αρχικούς άξονες του συγκροτήματος ήταν το να προσπαθήσουμε να ενώσουμε διαφορετικά ή ετερόκλιτα ακούσματα, αφού έτσι και αλλιώς κανένας μας δεν ακούει ένα είδος μουσικής. Προσωπικά είχα από μικρός “κλασσικά” ακούσματα όπως Beethoven, Shostakovich, Debussy κτλ και αργότερα πέρασα στους Pink Floyd, Pain of Salvation, Psychotic Waltz, αλλά και αργότερα στους In the Woods…, Fields of the Nephilim, Isis και άλλα παρόμοια.

Δουλέψαμε με το Γιάννη Φασουλάκη στο Uprising Studio. Ο Γιάννης ήταν σα να ήταν κανονικό μέλος του συγκροτήματος, μιας και καταλάβαινε τι έπρεπε να αναδειχθεί στα κομμάτια για να ακουστούν καλύτερα, και πρόσθεσε αρκετές ιδέες. Γενικά ήταν μια φοβερή εμπειρία και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα.

Εκτός από το Φασουλάκη, που ήταν καθοριστικός παράγοντας, συμμετέχουν και κάποιοι μουσικοί που βοήθησαν με τον τρόπο τους αρκετά στο αποτέλεσμα. Κατ αρχή κάποια παλιότερα μέλη του συγκροτήματος, δηλαδή ο Θοδωρής Καλαντζάκος (TKG), ο Λουκάς Γιαννακίτσας (Borderline Syndrome) και ο Σταύρος Κωνσταντόπουλος, συμπληρώνοντας μέρη της κιθάρας ο πρώτος και του μπάσου οι άλλοι δύο. Μετά ο Jargon από τους Verbal Delirium βοήθησε στα πλήκτρα σε κάποια κομμάτια, και η Νάνσυ Κοντούρι από τους Ouzo the Band πρόσθεσε τα φωνητικά στο “Once”. Βεβαίως πέρα από το καθαρά μουσικό μέρος συνεργαστήκαμε και με τον Γιώργο Χρα που ανέλαβε το artwork, και έκανε καταπληκτική δουλειά!

Κοίταξε φυσιολογικά δοκιμάζουμε διάφορα πράγματα, εξαρτάται από διάφορους παράγοντες. Για το παρών υλικό, το μεγαλύτερο μέρος του δεν γράφτηκε στο προβάδικο παρά στα σπίτια μας, με προσθήκες στο στούντιο.

Το album είναι concept, όχι τόσο με την έννοια μιας ιστορίας όσο της θεματικής συνοχής. Κοιτάζαμε τους μύθους που φτιάχναμε και τα παραμύθια που μας λέγανε όταν ήμασταν μικροί, πως αυτά χτίσανε την κοσμοθεωρία μας και πόσο χαζά ή μακρυά από την πραγματικότητα φαίνονται σε μια πιο ώριμη ηλικία.

Θα είναι μια ενδιαφέρουσα συναυλία, όπου στη σκηνή θα ανέβουν κάποια πολύ καλά συγκροτήματα. Στις 3 Φεβρουαρίου λοιπόν τη συναυλία ανοίγουν οι AlphaState, που το 2015 κυκλοφορήσαν το “Out of the Black”, οι καλεσμένοι από την Πάτρα Celene, που το album τους “Natale Tenebris” μου άρεσε αρκετά, αρκετά ατμοσφαιρικό και σκοτεινό. Τη σειρά έχουν οι Immesity που κάνανε αρκετό θόρυβο με το album τους “The Isolation Splendour”, παίζοντας μια ωραία μίξη Doom/Gothic με progressive στοιχεία, και στο τέλος θα ανέβουμε εμείς.

Θα παίξουμε όλο το “When Fables have a Bitter Taste”, κάποια αγαπημένα από το πρώτο μας album, καθώς και δυο διασκευές, η μία από ένα πολύ σημαντικό Gothic συγκρότημα, και η άλλη από ένα πολύ σημαντικό progressive metal συγκρότημα.

Γενικά κυρίως τα τελευταία χρόνια έχουν κυκλοφορήσει κάποιοι πολύ καλοί δίσκοι, το οποίο είναι πάρα πολύ ευχάριστο. Να πω για παράδειγμα ότι ο δεύτερος δίσκος των Methexis είναι για εμένα ότι καλύτερο έχω ακούσει από progressive στην ελλάδα, και ήταν μεγάλη μου τιμή που έπαιξα στην παρουσίαση του δίσκου. Αλλά και μέσα στο 2016 είχαμε ισχυρό “ανταγωνισμό” από άλλες πολύ καλές κυκλοφορίες ελληνικών συγκροτημάτων. Το αν όλα αυτά τα συγκροτήματα θα κάνουν και καριέρα τώρα, αυτό είναι κάτι άλλο και δεν εξαρτάται από το πόσο καλή μουσική βγάζεις.

Αρχικά η συναυλία στο modu, αλλά και μια στη Πάτρα που κανονίζουμε για τις 12 Φεβρουαρίου. Θα κυνηγήσουμε από εκεί και πέρα πιο πολύ να παίξουμε στην επαρχία και ελπίζουμε να καταφέρουμε να κλείσουμε κάποια θέση σε κάποιο φεστιβάλ, εντός ή εκτός ελλάδας. Από εκεί και πέρα έχουμε αρχίσει ήδη να γράφουμε καινούριο υλικό, με πλάνο να κυκλοφορήσει κατά τον επόμενο Φεβρουάριο, αλλά θα δούμε πως θα πάει μέχρι τότε. Πάντως σκοπεύουμε να μην αργήσουμε πάλι!

Το Facebook του συγκροτήματος είναι το https://www.facebook.com/ArtofSimplicity/

ενώ χρησιμοποιούμε και το Twiter https://twitter.com/aosofficial

Υπάρχει βέβαια και το κανάλι μας στο YouTube https://www.youtube.com/channel/UCOuokZoW2p8Xfhlj90z_Bjw

Βεβαίως υπάρχει και το BandCamp του συγκροτήματος, όπου εκτός από την καινούρια μας δουλειά μπορείτε να ακούσετε και να κατεβάσετε τις προηγούμενες μας δουλειές δωρεάν ή με όποιο αντίτιμο θέλετε, αλλά και να προμηθευτείτε merchandise. https://artofsimplicity.bandcamp.com/

Κατά πρώτον ευχαριστούμε, και ελπίζουμε να σας αρέσει η καινούρια μας δουλειά. Από εκεί και πέρα ελπίζουμε να σας δούμε στο modu, ή σε επόμενη συναυλία. Να πω επίσης ότι έχει ξεκινήσει προπώληση στο παρακάτω link: https://www.viva.gr/tickets/music/modu/art-of-simplicity-and-guests/

Περιμένουμε λοιπόν εναγωνίως τη συναυλία των art of simplicity στο modu σε μερικές μέρες!

The post Συνέντευξη “art of simplicity” appeared first on anthem.gr.

Αν λυπάμαι για κάτι σχετικά με τους Movement of Static είναι ότι άκουσα το EP τους μερικές μέρες αφού γράψαμε στο anthem.gr το άρθρο με τα καλύτερα άλμπουμ για το 2016 από Έλληνες καλλιτέχνες και αυτό γιατί το “Novelty Seekers” είναι αναμφίβολα ένα από αυτά. Ωστόσο συζητήσαμε με τους post-rockers για το δίσκο, την underground σκηνή και τα μελλοντικά πλάνα τους και σας μεταφέρουμε τις κατατοπιστικότατες απαντήσεις τους!

Οι Movement of Static δημιουργήθηκαν περίπου πριν τρισήμισι χρόνια από τους:

Ξεκινήσαμε αποκλειστικά με σκοπό την σύνθεση δικών μας κομματιών κινούμενα στο χώρο της post rock σκηνής και τα παρακλάδια της. Έχουμε κάνει αρκετά lives με ιδανικά το πρώτο μας με Naxatras , στο Mountain enduro camp στα Βερδικούσια και με Tides from nebula που ήταν για μας κάτι το μαγευτικό. Εκτός το ότι παίξαμε με μια μεγάλη μπάντα του είδους στην ουσία ήταν και η πρώτη παρουσίαση του EP μας που πρόσφατα κυκλοφορήσαμε.

Το Movement of static ξεκίνησε σαν ιδέα με βάση την στατικότητα . Ήταν κάτι το υπαρκτό για εμάς για ένα διάστημα. Είχαμε πολλά πράγματα μέσα στο μυαλό και στην ψυχή που έπρεπε να ειπωθούν ,αλλά επειδή η μπάντα ξεκίνησε από τους 2 κιθαρίστες στην αρχή ήταν σχεδόν αδύνατο. Έπειτα στην παρέα προστέθηκαν τα drums και το μπάσο και τότε άρχισε να κινείται το πράγμα.

Οι επιρροές μας είναι η ίδια η μουσική. Ακούμε σχεδόν τα πάντα από παραδοσιακά μέχρι extreme πράγματα. Δεν μπορείς να είσαι προσηλωμένος σε ένα είδος μουσικής ή να είσαι κολλημένος μόνο με 5-10 συγκροτήματα.

Η διαδικασία της ηχογράφησης του δίσκου ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2015. Το όλο project ήταν να γίνει ένας εν μέρη DIY δίσκος, και αυτό όχι τόσο για το κόστος αλλά για να κάνουμε και εμείς το δικό μας ταξίδι μέσα από τον ήχο μας. Ξέραμε ότι θα είναι μια περίεργη διαδικασία γιατί δεν είσαι σίγουρος αν το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που έχεις στο μυαλό σου λόγω μη επαγγελματικής κατάρτισης ως προς την εγγραφή και την παραγωγή. Πρώτα ασχοληθήκαμε με την ηχογράφηση των drums στα Blueberry Productions Co. στην Θεσσαλονίκη (εδώ να ευχαριστήσουμε των Κώστα για την πολύτιμη βοήθεια του) και έπειτα κιθάρες και μπάσο στο σπίτι του ενός κιθαρίστα . Η μίξη όπως και το artwork έγινε από εμάς και τελικό μάστερινκ από τον Incognito M. στο Pineline Music Lab.

Συνήθως υπάρχουν κάποιες ιδέες ,είτε intros ,είτε riffs είτε κάποια λούπα τα όποια έχουν δουλευτεί μεμονωμένα στο σπίτι και τα φέρνουμε στο studio. Έπειτα βάζει ο καθένας το δικό του λιθαράκι ,πάνω στα δικά του ακούσματα και βγαίνει το κομμάτι. Πολλές φορές μπορεί να ξεκινήσει από ένα jam και να καταλήξει σε κάτι πολύ όμορφο και να το κρατήσουμε . Υπήρξαν στιγμές που είχαμε ένα κομμάτι «έτοιμο» αλλά στην διαδικασία εγγραφής να αλλάξει τελείως ως προς τους ήχους και τα εφέ, με αποτέλεσμα να «παραποιηθεί» και η ατμόσφαιρα του .

Ναι. Πιστεύουμε ότι όταν βάζεις στίχους κατά κάποιο τρόπο (όχι πάντα φυσικά) καθοδηγείς αυτόν τον οποίο θα σε ακούσει. Με την μουσική και την ατμόσφαιρα αφήνεις το άλλον να ταξιδέψει μόνο του, να πάει σε μέρη και παράλληλα σύμπαντα που αυτός θα επιλέξει να πάει. Τώρα, αν φτάσει εκεί που είχες φτάσει και εσύ όταν δημιουργούσες ένα κομμάτι αυτό είναι κάτι το εκπληκτικό . Είναι σαν έχεις συνδεθεί ψυχικά μαζί του , είναι κάτι σαν το σεξ , σαν το άνοιγμα του τρίτου ματιού.

Τόσο στην ελληνική post όσο και γενικότερα στην underground, όπως την ανέφερες, σκηνή υπάρχουν πολύ καλές μπάντες και πραγματικά πολύ αξιόλογες συνθέσεις και απόψεις αν θες γύρω από την μουσική. Το θέμα είναι γιατί τις χαρακτηρίζουμε ακόμα “underground” όμως..;; Η καλή μουσική φτιάχνεται σε μεγάλα στούντιο με μεγάλους μουσικούς εξοπλισμούς ή αρκεί τελικά μόνο η καλή μουσική; Εμείς νομίζω συνειδησιακά είμαστε και πιστεύουμε κάπου στην μέση γιατί αυτό αρκεί για να μεταδώσεις στον άλλον αυτό που έχεις στο κεφάλι σου στο τέλος. Η μουσική ευτυχώς για εμάς έγινε τόσο προσβάσιμη και τόσο ελεύθερη στο να την βρείς και να την ακούσεις αρκεί να έχεις όρεξη και διάθεση να την ψάξεις. Γύρω μας υπάρχουν πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσες μουσικές που γράφονται με πολύ προσπάθεια και πολύ μεράκι σε low budget studios και δυστυχώς δεν ακούγονται όσο πρέπει, αυτό είναι κρίμα.

Ο κόσμος πάγωσε στα ίδια για αρκετά χρόνια και ήταν λογικό με τόση πλύση που δέχτηκε αλλά τα τελευταία χρόνια αν παρατηρήσεις ξαναγυρνά στο να ψάχνει εναλλακτικές μουσικές και να στηρίζει την underground σκηνή. Η όλη η ιστορία των ΜΜΕ είναι τελείως χωρισμένη και ευτυχώς είσαι μόνο εσύ υπεύθυνος ως ακροατής για το τι θες να μάθεις και τι θες να ακούσεις. Υπάρχει ακόμη (πιο αχνά ευτυχώς) ένας διαρκής καταιγισμός στο να στηρίζεται η “κακή” μουσική και το βλέπουμε γύρω μας αυτό, χωρίς όμως να σε αναγκάζει να γίνεις κομμάτι της απαραίτητα οπότε δεν μας αφορά. Πλέον με ένα κλικ είναι διαθέσιμα χιλιάδες κανάλια που έχουν να μιλήσουν για το ύφος που σε ενδιαφέρει και θες να ασχοληθείς ή να ακούσεις. Η ιστορία της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου που ξέραμε τελείωσε μαζί με την εποχή της δισκογραφίας που μάθαμε και μεγαλώσαμε μαζί της ως παιδιά οπότε πλεόν ψάχνεσαι και μαθαίνεις αυτό που θέλεις να μάθεις ρεαλιστικά και μόνο. Πάντα πάνω-κάτω γινόταν αυτό με άλλους ίσως τρόπους αλλά ποτέ τόσο άμεσα.

Υπάρχουν κάποιες καινούργιες συνθέσεις με λίγο πιο πειραματικά για εμάς πράγματα, πιο ιδιαίτερα. Η μπάντα αρχίζει σιγά σιγά να αποκτάει ένα πιο πολυδιάστατο ήχο έναν πιο ώριμο χαρακτήρα. Οπότε όλο αυτό είναι ένα έναυσμα για εμάς ώστε να μπούμε στο studio και να το αποτυπώσουμε. Προς το παρόν περιμένουμε την ολοκλήρωση του videoclip για το Telomeres ( το πρώτο κομμάτι του EP) και ίσως κάποια lives για τα οποία ακόμα το βλέπουμε όμως. Θέλουμε γενικά τα lives μας να είναι λιγάκι διαφορετικά από το κλασσικό μοτίβο μιας μπάντας που παίζει μπροστά σε ένα κοινό. Πιο διαδραστικά πιο ευάλωτα στα συναισθήματα όχι αποκλείστηκα να προκύπτουν από την μουσική μόνο. Οπότε αυτοσκοπός μας είναι η συνεργασία με διάφορους καλλιτέχνες χωρίς ταμπέλες , χωρίς όρια με ένα κοινό σκοπό. Την δημιουργία.

Υπάρχει η σελίδα μας στο FB https://www.facebook.com/movementofstatic/ όπου μπορεί κάποιος να μάθει για τυχόν lives η οποιεσδήποτε ανακοινώσεις.
Η σελίδα στο bandcamp https://movementofstatic.bandcamp.com/releases όπου μπορεί κάποιος να προμηθευτεί προς το παρών σε digital μορφή το EP μας και το κανάλι μας στο YouTube https://www.youtube.com/channel/UCzRCgjq03kyncT7jgUuRuTg όπου μπορεί να ακούσει όλο το EP.

Να χαίρονται που υπάρχουμε σε έναν κόσμο που η μουσική είναι πλέον άπειρη και να δίνουν ευκαιρίες σε νέα ακούσματα μη κολλώντας σε συγκεκριμένα πράγματα μόνο.

Κλείνουμε με το EP των Movement of Static “Novelty Seekers”, το 30λεπτο μουσικό ταξίδι που σας προτείνω να απολαύσετε!

The post Συνέντευξη “Movement of Static” appeared first on anthem.gr.

Οι Astrial Nouvelle είναι ένα δυνατό ροκ συγκρότημα από την Αθήνα. Είχαμε τη χαρά να επικοινωνήσουμε με τα μέλη του σχήματος, που απάντησαν σε όλες τις ερωτήσεις μας!

Το σημερινό Line Up των Astrial Nouvelle αποτελείται από τον Γιάννη Ζαφείρη στα φωνητικά, τον Πάνο Χρυσομέρη στις κιθάρες, τον Alfonso Nuzzolo στο μπάσο και τον Θόδωρο Πέρρο στα Τύμπανα.

Πρέπει να σε πάω πίσω στην άνοιξη του 2008, λίγες μέρες πριν το πρώτο μας Live. Υπήρχαν κάποιες συμπτώσεις στην μουσική πορεία των τότε μελών του συγκροτήματος, που μας ένωναν: Ο Κώστας, ο πρώτος κιθαρίστας μας, είχε κάνει το πρώτο μάθημα κιθάρας την ημέρα που ο Γιάννης γεννήθηκε. Και όταν ο Κώστας έβαλε αγγελία για να βρει άτομα για το συγκρότημα, ο Γιάννης ήταν ο πρώτος που απάντησε. Ο Αλφόνσο έπαιζε σε δικά του ακουστικά live ένα τραγούδι του Γιάννη, χωρίς να γνωρίζει τον Γιάννη. Επίσης και τα αρχικά του ονόματος του τυχαίνει να είναι Α.Ν.., και πάει λέγοντας. Μας ήρθε φυσικό να το ονομάσουμε έτσι. Το Αστρικό νέο. Μας συνδέει καρμικά. Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι αυτή η περίεργη παράδοση συνεχίζεται και με τα νεότερα μέλη της μπάντας. Ο Θοδωρής για παράδειγμα ήταν fan της μπάντας από τότε.

Μιλάς για το live στο Κόμιξ, στο Νέο Ηράκλειο. Ναι, ήταν δυνατό για πρώτο ακουστικό live, και από θέμα ρεπερτορίου, αλλά και στο εκτελεστικό κομμάτι. Μετά συμμετείχαμε και στο χριστουγεννιάτικο Party ραδιοφωνικού σταθμού, πάλι σε acoustic version, όπου αφήσαμε πολύ καλές εντυπώσεις. Η Full Electric version, δοκιμάστηκε για πρώτη φορά live στο Ghost House, πριν από μερικές μέρες, όπου ανοίξαμε το καθιερωμένο Jam Night In The Heart Of The City. Και εκεί αφήσαμε τις καλύτερες εντυπώσεις. Ήταν η πρώτη φορά, μας είπαν, που δεν ήθελαν η μπάντα να κατέβει από το stage, για να ξεκινήσει το Jam.

Οι επιρροές ποικίλουν, διότι ποικίλουν και οι ηλικίες. Ο Θόδωρος ακούει περισσότερο Metal, ως πιο μικρός. Ενώ ο Πάνος, παρ’ όλο την μικρή ηλικία του, έχει στραφεί στο Glam των 80’s και τις πιο κλασσικές μορφές της Rock & Metal σκηνής. Αγαπάει τους Europe, τους Deep Purple και τους κλασσικούς Black Sabbath (επί Ozzy). Ο Γιάννης και εγώ έχουμε μία πιο σφαιρική άποψη και, πέρα από τους αγαπημένους μας AC/DC, Aerosmith, Guns n Roses, Bon Jovi, κλπ, μας αρέσουν και πιο swing και Rock n Roll, όπως Elvis Prestley, Little Richard, Frank Sinatra και πολλά άλλα. Στιχουργικά κινούμαστε στο Αγγλικό, από άποψη περισσότερο. Θέλουμε να ταξιδέψουμε τη μουσική μας παντού και σε αυτό τα Αγγλικά βοηθούν περισσότερο.

Το επιλέξαμε επειδή μας αρέσει και αρέσει και στον κόσμο. Και παραδόξως, παρ’ όλο των γνωστών διασκευών που έχουν γίνει κατά καιρούς, από γνωστούς καλλιτέχνες, δεν είναι από τα κομμάτια που προτιμούν να διασκευάσουν οι νέες μπάντες, ακόμα και τα πιο Jazz συγκροτήματα. Φυσικά και μας αντιπροσωπεύει ως κομμάτι, για αυτό και το επιλέξαμε. Ηχητικά το διαμορφώσαμε, έτσι ώστε να γίνει ένα Astrial Nouvelle κομμάτι.

Είναι στα σχέδια μας και μάλιστα δουλεύουμε σε νέα τραγούδια, αλλά και σε πιο παλιά του συγκροτήματος, δίνοντάς τους, ίσως, μία πιο φρέσκια αισθητική. Κάποια στιγμή θα έρθει και το Album, και το Ep, και το Single. Όλα θα γίνουν στο χρόνο που πρέπει. Ελπίζω σύντομα.

Είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις. Θέλουμε να συνεργαστούμε με όλους όσους θέλουν να συνεργαστούν μαζί μας.

Πολύ καλή θα ‘λεγα. Τουλάχιστον αυτό που έχουμε δει μέχρι τώρα. Η μπάντα αρέσει, αρέσει και ο ήχος και η ενέργεια που δίνει.

Κακά τα ψέμματα, έχουμε πολύ καλή σκηνή στην Ελλάδα, με φοβερούς και ταλαντούχους καλλιτέχνες. Ξέρεις πολύ καλά ότι την παρακολουθώ από πολύ κοντά. Το πρόβλημα της ξέρουμε καλά όλοι μας ποιο είναι. Δεν χρειάζεται να αναπαράγουμε τα γνωστά παράπονα. Σημασία έχει εμείς να δουλεύουμε καλά και να το σπρώξουμε όσο μπορούμε, γιατί στο τέλος, εμείς ότι κάνουμε….

Εγώ είμαι και ραδιοφωνικός παραγωγός. Η εκπομπή μου ασχολείται με συνεντεύξεις ανερχομένων και όχι μόνο, Rock καλλιτεχνών και είναι στην τρίτη της σεζόν. Κατά καιρούς έχω ασχοληθεί και με τη αρθρογραφία, κάτι το οποίο αναγκάστηκα να αφήσω για λίγο καιρό.

Ελπίζω μόνο καλά πράγματα. Συνεργασίες, Festival και γιατί όχι, ένα πολύ δυνατό Come Back Live. Όλα θα γίνουν στο χρόνο που πρέπει.

Να συνεχίσετε να διαβάσετε Anthem και να ενημερώνεστε για το τι κυκλοφορεί εκεί έξω από νέους καλλιτέχνες. Το Anthem, όπως και άλλα περιοδικά του είδους, προσπαθούν να κάνουν ότι καλύτερο, για να στηρίξουν την αληθινή μουσική, αυτή που βγαίνει από την ψυχή των δημιουργών της και όχι αυτή που βγαίνει από τα διάφορα πουλημένα reality . Και μιλάω για όλα τα είδη μουσικής, όχι μόνο για τη Rock.

Κρατάτε γερά παιδιά. Συνεχίστε την υπέροχη δουλειά που κάνετε.

The post Συνέντευξη “Astrial Nouvelle” appeared first on anthem.gr.

Τον περασμένο Νοέμβριο, οι Blacksun δημοσίευσαν το πρώτο κομμάτι από τη νέα τους δουλειά που βρίσκεται στα σκαριά. Λίγους μήνες πριν κυκλοφορήσει ο δεύτερος δίσκος τους από την επαναδραστηριοποίηση τους, οι Blacksun συστήνονται στο anthem.gr!

Οι Blacksun δημιουργήθηκαν το 1994 και κινούνται στο χώρο του μελωδικού metal. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξαν αρκετές αλλαγές μελών καθώς και 7 κυκλοφορίες αυτοχρηματοδοτούμενες. Mετά από ένα διάστημα αποχής, το καλοκαίρι του 2013,η μπάντα επέστρεψε αρκετά δυναμικά, πραγματοποίησε αρκετές live εμφανίσεις και κυκλοφόρησε το 2015 την τελευταία δουλειά με τίτλο ‘’Symphonies Of The Damned’’. Αυτή την εποχή ετοιμάζουμε τη νέα μας δουλειά.

Το line-up της μπάντας είναι το εξής:

Το όνομα μας προέρχεται από την Ελλ. Μυθολογία. Συγκεκριμένα από την μάχη των Θερμοπυλών. Είναι μια παράφραση από την έκφραση των Περσών ‘’θα ρίξουμε τόσα βέλη που θα σκεπάσουμε τον ήλιο’’ .Από εκεί σχηματίσαμε μια εικόνα κ προέκυψε το όνομα Blacksun.

Κοίτα κάθε ένας στη μπάντα ακούει κ διαφορετικά πράγματα μέσα στο metal.Μας αρέσουν κ διαφορετικές μπάντες. Αυτό όμως που αναζητάμε όλοι κ σε αυτό που ακούμε άλλα και παίζουμε είναι η μελωδία που πηγάζει από τη μουσική.
Συνοψίζοντας λοιπόν θα σου έλεγα ότι οι Blacksun ανήκουν στο χώρο του μελωδικού heavy metal,αν χρειάζεται να μας κατηγοριοποιήσω κάπου.

Ναι το συγκεκριμένο κομμάτι θα βρίσκεται μέσα στη νέα μας δουλειά. Οι στίχοι στο νέο άλμπουμ όπως και στο παρελθόν έχουν ως θεματολογία ότι μας αφορά, ότι αγαπάμε ή μας προβληματίζει γύρω μας. Σε κάποια τραγούδια, οι στίχοι είναι κοινωνικού περιεχομένου, σε άλλα ασχολούνται με την μυθολογία κ σε άλλα με προβληματισμούς του εκάστοτε στιχουργού. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη κατεύθυνση στη συγγραφή των στίχων.

Η ηχογράφηση της νέας μας δουλειάς θα γίνει στα Orfeas Studios του Τάσου Ιωαννίδη. Είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος, έμπειρος στη δουλειά του, που τον εμπιστευόμαστε απόλυτα για να πραγματώσει όλα αυτά που θέλουμε να κάνουμε μέσα από την νέα μας δουλειά. Εκεί θα γίνει κ η μίξη κ το mastering.Είμαστε ανυπόμονοι να ξεκινήσουμε… Όσον αφορά το γραφιστικό κομμάτι, είμαστε ακόμα σε συζητήσεις κ επεξεργασίας ιδεών.

Η πιο συνηθισμένη διαδικασία σύνθεσης των τραγουδιών είναι ο ερχομός μιας αρχικής ιδέας από κάποιο μέλος της μπάντας και η ιδέα αυτή δουλεύεται και αναπτύσσεται από όλη την μπάντα μέσα στο στούντιο μέχρι το τελικό αποτέλεσμα.
Το νέο μας άλμπουμ θα κινείται στο χώρο του μελωδικού metal με ορισμένες progressive πινελιές. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα είναι μελωδικότατο, δυνατό και με στοιχεία που θα μένουν στον ακροατή!

Κοίταξε, νομίζω ότι η κατάσταση έχει βελτιωθεί πάρα πολύ σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Οι μπάντες είναι πιο προσεκτικές κ πιο ‘’μελετημένες’’ σε ότι κάνουν και οργανώνονται καλύτερα. Έχουν κυκλοφορήσει εξαιρετικές δουλειές σε όλα τα είδη και συνεχίζουν να βγαίνουν. Σιγουρά καλύτερα από το παρελθόν και φυσικά σε αυτό βοηθά κ το διαδίκτυο σε μεγάλο βαθμό. Φυσικά υπάρχουν ακόμα παθογένειες όπως πχ η προσέλευση του κόσμου στα live,η στάση των περισσότερων μαγαζιών που φιλοξενούν τα live,η νοοτροπία του κόσμου κτλ. Εύχομαι κ αυτά σιγά σιγά αν όχι να εξαλειφθούν να ελαχιστοποιηθούν.

Κάθε προβολή που έρχεται για κάθε μπάντα σίγουρα είναι ευπρόσδεκτη. Αυτό όμως έχει να κάνει κ με την μπάντα και πόσο το κυνηγάει αλλά και με τα Μέσα, πόσο το ψάχνουν και ενδιαφέρονται για τις μπάντες. Στον βαθμό που είναι στο εξωτερικό δεν είναι σίγουρα και η εμπειρία μας όλα αυτά τα χρόνια μας δείχνει ότι υπάρχουν Μέσα που κυνηγάνε και ασχολούνται με αγνές διαθέσεις με την σκηνή και άλλα που οι διαθέσεις τους δεν είναι τόσο ‘’αγνές΄΄ και γνήσιες…

Τα μελλοντικά μας σχέδια είναι σχεδόν επικεντρωμένα πάνω στην προετοιμασία της νέας μας δουλειάς. Να ολοκληρωθούν τα κομμάτια κ να ξεκινήσει η ηχογράφηση. Από εκεί κ πέρα η προώθηση κτλ. Φυσικά αν προκύψει κάποιο αξιόλογο live ενδιάμεσα, θα το εξετάσουμε και αναλόγως να πράξουμε.

Στη σελίδα μας στο facebook αλλά και στο κανάλι μας στο youtube.Παρακάτω ακολουθούν όλες οι διευθύνσεις. Η official σελίδα μας είναι υπό κατασκευή αλλά θα είναι σύντομα έτοιμη.

Facebook: https://www.facebook.com/BlacksunGreece/
Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCkmmRvNuetVjB30Vrjvag8Q
Website: http://www.blacksun.gr/

Ευχαριστούμε καταρχήν το anthem.gr για το βήμα που μας δίνει και του ευχόμαστε καλή συνέχεια στην εξαιρετική δουλειά που κάνει για να στηρίζει την σκηνή.
Ευχαριστούμε επίσης τους αναγνώστες της σελίδας που αφιέρωσαν τον χρόνο τους για να διαβάσουν την συνέντευξη και ψάξουν για εμάς. Τους προτρέπουμε να επισκεφτούν την σελίδα μας, να μας ακούσουν και να μας στείλουν την γνώμη τους!
Τέλος να συνεχίζουν να στηρίζουν τις ελλ. μπάντες και τις σελίδες που ασχολούνται με τη σκηνή!

Κλείνουμε με το Pirates of the Sun από τον επερχόμενο δίσκο των Blacksun:

The post Συνέντευξη “Blacksun” appeared first on anthem.gr.

The post Συνέντευξη “Kamp” appeared first on anthem.gr.

Είναι γεμάτη ασυνέχειες. Το 2000 ξεκίνησα με τους Hometaping και με τους Matisse σχεδόν παράλληλα. Οι Hometaping ήταν μια πιο προσωπική ιστορία. Όποτε μαζεύονταν αρκετά κομμάτια αποφασίζαμε να τα κυκλοφορήσουμε. Έτσι τα κενά ήταν μεγάλα μεταξύ των κυκλοφοριών. Με τους Matisse τα πράγματα κινούνταν από την SONY οπότε οι ρυθμοί ήταν πιο ‘επαγγελματικοί’ και η παρουσία πιο σταθερή. Μόνο εκείνη τη δεκαετία ήμουν ουσιαστικά ενεργός. Έκτοτε έχω κυρίως κάνει σποραδικά συνεργασίες με καλλιτέχνες από άλλους χώρους (θέατρο, εικαστικά, performance, σινεμά) και τα τελευταία δύο χρόνια ανασκουμπώνομαι για να ξεκινήσω άλλη μια φορά με προσωπικά projects όπως είναι το The Singing Head.

Πρώτον από την επιμονή μου να τραγουδάω μόνο χρησιμοποιώντας τα ηχεία του κεφαλιού και παραμελώντας τελείως το στέρνο. Το κεφάλι πάντως μου δίνει πάντα τη δυνατότητα να καταφεύγω στο φαλτσέτο που αγαπώ πολύ. Απ’ την άλλη είναι το ίδιο το κεφάλι μου το αγύριστο που ευτυχώς δεν μ’ αφήνει να τακτοποιήσω τα ζητήματα της φωνητικής μου ταυτότητας… Έτσι, αντί να κάνω τραγούδια με κάθε τρόπο, αναστοχάζομαι συνέχεια για τη σχέση μου μ’ αυτό τον τρόπο έκφρασης.

Οι συνειδητές είναι η art pop, το 80’s New Wave και η γαλλική ποπ του 20^ου αιώνα.  Η ελληνική ποπ του 20^ου αιώνα σίγουρα έχει παίξει τον ρόλο της σε πολλά επίπεδα. Υπάρχουν, υποθέτω, και πολλές ασύνειδες επιρροές όπως τραγούδια που ακούγονταν στις ταβέρνες και στο ράδιο, πριν αναπτύξω συνειδητοποιημένα σχέση με τη μουσική, τα οποία δεχόμουν χωρίς φιλτράρισμα.

Τα θέματα που με απασχολούν πάντα στα τραγούδια μου είναι η συνείδησή μας, το υποσυνείδητο και τα όνειρα ή οι εφιάλτες, η καθημερινότητα και η παροδικότητα. Στο All Day Dance and Play τα τραγούδια μιλάνε κυρίως για την εφιαλτική εφηβική περιπέτεια κάποιου που παραδέρνει ανάμεσα στην πραγματικότητα και το υποσυνείδητό του.

Σ’ αυτή τη δουλειά ήμουν ουσιαστικά μόνος στις καλλιτεχνικές επιλογές. Είχα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Εννοώ στο concept, στο στυλ, στο artwork. Είμαι ο μόνος υπεύθυνος για ό,τι ακούγεται εκεί μέσα, αν και, προφανώς, δεν τα έκανα όλα μόνος μου. Νομίζω πως στο σύνολο τους τα τραγούδια πηγαίνουν από την κατατονία στην υπομανία και ξανά πίσω. Αντικατοπτρίζουν κάπως αυτό που ήμουν τα 10 χρόνια μες στα οποία προέκυψαν. Έτσι, έχουν πολλά κοινά με τους Hometaping ( low-fi παραγωγή, σκοτεινή θεματολογία κα.) αλλά είναι πολύ πιο προσωπικά. Στους Hometaping οι στίχοι δεν μου κόστιζαν (συνήθως). Απ’ την άλλη, δεν έχουν καμία σχέση με τους Matisse. Στους Matisse δεν θέλησα να μιλήσω για κάτι δικό μου γνωρίζοντας πως το τελικό αποτέλεσμα δεν θα ήταν δικής μου ευθύνης. Ούτε τραγούδησα όπως εδώ, κατατονικά ή υπομανιακά. Τραγούδησα ‘κανονικά’.

Κάποτε, λόγω συγκυριών, είχα τη μουσική από άλλους και έπρεπε να γράψω στίχους και μελωδία. Στο All day dance and play έγινε, ως επί το πλείστον, αυτό που κάνω όταν είμαι μόνος. Πρώτα στίχοι και μετά μουσική…Σαν να μελοποιούσα ένα ημερολόγιο ας πούμε. Σ’ αυτά που κάνω τώρα, αν και μόνος, κινούμαι και με τους δύο τρόπους.

Τα τραγούδια διαμορφώθηκαν μέσα σε διάρκεια 10 και βάλε χρόνων σε διαφορετικούς υπολογιστές και με διάφορα προγράμματα. Δεν έχω πια σαφή εικόνα της διαδικασίας δημιουργίας των κομματιών παρά μόνο του τελικού σταδίου παραγωγής τους. Οι ήχοι, πάντως, ηλεκτρονικοί ή μη, είναι στοιχεία που χρησιμοποιώ ως περιβάλλον για τις φωνές μου και δεν έχουν μέχρι τώρα παίξει κεντρικό ρόλο στη μουσική μου. Θα ήθελα πολύ να κάνω κάτι χωρίς φωνές αλλά αυτές δε με αφήνουν.

Το βίντεο το έφτιαξε ο Χάρης Λαλούσης, ένας φίλος που εμπιστεύομαι απόλυτα. Μου είπε την ιδέα του με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες (αναφορά στον André Kertész) και τη βρήκα απολύτως σχετική με την διάθεση του τραγουδιού αλλά και όλου του άλμπουμ. Έχει ελάχιστα digital effects καθώς οι καλειδοσκοπική και παραμορφωτική αίσθηση προέκυψε από τους καθρέφτες που χρησιμοποιήθηκαν.

Δεν υπάρχει κανένα πρόσωπο στις φαντασιώσεις μου. Η μουσική διαδικασία που με αντιπροσωπεύει είναι πάντα μοναχική. Βεβαίως, όσες φορές έχω συνεργαστεί χαίρομαι με το αποτέλεσμα γιατί είναι πάντα κάτι που μόνος δεν θα είχα ποτέ. Ως τώρα πάντως έχω ζήσει ευχάριστες εκπλήξεις από συνεργασίες με καλλιτέχνες που δεν είναι μουσικοί.

Αν έχω καταλάβει καλά υπάρχει πολύ καλή πρόθεση να στηριχθούν οι νέοι μουσικοί όλων των μουσικών ιδιωμάτων και έτσι τουλάχιστον υπάρχει η αίσθηση πως αν κάνεις μουσική έξω απ’ το mainstream μπορείς τουλάχιστον, αργά ή γρήγορα, να φτάσεις αυτούς που σε αφορούν σαν κοινό. Είναι πολύ σημαντικό.

Τον Νοέμβριο θα ανεβάσω το site μου που το πιάνω και το αφήνω εδώ και ένα χρόνο. Εκεί θα προσπαθήσω να έχω μία συνεχή παρουσία χωρίς σταμάτα-ξεκίνα πια και την σχετική ενημέρωση για τις όποιες καλλιτεχνικές μου δράσεις.

Μπορείτε να ακούσετε τον δίσκο μου στο Spotify και στο Apple Music. Μπορείτε να τον κατεβάσετε από το iTunes, το CDbaby, το Amazon και πολλά ακόμα διαδικτυακά μέρη. Μπορείτε επίσης να τον παραγγείλετε ως “πραγματικό” δίσκο (CD) στέλνοντας ένα mail στο: info@ammosmusic.com

Προσπαθώ όσο γίνεται να μην το κάνω ούτε στα τραγούδια μου. Έχω δυσφορία με τα μηνύματα. Μου φαίνονται πάντα πολύ πατροναριστικά και υπεργενικευτικά.  Να πω ίσως ένα… ‘ειρήνη υμίν’;

The post Συνέντευξη “The Singing Head” appeared first on anthem.gr.

Τον Γιώργο Μεσολογγίτη τον γνώρισα κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου του στο Φantasticon, είχα ακούσει όμως από πριν εξαιρετικά λόγια το πόνημα του εκείνο, “Η εκδίκηση του Ιάσονα Λεμονιάτη“. Οφείλω να ομολογήσω λοιπόν πως όσα ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης μου κέντρισαν το ενδιαφέρον κι επικοινώνησα με τον Γιώργο, ο οποίος μου παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Από μικρός διάβαζα σαν τρελός. Όχι για το σχολείο φυσικά, αν και με έλκυε το μάθημα της ιστορίας. Συνεχώς ήμουν, αρχικά, με ένα κόμικ και αργότερα με ένα βιβλίο στο χέρι. Η μετάβαση από τα σκίτσα, στο κείμενο, νομίζω πως την πέτυχα με τις εκδόσεις των Κλασικών Εικονογραφημένων. Ο πατέρας μου τα μάζευε με πάθος και αυτά μου έμαθαν πανέμορφες κλασικές ιστορίες.

Η πρώτη φορά που προσπάθησα να γράψω κάτι, ήταν στα 8-9 μου, όταν και έπεσε στα χέρια μου μια γραφομηχανή. Ναι, καλά διάβασες. Όχι δεν ήμουν 8-9 το 1965, μιλάμε (μάλλον) για το 1992. Ερωτεύτηκα τον ήχο και τη στιβαρότητα της αν και δεν ήταν ούτε καν ημιεπαγγελματική. Ήταν μια… Γραφούλα, για όσους θυμούνται early 90s. Στην ουσία ένα παιχνίδι. Δεν θυμάμαι καν τι έγραφα.

Μετά από 3-4 χρόνια, επιτέλους είχα ηλ. υπολογιστή (486 με 8mb Ram και 1Gb Hdd) και εκεί σχηματίστηκε η πρώτη ολοκληρωμένη ιδέα, αλλά ανολοκλήρωτη ιστορία. Αφορούσε έναν αθλητή του American Football που προσπαθούσε να κάνει την επιστροφή μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό. Πιάσε το αυγό και κούρευτο δηλαδή. Φυσικά και κόλλησα στις δυο σελίδες…

Πολύ, πολύ αργότερα, το 2006 όταν μόλις είχα απολυθεί από φαντάρος έκανα πια τη σοβαρή προσπάθεια να μεταδώσω τις εικόνες από το κεφάλι μου σε χαρτί (ή word) και νότες, με ένα πρώτο blog που είχα μέσω myspace.

Πραγματικά δεν μπορώ να κρίνω το γραπτό μου. Το αφήνω σε όσους με διαβάζουν. Μεγάλωσα με τις ιστορίες του Ιουλίου Βερν κυρίως. Αργότερα μπήκαν στη ζωή μου οι Στέφεν Κινγκ και Κλάιβ Μπάρκερ όσον αφορά τον τρόμο και με συγκλόνισαν.

Γενικά, θαυμάζω εύκολα κόσμο που μπορεί και εξωτερικεύει με επιτυχία το ταλέντο του. Είτε είναι συγγραφέας, είτε μουσικός. Αρκεί να μπορεί να μου μεταδώσει τις εικόνες του. ασχέτως τι πραγματεύεται και ποιο είναι το «όχημα» που χρησιμοποιεί.

Οι βασικοί χαρακτήρες είναι ο Ιάσονας, η Κατερίνα κι ο Άλκης. Κάθε κεφάλαιο κι ένας χαρακτήρας που έχει αλληλεπίδραση όμως (λίγο έως πολύ) και στην συνολική εξέλιξη. Μια σπονδυλωτή ιστορία. Αν το δεις ψυχρά, η ιστορία είναι μια ζόμπι αποκάλυψη στον Πειραιά, με ό,τι συνεπάγεται αυτό (βία, αίμα).

Αυτό που προσπάθησα να αναδείξω είναι, τρεις (και λίγο παραπάνω με τους support χαρακτήρες) ανθρώπους και τις αντιδράσεις τους σε μια ακραία κατάσταση που βρέθηκαν. Το περίβλημα της ιστορίας είναι η οικονομική κρίση σε μια παράλληλη πραγματικότητα.

Ο Άλκης ήταν ένας φοβητσιάρης που εξελίχθηκε σε κάτι (spoiler).
H Κατερίνα ήταν μια κοπέλα δυσαρεστημένη από τη ζωή της που βρίσκει ένα σκοπό.
Ο Ιάσονας… ΧΑ! Ήταν ένας πληγωμένος δημιουργός, ένας σκηνοθέτης του παλαιού Ελληνικού κινηματογράφου. Άθελα του (ή μη), υπέγραψε την καταδίκη όλων, δουλεύοντας το πιο ακραίο έργο του.

Είναι στο 2010, άρα παράλληλο θα έλεγα καλύτερα. Και δεν επέλεξα τυχαία την ημερομηνία. Ήταν η απαρχή της κρίσης, όπως την ένιωσε επιδερμικά σε πρώτη φάση, η μεσαία τάξη. Όσο για την ενσωμάτωση των zombies, αυτό ήταν το μόνο εύκολο. Όπως είχα πει και στην παρουσίαση μου στο Φantasticon, τα zombies τα είχα σαν αναφορές κυρίως από τις ταινίες που βλέπω μετά μανίας από μικρός. Υπάρχουν εξέχουσες νουβέλες και μυθιστορήματα που είναι zombie stories, απλά εγώ δεν έχω διαβάσει. Εκτός κι αν μετράει το Δίψα για αίμα του Simon Clark που έχει στοιχειά zombie apocalypse.

Έτσι ήταν τρομερό challenge το πως γράφεται μια τέτοια ιστορία και φυσικά διασκεδαστικό να βιαιοπραγείς στις γειτονιές σου μέσα από τις λέξεις. Τι; Είναι τόσο κακό;

Ποτέ δεν γράφω με σχέδιο ή σημειώσεις. Απλά προέκυψε. Ίσως όταν ήθελα να ορίσω το νόημα του βιβλίου. Ήταν το νόημα τα zombies; Όχι! Για αυτό και η ιστορία του Ιάσονα (το τρίτο κεφάλαιο συγκεκριμένα), είναι μια: Gothic Horror ιστορία, με τη φιγούρα του σαλεμένου villain να παραμονεύει. Κάπως έτσι τη χαρακτήρισε ο Κωστας Κότσιας, ο εκδότης της Ars Nocturna που ήταν ο δεύτερος άνθρωπος που μου είχε εκφράσει την άποψη του για το έργο μου.

Η εξιστόρηση ξεκινάει από τη μέρα μηδέν και πάει πίσω, στο origin και τους λόγους που έγινε αυτό που έγινε.

Μεράκι να υπάρχει κι όλα γίνονται. Αν ο στόχος σου είναι να γίνεις Stephen King (σε φήμη και χρήμα), έχει τις ίδιες δυσκολίες που έχει και μια μπάντα που θέλει να γίνει Metallica. Απλά, ποσοτικά να το δεις, δεν υπάρχει το ανάλογο κοινό. Η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και το κοινό που ασχολείται με αυτό το είδος λογοτεχνίας (ή μουσικής), είναι ακόμα μικρότερο ποσοτικά αλλά και αναλογικά με αρκετές χώρες.

Αν θέλει κάποιος, καλή ώρα σαν του λόγου μου, να εκφραστεί και να μπει σε μια οικογένεια που δεν θα νιώθει πια παρίας και θα έχει και κάτι να πει αλλά και να ακούσει (διαβάσει κλπ) και γιατί όχι, να κάνει κι ένα όνομα αν το αξίζει, είναι ένας δρόμος που μπορείς να τον διαβείς (όχι εύκολος και πάλι).

Τρομακτικά θετική. Δεν είμαι άνθρωπος των δημοσίων σχέσεων, καλώς εννοούμενων, κι έτσι το βιβλίο μου το προώθησα ελάχιστα. Και όμως έφτασε στα χέρια πολλών ανθρώπων, όπου οι περισσότεροι δεν με αναθεμάτισαν για την επένδυση τους. Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν ένα πείραμα για να πειστώ αν μπορώ να γράψω κάτι που μπορεί να συγκινήσει κάποιον που δεν με ξέρει. Κάτι μεταξύ… Demo και κανονικής κυκλοφορίας, για να μιλήσουμε και μουσικά.

Η Rising Star εκφράζει τη νέα εποχή. Το κάν’το μόνος σου. Δεν υπάρχουν πια οι μεσσίες που θα σου δώσουν λεφτά για να κάθεσαι στο σπίτι σου για να γράφεις ιστορίες ή μουσική. Και αν το κάνουν, το τελικό ποσό που λαμβάνεις είναι σχεδόν συμβολικό. Αν θες κέρδος, πρέπει να είσαι καλός συγγραφέας αλλά και καλός manager του εαυτού σου. Να πιστέψεις σε σένα, πριν ζητήσεις να το κάνουν οι άλλοι. Σκληρό, αλλά και δίκαιο πιστεύω. Όταν επενδύεις την ψυχή σου σε κάτι και αυτό το κάτι, τυχαίνει τελικά να αρέσει σε αρκετό κόσμο, πρέπει να αμειφθείς. Στο χέρι σου είναι το αν, το πολύ καλό ποσοστό που θα φτάσει στα χέρια σου τελικά, επενδυθεί σε διαφήμιση ή πάει στις καθημερινές σου ανάγκες.

Όσο, για το νέο μου βιβλίο είναι έτοιμο και ευελπιστώ το Μάιο να κυκλοφορήσει. Το δύσκολο του εγχειρήματος έγκειται στο ότι είναι πολυεπίπεδο. Είναι πολλές σελίδες, θα έχει μια κάποια εικονογράφηση και θα έχει και μουσική. Μουσική δική μου, ηχογραφημένη στα Made In Hell Studios στο Μοσχάτο με επαγγελματίες μουσικούς και τραγουδιστές. Οπότε, όλη αυτή η οργάνωση αλλά και τα έξοδα, οδηγούν αυτό το project σε χαμηλές (αλλά σταθερές) ταχύτητες.

Να δώσω μια και μια αποκλειστικότητα:

Ο ήρωας μας ο Άρης, είναι λάτρης των Guns N Roses, ενώ η κοπέλα του η Μένη, των Motorhead. Και οι δυο τους έχουν όνειρα και (κρυφές) φιλοδοξίες, αλλά μόνο ο ένας κάνει πίσω (για πολύ συγκεκριμένο λόγο) για τον άλλον και η κατάληξη τους δεν είναι καλή. Ωστόσο, μερικά πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται αρχικά. Και ο διάβολος που ρίχνεις όλο το ανάθεμα, μπορεί να μην είναι ο τύπος με τα κέρατα, αλλά ο τύπος στον καθρέπτη. Και αυτό, να μην είναι καν το χειρότερο πράγμα που μπορείς να πάθεις.

Γενικά πριν την κυκλοφορία του βιβλίου μου, αγνοούσα την ύπαρξη της Ελληνικής σκηνής τρόμου. Έτσι, κατά τύχη έπεσα μέσω Facebook στο διαγωνισμό που διοργανώνουν κάθε χρόνο οι Συμπαντικές Διαδρομές και κυριολεκτικά, έστειλα τη συμμετοχή μου με τη λήξη του deadline. Αν θυμάμαι καλά, τα αποτελέσματα βγήκαν μετά από 20 μέρες και η ιστορία μου είχε πάρει την 3η θέση στην κατηγορία Νουβελέτα Τρόμου.

Τα Κελιά, είναι μια ιστορία που τόσο η ιδέα, όσο και η εκτέλεση της μου πήρε ένα βράδυ, 12 μήνες πριν το στείλω στο διαγωνισμό. Είναι μια δική μου εκδοχή μιας καθόδου στην κόλαση, μέσα από τα μάτια ενός χαρακτήρα, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζει με τον Οδυσσέα από τον Ιάσονα Λεμονιάτη. Οι support χαρακτήρες που λέγαμε. Ας πούμε ότι ήταν, ένας μακρινός του ξάδερφος.

Στα τρία χρόνια λειτουργίας του School Of Rock, το μεγάλο μας κέρδος είναι αυτή η γνωριμία με τις (κυρίως) μπάντες μέσω των demo που μας στέλνουν. Δεν ξέρω πια αν ο όρος underground ευσταθεί, γιατί εκεί έξω υπάρχουν πάντες χωρίς συμβόλαια, που έχουν και μουσικάρες αλλά και αναγνωρισιμότητα με τη βοήθεια των Social Media. Μερικές έχουν περισσότερη μάλιστα από μπάντες με συμβόλαια. Εξάλλου, το 2016 τι μπορεί να σου προσφέρει ένα συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία που δεν μπορείς να πετύχεις μόνος σου;

Δεν ζούμε μια στα 80s, ούτε στα 90s. Και μάλλον, αυτή η ελευθερία από το ζυγό των εταιρειών έχει δημιουργήσει τόσο καλή μουσική εκεί έξω. Αν δεν πειράζει να κάνω διαφήμιση, μου είχαν ρίξει το σαγόνι στο πάτωμα οι Lavalanche… Prog rock/metal με εμφανείς επιρροές Opeth αλλά και Anathema. Άψογα τραγούδια και παραγωγή, δυστυχώς δεν κατάφερα να τους δω live.

Ας ελπίσουμε υγεία. Όλα τα άλλα θα έρθουν. Στον ελάχιστο χρόνο που έχω διαθέσιμο, ετοιμάζω το τρίτο και τέταρτο βιβλίο μου, σε draft επίπεδο ακόμα. Γενικά δεν κάθομαι ήσυχος. Αν δεν διαβάζω, γράφω. Και αν δεν ακούω, γρατζουνάω.

Κάντε unlike σε ότι σας χαλάει. Χτες, όχι αύριο. Δεν είναι εύκολο, αλλά τελικά είναι μονόδρομος. Παλέψτε με τις λέξεις κόσμων που είναι τυπωμένοι σε χαρτί αλλά δεν είναι χάρτινοι και σκαρφαλώστε στις κυματομορφές μουσικών. Γίνετε ο δράκος του παραμυθιού σας αν χρειάζεται και… διαβάζετε anthem!

Sites n Social Media
Hauntedworlds.eu
https://www.facebook.com/thehauntedworlds/

The post Συνέντευξη με τον Γιώργο Μεσολογγίτη! appeared first on anthem.gr.

Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο Remedy Live Club, οι Gallows Pole παρουσιάζονται στο anthem.gr,

Ξεκινήσαμε σαν ένα συγκρότημα φίλων κάπου το 2013. Κάναμε 2 live με διασκευές και μετά για 2 χρόνια αρχίσαμε να το βλέπουμε πιο σοβαρά και με μεγαλύτερους στόχους.
Το 2015 έχοντας μείνει δυο μέλη από το πρώτο line-up, συμπληρώσαμε τις θέσεις και τον προηγούμενο Μάιο κάναμε το πρώτο μας live στο Methodia. Έκτοτε συνεχίζουμε να προβάρουμε με δικό μας υλικό.

Το σημερινό line-up είναι:
Τάσος Αλεξίου – Guitars, Backing Vocals
Στέφανος Αβραμίδης – Lead Vocals
Ορφέας Κοφινάκος -Guitars, Backing Vocals
Ορφέας Κωσταντόπουλος – Bass
Αντρέας Καλογεράς –  Drums, Percussion

Αρκετές επιρροές όπως Metallica, Megadeth, Testament, Slayer, Exodus, Death, Anthrax, Motorhead κτλ.

Δεν έχουμε κάποια συγκεκριμένη θεματολογία. Άλλα μιλάνε για ανθρώπινο φόβο, άλλα για πόλεμο και άλλα για την κοινωνία μας.

Σίγουρα μια δυνατή και γεμάτη thrash εμφάνιση, με πολύ ενεργεία και πάθος. Ακόμα στην λίστα μας θα είναι και το 2ο μας κομμάτι.

Ναι υπάρχει και ήδη τελειώνουμε με την σύνθεση. Αν όλα πάνε όπως τα σκεφτόμαστε κοντά στον Ιανουάριο να έχουμε βγάλει το πρώτο μας album.

Υπάρχουν σίγουρα αρκετά metal και όχι μόνο ελληνικά συγκροτήματα που είναι παραπάνω από αξιόλογα. Σίγουρα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η ελληνική underground σκηνή έχει πρόσφορο έδαφος, και μέσα από αυτή μπορούν να αναδειχθούν εξαιρετικοί μουσικοί και συγκροτήματα.

Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει ένας μόνο καλλιτέχνης που θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε, καθώς ο κάθε καλλιτέχνης έχει διαφορετικά πράγματα να σου προσφέρει μέσα από τη συνεργασία σου με αυτόν. Το μόνο που είναι σίγουρο, είναι ότι προσδοκούμε σε συνεργασίες από όσους περισσότερους αξιόλογους καλλιτέχνες είναι δυνατό, πάντα γύρω από την περιοχή της thrash/heavy σκηνής.

Από την official σελίδα στο facebook, https://www.facebook.com/gallowspoleband, όπου θα ανακοινώνονται όλα τα γεγονότα σχετικά με τη μπάντα, από lives μέχρι ηχογραφήσεις. Σύντομα θα δημιουργήσουμε και την επίσημη ιστοσελίδα της μπάντας.

Σίγουρα φαντάζει δυνατό και γεμάτο δουλεία, καθώς μετά την πλήρη στελέχωση και παγίωση του lineup της μπάντας, είμαστε έτοιμοι να μπούμε στο studio να ξεκινήσουμε το album.

Ευχαριστούμε πολύ και get ready to thrash out with Gallows Pole!

The post Συνέντευξη “Gallows Pole” appeared first on anthem.gr.

Οι Ghost Season δημιουργήθηκαν το 2013 και σκοπός ήταν εξαρχής το original υλικό. Δεν υπήρχε κάποια επιθυμία για κάτι άλλο. Τα μονοπάτια που επιλέξαμε ήταν αυτά του Alternative Metal, δηλαδή καταβολές από Αμερική. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μπάντες όπως Three Days Grace, Shinedown, Stone Sour και άλλες.

Από το αρχικό line up παρών είναι ο Dorian Gates (μπάσο) που ουσιαστικά άρχισε το σχήμα και ο Nick Christolis (κιθάρα) που ήρθε λίγο μετά. Υπήρξε ο ερχομός του Hercules Zotos στα φωνητικά τον Σεπτέμβρη του 2015 και προσφάτως της Helen Nota στα τύμπανα και αυτό είναι το τελικό line up!

Όλοι αυτό περιμένουμε!!! Έχει πέσει πολύς κόπος στην συγκεκριμένη δουλειά και ανυπομονούμε. Ουσιαστικά η αρχή έγινε με το single “Break My Chains” τον Δεκέμβρη του 2015 και από τότε μέχρι και το καλοκαίρι του 2016 ήμασταν στο στούντιο και ηχογραφούσαμε.
Όταν λέω κόπος, εννοώ ότι το CD είναι δική μας δημιουργία στο κάθε τι του. Το εξώφυλλο είναι από τον Dorian και την όλη παραγωγή την έχει αναλάβει ο κιθαρίστας μας Nick. Αλλά αξίζει να σημειώσουμε ότι σε όλο το εγχείρημα έχει βοηθήσει και ο J Loren, τραγουδιστής των Αμερικάνων HURT που είναι μπαντάρα στο Alternative Metal. Πραγματικά είναι τιμή μας όταν ένας τέτοιος καλλιτέχνης δέχεται να δουλέψει μαζί μας!
10 κομμάτια λοιπόν και με μία διασκευή έκπληξη από Savage Garden!!! Το ποιο κομμάτι, θα το αφήσουμε για έκπληξη.

Οι επιρροές είναι καθαρά το Alternative Metal της Αμερικάνικης σχολής. Είπαμε και συγκροτήματα παραπάνω που θαυμάζουμε όχι μόνο μουσικά αλλά και για όλο το στήσιμο που έχουν σαν οντότητα. Ως προς την θεματολογία, οι στίχοι αναφέρονται στην αγάπη και αυτό γίνεται σε ποικίλες μορφές, είτε πρόκειται για μία γυναίκα, είτε για την ζωή, είτε ακόμη και για… αίμα!

Είναι χαρά μας να παίξουμε σε αυτό το φεστιβάλ στο Bums στα Εξάρχεια. Είναι μία όμορφη προσπάθεια του φίλου Phil Roussos από τους Simplefast που έχει καταφέρει να μαζέψει 21 μπάντες σε ένα τριήμερο event. Η Ελληνική σκηνή δεν είχε ποτέ κάτι αντιπροσωπευτικό για το Alternative Metal οπότε ευελπιστώ ότι το φεστιβάλ θα έχει και συνέχεια.
Από εμάς θα ακούσετε κομμάτια από το επερχόμενο άλμπουμ μας όπως και από το EP που είναι η πρώτη δουλειά των Ghost Season. Γενικά σκοπός είναι να περάσουμε όμορφο και έτσι θα γίνει.

Χμμμ… Μάλλον είναι το πρώτο live με το line up όπως είναι τώρα. Αυτό είχε γίνει πάλι στο Bums. Ο λόγος; Ίσως είναι η ηρεμία που έχουμε πως αυτό είναι! Αυτή είναι η μπάντα και όλοι μας είμαστε οικογένεια με τον καθέναν να ασχολείται σε αυτό που είναι καλύτερος. Οπότε όταν σκας στο stage με αυτή την «οικογένεια» νιώθεις μία πληρότητα που δεν είχες πριν.

Avenged Sevenfold!! Παιδικοί φίλοι, που φτιάξανε μία μπάντα, προχωρήσανε, κατακτήσανε τον κόσμο στο είδος τους και ακόμη διαπρέπουν παρόλο που έχασαν τον ντράμερ τους πριν λίγα χρόνια. Βασικά είναι παράδειγμα στο πως πρέπει να κινείται μία μπάντα. Γιατί το να είσαι παιδικός φίλος μπορεί να είναι ευχή και κατάρα. Στους Avenged Sevefold είναι ευχή.

Πονεμένη ιστορία. Γιατί ρωτάμε κάτι τέτοιο; Χαχαχαχαχα
Δεν υπάρχει underground σκηνή… Στην Ελλάδα έχει εντελώς διαφορετικό νόημα το underground. Underground για πολλούς είναι ότι δεν είναι mainstream αλλά αυτό είναι λάθος λογική ή ας πούμε χρυσώνουμε το χάπι όταν κάτι δεν είναι αρκετά καλό για παραπάνω.
Έτσι λοιπόν θα λέγαμε ότι δεν υπάρχει underground σκηνή. Υπάρχουν μπάντες, πολλές με αξιόλογο υλικό αλλά ούτε η μουσική παράδοση αυτής της χώρας ευνοεί, ούτε το κλίμα βοηθάει όταν ένας μουσικός είναι καταδικασμένος να πεινάει. Σε άλλες χώρες είσαι μουσικός και παίρνεις επίδομα από το κράτος, τι να λέμε…

Είναι φανταστικό αυτό που συμβαίνει. Γενικά το υλικό είναι εύηχο αλλά στα live βλέπεις ανθρώπους που δεν έχουν λόγο να σου μιλήσουν, δεν υπάρχει η ανάγκη να σε πλησιάσουν… Και όμως παίρνουν θάρρος, έρχονται και λένε μπράβο και ότι γουστάρανε!! Οπότε υπάρχει ανταπόκριση που μας δίνει χαρά για την συνέχεια!

Έχει πράγμα η φάση χαχαχαχαχα! Έχουμε αρκετά live μέχρι και τον Δεκέμβρη, μετά 27 Ιανουαρίου είναι η επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ μας και μαζί θα κυκλοφορήσει και το βίντεοκλιπ του κομματιού «Fade Away». Οπότε είμαι σε αυξημένη εγρήγορση.
Αν όλα πάνε καλά, σύντομα θα ανακοινωθεί και Ευρωπαϊκή περιοδεία.

Από κάθε social media! Σαν millennials και εμείς, είμαστε δικτυωμένοι:

Website – http://www.ghostseason.com

Facebook – https://facebook.com/GhostSeasonMusic

Twitter – https://twitter.com/GhostSeasonBand

Instagram – https://instagram.com/ghostseasonmusic

Youtube – https://youtube.com/GhostSeasonBand

Να είστε καλά ρε παιδιά και ακούστε Ghost Season!
Ευχαριστούμε πολύ.

The post Συνέντευξη “Ghost Season” appeared first on anthem.gr.

Λίγο πριν από την εμφάνισή τους στο Rainfest 2016, οι Sevengill παρουσιάζονται στο anthem.gr.

Καλησπέρα. Είμαστε οι Sevengill, ο Αλέξης Τσιτσιμπής (κιθάρα), ο Αντώνης Μαντής (μπάσο) και ο Γιώργος Γκοτζαμάνης (drums), φίλοι και «συμπαίκτες» πάνω από 6 χρόνια και ο Ηλίας Γιωτίτσας (φωνητικά), προσθήκη που ολοκλήρωσε το line-up μας μόλις τον περασμένο Γενάρη. Επικεντρωθήκαμε εξ αρχής στη σύνθεση δικών μας κομματιών, κινούμενοι κυρίως στο χώρο της post και progressive metal.

Η αλλαγή του ονόματος είναι κάτι που σκεφτόμασταν και συζητούσαμε καιρό. Θεωρούμε ότι το Sevengill αντιπροσωπεύει περισσότερο τη μουσική μας και χαιρόμαστε που οι αντιδράσεις ήταν θετικές. Υπάρχουν βέβαια άτομα που μας γνωρίζουν χρόνια και ξαφνιάστηκαν με την αλλαγή, ωστόσο στήριξαν την επιλογή μας.

Καθένας μας έχει διαφορετικά ακούσματα και επιρροές. Από τα 80’s, 90’s metal του Ηλία και τα 70’s prog/classic rock του Αντώνη ως τις έντονες 00’s metal και post επιρροές του Αλέξη και του Γιώργου. Σίγουρα όμως μοιραζόμαστε την αγάπη μας για μπάντες όπως οι S.O.A.D., οι ISIS, οι Tool, οι Mastodon, οι Alice in Chains κ.ά.

Ο προβληματισμός μας είναι κυρίως υπαρξιακός. Βασικά μοτίβα είναι για παράδειγμα οι διαπροσωπικές σχέσεις, ο θάνατος, η μοναξιά ή ο ευτελισμός της ανθρώπινης προσωπικότητας.

Παρόλο που έχουμε έτοιμο αρκετό δικό μας υλικό, δεν έχουμε μπει ακόμα σε αυτή τη διαδικασία. Ωστόσο, είναι στα άμεσα σχέδιά μας.

Θεωρούμε το Rainfest ως μια ακόμη ευκαρία να ακουστεί η μουσική μας και να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο. Το πρόγραμμά μας θα είναι δυναμικό και θα περιλαμβάνει τις πιο πρόσφατες συνθέσεις μας. Σκοπεύουμε να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, όπως και σε κάθε άλλο live.

Σίγουρα όχι σημαντικότερη αλλά μια φάση που μας στιγμάτισε ήταν όταν το Μάιο ξεκίνησε να βρέχει λίγο πριν βγούμε επί ανοιχτής σκηνής σε live που περιμέναμε με ανυπομονησία. Γενικά με τη βροχή έχουμε και άλλες ατυχίες στο παρελθόν, φαντάζεσαι λοιπόν την αντίδρασή μας όταν μάθαμε ότι θα παίξουμε στο Rainfest!

Σε έναν ιδανικό κόσμο οι Sevengill ανοίγουν τους Giant Squid και τους Isis σε παγκόσμια περιοδεία.

Έχουμε ήδη μια προγραμματισμένη εμφάνιση στο White Noise στις 3 Νοέμβρη,όπου θα παρουσιάσουμε ολόκληρο το υλικό μας. Έπειτα θα επικεντρωθούμε στην ηχογράφηση των κομματιών μας με απώτερο σκοπό τη δημιουργία του πρώτου μας δίσκου.

Συνεχίστε να στηρίζετε την ελληνική underground σκηνή. Θα τα πούμε από κοντά στο Rainfest.

The post Συνέντευξη “Sevengill” appeared first on anthem.gr.

Λίγες μέρες πριν από την εμφάνισή τους στο  Rainfest 2016, οι Mask Prospero παρουσιάζονται στο anthem.gr.

The post Συνέντευξη “Mask Of Prospero” appeared first on anthem.gr.